Latest translations
2026-09-30
Dergah, Akbaba, İstanbul
"Festekım kemâ ümirte ve men tâbe meak." (11:112)
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem bu ayet için diyor: "Benim sakalıma ak düşürdü."
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in tabii mübarek vücudu insan şeklindedir, insandır; ama Allah Azze ve Celle'nin kelamını kaldırsın diye çok daha fazla kuvvet vardır Peygamber Aleyhisselâm'da.
O sakalında da tek tük böyle beyaz, ağarmış teller var; birkaç tane.
O da bu ayetin ağırlığından.
"İstikamette ol; seninle beraber olanlar da istikamette olsun," diyor Allah Azze ve Celle.
İstikamet mühimdir.
"Doğru yolda doğru gidin," diyor.
"Oraya buraya sapmayın, yoldan çıkmayın," diyor Allah Azze ve Celle.
Bu ağır bir emir olduğu için Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem o kadar kuvvetle beraber yine, "Sakalıma ak düştü; yani sakalımın bazı yerlerini beyazlaştırdı," diyor Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem.
Tabii o vakit bile öyleyse, bu zamanda istikamet üzere olmak çok zordur; ama emirdir o.
Emre itaat insana kazandırır.
Emre itaat eden, Allah indinde makbul insan olur; Allah'ın huzurunda sevilen insan olur.
İstikameti bozmak için dünya şimdi her türlü hile, zorluk ve kötülükle insanı yoldan çıkarmaya çalışıyor.
Yoldan çıkmak helak demektir.
Bütün kazandıklarını yitirmek demektir.
Onun için elinizden geldiği kadar istikameti unutmayalım diye bu Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'ın mübarek sözünü söylemiş Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem:
"İstikamette olun."
Sebat ve istikamet büyük bir nimettir, büyük bir kazançtır.
İnsanoğlu zaten Müslüman olmayınca o mükellefiyeti yoktur.
Müslüman olunca bu mükellefiyet vardır.
Yoksa İslam'ın dışında olanlar istediklerini yaparlar.
Sen Müslümansan bu emre itaat etmeye mecbursun.
Allah kolaylık versin hepimize.
İstikamette olalım inşaAllah.
Share
2026-09-29
Bedevi Tekkesi, Beylerbeyi, İstanbul
أعوذ بالله من الشيطان الرجيم بسم الله الرحمن الرحيم والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين مدد يا رسول الله مدد يا ساداتي أصحاب رسول الله مدد يا مشايخنا
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم التمسوا الخير عند حسان الوجوه
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, "Hayrı, bereketi güzel yüzlerin yanında arayın." buyuruyor.
Yani yüzleri güzel olan insanlara muhakkak ki Allah hayır vermiştir.
O güzelliği Allah rızası için vermiştir.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم إن الرجل ليطلب الحاجة فيريها الله تعالى عنه فيزويها الله تعالى عنه لما هو خير له فيتهم الناس ظالما لهم فيقول من سيعيني من سيعيني
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem buyuruyor ki: "Kişi Allah'tan bir şey ister ve Allah, o hacetinin verilmemesinin daha hayırlı olacağını bildiği için onun hacetini gidermez."
Yani insan hayrı ister.
Günümüzde çoğu cahil insan var, "Ben Allah'tan istedim, dua ettim, duam kabul olmadı" diyerek bazıları Allah'a küser, isyan eder.
Böyle cahil insanlar vardır.
Hâlbuki Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, Allah Azze ve Celle'nin, o insanın hacetinin verilmemesi daha hayırlı olduğu için onu vermediğini söylüyor.
Bunun üzerine o kişi insanlara zulmederek onları itham edip, "Kim bana üstün geldi, kim duamın kabulüne engel oldu?" der.
İşte böyle cahiller de duaları kabul olmadığı için başkalarını itham ederler.
Güya onların kabahatiymiş gibi.
Hâlbuki Allah Azze ve Celle'nin onu vermemesi onun için daha hayırlıdır.
Bu ahir zaman insanı için çok mühim bir konudur.
Dua edip de verilmediği vakit, insanın Allah'ın daha hayırlısını, hayırlı bir şey vereceğine inanması lazımdır.
Başkaları hakkında, "Senin yüzünden duam kabul olmadı, bu bana kötülük yaptı, onun için olmadı." diye düşünmemek lazımdır.
Her şeyi Allah Azze ve Celle'nin iradesine bırakmak gerekir.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم جزاء الغني من الفقير النصيحة والدعاء
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem buyuruyor ki: "Zenginin fakirden kazancı, samimiyet ve duadır."
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, "Hem nasihat hem de duadır." buyuruyor.
İnsanın fakir kimseden isteyebileceği şeyler bunlardır.
Fakirden başka ne istenir ki; para istenmez, pul istenmez.
Sadece nasihat ve dua istenir.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم إن الصدقة يبتغى بها وجه الله تعالى والهدية يبتغى بها وجه الرسول وقضاء الحاجة
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellembuyuruyor ki: "Sadaka ile Allah'ın rızası gözetilir."
Sadaka verildiğinde Allah rızası için verilir.
"Hediye ile de Resulullah aleyhisselamın rızası ve ihtiyaçların giderilmesi gözetilir."
Yani ikisi de büyük bir faydadır; hem Allah'ın rızası hem de Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellemın rızası kazanılır.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم إن المعروف لا يصلح إلا لذي دين أو لذي حسب أو لذي حلم
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellembuyuruyor ki: "Şüphesiz ki iyilik; dindar, soylu, şerefli veya hilm sahibi, yani halim selim kimseden başkasının yanında yerini bulmaz."
Yani iyilik yaptığınızda, o iyiliğin kıymetini dindar, soylu, şerefli veya hilm sahibi; yani sakin, halim selim olan insanlar bilir.
Herkese iyilik yapılır ama iyilikten anlayan az olur.
O iyilik bilenler, şüphesiz ki dindar, Allah'tan korkan ve aileden gelen bir asaletle yapılan iyiliğe kıymet veren asil insanlardır.
Böyle olmayan, dindar ve asil olmayan insan ise ne versen doymaz; verdiğinin kıymetini de bilmez.
"Allah razı olsun" diyerek bir teşekkür bile etmez.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم لا تصلح الصنيعة إلا عند ذي حسب أو دين
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellembuyuruyor: "Yaptığın iyilik, ancak soylu, şeref sahibi veya dindar kişinin yanında yerini bulur."
Kıymet bilenler onlardır.
Teşekkür ederler, karşılığında verecek bir şeyleri varsa verirler.
Ama böyle olmayan insanlara da sadece Allah rızası için verilir, onlardan bir karşılık beklenmez.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم إن هذا المال خضرة حلوة فمن أخذه بحقه بورك له فيه ومن أخذه بإشراف نفس لم يبارك له فيها وكان كالذي يأكل ولا يشبع واليد العليا خير من اليد السفلى
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, "Bu mal," yani insanın elindeki para ve mülk için, "çekici ve tatlıdır." buyuruyor.
Yani mal helal de olsa haram da olsa güzel ve çekici görünür.
İnsanın nefsini cezbeder, insan malı sever.
Fakat elbette salih bir insan helal mal ister.
"Kim onu hakkıyla, gönül hoşluğuyla alırsa, o mal kendisi için bereketli kılınır."
Yani mal helal olduktan sonra bir sakıncası yoktur.
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, "Çekici ve tatlı da olsa, helal olduktan sonra ne kadar çok olursa olsun bereketli olur." diyor.
"Kim de o mala göz dikip tamah ederek alırsa, o mal bereketli kılınmaz."
"Nasıl gelirse gelsin" deyip üçkâğıtçılık, dolandırıcılık yaparsa o mal helal olmaz.
İşte görüyoruz, tamahın sınırı yoktur.
Tamahın haddi hesabı yoktur.
İnsanın yedi ceddine yetecek parası olsa yine de ister; helal haram demez, yer.
Allah ıslah eylesin.
Allah, nefsimizin şerrinden bizleri muhafaza eylesin.
İşte ne güzel; hakkıyla elde edilince mal insana bereketli olur.
