Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Bu Şaban-ı Muazzam ve Mükerrem ayında, inşaAllah, üç dört gün içinde Şaban'ın 15'ini; Berat Gecesini idrak edeceğiz. Gayet mübarek bir gecedir. Cenab-ı Hakk'ın Kur'an-ı Kerim'de buyurduğu üzeredir: "Fîhâ yufraku kullu emrin hakîm" (44:4) (O gecede her hikmetli iş ayrılır/hükme bağlanır.) Bu gecede, önümüzdeki sene için takdir edilen her şey; ne olacağı, kimin doğacağı, kimin öleceği, kimin hasta veya zengin olacağı, kimin evleneceği... Hepsi bu gece yazılır. Bu sebeple çok mühimdir; İslam dininde ve takvimindeki en kıymetli gecelerden biridir. Çok ehemmiyetlidir; Mevlana ve Meşayıh Efendilerimiz bu geceye büyük özen gösterirlerdi. İhya etmeye Akşam namazıyla başlanır. Akşam namazından sonra üç defa Yasin-i Şerif okuruz. Her okumadan önce niyet edersiniz: Hayırlı rızık için, İslam üzere uzun ve sağlıklı bir ömür için... Akabinde dua ederiz. Gecenin ilerleyen saatlerinde, Yatsıdan sonra Tesbih Namazı kılabilirsiniz. Sonrasında, Fecr (İmsak) vaktine kadar ibadet edebilir; yüz rekat nafile namaz kılabilirsiniz. Aslında usulüne göre toplamda bin defa 'Kul Hüvallahü Ehad' (İhlas Suresi) okunmalıdır. Lakin Mevlana Şeyh Hazretleri bizler için kolaylaştırdı. İlk rekatta İhlas'ı iki kere, ikinci rekatta bir kere okuyun. Kimi bir saatte, kimi bir buçuk, kimi iki saatte bitirebilir. Acele etmeden, yavaşça yapabilirsiniz. Kısa bir yaz gecesi gibi değil; geceler uzundur. Namaz kılıp, dinlenmek için ara verebilir, sonra tekrar kılabilirsiniz. Sizin için hayırlı olacaktır; bu yıl için büyük bir sevaptır ve Allah'tan hacetlerinizi isteme vaktidir. En mühimi İslam dairesi içinde bulunmaktır; sizin, ailenizin ve herkesin İslam üzere olması, Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi vesellem) yolunu izlemesidir. Kötü alışkanlıklardan, kötü arkadaşlardan ve şerli insanlardan uzak durmak; onlarla aranıza mesafe koymak gerekir. Bu husus çok mühimdir. Bu paradan, altından, her şeyden daha eevladır: Güvende olmak ve manevi olarak temiz kalmak. Zira bu "manevi kirlilik" artık her yeri sarmış; nereye giderseniz gidin karşınıza çıkıyor. Sizi her yönden etkiler; sağlığınızı, ailenizi, dostlarınızı... Her şey tesir altında kalır. Bu sebeple, Şeytan ve ordusundan korunmak için Allah Azze ve Celle'ye sığınmak elzemdir. Şimdi onların devasa bir ordusu var; Şeytan'ın ordusu milyarları buluyor. Sadece bir iki kişi, yahut bir iki milyon değil; milyarlarca... İyi insan sayısı çok az. Bir milyar salih insanımız olsaydı harika olurdu ama vaziyet öyle değil. Herkes Şeytan'a ve onun telkinlerine uyuyor. "Uymuyoruz" deseler bile, hakikatte Şeytan'ın izinden gittikleri hemen aşikar oluyor. İşte bu yüzden, bu gece dualarınızdaki en mühim talep güçlü bir İman olmalıdır; şahsımız, ailemiz, evlatlarımız, kardeşlerimiz ve herkes için... Onlara verebileceğiniz en kıymetli hediye hakikaten budur. Çünkü Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) buyurmuştur ki; en makbul dua, din kardeşiniz için gıyabında (o bilmeden) yaptığınız duadır. Allah'tan onlar için hayırlısını istemek ve Cennette beraber olmayı dilemek... Bu, Allah katında büyük ecir getirir ve Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) de bundan hoşnut olur. Onlar bilmeden... Eğer bir arkadaşınız darda ise, sağlık sorunu varsa, devletle veya insanlarla bir sıkıntısı varsa; Allah Azze ve Celle'den bir çıkış yolu ihsan etmesini ve o sıkıntıyı gidermesini isteyin. Sorunlar sorun getirir; hayır ve iyilik ise iyilik getirir, inşaAllah. İşte bu gece için bu çok mühimdir. Ayrıca, Şaban'ın 15'inde oruç tutulmalıdır. Peygamberimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) her ayın dolunay zamanında üç gün oruç tutardı. Bunlara "Eyyam-ı Biyz" (Aydınlık Günler) denir çünkü ay her yeri aydınlatır. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) her ay bu üç günü oruçlu geçirirdi. Tabii ki biz her zaman oruç tutamıyoruz ama böyle zamanlarda gayret etmeliyiz. Bu gece ve gün hakkında; Allah'ın nasıl sayısız bereket ve sevap ihsan ettiğine dair birçok Hadis-i Şerif vardır. O, keremiyle bol bol verir. Elhamdülillah, Tarikat ehli olanlar mübarek insanlardır; onlar bahtiyar olanlardır. Çünkü onlar her hayrı yakalayıp manevi hazinelerine koyarlar. Tarikatta olmayan pek çok çeşit insan var. Sıradan Müslümanlar var; belki çoğu namaz kılmıyor veya oruç tutmuyor ama yine de Müslümanlar. Bir de namaz kılıp oruç tutan ama bu mübarek gecelerin, günlerin kıymetini bilmeyen Müslümanlar var. Onlar için bu sadece sıradan bir gündür; beş vakit namazlarını kılarlar, o kadar. Ramazan gelince oruçlarını tutarlar ama haricinde ekstra bir gayret göstermezler. Bu çok büyük bir sorun değildir. Lakin en fena sorun, başkalarının hayırlı ameller işlemesine mani olan insanlardır. Sizi namaz kılarken görürlerse, "Neden böyle kılıyorsun? Neden bu kadar çok kılıyorsun?" diye sorarlar. Bu kabul edilemez. Bazen bu cehaletten kaynaklanır; hatta buna şirk veya bidat derler, "şöyledir, böyledir" diye iddia ederler. Kendi insanlarını engellerler ve birçok talihsiz kişi de onlara uyar; ne Sünnet işlerler, ne nafile kılarlar, ne de Ramazan harici oruç tutarlar. Onlar için hiçbir şey kutsal değildir: ne gece, ne gün, ne erkek, ne kadın, ne Sahabe, ne Tabiin. Hatta birçoğu Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) hakkında burada zikredemeyeceğimiz şeyler söylerler; onların dediklerini tekrar etmek edebe sığmaz. Bunlar nasipsiz insanlardır. Ama Elhamdülillah, biz şanslıyız ki Peygamber'in (sallAllahu aleyhi vesellem) yolunu, Sünnetini elimizden geldiğince takip ediyoruz. Cenab-ı Hakk'tan kabulünü dileriz. Sadece bu kadarını yapabiliyoruz; Peygamber'in (sallAllahu aleyhi vesellem) yaptığı her şeyi aynen yapmaya güç yetiremeyiz. Ama niyetimiz onun yaptıklarına tabi olmaktır. "İnnel