السلام عليكم ورحمة الله وبركاته أعوذ بالله من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين. مدد يا رسول الله، مدد يا سادتي أصحاب رسول الله، مدد يا مشايخنا، دستور مولانا الشيخ عبد الله الفايز الداغستاني، الشيخ محمد ناظم الحقاني. مدد. طريقتنا الصحبة والخير في الجمعية.

Latest translations

2026-10-26

Other
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem şöyle buyuruyor: "Ve bi'ş-şükri tedûmü'n-ni'am." Şükrederseniz; nimetler, yani Allah'ın lütufları daim olur. İnsan, elindekinin kıymetini varken pek bilmez. Bu yüzden Allah'ın bize lütfettiklerine her daim şükretmeliyiz. Maalesef şükretmenin kıymetini yeterince takdir edemiyoruz. Hayat normal seyrinde giderken insan hep böyle sürüp gidecek sanır. Oysa öyle değil, bazen şartlar değişiverir. Fakat Allah'a şükrederseniz O size daha fazlasını verir; elinizdeki nimetler kesilmez, devam eder. Eskilerin çok güzel bir sözü vardır. Şimdilerde nereye baksanız insanlar mutsuz, herkes her şeyden şikâyetçi. Eskiden büyüklerimiz, "Allah'ım, bizi alıştığımızdan geri koyma!" diye dua ederlerdi. Yani Allah'ın verdiğine razıydılar; bu hâlin kesilmeden, bozulmadan sürmesini isterlerdi. Bu güzel bir edeptir; Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in güzel bir talimi ve Allah Azze ve Celle'nin bir emridir. Cenâb-ı Hak bizleri de nimetlerine şükreden, verdiklerinden razı olan kullarından eylesin.