Aksi takdirde, tamah edilerek alınırsa o mal bereketli kılınmaz, bereketli olmaz.
Burada en mühim şey berekettir.
Bereket; Allah'ın rızası ve Peygamber Efendimiz'in rızasıdır.
"Böyle bir kimse, yiyip de doymayan birine benzer."
İşte tamahkâr kişinin hâli böyledir.
"Veren el, alan elden üstündür."
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم إن هذا المال خضرة حلوة فمن أصابه بحقه بورك له فيه ورب متخوض فيما شاءت نفسه من مال الله ورسوله ليس له يوم القيامة إلا النار
"Bu mal," diyor, yani para ve her türlü mal, "çekici ve tatlıdır."
İnsanı kendine çeker, kandırabilir ve insana çok tatlı gelir.
"Kim bunu hakkıyla ve gönül hoşluğuyla alırsa," yani o malı helalinden elde ederse, "o mal kendisi için bereketli kılınır."
"Nefsinin istediği gibi Allah ve Resulünün malına dalan nicesi vardır ki kıyamet günü onun için cehennemden başka bir şey yoktur."
Yani malı haramdan, haram yollardan elde ederse, o mal ona kıyamet günü cehennem ateşi olur.
Cehennemde günahlarından temizlenene kadar yanar; Allah muhafaza etsin.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم إن كنت لا بد سائلا فاسأل الصالحين
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellembuyuruyor ki: "Mutlaka bir şey istemek zorunda kalırsan salih kişilerden iste."
Yani başkalarından isteme, çünkü başkalarının malı fayda sağlamaz.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ما الذي يعطي من سعة بأعظم أجرا من الذي يقبل إذا كان محتاجا
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellembuyuruyor ki: "Durumu iyi olup da veren kişi, muhtaç olduğu için verileni kabul edip alan kişiden sevapça daha üstün değildir."
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, muhtaç olan kişi istemediği hâlde kendisine verileni kabul ettiğinde ikisinin de aynı sevabı kazandığını belirtiyor.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ما المعطي من سعة بأفضل من الآخذ إذا كان محتاجا
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellembuyuruyor ki: "Durumu iyi olup veren kişi, muhtaç olup alan kişiden daha üstün değildir."
Yani Allah Azze ve Celle birini veren kılmış, diğeri de ihtiyaçtan dolayı onu kabul etmiştir.
İhtiyacı olmasaydı kabul etmeyecekti; bu yüzden ikisi de aynı sevabı kazanır.
Allah kabul etsin inşaAllah.
Share
2026-09-29
Dergah, Akbaba, İstanbul
Allah Azze ve Celle Kur’ân-ı Azîmüşşân’da buyuruyor: "Ve 'asâ en tekrahû şey'en ve hüve hayrun leküm ve 'asâ en tuhibbû şey'en ve hüve şerrun leküm." Sadakallâhu’l-azîm. (2:216)
Allah Azze ve Celle buyuruyor: "Bazı şeyleri seversiniz, istersiniz; fakat onda sizin için hayır yoktur."
O, sizin için şer olabilir.
"Hayır zannettiğiniz şeyler şer olabilir." diyor Allah Azze ve Celle.
Bazı şeyleri de sevmezsiniz, istemezsiniz;
Fakat onda da sizin için bir hayır olabilir.
Yani her şey göründüğü gibi olmuyor.
Allah Azze ve Celle, insanlara imtihan olsun diye böyle takdir edebiliyor.
Çoğu insan, günümüz insanı gibi "hayırlı olacak" diye bir işe kalkışıyor; fakat sonunda olmuyor, hüsranla bitiyor.
Olmayınca da çok üzülüyorlar.
Halbuki olmadığında "Her şeyde bir hayır vardır." deyip Allah'a tevekkül etmek; hem insanın kendisi için hem de yapacağı işler için hayırlı olur.
İlla ki bazıları gelir: "Şöyle yaptım, böyle yaptım ama işim olmadı." der.
Herkesin her işinin yolunda gitmesi zaten mümkün değildir.
Hayat boyunca her işin rast gitmesi, ancak çok nadir insanlara nasip olur.
Bazen öyle, bazen böyle... Biraz iyi, biraz kötü derken hayat geçip gider.
Allah'a tevekkül edip Allah Azze ve Celle'den hayırlısını istemek müminin şiarıdır.
Başkalarından hayır beklemek insana hiçbir fayda sağlamaz.
Her şeye kâdir olan yalnız Allah Azze ve Celle'dir.
Her şey ancak O'nun iradesiyle olur.
O diledikten sonra her şey gerçekleşir.
Şer de hayra tebdil olur;
Kötülük de iyiliğe dönüşür.
Allah hepimize kuvvetli iman nasip etsin; zira bu devirde herkes muzdarip, herkes ne yapacağını şaşırmış hâlde.
Yapılması gereken şey; Allah'a tevekkül edip Allah Azze ve Celle'den hayrını istemektir inşaAllah.
Allah hepimize hayır kapılarını açsın.
En mühimi de hepimize iman kuvveti versin inşaAllah.
Share
2026-09-28
Dergah, Akbaba, İstanbul
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem buyuruyor, en faziletli amellerden birisi de idhâlü's-sürûr fî kalbi'l-mü'min.
Müminin kalbine ferahlık, sevinç koymaktır diyor Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem.
Allah'a şükür bu, bizim Allah rızası için yolculuk oldu.
Oradaki ihvanlarımız da ferah etti, kalpleri sevinç doldu.
Allah'ın rızasını inşaAllah kazanmışız.
Onlar da kazanır.
Çünkü bu Allah rızası için bir sevinç oluyor.
Dünya için değil.
Allah Azze ve Celle'nin istediği şeydir bu.
Müminler birbirlerine yardım etsin, birbirlerini sevsin, birbirlerine nasihat etsin.
İnşaAllah niyetimiz oydu.
İnşaAllah Allah, duaları makbul etsin.
Tabii onlar küfür diyarında ama Allah'a şükür küfür diyarında da onların camileri var, mescitleri, dergâhları var.
Onlara yardım ediyor.
Onlar da küfür diyarında erimesinler diye bunlara tutunuyorlar.
Aslında küfrün kuvveti yok ama şeytanın kuvveti çoktur.
Şeytan insanı yoldan çıkarsın diye her türlü hileyle uğraşıyor.
Ama inşaAllah Allah muhafaza eder Müslümanları, müminleri.
Böyle devamlı bir arada olup birbirlerine yardım ettikten sonra sağlam kalırlar inşaAllah.
Zaten artık dünyanın da İslam'a doğru gittiği muhakkaktır.
Dünyanın hâli nasıl görünürse görünsün, en sonunda Mehdi Aleyhisselam'la inşaAllah hepsi Müslüman olacak, Allah'ın izniyle.
Allah tez zamanda o günlere yetiştirsin.
Şeytanın şerrinden muhafaza etsin hepimizi inşaAllah.
Share
Allah bu meclisimizi mübarek eylesin inşaAllah.
Allah'a şükür, üç dört gün oldu buradayız.
Allah'a şükürler olsun; nimetlerinden ve bu memleketin insanlarından memnun olmak nasip oldu.
Daimi maksadımız, iyi insanlarla beraber olmaktır.
Tek başına olunca kuvvet olmuyor, birlikte kuvvet vardır.
Allah Azze ve Celle cemaat olmayı emretmiş; "Hep birlikte Allah'ın ipine sarılın, ayrılmayın," buyuruyor.
Allah Azze ve Celle'nin yolu tektir, o da tevhittir. "Bana şirk koşmayın, bu yolda birleşin" diye emrediyor.
O yol da peygamberlerin yoludur. Seyahat edip insanları hak dine davet eden birçok peygamber vardır.
Hepsi insanların iyiliği için, Allah'ın emirlerini yerine getirmeleri ve iyi birer kul olmaları için çalışmışlardır.
Onların işleri çok zordu, kolay değildi. İnsanlara iyiyi anlatmak zordu çünkü insanların akılları bu güzel yolda değil, tam tersi yöndeydi.
Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem) de bu yolda seyahat etti.
Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem), tebliğ için Hicaz'ın dışına fazla çıkmadı. Sadece Taif'e gitti, orada da onu kabul etmeyip eziyet ettiler.
O eziyetler neticesinde oradan geri dönmek zorunda kaldı.
Orada sadece bir kişi hidayete erdi, o da gariban biriydi.
Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi ve sellem) nereye gittiyse ve ne yaptıysa, hepsi Allah Azze ve Celle'nin bir hikmeti olarak tecelli etmiştir.
Yani tebliğ için bölge dışına çıkmamasında da büyük bir hikmet vardır.
Sadece Şam'a bir seyahati oldu, başka bir yere gitmedi.
Çünkü günümüzde İslam'ı karalamak isteyen bazı insanlar, Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi ve sellem) şahsına yönelik pek çok iftira atıyorlar.
Seyahat etmemesi onların yalanlarını boşa çıkarmaktadır. Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi ve sellem) Hicaz'ın dışına çıkmaması büyük bir hikmettir ki, Allah'ın vahiylerinin tamamı ona Hicaz'da inmiştir.
Tebliğ öncelikle orada oldu. Daha sonra etraftaki padişahlara, şahlara, Mısır Mukavkısı'na ve Rum kralına İslam'ı anlatan tebliğ mektupları gönderildi.
Her birine kendi isimleriyle mektuplar gönderilerek İslam anlatıldı.
"Selamete ermek istersen, İslam'a gir," denildi.
Peygamberimizin tebliği bu şekilde muhtelif yollarla oldu.
Peygamber Efendimizden (sallAllahu aleyhi ve sellem) sonra ise sahabiler her tarafa yayıldılar.
İslam'ı yaymak ve insanlara bu güzel yolu göstermek için tebliğ her tarafa ulaştı, ta Çin'e kadar gitti.
Biz de yaklaşık on gün evvel Semerkant'taydık.
Semerkant'ta, Peygamber Efendimizin amcasının oğlu Kusem bin Abbas şehit düşmüştür. O mübarek sahabinin kabr-i şerifi oradadır.
İşte Peygamber Efendimizden (sallAllahu aleyhi ve sellem) sonra İslam'ı böyle her tarafa yaydılar.
İnsanları zorla Müslüman yapmadılar.
Memleketleri fethettikleri vakit insanları serbest bıraktılar, kimseyi zorlamadılar.
"Müslüman olmak istersen olursun, bu senin hakkındır." dediler.
"Müslüman olursan bütün haklara sahip olursun, kimse seni bundan men edemez."
"Yok, Müslüman olmayacaksan, o vakit cizye (vergi) ödeyeceksin."
Vergi ödediğinde de bir Müslümanın hakkından daha fazla hakka sahip olursun.
Alınan vergi de şimdiki zamanın vergileri gibi yüzde altmış, seksen, doksan oranlarında değildi.
Ödenecek bu vergi altından kalkılamayacak bir şey değildi.
Hemen hemen zekat oranı gibi, yüzde iki buçuk civarında bir şeydi.
İşte bu adalet İslam'ın yayılmasına sebep olmuştur. Halk bu insanlığı ve adaleti görünce, kendiliğinden Müslüman oldu.
"İslam dini kılıç zoruyla yayıldı," derler; bunlar tamamen yalandır.
İslam, insanları kurtarmak için o zalim yöneticileri başlarından kaldırdı; köleden beter olan halkı serbest bıraktı.
"İslam kötü" derler. Buradaki insanlar İslam kelimesini duyunca korkuyorlar; "İslamofobi" yani İslam korkusu var bütün gayrimüslimlerde.
Halbuki İslam memleketlerinde her türlü millet vardı. Yahudisi, Ortodoksu, Katoliği, Budisti, Zerdüştü, Hindusu; ne varsa hepsi Müslüman ülkelerde özgürce yaşadı.
Cizyesini, yani vergisini ödedikten sonra hep beraber huzur içinde yaşadılar.
Esas olması gereken "Hristiyanofobi", yani Hristiyan korkusudur.
Güya Hazreti İsa'nın yolundan geliyorlar. Hazreti İsa ne demiş? "Sağ yanağına tokat atana sol yanağını da çevir."
Ama gel gör ki bu Haçlılar Kudüs'e girdiği vakit, orayı Hristiyan yapacakları yerde kaç kişiyi öldürdüler?
Yetmiş bin kişiyi öldürmüşler; ne Müslüman, ne Yahudi bırakmışlar. Sokaklarda kan dize kadar çıkmış, bir tek adamı sağ bırakmamışlar.
Yolda gelirken İstanbul'a, o zamanki adıyla Konstantinopolis'e gelmişler. Kendi dindaşları onları karşıladığı halde, orayı da yağmalamışlar.
Anadolu'ya gelirken, sırf Hristiyan oldukları için onlara inanan Ermeniler kalelerinin kapılarını açmış, ancak Haçlılar onları da öldürmüşler.
Ve bu sözde "Kutsal Haçlı Ordusu" idi; başlarında papazlar ve keşişler vardı.
Güya İsa Aleyhisselam adına savaşarak gelmişler. "Onun için savaşıyoruz; lütuf, iyilik, güzellik ve merhamet dini olan Hristiyanlığı yayacağız," demişler.
Hangi İslam ordusu en ufak böyle bir zulüm yapmıştır?
İslam ordusu sefere çıkarken zaten dinimizin emri açıktır: "Yaşlılara, kadınlara, çocuklara ve acizlere dokunmayın; sadece sizinle savaşanlarla savaşın."
Hatta "Harpte aman dileyene, teslim olana dokunmayın," diye emreder.
Gerçekleri gizleyip milletin aklına bir yalan yerleştirmişler; güya İslam vahşiymiş, kan dökücüymüş. Halbuki asıl kan dökücü olanlar onlardır.
Hristiyanlık adına hareket edenler... Neden bunlara Hristiyan deniyor?
Çünkü ellerinde kocaman haçlarla "Kutsal savaş" diyerek geliyorlar; insanı insan yerine koymuyorlar. Merhamet derseniz hiç yok, ama zulüm derseniz haddinden fazla.
Bu sadece görünen tarafı... Kurdukları sistem tamamen zulüm üzerine kaimdir.
Endülüs'te yapılanlar, Portekiz'in, Hollanda'nın ve Belçika'nın insanlara yaptığı zulümler ve öldürdükleri insanların haddi hesabı yoktur.
O zamanlar Hristiyan olmayan herkesi acımasızca öldürüyorlardı.
Güya savaşarak dünyaya medeniyet götürdüler! Halbuki Endülüs'teki Müslümanlar olmasaydı, medeniyete asla kavuşamazlardı.
Hadi bizi düşman gördünüz, onu anladık. Peki bu gariban Afrikalılardan ne istediniz, onlar size ne yaptı? Onları hayvan gibi gemilere yükleyip Amerika'ya köle olarak sattınız; yüz kişi götürdüysek ancak on tanesi sağ kalabildi.
O süreçte yüz milyon insan yok olup gitmiştir.
O da yetmedi, gittikleri her yerde insanları katlettiler.
"Kutsal Hristiyanlık" ideallerini Amerika'ya götürüp, oradaki yerli halkı da yok ettiler; milyonlarca insanı katlettiler.
Bu da yetmedi; Kuzey Amerika'daki Kızılderilileri hedef aldılar. Milyonlarca insanı öldürdüler, onlara kasten hastalık bulaştırarak telef ettiler.
İşte ben buna kızıyorum. Sürekli "İslamofobi" deyip duruyorlar. Esas konuşulması gereken "Hristiyanofobi"dir.
Ben Almanya'ya ilk defa 1985 yılında geldim.
Rahmetli Celal'in evindeydim. Orada bir profesörün yazdığı bir kitap vardı; Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem) hakkında çok kötü şeyler yazıyordu.
Bu iftiraları atan kişi güya Avrupa'da okumuş, aydın ve her şeyi bilen biriydi.
