Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Meşhur bir söz vardır: "Leyse ba'de'l-küfri zenb." Bu ne manaya gelir? Şu anlama gelir: Bir kişi iman etmediğinde, İslam dairesinde olmadığında, bundan daha büyük bir günah yoktur. Bütün günahlar nazara alındığında; eğer kişi kâfirse —yani imansızsa— yaptığı hiçbir şey, bu küfür haliyle kıyaslanamaz. Bu, İslam'ın temel bir kaidesidir. Şimdi haberlerde hep görüyoruz: "Şunu yaptılar, bunu ediyorlar, şu şöyle, bu böyle..." İnsanlar korkuyor ve soruyor: "Bu nedir?" Ama bu, Allah Azze ve Celle'ye karşı gelmekle kıyaslandığında hiçbir şeydir. "Kâfir" demek, Allah Azze ve Celle'ye muhalif olmak demektir. Allah'ı tanımamak, O'nun emirlerini kabul etmemek demektir. Hal böyle olunca, en büyük günah işte budur. En büyük cürüm budur. Bu sebeple, bir kişi İslam'a girdiğinde, Allah geçmişte yapılan her şeyi siler ve o kişi yeni bir hayata başlar. Günahsız, tertemiz bir sayfa açılır. Sonrasında... elbette beşer şaşar, günah işleyebilir; ama bu günahlar için tövbe edilir ve Allah affeder. Allah Azze ve Celle buyurur: "Eğer benden mağfiret dilerseniz, sizi bağışlarım." Ama Allah'a karşıysanız... Allah'ı kabul etmezken, yaptıklarınız için nasıl bağışlanma dileyebilirsiniz ki? Kimden af dileyeceksiniz? Ondan mı, şundan mı? Milyonlardan af dilemeniz gerekir. Kurtuluş ancak İslam'ı ve Allah Azze ve Celle'yi tasdik etmekle olur... Zira bütün peygamberler İslam üzereydi. Allah katında insanların dini İslam'dır. Hz. Adem'den (a.s.) Peygamber Efendimiz'e (sallAllahu aleyhi vesellem) kadar hepsi İslam'dı. "Bu Hristiyan, bu Yahudi, bu başka bir şey" demeyin. Hayır, hepsi İslam'dır; yani Allah'ın dinidir. Peygamber Efendimiz'e (sallAllahu aleyhi vesellem) kadar silsile halinde geldiler ve O, dini kemale erdirdi. Bundan sonra başka bir din, başka bir peygamber yoktur. Rabbim; henüz Hak yolda olmayan, Allah'ı tanımayan, O'na ve dinine harp açanlara hidayet nasip etsin. Allah, içinde bulundukları bu karanlık halden kurtulmaları için onlara hidayet versin inşaAllah.

"Yiyiniz, içiniz, fakat israf etmeyiniz." (A'raf Suresi, 31. Ayet) Allah (Azze ve Celle) şöyle buyuruyor: "Yiyin, için fakat aşırıya kaçmayın." İsraf etmeyin; size yetecek kadarını alın, fazlasını değil. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) şöyle buyurmuştur: Midenizi tıka basa doldurmayın. Belki %80, %70 veya %90'ı dolmalı, ama %100'ü değil. Günümüzde insanlar doymakla kalmıyor; ihtiyaçlarından çok daha fazlasını yiyorlar. Ve yeme adabına riayet etmeden yiyorlar. Bu da hastalıklara ve ağırlığa sebep olur; ne bedene ne de ruha iyi gelir. İnsanlar sadece midelerini doldurmayı seviyorlar. Sadece ibadetinize ve işinize güç yetirecek kadar yemelisiniz; ihtiyacınız olanı alın. Ama aşırıya kaçmayın; fazlası hastalık ve yük getirir. Bu hususta Peygamber Efendimiz'i (sallAllahu aleyhi vesellem) takip etmeliyiz. Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) şöyle buyurdu: "Biz acıkmadan yemeyen, yediğimiz zaman da doymadan kalkan bir topluluğuz." Yediğimiz zaman tıka basa doymayız. Bu, Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi vesellem) sünnetidir. Yemeğe tuz ile başlamak da sünnettir. Ve ayakta değil, oturarak yemek gerekir. Aksi hâlde bu, Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi vesellem) sünnetine uygun olmaz. Bir şey yerken veya içerken oturuyor olmalısınız. Bu çok önemlidir. Bugün çoğu insan her şeyi buna aykırı yapıyor... Şeytan onlara Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi vesellem) sünnetinin tersini yaptırıyor. "Fast food" dedikleri şeyi ayakta yiyorsunuz. Ayakta içiyorsunuz. Hatta bazen maratonlarda veya etkinliklerde görüyorum, koşarken insanlara su veriyorlar. Bu çok kötü, çok zararlı. Özellikle yorgunsanız, yürüyüp koşuyorsanız; su içmeden önce biraz -bir iki dakika- oturup soluklanmalısınız. Koşarken içmeyin. Yiyip içmek için ayağa kalkmak mı? Kim yemek için ayakta durur? Sadece hayvanlar, çünkü onlar oturup yiyemezler. Oturamadıkları için ayakta yiyip içerler. Ama onlar bile yürüyerek yemezler; yiyecekleri zaman dururlar. İçecekleri zaman durup içerler. İnsanoğlu maalesef her türlü kötü alışkanlığı benimsiyor. Ayaküstü yemek yemek insanlar için bir alışkanlık hâline geldi. Çok az insan oturarak, tuzla, Besmele ve dua ile yemeğe başlıyor. Bitirdiğinizde dua etmeli ve sonra işinize, dersinize veya vazifenize dönmelisiniz. Ayrıca oruç tuttuğunuzda mutlaka Sahur yapmalısınız. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) Sahurda bereket ve sağlık olduğunu müjdelemiştir. İftar vaktinde orucunuzu bir hurma ile, hurma yoksa su ile açmalısınız. Bu Sünnettir, Elhamdülillah. 24 saatimiz ve 12 ayımız boyunca, Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) bize nasıl yaşayacağımızı ve onun izinden nasıl gideceğimizi öğretmiştir. Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi vesellem) yolunda olmak, öncelikle bereket, sonrasında sağlık ve huzur getirir. Her türlü hayır O'nun yolundadır. Allah bizi O'nun yolundan ayırmasın; Şeytan'ın ve ordusunun bu yeni adetlerinden uzak tutsun. Onlara karşı uyanık olmalıyız. Onlar her türlü kötülüğü, hastalığı, üzüntüyü ve sefaleti isterler; gayeleri budur. Ama Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) sayesinde, Elhamdülillah, Allah bizi inşallah bunlardan koruyacaktır.