2026-10-22

Other
Es-selâmu aleyküm ve rahmetullâhi ve berekâtühû. Bismillâhirrahmânirrahîm. Elhamdülillâh, bu Cuma gecesinde bir araya geldik. Cuma, Allah Teâlâ'nın Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'e büyük bir lütfudur. Normalde bir gün, akşam vaktinden ertesi günün akşamına kadardır. Fakat Cuma günü için; akşamdan Cumartesi sabahına kadar sürdüğü söylenir. Allah bize fazladan bir vakit veriyor. Cuma gününde işlediğiniz her amel, Allah Azze ve Celle katında çok daha kıymetlidir. O yüzden zikri ve Hatm-i Hâcegân'ı çoğunlukla bu gece yahut bu günde yapıyoruz. İnsanlara kolaylık olsun diye başka günlerde de yapılır elbette. Herkesin durumuna göre, Hatm-i Hâcegân'a ve zikre ne zaman katılmaları kolaysa... Kimi Cumartesi yapar, kimi Pazar veya Pazartesi. Ama şüphesiz en hayırlı gün Cuma'dır; zira Allah'tan Efendimiz (s.a.v.)'e ve O'nun ümmetine bir hediyedir. Bizi Peygamberimiz (s.a.v.)'in ümmetinden kıldığı için Allah'a hamdolsun. O'na ümmet olmak büyük bir şereftir, bu da Allah'ın büyük bir ikramıdır. Allah yarattığı her şeyin en güzelini, en hayırlısını Peygamber (s.a.v.)'e bahşetti. Efendimiz (s.a.v.) de Allah'ın ona verdiklerinden ümmetinin nasiplenmesinden çok hoşnut olur. O, vermeyi sever. Peygamber Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) insanların en cömerdidir. Yalnızca maddeten değil; manevi her hayırda da sizin için en güzel olanı ihsan eder. O halde bundan alabildiğiniz kadar çok istifade etmelisiniz. İşte tarikat, Allah'ın bu ikramlarından bol bol nasiplenmenin, kazanmanın yoludur. Heybenizi doldurmalı, Allah'ın verdiklerinden almalısınız. Alabildiğiniz kadar çok alın. Elhamdülillâh bunu yorulmadan, severek yapıyoruz; ne güzel. Fakat tabii birçok insanın nefsi ve şeytan; ibadet etmeyi, Hatme, zikre yahut Allah'ın sevdiği meclislere gelmeyi gözünde büyütür. Tembellik ederler... Yorgunlar da diyemeyiz, zira bu zamanda kimsenin yorulduğu yok. Çok daha yorucu işleri koşa koşa, zevkle yapıyorlar. Ama iş ibadete gelince bir tembellik çöküyor, "sonra yaparız" diyorlar. Bu yüzden hiç olmazsa haftada bir gün Hatm-i Hâcegân'a gelin diyoruz. Gelemiyorsanız iki haftada bir. Ona da imkân yoksa en azından üç haftada bir. İlk iki hafta geçerli bir mazeretiniz olabilir, kabul; ama üçüncü hafta mutlaka gelmelisiniz. Şeyh Abdullah Dağıstânî Hazretleri'nden defalarca işitmişimdir: "Hatm-i Hâcegân'a ve zikre gelmemenin mazereti ne olabilir?" Şöyle buyururdu: "Deseler ki buraya gelen herkese bir altın verilecek; eğer bir kimse o altını almaya dahi gelemiyorsa, işte onun gerçekten bir mazereti vardır. Ama altını almaya gücü yetip de zikre gelemiyorsa, o mazeret sayılmaz." Yani altından vazgeçebiliyorsa mazereti vardır; ama altının peşinden koşabiliyorsa, zikre de gelmesi icap eder. Dediğimiz gibi, hiç değilse üç haftada bir. Üstelik artık internette canlı yayınlar var. Çok tembel olan yahut cemaatten uzak kalanlar oradan takip edebilir. Böylece yarım saat de olsa Allah Azze ve Celle ile, zikir ve Hatm-i Hâcegân meclisiyle beraber olur. E bunu da yapmıyorsa... artık ne diyelim. Bugün takip etmek çok kolay. Çoğu kimse Müslümanların olmadığı ya da zikir yapılan yerlerden uzak yerlerde yaşıyor; hiç değilse internetten bağlansınlar. Allah Azze ve Celle'ye ve Peygamberimiz (s.a.v.)'e yakın olma niyetlerine göre Allah da mükâfatlarını verir. Bir de tabii günlük evrâd var. Bu farz değildir lakin tarikattaki herkes elinden geldiğince yapmalıdır. En azından birinci kısmını yapın. Kalanını vakit bulursanız yaparsınız, olmazsa ertesi gün tamamlarsınız. Hatta yürürken, bir yere gidip gelirken bile tesbih çekmeden içinizden, kalpten hafî zikirle "Allah, Allah, Allah" diyebilirsiniz. O da olur. Bizim Nakşibendi Tarikatı'ndaki asıl hususiyetimiz kalbî zikirdir. Araba kullanırken kalbinizle zikredin; tesbih çekeceğim diye kaza yapmanın âlemi yok. İçinizden "Allah, Allah" deyin, kâfidir. İlk kısmı zaten her gün beş-on dakikada bitirirsiniz. Delâilü'l-Hayrât için toplanıyorlarmış. İhvan bir araya gelip beraber okuyabiliyorsa ne âlâ. Boş boş televizyona bakıp vakit öldürmekten çok daha hayırlıdır. Bir araya gelin, sohbet edin, güzel şeylerden konuşun, etrafınızdaki meselelere hayırlı fikirler üretin. Böyle yapın. Birlikte olmuyorsa kendi evinizde okuyun; o da çok mühimdir. Okuyamayan kimse de en azından günde 100 salavat getirsin. "Ne zaman okuyalım, teheccüdde mi?" diye soruyorlar. Günün 24 saati içinde ne zaman fırsat bulursan oku. Yeter ki oku, bizim yolumuz kolaylık yoludur. Râbıta da öyle, çok kolaydır. Bunu çok soruyorlar. Çünkü insanlara "sağdan sola, yukarıdan aşağıya yarım saat râbıta yapacaksın" diyorlar, millet de ürküp kaçıyor. Yok, hiç öyle şeylere gerek yok. Râbıtada bir "Bismillâh" dersin, biter. Uzatıp durmaya lüzum yok, yapacak başka işleriniz de var. Bizim yolumuz elhamdülillâh çok kolaydır; sevap doludur, neşe doludur, Allah'ın bereketiyle doludur. Tarikata uymanın ne kadar kolay olduğuna dair pek çok misal vardır. İnsanlar tarikatı çok zor, çok külfetli bir şey zannediyor. Hiç alakası yok. Masanızın başında işinizi yaparken, "Ben dervişim" deyip o kalp bağına sahip olmayan birinden katbekat üstün olabilirsiniz. Zengin de olabilirsiniz; yeter ki kalbiniz yalnızca Allah ile olsun, kazancınız da insanlara fayda versin. Yaptığınız her şeyi Allah'a kul olmak ve kullarına hizmet etmek niyetiyle yapabilirsiniz. Zira Hakk'a hizmet, halka hizmetle olur. Şeyh Nâzım Hazretleri, İbrahim aleyhisselâm'ın şu kıssasını çok anlatırdı: İbrahim aleyhisselâm bir gün, "Allah Azze ve Celle'yi yemeğe davet edeceğim," demiş. Sübhânallah, o bir peygamberdir, hakikati bilir; lakin bu bize bir misal, bir ders olsun diyedir. Sofrayı kurup beklerken bir adam çıkagelmiş. Meğer bu adam ateşe tapan bir mecusîymiş. İbrahim aleyhisselâm, "Sen gidebilirsin, ben senden çok daha mühim birini bekliyorum," deyip adamı geri çevirmiş. Beklemiş beklemiş, kimse gelmemiş. "Yâ Rabbi!" diye niyaz edince Allah Teâlâ, Cebrail aleyhisselâm'ı göndermiş. Cebrail (a.s.) demiş ki: "Sofrana bir adam gönderdim, kabul etmedin. Beni davet ettin ama Ben yiyip içmekten münezzehim. Sana bir kulumu yolladım, sen de onu kapıdan kovdun. Çabuk git, o adamı ara, bul ve sofrana buyur et." Koşarak adamın peşine düşmüş ve nihayet bulmuş. Adam şaşırmış: "Ne oldu yahu! Az önce beni kapından kovup gönderdin. Şimdi de peşimden gelip geri çağırıyorsun. Ne iş?" demiş. İbrahim (a.s.): "Allah Azze ve Celle sırf seni alıp getirmem için beni peşinden gönderdi. Seni içeri buyur etmedim diye beni azarladı. O yüzden koşup geldim," demiş. Adam bunu işitince öyle bir etkilenmiş ki hemen iman edip Müslüman olmuş. İşte bunun için, ne yapıyorsak Allah rızası için yapıyoruz. İnsanlara hizmet etmek, Allah Azze ve Celle'ye kulluk etmektir. Bu nokta çok mühimdir. Bizim yolumuz budur: İnsanlara sırf Allah rızası için hizmet etmek. Allah amellerimizi sırf Kendisi için yapanlardan eylesin, nefsimizi araya sokmasın. Allah yardımcımız olsun. Dille söylemesi kolay gelir ama tatbik etmek çoğu vakit zordur. Biz yine de Allah'tan yardım dileriz, O da inşaAllah yardımını esirgemez.

