Latest translations
Allah bizi, elhamdülillah, en güzel surette yarattı.
Ve insanoğlu için hep hayır diler.
Şeytan ise insanın hayrını, iyiliğini hiç istemez.
Maalesef insanların çoğu şeytanın peşinden koşuyor; çünkü o, "Bakın, size verdiğim şeylerle mutlu olursunuz," diyor.
"İbadete gerek yok, Allah'a ve Peygamber'e itaat etmeye lüzum yok; böyle de mutlu olursunuz," derler.
İnsanlar da şeytanın fısıldadığı gibi gider: "Mutlu olmak için buna uyacaksın."
Hâlbuki gerçek mutluluk geçici değil, ebedî olmalıdır.
Sadece bu dünya, bu fani hayat için değil.
Dünyanın sefası malum, herkes bilir ki pek kısadır.
Allah insanı öyle güzel, öyle kusursuz yaratmıştır ki.
İnsanoğlunu en mükemmel surette var etmiştir.
Demek ki mutluluk inananın da inanmayanın da aradığı şeydir.
Çünkü inanmayanlar, kendilerine saadet versin diye şeytanın peşine düşüyor.
Güya şeytan onlara daha fazla mutluluk verecek...
Böylece onun sunduğu zehre azar azar başlarlar.
Bir gün, iki gün, bir ay derken; sonra bıkıp usanırlar.
Daha fazlasını isterler.
Yine doymaz, yine usanırlar.
Bu iş böyle uzayıp gider, sonu gelmez.
Sonu bucağı yoktur.
Kötülüklerin kısır döngüsüdür bu.
Bu memlekette, Kolombo sokaklarında askerin polis gibi arama yaptığını gördük.
Askerin uyuşturucu kullananlara karşı görev yaptığını söylediler.
İşte bu, insanlar için en ibretlik tablodur.
Uyuşturucu aldıklarında belki yarım saat, yarım gün yahut bir gün keyifleri yerinde olur.
Sonra kendilerine gelirler; yenisini bulamayınca kıvranır, bağırıp çağırır, kendilerini yerden yere vururlar.
Bu hâle geldiklerini anlatıyorlar.
Bu yüzden dünyanın dört bir yanında devletler mücadele ediyor ama yine de önü alınamıyor.
Peki nedir bu?
İşte nefis dediğin tam olarak budur.
Nefsin ne mal olduğunu, insana neler ettiğini burada açıkça görürsünüz.
Bu hâle düşenler—sayıları kaç olursa olsun—genelde artık bitmiş, tükenmiştir.
Aileleri onları okutur, meslek edinsinler diye çabalar; ama sonrasında kimse bu insanlara iş vermez.
Kimse yanına alıp çalıştırmaz; çalışamazlar çünkü, bitmişlerdir.
Bu insanlar birer enkaz gibi kalır; hem kendilerine hem çevreye zarardır.
Memlekete de bütün dünyaya da sadece yüktürler.
Artık ne hâldeler bilinmez; fabrikaya koysan çalışmaz, hocalık yaptıramazsın, ellerinden hiçbir iş gelmez.
Çünkü artık bu illetin esiri olmuşlardır.
Nefsine uyanların hâli de tıpkı böyledir.
Artık kimseye bir faydaları dokunmaz.
O hâlde nefsimize sahip çıkmalı, huzuru asıl yerinde aramalıyız.
Hakiki huzur ve saadet Allah iledir.
Uyuşturucu gibi kullanıp da sonradan sönen bir şey değildir... Asla.
Namaz kılarsın, Allah gönlüne bir inşirah, bir ferahlık verir.
Oruç tutarsın, Allah kalbine kat kat huzur bahşeder.
Sadaka verirsin, için sevinçle dolar.
İşte bu saadet ebedîdir.
Daha bu dünyadayken o huzuru tatmaya başlarsın.
Gönlün buradan mesut olmaya başladı mı, artık bunun ardı arkası kesilmez.
Bu mutluluğun sonu gelmez.
Bazen dert, çile çekersin; ama bilirsin ki Allah'tan gelir, sabredersin.
Ferahlığı da Allah'tan istersin, dert sana ağır gelmez.
Bazen için hüzünle dolar.
Gam değil; Allah bu hüznün de ecrini verir.
Ucunda mükâfat olduğunu bilince yine sevinir, ferahlarsın.
Nice insanlar ailesinden birini kaybeder ya da benzer dertler yaşar; sabrettiklerinde Allah onları mükâfatsız bırakmaz.
Zaten Cenâb-ı Hakk'ın güzel isimlerinden biri de "Es-Sabûr"dur.
İnsan bir yakınını kaybettiğinde öyle kolay kolay şükredemez.
Ancak Allah rızası için, O'ndan gelen her şeye "Elhamdülillah" deriz.
Hayır gelse de dert gelse de her hâlükârda "Elhamdülillah" dersin.
Bu da kula ecir olur; işte Allah'ın kullarına sunduğu lütuf budur.
Önümüzde açık bir kapı var.
Buyuruyor ki: "Gelin! Uzaklaşmayın! Kapanmış kapıları çalmayın. Kapı açık, gelin! Başka kapılara sapmayın."
Başka kapılardan hayır gelmez.
Hayırlı olan tek bir kapı vardır, o da Allah'ın kapısıdır.
Allah bizi diri, hayırlı insanlardan eylesin; yaşayan ölüler gibi yapmasın.
Yollarda avare gibi, hedefsizce koşturanlar gibi etmesin.
Bilakis Allah'ın nuruyla hayat bulalım, kalbimiz diri olsun.
Kendimiz de bir nur olalım.
Allah o nuru senin kalbine bir yerleştirir...
Sen de çıkar, etrafındaki insanlara aydınlık saçarsın.
Allah buyuruyor: O bir nur vermedikten sonra kimse aydınlığa kavuşamaz.
İşte müminin bir nuru vardır; hem kendi aydınlanır hem çevresini aydınlatır.
Etraflarındaki insanlara hayır getirir, bereket saçarlar.
İnşallah bizler de yolunu şaşırmış nice insanın hidayetine vesile olan kullardan oluruz.
Ömür tükenip gitmeden önce Allah'ın yoluna dönmeleri lazım.
Hepimiz Allah'a dönmeli, O'nun yoluna sarılmalıyız.
Bu yoldan ayrılmayın sakın.
Bu yoldan saparsanız helak olur, perişan olursunuz.
Allah cümlemizi Kendi doğru yolunda sabit kılsın.
Elhamdülillah, burada geçen sefere kıyasla daha çok güzel insan görmek beni çok sevindirdi, elhamdülillah.
İnsanlar böyle güzel meclislere, kendilerine gerçek saadeti gösterenlerin yanına koşup geliyorlar.
Allah hepinizden razı olsun.
Share
Ebedi mutluluk, işte bu kalbinizi ferahlatır ve mutlu eder.
Başka mutluluklar değil; çünkü bu hayattaki her şeyin bir sonu vardır.
Sonsuz mutluluk için Allah'ı sevmelisiniz, Peygamber Efenimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'i sevmelisiniz.
Bu salih evliyaları, İbadullah-i salihîni sevmeli, onlarla beraber olmalı ve onların bereketini istemelisiniz.
Elhamdülillah, az önce Seyyidina Ahmed er-Rifâî el-Kebîr Hazretlerini anma programı yaptık.
Kendisi bin yıldan daha önceki bir zamandan, en büyük Evliyaullah'tan biriydi.
Onun büyük kerametleri, büyük halleri vardı.
Böylece bütün insanlar onun kerametine kavuşur, onun mededinden istifade ederler.
İnsanlar ondan medet diledikçe; Kur'an okuyup tesbih, tehlil ve salavat getirdikçe onun bereketi gelir.
Bundan istifade edeceklerdir.
İşte bu; inşaAllah kalbinizi mutlu etmenin, hayatınızı ve neslinizi hayırlı kılmanın yoludur inşaAllah.
Allah sizi korusun; çünkü bu insanların baş düşmanı olan şeytan ve yandaşları, Evliyaullah'ı sevmezler, Peygamber Efenimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'i sevmezler.
Bu yüzden, şeytan birini ne kadar sevmiyorsa, siz onu o kadar sevmelisiniz.
Bu, inşaAllah hepimiz için kısa bir sohbet, kısa bir nasihattir.
Şimdi inşaAllah Hatm-i Hâcegân yapacağız.
Elhamdülillah, burada birçok tarikattan insanla bir aradayız.
Rifâî, Şâzelî, Kâdirî, Nakşibendî, Çiştî, bütün tarikatlar... Hep beraber olmalıyız.
Birbirimize düşman olmamalıyız, zaten yeterince düşmanımız var.
Bizim düşmanımız şeytan ve yandaşlarıdır, tarikat ehli değil.
Bu büyük Evliyaullah'ın hepsinin başımızın üstünde yeri vardır.