Bugün, Elhamdülillah, Cuma'dır. Bu, Allah'tan Peygamber Efendimize (sallAllahu aleyhi vesellem) ve O'nun ümmetine bir ikramdır. Resulullah Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) Cuma'yı methetmiş ve Allah Azze ve Celle'nin günlerin bu en hayırlısını, hususi olarak Muhammed (sallAllahu aleyhi vesellem) ümmetine bahşettiğini bildirmiştir. Cuma müstesnadır ve her Cuma gecesi mübarek bir gecedir. Daha başından itibaren —yani dün akşam namazından cumartesiye kadar— bu günde her an çok kıymetlidir. Cenab-ı Hak dünyayı bu günde yaratmıştır ve Kıyamet de bu günde kopacaktır. Müslümanlar için ehemmiyeti büyüktür; zira bu gece Allah, ahirete irtihal etmiş müminlerin ruhlarına, ailelerini ziyaret etmeleri için izin verir. Bu sebeple, sizlerin de onlara bir hediye takdim etmeniz gerekir. Bu hediye, gayrimüslimlerin veya bazı inançsız grupların adetleri gibi değildir. Onlar Cuma'nın feyzini ve bereketini aramazlar; bunun yerine bazıları, bir faydası olacağını sanarak ailelerinin mezarlarına yiyecek veya içecek bırakırlar. Bu, gayrimüslimlere has bir durumdur. Müslümanlar için en hayırlı amel —Peygamber Efendimizin (sallAllahu aleyhi vesellem) de buyurduğu üzere— imkan varsa anne babanızın kabrini ziyaret etmek ve Yasin-i Şerif okumaktır. Onlar için en güzel hediye budur. Elbette, onlar niyetine sadaka da verebilirsiniz. Sevabını onlara bağışlamak niyetiyle başkalarına yardımda bulunabilirsiniz. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) ayrıca, namaz veya oruç gibi hayırlı bir iş işlediğinizde, buna anne babanız ve sevdikleriniz için de niyet etmenizi tavsiye buyurmuştur. Allah Azze ve Celle o sevabın aynısını onlara da yazar ve sizin sevabınızdan da hiçbir şey eksilmez. Bu, Allah'ın bir lütfudur. Sizden hiçbir şey eksilmez. Bilakis, kazanırsınız. Anne ve babanız ferahlar, bereket bulurlar. Bunların hepsi onlara ulaşır. Vefat ettiklerinde amel defterleri kapanır —Efendimizin (sallAllahu aleyhi vesellem) buyurduğu gibi— ancak aileden veya başkalarından gelen bu güzel hediyeler müstesna. Elbette bir de Sadaka-i Cariye ve insanlara fayda sağlayan ilim vardır. İnsanları ifsat eden veya onlara zarar veren bilgi değil. Allah her şeyi kullarının hayrına yaratır. Allah Azze ve Celle onları, kendilerini kurtarmaya davet eder. Buna rağmen onlar kaçıyorlar. Bilirsiniz, normalde insan ateşten kaçar, ama bu insanlar ateşe doğru koşuyorlar. Ateş hafife alınacak bir mesele değildir; yanmak, en elim azaptır. Fiziksel bir yara bile yanmak kadar şiddetli değildir. Bu sebeple Allah Azze ve Celle bizlere Cehennemden, ateşten uzak durmamızı emreder. Cennete talip olun. Allah Merhametlidir ve Cennete girebilmeleri için herkese fırsatlar tanır, İnşaAllah. Rabbim cümlesine hidayet nasip etsin. Ve Allah bizi kötülüklerden muhafaza eylesin, İnşaAllah.

Davete icabet, Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi vesellem) bir sünnetidir. Elhamdülillah, ne zaman bizi bir yere davet etseler—evlatlarımız ve kardeşlerimizle—bir araya gelmek, Allah'ın ismini zikretmek, Efendimiz'e (sallAllahu aleyhi vesellem) salavat getirmek ve Allah rızası için toplanmak üzere icabet ederiz. Bu, Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi vesellem) emirlerinden biridir. Allah böylece bizi birbirimize ısındırır; aramızdaki muhabbeti, saygıyı ve huzuru artırır. İşte bu yüzden, bu mekanlar mübarek mekanlardır. Çünkü senelerdir burada namaz kılınıyor, oruç tutuluyor, sadakalar veriliyor; çoluk çocuk, genç yaşlı herkes Kuran okusun, Hadis-i Şerif dinlesin diye dersler yapılıyor. Bu sebeple burası, Allah katında çok makbul bir yerdir. Bilhassa İslam beldesi olmayan böyle memleketlerde... Ama Allah Azze ve Celle bunu yapmamızı nasip etti. Eskiden, gayrimüslim bir ülkede hiçbir Müslüman İslam'ı böyle rahat yaşayamazdı. Ama şimdi, Sübhanallah, Allah bunun önünü açtı. Lakin bu kapı açıldığında, pek çok insan veya pek çok şerli mahluk bu durumdan hoşnut olmaz. Çünkü normalde gayrimüslim topraklarında ne Allah'ın ismi zikredilir ne de Allah'ın emrettiği gibi namaz kılınır; bu yüzden Şeytan bundan hiç memnun değildir. Fakat Şeytanı mutsuz eden şeyle biz mesut olmalıyız. Şeytanı memnun eden hiçbir şeyden biz razı olmayız. Biz Şeytan ile aynı fikirde değiliz. Biz Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) ile aynı yoldayız. Biz Resulullah Efendimiz'i seviyoruz. Biz O'nun Ehl-i Beytini ve Ashabını seviyoruz. Biz Sahabe-i Kiram'ı seviyoruz. Biz Evliyaullah'ı, o mübarek zatları, dünyanın dört bir yanındaki Allah'ın o sevgili kullarını seviyoruz. Elhamdülillah, buradaki insanlar bir ülkeye seyahat ettiklerinde, hemen bu mübarek zatların makamlarını ziyarete koşarlar. Neden? Çünkü orada da Allah, onları mübarek nuru ile kuşatır. Bu sebeple diyoruz ki, bu tür ülkelerdeki böyle yerler, Allah Azze ve Celle'nin bereketiyle etrafındakilere feyz verir ve hidayet vesilesi olur. Ayrıca kendimiz için de bir vesiledir; böylece Allah Azze ve Celle'yi ve Peygamber Efendimiz'i (sallAllahu aleyhi vesellem) unutmayız. Bu yüzden elimizden geldiğince, her türlü imkanla buralara destek olmalıyız. Sadece gelip cemaatle otursanız, Allah'ı anıp zikir yapsanız bile, bu sizin için büyük bir kazançtır. Allah için toplanılan bir meclise gelen kişinin kazanacağı manevi faydayı hayal bile edemezsiniz. Kişi oraya pek çok manevi yükle gelebilir, ama bu meclis sayesinde, bu toplanma ile o yükler atılır ve Allah ona mükafat, bereket ve huzur ihsan eder. Bu, salat ve selam ile yapılan bir meclisin bereketidir; zira Allah Azze ve Celle, müminlere Peygamber'e (sallAllahu aleyhi vesellem) salat ve selam getirmelerini emreder. Biz de gayret ediyoruz... MaşaAllah, onlar belki yirmi yılı aşkın süredir, hatta daha fazladır buradalar. İnsanlar her zaman geliyor: Cuma'ya, Bayram'a, Ramazan'a; sanırım tüm mübarek gecelerde de toplanıyorlar. Yani, bunca zamandır kimin için gayret ediyorlar? Sadece Allah Azze ve Celle için. Allah Azze ve Celle, merhametiyle muamele eder, ufak tefek şeylere takılmaz; kusur aramaz. Eğer buraya geliyorsanız, affedilmeden gideceğinizi sanmayın; Allah sizi mutlaka affedecektir. Bizi bağışlayacaktır çünkü O razıdır; bizler O'nun nazarında çocuklar gibiyiz. Hani bir çocuk yanlış bir şey yaptığında insanlar ona kızmaz ya... "Bu küçüktür, daha bebektir; bundan sorumlu değildir" derler. O yüzden ses etmeyiz; hatta