Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

وَتَرَى ٱلنَّاسَ سُكَٰرَىٰ وَمَا هُم بِسُكَٰرَىٰ وَلَٰكِنَّ عَذَابَ ٱللَّهِ شَدِيدٞ (22:2) Allah Azze ve Celle'nin bu ayeti; Kur'an-ı Azimüşşan, her zaman için geçerlidir. Allah Azze ve Celle'nin mübarek, müşerref kelamı kadimdir. O'nun kelamı her zaman içindir. Bu ayet kıyamet için söylenmiştir ama bu dünyada da, özellikle ahir zamanda insanlar sarhoş gibidirler. Ayette "sarhoş değildirler" buyuruluyor ama vaziyetten, durumun kötülüğünden dolayı sarhoş gibi oluyorlar. Bu zaman da aynı şekildedir. Kıyamet günü o durum daha şiddetli olur ama şimdi de ona benzer bir hal var. İnsanlar Allah Azze ve Celle'yi unutmuş, ne yapacaklarını şaşırmış haldeler. Ne yapıp ne edeceklerini bilmiyorlar. Önlerinde yol var ama sarhoş oldukları için hiçbir şey görmüyorlar. Ne yapacaklarını bilmiyorlar; bir oraya çarpıyorlar, bir buraya çarpıyorlar. Halbuki Allah Azze ve Celle'nin selamet yolu bellidir. Selamet İslam'dadır, başka bir şeyde değil. O yolu bırakanlar böyle sarhoş gibidirler; bu durum onları sarhoş eder. Bir sarhoş nasıl kendini zapt edemezse, bu insanlar da aynı şekildedir. Doğru yola girip Allah'ın ipine sağlam sarılan, işte o sağlam durur. Diğerleri ise bir oraya, bir buraya savrulurlar. "Şu sistem var, öteki sistem var" derler ya da kendi kafalarına göre sistem kurarlar. Kendini akıllı zannedip insanlara zarar verirler. En büyük zararı hem kendilerine hem de başkalarına verirler. Onun için Allah yolundan ayrılmayın, Allah yolunu takip edin. Allah Azze ve Celle'nin emirlerini yerine getirin. Onları ne kadar yerine getirirseniz, o kadar selamette olursunuz. Sarhoşluktan uyanırsınız; çünkü bu dünya sarhoşluğu faydasızdır. Bunu bir kenara bırakın; bu yetmiyormuş gibi, daha beter hale gelmek ve daha fazla sarhoş olmak için her türlü şeyi kullanırlar. Onları kullananlar sadece sarhoş olmakla kalmaz, hem kendini hem de etrafındakileri mahvetmiş olur. Allah muhafaza etsin. Kötülükten kurtulmak isterseniz Allah yoluna sarılın, Allah yolunda olun, Allah'ın istediği gibi olun. Şeytanların izinden gitmeyin, onların gösterdiği yol, yol değildir. Yaptıkları iş, iş değildir ve faydası yoktur; faydası olsa kendilerine olurdu. Allah Ümmet-i Muhammed'i ve çoluk çocuğumuzu muhafaza etsin. Onlara da musallat olmuşlar, her türlü kötülüğü öğretiyorlar. İyilik namına ne varsa ortadan kaldırmak istiyorlar. Ama Allah Azze ve Celle nurunu tamamlayacak inşallah. Bu sarhoşluğun sonunda selamet olacak; bu karanlığın sonunda aydınlık olacak, nur olacak inşa'Allah. Allah o günleri tez zamanda getirsin, biz de görelim inşa'Allah.

وَمَنۡ أَعۡرَضَ عَن ذِكۡرِي فَإِنَّ لَهُۥ مَعِيشَةٗ ضَنكٗا (20:124) Allah Azze ve Celle buyuruyor: "Benim zikrimden yüz çevirenlerin, beni hatırlamayı akıllarına getirmeyenlerin hayatları zor olur, kötü olur." Bu yaşadığımız günler onu gösteriyor. Bütün dünyada sıkıntı var; sıkıntılar çok, her türlü dert mevcut. Maişet bakımından da sıkıntı, aile içinde de sıkıntı; her türlü sıkıntı var. Bunların sebebini Allah Azze ve Celle şöyle izah ediyor: Allah'ın zikrinden uzak durmak. Allah'ı hatırlamamak. Allah Azze ve Celle'nin verdiği nimetlere şükretmemek. Bunlardan dolayı bu sıkıntılar oluyor. Millet, sıkıntılarını gidersin diye devletten istiyor; daha fazla para istiyor. "Bu para artık yetmiyor" diyorlar. Halbuki Allah Azze ve Celle'den bereketini isteyeceksin ki para yetsin. Sana verilen şeylerin bereketi olunca, kazancın daha fazla olur. Sana verilen para, bir dakikada kurtların eline geçiyor. Maaşı hiç artırmasalar, Allah'tan isteseniz daha iyi. "Hiç artırmayın" deyin. "Her şey yerinde kalsın, bereket kalsın." Allah Azze ve Celle'ye dua etmek lazım. "Bize bereket ver" diye. Verilen şeyin bereketi olduktan sonra kimseye muhtaç olunmaz. İnsan fazlasını istemez. "Bu kadarı yeter" der. Allah Azze ve Celle de bereketini verir, o vakit her şey rahat olur. Bunlar tecrübe edilmiş, yaşanan şeylerdir. İnsanlar ne kadar tamah ederse, o kadar bereket gider; bereket kalmaz. Şimdi "Bu kadar fazla para alacağız" diye seviniyorlar. Halbuki bir taraftan alıyorlar, öteki taraftan onun daha fazlasını geri vermiş oluyorlar. İnsanların bundan haberi yok. "Zam aldık" diye seviniyorlar. Seviniyorlar... Bazen uyanıyorlar ama yine de aynı yolda gidiyorlar. Aynı minval üzere devam ediyorlar. İnsanlar artık uyansın. Uyansınlar ki Allah Azze ve Celle'nin bereketini bulsunlar. Allah'tan talep edin. Allah'tan talep eden kazanır. İnsandan talep eden her daim kandırılır, bir şey elde edemez. Onun için Allah Azze ve Celle bereket versin. Verilen az da olsa bereketli olsun; bu, çoktan daha iyidir. Allah insanlara yardım etsin. Şuur ve uyanıklık versin. Allah Azze ve Celle'ye dönsünler. Allah'ı hatırlasınlar. Ondan sonra hayatları rahat olur. Allah yardımcımız olsun.

Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem buyuruyor: "Küllü benî âdeme hattâun..." Bunun devamı da var. Yani her Ademoğlu, her insan hata yapabilir; hatta yapar. "Yapabilir" ihtimali değil, bizzat yapar. Tabii bu zamanda hata yapmayan kimse yok. Hatasız, kusursuz olanlar sadece peygamberlerdir. Onların haricinde herkes hata yapar. Sahabe de hata yapar, Ehl-i Beyt de hata yapar, imam da yapar, evliya da yapar, şeyh de yapar. Hatayı insanoğluna Allah Azze ve Celle vermiştir. Ama hatasını bilip tövbe etsin diye... Tövbe edince onun da ecrini alır. Yani hata, bir insanoğlunun noksanlığını göstersin diye Allah Azze ve Celle tarafından takdir edilmiştir. Sadece peygamberler en mükemmel olandır, biz de onları takip edeceğiz. Onlara hürmet edilmesi için hatasız olanlar onlardır. Tabii Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem son peygamberdir. Ondan sonra peygamber yoktur. Saçma sapan insanlar çıkıyor "ben peygamberim" diye; onları akıl hastanesine kapatmak lazım. Hata yapmak kötü bir şey değildir. İnsanın hatasından ders çıkarması lazım. Hata yapınca, "Bu bir hatadır, bunu ikinci defa yapmamam lazım" diyerek kabul etmesi gerekir. Hatayı kabul etmemek kusurdur, noksanlıktır. O kişi hatasından faydalanmamış demektir. Hatadan da faydalanılır. Hata yaptıysan, ikinci defa yapma. Bu, insanın aklında kalır. Eğer o hatayı yapmasa ve kimse de onu uyarmasa, hayat boyu o hatayı tekrarlayıp durur, doğru yaptığını zanneder. O yanlışın peşinden gider. En sonunda da bakar ki; yaptıklarıyla ya günaha girmiş yahut bu işleri boşuna yapmış. Kötü şeyler insanın aklında daha çok kalır. Çoğu insan iyiliği hatırlamaz, genellikle kötülüğü veya olumsuz şeyleri hatırlar. Mesela insan bir yere gitmiştir, bir davet olmuştur, yemeği beğenmemiştir, şudur budur... O insanın aklında kalır; "Filanca yerde kötü yemek yedik" diye. Halbuki ondan sonra binlerce defa yemek yemiştir. Hiç aklına gelmez ki "şu yemek ne güzeldi" diye, o aklına gelmez. Aklına gelen o kötü yemektir; yemek tuzludur, tatsızdır vs. o aklına gelir. Ama iyiyi hatırlamaz, nadiren hatırlar. Onun için hatadan dönen, Allah'ın sevdiği insan olur. Hata dediğimiz; hem günah olabilir hem de normal, günlük hatalar olabilir. İnsan bunlardan da öğrenir, hayatını daha iyi yaşayabilir. Onun için şimdiki insanlar hiç hata kabul etmiyor, "Biz mükemmeliz" diyorlar. Oysa mükemmel insan yoktur, herkes hata yapabilir. Bu, Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in mübarek sözüdür; muhakkak öyledir, herkesin hatası vardır. Hatasını düzeltmesi lazım. Farkına vardığı vakit düzelir. Bilmese bile, insan her gün "Estağfirullah" diyerek; "Allah'ım, bildiğimiz bilmediğimiz hatalar için tövbe ettik" diye dua etmelidir. Allah hatalarımızı affetsin inşa'Allah.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ كَانَتۡ لَهُمۡ جَنَّـٰتُ ٱلۡفِرۡدَوۡسِ نُزُلًا (18:107) Allah Azze ve Celle vaat ediyor. Allah Azze ve Celle'nin vaadi haktır. İman edip iyilik yapanların mekânı, inşa'Allah Firdevs cennetleri olacak. Bu güzel emri yerine getirmek müminler için en büyük nimettir. Büyük nimetlerden en büyüğüdür. İyilik yapıp iman edeceksin. İman, gayba imandır... Gayba iman demek; başta Allah'a, Peygamber'e, meleklere, cinlere olmak üzere Allah Azze ve Celle'nin emirlerinin hepsine inanmaktır. İman olmayınca büyük bir boşluk oluyor. Bir hiçlik oluyor. İnsan ne yaptığını bilemiyor. Şeytan da bunu istiyor; insanlara bunu empoze ediyor derler. Öyle gösteriyor ki; sanki bu iman, gayba iman gerekmez, öyle bir şey yokmuş gibi. Zaten gaybın ne kadar mühim olduğuna dair en büyük delil; senin kendi vücudun, bizzat kendin, insanın kendisidir. Nereden geldi? Allah insanı yoktan yarattı. Peki nasıl yaratılıyor? Fabrikadan mı çıkıyor, başka bir şeyden mi? Allah yaratıyor işte. İnsanlara ruh veriyor, diğer canlılara can veriyor. İşte o ruh ve can; gaybın ehemmiyetine dair Allah'ın, insanların eline verdiği tutulur bir delildir. O ruh gittikten sonra insan orada bir leş yahut ceset halini alıyor. Hayvan da aynı şekilde. O insanların inanmadığı şey; bütün vakit, hayat boyu kendi ellerindedir. Uzakta değil. Onun için iman büyük bir nimettir, akıllılıktır. Ona iman etmeyenin aklı noksandır. Çünkü elinde koca bir delil var: Kendi vücudu, etrafındaki şeyler. O ruh olmasa, o iman etmediği şey olmasa; o gittikten sonra ne bir nefes alabilir ne de bir adım atabilir. Onun için bu iman mühimdir. İmanın semeresi, meyvesi cennettir. Ona iman etmemenin cezası da cehennemdir. Allah muhafaza etsin. Allah imanımızı kuvvetlendirsin inşa'Allah.

