السلام عليكم ورحمة الله وبركاته أعوذ بالله من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين. مدد يا رسول الله، مدد يا سادتي أصحاب رسول الله، مدد يا مشايخنا، دستور مولانا الشيخ عبد الله الفايز الداغستاني، الشيخ محمد ناظم الحقاني. مدد. طريقتنا الصحبة والخير في الجمعية.

Latest translations

2026-11-21

Lefke
"Ve'tasımû bihablillâhi cemîan velâ teferrekû." (3:103) Allah'ın emri: "Hepiniz, Allah yolunda olanlar, Allah'ın ipine sarılın; beraber olun, ayrılık yapmayın." "Ayrılık yaparsanız hüsran olur size." buyuruyor Allah Azze ve Celle. Kuvvet birlikte kuvvet oluyor. Ayrılıkta ise zayıflık oluyor. Zaten Müslümanların başına gelen bütün belalar ayrı olmalarından dolayıdır. Onun için Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in halifesi olarak Müslümanların başında daima bir halife bulunuyordu; ta ki onu kaldırıp Müslümanları başsız bırakana kadar. Kim bıraktı? Gayrimüslimler... Onların yüzünden en sonunda halife de kalmadı, birlik zaten yok. Birlik olmayınca kuvvet de olmuyor, bereket de olmuyor; Allah'ın emri de yerine gelmiş olmuyor. Bir de bu yetmiyormuş gibi Müslümanların arasına düşmanlık soktular: "Sen siyahsın, sen beyazsın, sen şusun, sen bu millettensin, sen bu kavimdensin." diye düşmanlık yaptılar; güya Allah Azze ve Celle bunu istiyor! Onu şeytan ister. İnsanların ve Müslümanların birbirine düşman olmasını ancak şeytan ister. Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, "Müslüman Müslümanın aynasıdır." der; Müslümanın Müslümanı sevmesi ve her hususta birbirine yardımcı olması lazım geldiğini buyurur. Bugünkü Müslümanların ise her tarafına şeytan girmiş, onları oynatıyor. İşte tarih böyledir; herkes tarih bilir ama ders almaz. Koskoca Endülüs birbirine düşman oldu. Oysa dünyanın en büyük medeniyeti oradaydı; Avrupa'yı aydınlatan, o zamanın şartlarına göre hem zenginlikte hem ilimde hem de her bakımdan dünyanın en ileri yeriydi. Ondan sonra ne oldu? İşte ufak tefek şeyler girdi araya, şeytan aralarına girdi. Bu sultan ötekiyle, bu emir ötekiyle savaştı derken; düşmanları onları teker teker aldı ve en sonunda da oradan attı. Türlü eziyet ederek, öldürerek, yakarak biçerek yok ettiler; en sonunda ne kazanıldı? İşte yine de insanlar ders almıyor. Endülüs dediğimiz tek bir milletti; hepsi köken olarak Araptı, Emevîlerin hükmü altındaydı. Dışarıdakiyle savaşacaklarına kendi içlerinde birbirleriyle savaştılar ve nihayetinde kendilerini bitirdiler. Bugün de insanlar her yerde aynı durumda. Hindistan deseniz keza öyle: Oraya küçük bir askerle giren gayrimüslimler, onları teker teker ele geçirerek yüz milyonluk koca bir halkı hükmü altına aldı. Onların en büyük marifeti, daima insanları birbirine düşman etmektir. Nefis devrede olduğu için insanların birbirine düşman olması çok kolay oluyor. Düşman da bekliyor ki "Bunlar birbirini bitirsin, ondan sonra ben alayım." diye. Onun için Müslümanların Allah'ın emrini dinlemesi, Allah'ın emrine itaat etmesi lazım. En çok da itaat etmesi gerekenler tarikat ehlidir; çünkü tarikat dediğimiz, Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in yoludur. O'nun yolu sevgi yoludur; birbirini sevmek ve birbirine yardım etmektir. "Teâvenû ale'l-birri ve't-takvâ" yani "İyilikte ve takvada birbirinize yardımcı olun." buyruluyor. Bir insan bir yol gösterecekse ona yardımcı olun; onu kösteklemeyin, önüne geçmeyin. Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem sahabelerini hidayet etsinler diye gönderirdi; beraber giderlerdi ve hep beraber bu güzel dini her tarafa ulaştırdılar, yaydılar. İhlasla yaptıkları için kendilerine de fayda oldu, başkalarına da fayda oldu. Sahabeler birbirlerine düşmanlık yapmadılar; hepsi beraberdiler. Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in yolunda gittiler, O'nun güzel yolunu herkese gösterdiler. Onun için müritlerin, ihvanların buna çok dikkat etmesi lazım. Çünkü bazen hoş olmayan sözler duyuyoruz; ayrılık yapmanın hiçbir mazereti olamaz. Herkes kendi yolunda gitsin, herkes kendi vazifesini yapsın, başkasına karışmasın. Allah yardımcımız olsun, şeytanın tuzaklarından uzak duralım inşaAllah.