2026-10-25

Other
Her şeyden evvel, Nakşibendi tarikatımızın esası sohbettir ve bir arada bulunmaktır. Tarikat İslam'ın kalbidir, İslam'ın dışı değildir. Çünkü birçok insan "tarikat" dediğin vakit, tarikata ne lüzum var der. Elhamdülillah, burada Açe'de, maşaAllah bu bölgede İslam'ın kalbidirler. Ve bu tarikatı öğretiyorlar; ekserisi tarikattadır inşaAllah. Ve bu bölge imanın kalbiydi. Bütün bu mıntıkadaki medreselerde ilim öğretiyorlar. Ve ulema, evliyalar bu bölgeden yetişip çıkıyor. Bu tarikat vesilesiyle... Evliyaların hepsi tarikata tabidir. Çünkü tarikat demek iman demektir. İman... Tarikat iman demektir. Çünkü Kur'an-ı Azîmüşşan'da buyuruyor: “Bismillâhirrahmânirrahîm, Kâleti'l-a'râbu âmennâ kul lem tu'minû ve lâkin kûlû eslemnâ ve lemmâ yedhuli'l-îmânu fî kulûbikum.” (49:14) Çünkü Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, Kur'an'ı ezbere bilen, ilim bilen, her şeyi bilen insanlar geleceğini; lakin okuyup yazdıklarının sadece buradan [boğazdan] çıkıp kalplerine inmeyeceğini buyurmuştur. Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, bu kimselerin okun yaydan fırlayıp çıktığı gibi İslam'dan çıkacağını haber vermiştir. Onların imanı yoktur. İman tarikatladır; tarikat imanı öğretir, kalbe yerleştirir; çünkü iman kalpten gelir. Bunun için, bin sene evvelden beri bütün ecdadınız imanlarını kuvvetli tutmak için tarikata tabi oldular. Burada küffara karşı İslam'ı müdafaa ediyorlardı. Ve bunun için Allah Azze ve Celle de onlara yardım etti; bir şeyhe mürit olan Osmanlı sultanları eliyle nusret gönderdi. Allah rızası için ordusunu gönderip bu insanlara nasıl müdafaa yapacaklarını öğretti; ahaliyi korumak ve yol göstermek için ulema da gönderdiler. Çünkü Portekizli kâfirler gemilerle Güney Afrika üzerinden de geliyordu. Bu taraflara kadar geldiler; niyetleri Kâbe'ye varıp Kâbe-i Muazzama'yı yıkmaktı. Bunun için o devirde, ecnebilerin "Muhteşem Süleyman" dediği Sultan Kanunî Süleyman vardı. Ve Kâbe'yi korumak, güneyden bütün bu havaliyi muhafaza etmek için harp gemileri inşa edilmesini emretti. Çünkü bir kâfirin kalbinde asla merhamet olmaz. Müslüman ise tam aksidir. Düşmanına dahi merhamet eder. Şayet aman dileyip teslim olur ve "bana dokunma" derse, bir Müslüman artık ona el süremez. Bu ahlak ile Doğu'ya ve Batı'ya yayıldılar. İşte bu donanmayı kurduklarında, güçleri yettiğince bütün bu havaliyi muhafaza ettiler. Elbette her yeri tastamam koruyamadılar ama çoğu yeri, sizin memleketinizi korudular. İman işte bu kadar kuvvetlidir. Bir kimsede iman oldu mu ve ona yol gösteren mürşidi bulundu mu, cümle Müslümanları korurlar. Osmanlı sultanları böyleydi; çünkü onlar Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in halifeleriydiler. Halife demek, Allah Azze ve Celle'yi temsil etmek, Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'i temsil etmek demektir. O, buradaki İslam'ın başıdır, reisidir. Bütün İslam âlemi onların ardındaydı, onların fermanına bakıyordu. Vaziyet böyleydi. Sultana kim karşı geldiyse Yevm-i Kıyâmet'te, Mahşer Günü'nde hesaba çekilir: "Sultana niye karşı geldin?" diye sorulur. Bu iyi bir şey değildir, o kimseler için büyük bir günahtır, vebaldir. Sultan, onca kudretine ve saltanatına rağmen mürşidini, şeyhini dinler; şeyhin sözünden dışarı çıkmazdı. Şeyhe danışırdı: "Ben şunu yapacağım; tarikata, şeriata uygun mudur değil midir?" diye. Ne yazık ki hilafet kalktığında—ki yüz seneden fazla oldu kalkalı—Müslümanların başında bir halife kalmadı. Bunun için görüyorsunuz; halife gittikten sonra bütün şeyatin, şeytanlar meydana döküldü ve fitnelerini Doğu'ya da Batı'ya da saçtılar. Sonrasında neler olduğunu görüyorsunuz; o zamanki İslam nasıldı, şimdiki İslam ne halde, aklınızda mukayese edebilirsiniz. Şeytanın adamları, kontrol edebilmek maksadıyla İslam âlemini, koca dünyayı ufak ufak parçalara böldü. Elbette biliyoruz ki kâfirden Müslümana dost olmaz, ne kadar öyle görünse de. Kâfirin düşmanımız olduğunu biliyoruz, pekâlâ. Fakat ne oldu; bütün bu memleketleri kurduktan sonra, aynı memleketin içinde insanlar birbirine düşman kesildiler. Hâlbuki Allah Azze ve Celle buyuruyor: “Bismillâhirrahmânirrahîm, İnneme'l-mu'minûne ihvetun fe-aslihû beyne ehaveykum.” (49:10) Allah Azze ve Celle bütün Müslümanların kardeş olduğunu beyan ve emrediyor. Birbirinizle aranızı düzeltin, sulh yapın. Ama zor, mümkün olmuyor; çünkü onları birbirine iki büyük can düşmanı kıldılar. Bunun için bu büyük bir derttir. Bunu düzeltecek tek bir şey vardır. İnşaAllah, bu da Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in müjdelediği şeydir. Dünyada bu olup bitenleri düzeltmek için onun mübarek neslinden bir zat gelecektir. Düzeltmek de bütün cihan halkına “Lâ ilâhe illallah Muhammedü'r-Resûlullah sallAllahu aleyhi ve sellem” dedirtmekle olur. Bu va'dullah'tır (Allah'ın vaadidir), va'dullahi hakkun (Allah'ın vaadi haktır). Allah Azze ve Celle bu vaatte bulunmuştur. Mutlaka tahakkuk edecektir inşaAllah. Bütün cihan Müslüman olacaktır. Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in buyurduğu gibi: “Eslem teslem (İslam ol ki selamete eresin).” Huzur da barış da ancak İslam iledir, gayrısıyla değil. "Barış" diye söyledikleri ne varsa yalandır, onlar yalancıdır. İnsanları aldatıyorlar. Hakiki barış ve selamet ancak İslam ile mümkündür. İnşaAllah, pek yakında.