أَلَا بِذِكۡرِ ٱللَّهِ تَطۡمَئِنُّ ٱلۡقُلُوبُ (13:28) Kalplerin mutmain olması için, huzur bulması ve insanın içinin rahatlaması için ne lazımdır? Allah Azze ve Celle'yi hatırlamak; Allah'ın ismini, Azze ve Celle'nin ismini zikretmek lazımdır. O'na inanmak, O'na güvenmek lazımdır. Başka türlü itminana ermek yoktur. Şeytan insanları yoldan çıkarmış. Ateist yapmış, deist yapmış, bilmem ne yapmış; insanlara neler neler yapmış. Güya modern olduk, güya akıllıyız, güya bizden daha akıllısı yok. Eh tamam, akıllısın da kalbin mutmain oldu mu? İçinde huzur var mı, iyilik var mı, rahatlık var mı? Yok. Peki niçin? Çünkü Allah Azze ve Celle'den uzaksın. Seni yaratan Allah Azze ve Celle'dir. Sana yolu gösteren de O'dur. Güzellik yolunu gösteren Allah Azze ve Celle'dir. O'nun yolu güzellik yoludur, itminan yoludur, huzur yoludur, iç rahatlığı yoludur. Allah Azze ve Celle'nin gösterdiği yol, her türlü iyiliğin yoludur. Çünkü seni yaratan O'dur. Sen kendi kendine yaratılmadın. Seni Allah yaratmış; etini, kemiğini, kanını, her şeyini O var etmiş. Seni yarattığı gibi, sana ne yapacağını da göstermiş ve söylemiştir. Sen O'nun dediğini yapmazsan, kendi kafana göre hareket edersen olmaz. Sen bir makineyi bile yapamazsın. Başkası yapsa ve sen bilmeden "tamir edeceğim" diye uğraşsan, onu daha beter edersin; bozup kenara atarsın, bir işe yaramaz. İşte sen de o haldesin. Onun için insanın huzur bulması, itminana ermesi, rahatlaması; kalbinin mutmain, hayatının ve ahiretinin güzel olması için Allah'ı hatırlaması gerekir. Allah Azze ve Celle'ye inansın, Allah Azze ve Celle'nin ismini zikretsin. Sıkıntı olduğu vakit O'nu zikretsin. Şimdi "ateist olduk, bilmem ne olduk" diyorlar. Başlarına biraz bir şey gelse, "Aman Allah'ım!" diye bağırırlar. Yer biraz sallansa, "Allah!" diye haykırırlar. E hani ateisttin, hani öyleydin? Demek ki Allah insanın fıtratına o yolu koymuş; doğru yolu ara sıra hatırlatıyor. Sonra şeytan yine insanı kandırıyor, yine yoldan çıkarıyor. Onun için Allah hepsine hidayet versin. Yoldan çıkmasınlar. Okuyup da insanı yoldan çıkaran o ilim, ilim değildir; cehalettir. İlim bilmektir. Neyi bilmek? Yaratanı bilmektir. Allah hepsine hidayet versin, doğru yola dönsünler inşa'Allah.

إِنَّهُمۡ فِتۡيَةٌ ءَامَنُواْ بِرَبِّهِمۡ وَزِدۡنَٰهُمۡ هُدٗى (18:13) Allah Azze ve Celle, Kur'an-ı Azimüşşan'da o genç insanları zikrediyor. Onların meselesini anlatıyor. Onlar çok varlıklı, zengin ama en mühimi akıllı insanlardı. Allah Azze ve Celle onları öyle yaratmış ki her şeyleri vardı. Hiçbir şeye ihtiyaçları yoktu. Onlar Allah yolu için, bu kıymetli zannedilen şeyleri bırakıp, esas kıymetli olan şeye yöneldiler. Bu, herkesin nefsine hakim olup da bırakabileceği bir vaziyet değildi. Kralın yanında en sevdiği insanlardı. Para, pul, mal, mülk, kadın, kız ne derseniz, her şey vardı. Yani adeta burada cennette yaşıyorlardı. Dünya cennetinde yaşıyorlardı. Ama baktılar ki hakikat bu değilmiş. Bu cennet bunlar değilmiş, bunlar çöptür. Allah yolunda olmadıktan, o herife taptıktan sonra bunların hiçbir kıymeti yoktur. Bunlar biraz sonra gider. Ya bize kızar atar, ya kafamızı keser; yaşasak bile ne olacak? Sonu yok. Allah kalplerine hidayet verdi. Hidayet olunca en büyük nimete kavuşmuş oldular. Her şeyi bıraktılar, Allah yolunda devam ettiler. Allah Azze ve Celle, Kur'an-ı Azimüşşan'da onları ilelebet methetti, zikretti. Bu mübareklerin Allah'a şükür birkaç yerde ziyaret makamları var. Ama esas olan yer burasıdır. Çünkü Şeyh babamız Şeyh Nazım Hazretleri ve Hacı Annemiz de aynı şekilde tecelli ettiler; 'Burasıdır' diye işaret ettiler. Hakiki yerleri burasıdır. Şam'da da bizim oturduğumuz yerde var ama onun hiç alakası yok. Ürdün'de var, o da başka ama esas burasıdır. Kur'an-ı Azimüşşan'da vasfedilen, Peygamber Efendimiz'in (sallAllahu aleyhi ve sellem) ve evliyaların işaret ettiği yer burasıdır, Allah'a şükür. Burayı ziyaret etmek berekettir. Tabii her yerden de o bereketi alabilirsiniz. Yani bütün evliya, peygamberler ve salihlere okuduğunuz vakit, hepsine hediye etmek lazım ki her birinin sevabı size de gelsin. Peygamber (sallAllahu aleyhi ve sellem) Allah Azze ve Celle'nin fazlı keremini, cömertliğini anlatıyor. Her insana hediye ettiğin vakit, sana da o kadar sevap veriyor. Demek ki Allah'a şükür bizim yolumuz; Müslüman yolu, iman yolu, tarikat yolu... Buna inanan insanların yolu en güzel yoldur. Ama şeytan tabii onları istemez. Bir taife çıkarmış; ne şefaat biliyor, ne evliya biliyor, ne peygamber biliyor. "Hepsi bizim gibi insan" diyorlar. Kaba tabirle, "İstersen sen de otur kendi kendine oku yeter" diyorlar. O da Allah kabul ederse... Allah'a şükür biz her okuduğumuzda, her bağışladığımızda milyarlarca sevap kazanıyoruz. Peygamber (sallAllahu aleyhi ve sellem) "Bire on" diyor. Dünyada gelmiş geçmiş kaç milyar Müslüman, kaç milyar mümin varsa, onların adedince