السلام عليكم ورحمة الله وبركاته أعوذ بالله من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين. مدد يا رسول الله، مدد يا سادتي أصحاب رسول الله، مدد يا مشايخنا، دستور مولانا الشيخ عبد الله الفايز الداغستاني، الشيخ محمد ناظم الحقاني. مدد. طريقتنا الصحبة والخير في الجمعية.

Latest translations

2026-11-21

Lefke
«وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا» (۳:۱۰۳) «و همگی به ریسمان الله چنگ زنید و پراکنده نشوید.» این فرمان الله است: همه شما که در راه او هستید، به ریسمان الله چنگ زنید! با هم متحد باشید و اجازه تفرقه ندهید! زیرا الله قادر و متعال می‌فرماید، اگر دچار تفرقه شوید، جز زیان و بلا چیزی به شما نخواهد رسید. قدرت واقعی تنها از اتحاد پدید می‌آید. در حالی که تفرقه، تنها ضعف و ناتوانی به همراه دارد. تمام مصیبت‌هایی که تاکنون بر سر مسلمانان آمده، دقیقاً از همین جا سرچشمه می‌گیرد: از اینکه دچار تفرقه شده‌اند. از این رو مسلمانان در گذشته همواره خلیفه‌ای را به عنوان جانشین پیامبر (درود الله بر او باد) در رأس خود داشتند؛ تا اینکه این مقام را برچیدند و مسلمانان را بی‌پناه و بدون رهبر رها کردند. چه کسی این کار را کرد؟ غیرمسلمانان. با دست‌اندازی‌های آنان سرانجام دیگر خلیفه‌ای باقی نماند و وحدت به کلی از دست رفت. و جایی که وحدت نباشد، نه قدرتی هست و نه برکتی، و فرمان الله نیز تحقق‌نیافته باقی می‌ماند. گویی این کافی نبود، بذر دشمنی را نیز در میان مسلمانان کاشتند: «تو سیاهی، تو سفیدی، تو فلان هستی، تو به فلان قوم یا فلان قبیله تعلق داری.» آن‌ها چنان علیه یکدیگر به فتنه و تحریک می‌پردازند که گویی خواست الله چنین بوده است! در حالی که این تنها و تنها خواست شیطان است! تنها شیطان می‌خواهد که مردم، که مسلمانان، با یکدیگر دشمنی ورزند و از هم کینه به دل بگیرند. پیامبر (درود و سلام الله بر او باد) می‌فرماید: «مسلمان آینه مسلمان است.» ایشان می‌فرماید که مسلمانان باید یکدیگر را دوست بدارند و در هر زمینه‌ای یاور هم باشند. اما مسلمانان امروز را شیطان به ساز خود می‌رقصاند؛ او در هر کاری دست دارد. تاریخ چنین می‌آموزد: همه آن را می‌دانند، اما کمتر کسی از آن عبرت می‌گیرد. آندلس گذشته را بنگرید: با یکدیگر دشمن شدند؛ آن هم در حالی که بزرگ‌ترین تمدن جهان در آنجا شکوفا بود! در مقایسه با اروپای آن زمان، آندلس از نظر رفاه، علم و فرهنگ، پیشرفته‌ترین نقطه روی زمین بود. و سپس چه رخ داد؟ گام به گام تفرقه رخنه کرد و شیطان میان آن‌ها جدایی افکند. سلطانی با سلطان دیگر جنگید و امیری با امیر دیگر به نبرد برخاست. در حالی که با یکدیگر نزاع می‌کردند، دشمنان یکی پس از دیگری بر آنان چیره شدند و در نهایت، همگی را به کلی از آنجا راندند. با وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها، با کشتار، غارت و آتش‌سوزی و قتل‌عام... در پایان چه چیزی عایدشان شد؟ هیچ! و با این حال، انسان‌ها تا به امروز از آن درس عبرت نمی‌گیرند. در آندلس، آن‌ها در اصل یک ملت بودند: زیر حاکمیت عرب‌ها و امویان قرار داشتند و به یکدیگر وابسته بودند. حتی با وجود اقوام دیگری که در میانشان زندگی می‌کردند، آن‌ها به جای نبرد با بیگانگان، در خاک خود با یکدیگر جنگیدند تا سرانجام خود را به نابودی کشاندند. امروز نیز در همه جا همین ماجرا برای مردم تکرار می‌شود. به هند نگاه کنید: غیرمسلمانان تنها با سپاهی اندک وارد شدند، منطقه‌ای را پس از منطقه دیگر تصرف کردند و در نهایت صدها میلیون انسان را تحت سلطه درآوردند. و کارآمدترین ابزارشان همواره یک چیز بود: تحریک مردم علیه یکدیگر. و از آنجا که انسان دارای نفس است، شعله‌ور ساختن این دشمنی به شکل هولناکی آسان است. در این میان دشمن اصلی فقط نظاره‌گر است و انتظار می‌کشد تا آن‌ها یکدیگر را پاره‌پاره کنند و در پایان کارش آسان شود. از این رو، مردم و مسلمانان باید ندای الله را بشنوند و از فرمان او پیروی کنند! این امر به ویژه برای اهل طریقت صدق می‌کند، زیرا طریقت چیزی جز راه پیامبر ما نیست. راه او، راه محبت، مهربانی و یاری‌رسانی است. چنان‌که آمده است: «تَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى» – در نیکی و تقوا به یکدیگر یاری رسانید! اگر کسی راه راست را نشان می‌دهد، از او حمایت کنید! پیش پایش سنگ‌اندازی نکنید و از پشت به او خنجر نزنید؛ این است آنچه الله متعال و پیامبرش بدان امر فرموده‌اند. پیامبر ما یارانش را برای هدایت مردم فرستاد. آن‌ها دسته‌جمعی به راه افتادند و این دین زیبا را در کمال اتحاد و همبستگی به سراسر جهان رساندند. چون از سر اخلاص عمل می‌کردند، این کار برای خودشان و همگان برکات فراوانی به همراه آورد. صحابه هرگز کینه‌ای از یکدیگر به دل نداشتند. آن‌ها محکم در کنار هم ایستادند، راه پیامبر (درود و سلام الله بر او باد) را در پیش گرفتند و این راه زیبا را پیش چشم همگان قرار دادند. بنابراین، مریدان و خواهران و برادران ایمانی باید به دقت مراقب این امر باشند. زیرا متأسفانه پیوسته سخنان و رفتارهای کاملاً متفاوتی می‌شنویم که هیچ عذر و توجیهی برای آن‌ها وجود ندارد. هر کس باید در مسیر خود استوار بماند، به وظیفه خویش عمل کند و در امور دیگران دخالت ننماید. ان‌شاءالله که الله یار و یاور ما باشد و ما را از دام‌های شیطان حفظ فرماید.