2026-10-25

Other
"Şüphesiz iman edip salih amel işleyenler için Firdevs cennetleri konak olmuştur." (Kehf, 107) Şu an bu Malezya seyahatimizin son sabah namazındayız. İnşaAllah yine geleceğiz. Allah Azze ve Celle, müminlere ebediyen bir arada olacaklarını müjdeliyor. Bizim gayemiz de, sevincimiz de budur. Artık geri dönüyoruz. Bir dahaki sefere belki seneye, belki iki yıl sonra geliriz; bilemiyoruz. Peki, ebediyen ne zaman beraber olacağız? İnşaAllah Cennet'te sonsuza dek bir arada olacağız; ayrılık yok, hüzün yok. Elhamdülillah, halimizden memnunuz. Ama tabii sizlerden ayrılacağımız için içimizde biraz da hüzün var. Fakat inşaAllah, bedenler uzak kalsa da elhamdülillah kalplerimiz birdir. Mühim olan da budur. Kalbin Allah Azze ve Celle ile, Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem) ile, meşâyıh ile ve inşaAllah müminlerle beraber olmasıdır. Asıl önemli olan budur. Çünkü hiç kimseyle bedenen her an yan yana kalamazsınız. Fakat kalben, birbirinizin gönlünde daima bir arada olabilirsiniz. Allah Azze ve Celle buyuruyor ki: "Yere göğe sığmadım, ancak mümin kulumun kalbine sığdım." Elbette Allah için bir mekân söz konusu olamaz. Lakin O şöyle buyurdu: "Beni hiçbir yer, hiçbir mekân içine alamaz. Yalnızca tek bir yer: Müminin kalbi." İşte bu çok mühimdir. Elhamdülillah, kalbimizle her daim Allah Azze ve Celle ile olmalı ve O'nun yolunda yürümeliyiz. Allah'ı ve Peygamberimizi severseniz, müminleri de seversiniz. Gönlünüzde Allah sevgisi yoksa, hiçbir şeyden size hayır gelmez. Taş gibi kaskatı kalırsınız. Allah kalplerimizi açsın. İnşaAllah sizlerle tekrar tekrar, defalarca görüşürüz. İnşaAllah en kısa zamanda Mehdi aleyhisselam'a kavuşalım ve hep birlikte olalım inşaAllah.