sevap kazanmış oluyoruz. Allah'a şükür bu büyük nimettir. Şimdiki insanların dünya ahvali peşinde koşmaları akılsızlıktır. Akılları çok ama yaptıkları akılsızlıktır. "İşte işim yok, param yok, iş yaptım olmadı..." Ya sen işin olmadıysa, iflas ettiysen bile yaşıyor musun? Yaşıyorsun. Niçin yaşıyorsun? Çünkü rızkın var. Rızkın olmasa yaşamayacaksın. Rızkın oldukça yaşıyorsun. O zaman şükretmek lazım. Mühim olan bu yolda olmaktır. Allah Azze ve Celle'nin yolunda olduktan sonra hiçbir şey kaybetmezsin. Peygamber (sallAllahu aleyhi ve sellem) buyuruyor: "Mümin kişinin işine taaccüp ettim (şaştım)." Onun her şeyi hayırdır. İyi de gitse hayırdır, kötü de olsa mümin için hayırdır. Yani hiçbir şeyi boşa gitmiyor. Kötü olursa sabreder ecrini alır. Fakirdir, Allah ona fakirliğinin sevabını verir. Hastadır, onun da sevabını alır. Yani her türlü sıkıntı varsa, onun muhakkak bir ecri, sevabı vardır. İyilik olursa, şükretmesinden dolayı yine sevap ve hasenat kazanmış olur. Onun için bu dünya, şimdiki düzen, insanları sırf dünya peşinden koşturuyor. "Yok şu sana böyle yaptı, bu böyle yaptı..." Aslında insanlar da hak ediyor. Allah Azze ve Celle'nin nimetini bırakıp, nimeti başkalarının yanında umuyorlar. "Bu bana iyilik yapacak, bu bana iş verecek, bu benim maaşımı artıracak, bu benden alacak..." diye bekliyorlar. Allah Azze ve Celle'yi bırakıyorlar, rızkı verenlerin insanlar olduğunu zannediyorlar. Rızık veren Allah'tır. Onun için bu mühim bir meseledir. Bütün insanları kandırmışlar. Yani eski insanlar kalmamış. Eski insanlar Allah'a daha çok tevekkül eden insanlardı. Adamlar aç kaldılar, susuz kaldılar ama gene de yaşadılar. Allah'ın rızkıyla geçindiler. Şimdikiler hem yiyip içiyorlar hem her şeyleri var, gene de kanaat yok. Kanaat, Allah'ın verdiği en büyük hazinedir, definedir. Başka şey değil. Gerisi lüzumsuz şeylerdir. Allah muhafaza etsin, öyle bir şey ki... Karşılıksız veren kimdir? Bakan mıdır, başbakan mıdır, patron mudur, Amerika mıdır, Afrika mıdır? Kim karşılıksız veriyor? Bu dünyada karşılıksız bir şey veren kim var? Hiç kimse karşılıksız vermez. Muhakkak bir şey alacaksan, onun karşılığını az veya çok vermen lazım. Nasıl olursa olsun. Tek karşılıksız veren Allah Azze ve Celle'dir. Onun için Allah'a tevekkül edin. Bu dünyanın sıkıntısından kurtulun. Tevekkül edenin, Allah yanındadır. Hasbünallah ve ni'mel vekil. Hasbünallah demek Allah'a tevekküldür; "Bana yardımcı olan Allah'tır" demektir. Onun hazineleri bitmez. "İstediğiniz kadar isteyin" diyor. Şimdi diğerleri istiyor; sana reklam yapıyorlar, "Şu şu kadar verecek, sen bu kadar kazanacaksın" diyorlar. Halbuki karşılığında hiçbir şey yoktur. Sonra bakıyorsun elinde avucunda ne var ne yok, hepsi sömürülmüş gitmiş. Ufacık bir şey karşılığında senin bütün iliğini sömürmüşler, hiçbir şeyini bırakmamışlar. Onun için dikkat etmek lazım, buna dikkat edin. Hele bugünlerde tamah (açgözlülük) zirveye ulaşmış. Herkes de biliyor bu vaziyetleri. Bir şey çıkıyor, birisi "Ben kazandım" diyor; bin kişi atlıyor ona, hepsi kaybediyor. Her neyse, biz de burada yine bu üç gün bir yolculuk yaptık. Bu işler, insanların saflığını kullanıyor. Saf olmasa bile en akıllı insanı dahi kandırıyorlar. Hiçbir şey karşılıksız değildir. Ona dikkat edin, "Bir vereceğim, bin kazanacağım" diye bir şey yok. Hele bugünlerde öyle bir şey hiç yok. Sen malını mülkünü muhafaza et. Hele bu son senelerde insanlar oturduğu evi, malını mülkünü satıp "Bir ev satacağım, üç yüz tane ev alacağım" hayaliyle kandırılıyor, sokakta kalıyor. Bugünlerde zaten en büyük problem, bize gelen en çok şikayet: "Ev sahibi bizi evden atıyor." Neymiş efendim; oğlu geliyormuş, kızı geliyormuş. Aslında kirayı beğenmiyor, daha fazla kira istiyor. Akıllı olun. Ölüm kalım meselesi olmadıkça, isterse dünyanın hazinelerini önüne koysunlar, sakın "iş yapacağım" diye evinizi satmayın. Oturduğunuz ev, başınızı sokacak bir yeriniz olsun. Onu başka türlü sakın elden çıkarmayın. Atalarımızın dediği gibi; dünyada mekan, ahirette iman. Yani bu iki şey çok mühimdir Müslüman için. Peygamber (sallAllahu aleyhi ve sellem)'in de hadis-i şerifi var; dünyada üç şey mühimdir diye. Birisi oturacağı ev, birisi saliha hanım, biri de hayırlı rızık diyor Peygamberimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem). Yani bunlar mühim şeylerdir. Burada bu nasihati dikkate alın. Çünkü "kanmam" diyen çok insan var ama kanıyorlar. Allah muhafaza etsin. Allah müminleri kötülerin şerrinden korusun, hayırlara ulaştırsın. Birbirlerine destek olsunlar, nasihat etsinler. "Din nasihattir" diyor Peygamber (sallAllahu aleyhi ve sellem). Yani bir iş yapacaksanız, aman sakın dediğimiz gibi evinizi, oturduğunuz yeri bırakmayın, satmayın. "Daha çok iş yapacağım, güç kazanacağım" diye kanmayın. Burada da inşallah bu nasihat herkese faydalı olsun. Mübareklerin bereketiyle hayırlı olsun.

وَتَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡبِرِّ وَٱلتَّقۡوَىٰۖ وَلَا تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِۚ (5:2) Allah Azze ve Celle buyuruyor: "Birbirinize iyilikte yardım edin." "Nerede iyilik varsa, birbirinize yardımcı olun" diyor Allah Azze ve Celle. İyilikten iyilik doğar. وَلَا تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِۚ (5:2) "Kötülük ve düşmanlık yapma konusunda yardımlaşmayın" diyor Allah Azze ve Celle. Bunu kim yapar? Tarikat ehli yapar. Dünyadayız ama ahiret için, Allah rızası için yardım ederler. Ellerinden geldiği kadar maddi veyahut manevi yardımda bulunurlar. Mesela bu, Peygamber Efendimiz sallAllahu aleyhi ve sellem'in yoludur; herkese gösterdiği yoldur. Elinden ne geliyorsa... Bir şey gelmiyorsa, insanın yüzüne gülümsersin; o da bir iyiliktir. O da bir güzelliktir. İnsana sert, kötü kötü bakacağına güzel baksan, o bile bir iyiliktir. Tarikatın emirleri budur. Tarikatın emri, Peygamber Efendimiz'in yoludur. Yol... "Tarikat" yol demektir; Peygamber Efendimiz'in gösterdiği yolda gitmektir. Başka bir şey değil. Günümüzde insanlar öyle bir hale getirdiler ki, "tarikat" denildiğinde insan kötülük zannediyor. Halbuki tarikat demek; iyilik demektir, güzellik demektir. İnsanlara faydalı olmaktır, yardım etmektir. En azından Allah Azze ve Celle'yi hatırlatmaktır. İçinde kötülük yoktur, emirlerinin hepsi insanlığın özüdür. İslam zaten insanın özüdür, tarikat da insanın özüdür. İnsan nedir? İnsanla hayvanın farkı nedir? "İnsan insanlık yapar" derler. İnsanlık demek; kötülük yapmak değil, iyilik yapmaktır. Tarikat işte budur. İnsanları doğru yola sevk edip "Kamil İnsan" yetiştirmektir. Kamil insan demek; güzel, iyi insan demektir. Allah'ın sevdiği insan... İnsanların sevdiği; kimseye zarar vermeyen, kandırmayan, kötülük yapmayan insandır. Tarikat budur. Allah'a şükür, inşa'Allah Allah yardımcımız olsun. Bu yola ne kadar çok insan gelirse, herkese o kadar faydalıdır, zarar gelmez. İnsanlığa, topluma, millete zarar verenler yoldan çıkanlardır. Yolda olanlar faydalıdır. Yol demek "tarik" demek, "tarikat" demektir. Allah'ın izniyle bunun için, Allah rızası için yola çıkmışız. Buraya da, başka yerlere de... Bugün buraya geldik işte, senede bir geliyoruz Allah'a şükür. Allah, ömrümüz yettiği sürece bu yolda olmayı, buralara gelmeyi daim etsin. İnşallah faydalı olur. Allah hepinizden razı olsun. Bu saatte erkenden gelmişsiniz. Bu da Allah rızası içindir, başka bir şey için değil. Ne yemek, ne içmek, ne de para için gelmişsiniz. Halis muhlis Allah rızası için... Allah hepinizden razı olsun. Mükafatını versin. Bizim bereketimiz, etrafınızdakilere hidayet vesilesi olsun. Ailenize, komşularınıza, akrabalarınıza... Türk, Kürt, Arap, İngiliz... Ne kadar Müslüman varsa hepsi Allah'ın kuludur. Onun için bu meclisler onlara fayda olsun inşa'Allah. Herkes kendi ailesini, çoluk çocuğunu, akrabasını iyi insanlar olarak görmek ister. Allah bunu nasip etsin inşa'Allah. Hem onlara hidayet olsun, hem biz hidayetlerine vesile olalım inşa'Allah. Allah bize de hidayet versin, doğru yoldan ayırmasın. Şeytana ve nefsimize uydurmasın inşa'Allah.