bazen yaramazlık yapsa bile yaptığı şeye güler geçeriz. İşte bunun gibi, biz de buraya geldiğimizde o bebekler gibiyiz, çocuklar gibiyiz. Pek çok şeyi yanlış yapıyoruz ama Allah bizi affediyor; bize ihsan ediyor, rahmetiyle ve her türlü iyilikle bizi mükafatlandırıyor. Şu an her yerde bu maneviyata muhtacız, sadece gayrimüslim ülkelerde değil, dünyanın her yerinde. Çünkü her yerde insanlar artık tek tip bir hale büründü. Londra'daki nasılsa, Beyrut'taki de o, Berlin'deki de o. Kahire'deki biri, Bristol'deki ile aynı; Pakistan'da da aynılar. Çünkü onlara birbirleriyle aynı şekilde davranmayı öğretiyorlar. Belki nefislerinin hoşuna gidiyor ve bunun iyi olduğunu sanıyorlar, bu yüzden dünyanın her yeri aynı hale geldi. Bu sebeple, insanların iyiyi ve kötüyü ayırt edebilmesi için rehberliğe muhtacız. Şimdilerde sadece kötüyü aşılıyorlar. En ücra yerlere bile gidip, insanlara yakışmayan, müminlere yakışmayan kötü şeyleri öğretiyorlar. Bırakın insanı, hayvanlar için bile iyi olmayan şeyleri... İşte bunun için, Allah Azze ve Celle, müminlerin toplandığı böyle yerler arıyor. Rahmetinden, kudretinden manevi mükafatlar yağdırıyor. Ve bu mükafat, bu dünyanın ayakta kalmasını sağlıyor. Onlar olmadan, hiçbir şeye sahip olamazsınız. Çünkü Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) bu Evliyaullah hakkında şöyle buyuruyor: "Bihim tumtarun, bihim tunsarun, bihim turzaqun." Yani bu insanlar yüzü suyu hürmetine—ki aralarında Abdallar, Evtadlar, Ahyalar vardır—Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem), bu insanların hatırına Allah'ın yağmur yağdırdığını söylüyor. Allah bu insanlarla zafer verir. Bu insanların vesilesiyle Allah rızık verir. Tüm bunlar Allah tarafından, O'nun hikmetiyle, bu insanlar vesilesiyle gerçekleşir. Ama bazı insanlar Evliyaullah'tan hazzetmiyorlar; "Onlar da bizim gibi, onlar bir hiç, veren sadece Allah'tır" diyorlar. Halbuki Allah Azze ve Celle... Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) bunu bizzat söylüyor; onları o makama O koydu. İşin hikmetine bakmıyorlar. O, yeryüzü için, müminler için bu bereketi daim kılsın diye bu hikmeti murad etti. Onlar olmasa, tamamen Allah Azze ve Celle'nin gazabı gelir ve tüm dünya yok olup giderdi. Ama bu zatlar sayesinde, Allah onların üzerine rahmet yağdırıyor ve onlar da bu rahmeti ve bereketi insanlara yayıyorlar. Bu yüzden, bu yağmuru veya diğer nimetleri göndermesi sadece müminler için değildir; tüm insanlar için, hayvanlar için, her şey içindir. Bu onların vazifesidir; bu işi Allah'ın iradesiyle yapıyorlar. Allah Azze ve Celle onları seçti; Doğu'ya, Batı'ya gönderdi ve onlar bu vazifede, bu hizmetteler. Tabii ki sonsuza kadar yaşamıyorlar; fanidirler, elbet dünyadan göçecekler. Vefat ettikleri zaman, Allah her biri için bir halef gönderir; biri vefat ettiğinde, Allah onun yerine başka birini tayin eder. Bu silsile, Mehdi Aleyhisselam ve İsa Aleyhisselam'a kadar böyle devam eder. Ve elbette, Mehdi (a.s.) ve İsa (a.s.)'ın vakti dolduğunda, tüm müminler dünyadan alınacak; geriye sadece inanmayanlar kalacak. Biz onların bereketini, bize, Müslümanlara, müminlere, özellikle Tarikat ehli insanlara olan desteklerini niyaz ediyoruz. Onlar, diğer insanlardan daha yakındır; Tarikat ehli, Peygamber Efendimiz'e (sallAllahu aleyhi vesellem) ve Allah Azze ve Celle'ye çok yakındır. Belki soruyorsunuz, "Biz de böyle olamaz mıyız?" Eğer bu yolu seviyorsanız, buyurun gelin, kimse sizi bu yola girmekten alıkoymaz. Kimse sizi kıskanmaz; kimse sizi geri çevirmez. Gelin, bu yolda yürüyün, Allah'ın sevgili bir kulu olun, mesut olun ve kazananlardan olun. Aksi takdirde, umutsuzluğa kapılmayın ve elinizden bir şey gelmeyen durumlara öfkelenmeyin. Dün, Elhamdülillah, Peckham Camii'nde Hatm-i Hacegan Zikrimiz vardı. Ondan önce, Mevlana Şeyh'in çok eski bir müridini ziyaret ettik. Kendisi ciddi bir hastalıkla imtihan oluyor. Ve MaşaAllah, ona "Nasılsın?" diye sordum. "Elhamdülillah," dedi, "Seni gördüğüme çok ama çok memnun oldum." "Geçen hafta seni ziyaret etmek istemiştim ama nasip olmadı..." dedim. "Sorun değil. Allah ne isterse o olur; hiç mühim değil" dedi. "Bunu dert etme. Sen nasılsın? Ben iyiyim." Böbrek yetmezliği var ve pek yürüyemiyor. Ama yüzü MaşaAllah aslan gibiydi, başına gelen hiçbir şeyden zerre korkusu yoktu. Kendini tamamen teslim etmişti ve dili sürekli Mevlana'daydı. "Mevlana şöyle derdi, şunu yapardı, onunla şuraya gittik, böyle geldik" diye anlatıyordu. Hastalığından, rahatsızlığından, ağrısından sızısından bahsetmiyordu bile. Kendini tamamen Allah Azze ve Celle'ye teslim etmiş durumda. Kim böyle yapabilirse, çok rahat eder, çok huzurlu olur. Hiçbir şey onu sarsmaz. Şimdilerde, ufak bir şey için insanlar doktora koşuyor, hastaneye koşuyor; MR, röntgen, kan testleri, her şeyi yaptırıyorlar. Sonrasında, "Oh, Elhamdülillah, bir şeyimiz yokmuş" diyorlar. Sadece "kötü durumdayız" diye bir vesveseydi. Ve aslında hiçbir şeyleri yok. Ama bu adamın her türlü hastalığı var ama umurunda değil. "Allah'ın takdiri bu, O bunu istiyor, olacak olan budur, bu yüzden benim için mesele değil" diyor. Bugünlerde insanlar çok küçük şeylerden şikayet ediyorlar. Halbuki şikayet ettiğinizde... Allah Azze ve Celle şikayet edenleri sevmez. Çünkü O, "Kulum Benim aleyhime konuşuyor; halinden şikayet ediyor" der. "Onlara bunca nimeti, bunca güzelliği verdim ve kulum hala şikayetçi." Bu yüzden Allah Azze ve Celle bundan hoşnut olmaz. O sebeple ne zaman başınıza bir şey gelse şikayet etmeyin. Sadece Allah Azze ve Celle'den size sağlık, afiyet, ailenizle huzur ve güzel bir hayat vermesini isteyin. Ve en mühimi, size güçlü bir iman bahşetmesidir. Kavi bir iman, bu hayattaki en önemli şeydir. İman olmadan, hiçbir şeyin faydası yoktur. Eğer imanın yoksa, cansız bir tahta parçasından farkın kalmaz. Allah bize bu imanı versin ve bizi Allah Azze ve Celle ile, herkesle, Peygamberimizle, mümin kardeşlerimizle, ailemizle ve evlatlarımızla mutlu kılsın, İnşaAllah. Onlar çok kıymetli insanlardır; bu insanlara iyi davranın, İnşaAllah. Allah sizi mükafatlandırsın, İnşaAllah sizi her zaman korusun ve sizi inananlara, müminlere hadim eylesin. İnanmayanlar için de, İnşaAllah, Allah onları size göndersin ki Kelime-i Şehadet getirsinler ve Allah Azze ve Celle'nin yoluna girsinler, Allah'ın Cennetinde, Cennet-i Firdevs'te olsunlar, İnşaAllah.