2026-10-24

Other
Bizleri yeniden bir araya getiren Allah Azze ve Celle'ye hamdolsun. Allah'a daima şükretmeliyiz; çünkü bizi salih kullarıyla, hayırlı insanlarla beraber kılıyor. Ömrümüzün her dakikasında Cenâb-ı Hakk'a şükür içinde olmalıyız. Şeyh Efendi Hazretleri derdi ki: Hayattayken bir nefes "Lâ ilâhe illallâh" demek ve zikir ile sohbet meclisinde bulunmak, kabir altında bin sene yatmaktan daha hayırlıdır. İnsanların çoğu hayatından memnun değil. Çaresizliğe kapılan kimileri canına kıyıyor, kimileri de ölmeyi temenni ediyor. Bu doğru bir şey değildir. Çünkü mümin için her şeyde bir hayır vardır; müminin başına gelen hiçbir şey kötü değildir. Allah sana bir nimet verdiğinde sevinmeli, mutlu olmalısın. O nimete şükrettiğinde Allah ecrini verir ve senden razı olur. Başına bir dert veya zorluk geldiğinde "Elhamdülillâh" dersen, Allah yine mükâfatını verir. Bu hayatta yaşanan hiçbir zahmet ve musibet karşılıksız, mükâfatsız kalmaz. Nitekim Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur: "Müminin hâli ne hayret vericidir! Başına ne gelse, hayır da şer de olsa onun için mükâfattır." Allah'ın bereketi ve lütfu olmayan tek bir hâl bile geçmez. Bunu iyi bilmek gerekir. Şeyh Efendi sohbet esnasında birinin ileri geri dolaşmasına çok kızardı; bu yüzden böyle şeylere hiç gerek yok. Bu durum meclisin rahmet havasını bozar. Konuşmayın. Meclisimize Allah katından inen rahmet hepimize kâfidir. Böyle şeylere lüzum yok. Bizim meclisimiz sırf Allah rızası içindir. Anlasanız da anlamasanız da fark etmez, zararı yok. Elhamdülillâh, dünyanın dört bir yanından insanlar anlıyor. Elhamdülillâh, her yerden akın akın geliyorlar. İnşaAllah hepsi de memnun kalıyor. Bizim meclisimiz çok mühimdir; çünkü biz Peygamber Efendimiz’in (sallAllahu aleyhi ve sellem), Ashâb-ı Kirâm'ın, evliyaullahın ve Ehl-i Beyt'in yolunu sürdürüyoruz. Bütün yolumuz, onların gittiği o aynı yoldur. Elhamdülillâh, aranızda çok uzaklardan gelenler var: Çin'den, Hindistan'dan, Türkmenistan'dan... Allah rızası için her yerden geliyorlar; Allah da mükâfatlarını zayi etmeyecektir. Bunun en güzel misali Seyyidina Abdülkâdir Geylânî Hazretleridir; Allah makamını daima âli eylesin. O, "Bâz"dır, yani maneviyatın doğanıdır. "Benim ayağım her velinin boynu üzerindedir" buyuran, Allah'ın en büyük velilerindendir. İnsanlar, "Bunu nasıl söyler? Nasıl olur da bizim şeyhlerimizin boynuna basar?" diye düşünebilir. Hakiki meşâyih buna asla itiraz etmez, gücenmez. Eğer bundan rahatsız olurlarsa, zaten hakiki şeyh değillerdir. Bu sebeple çoğu kimse, evliyaullahın kelamındaki hikmeti bazen kavrayamaz. "Evet, o Allah'ın büyük bir velisidir, bizim buna hiçbir itirazımız yoktur" demeliyiz. Seyyidina Abdülkâdir Geylânî, bugünkü İran'ın kuzeyinde bulunan Geylân'da doğdu. Allah ona evliyaullaha ve ilme karşı derin bir muhabbet bahşetmişti. Babası vefat etmişti; yetimdi, bir tek annesi ve bir erkek kardeşi vardı. Annesine, "Ben gidip Allah'ın veli kullarıyla beraber olmak, onlardan ilim tahsil etmek ve Allah'a yakınlaşmak istiyorum," dedi. Annesi biraz endişelendi; "Nasıl gideceksin, nasıl edeceksin?" diye sordu. O ısrar edince de annesi, "Peki o zaman; babandan seksen altın kaldı, kırkını sana, kırkını da kardeşine vereyim," dedi. Çalınmasın, kaybolmasın diye altınları hırkasının astarına dikti. Hazret, Bağdat'a giden bir kervanla yola çıktı. O devirde Bağdat hem ilim merkeziydi hem de pek çok evliyaullaha ev sahipliği yapıyordu. Yoldayken eşkıyalar kervanın önünü kesti. Toplamda altmış ya da altmış altı harami vardı. Kervana saldırıp yolcuların nesi var nesi yoksa yağmaladılar. Haramilerden biri onun yanına gelip öylesine, "Senin neyin var?" diye sordu. O da "Ceketimin içine dikilmiş altınlarım var," dedi. Eşkıya baktı; karşısında garip bir çocuk görünce şaka yapıyor sandı. Dokunmadı, ama az sonra diğer haramiler geldi. Onlar da aynı şeyi sordu, Hazret yine aynı cevabı verdi. Bunun üzerine reislerine gidip, "Bu çocuk altınım var diyor, besbelli bizimle alay ediyor!" dediler. Eşkıyabaşı, "Ceketini sökün bakın," emrini verdi. Astarı söktüler ve kırk altını buldular. Şaşkına dönüp, "Bunu bize niye söyledin? Pekâlâ gizleyebilirdin," dediler. Dedi ki: "Ben anneme daima doğruyu söyleyeceğime söz verdim; ne olursa olsun doğruyu söyleyeceğim, hiçbir şeyi gizlemeyeceğim." Bunu duyan eşkıyabaşı hayretle, "Bu nasıl iş! Bu çocuk Allah'tan öyle korkuyor ve annesinin sözünü öyle tutuyor ki asla yalan söylemiyor!" dedi. "Ben tövbe ediyorum ve Allah'tan mağfiret diliyorum." "Bu insanlardan gasp ettiğim her şeyi de geri vereceğim." Bunun üzerine diğer haramiler de, "Reisimiz tövbe etti; soygunculukta başımızdı, şimdi de Allah Azze ve Celle'ye giden yolda rehberimiz olsun," dediler. Seyyidina Abdülkâdir Geylânî'nin bereketiyle o altmış eşkıyanın hepsi hidayete erdi ve Allah tövbelerini kabul etti. İşte evliyanın yolu budur: İnsanları doğruluğa sevk etmek; hırsızlıktan, sahtekârlıktan ve kötülükten alıkoymaktır. Elhamdülillâh, o en büyük evliyalardandır ve Seyyidina Yûsuf el-Hemedânî'nin de rahle-i tedrisinden geçmiştir. Hemedan da Geylân taraflarındadır. Şimdilerde tabii farklı vilayet olduğu için biraz uzak sayılıyor. Yûsuf el-Hemedânî Hazretleri, Ahmed Yesevî'nin mürşidiydi. Buralarda Seyyidina Ahmed Yesevî pek bilinmeyebilir; lâkin o çok büyük bir veliydi. Yüz bin müridi, dervişi vardı. 126 sene ömür sürdü. Altmış üç yaşına bastığında evinin altına bir çilehane kazdırıp yerin altında yaşamaya başladı. Dedi ki: "Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem) bu dünyada altmış üç yaşından fazla yaşamadı, ben artık yerin üzerinde yürümekten hayâ ederim." Ömrünün kalan altmış üç yılını yerin altındaki o tekkede geçirdi ve bir daha yeryüzüne çıkmadı. Dediğimiz gibi, yüz bin mürid yetiştirdi. Onlar doğuya, batıya doğru yayıldılar; ekserisi de batıya hicret etti. Muhakkak ki onların nefesi buralara kadar da ulaştı. Zira nereye vardılarsa, bu meşâyihin himmeti ve bereketiyle İslam'ı yaydılar. Onun talebeleri ve Abdülkâdir Geylânî Hazretleri'nin müridleri insanların gönüllerini fethetti. İslam orduları geldiğinde o beldelerin halkı onları sevinçle karşıladı; çünkü çektikleri zulümden kurtulmayı umuyorlardı. İnsanlar bayram etti, yurtlarını terk edip kaçmadı. Müslümanlar onları asla topraklarından sürmedi. Çünkü İslam baştan başa rahmettir. Hele tarikat, insana her şeyden evvel mahlukata şefkat ve merhamet göstermeyi öğretir. İnsanlara merhamet etmek ise onlara güzel örnek olmak ve Cenneti kazanmalarına vesile olmaktır. İnsanlığa yapılacak en büyük merhamet de işte budur. Sayısız insan onların vesilesiyle hidayete kavuştu. Tarikatı inkâr eden, Peygamber Efendimiz’e (sallAllahu aleyhi ve sellem), evliyaullaha, Ashâb-ı Kirâm'a ve Ehl-i Beyt'e hürmetsizlik eden fırkaların İslam'a hiçbir faydası yoktur. Dine daima fitne sokarlar ve insanları dinden soğuturlar. İşte bu yüzden tarikat çok mühimdir. Allah'ın büyük velilerinin dünyada İslam'a nasıl hizmet ettiğini, insanları dinden kaçırmak yerine milyonlarcasını Cennete nasıl sevk ettiğini görüyorsunuz. Gönülleri İslam'a ısındırırlar. Hem tarikata hem de şeriata karşı çıkanların ise kimseye zerre kadar faydası dokunmaz. Pek çok insan da onların tuzağına düşer. Niçin? Çünkü onlar sahtekârdır, yalancıdır. Bizim dinimizde yalancıya yer yoktur. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem) buyurmuştur ki: Mümin çeşitli günahlara düşebilir, fakat asla yalancı olamaz. Yalan çok çirkin bir huydur. Bir insanda, hele bir müminde bulunabilecek en berbat huy yalandır; yalanla iman asla bir arada durmaz. Tarikata, mezheplere, şeriata ve Ehl-i Sünnet itikadına dil uzatanlar tamamen yalancıdır. Kimseyi doğru yola iletemezler. İnsanları sırat-ı müstakimden saptırıp tam tersi istikamete sürüklerler. Götürdükleri yer Cennet değil, Cehennem ateşidir. Onların yolu budur; şeytanın yoludur. Kur'an-ı Kerim'de şeytanın kendi avenesini doğrudan Cehenneme sürüklediği açıkça beyan edilmektedir. Allah bizleri ve bütün ümmeti böyle kimselerin şerrinden muhafaza eylesin. Allah insanları bu fitne fırkalarının ağına düşmekten korusun. Allah yardımcımız olsun inşaAllah. Peygamber Efendimiz’in (sallAllahu aleyhi ve sellem) müjdelediği Seyyidina Mehdî Aleyhisselam'ı göndersin de yeryüzü temizlensin. Şu devirde dünya manen çok kirlendi, her tarafı fesat ve zulüm kapladı. Güzellik ve iyilik azaldı. Bu ahval insanın içini karartıyor, hüzün ve keder veriyor. Bu koyu karanlık ancak Hazreti Mehdî vesilesiyle temizlenecektir. Nasıl temizlenecek? Allah, Peygamber Efendimiz’e (sallAllahu aleyhi ve sellem) bütün dünyanın İslam ile müşerref olacağını vadetti. İslam ise baştan başa temizlik ve paklıktır. Her şey tertemiz olacaktır. İnşaAllah o günlerden çok uzak değiliz. Bütün alametler bu devrin artık nihayete erdiğini gösteriyor. Allah bizlere nusret ve kuvvet ihsan eylesin. O mübarek günleri görmek cümlemize nasip olsun, inşaAllah.