Bunu görünce çok şaşırdım. İlk defa Peygamber Efendimiz'e (sallAllahu aleyhi ve sellem) böyle dil uzatıldığını duyunca hem şaşırdım hem de çok kızdım. "Akıllıyız" diyen adamlar nasıl böyle şeyler söyleyebilir?
Sonra anladık ki, bunlar İsa Aleyhisselam'a tabi olan insanlar değiller; bunlar şeytana tabi olan insanlardır. Şeytan onları kandırmış; onlara iyiyi kötü, kötüyü ise iyi göstermiş.
Her işleri yalan, yanlış, hile ve göz boyama. Her türlü sahtekarlık bunlarda mevcut.
Hazreti İsa'nın getirdikleriyle bunların yaptıklarının hiçbir alakası yoktur.
İsa Aleyhisselam da bütün peygamberler gibiydi. Ayette "Lâ nüferriku beyne ehadin min rusulih" (Peygamberlerin hiçbirini diğerinden ayırt etmeyiz) buyrulmaktadır.
Biz peygamberleri birbirinden ayıramayız.
Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi ve sellem) sıfatları ve tebliğ ettiği emirler neyse, diğer peygamberlerin de aynıdır.
Hümanizm, komünizm, sosyalizm, emperyalizm... Bunların hepsi insanları oyalamak için uydurulmuş şeylerdir.
Esas olan Peygamber Efendimiz'in yoludur. O yolda hiç kimse zulüm görmez; o yol adalettir. Adalet olunca herkes hakkını alır ve herkes memnun olur.
Peygamberlerin ve onların izinden giden insanların yolu işte budur.
İnsanlara hakkını teslim etmek, haklarını korumaktır.
Ancak bir kişinin özgürlüğü, başkasının hakkının başladığı yere kadardır. Başkasının hakkına tecavüz edemez; bu İslam'da kabul edilemez.
Allah indinde bütün insanlar eşittir.
Allah'ın huzurunda siyah, beyaz, kırmızı ne renk olursa olsun, insanların birbirinden hiçbir farkı yoktur.
Peki, Allah katında üstün ve O'na yakın olan insanlar kimlerdir?
Üstünlük parayla pulla değil; Allah'ın yolunda olmakla ve O'na itaat etmekledir.
Bu sebeple, insanın yegâne gayesi Allah katında yücelmek olmalıdır.
Bu da dediğimiz gibi, en yüksek mertebede olan peygamberlere tabi olmak ve onların yolundan gitmekle mümkündür.
Onları sevmek gerekir, peygamberleri sevmek ise onların izinden gitmektir.
Çünkü hayattaki en mühim şey sevgidir.
Ayet-i kerimede; "Kul in küntüm tuhibbûnallâhe fettebiûnî yuhbibkümü'llâh" (De ki: Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki, Allah da sizi sevsin) buyruluyor.
Yani, "Allah'ın sizi sevmesini istiyorsanız bana tabi olun; ibadetleri benim gösterdiğim yoldan yapın," deniliyor.
Sohbetin başında da dediğimiz gibi, Müslümanların iyi insanlarla beraber olması çok mühimdir.
Çünkü etrafta yolu şaşırtmaya çalışan çok insan var.
İnsanları birbirine düşman eden çok fitne vardır.
Hakiki yol Allah'ın yoludur; insanlara iyilik ve muhabbetle yaklaşmaktır.
Bizi kurtaracak olan muhabbettir.
Bizi kurtaracak olan, Peygamber Efendimiz'e (sallAllahu aleyhi ve sellem) duyduğumuz muhabbettir.
Merhamet, yardımlaşma ve iyilik; İslam'ın ve Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi ve sellem) en sevdiği hasletlerdir.
Kısacası İslam'ın ve tarikatın özü budur.
Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem) Allah'ın en sevgili kulu olduğu için, yapılan duaların başında ve sonunda salavat getirilmezse o duanın kabul olup olmayacağı belli değildir.
Ancak salavat getirildiğinde, Allah muhakkak o duayı kabul eder.
Allah muhabbetimizi ziyade eylesin.
İnsanlar da daima birbirlerine yardımcı olsunlar inşaAllah.
O muhabbet sayesinde Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi ve sellem) büyük müjdesine nail oluruz inşaAllah.
Çünkü Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi ve sellem) mübarek bir hadisi vardır. Bir sahabe vefat döşeğindeyken Peygamberimiz onu ziyarete gitmiş; sahabi ağlıyormuş.
Peygamberimiz, "Niçin ağlıyorsun?" diye sorunca, "Öleceğim ve bundan sonra seninle beraber olamayacağım diye ağlıyorum." demiş.
Bunun üzerine Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur: "El-mer'u mea men ehabbe," yani "Kişi sevdiğiyle beraberdir."
İşte bu mübarek söz, hepimiz için çok büyük bir müjdedir.
Bu sebeple; Peygamber Efendimiz'e (sallAllahu aleyhi ve sellem) hürmet, ihtiram ve muhabbet göstermek, O'nu yüceltmek bizim için en büyük kazançtır.
O muhabbet sayesinde mahşer yerinde sıkıntıyla beklemek olmaz, cehenneme gitmek olmaz.
Peygamberimizin muhabbeti hürmetine doğrudan cennete girmek nasip olur inşaAllah.
Allah hepimize nasip etsin inşaAllah.
Share
Şeyh Baba, "Adalet nedir?" diye sorardı.
"Adalet, her şeyi yerine koymaktır." derdi Şeyh Babamız.
Hakkı haklıya vermek, her şeyi münasip yerine, olacak yere koymak adalettir.
En ufak, insanın aklına bile gelmeyen şeyleri yerli yerine koyunca adalet olur.
Adalet olunca da her şey güzel olur.
Tabii hak hukuk başta gelir ama insanın aklına, "Her şeyi yerine koymakla adaletin ne alakası var?" sorusu gelebilir.
Muhakkak bir alakası vardır.
Allah Azze ve Celle koyduğu nizamda, yarattığı her şeyi ahsen-i takvim, en güzel şekilde yapmış ve en güzel yerine koymuştur.
İnsanlar buna riayet etmemiş, ondan sonra ortalık darmadağın olmuştur.
İşte bu yüzden dünyada adalet kalmamış, adalet diye bir şey yoktur.
Şimdi kendimizi kandırmaya gerek yok, herkes de bunu biliyor.
Hâlâ kanan çok az insan vardır belki ama dünyada adalet diye bir şey kalmamıştır.
Dediğimiz gibi, herkesin yerini bilmesi lazımdır.
Allah'ın yarattıklarının yerini bilmeleri lazım.
Bir taşı oradan alıp, biraz şuradan biraz buradan derken adalet diye bir şey kalmaz.
Tabii insanlar adalet yapmak istese bile, çoğu dünyada yaptırmazlar, yapamaz; çünkü nadir olan şeyler hiç gibidir.
Yapmak, iyilik yapmak zordur.
Yapılsa bile, onu yıkmak çok daha kolaydır.
Dediğimiz gibi; neyi nereye koyacaksın, ne yapacaksın, bu konuda senin mesuliyetin var.
Düşünün, "Allah rızası için bunu yapacağım; bu faydalı olacak inşaAllah bize de, insanlara da, Müslümanlara da." diye bakarsın.
Hakikaten faydalı olacaksa onu yaparsın.
Araştırıp soruşturursun; faydası olacaksa yaparsın, faydası olmayacaksa zaten yapmaya gerek yoktur.
İslam dini her şeyi göstermiştir; ne yapılacağını, ne edeceğini hepsini gösterir.
Her şeyin usulünü ve adabını bildirmiştir.
Bu yüzden lüzumsuz yere vakit, emek ve para harcamaya gerek yoktur.
Çölün ortasına, gelenin gidenin olmadığı bir yere koca bir cami yapmışsın; hiç gerekmez o.
Namaz kılacak kişi çadır kurar, seccadesini koyar, kılar.
Cemaatin, yani Müslümanların olmadığı yerlerde büyük camiler yapmaya gerek yok.
Onun yerine, Müslümanların yaşadığı ve ihtiyaç olan yerlerde yapabilirsin.
Büyük bir cami olmasa bile, burası gibi bir daireyi mescit veya dergâh yaparsın; çünkü o bir ihtiyaçtır.