Elhamdülillah, bu yıl Allah bize Bağdat'taki tüm bu evliyaları ziyaret etmeyi nasip etti: Seyyidina Abdülkadir Geylânî, Seyyidina Serî-i Sakatî, Ma'rûf-i Kerhî, hepsi... Belki 70 tanesi.
Özellikle de Ahmed Rifâî; sırf onun için Bağdat'tan çok uzak olan makamına gittik ve orada onun kerametine şahit olduk.
Eşim çok sıkıntı çekiyordu, neden olduğunu bilmiyorum.
Büyü veya benzeri bir şey olduğunu düşünüyordu.
Elhamdülillah, bundan sonra bu durum son buldu, elhamdülillah.
Evliyaullah'ın kerametiyle... Onların kerameti, vefatlarından sonra hayatta oldukları zamankinden daha fazladır.
Elhamdülillah, hepimiz biriz ve kimsenin "biz daha iyiyiz" demesine lüzum yoktur.
Biz sadece hepsine hürmet ederiz inşaAllah ve hepsinden medet dileriz.
Onlara karşı edepsizlik etmeyin, aleyhlerinde hiçbir şey söylemeyin.
Bazılarının aleyhinde bir şey söylerseniz, sonu çok kötü olabilir.
Bu da ikinci bir tavsiyedir; inşaAllah bütün Evliyaullah'a karşı güzel edeple yaklaşın.
Share
"Zerhüm ye'külû ve yetemette'û ve yülhihimü'l-emel..." (Hicr, 15:3).
Allah Azze ve Celle buyuruyor ki: Bırakın onları dünyada yesinler, oynasınlar, eğlensinler ve para toplasınlar.
Güya mutlu olacaklar; bu sadece kuru bir avuntudur.
İşte bugün bu dünyada gördüğümüz tam da bu.
Herkes sadece dünyanın peşinde: "Kendimi nasıl mutlu ederim?" derdinde.
Parayla, altınla, arabayla, kadınla... Herhangi bir şeyle mutlu olmak.
İnsanların aklı fikri sadece bunda.
Hele bu memlekette bu durum çok daha fazla.
Niye? Çünkü paraları var ve mutluluğu para zannediyorlar.
Hâlbuki bu gerçek bir mutluluk değildir.
Hâlâ aranıp duruyorlar: "Nasıl daha mutlu oluruz? Daha pahalı bir ev alsak, daha lüks arabaya binsek, en pahalı ayakkabıyı, elbiseyi giysek, en pahalı yemeği yesek..."
Bütün düşündükleri bundan ibaret.
Bir insana yakışan hal bu değildir.
Çünkü Allah insana düşünsün de iyiyi kötüden ayırsın diye akıl vermiştir.
Hayvanlar neyin iyi neyin kötü olduğunu bilmez.
Onlar sadece yiyeceğe bakar, başka bir şeye akılları ermez.
Fakat insan bundan çok daha üstün olmalıdır.
İnsanoğlu bunu idrak etmelidir.
"Efehasibtüm ennemâ halaknâküm abesâ" (Mü'minûn, 23:115).
"Sizi boşuna mı yarattık sandınız?" Oynamak için, nefsi eğlendirmek için, nefsinize ve heveslerine köle olasınız diye yaratmadı sizi.
Hayır, Allah Azze ve Celle sizi bunun için yaratmadı.
O sizi hakiki saadet için yarattı.
Ve o saadetin yolunu haber verdi.
"Vallâhu yed'û ilâ dâri's-selâm" (Yûnus, 10:25).
Allah insanları huzura, Selâm Yurdu’na çağırıyor.
Selâm; huzur ve saadet demektir. Dünyadakilerin dillerine doladıkları o kuru "barış" lafı gibi değildir.
Pek çok insan barıştan dem vurur ama o huzuru bulmak için kılını kıpırdatmaz.
Allah’ın rızasına uyarsanız mutlu olursunuz, huzura erersiniz.
Yoksa dünyanın ardına düşüp "Şunu da alırsak daha mutlu oluruz" derseniz, hayır, bunun sonu asla gelmez.
Nefse ne kadar verirsen o kadar fazlasını ister.
Nefsin doymak bilmeyen heveslerinin sonu yoktur.
Hep daha fazlasını, hep daha fazlasını yutmak ister.
Üstelik bir şey daha ister: Kimsede olmayan sadece onda olsun.
Çünkü başkasında görünce, "Hemen daha iyisini yapmalıyım, bunu almalıyım. Onda varsa benim param da var, her şeyim var; en eşsizi bende olmalı, kimse bana yetişemesin" der.
Bunu defalarca gördüm.
Paris'e ilk gittiğimde bizi pek lüks, çok pahalı bir mağazaya götürmüşlerdi.
Bana irili ufaklı birtakım mallar gösterdiler.
Fakat o fiyatlar... Bir eşya için hayatımda böyle fiyat duymamıştım!
Dedim ki: Bu insanlar buraya bunu başkaları alamaz, sadece kendileri alabilir diye geliyorlar. Hâlbuki zerre kadar bir faydası da yok.
Sırf "Falanca mağazadan aldım, çok pahalıydı" havasını atmak için. Fakir zaten alamaz da, normal insanın bile gücü yetmez. "Ah ne kadar mutluyum! Ey nefsim, sevindin mi, beğendin mi?"
"Yok, yetmez, daha fazlasını alacaksın! Bundan daha pahalısını bulup onu almaya bak. Git en pahalısını ara, şu faydasız şeylere daha çok para dök!"
Allah rızası için desen, bir kuruş çıkarıp vermezler.
Ama nefis uğruna olunca her şeylerini saçıp savururlar.
Bu devirde insanlar maalesef böyle.
Nefislerinin peşine fazlaca takılmış gidiyorlar.
Oysa nefsin elinden bir kurtulabilseler, asıl o zaman mutlu olacaklar.
Hakiki saadete ancak o vakit erecekler.
Nice Evliyâullâh vardı ki vaktiyle bu bataklıktaydı; sonra Allah hidayet nasip etti de büyük Evliyâullâh oldular.
Bunlardan aklıma gelen biri de Bişr-i Hâfî Hazretleridir.
Geçen sene Bağdat'ta kendisini ziyaret etmiştik.
O vakitler gençti.
Ailesi son derece zengindi.
Kötü bir arkadaşı vardı ki, insanın başına gelebilecek en büyük bela budur.
Herkes kötü arkadaştan köşe bucak kaçmalıdır.
Onlarla oturup kalkmayın.
Nasihat edin; dinlerlerse ne âlâ.
Dinlemiyorlarsa yanlarına bile yanaşmayın.
İşte onun da böyle kötü bir arkadaşı vardı.
Parası bol, her türlü aleme akıyor, vur patlasın çal oynasın içiyordu.
Yine bir gün böyle içmişti.
Eve gelip sızdı.
Allah dostu bir zat gelip kapısını çaldı.
Hizmetçi kapıyı açtı.
O zat, "Efendine söyle; bu kötü arkadaşı da, bu kötü yolu da bıraksın, Allah'a dönsün" dedi.
Hizmetçi içeri girip Bişr'e haber verdi.
"Kim dedi bunu?" diye sordu.
"Mübarek bir zat kapıya geldi, böyle söyledi" dedi.
Apar topar peşinden fırladı.
O zat ona tekrar, "Bırak bu kötü arkadaşı" deyince içi yandı; tövbe istiğfar edip namaza başladı.
Gel zaman git zaman, o şeytan arkadaşı yine aklını çeldi; yavaş yavaş tekrar içmeye, o kötü arkadaşla düşüp kalkmaya başladı.
Yine bir gün kafayı çekmişti.
Sokakta yürürken yerde, üzerinde Allah'ın ismi yazılı bir kâğıt parçası gördü.
Hava yağmurlu, yollar çamur içindeydi.
Hemen aldı, özenle temizledi, başına koydu; üstüne güzel kokular sürüp odasının başköşesine astı.
O gece salih bir zata rüyasında Allah tarafından şöyle ilham olundu:
Allah Teâlâ buyurdu ki: "O gence söyle: O Benim İsmi'mi yerden kaldırıp yüceltti, Ben de onu bağışladım ve mertebesini yükselttim. Katımda onun derecesi pek yücedir."
O zat varıp bu müjdeyi ona anlattı.
Bişr hüngür hüngür ağlamaya başladı; gözyaşları sel oldu.
Sonra dedi ki: "Bana Allah'tan bu haberi getirdiğin şu andan tezi yok, her şeyi geride bırakıyorum. Yanıma hiçbir şey almadan sadece Allah rızası için gideceğim."
Malı mülkü terk edip yalın ayak yollara düştü.
"Hâfî" yalın ayak demektir, lakabı da buradan gelir.