Bu Şaban-ı Muazzam ve Mükerrem ayında, inşaAllah, üç dört gün içinde Şaban'ın 15'ini; Berat Gecesini idrak edeceğiz. Gayet mübarek bir gecedir. Cenab-ı Hakk'ın Kur'an-ı Kerim'de buyurduğu üzeredir: "Fîhâ yufraku kullu emrin hakîm" (44:4) (O gecede her hikmetli iş ayrılır/hükme bağlanır.) Bu gecede, önümüzdeki sene için takdir edilen her şey; ne olacağı, kimin doğacağı, kimin öleceği, kimin hasta veya zengin olacağı, kimin evleneceği... Hepsi bu gece yazılır. Bu sebeple çok mühimdir; İslam dininde ve takvimindeki en kıymetli gecelerden biridir. Çok ehemmiyetlidir; Mevlana ve Meşayıh Efendilerimiz bu geceye büyük özen gösterirlerdi. İhya etmeye Akşam namazıyla başlanır. Akşam namazından sonra üç defa Yasin-i Şerif okuruz. Her okumadan önce niyet edersiniz: Hayırlı rızık için, İslam üzere uzun ve sağlıklı bir ömür için... Akabinde dua ederiz. Gecenin ilerleyen saatlerinde, Yatsıdan sonra Tesbih Namazı kılabilirsiniz. Sonrasında, Fecr (İmsak) vaktine kadar ibadet edebilir; yüz rekat nafile namaz kılabilirsiniz. Aslında usulüne göre toplamda bin defa 'Kul Hüvallahü Ehad' (İhlas Suresi) okunmalıdır. Lakin Mevlana Şeyh Hazretleri bizler için kolaylaştırdı. İlk rekatta İhlas'ı iki kere, ikinci rekatta bir kere okuyun. Kimi bir saatte, kimi bir buçuk, kimi iki saatte bitirebilir. Acele etmeden, yavaşça yapabilirsiniz. Kısa bir yaz gecesi gibi değil; geceler uzundur. Namaz kılıp, dinlenmek için ara verebilir, sonra tekrar kılabilirsiniz. Sizin için hayırlı olacaktır; bu yıl için büyük bir sevaptır ve Allah'tan hacetlerinizi isteme vaktidir. En mühimi İslam dairesi içinde bulunmaktır; sizin, ailenizin ve herkesin İslam üzere olması, Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi vesellem) yolunu izlemesidir. Kötü alışkanlıklardan, kötü arkadaşlardan ve şerli insanlardan uzak durmak; onlarla aranıza mesafe koymak gerekir. Bu husus çok mühimdir. Bu paradan, altından, her şeyden daha eevladır: Güvende olmak ve manevi olarak temiz kalmak. Zira bu "manevi kirlilik" artık her yeri sarmış; nereye giderseniz gidin karşınıza çıkıyor. Sizi her yönden etkiler; sağlığınızı, ailenizi, dostlarınızı... Her şey tesir altında kalır. Bu sebeple, Şeytan ve ordusundan korunmak için Allah Azze ve Celle'ye sığınmak elzemdir. Şimdi onların devasa bir ordusu var; Şeytan'ın ordusu milyarları buluyor. Sadece bir iki kişi, yahut bir iki milyon değil; milyarlarca... İyi insan sayısı çok az. Bir milyar salih insanımız olsaydı harika olurdu ama vaziyet öyle değil. Herkes Şeytan'a ve onun telkinlerine uyuyor. "Uymuyoruz" deseler bile, hakikatte Şeytan'ın izinden gittikleri hemen aşikar oluyor. İşte bu yüzden, bu gece dualarınızdaki en mühim talep güçlü bir İman olmalıdır; şahsımız, ailemiz, evlatlarımız, kardeşlerimiz ve herkes için... Onlara verebileceğiniz en kıymetli hediye hakikaten budur. Çünkü Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) buyurmuştur ki; en makbul dua, din kardeşiniz için gıyabında (o bilmeden) yaptığınız duadır. Allah'tan onlar için hayırlısını istemek ve Cennette beraber olmayı dilemek... Bu, Allah katında büyük ecir getirir ve Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) de bundan hoşnut olur. Onlar bilmeden... Eğer bir arkadaşınız darda ise, sağlık sorunu varsa, devletle veya insanlarla bir sıkıntısı varsa; Allah Azze ve Celle'den bir çıkış yolu ihsan etmesini ve o sıkıntıyı gidermesini isteyin. Sorunlar sorun getirir; hayır ve iyilik ise iyilik getirir, inşaAllah. İşte bu gece için bu çok mühimdir. Ayrıca, Şaban'ın 15'inde oruç tutulmalıdır. Peygamberimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) her ayın dolunay zamanında üç gün oruç tutardı. Bunlara "Eyyam-ı Biyz" (Aydınlık Günler) denir çünkü ay her yeri aydınlatır. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) her ay bu üç günü oruçlu geçirirdi. Tabii ki biz her zaman oruç tutamıyoruz ama böyle zamanlarda gayret etmeliyiz. Bu gece ve gün hakkında; Allah'ın nasıl sayısız bereket ve sevap ihsan ettiğine dair birçok Hadis-i Şerif vardır. O, keremiyle bol bol verir. Elhamdülillah, Tarikat ehli olanlar mübarek insanlardır; onlar bahtiyar olanlardır. Çünkü onlar her hayrı yakalayıp manevi hazinelerine koyarlar. Tarikatta olmayan pek çok çeşit insan var. Sıradan Müslümanlar var; belki çoğu namaz kılmıyor veya oruç tutmuyor ama yine de Müslümanlar. Bir de namaz kılıp oruç tutan ama bu mübarek gecelerin, günlerin kıymetini bilmeyen Müslümanlar var. Onlar için bu sadece sıradan bir gündür; beş vakit namazlarını kılarlar, o kadar. Ramazan gelince oruçlarını tutarlar ama haricinde ekstra bir gayret göstermezler. Bu çok büyük bir sorun değildir. Lakin en fena sorun, başkalarının hayırlı ameller işlemesine mani olan insanlardır. Sizi namaz kılarken görürlerse, "Neden böyle kılıyorsun? Neden bu kadar çok kılıyorsun?" diye sorarlar. Bu kabul edilemez. Bazen bu cehaletten kaynaklanır; hatta buna şirk veya bidat derler, "şöyledir, böyledir" diye iddia ederler. Kendi insanlarını engellerler ve birçok talihsiz kişi de onlara uyar; ne Sünnet işlerler, ne nafile kılarlar, ne de Ramazan harici oruç tutarlar. Onlar için hiçbir şey kutsal değildir: ne gece, ne gün, ne erkek, ne kadın, ne Sahabe, ne Tabiin. Hatta birçoğu Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) hakkında burada zikredemeyeceğimiz şeyler söylerler; onların dediklerini tekrar