2026-11-20

Lefke
در آیهٔ شریفی که در خطبه تلاوت کردیم، الله عزّوجلّ می‌فرماید: «ما این دنیا را زینت بخشیدیم.» سرتاسر چیزهای زیبا... هر آنچه الله عزّوجلّ آفریده، بسیار زیباست. الله عزّوجلّ همه چیز را در کمال نظم، با تدبیر و به اندازه‌ای دقیق آفریده است. او جهان را به زیباترین شکل ممکن آفریده است. اما بی‌شک انسان آن را تباه ساخت. او کارهایی انجام داد که مایهٔ ناخشنودی الله است. به همین سبب، دنیا درخشش واقعی خود را از دست داد. و در ادامه می‌فرماید: «با وجود تمام این شکوه، سرانجام هنگامی که آن ساعت فرا رسد و رستاخیز برپا شود، ما آن را با خاک یکسان خواهیم کرد.» او می‌فرماید: «صَعِيدًا جُرُزًا» (سوره کهف، ۱۸:۸) «صَعِيدًا جُرُزًا» یعنی کاملاً بایر و هموار؛ نه کوهی، نه تپه‌ای، نه دره‌ای و نه هیچ چیز دیگر... همه جا کاملاً مسطح و هموار خواهد شد. نه علفی، نه گیاهی و نه حتی یک درخت باقی خواهد ماند... الله عزّوجلّ می‌فرماید: «ما همه چیز را به زمینی خشک و هموار بدل می‌سازیم.» همهٔ این‌ها هشداری است از جانب الله عزّوجلّ به انسان‌ها که هیچ چیز در این جهان پایدار نخواهد ماند؛ به عبارت دیگر: «دل به این زندگی دنیوی مبندید.» «وقتی از این جهان رخت بربندید، چیزی از شما به جای نخواهد ماند؛ و در پایان نیز از کل این دنیا چیزی باقی نخواهد ماند. نه زینتی و نه هیچ چیز دیگری نخواهد ماند؛ مطلقاً هیچ.» او می‌خواهد این حقیقت را در برابر دیدگان ما نهد، چرا که عمر انسان در هر حال بیش از چند سال نمی‌پاید. اما آنان گمان می‌کنند این دنیا هرگز به پایان نمی‌رسد و هیچ واقعه‌ای رخ نخواهد داد. الله عزّوجلّ می‌فرماید: «هم دنیا نابود خواهد شد و هم تو از میان خواهی رفت.» انسان‌ها فانی هستند؛ و تنها پس از آن است که به حیات حقیقی و جاودان خواهند رسید. از همین روست که این حدیث مبارک از پیامبرمان، صلّی الله علیه و سلّم، روایت شده است: «الدُّنْیا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَجَنَّةُ الْکافِرِ» ایشان می‌فرمایند: «دنیا زندانِ مؤمن است.» این بدان معناست که مؤمن هر اندازه هم در رفاه باشد، در مقایسه با آخرت، دنیا برای او همچون زندان است. «و بهشتِ کافر است.» کافر فریب دنیا را خورده و تماماً در آن غرق گشته است. او می‌پندارد که همه چیز منحصراً از آنِ اوست. می‌گوید: «این کار را کردم، به آن یکی دست یافتم! من بسیار قدرتمندم؛ ثروت، مال و پیروانی دارم.» از این منظر، دنیا برای آنان چون بهشتی است. اما در مقایسه با عذاب‌های آخرت، این زندگی برای کافر – حتی در اسف‌بارترین شرایط، حتی اگر از گرسنگی بمیرد – باز هم همچون بهشت است. زیرا برای کسانی که کفر می‌ورزند، عذاب آخرت فوق‌العاده سهمگین است. به همین دلیل، دنیا برای آنان بهشت شمرده می‌شود. روایت شده است که روزی شیخ عبدالقادر گیلانی همراه با شاگردانش در سفر بود، سواره بر اسبی اصیل و گران‌بها. در این هنگام پیرمردی غیرمسلمان سر راه او آمد، مهار اسب را گرفت و پرسید: «چگونه ادعا می‌کنید: ”این دنیا برای ما زندان، اما برای شما بهشت است“؟» شیخ عبدالقادر گیلانی در پاسخ به او فرمود: «در مقایسه با نعمت‌هایی که در آخرت انتظار ما را می‌کشد، همهٔ این دنیا مانند یک زندان است. و این زندگی حقیرانه و پرمشقت کنونی تو، در مقایسه با عذابی که در آخرت در انتظار توست، همچنان مانند بهشت است.» آن مرد با شنیدن این سخن، بی‌درنگ ایمان آورد و رستگار شد. هر کس ایمان بیاورد رستگار می‌شود، و هر کس روی برتابد، خود پاسخ‌گوی آن خواهد بود. بنابراین ارزش قائل شدنِ بسیار برای مادیات فانی این دنیا نادرست است. پسندیده نیست که انسان فریب این جهان مادی را بخورد. دویدن در پی دنیا با حرص و ولع، هیچ ثمری ندارد. آنچه را که الله مقدّر فرموده باشد عطا می‌کند؛ و اگر چیزی را بازدارد، الله به حکمت آن داناتر است. آنچه مقدّر باشد، بی‌گمان رخ خواهد داد. امید است الله بهترین و پربرکت‌ترین‌ها را نصیب ما بفرماید. امید است ان‌شاءالله هرگز فریب این دنیا را نخوریم.