Erken geldik, her sene yaptığımız bir yolculuktur. Hacı teyze, Neslihan teyzenin vesilesiyle... İnşallah bu toplantılarımıza kim vesile olmuşsa, onun sevabı ona da nail olur. Allah için toplanıyoruz. Allah Azze ve Celle'nin, Peygamber sallAllahu aleyhi ve Sellem'in hürmetine toplanıyoruz. Bizim başka maksadımız yok, hele bugün erken geldik. Bu gelen ihvanların başka hiçbir maksatları yok. Allah rızası için toplanmışlar. Olay budur, insan için faydalı olan şey budur. Her şeye Allah rızası için niyet edeceksiniz ki faydası olsun, sevabı size kalsın. Aksi takdirde dünya için toplanıldığında, en sonunda herkes dünya peşinde koşar ama dünya onlardan kaçar. Sırf menfaat için olan, özellikle de dünya menfaati üzerine kurulan işlerin sonu iyi olmaz. Çünkü insan tabiatında enaniyet vardır, benlik vardır. "Her şey benim olsun" ister. Ne verirsen doymaz, ne yaparsan memnun olmaz. Onun için toplantılar dünya namına olunca hiçbir zaman faydası olmaz. Dünya için toplanılsa bile, onu Allah rızasına çevirerek niyet edeceksin. Yani "Bu toplantı dünya toplantısıdır ama sonu Allah rızası için olsun, Allah bana yardım etsin, O'nun yolunda kazandıklarımızı Allah rızası için harcayalım" diye düşünmek lazım. Çoğu insan geliyor, dünya menfaati için milleti kandırıyorlar. Hem millet kanıyor hem de kandırıyor. O onu kandırıyor, öteki berikini kandırıyor derken bütün dünya birbirini kandırmış oluyor. Hiçbir fayda elde edilmiş olmuyor. Dünyanın hali, bilhassa Osmanlı'nın son zamanlarından başlayarak şimdiye kadar kötüden daha kötüye gidiyor. Niçin? Hükümetlerden mi, devletten mi? Yok! İnsanlardan; çünkü insan ne yapıyorsa onu buluyor. Devlet sana ne yapsın, hükümet ne yapsın? Sen de onlar gibisin, onlar da senin gibi. Yani bu insanları aydan güneşten getirdikleri yok, hepimiz bu dünyanın ahalisiyiz. Dünyada yaşıyoruz. Osmanlı'dan sonra... Çünkü Osmanlı Allah yolundaydı; en son zamanlarda onu yıkan insanlar her şeyi berbat ettiler. Osmanlı'dan sonra diyorum ama Osmanlı'nın son zamanında da idare onların eline geçti, ondan sonra günden güne daha berbat ettiler. Niçin? Çünkü Allah korkusu yok. Utanma yok, arlanma yok, hiçbir şey yok. E, nasıl olacak bu insanlar? İnsanın kıymeti insanlığıyladır. İnsanlık da nedir? Utanmaktır, kötülük yapmamaktır, insanlara eziyet vermemektir. İnsanın hali budur. İnsan olmayan ise tersini yapar. Utanmaz, arlanmaz, her türlü kötülüğü yapabilir, mahluk olur. İşte bu yaşadığımız senelerde onu gördük. Onun için sen "Ben iyiysem ama ötekisi iyi değilse ben ne yapayım?" deme. Sen Allah'ı bilirsen... Allah var, Allah Azze ve Celle var; hiçbir şey kaybolmaz. Zerre kadar bir şey kaybolmaz diyor Allah Azze ve Celle. Miskal zerre kadar yaptığın hayır da unutulmaz, şer de unutulmaz. Şerri Allah affeder; af dilersen, tövbe istiğfar edersen. Hayrı da... Allah Azze ve Celle onun ecrini verir. Kim bir iyilik yapsa Allah ona on misli sevap verir. On mislinden binlerce misline kadar sevap verir Allah Azze ve Celle. Kötülük yaptın mı da bir tane kötülük yazar. Kimseye zulmetmez Allah. Yani sevabı on tane yazdı diye günahı da on tane yazmaz; bir tane. Yaptığın bir günahsa, onun günahı bir tanedir. İyilik yaptın mı on misli, bin misli, on bin misli sevap verir; Allah Azze ve Celle'nin kapısı açık. Onun için bir şey yapacağımız vakit "O kötülük yaptı, bu kötülük yaptı, bak o kazandı, ben de onlar gibi yapayım" dersen... Sen de onun gibi yaparsan bir defa kazanırsın, iki defa kazanırsın. Hadi bin defa kazan, yakalanmadım dersin ama ahirette de dünyada da o sana fayda vermez. "Yakalanmadım" diye sevinip de kazandım zannetme. Onun kötülüğü dünyada da insana dokunur. Muhakkak ne istirahat eder, ne rahat eder, ne huzur görür o insan. Onun için dediğimiz gibi her şey Allah rızası için olsun. Allah'ın istediği gibi olsun, O'nun yolundan çıkmayalım. O'nun yolu hak yoldur, gidecek başka yerimiz, başka yolumuz yok. Allah Azze ve Celle'nin yolu selamettir. Başka yol helaktır, insan helak olur. Hiçbir faydası olmaz. Kaçacak yeri de yok insanın. Hadi dünyada üçkağıtçılık yaparsın, hırsızlık yaparsın, buradan başka memlekete, başka şehre, uzaklara gidersin. İnsanların görmeyeceği yerlere kaçsan, dünyada paçayı kurtardığını zannetsen bile... Ahirette öyle bir şey yok. Kaçacak yerin yok, sığınacak yerin yok. Ancak Allah Azze ve Celle'nin mağfiretine sığınabilirsin. Allah Azze ve Celle'nin rahmetine, merhametine sığınıp o yola dönersen Allah seni affeder, muhafaza eder. Dünyada işin kötü tarafı; insanlar birbirini görünce, başkasının yaptığı kötülüğü marifet zannedip aynısını yapmaya çalışıyor. Çoğu insan bu yoldan helak olmuş, mahvolmuş. Dünyanın kendine fayda etmediğini görmüş ama sonradan görmüş, sonradan pişman olmuş. Sonradan her şey bittikten sonra yeniden başlamak zor. Allah Azze ve Celle insana çoğu zaman dünyalık bir fırsat verir. O fırsatı kaybetmemek lazım. Allah sana hayır kapıları açmış, rızık kapıları açmış, ailecek hayırlı bir yaşam vermiş. Bu fırsat çoğu zaman bir defa gelir, kaçırdın mı ikincisini bulamazsın. Allah'a şükür biz yaş yetmişe yaklaştık. Bu zamana kadar gördüklerimize göre, insana nadiren