etmek edebe sığmaz. Bunlar nasipsiz insanlardır. Ama Elhamdülillah, biz şanslıyız ki Peygamber'in (sallAllahu aleyhi vesellem) yolunu, Sünnetini elimizden geldiğince takip ediyoruz. Cenab-ı Hakk'tan kabulünü dileriz. Sadece bu kadarını yapabiliyoruz; Peygamber'in (sallAllahu aleyhi vesellem) yaptığı her şeyi aynen yapmaya güç yetiremeyiz. Ama niyetimiz onun yaptıklarına tabi olmaktır. "İnnel a'mâlu bin-niyyât." Peygamberimiz amellerin niyetlere göre olduğunu söyledi ve Allah Azze ve Celle de niyetin çok mühim olduğunu buyurur. Bu halis niyetimizle, Elhamdülillah, inşaAllah Peygamber'in (sallAllahu aleyhi vesellem) tüm Sünnetini işlemiş gibi sevap alacağız. Allah diğer insanlara da bu şansı, bu yola girecek kadar bahtiyar olmayı nasip etsin. Her zaman kapılarımızın herkese açık olduğunu söylüyoruz. "Allah'a gelin, Daru's-Selam'a (Esenlik Yurdu'na) çağırıyoruz." Allah kullarını Cennete, Selamet Diyarı'na davet ediyor. Allah Azze ve Celle saadete, her türlü hayra çağırıyor. Peygamber (sallAllahu aleyhi vesellem) çağırıyor ve biz de onun izindeyiz; bu yoldan uzak olanları da davet ediyoruz: Allah'a gelin, Peygamber'e gelin, Cennete gelin. İnşaAllah, hem Cennette hem de dünyada cennet misali bir hal içinde olursunuz. Bu Cennet kalbinizdedir; tıpkı Hazreti İbrahim'in ateşin ortasında olması ama oranın onun için "Gülşene" (Cennet bahçesine) dönmesi gibi. Bu hepimiz için aynıdır. Bu yüzden insanlara sesleniyoruz: Bu kapıdan uzak durmayın. Kapı açık; içeri girmemekle gaflet etmeyin. Bir söz vardır: Allah Azze ve Celle verirken, geç kalmayın. Ondan uzak kalmayın. Musluk akarken kabınızı doldurun. (Su akarken testiyi doldurun.) Bekleyip de "Sonra doldururum" demeyin, çünkü her zaman akmayabilir. Akıyorken çabuk davranın, isteyin ve alın. Çeşmeyi her yerde açık bulduğunuzda tembellik etmeyin ve "Daha sonra alabilirim" demeyin. Daha sonra burada olup olmayacağınızı veya musluğun hala akıp akmayacağını bilemezsiniz. Bu, dünyadaki her şey için de geçerlidir. Bunu belirtmeliyim çünkü insanlar bazen rızık hakkında soruyorlar. Bunu, altın alıp satan kuyumcu bir kardeşimizin dükkanındaki yazıda görmüştüm. Küçük bir not asmıştı. Diyordu ki: "1. Veresiye yoktur; teklif etmeyiniz." Ve yazdığı ikinci husus şuydu: "Musluk akarken kabını doldur; kapatma." Açık bırak; "Kapatayım da sonra açarım" deme. Devam et. Yıllar içinde birçok kişinin şöyle dediğini duydum: "İşim iyiydi ama yoruldum, dinlenmek istedim, o yüzden dükkanı kapattım." Sonra tekrar açmaya çalıştılar ama asla muvaffak olamadılar. Bu yüzden kapı açıkken, her şeye devam edin. Rızık için, ilim için, hayat için... İşler yolundayken "Belki şöyle, belki böyle, dinlenmeliyim" demeyin. "Çok çalışmamalıyım" demeyin. Allah sizin için açtığında, O'nun rızık kapısını kendi elinizle kapatmayın. Sonra pişman olursunuz. Her şeye istikrarla devam edin; bu hayırlıdır. Devamlılık iyidir; durmamalısınız, beklemeyin. Mevlana Şeyh de derdi ki: "Bizim yolumuz gayret yoludur; kim yorulur, kim duraklarsa bizden değildir." Yorulmayın, durmayın, bıkmayın. Allah bize onun gibi olmak için himmet ve kuvvet versin, inşaAllah. Maşallah, son nefesine kadar himmeti vardı ve durmadı. Şimdi bile, Maşallah, insanlara himmetini gönderiyor; rüyalarla veya ilham yoluyla insanları Tarikata yönlendiriyor. Elhamdülillah, bereketiyle bize hala ikram ediyor. Allah sizi ve bu ayı mübarek kılsın, inşaAllah. Allah bıkmadan usanmadan devam etmemizi nasip etsin, inşaAllah.

Recep ayı geride kaldı, Şaban ayındayız; neredeyse Şaban'ın ortasına yaklaşmak üzereyiz. Bu mübarek bir aydır, Peygamber Efendimiz'in (sallallahu aleyhi ve sellem) ayıdır. Elhamdülillah, Allah'ın rızasını kazanacak ameller işlemek büyük bir nimettir. Cenab-ı Hak bu nimeti; Kendi aşkı, Peygamber (sallAllahu aleyhi vesellem) aşkı ve Evliyaullah aşkı için bir araya gelelim diye bizlere bahşetti. Muhabbet göstermek ve insanların kalplerine neşe vermek çok mühimdir. Kin gütmeyin, içinizde kötü düşünceler beslemeyin. O'nun emrine itaat etmek ve emrinden çıkmamak Allah'tan büyük bir lütuftur, bir nimettir; en büyük saadettir. O'nun emrine uyduğunuzda selamette olursunuz. Eğer O'nun emrinden çıkarsanız isyana düşmüş olur, daima dertler ve sıkıntılarla boğuşursunuz. Sizin için hiçbir şey hayırlı gitmez. Belki de, "Gel, sana dünyaları verelim, bu yolu bırak" diyenlerin peşinden gitmeyi aklınızdan geçirirsiniz. Pek çok insan dünyanın peşine düşüp, asıl vazifelerini terk ediyorlar. Ama bu onlara hiçbir şey kazandırmaz, bilakis sefalet getirir; umduklarının tam tersini bulurlar. Ve eğer bu yoldan ayrılanlar olursa... Allah muhafaza... İnşaAllah geri dönerler. Eğer dönmezlerse, bu onlar için hakikaten büyük bir hüsran olur. Biz hep şöyle dua ederiz: "Allahümme sebbitna ale'l-hakk" (Ey Allah'ım, bizi Hak üzere sabit kıl). Allah bizi bu yolda daim kılsın, istikametimizden ayırmasın. Bu çok mühimdir; dikkatli olmalıyız, zira Şeytan hayırlı işler yapan herkesin peşine düşer. Yorulmak bilmez, asla vazgeçmez; son nefese kadar uğraşır. Bu sebeple, böyle meclislerde bulunmak —veya ihvanla nerede olursanız olun beraber olmak— elzemdir. Haftada bir, hatta iki-üç haftada bir bile olsa, en azından salih insanlarla bir araya gelmelisiniz. Böyle yapın ki... Allah sizden razı olsun, inşaAllah. Sizi yoldan kaymaktan muhafaza buyursun. Cenab-ı Hak cümlemizi muhafaza eylesin.