Bütün ömrünü ayakkabısız geçirdi; soranlara da: "Rabbimle barıştığım gün ayağım çıplaktı, şimdi ayakkabı giymekten haya ederim" derdi.
Her şeyi terk etti ama hakiki saadeti buldu.
Ahiretin sultanı oldu.
Kabr-i şerifi Bağdat'tadır.
Peygamber Efendimiz sallallAhu aleyhi ve sellem'in yoluna, tarikata, şeriata binlerce talebe kazandırdı; hidayetlerine vesile oldu.
İşte bizim de yapmaya çalıştığımız budur.
Elhamdülillâh burası da malum, dünyanın en pahalı yeri.
Elhamdülillâh inşâallâh, bu insanlar, sizler, evlatlarınız böyle şeylere tamah etmemelidir.
"Şu babamındı, bu anamındı, şu bizim arazimizdi, bu değildi" davasına girmemelidir.
Bunların hiçbir ehemmiyeti yok.
Mühim olan en kıymetli şeye sahip olmaktır: Allah Azze ve Celle'nin indinde kıymetli bir kul olmak.
"İnne ekrameküm 'indallâhi etkâküm" (Hucurât, 49:13). Sadakallâhu'l-Azîm.
Allah katında en değerli, en makbul olanınız; O'na en çok mutî olan, Peygamber Efendimiz sallallAhu aleyhi ve sellem'i, ashabı, Ehl-i Beyt'i, meşâyihi ve müminleri cânıgönülden sevendir.
İşte asıl zenginlik, asıl kıymet budur.
Yoksa bunlar değil. Bizim memlekette buradaki gibi bir dünyalık zenginlik görmedim, dünyada da pek az bulunur.
Fakat hiçbir kıymeti harbiyesi yoktur.
Mevlânâ Şeyh, insanı hem güldüren hem de derin derin düşündüren çok şey söylerdi.
Bütün bu koca gökdelene, bu binaya ne oldu?
Sahibi az önce ruhunu teslim etti.
"Cenazeyi kimsenin görmeyeceği bir asansörden kaçırın.
Üstünü de iyice örtün, kimsecikler görmesin.
Çabucak götürün ki dünya peşinde koşan bu ahali görüp de ibret almasın, keyifleri kaçmasın!"
Koca binanın sahibi öldü gitti...
Ne kârı oldu bundan?
Bir faydasını görebildi mi? Koca binası, yığınla parası, hazineleri ömrüne bir saniye katabildi mi?
Hayır. Bitti, hepsi bitti.
O anda ne bir ses kalır, ne bir nefes alabilirsin; hiçbir şey.
Bitti işte, hepsi geride kaldı.
Onun için bu şehir, müminler dünyaya aldanmasın diye çok büyük bir ibret vesikasıdır.
İnsanlar "Biz bu dünyayla mesuduz" vehmine kapılmasın.
Dünyayla mutlu olunmaz.
İnşâallâh ahiretle mesut olun.
Allah sizleri mübarek eylesin.
Allah muhafaza buyursun.
Cümlemizi selamette kılsın.
Dünyayı ahiret için kullanmak lazımdır.
Ahiret için sarf ederseniz, bütün bu binayı ahirete göndermiş olursunuz.
Yoksa burada bırakır gidersiniz, başkaları konar.
Dün sizindi, yarın bir başkasının olur.
Allah bizleri muhafaza eylesin inşâallâh.
Allah bizlere başkalarına el uzatacak, İslam'a hizmet edecek helal servet nasip etsin inşâallâh.
Yoksa ahirete yaramayacak mala hiç lüzum yok zaten.
Rabbim cümlemizi Seyyidina Mehdi aleyhisselam'a eriştirsin.
Asıl zenginlik neymiş o vakit göreceksiniz.
Bunun lafı bile olmaz; Mehdi aleyhisselam zamanındaki zenginliğin yanında bunlar solda sıfır kalır.
Share
... Biri buraya gelse ve her yerde—Allah korusun—ateş olsa ve siz de, "Yaklaşırsam, tamam, yine de bırakıp gidebilirim," diye düşünerek ateşe yaklaşsanız,
aniden rüzgar çıkar ve bütün alevler gelip sizi yakar.
Bu nedenle, ateşten elinizden geldiğince uzak durmalısınız.
"Sadece bir sigara deneyeceğim, bir şey olmaz," demeyin.
Hayır, eğer sizi yakalarsa, onu asla bırakamazsınız.
Böyle içerken kendinizi bir kahraman sanıyordunuz.
Fakat bundan sonra onun kölesi gibi olursunuz.
Bırakmak, ondan kurtulmak istersiniz ama bir ahtapot gibi üzerinize yapışır ve sizi bağlar.
Onu bırakamazsınız.
Ve bu, gördüğümüz binlerce şeyden sadece bir örnek.
Bu yüzden, böyle bir şey gördüğünüzde sakın "Bunu denemeliyim," demeyin.
Hayır, denemeye hiç gerek yok.
Medresede bize öğrettikleri bir kural vardır...
Medresede bize çok güzel bir söz öğretirler:
"Men cerrebe'l-mücerreb, fe akluhû muharreb."
"Kim denenmiş olanı tekrar denerse, onun aklı bozuktur—çalışmıyordur."
İnsanlar zaten biliyor; kötü olduğunu herkes biliyor, bu yüzden biiznillah denemeye hiç gerek yok.
Bu sebeple dua ediyoruz: Allah bizi fuhşiyattan (kötülüklerden), günahlardan ve fena şeylerden uzak tutsun inşallah.
Allah sizden razı olsun ve Allah evlatlarımızı korusun.
Share
Allah'a hamdolsun; şükran lillâh.
Allah’ın sevgili kulları olarak seçilmiş insanlarla bir arada olmaktan dolayı çok mutluyuz.
Bu mecliste hazır bulunanlar, Allah’ın sevdiği kullardır.
Bundan bir on gün kadar önce, birisi bize insanların sıkça sorduğu bir soruyu sordu.
Üniversiteli bir genç, “Nasıl Veliyullah olurum?” diye sordu.
Çünkü etrafta güya nasıl Veliyullah olunacağını öğreten kurslar açanlar varmış.
İnternette üç aylık kursla nasıl Veliyullah olunur diye reklam yapıyorlar.
Peki, nasıl olunuyormuş bu iş?
Bin dolar kadar para ödüyorsunuz, üç ay sonra Veliyullah olup çıkıyorsunuz!
Böyle şeylere hiç gerek yok!
Beş vakit namazını kılar, orucunu tutar, zekâtını verir ve hacca gidersen, zaten Allah'ın sevgili kulusun.
Veliyullah demek, zaten Allah'ın sevdiği kul demektir.
Sırf keramet göstereyim, harikalar sergileyeyim diye veli olmak istiyorsanız; bunu Allah için yapmıyorsunuz demektir ve Allah'ın sevdiği kul da olamazsınız.
Bunu sadece kendi nefsiniz, kendi menfaatiniz için yapıyorsunuzdur.
Gerçek bir veli kul, nefsi için keramet göstermeye ihtiyacı olmadığını çok iyi bilir.
Elhamdülillah, buradakilerin çoğu Allah'ın emirlerine uyuyor ve Allah da sizleri seviyor.
Sizi sevmese, zaten buraya getirmezdi.
Milyonlarca insan nefsinin peşine düşmüş; vaktini alışverişle, kafelerde boş oturmakla tüketiyor.
Ne dinle bir dertleri var, ne de Allah'ın rızasını kazanmak gibi bir gayeleri.
Kim Allah'ı arar, O'nun rızasını dilerse asla eli boş dönmez.
Allah onun mükâfatını mutlaka verir.
İşte bu yüzden, elhamdülillah, tarikatımız baştan sona sırf bu gayeye odaklanır: Allah'ın sevgili bir kulu nasıl olunur?
Allah sizi sevdiğinde, insanlar da sizi sever.
Allah Azze ve Celle şöyle buyuruyor: “Ben bir kulumu sevdiğim vakit, bütün mahlûkata onu sevmelerini emrederim.”
Allah'ın sevmediği kimseye gelince; insanlar onun peşinden gitse bile bu samimiyetten değil, menfaat ve para içindir.
Onun güzel ahlakı için değil, sırf parası yahut onlara sağladığı menfaatler için peşinden giderler.
İnsanlar birini ancak o Allah'ı sevip Allah da onu sevdiği zaman gerçekten sever.
Bu yüzden tarikatımızda—yani Peygamber aleyhissalâtü vesselâm'ın yolunda—Peygamberimiz bize her türlü güzel ahlakı öğretmiştir.
Bu yol, ilk insandan son insana kadar bütün insanlığa hayır ve fayda getirir.
Öyle dedikleri gibi değil; insanlık yüz bin, beş yüz bin yıl önce başladı iddiaları en büyük aldatmacalardandır.