Kur'an'da "şûra" geçer, şûra yapmak lazımdır.
Meşveret yapıp, "Bu yere cami olur mu, dergâh olur mu?" ona göre hareket edeceksin.
Yoksa gayrimüslimlerin içinde, hiç Müslüman olmayan yerde milyonlarca para koyup cami yapıyorsun; ne fayda, hiçbir şey fayda etmez.
Allah akıl vermiş; burada olur mu, olmaz mı diye düşüneceksin.
İlerisi için Allah her şeye kadirdir tamam, orada Müslüman olursa onlar zaten yapar.
Hiçbir şey yokken kalkıp da böyle bir şey yapmak Allah'ın emri değil, Peygamber Aleyhissalatu Vesselam'ın emri değildir.
Müslümanlar lüzumsuz yerlere böyle şeyler yapmadı.
Mekke'de bile cami, mescit yapılmadı; ta Medine'ye gelip de ilk Kuba Mescidi'ni yaptılar.
İlk başta namazı orada kıldılar, sonra Medine-i Münevvere'de Mescid-i Nebevî'yi yaptılar.
Yavaş yavaş, İslam olan yerlere camiler yapıldı.
Allah'a şükür orada Müslümanlar çoğaldı, Müslüman olmayanlar da çoğaldı.
Camiler de çoğalıyor ama ihtiyaç olan yerde.
Tabii mescit yapmak büyük bir sevaptır.
Bunu yapanlara Allah cennette ev verir, saray verir.
Lüzumsuz olan mescitleri... Münafıklar kötülük yapmak için mescit yaptığında, Peygamber Aleyhissalatu Vesselam emir verip o mescidi yıktırdı.
Onun için dikkat etmek lazım. Sözün başında dediğimiz gibi; asıl mesele adalet ve hak hukuktur.
İhtiyaç olan her şeyi yerine koymaktır.
Yersiz yere koymak adalet değil, zulümdür.
Adalet her şeyi yerine koyup, nerede bir ihtiyaç varsa onu yapmak; lüzumsuz yerlere yapmamaktır.
Onun için Şeyh Baba'nın lakabı Hakkanî'dir; her şeyin hakkını veren, hakkı hakkına yerine getiren demektir.
İnşaAllah nice camiler yapılır, yerinde güzel, ihtiyaç olan yerlerde yapılır.
Bazı yerler var, ileride ihtiyaç olacağı belli olur; onu o zaman yaparsın.
Kıbrıs'ta bizim son Şeyh Baba'mız zamanında Lefkoşa'daki caminin temelini atmaya gitmiştik.
Hacı Bahauddin arsa verdi, oraya cami yapacaktık.
Orada tarlaydı, hiçbir şey gözükmüyordu.
Allah'a şükür kazıyıp temel taşını koyduk, Şeyh Baba da burası dolsun diye dua etti.
Yola yakındı ama hiç bina filan yoktu etrafta, bomboştu.
İnsanlar, "Niçin buraya yapıyorlar? Kimse yok burada, cemaat ne olacak?" diye tenkit ettiler.
Allah'a şükür daha bitmeden etraf fabrikalar, iş yerleri, ofislerle doldu.
Şimdi her cuma 500-600 kişi cemaat oluyor, doluyor; içerisi yetmiyor, dışarıda da kılıyorlar.
Orası hem Şeyh'in bereketiydi hem de belliydi yani oraya ihtiyaç olduğu.
Hatta o yetmedi diye 500 metre ilerisine bir cami daha yapıldı.
İşte dediğimiz gibi, yerinde oldu o.
Yerinde olunca her şey faydalı oluyor, onun ecr-i sevabı oluyor.
Bomboş yere yapacaksan hiç gerekmez dediğimiz gibi.
Müslüman olmadıkları için gerekmez; Müslüman olursa zaten kendileri yapar.
Allah nice yerinde olan dergâhlar, camiler yaptırsın inşaAllah hepimize.
Share
Allah bu meclisimizi hayırlara vesile etsin inşaAllah.
İnsanlar az bulunuyor.
Milyonluk şehrin içinde bu gece, yarın tatil diye başka işlerle meşgul olurlar.
Allah'tan, dinden, imandan bihaberler; hepsi bihaber.
Dünyanın peşinde, nefsinin arzularının peşinde koşarlar.
Dünyaya güya zevk yapmak için yaratıldıklarını zannediyorlar.
Böylelikle Allah'a kulluk yapacakları yerde dünyaya köle olmak için uğraşıyorlar.
Dünyanın kimseye faydası olmaz.
Dünya için çalışsan da faydası olmaz.
Ahiret için dünyayı kullanacaksın.
Dünyada ahiret için faydalı olacağını zannedenler bir hiç peşinde koşarlar.
Dünyanın ancak ahiret için faydası olur.
Dünya ahiretin ekim yeridir.
Onu ekersen ahirette onu biçersin.
Kaç milyar, kaç yüz milyonlar, binler, binler insan gelmiş, dünyaya gelmiş.
Toprak olmuş, toprak olup gitmişler.
Toprak gene iyi, toprak olup bitiyorlar.
Ama işin sonunda, kıyamet günü kâfirler "Keşke turab olsaydım" der.
"Keşke toprak olsaydım!"
Toprak olamadık, o toprak nerede?
Bitmiyor yani, iş bitmiyor!
Halbuki ilk insan Hazreti Âdem aleyhisselam'dır.
Onu ibadet etsin diye yarattı.
"Ve mâ halaktu'l-cinne ve'l-inse illâ li-ya'budûn."
Cinleri ve insanları ibadet etsinler diye yarattı Cenâb-ı Allah.
Hayatın maksadı nedir?
Allah'a kulluk yapmak.
İnsan Müslüman olunca fazla şey yapmaz, fazla düşünmez o kadar.
Bu Avrupa'dakiler filan, onlarda onlar biraz "Acaba ne için yaratıldık?" der, sorar, düşünür.
Halbuki ahireti çoğu bilir.
Gene onlardan da onu bilmeyenler de, unutanlar da çok var ama normalde ahireti çoğunluk bilir.
Ama bu gayrimüslim olanların inançları, itikatları çok daha değişik.
Materyalist anlayışa göre dine bakıyorlar.
Birisi tanrılardan işte falan filan; babası varmış, anası varmış, kavga etmişler, bilmem ne etmişler, öyle şeyler anlatırlar.
Birbirleriyle kavga ederler.
Ondan sonra, hâşâ, Allah'a oğul derler.
Allah'ı bir şekle sokarlar.
Doğu taraflarında tabiatı tanrı derler.
Filleri, şeyleri, hatta fareleri tanrı zannederler.
Allah Azze ve Celle'yi bir cisim olarak şey yaparlar.
İman zayıf oldu mu, iman gitmiş oldu mu insanlar her tarafa sapıtır.
İslam itikadında "Leyse kemislihî şey'".
"O'nun benzeri hiçbir şey yoktur."
Ne benzetebilirsin, ne aklına gelir.
Hiçbir şey Allah'ın zâtına benzemez.
Tasavvur edilebilecek hiçbir şey Allah Azze ve Celle'nin zâtı ve sıfatına yakışmaz.
Onun için İslam dininde cisim olsa imkânı yok.
İslam'da Allah'ın zâtını düşünmek yasaktır.
O'nun azametini yarattıklarında bakarız.
Kâinata baksan, dünyayı, bütün galaksimiz bir toz kadar bile değil.
Bütün kâinatta bizim yerimiz nedir?
Onun gibi milyarlarca var.
Cenâb-ı Allah'ın azametine karşı insanın kendisi, mahlukatlar ve mevcudat...
İçindeki ruh sonsuz olmadığı için, o da Allah'ın sıfatının bir sıfatıdır.
Bütün bu kâinat Allah Azze ve Celle'nin karşısında bir nokta olamaz.
Bu İslam dininin, Allah'ın dini olduğunu bundan anlayabilirsin.
Ötekiler hep yanlış, eksik; hepsi yanlış yola sapmış.
Dinleri kapsayan İslam dinidir, İslam şeriatıdır.