2026-10-24

Other
"Yâ eyyühe'llezîne âmenû't-tekullâhe ve kûnû mea's-sâdikîn" (Tevbe, 119) Allah Azze ve Celle, müminlere dürüst ve doğru insanlarla beraber olmayı emrediyor. İnsan için en hayırlısı da budur; sadık, doğru ve dürüst insanlarla bir arada olmak. Çünkü Hazreti Âdem'den beri şeytan ve nefis, insanları birbirini kandırmaya sevk ediyor. Allah sizin için hayırlı olanı emreder, şeytan ise tam tersini fısıldar. Allah, Âdem aleyhisselama Cennetteki her şeyden yiyebileceğini buyurdu. Zaten Cennetteki hiçbir şey dünyaya benzemez. Sadece, "Şu bir tanesine dokunmayın," buyurdu. Ama şeytan gelip aklını çeldi, "İlla bundan yemelisin," dedi. O günden bugüne durum hep aynı. İnsanların çoğunda bir iyilik, bir hayır vardır. Ama aralarından öyle kötü biri çıkar ki; insanları kandırır, onları felakete ve helake sürükler. Bu yüzden kötü insanlardan, kötü arkadaştan, velhasıl kötü olan her şeyden uzak durun; kesinlikle uzak durun. Dönüp bakmayın bile. Bir kere, iki kere nasihat edersiniz... Baktınız hâlâ aynı huydalar, artık onlarla birlikte olmanın hiçbir lüzumu yoktur. Çünkü maalesef bu zamanda çoğu insan bu tabiatta. İnsanları kandırınca kâra geçeceklerini, mutlu olup bir şey kazanacaklarını zannediyorlar. Hâlbuki hiçbir şey kazandıkları yok! Hem kendilerini bitiriyorlar, hem başkalarını, hem de bütün insanları mahvediyorlar. Bu nasihat bilhassa gençler için çok mühim. Hayat tecrübeleri olmadığı için böyleleri onları çok çabuk kandırabilir. Sanırlar ki dünyada en kıymetlisi o arkadaşlarıdır. Hâlbuki hakikatte o arkadaş şeytandan bile beterdir. Şeytanın bile yapamadığını bu kötü arkadaş yapar. Allah bizleri böylesinden muhafaza eylesin. Evlatlarımızı ve milletimizi de onların şerrinden korusun. Allah hepimizi korusun inşaAllah.

2026-10-23

Other
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in sözleri mücevher gibidir, çok güzeldir. O'nun söyledikleri bizim için, yolumuz için, kalbimiz ve her şeyimiz için bir nurdur. Dinlediğiniz zaman da Allah size mükâfat verir. O'nun hadislerinden biri şöyledir: "Kün fid-dünya keenneke garîbun ev âbiru sebîl." Bu dünyada, bir yerden bir yere giden bir yolcu gibi ol. Bu ne demek? Burada sonsuza kadar kalacağınızı sanmayın. Burada olmak, bir yerden başka bir yere çok hızlı bir şekilde geçip gitmek gibidir. O yüzden burada kalıcıymışsınız gibi bir şeyler kurmak için uğraşmayın. Tek gayretiniz, bu yolda yürürken ahiret için yanınıza alabildiğiniz kadarını almak olmalı. İyilik yapın, Allah'a itaat edin, Peygamber'i sevin, Ehl-i Beyt'i sevin, Sahabe'yi, Meşâyıhı, mümin erkekleri ve mümin kadınları sevin. Peşinde olmanız gereken şey budur. Ne kadar yapabilirseniz, yanınızda götüreceğiniz de o kadardır. Elbette geçiminiz için de çalışabilirsiniz ama asıl önemli olan ahiret için olandır. Burada temelli kalacağınızı ve hiç ölmeyeceğinizi düşünmeyin. Herkes gideceği yere varana kadar adım adım ilerliyor. Kimse burada kalmıyor. İşte bu yüzden Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, müminleri uyandırmak için bu kısa hadisle onlara tutacakları yolu gösteriyor. Çünkü onlar uykuda gibiler. Hz. Ali kerremallâhu vecheh der ki: "İnsanlar uykudadır, öldükleri zaman uyanırlar." Ama o zaman da iş işten geçmiş olur. İnşaAllah Allah bizi korusun ve kalplerimizi bu hadise açsın. Bu mübarek Cuma gününde Allah bizi mükâfatlandırsın inşaAllah. Cumanız mübarek olsun inşaAllah.