ikinci bir şans veriliyor. Onun için bunu bilip, kıymetini bilip değerlendirmek, kaybetmemek lazım. Kaybedersen dediğimiz gibi ikinci defa bu şeyi kazanmak zor. Onun için dikkat etmek lazım, şeytana kanmamak lazım, nefsine kanmamak lazım. Eskiler "Azıcık aşım ağrısız başım" derlerdi. Ailecek yaşarsın; "Fazla kazanayım, şöyle kazanayım, böyle kazanayım" diye tamah edip de bilmediğin yerlere, bilmediğin yollara girme. "O yaptı kazandı, ben de kazanırım" deme. O kazanır; bin kişi kazanmaz, bir kişi kazanır. Onun için öyle şeylere girme. Kanaat sahibi ol, Allah'la beraber ol; senin en büyük kazancın odur. Burada ikinci defa söylüyoruz. Hacı Anne de söylerdi; "Şans tek gözlü şeydir, gözü yukarıdadır" derdi. Seni kaldırır kaldırır, yükselir yükselir... Ta bakar, gözü o vakit görür kendisini; iyiyse ne âlâ. İyi değilse, tak diye bir attı mı artık hayır etmez. Onun için dikkat edin, tamah etmeyin. Onun bunun sözüne kanmayın. Çünkü şimdiki insanlar her şeyi unutmuş. "Para kazanayım, daha fazla kazanayım" diye elindekini de kaptırıyor, ondan sonra cascavlak kalıyor ortada. Onun için dikkat edin, bu nimetler Allah'ın size verdiği bir nimettir. O nimetleri kaybetmeyin. Dikkat edin, nimetten sonra sorguya çekilirsiniz. "Sana bu kadar verilmişti, sen bunu ne yaptın, ne ettin?" "Nasıl harama gitti, nasıl elinden kaptırdın, ailenin, çoluk çocuğun rızkını nereye harcadın?" diye sorulacak ondan sonra. Allah muhafaza etsin. Burası için, hepsi için mühimdir. Allah'a şükür bu alet edevat var ama bunlar çok kötülüğe de kullanılıyor. Her türlü pislik, her türlü dolandırıcılık yapılıyor bu şeylerle ama Allah'a şükür ufak tefek de olsa bu nasihatler vesile oluyor. Dindara, dindar olmayana; ister namaz kılsın ister kılmasın, herkes bu nasihati dinlesin. Çünkü insanlarda kanaat yok, rıza yok, şükür yok. Verilen şeylerin kıymetini, nimetin kıymetini bilmek yok. Allah muhafaza etsin, Allah yoldan ayırmasın inşa'Allah. Allah sizden razı olsun.

Allah Azze ve Celle müminleri muhafaza etsin, inşa'Allah kalplerimizi sağlam tutalım. Çünkü ahir zamanda yaşıyoruz, ahir zamanın fitneleri çoktur. Her şey zorlaşır yani. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem) ahir zaman hakkında: "Yekûnu'l-mataru kayzan ve'l-veledu gayzan," (ev kema kal) buyuruyor. Yani ahir zamanda yağmur felaket olur. Yağmaz yağmaz, ondan sonra sel gelir her tarafı götürür. Bunu dünyanın her tarafında görüyoruz; sellerle insanlar telef oluyor. Arazileri, mahsulleri, evleri yıkıp gidiyor. Ahir zamanda yaşadığımız için, işte bunlar hep ahir zamanın işaretleridir. Ondan daha kötüsü "ve'l-veledu gayzan"; yani çocuklar aksi olur. Peygamber Efendimiz (sallAllahu aleyhi ve sellem); aksi, huysuz, anasına babasına eziyet veren çocuklar olur, diyor. Bu da ahir zamanın işaretlerindendir. Tabii bu terbiyeden kaynaklanır. Çocuklar İslami olarak terbiye edilmediği için bilmeden yoldan çıkar; ailesine eziyet eder, insanlara sıkıntı verir, o vakit kendine de zarar verir. Ahir zamanda yaşadığımız için Allah’a daima şöyle dua etmelisiniz: "Allah hayırlı yağışlar versin, çocuklarımız da hayırlı evlat olsun." Şimdiki insanlar iş işten geçtikten sonra, "Oğlumuz bize eziyet ediyor, kızımız dinlemiyor" diye söylenip duruyorlar. Baştan tedbir alacaksınız. Onları çok şiddetle değil, güzellikle terbiye edip yolu göstereceksiniz. Adabı, ahlakı, İslam adabını, Peygamber Efendimiz'i öğretip o yoldan gitmelerini Allah’tan niyaz edeceksiniz. Dediğimiz gibi en mühim mesele çocuklardır. Yağmur, sel vs. bunlar da felakettir ama insanların hayırlı evlat olmaması daha büyük bir felakettir. Bu sırf aile için değil, bütün toplum için mühimdir. Çocuklar anasını babasını beğenmez, beş para etmeyen insanların peşinden koşar, kendini de telef eder, başkasına da eziyet verir. Onun için Allah Müslümanların, İslam’ın çocuklarını muhafaza etsin. Bir de o şeytanlaşmış insanlar var; çocukları maddelere alıştırırlar. O maddeye alışınca da Allah muhafaza etsin... Onun için çocuklara karşı ölçülü olunmalı, her istediği önüne konulmamalıdır. Çocuk biraz çalışsın, biraz çabalasın. Varlıklı olsanız bile hemen vermeyin, bekletin. Çocuğun anneye babaya hizmet etmesi lazım. Şimdi tam tersi oluyor; "Çocuk ne yapacak? Çocuğumuz ne ister?" diye insanlar varını yoğunu önüne seriyor. Sıkıntıda olduğu halde özel üniversitede okutuyor. Ya okumasın, üniversite şart değil; çalışsın, bir şeyler yapsın, adam olsun. Allah’a iman eden, ailesine hürmet ve hizmet eden bir insan olsun. Üniversiteye gönderiyorsun, durum daha beter oluyor. Çocuk ne yapacağını şaşırıyor, oraya gidince büsbütün bozulup geliyor. Onun için okuyacak çocuğu gönderin. Okumayacak olan evde oturmasın, çalışsın. Okumayınca evde oturur, sonra çıkıp kahvelerde orada burada kötü arkadaşlarla, kötü fikirlerle dolup taşar. Ondan sonra da hayırlı evlat olmasını beklersiniz. Allah muhafaza etsin. Bu mühimdir, çünkü şimdiki insanlarda en büyük hastalık budur. "Çocukları okutacağım" diye nerelere kadar gönderirler, ne yapacaklarını bilmezler, ondan sonra da şikayet ederler. Allah hepimize akıl fikir versin, Allah doğru yoldan ayırmasın.