İslam dininde sağlam olan, gelen odur; öteki dinleri kapsamıştır.
İmanı olan insan rahat olur.
Allah bizi o kadar azametiyle yaratmış, rızkımızı vermiş.
Her şeyimiz O'ndan gelmiş, iman da vermiş.
Onun için Allah'a şükretmekten başka bir şey olmaz.
Allah'ın verdiğine şükredip, rızasını kazanmak için çalışacağız.
Ailesine bakar, en büyük sevap odur; hem maişetini temin eder.
İnsan nefsinde tamah var.
Şimdiki insanlar daha da fazla tamahkâr; daha fazla şey kazanayım diye.
Sonunu düşünmeyerek bir şey bulup dünyalık kazanayım diyen çok insan var.
Elindekini de kaybediyor.
Kanaat en büyük zenginliktir.
Türkiye'de Ahilik sistemi vardı.
Esnaf hem dinini, hem ticaret, hem sanat; her alanda bir işle meşgul olurlardı.
Güzel ahlak vardı.
Mesela dükkân sahipleri birisinden sabahleyin alışveriş yaptı mı, müşteri gelse: "Komşuma git, o daha siftah yapmadı; oradan alışveriş yap" derdi.
Hem insanları yetiştirip sanat sahibi yaparlardı, ustalardan icazet alırlardı.
O sistem burada kalmadı, Müslümanlar her şeyi koyuvermişler.
Burada hâlâ var; usta yanında çalışır, çıraklık yapar, elindeki mesleği öğrenir.
Osmanlı yıkıldıktan sonra bütün bu şeyleri, iyi şeyleri kapattılar.
Onun yerine şapka giyilsin, pantolon giyilsin dediler.
Millet fakir fukara; bir şey alacak parası yok.
"Zorla giyeceksin, yoksa şehre giremezsin" dediler.
Milletin iyi meziyetleri, güzel huyları kayboldu.
Yerine her türlü ahlaksızlık, küstahlık doldu.
Bırak yanındaki dükkâna müşteriyi göndermeyi, müşteriyi ondan kaparlar.
Müşteriyi nasıl dolandıracaklar diye şaşırırlar.
Sonra da "İman zayıflığı var" derler.
Bir şey kazanacağım zannediyorlar, çok şey kaybediyorlar.
Hem ahireti, hem dünyayı kaybediyorlar.
Biz dünyayı anlamak için neler görüyoruz.
Adamın biri cinlerle bir şey yapmış.
Özbekistan'da medreseler bol orada.
Bir oda vardı, o oda cin odasıymış.
Oraya gece gelemezsin; gelirsen seni alıp atıyormuş oradan.
Bir şey anlattılar.
Dükkân gibi bir yerde bir adamın cini varmış.
Gitmişler bakmışlar, hakikaten adam oturmuş, "Çay getir" demiş; cin hemen çay getirmiş.
"Gene getir, gene getir" demişler; "Biz bunu senden satın alalım" demişler.
"Yok, satmam" demiş.
Cin sahibinden satın alalım demişler tüccarlar, iyi para vermişler.
İyi para vermişler.
Hemen alıp götürmüşler!
Demişler: "Bize şeyleri getir, defineleri getir, altınları getir, bunu getir, şunu getir."
Bir şey yapamamış.
"Hani sen her şeyi getiriyordun? Bize define bulacaktın, altın bulacaktın, getirecektin?"
O da demiş: "O ancak çay getirebiliyor!"
Hakikaten Mehdi aleyhisselam'ın geleceği vakitlerde, Şeyh Baba söylerdi...
Şimdi bu çoğu yerlerde altın oluyor ama tılsım var.
Yani insan çıkaramaz onları.
Ancak Mehdi aleyhisselam çıktığında cinlere emredecek, onlar hepsini çıkaracak.
O zaman da altının bir kıymeti kalmayacak.
O zamanda hadis-i şerif var, Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem diyor:
Kıymeti vaktindedir.
"Ahir zamanda insan çıkar zekat vereyim diye, zekat verecek adam bulamaz."
Kıymeti vaktindedir; bu vakitte ibadet etmeyen, sadaka vermeyen, hayır yapmayan... Vakti bu vakittir!
İnsanlar ibadeti unutmuşlar, para peşinde koşuyorlar.
Para olacak da ibadet olmazsa para kıymetsiz olacak.
Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'e bütün servetler, her şey, Uhud Dağı altın olarak teklif edildi.
Dünyayı istemedi Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem.
Yahudiden borç aldı.
Yahudi de edep bilmiyordu; bazı defa gelip laf söylermiş.
Ashab-ı kiramlar karşılık verecekti ama Peygamber Efendimiz bırakmamış.
Dünyanın kıymeti olsaydı, kıymeti olsaydı Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem ona kıymet verirdi; kıymet vermedi.
Allah inşaAllah O'nun yolunda olanlardan etsin.
Dünya tabii ahiret için; ahiret için kullanabilirsen her şey Allah rızası içindir.
Kazanalım, yiyelim, içelim, her türlü şeyi yapalım; ama Allah rızası için.
Allah rızası için ikram ediyorsunuz.
"Yedirdiğinizi, içirdiğinizi ne için yapıyorsunuz?" "Allah rızası için."
İkramlar Allah rızası için.
Teşekkür de istemiyoruz, para da istemiyoruz; Allah rızasını kazanmak istiyoruz.
Esas kazanç bu.
Ziyade eylesin imanınızı, ihlasınızı, takvanızı inşaAllah.
Hidayet olsun insanlara.
Şeytan da tabii çok emek veriyor, neyi yapacağını şaşırmış halde, insanları yoldan çıkarmak için yeni yeni şeyler yapıyor.
Buna karşı bu meclisler de nur olur imanın nuru, inşaAllah.
Share
Esselâmü aleyküm ve rahmetullâhi ve berekâtüh.
Eûzü billâhi mine'ş-şeytâni'r-racîm.
Bismillâhirrahmânirrahîm.
Vessalâtü vesselâmü alâ Rasûlinâ Muhammedin Seyyidi'l-evvelîne ve'l-âhirîn.
Medet ya Rasûlullâh, medet ya Sâdât-ı Ashâb-ı Rasûlullâh, medet ya Meşâyihinâ, destur Mevlana Şeyh Abdullah el-Fâiz ed-Dağıstânî, Şeyh Muhammed Nâzım el-Hakkânî medet.
Tarîkatünâ es-sohbetü ve’l-hayru fi’l-cemiyye.
Mübarek olsun maşaAllah; bu, buradaki ilk cuma mıydı?
Hayırlı, mübarek olsun inşaAllah.
Allah nasip etsin inşaAllah; bu cuma, Peygamber Efendimiz'in Medine yolunda kıldığı ilk cumaya ilhak olsun, onun ecri ve sevabı bize de ulaşsın.
İnşaAllah... Bakın, küfrün kalbindeyiz.
Vakit varken inşaAllah bu mekân, insanların hidayetine vesile olsun.
Allah Azze ve Celle'nin yegâne dini İslam'dır.
Tâ Âdem Aleyhisselâm'dan kıyamete kadar O'nun katında başka bir din yoktur.
Bütün peygamberler "Biz Müslümanlardanız" demiştir; nitekim Kur'an-ı Kerim'de de böyle beyan buyrulur.
Kur'an-ı Kerim'den önceki semavi kitapların hepsi de aynı hakikati bildirmiş, haktan başka din olmadığını söylemiştir.
Şimdi burada "Din nedir, ne demektir din, niçin İslam'dır din?" diye sorulursa...
Çünkü din, nasihat üzerine kaimdir.
Nasihat nedir?
Nasihat, iyi şeyi söylemektir.
"Hayatım nasıl iyi olacak?" diye sorar, o da onu söyler.
İyilik yapmak isteyen, iyi olmak isteyen insan nasihat ister.
Nasihat de bütünüyle dinde olan şeylerdir.
Hiçbir kimse "Nasıl kötülük yapacağım?" diye nasihat almaz.
Kimseye "Nasıl böyle kötülük yapacağım, nasıl hırsızlık yapacağım, ne kötülük yapacağım?" diye sormazlar.