2026-11-19

Other
پیامبر - درود و سلام بر او باد - می‌فرماید: «تهادوا تحابوا» یا «تحابوا تهادوا»، الله داناتر است که عبارت دقیق چه بود؛ به هر حال مفهوم کلام پیامبر این بود که: «یکدیگر را دوست بدارید، به همدیگر هدیه بدهید.» بنابراین، برای اینکه محبت میان یکدیگر افزایش یابد، پیامبر - درود و سلام بر او باد - سفارش می‌کند که به همدیگر هدیه بدهید. هدیه مایه خوشحالی انسان می‌شود. و هدیه‌دهنده نیز از این کار شادمان می‌گردد. وقتی طرف مقابل هدیه را می‌پذیرد، دل‌ها آرام می‌گیرد و هر دو طرف خوشحال می‌شوند. به همین دلیل، پیامبر در ادامه می‌فرماید: آن را جبران هم بکنید. اگر به انسان هدیه‌ای داده شد، شایسته است قدردانی کند و پاسخی شایسته بدهد. اگر توانش را ندارد، دعای خیری در حق او بکند. چرا که چنین دعای خیری، خود هدیه‌ای بی‌نهایت ارزشمند است. پس انسان هدیه را پذیرفته است - حتی اگر اصلاً نیازی به آن نداشته باشد - اما اگر نتواند هدیه مادی را جبران کند، آنگاه یک «الله به تو پاداش دهد» از صمیم قلب و دعاهای خالصانه، بزرگ‌ترین هدیه ممکن است. چرا که هدیه یک انسان مگر چقدر ارزش دارد؟ در برابر آنچه الله می‌تواند به انسان ببخشد، کاملاً رنگ می‌بازد. پیامبر - درود و سلام بر او باد - که تمام زیبایی‌ها را به ما آموخت، فرهنگ هدیه دادن را نیز به ما یاد داد. شکر الله، بسیاری از مردم به یکدیگر هدیه می‌دهند. اما البته این کار باید برای رضای الله باشد - نه از روی حساب‌گری. امروزه بسیاری از اهل دنیا تنها زمانی هدیه می‌دهند که خواسته یا منفعتی در نظر داشته باشند. الله ما را از این کار حفظ کند! گاهی نیت‌های نادرستی پشت این کارهاست، به همین دلیل باید محتاط بود. اگر هدیه می‌دهی، آن را خالصانه برای خشنودی الله انجام بده. نه برای منفعت شخصی... خیر، برای الله؛ بزرگ‌ترین سود در این است که کار برای او انجام شود و به انسان‌ها نیکی برسد. آنچه از روی محاسبات سیاسی یا صرفاً منفعت‌طلبی داده شود، اصلاً شایسته نام «هدیه» نیست - پناه بر الله! مؤمنان باید به این نکته توجه کنند: اگر چیزی به یکدیگر می‌دهند، خالصانه برای رضای الله باشد. در گذشته، علمای بزرگ بسیاری بودند که اساساً هیچ هدیه‌ای را نمی‌پذیرفتند. یکی از آنان امام ابوحنیفه بود - او قاطعانه هر هدیه‌ای را رد می‌کرد. او به سادگی هیچ هدیه‌ای نمی‌خواست. چه بی‌هیچ شکی پاک و حلال بود و چه نبود... صرفاً از سر تقوا و پرهیزگاری. از آنجا که او پیشوای یک مذهب بود، نباید کوچک‌ترین سوءظنی متوجه او می‌شد. حکمت آن احتمالاً همین بود - الله داناتر است - اما او هدایا را بدون استثنا رد می‌کرد و زیر بار هیچ چیز نمی‌رفت. او حتی به ندرت دعوت‌ها را هم می‌پذیرفت. زیرا در هر چیزی ممکن بود شبهه‌ای باشد؛ پروای او از الله چنان شدید بود که به هر قیمتی مانع می‌شد حتی کوچک‌ترین لقمه شبهه‌ناکی وارد معده‌اش شود. او تنها یک نمونه است، افراد بسیاری مانند او بودند: اولیاءالله، صالحان - بی‌شمار از این دست انسان‌ها. آن‌ها چیزی نمی‌پذیرفتند، هدایا را رد می‌کردند، در جایی که منبع آن نامشخص بود غذا نمی‌خوردند و به ندرت در مهمانی‌ها شرکت می‌کردند. آن‌ها... حال معنوی‌شان از جنس دیگری بود. الله به ما یاری رساند! ما هر چه برسد می‌گیریم، دست دراز می‌کنیم، قبول می‌کنیم و دست به دست می‌دهیم. ان‌شاءالله الله از ما درگذرد و به همه انسان‌ها بر اساس نیت خالصانه‌شان پاداش دهد. امید که هدیه‌دهندگان و هدیه‌گیرندگان با کمال تفاهم با یکدیگر روبه‌رو شوند و محبت میانشان افزون گردد. کاملاً در راستای آموزه پیامبر، درود و سلام بر او باد... چرا که هدیه محبت را عمیق‌تر می‌سازد - همان‌طور که پیامبر، درود و سلام بر او باد، آموخت.