2026-11-20

Lefke
Hutbede okuduğumuz âyet-i kerîmede Allah Azze ve Celle: "Bu dünyayı süsledik." buyuruyor. Çok güzel şeyler... Allah Azze ve Celle'nin yarattığı her şey güzeldir. Her şeyi bir intizamla, bir nizam ve hesapla yaratmış Allah Azze ve Celle. Dünyayı en güzel şekilde yarattı. Ama insanoğlu tabii ki berbat etti. Allah'ın istemediği şeyleri yaptı. Onun için dünya o ziynetini kaybetti. Yine ondan sonra buyuruyor ki: "Bu süslü hâline rağmen, en sonunda kıyamet yaklaştığı vakit, kıyamet kopacağı vakit orayı dümdüz edeceğiz." "Sa‘îden cüruzâ" buyuruyor. (18:8) "Sa‘îden cüruzâ" yani kupkuru ve dümdüz; ne dağ var ne tepe var ne dere var ne de başka bir şey... Dümdüz olacak. Ne ot kalacak ne bitki ne de ağaç... "Kupkuru yapacağız." buyuruyor Allah Azze ve Celle. Bütün bunlar, dünyada hiçbir şeyin kalmayacağına dair Allah Azze ve Celle'nin insanlara ihtarıdır; yani: "Bu dünyaya kıymet vermeyin." buyuruyor. "Siz göçüp gittiğiniz vakit zaten bir şey kalmaz; ama en sonunda dünyada da hiçbir şey kalmayacak. Ne bir süs kalacak ne başka bir şey; hiçbir şey kalmayacak." Bunu bildirmek istiyor; çünkü insanların ömrü zaten birkaç seneden ibarettir. Zannederler ki bu dünya hiç bitmeyecek, hiçbir şey olmayacak. "Hem dünya bitecek hem sen biteceksin." buyuruyor Allah Azze ve Celle. İnsanlar fani olacak; ondan sonra yeniden hakiki hayata kavuşacaklar. Onun için Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in de mübarek bir hadisi vardır: "Ed-dünyâ sicnü’l-mü’min ve cennetü’l-kâfir." "Dünya, mümin için hapis yeridir [zindandır]." buyuruyor. Yani dünya ne kadar varlıklı olsa bile, ahirete kıyasla mümin için bir zindan sayılır. "Kâfirin de cennetidir." buyuruyor. Kâfir dünyaya aldanmış, dünyaya dalmıştır. Her şeyi kendisinin zanneder. "Bunu yaptım, şunu yaptım. Bu kadar kuvvetliyim; malım, mülküm, adamlarım var." der. Onlara göre burası cennet sayılır. Ahiretin azabına kıyasla, kâfir dünyada en kötü vaziyette bulunsa, hatta açlıktan ölse bile burası ahirete göre onun için bir cennettir. Çünkü imana gelmeyen kâfirler için ahiretin azabı pek büyüktür. Bundan ötürü dünya onlara cennet sayılır. Rivayet edilir ki Şeyh Abdülkâdir Geylânî Hazretleri bir gün müritleriyle giderken, ata binmiş hâldeydi. Karşıdan yaşlı bir gayrimüslim gelerek atın yularından tuttu ve: "Siz nasıl 'Burası bizim için hapis, sizin içinse cennettir.' dersiniz?" diye sordu. Abdülkâdir Geylânî Hazretleri de şöyle buyurdu: "Bizim ahirette kavuşacağımız nimetlere nispetle bu dünya bir zindan gibidir. Senin bu perişan hâlin bile ahirette göreceğin azaba kıyasla sana cennet sayılır." Bu cevabı duyunca adam imana geldi ve kurtuldu. İmana gelen kurtulur; gelmeyen ise kendi bilir. Onun için dünya metaına ehemmiyet vermek doğru değildir. Dünyaya kanmak iyi değildir. Dünyanın peşinden hırsla koşmak iyi değildir. Allah verdiğini verir; vermediğinde de hikmetini Allah bilir. Kısmet ne ise o olur. Allah hayırlı kısmetler versin. Dünyaya aldanmayalım inşaAllah.