"Ey iman edenler! Eğer bir fâsık size bir haber getirirse onun doğruluğunu araştırın. Yoksa bilmeden bir topluluğa kötülük edersiniz de sonra yaptığınıza pişman olursunuz." (Hucurât, 49:6) Allah Azze ve Celle buyuruyor ki: Şayet sorumsuz bir kişi —yani sözüne itibar edilmeyen biri— size gelirse, teyakkuzda olun. Araştırın; anlattığı şeyin doğruluğunu, aslını astarını tahkik edin. Onun dediklerini mutlak doğruymuş gibi kabul edip de, başka insanlara musallat olmayın. Aksi takdirde sonradan pişman olursunuz. Neden? Çünkü o insanlar masumdur; bu adamın anlattıklarıyla uzaktan yakından alakaları yoktur. Neticede, bunun vebali sizin için çok ağır olur. Kendinizi perişan hissedersiniz; çünkü düşünmeden, işin aslını araştırmadan aceleyle hüküm vermişsinizdir. Bu sebeple, her konuda emin olmanız gerekir. Kulağınıza bir şey geldiğinde temkinli davranmalısınız. Araştırmalı ve hakikat payı olup olmadığına bakmalısınız. Ancak ondan sonra ne yapacağınıza karar vermelisiniz. Bu, her mesele için geçerlidir. Çoğu zaman insanlar gelip, "Doktora gittik, doktor illa bu ameliyatı olmamız gerektiğini söyledi," diyorlar. Ben de onlara her seferinde şöyle derim: Emin olmalısınız; başka bir hekime daha danışın. Sadece birine değil; iki veya üç doktora sorun. Eğer hepsi aynı şeyi söylüyorsa, o zaman yapacak başka bir şey kalmamış demektir. O vakit sabretmeli ve denileni yapmalısınız. Lakin sadece tek bir görüşe dayanarak harekete geçmekte acele etmeyin, zira sonrasında geri dönüşü olmaz. Nadîm olur, "Ah, keşke yapmasaydım," dersiniz. "Keşke başkalarına da sorsaydım." Bu düstur her şey için geçerlidir. Tanıdığınız iyi insanlar olabilir, fakat husumeti olan biri onlar hakkında kötü söz söyleyebilir. Siz buna öfkelenir ve belki de gidip onlarla kavgaya tutuşursunuz. Daha sonra gerçeği öğrendiğinizde büyük bir üzüntü yaşarsınız. Mahcup olursunuz; vicdan azabı çekersiniz. Allah Azze ve Celle bizim Yaratıcımızdır. O bize yol gösterir ve her türlü hayrı işlememizi emreder. O'na itaat etmemizi ve her türlü şerden uzak durmamızı ister. Kendi eylemleriniz yüzünden başkalarının sizi kınayacağı bir duruma düşmeyin. Acele etmek yok. Aceleci olmayın. El-aceletü mineş-şeytan; acele şeytandandır. Sadece hayırlı işlerde acele edilmelidir. Mesele kötü şeyler olduğunda ise ağırdan almalısınız; bekleyin. Bir gün, on gün, bir ay, on ay bekleyin; zararı yok. Bu, kendinizi zor bir durumda bulmaktan evladır; ki o durumda yaptıklarınızdan ötürü pişman olur, insanlara ve kendinize karşı mahcubiyet duyarsınız. Allah bizi kötü insanlara veya art niyetli kimselere uymaktan muhafaza eylesin. Bizi Allah'ın, Peygamber'in ve insanların bizden razı olmayacağı hallere düşürmesin. Allah bizi bu kötü akıbetten korusun, inşaAllah.

"Allah'a ve Resûlüne iman edenler var ya; işte onlar, Rableri katında sıddıklar ve şehitlerdir. Onların ecirleri ve nurları vardır." (57:19) Allah Azze ve Celle müminleri methediyor; onlar yaratılmışların en hayırlısıdır ve Allah Azze ve Celle'nin katında en yüksek derecelere sahiptirler. Allah Azze ve Celle'nin ve Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi vesellem) huzurunda övülen bu kimseler gibi olabilmek, herkes için elzemdir. Peki, bu mertebeye nasıl erişebiliriz? Evliyaullah'ın izinden giderek; zira sizi bu yüksek makamlara ulaştıracak olan onlardır. Onlar olmadan hiç kimse bu yüce makama vasıl olamaz. Çok nadirdir ama onların dahi bir Mürşidi vardır. Hızır (aleyhisselam) tarafından terbiye edildikleri o yola biz 'Üveysi' yolu deriz. Bir Mürşid olmadan, başında bir hoca olmadan, hakiki manada yol alamazsınız. Kim bir rehbere tabi olmazsa, onun Mürşidi Şeytan olur. Her şeyi çok iyi, çok doğru yaptığını zannedebilir ama bir noktada hepsi heba olur gider ve sonunda imansız, itikatsız kalır. Tehlikeli yerlerde tek başına yürümek büyük risktir; her an ayağınız kayabilir, düşebilirsiniz. Bu sebeple, sakın ha Mürşidsiz kalmayın. Sadece eteklerine yapışın; bu bile kurtuluşunuz için kâfidir. Ama eğer nefsinizi büyütmek istiyorsanız, o vakit bu zatları takip etmeyin; gidin, keyfiniz ne istiyorsa onu yapın. Lakin sonunda düşersiniz. Sizi kimse de kurtaramaz; Şeytan ile baş başa kalırsınız. Zira Şeytan'ın sizi Hak yoldan ayırıp kendi yoluna çekmesi çok kolaydır. İnned dîne indâllâhil islâm. (3:19) Allah katında hak din, İslam'dır. Kim İslam yolunun gayrısını ararsa —ve lâ yukbelu minhu— Allah ondan bunu asla kabul etmeyecektir. Allah Azze ve Celle, Kur'an-ı Azimüşşan'da böyle buyuruyor. Bu yolun dışında ne yaparsanız yapın, sadece nefsinize uymuş olursunuz ki bu tehlikelidir. Nefislerine uyanların sonu hüsrandır. Allah bizi Kendi yolunda daim eylesin. Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi vesellem) yolu, Evliyaullah'ın yolu; nur yolu... Allah kalplerimizi bu muhabbetle ve nurla doldursun, inşaAllah.

إِنَّمَا ٱلۡمُؤۡمِنُونَ إِخۡوَةٞ فَأَصۡلِحُواْ بَيۡنَ أَخَوَيۡكُمۡۚ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ لَعَلَّكُمۡ تُرۡحَمُونَ (Hucurât, 49:10) وَتَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡبِرِّ وَٱلتَّقۡوَىٰۖ وَلَا تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِۚ (Mâide, 5:2) Allah’ın emri budur. Müslümanlar, müminler kardeştirler. Birlik olmalısınız. Cenab-ı Hak size yardım eder. Üzerinize Rahmetini indirir. Allah’ın emri; birbirinize yardımcı olmanız, hayırda yarışmanız, İslam’a ve Müslümanlara destek olmanızdır. Sadaka verin ve birbiriniz için her türlü iyiliği yapın. Aranıza nefreti, kini ve hasedi sokmayın. Elhamdülillah, burası mübarek bir yer. Mevlana Şeyh Nazım (k.s.) Hazretleri burayı defalarca şereflendirdi. Elbette, buradaki insanların hepsi Tarikat ehlidir, dervişandır elhamdülillah. Nakşibendi, Kadiri, Çişti, Rufai, Bedevi; bütün bu Tarikatlar haktır. Her birinin başında Peygamber Efendimiz’in (sallAllahu aleyhi vesellem) pak soyundan gelen mübarek bir İmam vardır. Asırlardır milyonlarca insana nur saçmaktadırlar. Bu yüzden, birbirinize düşmanlık etmenize ne hacet var? Bilakis, yardımlaşma olmalı, dayanışma olmalı. Bu da Allah’ın takdiridir; O, yarattığı her kula ayrı bir istidat, ayrı bir imtihan ve ayrı bir yol vermiştir. Herkesin kalbi bir yere meyleder. Ama mühim olan varış noktasıdır, menzildir: Resulullah Efendimiz’e (sallAllahu aleyhi vesellem) vasıl olmaktır. Dolayısıyla, bütün Tarikatlar Peygamber Efendimiz’e (sallAllahu aleyhi vesellem) çıkan yollardır. Madem bu yoldasınız, Efendimiz’in (sallAllahu aleyhi vesellem) buyurduklarına ve Allah’ın emirlerine itaat etmeniz gerekir. Birlik içinde olun. Tabii ki her Tarikatın farklı usulleri olabilir. Bu farklılıklar sizi diğerlerine karşı huzursuz etmesin. Herkesi olduğu gibi kabul edin, hoş görün. Başkalarına karışmayın. Siz kendi halinize bakın. Nefsinize tevazuyu ve itaatkar olmayı öğretin. Her şeye kızıp öfkelenmeyin. Ufak meseleler yüzünden başkalarına sıkıntı çıkarmayın. Hayır, bu iyi değildir. İslam'ın zuhurundan beri Şeytan, dışarıdan gelen bir düşmanla asla muzaffer olamamıştır. Gelen hiçbir düşman İslam'ı bitirmekte veya Hilafeti yok etmekte başarılı olamadı. Bu hep içeriden yapıldı. Aralarına fitne sokarlar. Sonra bölünürler ve Müslümanların birbirini kırmasına sebep olurlar. Ve ondan sonra düşman gelip orayı istila eder. Bu, tarihte pek çok kez yaşanmıştır. Tarih çok mühim bir ilimdir. Kur'an "Ulumu'l-evvelin ve'l-ahirin"i barındırır. Öncekilerin ve sonrakilerin ilmi. İbret alasınız diye tarihi ve geçmiş kavimlerin kıssalarını anlatır. Ve Allah buyurur: "Fa'tebiru ya ulil ebsar." (Haşr, 59:2) "Fa'tebiru ya ulil elbab." İbret alın ey basiret sahipleri, ey akıl ve kalp sahipleri! Çoğu zaman, Müslümanların birbirine yardım etmemesi Ümmet için felakete sebep olmuştur. Az önce yolda bir kardeşimizle konuşuyorduk. Sordum, "Osmanlı İmparatorluğu'nu kim yıktı?" Müslümanlar. Müslümanlar yıktı — ki kendisi de Osmanlılar gibi bir Türk'tü. Osmanlılar sadece Türklerden oluşmazdı; Osmanlı mülkünde yetmiş iki buçuk millet vardı. Ve onlar İlay-ı Kelimetullah için savaşıyorlardı. Osmanlı'nın çöküşünü başlatan o yardımsızlık, o vefasızlık Kırım tarafından geldi. Şimdi orada Ruslarla ve diğerleriyle savaşıyorlar. Kırım ve diğer topraklar için savaşıyorlar. Buralar hep Giray Hanlarının imparatorluğuydu, mülküydü. Sultan Giray bir Tatar Sultanıydı. Tüm o bölgeye hükmediyordu. Ukrayna, Rusya—bütün buralar İslam diyarıydı. Onlar Müslümandı. Osmanlı Sultanı Viyana'yı, Avusturya'yı fethedecekti. Bu insanlardan yardım istediler, onlar da "Evet, yardım edeceğiz" dediler. Peki ne yardımına ihtiyaçları vardı? Sadece düşmanın arkadan saldırmasını, sızmasını engellemeleri gerekiyordu. Fakat hasetlerinden, kıskançlıklarından dolayı Giray Hanı, düşmanın hatlardan geçmesine göz yumdu. Ordumuzu yendiler, kırdılar ve o savaşta tüm Osmanlı hazinesini yağmaladılar. Bu İkinci Viyana Kuşatması'ydı. Birincisi Kanuni Sultan Süleyman Han zamanındaydı. Ben o bölgedeydim ve Sultan Süleyman’ın ulaştığı söylenen makamı gördüm. Orada bir antlaşma imzaladı, çünkü o Azametti bir Sultandı, sonra geri döndü. Ama ikinci seferde bu savaşı yapmak şart değildi, kader-i ilahi oldu. Akıbet ne oldu? Bundan sonra Osmanlılar güçlerini, kuvvetlerini yavaş yavaş kaybetmeye başladılar. Çünkü hazine gitmişti ve ordunun yarısı şehit düşmüştü. Sultanı oradan zor kurtardılar. Peki sonra Giraylara ne oldu? Bütün o bölge Ruslar tarafından işgal edildi. Onları kılıçtan geçirdiler ve ellerinden her şeyi aldılar. Şimdiye kadar o ihanetten hiçbir hayır, hiçbir fayda görmediler. Sebep ne? Müslümanların birbirine yardım etmemesi, birbirine sırt çevirmesi. Bu sebeple diyoruz ki, biz küçük bir cemaat olsak da, küçük şeyler için huzursuzluk çıkarmaya gerek yok. Yola devam etmelisiniz. Allah size birçok yer, imkan nasip etti. Haset etmeyin. Buraya gelen ve Tarikata karşı fitne çıkarmayan herkese kapımız açık olmalı. Kuran okunsun, Hadis okunsun, Mevlid, Zikir ve Sohbet yapılsın. Bunlar daim olsun. Eğer birbirinizle kavga ederseniz, başkaları gelir, sizi alır ve kapının önüne kor. Tıpkı tarihteki o insanlara olduğu gibi; size yardım ediyormuş gibi görünürler. Daha sonra her şeyi ele geçirir ve sizi bir kenara atarlar. İslam tarihinde bu tekerrür etmiştir, defalarca yaşanmıştır. Dediğim gibi, Osmanlılar Ehl-i Sünnet ve'l Cemaat idi. Tarikatları, meşayihı ve herkesi koruyup kollarlardı. Diğerleri de aynı itikattaydı. Tatar Giray Hanları da Ehl-i Sünnet ve'l Cemaat idi. Şia değillerdi, Vehhabi değillerdi. O zamanlar Vehhabiler yoktu, elhamdülillah. O bölgede, Orta Asya veya Rusya'da Vehhabiler henüz türememişti. O zamanlar farklı isimleri vardı, Kazan Hanlığı gibi. Kazan Tatarları her yıl Moskova'ya gider, ganimet toplar ve dönerlerdi. Güçlüydüler çünkü Ehl-i Sünnet ve'l Cemaat idiler, İslam'ın kılıcıydılar. Demek ki fitne, insanlar Ehl-i Sünnet olsa bile içine girebiliyor. Şia değillerdi, Selefi veya Vehhabi değillerdi. Elhamdülillah, o zaman Vehhabiler mevcut değildi. Ama maalesef bugün en azgın Vehhabiler o bölgededir— Rusya coğrafyasında, Orta Asya bölgesinde. Bu fitneyi ekiyorlar ve insanların itikadını ifsat ediyorlar. Şimdi oraya gitseniz bile, eğer aynı gruptan değilseniz, sizi düşman olarak görürler. Bu, o bölgede büyük bir fitnedir. O zamandan bugüne büyümeye devam etmiştir. Eğer onların fırkasından değilseniz, sizden razı olmazlar; size hasım muamelesi yaparlar. Bu çok büyük bir nifaktır. Bu yüzden, fitnenin başını küçükken ezmek gerekir. Yılanın başını küçükken ezmek lazımdır derler. Büyürse, onu tutamazsınız, baş edemezsiniz. Ve zehri her yere yayılır. Şu an yayılan gerçekten korkunç bir zehirdir. Bu yüzden birlik olmalıyız. Ufak tefek şeyleri mesele yapmayın. "Şunu dediler, bunu yaptılar" diye laf taşımayın. Cenab-ı Hak'tan kalplerimize kardeşlerimiz için muhabbet koymasını dileriz. Kardeşlerimiz, İhvanımız ve tüm Müslümanlar için. Tüm şerlerden emin olmak için. Bu hale ulaşmak kolay değildir. Çünkü sadaka vermeye veya bir hayır işlemeye niyetlendiğinizde, sizi ondan alıkoymak için birçok mani çıkar. Hani bir kıssa vardır... İmamın biri hutbe veriyormuş. Demiş ki: "Kim bir avuç pirinç verirse Allah mükafatlandırır—her bir tanesi için Allah ayrı sevap yazar." "Kim buğday, un veya yağ infak ederse—her şeyin bir ecri vardır." Bunun çok hayırlı olacağını anlatıyormuş. Bunda büyük bir ecir olduğunu müjdeliyormuş. Bunu dinleyen cemaatten biri çok heyecanlanmış, cezbeye gelmiş. Hemen evine koşmuş. Biraz erzak doldurmuş ve çıkmaya yeltenmiş. Aniden karısını karşısında dikilirken bulmuş. "Nedir bu?" diye