2026-11-18

Lefke
الله، قادر و متعال، در قرآن کریم می‌فرماید: «أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ» (همانا بر اولیای الله نه ترسی هست و نه اندوهگین می‌شوند) (۱۰:۶۲) «الَّذِينَ آمَنُوا وَكَانُوا يَتَّقُونَ» (همان کسانی که ایمان آورده‌اند و پرهیزگاری می‌کردند) (۱۰:۶۳) راست فرمود اللهِ بلندمرتبه. محبوبان درگاه الله، اولیا و دوستان او هستند. برای آنان نه ترسی هست، نه نگرانی و نه اندوهی. زیرا آنان تنها و تنها از او بیم دارند. جز او پروای هیچ‌چیز را ندارند؛ هیچ‌چیز دیگری نمی‌تواند دلگیر و اندوهگین‌شان کند. چون همه چیز به ارادهٔ او رخ می‌دهد، عمر خود را در فرمانبرداری از اوامرش، در راه الله و پیامبرانش و همواره برای خیر و نیکی به همنوعان سپری می‌کنند. زیرا این جهان به هر روی کامل و بی‌نقص نیست. اینجا بهشت نیست؛ همیشه چیزی برای تحمل کردن وجود دارد. دشواری‌ها و رنج‌های روزمره، همگی آزمون و امتحان هستند. و هر کسی به گونه‌ای متفاوت سنجیده و آزموده می‌شود: بر دوش یکی بار سنگین‌تری نهاده می‌شود و بر دوش دیگری سبُک‌تر. دوستدار و ولیّ الله، در این میان دست قدرت الهی را می‌بیند. از این رو هیچ ابتلایی او را آشفته و دگرگون نمی‌کند. با خود می‌گوید: «این همان مقدراتی است که الله برای ما رقم زده است.» و ما بدان رضا می‌دهیم. در تمام درازای زندگی‌مان در راه او استوار می‌مانیم. اما این کار چگونه میسر می‌شود؟ با اقامهٔ نماز، ادای واجبات، به جا آوردن اوامر الله تا سرحد توان و مداومت بر آن. هر اندازه در این مسیر پایدارتر باشی، کار نیک بیشتری انجام دهی و به الله رو آوری، به اللهِ متعال نزدیک‌تر می‌شوی. در یک حدیث قدسی آمده است: «بندهٔ من با کارهای مستحب پیوسته به من نزدیک می‌شود...» انسان باایمان با بندگی و طاعت اختیاری، پیوسته به الله نزدیک‌تر می‌گردد. قرب به درگاه الله، بزرگ‌ترین موهبت برای انسان است. و دوری از او، بدترین سرنوشتی است که می‌تواند گریبان‌گیر کسی شود. زیرا هرچه آدمی از الله فاصله‌اش بیشتر شود، بیشتر می‌پندارد که رنج‌هایش از جایی دگر سرچشمه می‌گیرد. گمان می‌کند عنان همه چیز در دست خودش است یا در همهٔ گرفتاری‌ها خود مقصر اصلی است. در حالی که همه‌چیز قضای الهی است؛ چرا که این زندگی در اصل دارِ ابتلا و امتحان است. اما آن که از الله دور است، حکمت آزمایش‌ها را درنمی‌یابد. او نه آگاهی از الله دارد، نه از فرستاده‌اش و نه از ایمان؛ از همین رو همواره در تشویش و ناآرامی درونی به سر می‌برد. خیال می‌کند همه چیز فقط وابسته به خود اوست. در صورتی که اگر تسلیم مقدرات الله می‌شد، تمامی این بار سنگین و اندوه‌ها محو می‌گشت. چرا که می‌دانست: در فرجام، کارها به خیر و خوبی ختم خواهد شد. اما اگر توکل بر الله کنار نهاده شود، انسان تنها بر اساس هوی و میل خویش دست به عمل زند، از الله روی برگرداند و تسلیم هوس‌ها شود، کار را فقط خراب‌تر می‌کند. از این رو باید کوشا باشیم تا همراه با الله باشیم، در زمرهٔ بندگان محبوبش قرار گیریم و بدان‌گونه زیست کنیم که او خشنود است. و این چگونه جلوه می‌کند؟ اگر بندگی و عبادات تو سرشار از استقامت و تداوم باشد، آنگاه بنده‌ای پسندیده و مورد رضایت خواهی بود. اما اگر سستی پیشه کنی و آن‌ها را واگذاری، بدان که خطا و کاستی از خودِ توست. به این کاستی پی ببر و بی‌درنگ بازگرد. هیچ‌کس بی‌خطا نیست. هر انسانی مرتکب خطا می‌شود. اما شکرِ الله را که اللهِ قادر و متعال، بسیار آمرزنده است و توبهٔ راستین را در هر زمانی می‌پذیرد. اگر به سوی او بازگردی، لغزش‌هایت را به کارهای نیک مبدل می‌سازد و درجات تو را رفعت می‌بخشد. الله همهٔ ما را در پناه خود حفظ فرماید و ما را از بندگان محبوبش قرار دهد، ان‌شاءالله.