2026-11-19

Other
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem buyuruyor: "Tehâddû tehabbu" veya "tehabbu tehâddû" —Allahu a'lem, ev kemâ kâl— Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem buyuruyor: "Birbirinizi sevin, birbirinize hediye verin." Yani insanların birbirine olan sevgisi artsın diye Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, "Birbirinize hediye verin." diyor. Hediye insanı sevindirir. Veren kimse de mutlu olur. Karşı taraf da hediyeyi alınca insanların kalbi ferahlar, sevinir. Onun için Peygamber Efendimiz bir de şöyle buyuruyor: "Onun karşılığını da verin." Bir insana bir hediye geldi mi, onun karşılığını ver. Veremezsen ona hayır dua et. O hayır dua etmek de yine büyük bir hediyedir. Yani hem sen hediyeyi almışsın —gerçi o insanın hediyeye ihtiyacı olmuyor ama— alınca da bir şey veremezsen, ona "Allah razı olsun" deyip hayır dualarda bulunmak en büyük hediyelerdendir. Çünkü insanın verdiği hediye nedir ki? Allah'ın vereceği hediye onun yanında kıyaslanamaz bile. Bize bütün güzel şeyleri öğreten Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in öğrettiği bir şey de bu hediyeleşme meselesidir. Allah razı olsun, birçok insan birbirine hediye verir. Tabii bu Allah rızası için olmalıdır, menfaat için değil. Şimdi bazı dünya ehlinin muhakkak bir işi olur da hediye verir. Allah muhafaza etsin, bazen kötü niyete de gelebilir; onun için buna dikkat etmek lazım. Hediye vereceksen Allah rızası için ver. Bir menfaat için değil, Allah rızası için olsun; en büyük menfaat Allah rızası ve insanlara fayda sağlamaktır. Siyasi işler yahut herhangi bir çıkar için verilen hediye, hediye sayılmaz; Allah muhafaza etsin. Onun için dikkat etmek lazım; müminler birbirlerine hediye verdikleri vakit Allah rızası için versinler. Eskiden büyük âlimlerin birçoğu hediye kabul etmezlerdi. Bunlardan biri Hazreti İmam-ı Âzam Ebû Hanîfe Hazretleridir; hiç hediye kabul etmezdi, istemezdi. Helal olsun, haram olsun... Bu onun takvasındandı. Çünkü İmam-ı Âzam mezhep imamı olduğu için en ufak bir leke gelmesin diye... Hikmet odur galiba; Allah bilir ne hikmetle öyle yapardı. Fakat hediyeyi kat'iyen kabul etmez, almazdı. Davetlere de pek gitmezdi. Çünkü her şeyde bir şüphe bulunabilir endişesiyle, takvasından ötürü karnına en ufak bir haram girmesin diye gitmezdi. O sadece bir tanesidir; onun gibi evliyalardan, salih zatlardan çok kimse vardı. Hediye kabul etmez, almazlardı; bilmedikleri yerde yemek yemez, çoğu davete gitmezlerdi. Onların hâli başkadır. Allah bizim yardımcımız olsun; biz ne bulursak alıyor, kabul ediyor, veriyoruz. Onun için Allah affetsin; Allah herkesin niyetine göre versin inşallah. Hediye verenlerin birbirlerine hakları helal olsun, muhabbetleri ziyade olsun inşaAllah. Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in niyetine... Çünkü hediyeleşmekle muhabbet de ziyadeleşir, buyuruyor Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem.

2026-11-18

Lefke
"Elâ inne evliyâullâhi lâ havfün aleyhim ve lâ hüm yahzenûn." (10:62) "Ellezîne âmenû ve kânû yettekûn." (10:63) Allah'ın sevdiği kullar evliyalardır. Onlar için korku da yok, üzüntü de hüzün de yok. Çünkü onlar ancak Allah'tan korkarlar. Ondan başka bir şey onların kaygısı değil, dertleri değil. Her şey Allah'ın emriyle olduğu için onlar bu hayatı Allah'ın emrinde, Allah'ın yolunda, peygamberlerin yolunda olup insanlara da faydalı olarak yaşarlar. Öteki türlü dünya öyle değil. Dünya cennet olmadığı için daima muhakkak bir şey var. Rahatsızlık, normal şeylerde rahatsızlık olabilir; imtihan... Herkese imtihan değişik olur. Bazılarına fazla olur, bazılarına daha az olur. O imtihanı evliyaullah Allah'tan bilir. Onun için imtihanı bile dert etmez. "Bu, Allah'ın bize takdir ettiği kaderidir." Bununla yaşarız. Ömrümüz boyunca Allah'ın yolunda oluruz. Allah'ın yolunda nasıl olacağız? Namazlarını kılacaksın, bütün farzları, Allah'ın emrettiği şeyleri elinden geldiği kadar yapacaksın, ona devam edeceksin. Devam edip ne kadar daha fazla hayır yapabilirsen, ne kadar daha ibadet yaparsan o kadar Allah Azze ve Celle'ye yaklaşmış olursun. "Yetekarrebü bi'n-nevâfil." diyor hadis-i kutsi. "Mümin, nafilelerle bana daha fazla yaklaşır ve daha yakın olur." diyor. Allah'a yakın olmak, insanlar için en büyük faydadır. Allah Azze ve Celle'den uzak olmak o kadar da kötü bir şeydir. Çünkü Allah'tan uzaklaştıkça insan, dertleri dünyadan zanneder. Kendi elinden zanneder, kendi yaptığı şey sanır. Onlar Allah'ın takdiri olduğu için, dediğimiz gibi, bu hayat imtihan yeridir. Allah'tan uzak olan o insanların ne imtihandan haberi olur, ne Allah Azze ve Celle'den, ne peygamberden, ne dinden ne de imandan haberi olmadığı için devamlı sıkıntı içinde olurlar. Zanneder ki her şeyi kendisi yapıyor, her şey kendinden çıkıyor. Hâlbuki Allah'ın takdirine boyun eğse, o üzüntü ve keder fazla kalmaz. Çünkü bilir ki bunun neticesi iyi olacak. Yok, takdiri bir kenara bırakırsa, kendi kafasına göre işler yaparsa, Allah Azze ve Celle'den uzak olursa, nefsini memnun etmek için ne kadar kötülük varsa yaparsa daha beter olur. Onun için Allah'la beraber, Allah'ın sevgili kulları olmaya gayret etmek lazım; Allah'ın istediği yolda olmak için. Yapıyorsun, nasıl? Deyimi yerindeyse, yaptığın ibadetler devamlı ve daimse sen makbul bir kulsun. Yok, bırakıyorsan, yapmıyorsan, o vakit bil ki sende bir hata var. O hatadan dön, yeniden devam et. Hatasız kul yok. Herkes hata yapar ama Allah'a şükür, affeden ve mağfiret eden Allah Azze ve Celle, her daim tövbe ve mağfireti kabul eder. Allah'a dönünce, sana yaptığın hataların karşılığında onları sevaba tebdil eder, derecelerin yükselir. Allah hepimizi muhafaza etsin, sevgili kullarından eylesin inşaAllah.