2026-10-18

Other
"Bilesiniz ki Allah'ın velî kullarına korku yoktur; onlar mahzun da olmayacaklardır." (Yûnus Sûresi: 62) 8 Dün gece elhamdülillah Allah rızası için bir aradaydık; Allah dostlarını, bütün evliyaullahı ve bilhassa Seyyidina Şeyh Abdülkadir Geylânî Hazretleri'ni yâd ettik. O, Allah'ın en büyük velî kullarındandır. Cenâb-ı Hak ona bu yüksek mertebeyi lütfetti; onun izinden gidenler de Allah Azze ve Celle'nin muhabbetine mazhar olma şerefine ererler. Bütün evliyaullah adeta birer deryadır. Onlar rahmet deryası, ilim deryası ve hayır deryasıdır. İnsanlara daima iyiliği ve güzelliği öğretirler. Bu hususi lütfu başka hiçbir yerde bulamazsınız. Onda yalnızca zâhirî ilim değil, Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in mânevî desteği ve himmeti vardır. Gönülleri fetheder, insanları İslâm'a ısındırır; onların samimi ve dosdoğru kullar olmalarına vesile olurlar. Belki kendilerinden çok daha bilgili kimseler bulunabilir; lakin Allah onlara insanların kalplerine tesir edecek özel bir sır bahşetmiştir. Bir defasında Şeyh Abdülkadir Geylânî Hazretleri'nin oğlu, babasını sohbet ederken dinliyordu. İçinden, "Belki de ben babamdan daha çok şey biliyorum. Bu insanlar neden onun etrafında toplanıyor?" diye geçirdi. Şeyh Abdülkadir Geylânî onun kalbinden geçeni hissetti. Ve oğluna, "Hadi, insanlara bu sefer sohbeti sen yap" dedi. Oğlu bir hafta sohbet etti, sonraki hafta da devam etti; babası da onu izledi. Fakat her hafta cemaat giderek azalıyordu. Gelenler birer birer meclisi terk ediyordu. Anlattıkları doğruydu, sağlam bir ilimdi. Görünüşte hiçbir eksik yoktu. Lakin mâneviyattan ve ruhtan yoksun kuru bir bilgiydi. Bunun üzerine babasına sordu: "Neden böyle oluyor? Yanlış bir şey mi söylüyorum?" Babası şöyle cevap verdi: "Hayır evladım, ama sen kalple değil, nefsinden ve mâneviyatsız konuşuyorsun." "Bu insanlar bala koşan arılar gibidir; bal kokusu alamayınca uçar giderler." Sonunda sohbetine kimse gelmez oldu. Herkes Şeyh Abdülkadir Geylânî'nin feyzini arıyordu. İşte birçok gafil kimsenin anlayamadığı, bu mâneviyat sultanlarının kalplere işleyen gücü böyledir. Birileri bir süre etrafına kalabalıklar toplayabilir; lakin insanlar hakikati anlayınca, mâneviyata saygısı olmayan ve Allah dostlarına hürmet etmeyenlerin yanında kimsecikler kalmaz. Allah onlardan razı olsun. Ve onların bereketiyle rahmetini üzerimize, hepimizin üzerine yağdırsın inşaAllah.