2026-11-17

Lefke
پیامبر، که درود و سلام بر او باد، فرمودند: «انصر أخاک ظالماً أو مظلوماً» - «به برادرت یاری برسان، چه ستمگر باشد و چه به او ستم رفته باشد.» پس پیامبرمان به ما دستور داد: «به برادرت یاری برسان، چه ستم کند و چه به او ستم شود.» آنگاه اصحاب به شگفتی افتادند: «اگر به او ستم شود، البته که یاری‌اش می‌کنیم؛ اما چگونه به او یاری برسانیم اگر خودش ستمگر باشد؟» چرا که پیامبر، درود و سلام بر او باد، تجسم خودِ عدالت و عین فضیلت است. او به ستمدیده یاری می‌رساند، نه به ستمگر. اما در این حدیث شریف فرمود: به هر دو کمک کنید؛ هم به ستمگر و هم به ستمدیده. پرسیدند: «چگونه؟» پاسخ فرمود: «با بازداشتن ستمگر از انجام ستم، به او یاری می‌رسانی.» زیرا هر کس مرتکب ستم شود، در نهایت به خودش زیان می‌رساند. او با این کار خشم الله را متوجه خود می‌سازد. او به کسی تبدیل می‌شود که الله دوستش نمی‌دارد. از این رو به او یاری رسانید تا مرتکب ستم نشود، تا در راه راست باقی بماند، تا از راه پیامبرمان پیروی کند، تا در کنار ستمدیدگان بایستد و به آنان یاری رساند، و تا این سرشت بد را کنار بگذارد. ستمگری چیز خوبی نیست؛ این همان چیزی است که الله بیش از هر چیز دیگری از آن بیزار است. اگر چنین ستمگری از خودسری‌اش دست نکشد، الله کسی را به جانش خواهد انداخت که بسیار ستمکارتر و سنگدل‌تر است. آن‌وقت او ستم را با تمام وجود خود خواهد چشید. به همین دلیل است که این حدیث چنین اهمیت والایی دارد. اصحاب کاملاً به‌جا تعجب کردند که: «مگر چنین چیزی چطور ممکن است؟» اما بیشترین کمک تو شاید بیش از هر کس به ستمگر می‌رسد، وقتی که بگویی: «هرگز چنین مکن! دست از این کار بردار!» این انسان که اصلاً به تو بدی نکرده است؛ او ناتوان است، چرا به او ستم می‌کنی؟ مگر چه گناهی کرده است؟ او هیچ آسیبی به تو نمی‌رساند و اصلاً با تو کاری ندارد. اگر به تو حمله می‌کرد یا در تنگنایت قرار می‌داد، البته که از خود دفاع می‌کردی؛ این ستم به شمار نمی‌آید. اما ستمگری آن است که ناتوانان را آزار دهی و برای کسانی که از خودت ضعیف‌ترند، گردن‌کشی کنی. انجام چنین کاری ناپسند و نکوهیده است. بازداشتن او به معنای یاری رساندن به ستمگر است: متوجه ساختن او به اشتباهاتش، موعظه کردنش و نهیب زدن به وجدانش؛ دقیقاً همین است که او را نجات می‌دهد. بدین ترتیب او از بلایی سخت مصون می‌ماند. او سر عقل می‌آید تا خشم الله را به جان نخرد. این امر از بالاترین درجه اهمیت برخوردار است. برخی از افراد از این کار پروا دارند یا شرم می‌کنند: «چطور می‌توان چنین چیزی را بر زبان آورد؟» نخیر، تو باید آن را بیان کنی! این یک نصیحت و خیرخواهی است. کسی که پند نیکو را نپذیرد، به سختی پشیمان خواهد شد. نصیحت و خیرخواهی مخلصانه، جان‌مایه ایمان است. باید او را هشدار دهی تا ستمکار گمان نکند در همه کار برحق است، تا به این آگاهی برسد که: «کاری که کردم، یک اشتباه بود.» مسلماً چنین کاری همیشه آسان نیست، و قطعاً در توان هر کسی هم نیست. در برخی موقعیت‌ها شدنی است و در برخی دیگر نه؛ اما پند صادقانه دادن در نهایت به سود همگان است. امید که الله ما را در این راه یاری دهد. امیدواریم ـ ان‌شاءالله ـ هرگز به کسی ستم نورزیم، نه آگاهانه و نه ناآگاهانه... البته مواردی هست که فردی ناسازگار گرچه ضعیف به نظر می‌رسد، اما پیوسته انسان را تحریک می‌کند، آزار می‌دهد و به ستوه می‌آورد؛ این موضوع دیگری است. اما سخن در اینجا بر سر این است: ستم کردنِ بی‌دلیل به کسی که هیچ آسیبی به تو نمی‌رساند، صرفاً به این دلیل که ضعیف و بی‌پناه است؛ این به هیچ روی پذیرفتنی نیست. الله به همه ما یاری رساند تا هرگز در چنین وضعیتی قرار نگیریم. زیرا نفس فرودست همواره می‌خواهد بر ناتوانان ستم روا دارد. این همان چهره زشت نفس انسان است. اگر در برابر فردی نیرومندتر قرار گیرد، عقب می‌نشیند؛ اما اگر بوی ناتوانی حس کند، بی‌رحمانه بر او می‌تازد. امید که الله حال همه ما را دگرگون ساخته و رو به بهبودی برد، ان‌شاءالله.