2026-11-17

Lefke
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem buyuruyor: "Unsur ehâke zâlimen ev mazlûmen." "Kardeşin zalim de olsa mazlum da olsa ona yardım et." diye Peygamber Efendimiz buyurmuş. Sahabeler hayret etmişler: "Mazlumsa ona yardım ederiz; fakat zalimse nasıl yardım edelim?" diye. Çünkü Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem adaletin ve ahlakın ta kendisidir. Mazluma yardım eder, zalime ise yardım etmez. Ama bu hadis-i şerifte: "Zalime de yardım et, mazluma da yardım et." buyurmuş. "Nasıl?" diye sorduklarında, Şöyle buyuruyor: "Zalime yardım edeceksin ki zulmetmesin." Çünkü zulmederse aslında kendine zulmetmiş olur, Allah'ın gazabını üzerine çekmiş olur, Allah'ın sevmediği bir insan olur. Onun için ona engel olarak yardım edin ki zulmetmesin; Doğru yolda olsun, Peygamber Efendimiz'in yolunda olsun, Mazlumların yanında olup onlara yardım edenlerden olsun, O kötü tabiattan vazgeçsin. Zulüm asla güzel bir şey değildir; Allah'ın en sevmediği şeydir. Zalim kimse zulmünden vazgeçmezse, Allah Teâlâ onun başına kendisinden daha beterini musallat eder. O zulmün cezasını kendisi de çeker. Onun için bu hadis-i şerif çok mühimdir. Sahabelerin şaşırması da gayet tabiidir: "Nasıl yardım edeceğiz?" diye. İşte en büyük yardım; mazlumdan ziyade zalime el uzatıp "Sakın bunu yapma, böyle davranma!" demektir. "O insanın sana bir zararı yok, zayıf bir kimsedir; sen buna niye zulmediyorsun?" "Bu insanın ne kabahati var? Sana ne bir eziyeti ne bir zararı dokunmuştur." Şayet biri sana saldırır da kendini müdafaa edersen, bu zulüm sayılmaz. Zulüm; zayıf ve kendinden güçsüz insanlara kabadayılık taslayıp eziyet etmektir. Bunu yapmak asla doğru değildir. Ona "Dur!" demek, hatasını yüzüne söylemek, vazgeçsin diye nasihat edip uyarmak; işte zalime en büyük yardım budur. Böylece o büyük günahtan kurtulmuş olur. Aklı başına gelir de kötülükten vazgeçer, Allah'ın gazabını üzerine çekmez. Bu vazife son derece önemlidir. Bazı insanlar çekinir, sıkılır: "Nasıl söyleyeceğiz, nasıl uyaracağız?" diye tereddüt ederler. Hayır, açıkça söyleyeceksin! Çünkü bu bir nasihattir. Nasihati dinlemeyen sonunda pişman olur. Zira dinin esası nasihattir. Uyaracaksın ki zalim her konuda kendini haklı zannetmesin; Tabii ki bu gibi durumlar bazen zor olabilir. Herkesin de kolayca yapabileceği bir iş değildir. Kimi zaman muvaffak olursun, kimi zaman olamazsın; lâkin doğruyu söyleyip nasihat etmek herkese hayır getirir. Allah yardımcımız olsun. İnşaAllah bilerek ya da bilmeyerek kimseye zulmetmeyelim. Elbette farklı durumlar da olabilir; ters mizaçlı biri zayıf görünse dahi sataşabilir, eziyet edebilir; o ayrı bir meseledir. Fakat asıl mesele; hiçbir zararı dokunmayan masum birine, sırf güçsüz ve zayıftır diye zulmetmektir ki bu asla kabul edilemez. Allah hepimize yardım etsin, bizleri böyle hallere düşürmesin inşaAllah. Çünkü nefis daima zayıf olanı ezmek ister. İnsan nefsinin böyle çirkin bir huyu vardır: Kendinden güçlüyü görünce siner, geri çekilir; zayıfı bulunca da üstüne üstüne gider. Allah hepimizi ıslah eylesin inşaAllah.