Tarikat olmadan hakiki bir hayat olmaz; ne manevi bir dirilik kalır ne de bir ruhaniyet.
Bütün güzellikler ve hayırlar hep bu yolla gelmiştir.
İnsanlar İslâm'ı inkâr etse, hakaret edip zarar verse, hatta Müslümanların kendisi bile zarar verse; Allah yine de bu salih kulların hatırına bereket indirir. Nitekim Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur: “Onların hürmetine size yağmur yağdırılır, onların hürmetine rızıklanır ve onların hürmetine zafere erersiniz.”
İşte bu salih kullar vesilesiyle rızkınız gelir, zafer kazanır ve yağmura kavuşursunuz.
Bu sebeple, bütün insanların bu yolda yürümesi elzemdir.
Ama başta da dediğimiz gibi, kulun Allah tarafından seçilmiş olması da gerekir.
Kimin bu manevi yola gireceğini, kimin şeytana uymaktan korunacağını Cenâb-ı Hak seçer.
Tarikat, şeriatın özü ve kalbidir.
Tarikat, Peygamberimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in bütün ümmete bizzat öğrettiği ve hâlen öğretmeye devam ettiği hakikattir.
En mühim esas sevgidir: Bir Müslümanın Müslüman kardeşini canıgönülden sevmesidir.
Birini gerçekten severseniz, ne ona ne de bir başkasına kötü muamele edemezsiniz.
İnsanın hâli her daim edep ve güzel ahlak üzere olmalıdır.
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem bize edebin her türlüsünü öğretmiştir.
Elhamdülillah, sizler burada güzel bir ahlaka ve yüksek bir edebe sahipsiniz.
İnşaAllah hepiniz Allah Azze ve Celle'nin sevgili kullarından olursunuz.
Allah sizleri her türlü şerden muhafaza eylesin.
Vaktiyle düşmanlar, İslâm Devleti'ni—Osmanlı'yı—yıkarak İslâm'ın sonunu getireceklerini sandılar.
Oysa İslâm; güzel ahlak ve edep ehli kimseler, tarikat ehli ve Allah'ın evliyası hürmetine ayakta kalmaktadır.
İslâm'a akla hayale gelebilecek her türlü yolla saldırdılar.
Eğer gerçekten muvaffak olabilselerdi, bugün burada tek bir mümin bulamazdınız; dünyada tek bir Müslüman kalmazdı.
Peki biz onlara karşı ne yapıyoruz?
Elimizde ne bir silah var ne füze... Savaş açmıyoruz, kimseyi yok etmek için gizli kumpaslar kurmuyoruz.
Hâlbuki onlar bunların hepsini harıl harıl yapıyor.
Bütün bu inkârcılar ve düşman odaklar, İslâm'ı yeryüzünden silmek için gece gündüz uğraşıyorlar.
Ama Allah dinini koruyor.
Bizler ise huzur ve gönül ferahlığı içindeyiz.
Korkacak hiçbir şeyimiz yok.
Niçin? Çünkü Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in buyurduğu gibi: “Korkma, üzülme; şüphesiz Allah bizimle beraberdir.” (Tevbe, 9:40)
En tehlikeli, en kritik anda bile Peygamberimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, Hazreti Ebû Bekir Efendimize: “Korkma, üzülme; Allah bizimledir” buyurdu.
Bütün kâinatın Hâlıkı ve Sahibi bizimle beraberdir.
Onların ne silahlarından ne de kurdukları tuzaklardan korkun. Yeter ki bu yolda sebat edin, kalbinizi Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'e bağlayın; eninde sonunda zafer bizim olacaktır.
İster İngiliz atasözü deyin ister demeyin, meşhur bir söz vardır: “Son gülen iyi güler.”
Bir milleti yok ettiklerini sanıp erken bayram edenler, günün sonunda hiçbir zafer elde edemeyeceklerdir.
Mutaffifîn Sûresi'nde buyrulduğu veçhile: “Kâfirler yaptıklarının cezasını buldular mı?” (Mutaffifîn, 83:36)
Müminler onları Cehennem ateşinin içinde seyredecekler.
Ve Allah Azze ve Celle bu âyet-i kerimede, yaptıklarının karşılığında ellerine ne geçtiğini sorar.
Cenâb-ı Hak bu sûrenin sonunda işte bunu soruyor.
Bu yüzden Allah yolunda sımsıkı durmalı, etrafımızda olup bitenler yüzünden asla endişeye kapılmamalıyız.
Yeter ki Allah’a karşı samimi olun, Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem’i sevin, müminleri ve bütün Müslümanları sevin inşaAllah.
Allah sizleri mübarek eylesin, bizleri muhafaza buyursun, derecelerinizi âlî kılsın, sizleri hidayet vesilesi eylesin ve cümlenizi hayırlı kullarından yazsın inşaAllah.
Allah cümlenize velî kullarından olmayı nasip eylesin, inşaAllah.
Share
Elhamdülillah hepimiz buradayız, hepimiz tarikat ehliyiz.
Nakşibendi Tarikatı'nın Piri Şâh-ı Nakşibend Hazretleri şöyle buyuruyor:
Tarikatta iki şey mutlaka bulunmalıdır: Biri Hatm-i Hâcegân, biri de sohbet, inşaAllah...
ve bir arada bulunmak.
Elhamdülillah, Pirimiz Şâh-ı Bahaeddin Nakşibend'in tavsiyesiyle bir araya geliyoruz ki inşaAllah onun nazarı ve bereketiyle Allah Azze ve Celle de bize rızasıyla baksın, bizden razı olsun.
Ben her zaman Allah karşımıza iyi insanlar çıkarsın, onlarla beraber olalım diye dua ederim; duamız ve niyazımız hep budur.
İyi insanlarla bir arada olmak yapılacak en güzel şeydir; Peygamber Efendimiz de (sallallahu aleyhi ve sellem) bunu tavsiye etmiştir.
Efendimiz buna şöyle bir misal verir: İyi arkadaş, misk (güzel koku) satan kimse gibidir.
Dükkânına vardığınızda hiçbir şey almasanız bile, sadece orada bulunmakla insanın içini açan o güzel kokudan istifade edersiniz.
Bir şey satın almasanız bile o güzel koku, temiz ortam ve güzel dostluk sayesinde içeri girmek dahi insana ferahlık verir.
Kötü arkadaşı ise demirci körükçüsüne benzetmiştir.
Demirciye gitseniz, adam orada kendi işindedir; lâkin demiri eritmek için ateşi körükledikçe,
ya elbiselerinize kıvılcım sıçrar yakar ya da üzerinize o isli duman kokusu siner.
Üstelik demiri tavlamak ve sertleştirmek için bazen pis sulara, hatta at sidiğine batırırlar; orası hep berbat kokar.
Bu yüzden, bu misaldeki gibi demirci çalışırken yanında beklemenin bir lüzumu yoktur.
İşiniz varsa uzaktan siparişinizi verir veya alacağınızı alır çıkarsınız; kimse durup dururken dumanlı bir demirci dükkânında oturup vakit geçirmez.
İşte bu sebeple, inşaAllah her zaman iyi insanları arayıp bulmalı ve onlarla dost olmalıyız.
İyi insan kimdir? Allah'ı, Peygamberimiz'i (sallallahu aleyhi ve sellem), Sahabe-i Kiram'ı, Ehl-i Beyt'i ve meşâyihi sevenlerdir. En hayırlı, en güzel insanlar bunlardır.
İnsan ömrünün asıl gayesi de bu olmalı; oysa insanlar durmadan "Biz bu dünyaya niye geldik?" diye düşünüp duruyor.
Malumunuz, hiç kimseye bu dünyaya gelmesi için önceden özel bir davetiye gönderilmedi.
Sizi yaratan Allah'tır; O'na karşı "Ben niye buradayım?" diye hesap soramazsınız.
"Efehasibtüm ennemâ halaknâküm abesen ve enneküm ileynâ lâ türce'ûn."
Ayet-i kerimede Allah Teâlâ buyuruyor: "Sizi boş yere yarattığımızı ve huzurumuza dönmeyeceğinizi mi sandınız?"
Bu ayetler insanı gafletten uyandırmak içindir; ama okumaz, kulak vermezlerse ömür boyu sıkıntı ve huzursuzluk çekerler.
Kendilerini sadece anne babalarının dünyaya getirdiğini sanır, sonra da kalkıp onlara: "Bizi bu dünyaya niye getirdiniz?" diye serzenişte bulunurlar.
Bu tam bir cehalettir, cahiliyedir. Peygamber Efendimiz'in (sallallahu aleyhi ve sellem) buyurduğu gibi, ahir zaman cahiliyesi ilkinden çok daha beterdir.
İnsan hayatın gerçek gayesini kavrarsa içi ferahlar; stresten, dertten, tasadan kurtulup huzur bulur.
İşte iyi dostun, güzel meclisin kıymeti buradadır; salih insanlarla beraber olmak hayatın asıl tadı tuzudur.