a'mâlu bin-niyyât." Peygamberimiz amellerin niyetlere göre olduğunu söyledi ve Allah Azze ve Celle de niyetin çok mühim olduğunu buyurur. Bu halis niyetimizle, Elhamdülillah, inşaAllah Peygamber'in (sallAllahu aleyhi vesellem) tüm Sünnetini işlemiş gibi sevap alacağız. Allah diğer insanlara da bu şansı, bu yola girecek kadar bahtiyar olmayı nasip etsin. Her zaman kapılarımızın herkese açık olduğunu söylüyoruz. "Allah'a gelin, Daru's-Selam'a (Esenlik Yurdu'na) çağırıyoruz." Allah kullarını Cennete, Selamet Diyarı'na davet ediyor. Allah Azze ve Celle saadete, her türlü hayra çağırıyor. Peygamber (sallAllahu aleyhi vesellem) çağırıyor ve biz de onun izindeyiz; bu yoldan uzak olanları da davet ediyoruz: Allah'a gelin, Peygamber'e gelin, Cennete gelin. İnşaAllah, hem Cennette hem de dünyada cennet misali bir hal içinde olursunuz. Bu Cennet kalbinizdedir; tıpkı Hazreti İbrahim'in ateşin ortasında olması ama oranın onun için "Gülşene" (Cennet bahçesine) dönmesi gibi. Bu hepimiz için aynıdır. Bu yüzden insanlara sesleniyoruz: Bu kapıdan uzak durmayın. Kapı açık; içeri girmemekle gaflet etmeyin. Bir söz vardır: Allah Azze ve Celle verirken, geç kalmayın. Ondan uzak kalmayın. Musluk akarken kabınızı doldurun. (Su akarken testiyi doldurun.) Bekleyip de "Sonra doldururum" demeyin, çünkü her zaman akmayabilir. Akıyorken çabuk davranın, isteyin ve alın. Çeşmeyi her yerde açık bulduğunuzda tembellik etmeyin ve "Daha sonra alabilirim" demeyin. Daha sonra burada olup olmayacağınızı veya musluğun hala akıp akmayacağını bilemezsiniz. Bu, dünyadaki her şey için de geçerlidir. Bunu belirtmeliyim çünkü insanlar bazen rızık hakkında soruyorlar. Bunu, altın alıp satan kuyumcu bir kardeşimizin dükkanındaki yazıda görmüştüm. Küçük bir not asmıştı. Diyordu ki: "1. Veresiye yoktur; teklif etmeyiniz." Ve yazdığı ikinci husus şuydu: "Musluk akarken kabını doldur; kapatma." Açık bırak; "Kapatayım da sonra açarım" deme. Devam et. Yıllar içinde birçok kişinin şöyle dediğini duydum: "İşim iyiydi ama yoruldum, dinlenmek istedim, o yüzden dükkanı kapattım." Sonra tekrar açmaya çalıştılar ama asla muvaffak olamadılar. Bu yüzden kapı açıkken, her şeye devam edin. Rızık için, ilim için, hayat için... İşler yolundayken "Belki şöyle, belki böyle, dinlenmeliyim" demeyin. "Çok çalışmamalıyım" demeyin. Allah sizin için açtığında, O'nun rızık kapısını kendi elinizle kapatmayın. Sonra pişman olursunuz. Her şeye istikrarla devam edin; bu hayırlıdır. Devamlılık iyidir; durmamalısınız, beklemeyin. Mevlana Şeyh de derdi ki: "Bizim yolumuz gayret yoludur; kim yorulur, kim duraklarsa bizden değildir." Yorulmayın, durmayın, bıkmayın. Allah bize onun gibi olmak için himmet ve kuvvet versin, inşaAllah. Maşallah, son nefesine kadar himmeti vardı ve durmadı. Şimdi bile, Maşallah, insanlara himmetini gönderiyor; rüyalarla veya ilham yoluyla insanları Tarikata yönlendiriyor. Elhamdülillah, bereketiyle bize hala ikram ediyor. Allah sizi ve bu ayı mübarek kılsın, inşaAllah. Allah bıkmadan usanmadan devam etmemizi nasip etsin, inşaAllah.

"Ey iman edenler! Eğer bir fâsık size bir haber getirirse onun doğruluğunu araştırın. Yoksa bilmeden bir topluluğa kötülük edersiniz de sonra yaptığınıza pişman olursunuz." (Hucurât, 49:6) Allah Azze ve Celle buyuruyor ki: Şayet sorumsuz bir kişi —yani sözüne itibar edilmeyen biri— size gelirse, teyakkuzda olun. Araştırın; anlattığı şeyin doğruluğunu, aslını astarını tahkik edin. Onun dediklerini mutlak doğruymuş gibi kabul edip de, başka insanlara musallat olmayın. Aksi takdirde sonradan pişman olursunuz. Neden? Çünkü o insanlar masumdur; bu adamın anlattıklarıyla uzaktan yakından alakaları yoktur. Neticede, bunun vebali sizin için çok ağır olur. Kendinizi perişan hissedersiniz; çünkü düşünmeden, işin aslını araştırmadan aceleyle hüküm vermişsinizdir. Bu sebeple, her konuda emin olmanız gerekir. Kulağınıza bir şey geldiğinde temkinli davranmalısınız. Araştırmalı ve hakikat payı olup olmadığına bakmalısınız. Ancak ondan sonra ne yapacağınıza karar vermelisiniz. Bu, her mesele için geçerlidir. Çoğu zaman insanlar gelip, "Doktora gittik, doktor illa bu ameliyatı olmamız gerektiğini söyledi," diyorlar. Ben de onlara her seferinde şöyle derim: Emin olmalısınız; başka bir hekime daha danışın. Sadece birine değil; iki veya üç doktora sorun. Eğer hepsi aynı şeyi söylüyorsa, o zaman yapacak başka bir şey kalmamış demektir. O vakit sabretmeli ve denileni yapmalısınız. Lakin sadece tek bir görüşe dayanarak harekete geçmekte acele etmeyin, zira sonrasında geri dönüşü olmaz. Nadîm olur, "Ah, keşke yapmasaydım," dersiniz. "Keşke başkalarına da sorsaydım." Bu düstur her şey için geçerlidir. Tanıdığınız iyi insanlar olabilir, fakat husumeti olan biri onlar hakkında kötü söz söyleyebilir. Siz buna öfkelenir ve belki de gidip onlarla kavgaya tutuşursunuz. Daha sonra gerçeği öğrendiğinizde büyük bir üzüntü yaşarsınız. Mahcup olursunuz; vicdan azabı çekersiniz. Allah Azze ve Celle bizim Yaratıcımızdır. O bize yol gösterir ve her türlü hayrı işlememizi emreder. O'na itaat etmemizi ve her türlü şerden uzak durmamızı ister. Kendi eylemleriniz yüzünden başkalarının sizi kınayacağı bir duruma düşmeyin. Acele etmek yok. Aceleci olmayın. El-aceletü mineş-şeytan; acele şeytandandır. Sadece hayırlı işlerde acele edilmelidir. Mesele kötü şeyler olduğunda ise ağırdan almalısınız; bekleyin. Bir gün, on gün, bir ay, on ay bekleyin; zararı yok. Bu, kendinizi zor bir durumda bulmaktan evladır; ki o durumda yaptıklarınızdan ötürü pişman olur, insanlara ve kendinize karşı mahcubiyet duyarsınız. Allah bizi kötü insanlara veya art niyetli kimselere uymaktan muhafaza eylesin. Bizi Allah'ın, Peygamber'in ve insanların bizden razı olmayacağı hallere düşürmesin. Allah bizi bu kötü akıbetten korusun, inşaAllah.