2026-11-16

Lefke
Sahabeden birisi sormuş, "Bana tavsiyede bulunun" diye. "Kimi dinleyeyim, kime hürmet edeyim?" gibisinden hadisin manası gereği Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem "Annene bak" buyurmuş. İkinci defa yine "Annene bak." Birkaç defa daha söyleyince en sonunda "Babana bak" buyurmuş. Yani anneye hürmet etmek İslam'ın ilk emirlerindendir. Allah Azze ve Celle'nin takdiriyle o, insanlara analık yapmış; İnsanı karnında taşımış, bakmış, büyütmüş. Bir de en güzel şey, terbiyenin iyi olması mühimdir. Onun için anneye itaat etmek, güzel bir terbiyeye vesile olur. Anne bir okuldur; insanlar öğrendikleri ilk şeyleri anneden öğrenirler. Onun için "Anneyi iyi yetiştirmek lazım" der âlimler ve Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem. Bugün de Allah'a şükür, Hacı Annemizin bu dünyada hizmet edip irtihal ettiği gündür. Allah razı olsun, hepimize analık yaptı. Şeyh Babamıza canla başla hizmet etti. En mühim özelliklerinden biri de her yönüyle örnek alınacak bir hanım olmasıydı. Bütün hanımlara da erkeklere de elbette örnek olur. Onun sıfatları evliya sıfatıydı. Sultânü'l-Evliyâ'nın hanımı olması hasebiyle bütün müritler, ihvanlar, müminler onun evlatları sayılırdı. Onun en büyük özelliklerinden biri, çocukların arasını ayırt etmemesiydi. "Bunu daha fazla severim, daha çok kayırırım" diye ayırt etmezdi. Bu hususiyet insanlarda çok az bulunur. Bazılarında pek belli olmasa da muhakkak hissedilir; bazılarında ise aşırı derecede belli olur. Bir çocuğu el üstünde tutarken ötekine neredeyse kötü muamele ederler. Bunu bizim büyüdüğümüz muhitte çok görmüştük. Yani Hacı Anne gibi evlatlarının hepsine aynı şekilde sevgisini ve ilgisini gösteren hemen hemen hiç yoktu. Öyle olunca da çocuk terbiyesi çok kötü sonuçlanır. Sadece noksan değil, bizzat kötü bir terbiye almış olur çocuk. O çocuk da kendi çocuğuna aynı şekilde davranır, o da kendi evladına... Derken bütün toplum berbat bir nesil yetiştirmiş olur. Bencil, edepsiz ve ahlaksız bir nesil desek yeridir. Bu yüzden dediğimiz gibi, böyle mübarek insanların hayatını ve nasıl davrandığını öğrenmek lazımdır. Bu, toplum için de insanlar için de gayet mühimdir. Öyle güzel insanlar yetiştirmek için adalet lazımdır. Kur'ân-ı Azîmüşşân'da bile evlenildiğinde eşlerin birbirinden ayırt edilmemesi emredilir. Yani mutlaka adalet lazımdır. Yapamıyorsanız bile bunu hissettirmeyin, belli etmeyin buyrulur. Annesi onu nasıl terbiye ettiyse o da kendi çocuğunu öyle yetiştirecek; diğerleri de aynı şekilde devam edecektir. Onun için bu usulü öğrenmek çok mühimdir. Hayırlı evlat yetiştirmek gayet ehemmiyetlidir ve yetiştirene de büyük faydası olur. Nitekim Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, insan dünyadan irtihal edince amel defterini açık tutan üç şeyi haber vermiştir: Birincisi; faydalı bir ilim öğretmek, kitap bırakmaktır ki insanlar istifade ettikçe hayır hasenat defteri açık kalır. İkincisi; sadaka-i cariye olan medrese, okul, cami veya dergâh gibi kalıcı hayırlardır. Üçüncüsü de hayırlı bir evlat yetiştirmektir. Yani evlat yetiştiren kimsenin hayırlı evlat yetiştirmeyi gaye edinmesi lazımdır. Bunun usulü nedir, erkânı nedir? Şimdiki yanlış usuller gibi değildir. Çocuğa edep öğretmeden onun seni kullanmasına ve istediği gibi oynatmasına izin vermek edep değildir. Çocuğa terbiye de lazım, kural da lazımdır. Bunu yapmazsanız, küçüklüğünde zorluk görmeyen çocuk büyüyünce hayatın zorlukları karşısında bocalar, sarsılır ve toparlanamaz. Onun için çocuk terbiyesi çok mühimdir. Annelerin vazifesi de büyüktür, makamı da yücedir. Allah makamlarını âli eylesin inşaAllah. Onlar bizden önce gittiler; inşaAllah cennette hepimiz onlarla buluşuruz. İnşaAllah onların yanında bulunur, makamlarından istifade ederiz. Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem "Kişi sevdiğiyle beraberdir" buyurmuştur. Allah cennette onlarla ilelebet beraber olmayı nasip eder inşaAllah.