Elhamdülillah, burada tarikata gönül vermiş ne çok insan görüyoruz; inşaAllah Endonezya'nın her tarafında zaviyeler açılıyor.
Babamız Mevlana Şeyh Nazım Hazretleri, "İnşaAllah dünyanın dört bir yanında kırk bin dergâh ve zaviye olacak" derdi.
Allah herkesi farklı yaratmış; insan kime karşı içi ısınıyor, kimin yanında huzur buluyorsa onunla toplansın, bunda hiçbir sakınca yoktur.
Yeter ki Allah Azze ve Celle'nin yolunda olsunlar ve birbirlerini sevsinler; bunun hiç kimseye zararı olmaz.
124 bin peygamber geldi geçti; içlerinde ümmeti sadece tek bir kişiden ibaret olan peygamberler vardı.
Koca bir peygamberin bütün cemaati sadece tek bir kişiydi.
O yüzden vekil de olsanız, bir dergâhı da idare etseniz; "insanlar geliyor mu, gelmiyor mu" diye hiç dert etmeyin.
Gelen olursa baş üstünde tutun, kucak açın; gelmeyen olursa da canları sağ olsun.
Elhamdülillah, ister Nakşibendi olalım ister başka bir yoldan; hepimiz kardeşiz, birbirimizi severiz.
Geçen sene Irak'a seyahat etmiştik.
Şeyh Abdülkadir Geylani, İmam-ı Azam Ebu Hanife, Seyyid Ahmed er-Rifai ve Hasan-ı Basri hazretlerinin kabirlerini ziyaret ettik; hepsinin gönlümüzde yeri ayrıdır.
Onların bereketiyle seviniyoruz; günümüzün âlimlerine, evliyalarına da şükürler olsun. Görüşüyoruz, gidip geliyoruz; hepsi Allah'ın sevgili kulları.
Yani ayrılık gayrılık yapmaya hiç lüzum yok; ne zaman iyi bir insanla karşılaşsanız sevinip mutlu olun.
Elhamdülillah, imam kardeşimiz Zümer Suresi'nin sonunu ne kadar güzel okudu.
Ayetlerin manası mealen şudur: Allah'a iman eden, hesabını bilen ve Allah'tan hakkıyla sakınan müminler hep beraber toplanacaklar.
Ayette "zümerâ" buyuruyor; yani Cennet'e öyle tek tek değil, cemaatler, kafileler halinde birlikte girecekler.
Bu dünyada nasıl beraberseler, ahirette de inşaAllah Cennet'e hep birlikte, kol kola girecekler.
Melekler de onları "Selâmun aleyküm" diye karşılayacak.
"Allah sizden razı oldu, tertemiz geldiniz; buyrun ebedî Cennet'e girin" diyecekler.
Allah sayımızı artırsın da inşaAllah Cennet'e böyle milyonlarca insan hep beraber girelim.
Allah hepinizden razı olsun; akşamdan beri sırf Allah rızası için hiç bıkıp usanmadan, sabırla burada beklediniz.
Bizi beklediniz ama beklemekten asla yorulmadınız, yüksünmediniz.
Çünkü oyun, eğlence, şarkı için beklemiyordunuz; niyetiniz sırf Allah'ın rızasına nail olmak, gönlü ferahlatan iki güzel kelam dinlemekti.
Allah cümlenizden razı olsun, inşaAllah ebediyen böyle hep bir arada olalım.
Share
Elhamdülillah hepimiz buradayız, hepimiz tarikat ehliyiz.
Nakşibendi Tarikatı'nın Piri Şâh-ı Nakşibend Hazretleri şöyle buyuruyor:
Tarikatta iki şey mutlaka bulunmalıdır: Biri Hatm-i Hâcegân, biri de sohbet, inşaAllah...
ve bir arada bulunmak.
Elhamdülillah, Pirimiz Şâh-ı Bahaeddin Nakşibend'in tavsiyesiyle bir araya geliyoruz ki inşaAllah onun nazarı ve bereketiyle Allah Azze ve Celle de bize rızasıyla baksın, bizden razı olsun.
Ben her zaman Allah karşımıza iyi insanlar çıkarsın, onlarla beraber olalım diye dua ederim; duamız ve niyazımız hep budur.
İyi insanlarla bir arada olmak yapılacak en güzel şeydir; Peygamber Efendimiz de (sallallahu aleyhi ve sellem) bunu tavsiye etmiştir.
Efendimiz buna şöyle bir misal verir: İyi arkadaş, misk (güzel koku) satan kimse gibidir.
Dükkânına vardığınızda hiçbir şey almasanız bile, sadece orada bulunmakla insanın içini açan o güzel kokudan istifade edersiniz.
Bir şey satın almasanız bile o güzel koku, temiz ortam ve güzel dostluk sayesinde içeri girmek dahi insana ferahlık verir.
Kötü arkadaşı ise demirci körükçüsüne benzetmiştir.
Demirciye gitseniz, adam orada kendi işindedir; lâkin demiri eritmek için ateşi körükledikçe,
ya elbiselerinize kıvılcım sıçrar yakar ya da üzerinize o isli duman kokusu siner.
Üstelik demiri tavlamak ve sertleştirmek için bazen pis sulara, hatta at sidiğine batırırlar; orası hep berbat kokar.
Bu yüzden, bu misaldeki gibi demirci çalışırken yanında beklemenin bir lüzumu yoktur.
İşiniz varsa uzaktan siparişinizi verir veya alacağınızı alır çıkarsınız; kimse durup dururken dumanlı bir demirci dükkânında oturup vakit geçirmez.
İşte bu sebeple, inşaAllah her zaman iyi insanları arayıp bulmalı ve onlarla dost olmalıyız.
İyi insan kimdir? Allah'ı, Peygamberimiz'i (sallallahu aleyhi ve sellem), Sahabe-i Kiram'ı, Ehl-i Beyt'i ve meşâyihi sevenlerdir. En hayırlı, en güzel insanlar bunlardır.
İnsan ömrünün asıl gayesi de bu olmalı; oysa insanlar durmadan "Biz bu dünyaya niye geldik?" diye düşünüp duruyor.
Malumunuz, hiç kimseye bu dünyaya gelmesi için önceden özel bir davetiye gönderilmedi.
Sizi yaratan Allah'tır; O'na karşı "Ben niye buradayım?" diye hesap soramazsınız.
"Efehasibtüm ennemâ halaknâküm abesen ve enneküm ileynâ lâ türce'ûn."
Ayet-i kerimede Allah Teâlâ buyuruyor: "Sizi boş yere yarattığımızı ve huzurumuza dönmeyeceğinizi mi sandınız?"
Bu ayetler insanı gafletten uyandırmak içindir; ama okumaz, kulak vermezlerse ömür boyu sıkıntı ve huzursuzluk çekerler.
Kendilerini sadece anne babalarının dünyaya getirdiğini sanır, sonra da kalkıp onlara: "Bizi bu dünyaya niye getirdiniz?" diye serzenişte bulunurlar.
Bu tam bir cehalettir, cahiliyedir. Peygamber Efendimiz'in (sallallahu aleyhi ve sellem) buyurduğu gibi, ahir zaman cahiliyesi ilkinden çok daha beterdir.
İnsan hayatın gerçek gayesini kavrarsa içi ferahlar; stresten, dertten, tasadan kurtulup huzur bulur.
İşte iyi dostun, güzel meclisin kıymeti buradadır; salih insanlarla beraber olmak hayatın asıl tadı tuzudur.
Elhamdülillah, burada tarikata gönül vermiş ne çok insan görüyoruz; inşaAllah Endonezya'nın her tarafında zaviyeler açılıyor.
Babamız Mevlana Şeyh Nazım Hazretleri, "İnşaAllah dünyanın dört bir yanında kırk bin dergâh ve zaviye olacak" derdi.
Allah herkesi farklı yaratmış; insan kime karşı içi ısınıyor, kimin yanında huzur buluyorsa onunla toplansın, bunda hiçbir sakınca yoktur.
Yeter ki Allah Azze ve Celle'nin yolunda olsunlar ve birbirlerini sevsinler; bunun hiç kimseye zararı olmaz.
124 bin peygamber geldi geçti; içlerinde ümmeti sadece tek bir kişiden ibaret olan peygamberler vardı.
Koca bir peygamberin bütün cemaati sadece tek bir kişiydi.
O yüzden vekil de olsanız, bir dergâhı da idare etseniz; "insanlar geliyor mu, gelmiyor mu" diye hiç dert etmeyin.
Gelen olursa baş üstünde tutun, kucak açın; gelmeyen olursa da canları sağ olsun.
Elhamdülillah, ister Nakşibendi olalım ister başka bir yoldan; hepimiz kardeşiz, birbirimizi severiz.
Geçen sene Irak'a seyahat etmiştik.