إِنَّمَا ٱلۡمُؤۡمِنُونَ إِخۡوَةٞ فَأَصۡلِحُواْ بَيۡنَ أَخَوَيۡكُمۡۚ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ لَعَلَّكُمۡ تُرۡحَمُونَ (Hucurât, 49:10) وَتَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡبِرِّ وَٱلتَّقۡوَىٰۖ وَلَا تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِۚ (Mâide, 5:2) Allah’ın emri budur. Müslümanlar, müminler kardeştirler. Birlik olmalısınız. Cenab-ı Hak size yardım eder. Üzerinize Rahmetini indirir. Allah’ın emri; birbirinize yardımcı olmanız, hayırda yarışmanız, İslam’a ve Müslümanlara destek olmanızdır. Sadaka verin ve birbiriniz için her türlü iyiliği yapın. Aranıza nefreti, kini ve hasedi sokmayın. Elhamdülillah, burası mübarek bir yer. Mevlana Şeyh Nazım (k.s.) Hazretleri burayı defalarca şereflendirdi. Elbette, buradaki insanların hepsi Tarikat ehlidir, dervişandır elhamdülillah. Nakşibendi, Kadiri, Çişti, Rufai, Bedevi; bütün bu Tarikatlar haktır. Her birinin başında Peygamber Efendimiz’in (sallAllahu aleyhi vesellem) pak soyundan gelen mübarek bir İmam vardır. Asırlardır milyonlarca insana nur saçmaktadırlar. Bu yüzden, birbirinize düşmanlık etmenize ne hacet var? Bilakis, yardımlaşma olmalı, dayanışma olmalı. Bu da Allah’ın takdiridir; O, yarattığı her kula ayrı bir istidat, ayrı bir imtihan ve ayrı bir yol vermiştir. Herkesin kalbi bir yere meyleder. Ama mühim olan varış noktasıdır, menzildir: Resulullah Efendimiz’e (sallAllahu aleyhi vesellem) vasıl olmaktır. Dolayısıyla, bütün Tarikatlar Peygamber Efendimiz’e (sallAllahu aleyhi vesellem) çıkan yollardır. Madem bu yoldasınız, Efendimiz’in (sallAllahu aleyhi vesellem) buyurduklarına ve Allah’ın emirlerine itaat etmeniz gerekir. Birlik içinde olun. Tabii ki her Tarikatın farklı usulleri olabilir. Bu farklılıklar sizi diğerlerine karşı huzursuz etmesin. Herkesi olduğu gibi kabul edin, hoş görün. Başkalarına karışmayın. Siz kendi halinize bakın. Nefsinize tevazuyu ve itaatkar olmayı öğretin. Her şeye kızıp öfkelenmeyin. Ufak meseleler yüzünden başkalarına sıkıntı çıkarmayın. Hayır, bu iyi değildir. İslam'ın zuhurundan beri Şeytan, dışarıdan gelen bir düşmanla asla muzaffer olamamıştır. Gelen hiçbir düşman İslam'ı bitirmekte veya Hilafeti yok etmekte başarılı olamadı. Bu hep içeriden yapıldı. Aralarına fitne sokarlar. Sonra bölünürler ve Müslümanların birbirini kırmasına sebep olurlar. Ve ondan sonra düşman gelip orayı istila eder. Bu, tarihte pek çok kez yaşanmıştır. Tarih çok mühim bir ilimdir. Kur'an "Ulumu'l-evvelin ve'l-ahirin"i barındırır. Öncekilerin ve sonrakilerin ilmi. İbret alasınız diye tarihi ve geçmiş kavimlerin kıssalarını anlatır. Ve Allah buyurur: "Fa'tebiru ya ulil ebsar." (Haşr, 59:2) "Fa'tebiru ya ulil elbab." İbret alın ey basiret sahipleri, ey akıl ve kalp sahipleri! Çoğu zaman, Müslümanların birbirine yardım etmemesi Ümmet için felakete sebep olmuştur. Az önce yolda bir kardeşimizle konuşuyorduk. Sordum, "Osmanlı İmparatorluğu'nu kim yıktı?" Müslümanlar. Müslümanlar yıktı — ki kendisi de Osmanlılar gibi bir Türk'tü. Osmanlılar sadece Türklerden oluşmazdı; Osmanlı mülkünde yetmiş iki buçuk millet vardı. Ve onlar İlay-ı Kelimetullah için savaşıyorlardı. Osmanlı'nın çöküşünü başlatan o yardımsızlık, o vefasızlık Kırım tarafından geldi. Şimdi orada Ruslarla ve diğerleriyle savaşıyorlar. Kırım ve diğer topraklar için savaşıyorlar. Buralar hep Giray Hanlarının imparatorluğuydu, mülküydü. Sultan Giray bir Tatar Sultanıydı. Tüm o bölgeye hükmediyordu. Ukrayna, Rusya—bütün buralar İslam diyarıydı. Onlar Müslümandı. Osmanlı Sultanı Viyana'yı, Avusturya'yı fethedecekti. Bu insanlardan yardım istediler, onlar da "Evet, yardım edeceğiz" dediler. Peki ne yardımına ihtiyaçları vardı? Sadece düşmanın arkadan saldırmasını, sızmasını engellemeleri gerekiyordu. Fakat hasetlerinden, kıskançlıklarından dolayı Giray Hanı, düşmanın hatlardan geçmesine göz yumdu. Ordumuzu yendiler, kırdılar ve o savaşta tüm Osmanlı hazinesini yağmaladılar. Bu İkinci Viyana Kuşatması'ydı. Birincisi Kanuni Sultan Süleyman Han zamanındaydı. Ben o bölgedeydim ve Sultan Süleyman’ın ulaştığı söylenen makamı gördüm. Orada bir antlaşma imzaladı, çünkü o Azametti bir Sultandı, sonra geri döndü. Ama ikinci seferde bu savaşı yapmak şart değildi, kader-i ilahi oldu. Akıbet ne oldu? Bundan sonra Osmanlılar güçlerini, kuvvetlerini yavaş yavaş kaybetmeye başladılar. Çünkü hazine gitmişti ve ordunun yarısı şehit düşmüştü. Sultanı oradan zor kurtardılar. Peki sonra Giraylara ne oldu? Bütün o bölge Ruslar tarafından işgal edildi. Onları kılıçtan geçirdiler ve ellerinden her şeyi aldılar. Şimdiye kadar o ihanetten hiçbir hayır, hiçbir fayda görmediler. Sebep ne? Müslümanların birbirine yardım etmemesi, birbirine sırt çevirmesi. Bu sebeple diyoruz ki, biz küçük bir cemaat olsak da, küçük şeyler için huzursuzluk çıkarmaya gerek yok. Yola devam etmelisiniz. Allah size birçok yer, imkan nasip etti. Haset etmeyin. Buraya gelen ve Tarikata karşı fitne çıkarmayan herkese kapımız açık olmalı. Kuran okunsun, Hadis okunsun, Mevlid, Zikir ve Sohbet yapılsın. Bunlar daim olsun. Eğer birbirinizle kavga ederseniz, başkaları gelir, sizi alır ve kapının önüne kor. Tıpkı tarihteki o insanlara olduğu gibi; size yardım ediyormuş gibi görünürler. Daha sonra her şeyi ele geçirir ve sizi bir kenara atarlar. İslam tarihinde bu tekerrür etmiştir, defalarca yaşanmıştır. Dediğim gibi, Osmanlılar Ehl-i Sünnet ve'l Cemaat idi. Tarikatları, meşayihı ve herkesi koruyup kollarlardı. Diğerleri de aynı itikattaydı. Tatar Giray Hanları da Ehl-i Sünnet ve'l Cemaat idi. Şia değillerdi, Vehhabi değillerdi. O zamanlar Vehhabiler yoktu, elhamdülillah. O bölgede, Orta Asya veya Rusya'da Vehhabiler henüz türememişti. O zamanlar farklı isimleri vardı, Kazan Hanlığı gibi. Kazan