2026-11-15

Lefke
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem her güzel sözü, hareketi, her şeyi insanlara mükemmel şekilde öğretiyor. Ondan üstün bir insan yoktur. Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in hürmetine Allah azze ve celle her şeyi yaratmış, her şeyi güzel yaratmıştır. Onunla olmak isteyenin onu sevmesi lazımdır. Sevilecek tek bir insan varsa, o da Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'dir. Onun yolunda gidenler, onunla beraber olanlar... İşte sevilecek insanlar bunlardır. Bunların sevgisi ilelebet sürer. Hep faydalıdır. Sırf fayda sağlayan, hiç zararı olmayan bir sevgidir. İnsanlarda sevgi olur, bir tutku olur; insanlarda herhangi bir şeye karşı sevgi uyanabilir. Bazen de kötü şeylere sevgi duyulur. Kötü şeylere tutulmuş olur insanlar. O zaman da insanların hepsi lüzumsuz yahut kötü, yahut tamamen faydasız şeylere sevgi besler; onlara gönül verirler. Hayatını onlarla tüketirler. Onlar ne yapıyorsa taklit etmek isterler; onların yolundan gitmek isterler. Hâlbuki Allah azze ve celle insanlara akıl vermiştir. Akıl hakkında Kur'ân-ı Azîmüşşân'da pek çok yerde "Efelâ ta'kılûn?", yani "Hâlâ aklınızı kullanmıyor musunuz?" buyurulmaktadır. Çünkü insanın hakikati görebilmesi için aklını kullanması lazımdır. Aklını kullanmayan insan istediği kadar okusun, istediği kadar üniversite bitirsin, makamı ne kadar yüksek olursa olsun —yani dünya makamı— bunların hiçbir faydası yoktur. Dünyaya hâkim olan onca insan; sultanlar, krallar, başkanlar ve benzerleri... Milyonlarca insan onların emri altında hizmet etmiş; onlara tâzim göstermiş, hürmet etmiştir. Peki, netice nedir? Binlerce insan onlar gibi gelip geçmiştir. Çoğunun bugün esamesi bile okunmuyor. Adı kalanlar ise Firavun, Nemrut, Kārûn gibi birkaç kişidir; oysa dünyaya hükmetmiş, insanları idaresi altına almış binlerce isimsiz insan gelip geçmiştir. Onlara tâzim gösterenlerin bu hürmetlerinden hiçbir fayda hâsıl olmamıştır. Dünyalık birtakım menfaatler elde etmiş olabilirler; fakat ahirette zarardan başka hiçbir şey bulamamışlardır. Onun için faydalı bir sevgi istiyorsan Allah azze ve celle'nin, Peygamber Aleyhisselâm'ın, evliyaların ve salihlerin sevgisine talip ol; sana yarayacak olan odur. Çünkü Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem: "Kişi sevdiğiyle beraberdir." buyurmaktadır. O sevgi sana ilelebet yeter. Daima seninle beraber kalır. Sadece mezara kadar değil, cennette de ebediyen beraber olursunuz. Diğer türlü insanlar çok çabuk aldanıyorlar. Yani basit şeylere kanıyorlar. Dünyanın metaına kapılıp helal haram gözetmeden yaşıyorlar. "Kendimizi tatmin edelim, eğlenelim, nefsimizi doyuralım." diyerek lüzumsuz şeylerin peşine düşüyorlar. Sonunda ise ahirette büyük bir pişmanlık yaşayacaklardır. Allah bizleri onlardan eylemesin. Hakiki sevgi ve muhabbet ancak Allah içindir. Baki olan O'dur; makbul olan da kalıcı olandır. Geçici ve tükenecek olan şeylerin hiçbir kıymeti yoktur. Allah muhabbetini üzerimizde daim eylesin inşaAllah. Asıl mühim olan, Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in muhabbetidir.