Şeyh Abdülkadir Geylani, İmam-ı Azam Ebu Hanife, Seyyid Ahmed er-Rifai ve Hasan-ı Basri hazretlerinin kabirlerini ziyaret ettik; hepsinin gönlümüzde yeri ayrıdır.
Onların bereketiyle seviniyoruz; günümüzün âlimlerine, evliyalarına da şükürler olsun. Görüşüyoruz, gidip geliyoruz; hepsi Allah'ın sevgili kulları.
Yani ayrılık gayrılık yapmaya hiç lüzum yok; ne zaman iyi bir insanla karşılaşsanız sevinip mutlu olun.
Elhamdülillah, imam kardeşimiz Zümer Suresi'nin sonunu ne kadar güzel okudu.
Ayetlerin manası mealen şudur: Allah'a iman eden, hesabını bilen ve Allah'tan hakkıyla sakınan müminler hep beraber toplanacaklar.
Ayette "zümerâ" buyuruyor; yani Cennet'e öyle tek tek değil, cemaatler, kafileler halinde birlikte girecekler.
Bu dünyada nasıl beraberseler, ahirette de inşaAllah Cennet'e hep birlikte, kol kola girecekler.
Melekler de onları "Selâmun aleyküm" diye karşılayacak.
"Allah sizden razı oldu, tertemiz geldiniz; buyrun ebedî Cennet'e girin" diyecekler.
Allah sayımızı artırsın da inşaAllah Cennet'e böyle milyonlarca insan hep beraber girelim.
Allah hepinizden razı olsun; akşamdan beri sırf Allah rızası için hiç bıkıp usanmadan, sabırla burada beklediniz.
Bizi beklediniz ama beklemekten asla yorulmadınız, yüksünmediniz.
Çünkü oyun, eğlence, şarkı için beklemiyordunuz; niyetiniz sırf Allah'ın rızasına nail olmak, gönlü ferahlatan iki güzel kelam dinlemekti.
Allah cümlenizden razı olsun, inşaAllah ebediyen böyle hep bir arada olalım.
Share
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in bütün haberleri çıkıyor; vefatından sonra kıyamete kadar, Cennete varıncaya dek her şey bir bir zuhur ediyor.
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, insanlar tedbirli ve uyanık olsunlar diye nelerin yaşanacağını, ne gibi dertler çıkacağını bize haber veriyordu.
Bu haberlerden biri de başkalarına özenmek, gayrimüslimleri taklit etmekle alakalı.
İslam tarihinde en son İslam devleti Osmanlı Devleti'ydi.
O vakitler her dinin kendine has bir adeti, usulü vardı; ne yerler, ne içerler, ne yaparlar hepsi belliydi.
Herkes kendi yolunu, kendi adetini bilir ve ona uyardı.
İşte son İslam devleti Osmanlılar böyleydi.
Ondan sonra, Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in buyurduğu gibi oldu: "Ahir zamanda gayrimüslimleri taklit edeceksiniz."
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem: "Öyle ki, onlar yerin altında bir keler deliğine, daracık bir oyuğa girseler, siz de arkalarından gireceksiniz," buyurdu.
Bugün de nereye baksanız aynen bunu görüyorsunuz.
Herkes bu aklı kıtların dediklerini taklit ediyor: Bu sene ne giyilecek, ne yenecek, nereye gidilecek, hangi telefon alınacak, kola hangi saat takılacak...
O kadarı neyse, onda bir beis yok.
Asıl mesele; İslam'a uymayan şeyleri giyinmek, kendi adetini bırakıp onların adetlerine kapılmaktır.
Halbuki onların adetleri hayırlı adetler değil.
Her memleketin kendine göre bir özelliği var.
İnsanlar binlerce yıldır kendi coğrafyalarına, memleketlerine ne iyi geliyorsa onu giyip onu yemişler.
Her yerin kendine has şartları vardır; onlara riayet ederseniz başınız ağrımaz, sıkıntı yaşamazsınız.
Ama kendi yerinize uymayan şeylere özenip başka yerin adetini alırsanız, bu ne sıhhatinize yarar, ne size ne de başkasına bir hayrı dokunur.
Şimdi nereye gitseniz bir "küreselleşme" lafıdır gidiyor; en fenası da bu zaten.
Dünyanın neresine gitseniz her yerde tıpatıp aynı şeyler var.
Eskiden bir sürü insanın gelenekleri yaşatan işleri vardı; terzilik yaparlardı, el emeği işler üretirlerdi.
Şimdi bunların hepsi bitti.
Herkes dönüp dolaşıp aynı üç dört markayı alıyor, gözleri başka bir şey görmüyor.
İşte şu "H" markası ya da benzerleri; artık hepsini ezbere biliyoruz.
İnsanların aklını öyle bir çeldiler ki, herkes sadece falanca kıyafeti nasıl giyeceğini ya da gidip o zararlı şeyleri nasıl yiyeceğini düşünüyor.
Ne diyorlar ona? Çer çöp gıda, fast food, abur cubur.
Annelerinin evde pişirdiği mis gibi yemeği yemiyorlar, hepsi başka şeylerin peşine düşmüş.
Bu doğru değil; çünkü Allah Azze ve Celle sadece ekmeği ya da sadece pirinci yaratmadı, türlü türlü nimetler yarattı.
Belki pirinç bu memleket için iyidir ama bizim buralarda her gün pirinç yenmez. Çünkü biz onu ekmek gibi sade yapmayız, içine etini yağını katarız.
Yani bizde pirinç ana yemektir; buradaki gibi ekmek niyetine yenmez. Buranın insanına böylesi yarar.
Bir keresinde Şeyh Mevlânâ ile Endonezya'dayken, Cakarta'dan üç saatlik mesafede bir yere trenle gittik.
Her taraf pirinç tarlasıydı ve oradaki çiftçiler bir deri bir kemikti, çok zayıftı.
Şeyh Mevlânâ dedi ki: "Şu insanlara bakın, bir avuç pirinç bunlara bütün gün yetiyor."
Allah, yaşamaları ve çoluk çocuklarını geçindirebilmeleri için gereken her kuvveti o bir avuç pirincin içine koymuş.
Sen bu insanlara gece gündüz hamburger yedirmeye kalksan, yerlerinden kıpırdayamazlar.
Onun için, başkaları ne istiyor diye bakmayın; Allah ne istiyor, Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem ne istiyor, ona bakın.
Allah ve Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem size en güzelini vermek ister; başkalarının cebi dolsun diye değil, sizin gerçekten neye ihtiyacınız varsa onu yapmanızı ister.
Eskiden buralara gelir, her şeyi alır götürürlerdi; şimdiyse onlar hiç gelmeden insanlar kendi ayaklarıyla gidip onların kölesi oluyor.
Vaktiyle Avrupalılar insanları zorla esir edip köleleştirir, milyonlarcasını Kuzey ve Güney Amerika'ya, dünyanın dört bir yanına sürüklerlerdi.
Yakalar, zorla götürür, kaçmalarına da izin vermezlerdi.
Şimdi ise insanlar kendilerini denizlere atıyor; yarısı boğulup gidiyor, diğer yarısı da Avrupa'ya, Amerika'ya varınca hor görülüp köleden beter bir hale düşüyor.
Eski kölelerin hali bile bugünkülerin halinden iyiydi.
Şimdi kendi ayaklarıyla gidip, "Alın beni, köleniz olayım, yeter ki alın," diyorlar.
Sübhanallah, Allah böyle yapanlardan razı gelmez; çünkü onlar o insanları kendilerinden üstün görüyorlar.
Halbuki Allah katında, Allah'a itaat eden ve O'ndan sakınan kimseden başka hiç kimsenin üstünlüğü yoktur; en üstün olan takva sahibidir.
İster Amerikalı olsun, ister Afrikalı, Hintli ya da Avrupalı... Hiçbirinin dört bacağı, iki burnu yok; Allah bütün insanları bir yarattı, herkes birdir.
İşin en garip tarafı da şu: Haritaya bir bakın, Cenâb-ı Hakk'ın en güzel diyarları Müslümanlara bağışladığını görürsünüz.
Başka yerler de var elbet; ama Müslümanların yaşadığı topraklar dünyanın en bereketli, en zengin yerleridir. İnsan oralarda ömrü boyunca hiç sıkıntı çekmeden yaşayabilir.
Gelgelelim insanlar Allah'ın sözünü dinlemeyip O'nu unuttukça, şu üç günlük dünya için ahireti terk ettikçe her şeylerini arkalarında bırakıp kendilerini ve çocuklarını neyin beklediğini bilmedikleri diyarlara gidiyorlar.
Şeyh Mevlânâ, Seyyidina İsa aleyhisselam'ın seyahatleri esnasında geçen bir kıssayı sık sık anlatırdı.
Eski devirlerde mağaralarda, derme çatma çadırlarda yaşayan salih kullar vardı.