2026-11-16

Lefke
روزی صحابی‌ای نزد پیامبر آمد و درخواست کرد: «مرا نصیحتی بفرما.» با این مضمون پرسید: «بیشترین نیکی و احترام را به چه کسی مدیونم؟» پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) پاسخ دادند: «به مادرت.» در پی پرسش دوباره، باز هم فرمودند: «به مادرت.» تنها پس از آنکه چند بار دیگر اصرار ورزید، سرانجام فرمودند: «به پدرت.» بنابراین، تکریم مادر از بنیادین‌ترین واجبات در اسلام است. الله متعال به او این توفیق و مرحمت را ارزانی داشته تا برای انسان‌ها مادر باشد. او کودک را در بطن خود حمل کرده، از او محافظت نموده، به او رسیدگی کرده و پرورشش داده است. و مهم‌ترین و زیباترین چیز در زندگی، تربیت نیکو است. از این رو، احترام به مادر شالودهٔ شخصیتی نمونه را پی‌ریزی می‌کند. مادر همچون مدرسه‌ای است؛ انسان‌ها همه‌چیزهای اساسی را ابتدا از او می‌آموزند. به همین دلیل است که علما و نیز پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) تأکید می‌ورزند که پرورش درست مادران تا چه اندازه سرنوشت‌ساز است. امروز به شکرانهٔ الله، سالگرد روزی است که مادر والامقام ما، حاجی آنه، پس از عمری سرشار از خدمت از این دنیا رخت بربست. الله از او خشنود باد – او برای همه ما همچون مادری بود. تمام وجودش را وقف خدمت به شیخ و پدر ما کرده بود. برجسته‌ترین ویژگی او این بود: در تمام جهات بدون استثنا، شخصیتی الگو و نمونه بود. الگویی درخشان، هم برای زنان و هم برای مردان. سیرت او نشانه‌های یک دوست راستینِ الله (ولیّ الله) را در خود داشت. به عنوان همدم و همراه سلطان الاولیاء، همهٔ شاگردان، برادران و مؤمنان را فرزندان خود می‌دانست. والاترین فضیلت او در این میان این بود: هرگز میان آن‌ها تفاوتی قائل نمی‌شد. هرگز نه فکر می‌کرد و نه می‌گفت: «این فرزند را بیشتر از دیگری دوست دارم.» چنین عدالت قلبی‌ای را این روزها به‌ندرت می‌توان یافت. در برخی افراد به‌سختی متوجه آن می‌شوید – گرچه هنوز هم احساس می‌شود – و در برخی دیگر بی‌درنگ به چشم می‌آید: یک فرزند روی دست‌ها حلوا حلوا می‌شود، در حالی که با دیگری همچون کم‌اهمیت‌ترین عضو رفتار می‌شود. در محیط‌هایی که در آن‌ها بزرگ شدیم، متأسفانه این را بارها دیده‌ایم. اما کسی مانند حاجی آنه که بدون استثنا به هر فرزندی عشقی خالصانه و توجهی یکسان ببخشد، تقریباً هرگز نظیری نداشت. اگر با کودکی نابرابر رفتار شود، این امر در تربیت او آسیبی ویرانگر به بار می‌آورد. در این صورت او نه تنها تربیتی ناقص می‌یابد، بلکه دچار آسیب روحی نیز می‌شود. و این کودک در آینده آن را به فرزندان خود منتقل می‌کند، و آن‌ها نیز به نسل‌های بعدی. بدین ترتیب، جامعه رفته‌رفته نسلی کاملاً