2026-11-14

Lefke
Bu, Benî İsrail ile ilgili bir ayettir ama Kur'an-ı Azîmüşşan herkes içindir. Orada "sebt" dediği cumartesi, onların kutsal günüdür; yani bizim cumamız gibi onların da cumartesisi. O gün onlara avlanmak yasaktı; balık avlamak gibi belirli yasaklar vardı. Bugün bile onların dindar olanları cumartesi günleri hiçbir iş yapmazlar. Allah'ın hikmeti; onların şehirleri de deniz kenarındaymış. Balık avlayıp yer, satarlarmış; geçimlerini öyle sağlarlarmış. Kur'an-ı Azîmüşşan'da buyuruyor: Bütün hafta denizde balık yok; cumartesi, yani yasak olan gün geldiğinde ise balıklar denizde kaynar. Niçin? "Bimâ kânû yefsukûn." (7:163) Yani onlar günah işlerlerdi, yoldan çıkmış (fâsık) kimselerdi. Onun için Allah onlara ceza olarak bunu verdi: Diğer günler balık tek tük, yani ancak geçinecekleri kadar çıkardı; fakat cumartesi günü hepsi meydana çıkardı. Bu durum günümüz için de geçerlidir. Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem buyuruyor: "Sen dünyanın peşinden koşarsan onu yakalayamazsın; istediğin kadar koş, yine yakalayamazsın. Allah dilerse sana verir." Bu yüzden çoğu insan şöyle söyler: "İş yapıyorum; tam olacak diyorum, olmuyor; tam olacak, yine olmuyor." Niçin böyle oluyor? Demek ki ya kısmetinde yok ya da Allah'a tevekkülün yok. Bu zamanda neredeyse hiç kimsede Allah'a tevekkül kalmamış. Peygamber Efendimiz buyuruyor ki: Sen dünyalığı dert etmeyip Allah'a tevekkül eder ve yoluna devam edersen, dünya senin peşinden gelir; rızkın muhakkak sana ulaşır. Allah Azze ve Celle herkes için bir rızık yazmıştır. Hakiki imanı olan insanlar bunu bilir; bu yüzden "Nasıl yaşayacağım, ne yapacağım?" diye fazla tasa çekmez. Allah o rızkı takdir etmiştir; sen nerede olursan ol o rızık sana gelecektir, dert etme. Sen rızkın için çalış, işini yap; ardından Allah'a tevekkül et. Nasibinde varsa Allah sana rızkını muhakkak gönderir. Nasibinde yoksa istediğin kadar koştur; senin rızkın değilse sana gelmez. Çoğu insan yine gelir, "İşte şunu yaptım, böyle çabaladım..." der. Zaten herkes senin gibi hırslı olsa kimse bir şey yapamaz, o vakit sana da bir rızık kalmaz. İşte Allah'ın hikmeti böyledir... Kur'an-ı Azîmüşşan'daki bu ibretler sırf Benî İsrail için değil, herkes için geçerlidir. Bu sebeple Allah'a tevekkül edip imanını kuvvetlendir, Allah'a itaatini daim kıl. "Para kazanayım diye Allah'a ibadet edeyim" denmez; "Allah'ın emridir" diye ibadet edeceksin, rızık ise O'nun lütfudur. Sen rızık elde etmek için rızka kul olmayacaksın, Allah'a ibadet edeceksin. Rezzâk olan Allah azze ve celle'dir; rızkını O verecektir. O'na tevekkül et; Allah'ın izniyle rızık gelir, senin peşini bırakmaz. Sadece dünyanın peşinden koşan bu zamanın insanlarını işte görüyoruz: "Bir alırken on alayım" derken elindeki birden de oluyor, hiçbir şeyi kalmıyor; cascavlak ortada kalıyor. Bu yüzden Allah'ın insanlara bahşettiği en büyük nimet ve en büyük rızık imandır. İmanı olan insanın hiçbir şey için gailesi (endişesi) olmaz, hiçbir şeyden korkmaz; çünkü iman; Allah'a inanmak, Allah'a güvenmek ve O'na tevekkül etmektir. Allah hepimize o hakiki imanı nasip etsin inşaAllah.

2026-11-13

Lefke
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem münafıklardan çok sıkıntı çekerdi; yani hepsini bilirdi Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem ama belli etmezdi, edebinden "Bu münafıktır, değildir." diye söylemezdi. Ama diyor Peygamber sallAllahu aleyhi ve sellem, ondan sonra gene münafıklar oluyor. Münafık dediği; İslam'ı öğreten, İslam'ı yaşar gibi yapıp dışarıda Müslüman gibi gözüken, içinde küfür olan yahut inancı olmayan yahut İslam'a düşman olan kimselerdir münafıklar. Ayet-i kerimede, münafıklar tövbe ederlerse Allah yine affeder; etmezlerse Allah artık kendi bilir. Ama mühim olan, Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellemin buyurduğu hadis-i şerif: "En çok korktuğum şey" diyor Peygamber sallAllahu aleyhi ve sellem, "güzel konuşan münafık." Güzel sohbet veren münafık. İnsanlara dini bildiriyorum diye kendini gösteren münafık, en çok zararı veren odur. O da işte milletin güzel sözüne kandığı, o sözlerin içine azar azar İslam'da olmayan şeyleri katan, İslam'da varmış gibi gösteren; İslam'da olmayan, sünnette olmayan, Kur'an'da olmayan şeyleri yavaş yavaş insanlara öğreten, milletin "Güzel lafı var, bu büyük alimdir." diye peşinden gittiği, oysa İslam'ı yıkmaya uğraşan insandır. "Ondan en çok korktum." diyor Peygamber sallAllahu aleyhi ve sellem. O insanlar kanıyor; onlar da "Kur'an'da böyle diyor, bin senelik, bin beş yüz senelik insanların gittiği bu yol doğru yol değil." diye insanları aldatıyorlar. Onların o konuştukları şimdi zaten en çok... Eskiden fazla oraya buraya duyulmazdı; bir münafık çıkar, köyünde, camide, bir yerde konuşur, üç beş kişi onun peşinden giderdi. Ha, şimdi her tarafta bir yayın yapıyor; bin kişi, binlerce kişi onu takip ediyor, bir toplantı yapıyorlar, yirmi otuz bin kişi onlara gidiyor. Bu neden? İşte insanlar zannediyor ki "Bu alimdir, konuşması iyidir, konuştuğu haktır." Oysa hak olmayan şeyi hakikat gibi gösterip insanlara İslam'a zıt olan, ters olan şeyleri öğretiyorlar. İslam'a zıt olan o öğrettikleri en büyük şey de nedir? Münafığın en büyük düşmanı Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellemdir. En büyük düşman şeytandır; şeytanın en büyük düşmanı da Peygamberimizdir, onlar da aynı şekildedir. Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem bir şey dedi mi sinirlenirler, öfkelenirler, hoşlarına gitmez; budur onların alameti. Bir şey söyledin mi, Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellemi methettin mi, "Sen Allah'a ortak koştun." diye insanları kandırırlar; Peygamber Efendimizin hiç lafı geçmesin isterler. İşte münafığın en büyük alameti odur. Kim ki Peygamber Efendimize hürmet etmez, onun kadrini takdir etmezse o hakiki münafıktır. İsterse bütün Kur'an'ı ezberlesin, hadisleri ezberlesin, bütün ilimleri bilsin, gene o münafıktır. Münafık olan, Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve selleme hürmet etmeyendir. Üç tane sure bilen insan, Peygamber Efendimizin muhabbeti olduktan sonra, o alim münafıkların on bin tanesinden daha iyidir. Bu Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve selleme hürmet etmeyenler, onun tırnağı bile etmez. Çünkü Allah Azze ve Celle bütün kainatı Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellemin hürmetine yarattı; en yüksek mertebe onundur. Ondan sonra kalkıp da "Ben alimim, ben okudum, böyle anladım." diye, "Şu alim böyle demiş, bu alim böyle demiş." diye onun lafıyla Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve selleme hürmet etmezsen sen en büyük münafıksın. Çünkü hem ilim var hem milleti de yoldan çıkarıyorsun; o vakit yani şeytanla berabersin, Allah muhafaza etsin. Allah şerlerinden muhafaza etsin. Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellemin de buyurduğu gibi, "En çok korktuğum bunlardır." Hakikaten de en çok zarar... Ne için Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem ümmeti için korkuyor? "Ümmetim!" diyor Peygamber sallAllahu aleyhi ve sellem; ümmetini istiyor, onlar kurtulsun istiyor. Böyle bu şeytanlar çıkınca "Onlardan korkuyorum." diyor, çünkü insanoğlunun iki şeyle, iki lafla aklı gidiyor, doğru yoldan çıkıyor, onların peşine gidiyor. Onun için Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellemin korktuğu budur; Allah muhafaza etsin hepimizi bunların şerlerinden. Allah hidayet versin. Tövbe ederlerse Allah Azze ve Celle tövbelerini kabul ediyor; Allah onlara da hidayet versin inşallah.