Tatarları her yıl Moskova'ya gider, ganimet toplar ve dönerlerdi. Güçlüydüler çünkü Ehl-i Sünnet ve'l Cemaat idiler, İslam'ın kılıcıydılar. Demek ki fitne, insanlar Ehl-i Sünnet olsa bile içine girebiliyor. Şia değillerdi, Selefi veya Vehhabi değillerdi. Elhamdülillah, o zaman Vehhabiler mevcut değildi. Ama maalesef bugün en azgın Vehhabiler o bölgededir— Rusya coğrafyasında, Orta Asya bölgesinde. Bu fitneyi ekiyorlar ve insanların itikadını ifsat ediyorlar. Şimdi oraya gitseniz bile, eğer aynı gruptan değilseniz, sizi düşman olarak görürler. Bu, o bölgede büyük bir fitnedir. O zamandan bugüne büyümeye devam etmiştir. Eğer onların fırkasından değilseniz, sizden razı olmazlar; size hasım muamelesi yaparlar. Bu çok büyük bir nifaktır. Bu yüzden, fitnenin başını küçükken ezmek gerekir. Yılanın başını küçükken ezmek lazımdır derler. Büyürse, onu tutamazsınız, baş edemezsiniz. Ve zehri her yere yayılır. Şu an yayılan gerçekten korkunç bir zehirdir. Bu yüzden birlik olmalıyız. Ufak tefek şeyleri mesele yapmayın. "Şunu dediler, bunu yaptılar" diye laf taşımayın. Cenab-ı Hak'tan kalplerimize kardeşlerimiz için muhabbet koymasını dileriz. Kardeşlerimiz, İhvanımız ve tüm Müslümanlar için. Tüm şerlerden emin olmak için. Bu hale ulaşmak kolay değildir. Çünkü sadaka vermeye veya bir hayır işlemeye niyetlendiğinizde, sizi ondan alıkoymak için birçok mani çıkar. Hani bir kıssa vardır... İmamın biri hutbe veriyormuş. Demiş ki: "Kim bir avuç pirinç verirse Allah mükafatlandırır—her bir tanesi için Allah ayrı sevap yazar." "Kim buğday, un veya yağ infak ederse—her şeyin bir ecri vardır." Bunun çok hayırlı olacağını anlatıyormuş. Bunda büyük bir ecir olduğunu müjdeliyormuş. Bunu dinleyen cemaatten biri çok heyecanlanmış, cezbeye gelmiş. Hemen evine koşmuş. Biraz erzak doldurmuş ve çıkmaya yeltenmiş. Aniden karısını karşısında dikilirken bulmuş. "Nedir bu?" diye sormuş kadın. Adam: "İmam Efendi bunu sadaka olarak vermemizi söyledi; çok mühimmiş" demiş. "Bırak onu aşağı!" diye bağırmış kadın. İmam dışarıda bekliyormuş. "Bu adam nerede kaldı?" diye düşünmüş. Meğer şeytanın anası oradaymış. Kadın şeytanlık yapmış, mani olmuş. İşte ne zaman hayırlı bir işe niyet etseniz, birçok Şeytan peyda olur. Bu yüzden derler ki, Peygamber sevgisi olmayan insanların bir toplantısı olsa, etraflarında binlerce kişi bulabilirsiniz. Ama Resulullah Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) için yapılan bir sohbete veya meclise gittiğinizde, o kalabalığın ancak onda birini bulabilirsiniz. Eskiden bunun hikmetini merak ederdim. Sebebi budur. Şeytan o gaflet ehli insanlara dokunmaz; onlardan memnundur. İnsanların sevaptan, Peygamber muhabbetinden ve Allah aşkından kaçmasını ister. Bu yüzden onları oraya sevinçle iter, "Evet, evet, haydi daha çok insan gitsin" der. Ama diğerlerine fısıldar: "Sakın ha yapma, Peygamber'e salavat getirme." "Lanetlenirsin, Müşrik olursun, şöyle olursun, böyle olursun" diye korkutur. Feyizli bir sohbete veya mübarek bir meclise katıldığınızda size saldırırlar, vesvese verirler. "Yaptığımız haram mı? Neden buradasın?" "O insanlar bunun haram olduğunu, şirk olduğunu, ateşe gideceğini söylediler." "Duan kabul olmayacak, asla affedilmeyeceksin" derler. Halbuki söyledikleri her şey hakikatin tam zıddıdır. Cenab-ı Hak, "Ben Gafur'um (Bağışlayan), Rahim'im (Merhamet eden)" buyurur. Son nefesine kadar af dileyebilirsin ve Ben seni affederim. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) buyurdu ki, Allah-u Teala şöyle der: "Eğer siz hiç günah işlemese idiniz, Allah sizi helak eder ve yerinize günah işleyip tevbe eden kullar yaratırdı ki onları affetsin." "Çünkü Ben affetmeyi severim." Allah böyle buyuruyor. Yine de onlar Allah’ın kelamını kabul etmezler. Neden? Çünkü haset ediyorlar. İçleri kıskançlık dolu. İnsanlar için, hiç kimse için bir hayır, bir iyilik istemiyorlar. Kıskançlık en kötü haslettir. Şeytandandır. İnsanın Cehenneme koşmasına sebep olur. Ve onlar bunda hala ısrar ve inat ederler. Bu aynı zamanda bir Küfür alametidir. Hakkı bilse bile, kıskançlığından dolayı diğer kişinin o nimete sahip olmasını kabul etmektense kendini ateşe atmayı yeğler. Bu mühim bir meseledir. Bu nedenle Allah Müslüman kalpleri hasetten, kıskançlıktan muhafaza eylesin. Haktan, Peygamber Efendimiz’in (sallAllahu aleyhi vesellem) yolundan, Sünnet-i Seniyye'den sapmaktan korusun. Bu rahmet yoludur, saadet yoludur, müjde yoludur. "Beşşiru vela tuneffiru." Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) buyurdu: "Müjdeleyiniz, nefret ettirmeyiniz." İnsanlara Allah'ın herkesi affedeceğini söyleyin. Endişe etmeyin. Bazı insanlar gelip, "Kötü işler yapıyoruz; günahkarız, belki Cennete giremeyiz" diyorlar. Hayır—kim halis bir niyetle af dilerse, Kur'an-ı Azimüşşan buyurur: "Yubeddilullahu seyyiatihim hasenat." (Furkan, 25:70) Allah onların günahlarını sevaba tebdil eder, çevirir. Artık günah değildir. Günah silinir ve Allah yerine sevap yazar. Mevla işte böyledir, Kerim'dir. Allah’a şükretmeliyiz. Her zaman Allah’a hamd etmeli, "Eş-şükrü lillah, Elhamdülillah, Eş-şükrü lillah" demeliyiz. Bizi Kendi yoluna kabul etti. Bu yüzden Müslümanlar arasında incir çekirdeğini doldurmayacak sebeplerle sorun çıkmasın. Bazı akılsız insanlar vardır, kızdıklarında "Allah affedebilir ama ben affetmem" derler. Bu... Allah bu insanlara akıl fikir versin, hidayet versin. Allah hepimizi affetsin. Yüce Allah’ın affına muhtacız. Allah bizi yolunda daim ve kaim eylesin. Böylece düşmeyelim, şaşmayalım. Elhamdülillah, Meşayih ile, Mevlana ile ve Tarikat ehli ile beraberiz. Allah derecelerini ali eylesin. Allah rızası için bize de himmet etsinler. Şükretmeli ve bizi bu kapıdan ayırmamasını niyaz etmeliyiz. Allah bizi daha da yüceltsin inşaAllah.