2026-10-19

Other
Bu, bu dünyada sahip olunabilecek her şeyden çok daha hayırlıdır. Bu, Allah Azze ve Celle'nin en büyük lütfudur. Çünkü O'nun sevgisine mazhar olmak, sadece dünyadaki kısa bir vakit için değil, ebediyen sürecek bir nimettir. Pek çok insanın bu dünyada bir şeyleri var; çok zengin, çok güçlü, çok nüfuzlu olabilirler ama ahiretleri için ellerinde hiçbir şey yoktur. İşte asıl yoksul olanlar bu insanlardır. Çünkü gerçek zenginlik, kısa bir süre varlık içinde yaşayıp sonra bomboş kalmak değildir. Elhamdülillah, sizler de bizler de inşallah ebedî bir nimete, lütfa ve zenginliğe sahibiz. Elhamdülillah, burada Allah rızası için toplanmış bulunuyoruz; insanlara rehberlik ederek onların sadece dünyada değil ebediyen zengin olmaları için hizmete gelmiş bir Evliyaullah'ın yanı başındayız. Onlar bu ülke için, bu topraklar için ve İslam için çok büyük hizmetlerde bulundular. Hidayetine vesile oldukları her bir can için Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyuruyor: "Senin vesilenle bir kişinin hidayete ermesi, bu dünyadan ve içindeki her şeyden daha hayırlıdır." Bırakın ufak bir beldeyi, bir ülkeyi ya da kıtayı; bütün bir dünya bile Allah'ın vereceği mükâfatın yanında bir hiçtir. Bizler, Allah'ın üzerlerine rahmet yağdırdığı bu mübarek zatları ziyarete geliyoruz. Bu rahmet elhamdülillah, onları ziyaret edenlere ve Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem hürmetine, onların vesilesiyle Allah Azze ve Celle'den dualarının kabulünü dileyenlere de ulaşır. Bu zatların hepsi, Allah katında duaları makbul olan seçkin kullardır. Dolayısıyla, biz onlardan istemiyoruz. Onları vesile kılarak istiyoruz. Birçok insan, "Bunlar kabirlere tapıyor, Allah'a ibadet etmiyor" diyerek insanları işte böyle yanıltıyor. Hâşâ! Asla öyle bir şey yok. Elhamdülillah, bunca insan İslam'ı kendi kendine değil, bu mübarek zatların vesilesiyle tanıdı. Ve bu mübarek zatlar asla "Gelin bana tapın" demezler. Onlar yalnızca şunu söyler: "Allah Azze ve Celle'ye kulluk edin. Biz sizi Allah'a, cennete çağırıyoruz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'e ve onun getirdiklerine uyun ki cennete kavuşasınız." Kimse "Peygambere tapın" demiyor. Kimse "Bana tapın" ya da "Kabirlere tapın" demiyor. Hayır, asla. Bütün bunlar saf İslam'ın ta kendisidir; onlar en üst mertebedeki gerçek inananlar, hakiki müminlerdir. Çünkü bir mümin vardır, bir de Müslüman vardır. Allah Azze ve Celle şöyle buyurur: "Kâleti'l-a'râbu âmennâ, kul lem tu'minû velâkin kûlû eslemnâ" (Hucurât, 49:14). Bedeviler, "İman ettik" dediler. Allah buyuruyor ki: "İman ettik demeyin; ancak 'Müslüman olduk, teslim olduk' deyin." İman mertebesi çok daha yücedir. Ve iman, işte bu zatların vesilesiyle kalbe girer. Onlar insanların kalbine imanı nakşeder ve derecelerini yükseltirler. Kimin kalbinde iman, hakiki iman varsa, ona hiçbir şey tesir etmez. Ateşe atsalar dahi sarsılmaz. Yiyecek bir lokma bulamasa bile yıkılmaz. Susuzluktan ölmek üzere olsa bile yeise düşmez. Çünkü iman sahibi bilir ki, rızkını verecek olan Allah Azze ve Celle'dir. İmanda asıl mühim olan şunu idrak etmektir: "Âmentü billâhi ve melâiketihî ve kütübihî ve rusülihî ve'l-yevmi'l-âhiri ve bi'l-kaderi hayrihî ve şerrihî..." Her şey Allah Azze ve Celle'dendir. İşte iman budur. Her sabah bunu okuyoruz. İmanın şartı Allah'a öyle tam inanmaktır ki; ne olursa olsun üzülmezsin, kaygılanmazsın ve asla "Neden?" demezsin. Bazen "Neden ben?" diye sızlanan pek çok insan görüyoruz. İşte sebebi bu. Çünkü henüz hakiki mümin değilsin, yalnızca şeklen Müslümansın; bu yüzden böyle oluyor. Sonra acı çekiyorsun, üzülüyorsun, mutsuz oluyorsun; üstelik "Neden ben?" diyerek kadere itiraz ediyor, Allah Azze ve Celle'ye karşı edepsizlik gösteriyorsun. Sen kimsin ki Allah'a "Neden ben?" diye hesap soruyorsun? Bu, en büyük akılsızlıktır. En şuursuz olanlar, "Neden ben?" diye soranlardır. Çünkü başa gelen Allah'tandır. Allah'a karşı böyle konuşamazsın. Allah Azze ve Celle'den kaçamazsın ki. Dünyada da, ahirette de, her yerde Allah Azze ve Celle'nin kudret elindesin. Kaçıp sığınacak başka hiçbir yer yok. Bu yüzden, Allah hepimizi affetsin. Allah bizi O'na ve takdir ettiklerine karşı edepsizlik etmekten muhafaza eylesin. Allah sizden razı olsun. Allah bizleri korusun. Allah burada, tüm Malezya'da ve bütün dünyada toplanan müminlerin sayısını katbekat artırsın, inşaAllah.

2026-10-22

Other
"Ey iman edenler! Allah'a içtenlikle, samimi bir tövbe ile dönün." (Tahrim: 8) Allah Azze ve Celle, müminlere tövbe edip Kendisinden af ve mağfiret dilemelerini emrediyor. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem), her insanın muhakkak hata yapacağını buyuruyor. İşte bu yüzden Allah, müminlere de sesleniyor. Müminler hiç hata yapmaz, günaha girmez sanmayın. Kusursuz, günahsız kul yoktur. Kimi zaman bir yanlış yaparız, kimi zaman günaha gireriz. Lakin Allah Azze ve Celle merhametlidir, affedicidir; yeter ki biz af dileyelim. Bir hata işlediğinizde af dilemeniz, Allah'ın çok hoşuna gider. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem) hadisinde şöyle buyurur: Allah Teâlâ, "Eğer hiç günah işlemeseydiniz, günah işleyip af dileyecek bir kavim yaratırdım da onları bağışlardım," buyuruyor. İşte bu, Allah Azze ve Celle'nin engin merhametidir. Ne kadar talihliyiz ki, Elhamdülillah, O bizi bağışlıyor. İşlediğiniz her hatadan sonra tövbe etmeli ve bir daha yapmamaya niyet etmelisiniz. Ayrıca Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem), hata yapıp peşinden af dilerseniz Allah'ın sizi mutlaka bağışlayacağını müjdeliyor. Peygamber Efendimiz'e (sallAllahu aleyhi ve sellem), "Tekrar işlesek bile mi?" diye sordular. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem), "Tekrar işlense bile," buyurdu. "Yine mi?" dediler. "Yine yapılsa bile," buyurdu. "Yüz defa da olsa, Allah yüzünde de sizi bağışlar." Günah işleyip af dilerseniz, sonrasında dönüp dönüp aynı hataya düşseniz bile Allah her defasında sizi affeder. İşte bu, Allah Azze ve Celle'nin rahmet deryasıdır. Yeter ki af dileyin, tövbe edin. Asla ümitsizliğe kapılmayın. Çünkü kendi kafalarından bir şeyler uydurup bunu insanlara İslam diniymiş gibi anlatanlar var. Hâlbuki bu bizzat Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi ve sellem) sözüdür, hadis-i şeriftir. Allah Teâlâ da bir kudsî hadiste, Kendisinden af dileyen kulundan hoşnut olduğunu buyuruyor. Elhamdülillah, Seyyidina Muhammed (sallAllahu aleyhi ve sellem) Efendimiz'in ümmetinden olduğumuz için bu rahmete, bu rahmet deryasına nail olduk. O'ndan önceki ümmetlerde tevbe etmek çok daha zordu, bu kadar kolay değildi. Ama Allah Azze ve Celle, Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi ve sellem) hürmetine bu rahmet kapısını açtı inşaAllah. Allah bizi bu rahmetin içinde daim eylesin inşaAllah.