O nasihat değildir; birbirlerine öyle yardımcı olurlarsa o vakit suç işlemiş olurlar.
Yani kötülük yapmak için birinden akıl danışsa, ona yol gösterilse ve yakalansalar, suçlu sayılırlar bakın.
Onun için böyle yerler birer iyilik merkezidir.
İyiliği öğreten, iyiliği yayan merkezlerdir buralar; dergâhlar, mescitler...
Dinimiz bunu yaparken, dünyevi işlerin de nasıl yapılacağını tarif eder.
Bugün hutbede okuduğumuz ayet-i kerime onu söylüyor: "Ey iman edenler! Borç aldığınız vakit –yani ödeyeceğiniz bir vade varsa– onu yazın" diyor.
Aranızda alışveriş yapınca –küçük alışveriş değil de büyük meselelerde– yazın; noter olsun, şahit olsun buyuruyor Kur'ân-ı Azîmüşşân'da.
Niçin bunu söylüyor?
"Yapılan satışla ne alakası var dinin?" denilebilir.
Hâlbuki dindeki en mühim şeydir bu: Başkasının hakkını yememek ve başkasına hak yedirmemek.
Çünkü hak yedirirsen hem onu günaha sokmuş olursun hem de kendin zarar etmiş olursun.
Çünkü o insana, karşıdaki insana haram yedirmiş oluyorsun.
Kişiye öylece güvenip hiçbir şey yazmadan "Al kardeşim, sen sonra şey edersin..." demek olmaz.
Hibe edeceksen hibe tamam, o başka; ama borç veriyorsan muhakkak yaz.
Çünkü öyle yapmaz da o adam vermezse, ödeyebilecekken bilerek vermezse o para pis oluyor, necis oluyor, haram oluyor.
Ondan çocuğuna yedirirse, çocuk hayırsız evlat çıkar.
Haram yiyince vücutta da hastalık olur.
O haram paradan ne cami yaptırabilirsin, ne sadaka kabul olur, ne de zekâtı kabul olur.
Onun için sırf "Para kaptırdım" diye üzülme; asıl o parayı nasıl harama çevirdiğine üzüleceksin.
Ne yapacağım?
İşte emir oradadır, yazacaksın.
Yazdın; verdi verdi, vermedi senin mesuliyetin kalmadı.
Şeyh Baba'nın zamanında da çok şikâyete gelirlerdi: "Ben şu adama para verdim, geri alamadım" derlerdi.
Şeyh Baba der: "Bana sordun mu?" der.
Bize de aynı şekilde geliyorlar, o aynı şey devam ediyor.
Gün geçmez ki "Ben para verdim alamadım, şu işi yaptım alamadım" diye gelen olmasın.
Hutbede okuduğumuz hadis-i şerifte Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem şöyle müjdeliyor: Bir insan borç alıp da onu ödeyeceğim niyetiyle alırsa, Allah ona kolaylık verir, o borcu kolaylıkla ödettirir.
Bu da mühimdir.
Dediğimiz gibi, bu noktalara çok dikkat etmek lazım.
Çünkü sırf burada da öyle, orada da öyle; her tarafta aynı şekilde bu insanlar.
Bazıları çarpayım diye borç alıyor; bazıları ödeyeceğim diye alıyor ama ödeyemiyor.
Ödeyemeyince o vakit başka türlü davranırsın; ödeyemeyince insan onu zekâtına da sayabilir, idare eder.
Ama niyeti baştan kötüyse, "Bunlar molladır, derviştir, ahmaktır; alayım ben şey yapayım" derse, ne ona fayda olur ne ötekisine fayda olur.
Onun için Allah muhafaza etsin.
Şimdi buraya tasavvuf ve maneviyat için gelen bazıları, "Dünya işlerine niçin karışılıyor?" diyebilirler.
Hâlbuki dünya işleri insanın...
Zaten biz sırf ruh değiliz ki; vücudumuz var, etten kemikten hepimiz böyleyiz.
Ruh daha bedenden çıkmadı ki sen dünya işlerini söylemeyesin.
Dünya işleri olmayınca o vakit ruhani işler de bozulur.
Tabii, eski zaman insanları da bir başkaydı.
Eski zaman hırsızları derler ki –yani bundan bin sene önceki hırsız varsa– eve girince adamın yatak odasına girmezmiş; aile var filan diye dışarıdan çalıp gidermiş.
Yani orada emanet de vardı.
Yapılacağı vakit insan gene düşünürdü: "Bir haram yapıyoruz, başka da haram yapmayalım" diye düşünürdü.
Allah insanları bu haram işlemekten muhafaza etsin.
Haram işlemek kötü bir şeydir; Allah uzak etsin bizden.
Büyük nimettir günahtan uzak durmak, o da büyük bir nimettir.
En büyük nimet imandır; ondan sonra haramdan uzak durmak da büyük nimettir.
Allah cümlenizden razı olsun.
Ve min Allâhi't-tevfîk, el-Fâtiha.
Share
Selâmün aleyküm ve rahmetullâh.
Eûzü billâhi mine'ş-şeytâni'r-racîm. Bismillâhi'r-rahmâni'r-rahîm.
Vessalâtü vesselâmü alâ Resûlinâ Muhammedin Seyyidi'l-evvelîne ve'l-âhirîn.
Medet yâ Resûlallâh, medet yâ Sâdât-ı Ashâb-ı Resûlillâh, medet yâ Meşâyihinâ.
Destur Mevlânâ Şeyh Abdullah el-Fâiz ed-Dağıstânî, Şeyh Muhammed Nâzım el-Hakkânî.
Medet.
Tarîkatunâ's-sohbetü ve'l-hayru fi'l-cem'iyye.
Eûzü billâhi mine'ş-şeytâni'r-racîm. Bismillâhi'r-rahmâni'r-rahîm.
"Tebârekallâhu ahsenü'l-hâlikîn" Allah Azze ve Celle buyuruyor.
Yaratanların en iyi yaratanı Allah Azze ve Celle'dir.
"O'nun ismi yücelsin." diyor Allah Azze ve Celle.
Allah'tan başka, O'nun yaptığı, yarattığı şeylerin hiçbir kusuru yok.
Her şeyi güzel yaratmış Allah Azze ve Celle.
Her şeyi yerinde yaratmış.
Diyoruz yani Allah Azze ve Celle, yarattıkları her şeyi en güzel, en mükemmel yaratmış Allah Azze ve Celle her şeyi.
Yeryüzünü Allah Azze ve Celle yarattı.
Yani baştan söyleyelim: "Tebârekallâhu ahsenü'l-hâlikîn." diye Allah Azze ve Celle buyurmuş.
Yaratanların en hayırlısı, en iyi yaratan zaten yaratan Allah Azze ve Celle'dir.
Yine de kendi ismini yüceltiyor insanların akılları başına gelsin diye.
Allah Azze ve Celle tabii insan iskân olsun diye, otursun diye bu dünyayı yaratmış.
Dünya şey olarak hepsi bir yerden, aynı yerde yaratılmış.
Onlardan en meşhuru Hacerü'l-Esved, cennetten geldi.
Ondan başka da bazı şeyler var ama onlar fazla meşhur değil, bilinmiyor.
Var onlar da ama esas olarak bu mübarek taş, kutsal taş.
Ondan kalanı bu insanlar için bu yeryüzü onlara hizmet etsin diye yaratmış Allah Azze ve Celle.
Kur'ân-ı Azîmüşşân'da: "Minhâ halaknâküm ve fîhâ nü'îdüküm ve minhâ nuhricüküm târaten uhrâ."
"Ondan yarattık, ona döndürürüz, ondan yine siz oradan kıyamet günü dirilip çıkarsınız."
Yani dünya ne kadar bu insanlar ondan istifade edeceğim derse, bir müddet istifade eder; sonra onlar da geçip gider.
Dünyayı kimse alıp götüremiyor.
Onun için insanoğlu, dünyaya kanan insan hüsrandadır.
Dünya kimseye kalmaz.