"Allah'a ve Resûlüne iman edenler var ya; işte onlar, Rableri katında sıddıklar ve şehitlerdir. Onların ecirleri ve nurları vardır." (57:19) Allah Azze ve Celle müminleri methediyor; onlar yaratılmışların en hayırlısıdır ve Allah Azze ve Celle'nin katında en yüksek derecelere sahiptirler. Allah Azze ve Celle'nin ve Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi vesellem) huzurunda övülen bu kimseler gibi olabilmek, herkes için elzemdir. Peki, bu mertebeye nasıl erişebiliriz? Evliyaullah'ın izinden giderek; zira sizi bu yüksek makamlara ulaştıracak olan onlardır. Onlar olmadan hiç kimse bu yüce makama vasıl olamaz. Çok nadirdir ama onların dahi bir Mürşidi vardır. Hızır (aleyhisselam) tarafından terbiye edildikleri o yola biz 'Üveysi' yolu deriz. Bir Mürşid olmadan, başında bir hoca olmadan, hakiki manada yol alamazsınız. Kim bir rehbere tabi olmazsa, onun Mürşidi Şeytan olur. Her şeyi çok iyi, çok doğru yaptığını zannedebilir ama bir noktada hepsi heba olur gider ve sonunda imansız, itikatsız kalır. Tehlikeli yerlerde tek başına yürümek büyük risktir; her an ayağınız kayabilir, düşebilirsiniz. Bu sebeple, sakın ha Mürşidsiz kalmayın. Sadece eteklerine yapışın; bu bile kurtuluşunuz için kâfidir. Ama eğer nefsinizi büyütmek istiyorsanız, o vakit bu zatları takip etmeyin; gidin, keyfiniz ne istiyorsa onu yapın. Lakin sonunda düşersiniz. Sizi kimse de kurtaramaz; Şeytan ile baş başa kalırsınız. Zira Şeytan'ın sizi Hak yoldan ayırıp kendi yoluna çekmesi çok kolaydır. İnned dîne indâllâhil islâm. (3:19) Allah katında hak din, İslam'dır. Kim İslam yolunun gayrısını ararsa —ve lâ yukbelu minhu— Allah ondan bunu asla kabul etmeyecektir. Allah Azze ve Celle, Kur'an-ı Azimüşşan'da böyle buyuruyor. Bu yolun dışında ne yaparsanız yapın, sadece nefsinize uymuş olursunuz ki bu tehlikelidir. Nefislerine uyanların sonu hüsrandır. Allah bizi Kendi yolunda daim eylesin. Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi vesellem) yolu, Evliyaullah'ın yolu; nur yolu... Allah kalplerimizi bu muhabbetle ve nurla doldursun, inşaAllah.

وَقُلِ ٱلۡحَقُّ مِن رَّبِّكُمۡۖ فَمَن شَآءَ فَلۡيُؤۡمِن وَمَن شَآءَ فَلۡيَكۡفُرۡۚ De ki: Hak Rabbinizdendir. Artık dileyen iman etsin, dileyen inkar etsin. (Kehf, 18:29) Allah Azze ve Celle buyuruyor ki: "Hakkı söyle." Hakikati konuş. Kim iman etmek isterse, iman etsin. Ve eğer inanmak istemiyorsa, inkar etmeyi seçsin. Fakat sen, doğruyu söylemekle mükellefsin. İnsanların hakikati bilmesi gerekir. Ondan sonrası, onların bileceği iştir. Lakin senin vazifen —söylemen gereken şey— hakikattir. Soranlara anlat; onlara gerçeğin ne olduğunu bildir, sakın yalan söyleme. Bilhassa Hak ve Allah yolu hususunda. Kendinden yanlış bir şey katmamalısın. Kafandan şeyler uydurup konuşamazsın. Yani, hakikat neyse onu söylemelisin. Korkmana gerek yok. Zira korkarsan, konuşman gereken doğru zamanda susabilirsin. Fakat herkesin hakikati kabul etmesi gerekir. Kim hakikati, Hakkı kabul ederse, selamette olur. Eğer kabul etmezse, tehlikede olabilir. İşte 'demokrasi' dedikleri şeyin aslı budur; gerçek demokrasi budur. Herkes kabul edip etmemekte serbesttir. Ama gerçeği bilmeleri şarttır. Burada, hayatlarının sonuna kadar onlar için bir mühlet vardır. Son nefeslerine kadar kabul etme şansları vardır. Eğer ölmeden evvel kabul ederlerse, Allah onları affeder. Ama kabul etmezlerse, o vakit büyük bir pişmanlık yaşanır. Bu dünya pişmanlığına benzemez: "Keşke şunu almasaydım; ucuzdu, şimdi pahalandı" demeye benzemez. O durumda, hâlâ hayattasın. Ama o diğer pişmanlıkta —öldüğün zaman— iş işten geçmiştir. Bu yüzden insanlara bunu anlatmalıyız. Bunu kabul etmeniz lazım. Allah size bu fırsatı ömrünüz boyunca verir. Hayatınızın sonuna kadar inançsız biri olabilirsiniz. Fakat hayatınızın sonunun ne zaman geleceğini bilemezsiniz. Doksan, seksen veya yetmiş yaşına kadar yaşayacağınızı zannetmeyin. Belki otuz yaşında biter. Belki elli, belki altmış. Yani "İstediğimi yapayım, sonra pişman olur tövbe ederim" diye bir garantiniz yok. Hayır, her daim istiğfar etmelisiniz. Hayatta garanti yoktur. İnsanın ecelini sadece Allah Azze ve Celle bilir. Bu yüzden insan temkinli olmalı, işi sonraya bırakıp sonra "Evet haklısın, sen böyle demiştin..." dememeli. O zaman, çok geç olabilir. Allah bu insanlara hidayet versin. Bize de güzel bir anlayış bahşetsin, daima Allah yolunda olalım. Geç kalmamak için uyanık olalım, inşaAllah. Allah bizi nefsimizin şerrinden korusun, inşaAllah.

Müminler içinde öyle erler vardır ki, Allah’a verdikleri söze sadık kaldılar. Kimi sözünü yerine getirip o yolda canını vermiştir; kimi de (şehitliği) beklemektedir. Onlar sözlerini asla değiştirmemişlerdir. (Ahzâb Suresi: 23) Allah, sözünün eri olanları över. Bu, Allah Azze ve Celle'ye ve Peygamber Efendimize (sallAllahu aleyhi vesellem) verilen ahdi ifade eder. Onlar verdikleri sözden asla dönmezler. Hayatları boyunca, son nefeslerini verene dek bu ahdi sürdürmeye niyet etmişlerdir. Sözlerinin eri olarak kalırlar, asla hallerini bozmazlar. Hanımlardan özür dileriz ama hakikati söylemek zorundayız: Bugünlerde pek çok insan "adamlığı" bıraktı. Bazı kimseler bir söz verir ama işlerine gelmediğinde hemen inkâr ederler. "Öylesine söylemiştim, lafın gelişiydi; sözün bir hükmü yok" deyip geçerler. Bunu neden söylüyoruz? Elhamdülillah, buradakilerin çoğu buralı. Belki Cemaatin yarısı bu bölgeden, diğerleri ise dinlemek için Londra'dan veya başka yerlerden geliyor. Eskiden buraya her geldiğimizde Şeyh Velid'i ziyaret ederdik. Filistinli Şeyh Velid. O bu bölgedeydi; İngilizler, Pakistanlılar, Araplar... Herkesin arasında Tarikatı yayıyordu. Ben kendisini 1985'ten beri tanırım. O zamanlar Mevlana Şeyh'i ziyaret etmek için eski, küçük bir arabayla Peckham'a giderdik. O günden beri yolunu, istikametini hiç değiştirmedi. İstese kendi başına Şeyhlik iddia edebilirdi. İstese bir "Velidiye Tarikatı" kurabilirdi. Çünkü kimse onu, insanları Şeyh Nazım'a yönlendirmesi için zorlamadı. İlmi vardı, imkânı vardı ve insanlar her zaman etrafındaydı. Ama nefsine uyup "Ben Şeyhim, ben şuyum, ben buyum" demedi. Mevlana Şeyh dünyasını değiştirene kadar sözüne sadık kaldı. Mevlana Şeyh göçüp gidene kadar istikametini bozmadı. Emir Mevlana'dandır. Benim de Şeyhlikte gözüm yok ama bu Mevlana'nın emridir. O, "Sizin Şeyhiniz bu olacak" dedi. O da (Şeyh Velid) buna itiraz etmedi; "Hayır, kabul etmiyorum, ben zaten Şeyhim" demedi. "Mevlana Şeyh'in dediğine uymaya gerek yok" gibi laflar etmedi. Halbuki "Ben Şeyhim, Tarikatta bu yeni Şeyhten daha eskiyim, ondan daha üstünüm" diyebilirdi. Hayır, sadece teslim oldu ve muhabbetini aynı şekilde sürdürdü. Çünkü o çok zeki, feraset ve hikmet sahibi biriydi. Bu Yolun şahıslarla değil, hakikatle ilgili olduğunu biliyordu. Bu Yolun esası, Yolun kendisidir. Şeyh gelir ve gider ama Yol baki kalır. Bu Yola olan muhabbet