فَمَن شَآءَ فَلۡيُؤۡمِن وَمَن شَآءَ فَلۡيَكۡفُرۡۚ (18:29) Allah Azze ve Celle buyuruyor: "İsteyen iman etsin, isteyen küfürde kalsın." Bu bir gönül meselesidir. Zorla kimseyi Müslüman yapamazsın. Yani fetihler yapıldığında bile, kimseyi dinini değiştirmeye zorlamazlar; bunun için bir baskı yapmazlardı. Müslüman olmak isteyen olur; olmazsa kendi dininde kalır, vergisini verir ve bir vatandaş gibi aynı muameleyi görürdü. Bunu ne için söylüyoruz? İşte bugünlerde, Hıristiyan aleminin en büyük adamı olan Papa burayı ziyarete gelmiş. Onun ziyaret maksadı da; bin yedi yüz sene önce İznik'te toplanan papazların dini değiştirme meselesidir. Çünkü putperest Romalılar, İsa Aleyhisselam'ın yolunda gidenlere "Nasrani" diyorlardı. Onlara eziyet eder, öldürür ve hiçbir yerde rahat bırakmazlardı. En sonunda kendi kafalarına göre putperestlikle Hıristiyanlığı birleştirdiler. 1700 sene önce, yani Hazreti İsa'dan 325 sene sonra "Biz de Hıristiyan olduk" deyip anlaştılar. Ama dini haşa; "Tek bir Tanrı olmaz, O'nun ailesi olması lazım, çocuğu olması lazım" diyerek değiştirdiler. Tabii hakiki ehl-i kitap olan, İsa Aleyhisselam'a tabi olanlar bunu kabul etmeyince; seslerini kısmak için hepsini topladılar. İznik'teki toplantıda "Hıristiyan olan bunlardır, bunlar dışında kabul etmiyoruz" dediler. Bunların dışındakileri kabul etmeyip tasfiye ettiler. Kaçanlar kaçtı, kalanlar ise ya onların istediği dine girdi ya da öldürüldü. İşte mesele budur. 1700 sene önce olan hadise budur. Onların ilan ettiği dinin dışında kalan pek çok taife vardı. Birisi de "Nasturi" denilen taifeydi. Hazreti Selman-ı Farisi de İslam'dan önce onlara tabi olmuştu. Rahipler hak dini birbirlerine devrederek, biri öldükten sonra onu diğerine gönderdi. En sonunda da "Peygamber Aleyhisselam çıkacak" diye onu Medine'ye gönderdiler. O da Medine'de Peygamber Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem'i buldu. O taifeden, o silsiledendi. Yani çoğu Allah'ı bir bilip, O'na ibadet edenlerdi. Sonradan bu Romalı taife çıkınca; hem uydurma İncil yazdılar hem de baskıyla, öldürerek bütün Hristiyan alemini yoldan çıkarıp şirk yoluna soktular. İşte olan hadise budur. Ama inşa'Allah bu yapılan toplantı, insanların hak yolu görmesine bir vesile olur. Bizim insanlar korkuyor; "Acaba büyü mü yapılacak, bir şey mi yapılacak?" diye. Hayır, hiç korkmaya gerek yok. Burası evliyalar yurdu, şehitler yurdu, sahabeler yurdudur. Onun için kim gelirse gelsin, hiçbir şey yapamazlar, bir şey olmaz. Misafire de ikram etmek lazım. İyilikle davranalım ki Allah kalplerine iman nuru versin, hakikati görsünler inşa'Allah. Bundan iki önceki Papa, ansızın Şeyh Baba ile görüştü ve ondan sonra Papalıktan istifa etti. Tarihte olmayan bir şeydir bu. Şeyh Efendi'ye "Niçin böyle yaptı?" diye sorduk. Şeyh Baba: "Hakikati gördü" dedi. Hakikati görünce bıraktı. Millete de saçma sapan bir sebep sundular; "Hastalıktan dolayı devam etmek istemiyor" dediler. Zaten hiçbir Papa ölmeden yerine başkasını koymazlar. İstifa eden olmamıştı. Hasta da olsa ölene kadar kalırdı. Allah isterse bu ziyaret, insanların hidayetine vesile olur. O olmasa bile etrafındaki pek çok papaz ve rahip, hakikati görüp vazifelerine devam etseler de gizli Müslüman oldular. Böyle binlercesi, yüz binlercesi var ve şimdiye kadar da hep vardı. Onun için korkmaya, endişe etmeye gerek yok. وَقُلۡ جَآءَ ٱلۡحَقُّ وَزَهَقَ ٱلۡبَٰطِلُۚ (17:81) "Hak geldi, batıl zail oldu." Hak gelince batılın hiçbir kıymeti ve itibarı kalmaz. Onun için milletimizin "Ne olacak, şöyle mi oldu, böyle mi yaptı?" diye korkmasına gerek yok. Korku yok. Allah bizimledir, Hak olan Allah Azze ve Celle'dir. Hak zahir olacaktır. Şimdi olmasa bile, Papa'nın geldiği gibi Hazreti İsa da gelecek. Allah'ın izniyle bütün bu batılı kaldıracak. Allah hayırlara vesile etsin. İnşa'Allah hidayete vesile olsun. Batıldan hak dine dönen çok ihvanımız var, çoğu öyledir Allah'a şükür. İnşa'Allah bu vesileyle Allah Müslümanlara da uyanıklık versin, hakka sarılsınlar.