Bir gün Hz. İsa oradan geçerken, yağmurdan zar zor koruyan, birazcık gölgesi olan derme çatma bir sığınağın altında Allah'a ibadet eden bir zat gördü.
Seyyidina İsa, "Kaç senedir buradasın?" diye sordu. O zat da, "Yedi yüz senedir," dedi.
O vakitler çoğu kimse otuz kırk yıl yaşasa da, Allah'ın izniyle böyle çok uzun ömür sürenler de olurdu.
Seyyidina İsa aleyhisselam, "Yedi yüz senedir bu çardağın altında aynı yerde misin?" diye sordu. Zat, "Evet," dedi.
Seyyidina İsa aleyhisselam, "Peki, biraz daha rahat etmek, bunca zahmeti çekmemek için burayı neden azıcık genişletmedin?" diye sordu.
O zat, "Gerek yok ki, vaktim zaten dolmak üzere; nasılsa burada ebedi kalacak değiliz," diye cevap verdi.
Bunun üzerine Seyyidina İsa buyurdu ki: "Ahir zamanda insanlar topu topu yetmiş seksen yıl yaşayacaklar ama koca koca binalar, saraylar dikecekler; yine de gözleri doymayacak, hep daha fazlasını isteyecekler."
O salih kul dedi ki: "Ben onların yerinde olup yetmiş yıl yaşayacak olsaydım, bir secdeye kapanır, canım çıkana kadar başımı secdeden kaldırmazdım!"
İşte Allah Azze ve Celle için yaşayan kullar böyledir.
Bu yüzden Allah'ın bize ihsan ettiği her şeyin kadrini kıymetini bilmeli, başkalarının aklına uymamalıyız.
Onların fikirleri hakikaten felakettir; en fena fikirler de zaten Müslümanların aklını çelmek isteyenlerden çıkar.
Müslümanlardan genci de kandırılabilir, yaşlısı da.
Onun için arkalarına takılmamaya çok dikkat etmeliyiz. Çünkü ilk adımı attınız mı, ikincisi üçüncüsü çorap söküğü gibi gelir ve sonu felaket olur.
Maalesef bugün İslam aleminin her tarafında görülen hal de tam olarak bu.
Gençlerde tecrübe olmadığı için, birçoğu iş işten geçtikten sonra ayılıyor ve ettiklerine pişman oluyor.
İşte bu sebeple evlatlarımıza sahip çıkmalıyız. Peki nasıl sahip çıkacağız?
En başta kendimiz onlara güzel örnek olacağız. Sen güzel örnek olmazsan bu çocuk kime bakıp peşinden gidecek?
Senin nefsinin her dediğini yapmadığını, her hevesinin peşine düşmediğini görmeliler.
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in buyurduğu gibi; sonradan icat edilen bu adetlerden ne kadar uzak durursak o kadar selamet buluruz.
Niyet çok mühim, Cenâb-ı Hak cümlemize yardım eylesin.
Küçücük bir şeyde bile nefsiniz bir şeye meylettiğinde, "Yok, bunu almayacağım; çünkü bunu almakla nefsim şımaracak, nefsim bayram edecek," diyebilmelisiniz.
Böyle böyle, azar azar gençlere de güzel bir numune olursunuz inşâAllah.
Bir de çocuk yetiştirmede mühim bir kaide vardır: Eskiden çocuklar ana babaya hürmet eder, onların sözünü dinlerdi.
Şimdiyse devran döndü; anası babası dahil evdeki herkes çocuğun lafına bakıyor.
Çocuk ne istese hemen, "Aman ağlamasın, üzülmesin; ne isterse alayım; oyuncaksa oyuncak, telefonsa telefon, televizyonsa televizyon..." diyorlar.
Alacak olsanız bile hemen o gün alıp eline vermeyin; aradan bir hafta, bir ay geçsin ki o şeyin kıymetini anlasın.
Bugün anında verirseniz, bir saat sonra başka bir şey tutturur, ondan bir saat sonra daha başka bir şey...
Onun için çocuğun kıymet bilmesi adına biraz sabretmesi, biraz beklemesi ve çabalaması gerekir.
Rahmetli bir dostumun (rahmetullahi aleyh) çok şımarık bir çocukla ilgili anlattığı bir kıssa vardı:
Baba, oğlunun bu şımarıklığından bıkmış; ona, "Her gün gidip çalışacaksın ve bana bir lira getireceksin," demiş.
İlk gün çocuk hiç çalışmadan sağdan soldan bir lira bulup babasına getirmiş. Babası, "Al bu parayı helaya at," demiş; çocuk da hiç düşünmeden gidip atmış.
Ertesi gün yine aynısı olmuş; çünkü çocuk hâlâ şımarık, parayı kendi teriyle kazanmamış.
Üçüncü gün çocuk sabahtan akşama kadar bizzat kan ter içinde çalışıp bir lira kazanmış. Getirip babasına verince, babası yine "At bunu helaya," demiş.
Çocuk feryat etmiş: "Baba ne yapıyorsun! Ben bunun için akşama kadar canımı dişime taktım, bunu nasıl çöpe atarım?"
İşte o zaman kıymetini anlamış. Çünkü emeksiz gelen şeyi gözünü kırpmadan atar gidersin.
Şimdiki çocukların da bu derse ihtiyacı var. Her şeyleri önlerinde, ellerinde yirmi dört saat telefon; canlarının sıkılmasına bile fırsat verilmiyor.
Eskiden yapacak bir şey bulamadığımızda canımız sıkılırdı; meğer o can sıkıntısı bile çocuklar için bir nimetmiş.
Allah her şeyi nefsimizi terbiye etmeyi öğrenelim diye bir hikmetle yarattı.
Dediğimiz gibi; kendiniz için de, evlatlarınız için de her hevese kapılmamak son derece mühimdir.
Şimdi öyle şaşkınlar duyuyoruz ki, yeni bir telefon çıkacak diye üç ay önceden mağazanın önüne çadır kurup bekliyorlar.
Gel de bunlara iki rekat namaz kıl de, "Aman çok zor," derler.
Sübhanallah, nefsin elinde oyuncak olmuşuz.
Biz bunları söylüyoruz; inşâAllah bu anlattıklarımızın yüzde birini olsun hayatımıza tatbik etsek bize yeter.
Allah cümlenizden razı olsun, bizleri muhafaza eylesin ve inşâAllah Seyyidina Mehdi aleyhisselam'a kavuştursun.
Şeyh Mevlânâ'nın buyurduğu gibi; o geldiğinde bütün bu teknoloji bitecek, ne telefon kalacak ne bir şey; inşâAllah hayat onlarsız çok daha huzurlu olacak.
Ondan sonra da kıyamet kopacaktır inşâAllah.
Şu zamanda en çok muhtaç olduğumuz şey, gerek gayrimüslimlerin gerekse Müslümanların yaptığı zulmü bitirmek üzere Seyyidina Mehdi aleyhisselam'ın zuhur etmesidir.
Çünkü bazı Müslümanlar da insanlara eziyet edip dinden soğutuyor; samimi Müslümanlara "Onu yapma! Bunu yapma! Kafirsin! Müşriksin!" diye zulmediyorlar.
İşte bu yüzden, Allah Seyyidina Mehdi aleyhisselam'ı göndersin de ortalığı bu fitnelerden temizlesin diye dua ediyoruz.
Bunu sırf kendimiz için de istemiyoruz; elhamdülillah bizim bir sıkıntımız yok, her halimize şükürler olsun, inşâAllah kimseye de muhtaç değiliz.
Allah razı olsun.
Share
İnşaAllah bir meclise katılacağız ama öncesinde Allah rızası için iki kelam edelim.
İnşaAllah bana da, hepimize de bir faydası olur inşaAllah.
Bugün elhamdülillâh, Allah rızası için epey bir yer dolaştık.
İnsanoğlu yorulur tabii, gayet normal.
Fakat Allah rızası için olunca, Cenâb-ı Hakk'ın mükâfatı da büyük olur.
Biz de bundan dolayı çok memnunuz.
Allah sağlık sıhhat verdikten sonra gerisi kolay.
Vaktiyle annem, Mevlânâ Şeyh için pek endişelenmişti.
Onlar da böyle yollardaydı, yorulmuşlardı.
Şeyh Hazretleri buyurdu ki: "Bu yorgunluktan bir şey olmaz."
Bu sadece günün yorgunluğudur, hastalık yorgunluğu değildir.
Hastalık yorgunluğu fenadır.
Gezip dolaşınca insan biraz yorulur elbet.
Ama güzel insanlarla bir araya gelince, o yorgunluk ekseriyetle uçar gider.
Bir de dinlenip uyudun mu, elhamdülillâh ertesi gün yine zinde ve sıhhatli kalkarsın.
Bunun için Allah'a şükürler olsun.