değişmemelidir. Kim gelirse gelsin, emre itaat edin. Hele ki "Şeyhi seviyorum, elli altmış yıldır müridim" deyip de, Şeyh bir emir verdiğinde, "Hayır, bunu kabul etmiyorum; Şeyh ben olmalıyım" diyenler gibi olmayın. Ama bu mübarek zat [Şeyh Velid] öyle değildi. İşte bu sebeple Allah böyle kullarını över. Allah bunlara "Rical" (Gerçek Erler) der. Hanımlar bile sözlerinde durduklarında bu "Rical" sınıfından sayılırlar; sözünden dönen erkeklerden daha yiğittirler. Bu çok mühim bir Tarikattır, çünkü hakiki bir Şeyhi veya hakiki bir Tarikatı öyle kolayca bulamazsınız. Eğer Tarikatta elli yıl geçirip de hâlâ bunu anlamadıysanız, o zaman boşuna yaşamışsınız demektir. Sadece tesadüfen var olmuş gibisinizdir. Kendinizi Tarikatta bulup, bir ömür tükettikten sonra "Ben burada ne yapıyorum? Ben kimim?" diye sormamalısınız. Buradasınız çünkü bu bir kurtuluş gemisidir. Tıpkı Hz. Nuh'un gemisi gibi—sık sık Mevlana Şeyh'in Hz. Nuh gibi olduğunu söylerim. Onun gemisinde olduğunuzda, hem bu dünya hem de Ahiret için emniyette olursunuz. Bunu bilmelisiniz, şüpheye düşmeyin. Güvende olduğunuzdan emin olun, itiraz etmeyin ve Allah'ın rızasına uymayan sözler sarf etmeyin. Sadece tâbi olun. Elhamdülillah, yolumuz açıktır. Çoğu zaman insanlar, "Orada bir vekiliniz var mı?" diye soruyorlar. Her yer açık, Elhamdülillah; kapımız herkese sonuna kadar açık. Kapımız açıktır. Gelen hoş geldi, sefa geldi. Memnun olmayan da güle güle gitsin. Biz insanları zorla tutmayız ama bizim yolumuz insanları selayette tutmaktır. Şunu bilmek ve endişe etmemek gerekir: "Neden buradayım? Neden bu dünyadayım?" Birçok insan bunalıma girip annesine babasına bağırıyor: "Beni neden bu dünyaya getirdiniz?" Sizi anne babanız getirmedi; sizi Allah yarattı ve buraya gönderdi. Bunu idrak ettiğinizde mutmain ve mutlu olursunuz. Kaçış yok. Sadece sabredip bekleyin. Bekleyin, sabredin ve zamanınız geldiğinde Rabbinize kavuşacaksınız inşallah. Endişelenmeyin, "Nasıl hayatta kalacağım?" diye dertlenmeyin. Rızkınız tükendiğinde zaten göçüp gideceksiniz. Milyarlarınız olsa bile, boğazınızdan fazladan bir lokma geçmez veya fazladan bir damla su içemezsiniz. Nasibinizden fazlasını alamazsınız. O yüzden üzülmeyin, gönlünüzü hoş tutun. Allah Azze ve Celle herkesin rızkını ve ecelini tayin etmiştir. Belli bir miktar ve belli bir vade takdir edilmiştir. Vakti gelince gidersiniz. Pek çok insan daha Ahirete gitmeden bu hayatı kendine zindan ediyor. Her gün endişe ederek hayatlarını cehenneme çeviriyorlar. Daraldığımızda hemen abdest alıp iki rekat namaz kılalım. Namaz kılmak bütün insanlar için elzemdir. Çünkü namaz, Rabbimiz Allah Azze ve Celle'ye en yakın olduğumuz andır. Allah Azze ve Celle her yerdedir (mekândan münezzehtir). Ama namaz kıldığınızda, O kalbinizdedir. Kudsi Hadis'te şöyle buyurmuştur: "Beni yerler ve gökler almadı, ancak mümin kulumun kalbi aldı." Küçük bir et parçasıdır kalp; ama bunu idrak ettiğinizde Allah kalbinizde olur ve inşallah tüm dertler yok olur gider. Bu çok mühimdir, bu yüzden yoldan ayrılmayın. Bu Tarikatı terk etmeyin. Size bu Yoldan daha iyisini öğreteceklerini iddia eden başkalarına aldanmayın. Çünkü Şeyh Abdullah Dağıstani, Şeyh Muhammed Nazım el-Hakkani ve tüm Silsile-i Meşayıh'tan gelen yolumuz, tam olarak Asr-ı Saadet'teki gibidir. Peygamber Efendimizin (sallAllahu aleyhi vesellem) Sünnetini takip eder ve insanlara her türlü hayrı gösterir. En güzel şey, Peygamber Efendimizden (sallAllahu aleyhi vesellem) gelen en büyük öğreti, tevazu sahibi olmaktır. Tüm Meşayıh mütevazıydı; hiçbiri diğerlerinden daha üstün olduğunu iddia etmedi. "Biz sadece hizmetkârız" dediler. "Biz Ümmete ve Peygamber Efendimize (sallAllahu aleyhi vesellem) hizmet ediyoruz." Başkalarının, âlimlerin veya diğerlerinin "Ben şuyum, ben buyum" diye böbürlendiğini gördüğünüzde, onlara itibar etmeyin. Elhamdülillah, Allah bu Velid Efendi'den razı olsun; o çok mütevazı biriydi. Çok iyi bir insandı ve Elhamdülillah nesli, yolu da devam ediyor. Bir şeyin devamlılığını görmek çok önemlidir. Bu çok mühim. Yaptığınız ibadet az bile olsa, devamlı yapın, bırakmayın. Bu Yolu terk etmeyin. Bugünlerde "hakiki olan biziz" iddiasında bulunanlara kanmayın. Salih insanları bulun ve onları takip edin. Eğer bu diğerlerinden bazılarını takip ederseniz, sizi yoldan çıkarırlar. Yanlış bir anlayışla "Namaza gerek yok" diyorlar. Hz. Mevlana Celaleddin-i Rumi gibi büyük Meşayıh ve Evliyaullah, "Bir Veli veya Şeyh ile bir an beraber olmak, yüz yıllık nafile ibadetten daha hayırlıdır" derler. Ancak bazıları bunu yanlış anlayıp namaz kılınmamalı veya hiçbir amel yapılmamalı sanıyor. Hâşâ; bir Veli ile birlikte olduğunuzda, o size ibadetin ne kadar kıymetli olduğunu gösterecektir. Size sırat-ı müstakimi, Peygamber Efendimizin (sallAllahu aleyhi vesellem) yolunu takip etmenin önemini anlatacaktır. Bütün bu Evliyaullah, Peygamber Efendimizin (sallAllahu aleyhi vesellem) Şeriatına sımsıkı bağlıdır. Tarikat ve Şeriat etle tırnak gibidir. Şeriat olmadan Tarikat olmaz. Eğer öyle olmasaydı, o mertebede herkes nefsinin arzuladığı şeyi yapardı. "Neden namaz kılalım? Oturuyoruz, tesbih çekip zikir yapıyoruz; namaza hacet yok" derlerdi. Başkaları da, "O kadar kalabalıkken neden Hacca gidelim? Tenha zamanda gideriz" derdi. Veya "Yazın neden oruç tutalım? Günler çok uzun ve sıcak; kışın kısa günlerde tutarız, daha kolay" derlerdi. İş buraya varırdı. Yani Şeriat olmadan Tarikat ayakta kalamaz. Bu çok mühimdir. Her Evliyaullah'ın Şeriat ve Tarikat konusunda çok titiz olduğunu görürsünüz. Ve bu Evliyaullah'tan hiçbiri Şeriat çizgisinin dışında değildir. Şeriatın ve dört mezhebin dışında olup da Makamı veya Türbesi olan, hürmet gören kimseyi bulamazsınız. Onlar için ziyaret edilecek mübarek makamlar yoktur. Bu makamlar sadece Şeriat ve Tarikatı cem edenler içindir. Bunu dünyanın her yerinde görebilirsiniz. Türkiye'de, Suriye'de, Pakistan'da, Irak'ta—her yerde. Bunlar Şeriata tâbi olanlardır. Şeriata uymayanların, insanların gelip feyz ve bereket aradığı bir kapısı yoktur. Gidip bu mübarek zatların yüzü suyu hürmetine Allah'tan istemek de önemlidir. Çünkü bereket bulursunuz; Allah, Kendisine sevgili olan kullarının bulunduğu o yere rahmet yağdırır. Siz de bundan nasibinizi alırsınız. Siz haşa o kişiden istemiyorsunuz; bilakis, onların hatırına Allah Azze ve Celle'den istiyorsunuz. Muradınızı vermesi için. Çünkü her şeyi veren, el-Vehhab olan Allah'tır. Pek çok insan bunu karıştırıyor ve sonradan bu, itikadi bir soruna dönüşüyor. Allah bizi nefsimizin şerrinden korusun. Ve sırat-ı müstakimden ayırmasın. Şunu bunu iddia eden şarlatanlar tarafından kandırılmayalım. Evliyaullah'ı dinlemeyenlere kulak asmayın. Büyüklerin vasiyetini dinlemeyenlere uymayın. Evliyaullah'ın vasiyeti, birlik ve beraberlik içinde olmak ve Meşayıhın yolundan ayrılmamaktır inşallah. Allah sizden razı olsun.