Peygamber Efendimiz (sallâllâhu aleyhi ve sellem) buyuruyor ki, bu hesap günü olup Allah'a inanmış ama hiç namaz niyaz... Kötülükler yapmış, günahlar işlemiş; o cehenneme girer.
Hep yapanlar cehenneme girer.
Allah'a inanmış olan... Ama Allah'a inanmayan, o başka.
Bu cehenneme girer, onun da en sonunda çıkar.
Kaç yüz bin sene, milyon sene mi cehennemde kalır, en son çıkar.
En son çıkan Müslüman cehennemden...
Bu cennete girince zanneder ki, "Bir şey kalmadı bana.
Herkes, milyarlarca insan cennete girmiş, bana ne kalacak?
Yer mi kaldı, başımı koyacak yer yok." zanneder.
Ona bile Allah Azze ve Celle bu dünyanın daha büyüğünü verirler.
Hem üç beş sene, yüz bin sene değil de ilelebet.
Onun için bu dünyada dünyanın peşinde koşturup da üç gün dünyayı alacağım diye Allah'ı unutur, Allah'a isyan eder, Allah'a inanmaz insanlar hüsrandadır; akılları azdır.
Yani bu dünya sınırlı, mahduttur.
Başka yerden bir şey gelemez, alamaz insan.
Bu dünya dünyadır.
Herkes için geçiş yoludur.
Kimse burada kalamaz.
Ölümsüzlük yok burada.
Hani bu şimdi akıl, yani yapma akıl, yapay akıl, yapay zekâ bir şeyler diyorlar; onların da bir sınırları var.
Çünkü insanlar zannediyor ki, onlarla bu Allah'ı daha fazla inkâr edecekler zannederler.
Onların da sınırları var.
İmanları zayıf olan ya imansız, büsbütün inançsız olan insanların kafaları çok karışıyor; bundan ne olacak, ne bitecek, şey yapacak...
Allah var.
Allah Azze ve Celle'nin iradesi olmadan hiçbir şey hareket etmez, hiçbir şey olmaz, hiçbir şey vücuda gelmez.
Allah Azze ve Celle Kur'ân-ı Azîmüşşân'da buyuruyor: "Ve sahhara leküm mâ fi'l-berri ve'l-bahr."
Sizlere karada, denizde ne varsa sizin hizmetinize musahhar kıldı.
Onların Allah'ın iradesi olarak Allah'tan geldiğini, Allah'ın iradesi olmadan hiçbir şey olmadığını Müslümanların bilmesi lazım.
Müslümanlar da bu ara şaşırmış iyice.
Kafaları iyi karışmış Müslümanların da.
Bu işte iman olmayınca huzur olmaz.
Şeyde, Kur'ân-ı Azîmüşşân'da buyuruyor: "Yahsebûne külle sayhatin aleyhim."
"Her şeyi onların aleyhine zannederler." diye Allah Azze ve Celle, Azîmüşşân Kur'ân'da Allah Azze ve Celle...
O imansız olanlar.
İmanı olanlar teslim olmuş, Allah'a inanmışlar, "Her şey Allah'tan, hayır da şer de Allah'tan." diye O'na inanmış, hayata devam ediyorlar.
Rızkımız ne kadarsa muhakkak gelecek bize.
Onu bilmek lazım.
Bu dediğimiz gibi her şeyi Allah'tan bilip bu dünya işlerine fazla kafaları yormasınlar, kafaları bulandırmasınlar.
Allah Azze ve Celle buyuruyor: "Bazı şeyleri hayır zannedersiniz, şer olur; şer zannettikleriniz hayır olur."
Onun için bu dünya işleri dünya ehlinedir.
Onların başları ağrısın, başları karışsın; onlar bu işlere baksın, siz rahat edin.
Burası da çok dünya şeyi, fazla dünya muhabbeti...
Her tarafta hemen hemen aynı oldu ama burası, bazı yerler daha fazla insanları meşgul ediyor.
Çünkü daha fazla nefsi tatmin etmek istiyorlar.
Onun için nefsini kontrol eden her bakımdan kazançlı olur.
Öteki türlü hiçbir şey tatmin etmez onu.
Kendi de helak olur, etraftakilerin de helak olmasa bile üzer.
İlacı inşaAllah iyi arkadaşlar bulmak.
İyi insanlarla olmak.
Tabii bir şey, birbirlerine nasihat etmek suretiyle...
İnşaAllah Allah, "Yedullâhi mea'l-cemâah." buyuruyor Peygamberimiz.
Allah'ın kudret eli birliktedir.
Tek başına olunca kaybolur gider.
Bu zaman, yani insanları... Şeytandan beter kötü arkadaş.
Şeytanın yapamadığını o rahat rahat yapar.
Onun için öyle insanlardan uzak durulsun inşaAllah.
Allah yardımcınız olsun hepinizin, bizim de.
Her tarafında dünyanın... Sırf burası böyle biraz fazla var ama hiçbir yer artık emniyette değil.
Allah kurtarıcı göndersin inşaAllah.
Kurtarıcı Mehdi Aleyhisselâm'dır.
O gelene kadar idare edeceğiz inşaAllah.
O gelince artık bütün bu kötülükler kalkacak, temizlenecek.
İnşaAllah tez zamanda gelsin; ve minallâhi't-tevfîk, el-Fâtiha.
Share
Hayırlı ve bereketli olsun inşaAllah.
Dergâhlar, devamlı söylediğimiz gibi, çölde birer vaha gibidir.
Her taraf çöl gibi olmuş.
Çöl nasıl? "Yeşillik" falan diyorlar ama...
Din bakımından, ruhaniyet bakımından her yer çorak ve çöl olmuş.
Hiçbir şey yok.
İnsanlar ruhaniyata susamışlar; Allah'ın o rahmet suyundan verecek kimse yok, ancak işte bu dergâhlar müstesna...
Burası küfür diyarı; başka yerler küfür olmadığı hâlde yine de maneviyat kalmamış.
Fakat buralar daha çok ihtiyaç duyulan yerlerdir; bunlar birer vahadır.
Bu mekânlara gelen insan istifade eder.
Bu feyizden faydalanır; çünkü buralar Allah rızası için yapılmıştır.
Kimseden bir menfaat temin etmek için değil, sadece Allah rızası için kurulmuş yerlerdir.
Müslümanlardan büyük, küçük, kadın, erkek kim varsa imanları kuvvetlensin diye yapılmıştır.
Dergâhların esas gayesi ve maksadı budur:
Dini öğretmek ve hakiki yolu göstermek.
Bahusus Nakşibendi dergâhları...
Başka dergâhlar da şüphesiz öyledir; fakat dosdoğru olan Nakşibendilere kimsenin tek bir söz söylemeye hakkı yoktur.
Allah'a şükür, Nakşibendilerin yolu şeriatın bizzat özüdür.
Şeriatta ne kadar sünnet, vacip, farz ve müstehap varsa; yapılacak dualar, evrat, ezkar ve salavatlar Peygamber Aleyhissalatu Vesselam'ın gösterdiği veçhile tastamam mevcuttur.
Onun için bu dergâhlar son derece faydalıdır; en büyük istifade buralardadır.
Elbette camilere de gideceksiniz.
Fakat cami bulunmayan birçok yer var.
İşte buralarda hem namaz kılınır hem de ilim öğrenilir.
Tabii hanımların günleri ayrı, erkeklerin günleri ayrıdır; çocuklar için de imkân vardır.
Şeyh babamın talimatı ve meşayıhın gösterdiği bu yoldan devam etsinler; Allah hepsinden razı olsun.
Dediğimiz gibi, gelen kimse feyzini alır.
Gelmeyenler başka yerlere gideceklerse gitsinler; lâkin dergâhların ehemmiyeti çok büyüktür.
Bu yüzden nerede bir dergâh, nerede bir cami varsa oraya bir hafta bile aksatmadan gitmek lazımdır.
Gitmeleri gerekir ki hem kendilerine bereket ve fayda olsun hem ailelerine hem de çevrelerine hayrı dokunsun.
Buna vesile olanlardan Allah razı olsun.
Allah sayılarını artırsın.
Share