sormuş kadın. Adam: "İmam Efendi bunu sadaka olarak vermemizi söyledi; çok mühimmiş" demiş. "Bırak onu aşağı!" diye bağırmış kadın. İmam dışarıda bekliyormuş. "Bu adam nerede kaldı?" diye düşünmüş. Meğer şeytanın anası oradaymış. Kadın şeytanlık yapmış, mani olmuş. İşte ne zaman hayırlı bir işe niyet etseniz, birçok Şeytan peyda olur. Bu yüzden derler ki, Peygamber sevgisi olmayan insanların bir toplantısı olsa, etraflarında binlerce kişi bulabilirsiniz. Ama Resulullah Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) için yapılan bir sohbete veya meclise gittiğinizde, o kalabalığın ancak onda birini bulabilirsiniz. Eskiden bunun hikmetini merak ederdim. Sebebi budur. Şeytan o gaflet ehli insanlara dokunmaz; onlardan memnundur. İnsanların sevaptan, Peygamber muhabbetinden ve Allah aşkından kaçmasını ister. Bu yüzden onları oraya sevinçle iter, "Evet, evet, haydi daha çok insan gitsin" der. Ama diğerlerine fısıldar: "Sakın ha yapma, Peygamber'e salavat getirme." "Lanetlenirsin, Müşrik olursun, şöyle olursun, böyle olursun" diye korkutur. Feyizli bir sohbete veya mübarek bir meclise katıldığınızda size saldırırlar, vesvese verirler. "Yaptığımız haram mı? Neden buradasın?" "O insanlar bunun haram olduğunu, şirk olduğunu, ateşe gideceğini söylediler." "Duan kabul olmayacak, asla affedilmeyeceksin" derler. Halbuki söyledikleri her şey hakikatin tam zıddıdır. Cenab-ı Hak, "Ben Gafur'um (Bağışlayan), Rahim'im (Merhamet eden)" buyurur. Son nefesine kadar af dileyebilirsin ve Ben seni affederim. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) buyurdu ki, Allah-u Teala şöyle der: "Eğer siz hiç günah işlemese idiniz, Allah sizi helak eder ve yerinize günah işleyip tevbe eden kullar yaratırdı ki onları affetsin." "Çünkü Ben affetmeyi severim." Allah böyle buyuruyor. Yine de onlar Allah’ın kelamını kabul etmezler. Neden? Çünkü haset ediyorlar. İçleri kıskançlık dolu. İnsanlar için, hiç kimse için bir hayır, bir iyilik istemiyorlar. Kıskançlık en kötü haslettir. Şeytandandır. İnsanın Cehenneme koşmasına sebep olur. Ve onlar bunda hala ısrar ve inat ederler. Bu aynı zamanda bir Küfür alametidir. Hakkı bilse bile, kıskançlığından dolayı diğer kişinin o nimete sahip olmasını kabul etmektense kendini ateşe atmayı yeğler. Bu mühim bir meseledir. Bu nedenle Allah Müslüman kalpleri hasetten, kıskançlıktan muhafaza eylesin. Haktan, Peygamber Efendimiz’in (sallAllahu aleyhi vesellem) yolundan, Sünnet-i Seniyye'den sapmaktan korusun. Bu rahmet yoludur, saadet yoludur, müjde yoludur. "Beşşiru vela tuneffiru." Efendimiz (sallAllahu aleyhi vesellem) buyurdu: "Müjdeleyiniz, nefret ettirmeyiniz." İnsanlara Allah'ın herkesi affedeceğini söyleyin. Endişe etmeyin. Bazı insanlar gelip, "Kötü işler yapıyoruz; günahkarız, belki Cennete giremeyiz" diyorlar. Hayır—kim halis bir niyetle af dilerse, Kur'an-ı Azimüşşan buyurur: "Yubeddilullahu seyyiatihim hasenat." (Furkan, 25:70) Allah onların günahlarını sevaba tebdil eder, çevirir. Artık günah değildir. Günah silinir ve Allah yerine sevap yazar. Mevla işte böyledir, Kerim'dir. Allah’a şükretmeliyiz. Her zaman Allah’a hamd etmeli, "Eş-şükrü lillah, Elhamdülillah, Eş-şükrü lillah" demeliyiz. Bizi Kendi yoluna kabul etti. Bu yüzden Müslümanlar arasında incir çekirdeğini doldurmayacak sebeplerle sorun çıkmasın. Bazı akılsız insanlar vardır, kızdıklarında "Allah affedebilir ama ben affetmem" derler. Bu... Allah bu insanlara akıl fikir versin, hidayet versin. Allah hepimizi affetsin. Yüce Allah’ın affına muhtacız. Allah bizi yolunda daim ve kaim eylesin. Böylece düşmeyelim, şaşmayalım. Elhamdülillah, Meşayih ile, Mevlana ile ve Tarikat ehli ile beraberiz. Allah derecelerini ali eylesin. Allah rızası için bize de himmet etsinler. Şükretmeli ve bizi bu kapıdan ayırmamasını niyaz etmeliyiz. Allah bizi daha da yüceltsin inşaAllah.

وَقُلِ ٱلۡحَقُّ مِن رَّبِّكُمۡۖ فَمَن شَآءَ فَلۡيُؤۡمِن وَمَن شَآءَ فَلۡيَكۡفُرۡۚ De ki: Hak Rabbinizdendir. Artık dileyen iman etsin, dileyen inkar etsin. (Kehf, 18:29) Allah Azze ve Celle buyuruyor ki: "Hakkı söyle." Hakikati konuş. Kim iman etmek isterse, iman etsin. Ve eğer inanmak istemiyorsa, inkar etmeyi seçsin. Fakat sen, doğruyu söylemekle mükellefsin. İnsanların hakikati bilmesi gerekir. Ondan sonrası, onların bileceği iştir. Lakin senin vazifen —söylemen gereken şey— hakikattir. Soranlara anlat; onlara gerçeğin ne olduğunu bildir, sakın yalan söyleme. Bilhassa Hak ve Allah yolu hususunda. Kendinden yanlış bir şey katmamalısın. Kafandan şeyler uydurup konuşamazsın. Yani, hakikat neyse onu söylemelisin. Korkmana gerek yok. Zira korkarsan, konuşman gereken doğru zamanda susabilirsin. Fakat herkesin hakikati kabul etmesi gerekir. Kim hakikati, Hakkı kabul ederse, selamette olur. Eğer kabul etmezse, tehlikede olabilir. İşte 'demokrasi' dedikleri şeyin aslı budur; gerçek demokrasi budur. Herkes kabul edip etmemekte serbesttir. Ama gerçeği bilmeleri şarttır. Burada, hayatlarının sonuna kadar onlar için bir mühlet vardır. Son nefeslerine kadar kabul etme şansları vardır. Eğer ölmeden evvel kabul ederlerse, Allah onları affeder. Ama kabul etmezlerse, o vakit büyük bir pişmanlık yaşanır. Bu dünya pişmanlığına benzemez: "Keşke şunu almasaydım; ucuzdu, şimdi pahalandı" demeye benzemez. O durumda, hâlâ hayattasın. Ama o diğer pişmanlıkta —öldüğün zaman— iş işten geçmiştir. Bu yüzden insanlara bunu anlatmalıyız. Bunu kabul etmeniz lazım. Allah size bu fırsatı ömrünüz boyunca verir. Hayatınızın sonuna kadar inançsız biri olabilirsiniz. Fakat hayatınızın sonunun ne zaman geleceğini bilemezsiniz. Doksan, seksen veya yetmiş yaşına kadar yaşayacağınızı zannetmeyin. Belki otuz yaşında biter. Belki elli, belki altmış. Yani "İstediğimi yapayım, sonra pişman olur tövbe ederim" diye bir garantiniz yok. Hayır, her daim istiğfar etmelisiniz. Hayatta garanti yoktur. İnsanın ecelini sadece Allah Azze ve Celle bilir. Bu yüzden insan temkinli olmalı, işi sonraya bırakıp sonra "Evet haklısın, sen böyle demiştin..." dememeli. O zaman, çok geç olabilir. Allah bu insanlara hidayet versin. Bize de güzel bir anlayış bahşetsin, daima Allah yolunda olalım. Geç kalmamak için uyanık olalım, inşaAllah. Allah bizi nefsimizin şerrinden korusun, inşaAllah.