Ve ceale lekümü'l-arda tahûra. Allah Azze ve Celle yeryüzünü yarattı ve onu bizler için tertemiz kıldı. Peygamber Efendimiz'in (sallallahu aleyhi ve sellem) Ümmeti için yeryüzünün tamamı temizdir. Her yerde namaz kılabilirsiniz; yeryüzü paktır. Aslı itibariyle temizdir, lakin insanoğlu onu kirletiyor. Bazı yerler necis olduğu için oralarda namaz kılamazsınız. Ama temiz olan her yerde namaz kılabilirsiniz; ister cami içi olsun ister dışı, her yer mescittir. Peygamber Efendimizden (sallallahu aleyhi ve sellem) önce, namazın mutlak surette ibadethane veya mabetlerde kılınması gerekiyordu. Neden? Çünkü diğer ümmetler için yeryüzünün tamamı temiz sayılmıyordu. İbadet sadece belli yerlerle sınırlıydı. Fakat Peygamber Efendimizin (sallallahu aleyhi ve sellem) hürmetine, Allah tüm yeryüzünü mescit kıldı, böylece her yerde namaz kılabilirsiniz. Lakin bugün görüyoruz ki, insanlar her yeri ifsat ediyor, kirletiyor. Ayet-i Kerime'de buyrulduğu gibi: "İnsanların kendi elleriyle yapıp ettikleri yüzünden karada ve denizde düzen bozuldu." (Rum, 30:41) Şimdi toprak, su ve deniz bozuldu; hepsi kirlendi. Nasıl oldu bu? İnsanoğlu eliyle. Dünyayı bu hale getiren insanoğludur. Hırslarından, hasetlerinden ve başkalarını düşünmeden her şeyi kendileri için istemeleri yüzünden dünyayı mahvettiler. Mevlana Şeyh Hazretleri hep şöyle derdi: "Beton, Naylon, Hormon." Beton zaten bildiğiniz beton, naylon dediğimiz plastik, hormon ise... hormonun ne olduğunu biliyorsunuz. İşi öyle bir hale getirdiler ki, sanki bunlar olmadan hayat imkansızmış gibi görünüyor. Neden? Çünkü insanlar buna alıştırıldı. Oysa eskiden bunların yerine pek çok doğal malzeme kullanılırdı. Ama şimdi, beton konusunda yapabileceğiniz pek bir şey kalmadı. Kişisel hayatlarımızda, betonsuz neredeyse hiçbir yer bulamazsınız. Belki çok azı —yüzde beş veya ikisi— farklı inşa edilmiştir ama insanların çoğu mecburen beton kullanıyor. Elbette, zaruri veya gerekli olduğu yerlerde kullanılması kabul edilebilir. Kullanılabilir ama yaşadığınız evlerde değil. Artık her şey betona dönüyor. Bu malzeme yazın sıcağı çeker, kışın ise soğuğu iliiklerinize işler. Maalesef, artık bu konuda yapabileceğimiz pek bir şey yok. Hormonlara gelince; her şeye hormon katıyorlar. Bundan kaçış yok; artık imkansız gibi bir hal aldı. Üçüncüsü ise: Naylon, yani plastik. İşte bundan sakınabiliriz. Sadece bu üçüncüsünden bile uzak dursanız, bu bizim için büyük bir başarıdır. Bu sebeple Allah, bu madde için bir geri dönüşüm imkanı yarattı. Oysa Müslümanlar onu rastgele her yere atıyorlar. Elhamdülillah, insanların bu atıkları toplaması için tesisler kurulmasına dair bir ilham verildi. Affedersiniz ama insan necasetinden bile daha pistir bu; plastik çok daha zararlıdır. Bu yüzden, elinizde böyle bir atık olduğunda, onu rastgele atıp dünyayı kirletmemek üzerinize bir vazifedir. Hem israf da etmeyin. Onu toplayıp geri dönüşüm kutularına bırakmalısınız. Bu sizin için bir Sadaka yerine geçer, çünkü bir temizlik yapıyorsunuz. Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) buyuruyor: "Yoldan eziyet veren bir şeyi kaldırırsan, bu senin için Sadakadır." Maddi imkanla Sadaka veremeseniz bile... Zira Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem), vücudunuzdaki 360 eklemin her biri için günde bir Sadaka vermeniz gerektiğini buyurmuştur. Ashab-ı Kiram'ın çoğunun durumu yoktu; bazen açlardı ve verecek bir şey bulamıyorlardı. Sordular: "Ey Allah'ın Resulü, bizim hiçbir şeyimiz yok; bunu nasıl yapabiliriz?" Efendimiz cevap verdi: "Yaptığınız her iyilik (maruf) bir Sadakadır." Yoldan bir taşı veya engeli kaldırmak Sadakadır; din kardeşine gülümsemek Sadakadır. Ve nihayetinde, kılınan Kuşluk (Duha) Namazı bunların hepsinin yerini tutar. Ancak burada mühim olan, ne kadar çok Sadaka verirseniz o kadar iyidir. Hele ki cami temizliği; camiden küçük bir çöp bile kaldırsanız, Allah sizi Cennette altından bir köşk ile mükafatlandırır. Temizlik çok mühimdir. İslam'daki temel düsturumuz şudur: "En-nezafetü mine'l-iman" — Temizlik İmandandır. İman, İslam dairesinin özüdür; kalbi ve nefsi genişletir. İnşallah bu mesaj tüm dünyaya ulaşır. Şimdilerde buna hiç dikkat etmeyen insanları işitiyor, görüyoruz. Ne yazık ki İslam beldeleri diğer ülkelerden daha kirli; bu edep ve uygulamadan yoksunlar. Allah bize yardım etsin; bu mesele mühimdir. Diyoruz ki, bundan sakınarak sağlığınızın en az üçte birini korumuş olursunuz, İnşallah. Rabbim bizi muhafaza etsin, temiz kılsın; Allah'a ve Resulüne (sallallahu aleyhi ve sellem) sevgili eylesin.

Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu: "İnnemel ılmü bit-teallüm, ve innemel hilmü bit-tehallüm." Sadaka Resulullah fîmâ kâl ev kemâ kâl. İlim ancak talimle (öğrenmekle), Hilm (yumuşak huyluluk) ise gayretle kazanılır. Kişi ya kendini yetiştirmeli ya da kendisine öğretecek birine mutlaka ihtiyaç duyar. Bu ilmi tahsil etmek, beşikten mezara kadar her Müslüman üzerine farzdır. Her gün, az da olsa ilim üzerine bir şeyler koymak gerekir. İlmi talep etmelisiniz (Talib-i ilim olmalısınız). Bu, her Müslüman erkek ve kadın için bir zorunluluktur, Farzdır. Elbette bu, her gün az da olsa devamlılık ister; niyetimiz daim olmalıdır İnşallah. Ve doğal olarak, bildiğinizi sandığınız pek çok konuda her gün yeni bir şeyler keşfedeceksiniz. Asla "Ben her şeyi biliyorum, artık öğrenmeye veya sormaya ihtiyacım yok" demeyin. İlim uçsuz bucaksız bir deryadır. Sadece tek bir kişiye has değildir. Bu yüzden İnşallah buradaki herkes, günlük Virdler, İmamlık veya Müezzinlik hususlarında buna dikkat etmeli. Bunların usulünü çok iyi öğrenmelisiniz. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) "İlim ancak öğrenmekle olur" buyuruyor. Bunun için talim yapmak (meşk etmek) lazımdır. Şimdi, bundan böyle, sabahtan yatsıya kadar, buradaki Meşayıhlarımızdan birinin vazife alması gerekir. Sadece belli bir Müezzin değil; Tesbihatın ve Ezanın usulünü öğretmek adına bunu her gün başka bir kişi yapmalı. Sabah'tan Yatsı'ya, İnşallah her gün farklı bir kişi. Seyahate çıktığımızda da, eğer kalabalık değilsek, yeni bir Müezzin olmalı. Müezzinlik yapacak eğitime sahip olmalısınız. Bu vazife tek bir kişinin veya oranın sahibinin tekelinde olmamalı. Pek çok Müezzin yetişmeli. Elhamdülillah, Kâbe-i Muazzama'yı örnek almalıyız; orada pek çok Müezzin var. Medine-i Münevvere'de de pek çok Müezzin görev yapar. Harem-i Şeriflerde birçok farklı Müezzin vardır. Yani, sadece dinleyip "Tamam, o yapıyor zaten, bizim yapmamıza gerek yok" dememek önemlidir. Bilakis, öğrenmeli ve tatbik etmelisiniz İnşallah. Zira Müezzin olmak büyük bir şereftir. Müezzinler, Allah Azze ve Celle'nin huzurunda övülmüş kimselerdir. Seslerinin ulaştığı yere kadar, Allah onları mağfiret eder. Ve Kıyamet Günü'nde, insanlar arasında boyunları en uzun (en şerefli) olanların onlar olacağı müjdelenmiştir. Bu yüzden İnşallah, gittiğiniz her yerde bu ilmi öğrenmeli ve uygulamalısınız. Hadisin ikinci kısmı: "İnnemel hilmü bit-tehallüm." Hilm (yumuşak huyluluk), ancak kendini zorlayarak, sabrederek kazanılır. İnsanlar diyor ki, "Ben çok sinirliyim, ne yapalım?" "Sizi bir boya küpüne sokup çıkaralım da siniriniz geçsin" diyecek halimiz yok. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) bu işin yavaş yavaş, alıştıra alıştıra olacağını buyurdu. Her sinirlendiğinizde kendinize hatırlatmalısınız: "Halim olmalıyım, sakin olmalıyım." Böylece çok öfkelenseniz bile, o öfkenin şiddeti kırılacaktır. Sonra ikinci seferde yine hatırlarsınız; her defasında böyle devam eder. Belki bir ay, bir yıl, iki yıl veya on yıl sürer ama sonunda öfkeden eser kalmaz İnşallah. Allah bizi gazaptan, öfkeden muhafaza eylesin. Öfkelenseniz bile, çabucak sakinleşmeyi bilmelisiniz. Mevlânâ Şeyh'in öfkesi de böyleydi: Saman alevi gibi. Aniden parlar ve çabucak sönerdi. İşte olması gereken budur; zira herkeste bir nefis, bir öfke vardır ama o öfke gelip geçici olmalıdır. Çünkü öfke içinize düşen bir ateştir; buna lüzum yoktur. Bu ateşten, bu öfkeden tez zamanda kurtulmalısınız İnşallah. Allah bunu başarabilmemiz için bize yardım eylesin, İnşallah.

"İyilik ve takva hususunda yardımlaşın; günah ve düşmanlık yolunda yardımlaşmayın." (Mâide, 5:2) Bütün insanlık için en hayırlı yol işte budur. Bu durum Müslümanlar için de geçerlidir; hatta onlar için bir şarttır. Bu emir, bütün müminlerin üzerine bir vazifedir. Hayır işlerinde birbirinize yardım etmelisiniz; ister sadaka vererek olsun, isterse insanlara herhangi bir şekilde destek olarak. Bu; elinizle, dilinizle veya başka bir vesileyle olabilir. İnsanlara yardım etmenin binlerce yolu vardır. Allah Azze ve Celle, "Yardımlaşın" buyuruyor. Birlik olun. "Teâvün"; yardımlaşmak ve birbirine omuz vermek demektir. Kötü amellerde veya yanlış işlerde birbirinize arka çıkmayın. Sakın bunu yapmayın. Bu emir bütün insanlık içindir. İnsan olduğunu söyleyen herkes böyle davranmalıdır. Bir Müslüman ise buna çok daha fazla riayet etmelidir. Müminler birbirine destek olmalıdır. Nasihat edin, öğüt verin ve yardım elinizi uzatın. Pek çok insan, aslında yanlış yaparken iyilik yaptığını zanneder. Bu yüzden sormalı, istişare etmelidirler: "Doğru mu yapıyorum yanlış mı? Kendi aklıma göre bunun iyi olduğunu düşünmüştüm," derler. Ama bir bilene sorduğunuzda; bunun iyi değil, aslında zararlı olduğunu fark edebilirsiniz. Bu nasihati almak sizin için büyük bir yardım olur. Sizi günaha girmekten veya bilmeden yanlışa düşmekten korur. Bazen hayır olduğunu düşünerek bir şey yaparsınız ama hakikatte o şerdir. Allah Azze ve Celle, bizlere başkalarına yardım etme ve yardım görme sevincini nasip etsin inşaAllah. Allah Azze ve Celle sizden razı olsun.

Her daim Allah Azze ve Celle'ye hamdeder; "Elhamdülillah ve Şükrülillah" deriz. Allah Azze ve Celle her hususta; her nefeste, her saniyede, her dakikada yardımcımızdır. Allah Azze ve Celle bizimledir; bunun idrakinde olmalı ve O'na şükretmeliyiz. Pek çok insan —bilhassa cahil olanlar— neyin hayır neyin şer olduğunu bilmez. Esasında, bu anlayıştan yoksun olanların aklı yoktur, mesul de değillerdir; onların yeri akıl hastanesidir. Fakat akıl hastanesinde olmayıp, aklı başında olanlar vardır; işte onlar mesuldür. Okula gider, eğitim verir, çalışır, ticaret yaparlar; lakin iş O'na şükretmeye gelince, şükretmezler. Bu gaflet içinde olanlar için gidişat hiç de hayırlı değildir. Her şeyin hesabı Allah Azze ve Celle katındadır; O'nu tanımalı ve O'na şükretmelisiniz. Bunu bilmeyen insanlar, diğer mahlukattan daha aşağı mertebededir. Allah Azze ve Celle bütün mahlukatı —taşları, ağaçları dahi— yaratmıştır ve hepsi O'nu tesbih etmektedir. Allah Azze ve Celle onlara, Yaratıcılarını tanıma ilmini bahşetmiştir. İnsanlar Yaratıcılarını tanımazlarsa, kibre kapılır ve kendilerini üstün görürler. Her hususta dikkatli olun; halinize rıza göstermelisiniz. Allah Azze ve Celle size her şeyi vermiştir; O'nu tanıma ilmi de buna dahildir. Pek çok insan, akıbetinin ne olacağını düşünmeden hareket eder. Allah Azze ve Celle bizi ilim sahibi kullarından eylesin; O'nu tanıyan, tasdik eden ve O'na şükredenlerden...