Allah bize sıhhat verdi; gidecek hayırlı kapılar, güzel insanlar nasip etti inşaAllah.
Kumara, gece kulüplerine, şuna buna gitmiyoruz ya.
Bizi özleyen, bizim de özlem duyduğumuz kardeşlerimizi görmeye gidiyoruz.
İki yılı aşkın süredir görüşememiştik.
Elhamdülillâh, nihayet kavuştuk, gördük onları.
Onlar çok mutlu oldu, onların sevinci bize de geçti.
Allah cümlenizden razı olsun.
Zahmet edip gelen, bizi gören, bizimle olan herkese teşekkür ederiz.
Allah mükâfatlarını versin; kendilerine sıhhat, kavi bir iman, dünyada da ahirette de uzun ve huzurlu bir ömür ihsan eylesin inşaAllah.
Share
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem en hayırlı kimseler hakkında şöyle buyuruyor: "Hayrukum men tealleme’l-Kur'âne ve 'allemeh" — "Sizin en hayırlınız Kur'an'ı öğrenen ve öğretendir."
Elhamdülillah, burada bir Kur'an medresesi ve pırıl pırıl birçok evladımızı görüyoruz.
Kur'an öğrenmek için en bereketli çağ çocukluk çağıdır.
Elhamdülillah, çok güzel insanlarla birlikte, çok mübarek bir yerdesiniz.
Elhamdülillah, Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in hadisine uyarak evlatlarımıza daha bu yaşta sıfırdan Kur'an okumayı öğretiyorlar.
Güzel bir söz vardır—hadis midir bilmiyorum, belki de öyledir: "El-'ilmu fis-sıgari ken-nakşi 'ale'l-hacer, ve'l-'ilmu fi'l-kibari ken-nakşi 'ale'l-mâ'."
Yani çocukken öğrenilen ilim taşa nakşetmek gibidir derler.
Nasıl ki çekiçle, keskiyle taşa bir şey kazıdığında silinmezse; bir kız veya erkek çocuğu da küçük yaşta öğrendiğinde zihnine öyle sağlam yerleşir, bir daha asla unutmaz.
Bugün elhamdülillah pek çok yeri ziyaret ettik.
İlk durağımız Sultan'ın mekânıydı.
Orada üzerine kitabe kazınmış bir taş var; aradan 500 yıl geçmesine rağmen hâlâ sapasağlam duruyor ve okunabiliyor.
O zatlar son derece ihlaslı kimselerdi.
Onların bereketiyle bu beldede İslam, çoğu İslam ülkesinden çok daha canlı ve güzel bir şekilde yaşanıyor.
Bu, Cenâb-ı Hakk'ın büyük bir lütfudur.
Allah o mübarek insanları gönderdi, onların vesilesiyle hidayet nasip etti ve bu hidayet zinciri asırlardır sürüp gidiyor.
Elhamdülillah hâlâ devam ediyor; bizzat şahit olduğumuz şey bu.
Ve bu, bütün insanlık için çok önemlidir.
Kur'an insana her türlü hayrı ve güzelliği bahşeder; çünkü o, Allah Azze ve Celle'nin kelamıdır.
Okudukça içiniz açılır, kalbinize şifa olur; Kur'ân-ı Azîmüşşân'ın feyzi ve bereketi saymakla bitmez.
Bu sebeple gönlümüz ferah, çok memnunuz.
Bütün günü burada geçirdik.
Dinliyoruz, yeni yerler görüyoruz; hamdolsun bu güzel hizmetler hiç durmadan akıyor.
Elhamdülillah, daha çok evladımız Kur'an öğrensin, insanlara öğretilsin diye canla başla gayret gösteriyorlar.
Elhamdülillah bu fevkalade bir şey; zira iki yıl içinde hizmetler neredeyse üç katına çıkmış.
Çünkü Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem, "İki günü birbirine eşit olan ziyandadır" buyuruyor; yarının bugünden daha hayırlı olması icap eder.
Her yeni gün, bir öncekinden daha ileri ve daha hayırlı olmalıdır.
Dolayısıyla, Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in hadisine ve Cenâb-ı Hakk'ın kelamına uyarak Kur'an talebelerine ve ilim talebelerine hizmet eden bu kardeşlerimizden dolayı çok memnunuz.
Bu lütuf Allah'tandır.
Bu lütfa mazhar olup Allah Azze ve Celle'nin emrini yerine getirebilenler ne kadar bahtiyardır.
Bir kul için Allah Azze ve Celle rızası için hayırlı ameller işleyebilmekten daha büyük bir nasip olamaz.
Şimdilerde insanlar, geçmiş büyüklerimizin yaptığı gibi durup nefis muhasebesi yapmaya vakit ayırmıyor.
Eskiler gece olduğunda şöyle bir beş on dakika oturur, "Bugün ne yaptık, hayır mı işledik şer mi?" diye kendilerini hesaba çekerlerdi.
Malum, gün içinde insanın başına binbir türlü hal gelir.
Onlar da gün boyu ne hayır işlediklerini, nerede kusur edip ne günah işlediklerini inceden inceye düşünürlerdi.
Bizim de bunu düşünüp Allah Azze ve Celle'den af ve mağfiret dilememiz gerekir.
Bir hata işlediklerinde hemen tövbe ederlerdi. Çünkü elhamdülillah, Allah Teâlâ günahları yazan sol taraftaki meleğe, "Hemen yazma, akşama kadar bekle; bakalım kulum tövbe edecek mi" diye emreder.
Kul af dilediğinde ise Allah onu bağışlar ve o günahı aleyhine yazdırmaz.
İnsanlık hali, gün içinde unutabiliriz; bu yüzden uyumadan evvel abdest alıp iki rekat namaz kılmak, "Estağfirullah" diyerek Cenâb-ı Hak'tan af dilemek en güzelidir.
Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem; bu iki rekatı kılıp istiğfar eden ve imsaktan önce teheccüde kalkıp en az iki rekat namaz kılan kimsenin, bütün geceyi ibadetle geçirmiş gibi ecir alacağını müjdelemiştir.
Bizi Seyyidina Muhammed sallAllahu aleyhi ve sellem'in ümmetinden kıldığı için Rabbimize ne kadar şükretsek azdır.
Gerçekten çok nasipliyiz.
Bu ümmetten olduğumuz için çok bahtiyarız.
Neden mi? Çünkü Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in ümmetinden öncekilerin tevbelerinin kabul olması için çok ağır ve çetin bedeller istenirdi.
Mesela, Seyyidina Musa Aleyhisselam Tur Dağı'ndan döndüğünde, kavmini buzağı heykeline taparken buldu.
Cenâb-ı Hak onlara gazap etti; af dileyip tevbe etmek istediklerinde ise,
Allah Teâlâ: "Nefislerinizi öldürün (birbirinizi katledin)" diye emretti.
Ve başladılar birbirlerini kırmaya; öyle ki 70 bin kişi öldürülene kadar bu hal devam etti.
Seyyidina Muhammed sallAllahu aleyhi ve sellem'den evvel günahlardan arınmanın ne denli zor olduğuna sadece bir misaldir bu.
Bizler ise sadece içtenlikle "Estağfirullah" deriz de, Allah Teâlâ bizi lütfuyla hemencecik affediverir.
Bizim için bu kadar kolay, bu kadar büyük bir ikramdır.
Gece vakti bunu yaptığınızda—iki rekat namaz kılıp "Estağfirullah" derseniz—bütün günahlarınız bağışlanır; gönlünüz huzur dolarak rahatça uyursunuz.
Bu nimete nail ettiği için Cenâb-ı Hakk'a şükürler olsun.
Rabbim cümlemizi affeylesin; bu güzel buluşmayı sizler için de bizler için de hayırlara, bereketlere vesile kılsın inşaAllah.
Sırf Allah rızası için buralara kadar zahmet edip geldiniz, hepinizden Allah razı olsun.
Rabbim hanelerinize, ömrünüze bereketler ihsan eylesin inşaAllah.
İnşaAllah sağlık, afiyet ve çok daha büyük sevinçlerle tekrar tekrar bir araya gelmeyi nasip etsin.
Gönlünüzü ve gayretinizi ahirete verin inşaAllah.
Dünya gelip geçicidir; asıl mühim olan ebedî ahirettir.
Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem; günlük yiyeceği olan, başını sokacak bir evi bulunan ve ibadetini yapabilen kimsenin dünyanın en bahtiyar insanı olduğunu buyuruyor.
Rabbim cümlemize hazinelerin en kıymetlisi olan kanaati—yani elindekiyle yetinip şükredebilme ahlakını—nasip eylesin.
Büyüklerin dediği gibi: "El-kanâ'atü kenzün lâ yefnâ."
Yani kanaat, asla tükenmek bilmeyen bir hazinedir.
Hepinize teşekkür ederiz, Allah hepinizden razı olsun.
Share