2026-11-12

Lefke
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem buyuruyor: "Ed-dâllü alâ'l-hayri ke-fâ'ilih." Hayır işleri gösteren, o işi yapmasa bile yapmış gibi, yapan gibi sevap kazanır. Hayır işleri insanlık için faydalıdır. İnsanların faydasını Allah Azze ve Celle ister. Allah Azze ve Celle peygamberleri onun için gönderdi; nerede hayır işler varsa o hayır yollarını göstersinler diye peygamberleri gönderdi. Ondan sonra da sahabeler, evliyalar, âlimler, ulemalar, hocalar, herkes... Hatta normal bir insan da hayırlı bir şey varsa onu yapmaya uğraşsa, yahut kendisi yapamasa başkasını gösterip "Bunu ben yapamadım, sen yardım edebilir misin?" dese, o da yapan gibi sevap kazanır. Yani bu İslam dinimiz hayır içindir. Yani ne gibi hayırlar varsa onların yapılması tavsiye olunur. Başka kötü şeyleri de men etmek lazım. Yani "Bu kötüdür, sakın yapmayın." demek lazım. Yahut insanlar iyi nedir, kötü nedir bilmiyor; çoğu insanın hâlâ bu zamanda dünyadan haberi yok, her şeye "tamam" der. Yani insanlar artık en olmayacak şeyleri bile normal görüyor. Ama "Bu doğru değildir." desen bile onun faydası olur. Çünkü bu, Allah Azze ve Celle'nin yasak ettiği, insanlığa ve insanın tabiatına uymayan şeylerdir diye ona da göstermiş olursun; o da sana sevap olarak yazılır. Hayır yapmış gibi olursun. Yok, kötülüğe karşı "Tamam, bunu yapın." dersen, o vakit onun sana da zararı gelir, faydası olmaz. Peygamberimiz sallAllahu aleyhi ve sellem daima hayır yapmakta, insanlara hayrın en yüksek derecelerini göstermektedir. Sırf Müslümanlar değil, tüm insanlar Peygamberimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in gösterdiği yolu izlese, dünya şimdi selamet, bereket ve güzellik bulurdu. Onun dışına çıktıkları için, kötü yolları seçtikleri için hiç kimseye faydaları olmuyor; zarardan başka bir şey ellerine geçmiyor. Onun için nerede hayır varsa elinizden geldiği kadar yapın. Kur'an-ı Azimüşşan'da emir olarak "Vef'alü'l-hayr" diyor, yani "Hayır yapın." diyor. Elinden geleni yapamıyorsan hiç olmazsa başkasına da "Bu güzel şeydir." diye göster; o yaparsa Allah sana da o sevabından ihsan eder. Allah hepimize hayır yapmayı nasip etsin. Hayır yapmak için illa da bir hoca olması lazım değil, âlim olmaya gerek yok. Hayrı herkes yapabilir, herkes muhakkak yapabilir. Onun için Allah "Hayır yapın." diye emir vermiş; şerden uzak durun. Allah nasip etsin, hepimize daima hayır yapmayı nasip etsin inşaAllah.