سنگدل و خشن پرورش می‌دهد. نسلی خودخواه، بی‌احترام و تهی از هرگونه شرم و حیا. از این رو باید به زندگی چنین انسان‌های صالحی بپردازیم و از منش آنان درس بگیریم. برای جامعهٔ ما و برای تک‌تک افراد، این امری حیاتی است. زیرا برای پرورش انسان‌هایی صادق و بااخلاص، بیش از هر چیز به یک مؤلفه نیاز است: عدالت. حتی در قرآن کریم، الله هنگام ازدواج تذکر می‌دهد: هرگز با بی‌عدالتی یکی را بر دیگری ترجیح مدهید. عدالت بالاترین فرمان است. و حتی اگر انسان در درون تمایلات نابرابری داشته باشد، به‌هیچ‌وجه نباید اجازه دهد آشکار شود. اینکه امروزه افراد زیادی ناآرام و ناخشنودند، تا حد زیادی ناشی از آن است که مادران نتوانسته‌اند تربیتی سرشار از مهر و ارزش‌محور به آنان ارائه دهند. زیرا همان‌گونه که مادر فرزندش را پرورش می‌دهد، او نیز بعدها فرزند خود را بدان‌سان تربیت خواهد کرد – و این زنجیره تداوم می‌یابد. به همین دلیل، درک این نکته بسیار حائز اهمیت است. پرورش فرزندی پرهیزگار و باتقوا ارزشی بی‌اندازه دارد – به‌ویژه برای خودِ والدین. زیرا پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: چون انسان بمیرد، پروندهٔ اعمالش بسته می‌شود – جز در سه مورد: نخست: دانشی سودمند که از خود بر جای گذاشته باشد؛ تا زمانی که مردم از آن بهره‌مند می‌شوند، کتاب اعمال نیک او باز می‌ماند. دوم: صدقهٔ جاریه – مانند یک مدرسه، مسجد یا خانهٔ عبادتی برای الله؛ که پاداش آن پیوسته جاری است. و سوم: فرزندی صالح. پس هر کس فرزندی تربیت می‌کند، باید بداند که چگونه چنین فرزند شایسته‌ای را بپروراند. راه درست آن چیست؟ چه امری مهم است؟ قطعاً نه آنچه امروزه غالباً انجام می‌شود. ادب نیاموختن به کودک، به‌گونه‌ای که تنها از والدین سوءاستفاده کند و به آن‌ها دستور دهد – این هیچ نسبتی با تربیت ندارد. کودک به راهنمایی سالم، بلوغ و انضباط نیز محتاج است. اگر در سنین خردسالی یاد نگیرد با سختی‌های کوچک دست‌وپنجه نرم کند، در بزرگسالی با نخستین دشواری‌های واقعی زندگی در هم خواهد شکست و تعادل خود را یکسره از دست خواهد داد. به همین دلیل است که تربیت سنجیدهٔ فرزندان چنین ضروری است. مسئولیت مادران بسیار بزرگ و جایگاهشان بس والاست. الله درجات ایشان را در آخرت ترفیع دهد، ان‌شاءالله. آنان بسیار فراتر از ما بودند؛ امید که همهٔ ما به فضل او در بهشت مجدداً با آنان گرد هم آییم. امید که برکتشان نصیب ما گردد و تا ابد در جوارشان جای گیریم. زیرا ما قلباً آنان را دوست داریم؛ و پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «انسان با همان کسی محشور می‌شود که دوستش دارد.» امید است الله مقدر فرماید که تا ابد در بهشت همنشین آنان باشیم. ان‌شاءالله.

2026-11-15

Lefke
پیامبر ـ درود و سلام بر او باد ـ هر سخن نیک، هر کار نیک، و در واقع همه‌چیز را به کامل‌ترین شیوه به انسان‌ها می‌آموزد. هیچ انسانی والاتر از او وجود ندارد. به خاطر پیامبر ـ درود و سلام بر او باد ـ بود که الله متعال تمام آفرینش را پدید آورد و همه‌چیز را چنین زیبا آفرید. هر که می‌خواهد به او نزدیک باشد، باید او را از صمیم قلب دوست بدارد. اگر واقعاً انسانی شایستهٔ دوست داشتن باشد، آن کس پیامبر ـ درود و سلام بر او باد ـ است. آنان که راه او را می‌پیمایند، آنان که با او پیوند دارند... دقیقاً همان کسانی هستند که باید دوستشان داشت. محبت به آنان هرگز از میان نمی‌رود. این محبت همواره تنها خیر و نیکی به بار می‌آورد. این محبتی است که سراسر سودمند است و هیچ‌گونه زیانی به همراه ندارد. در وجود انسان عشق و اشتیاق نهاده شده است؛ انسان می‌تواند به هر چیزی دل ببندد. اما گاهی این محبت متوجه چیزهای ناپسند می‌شود. انسان‌ها اغلب گرفتار چیزهای تباه‌کننده می‌شوند. و بدین‌گونه، بسیاری دل به چیزهای بیهوده، بد یا کاملاً پوچ می‌سپارند؛ آنان با تمام وجود به این چیزها دل می‌بندند. تمام زندگی خود را به پای آن‌ها تباه می‌کنند. می‌خواهند هر کاری را که آنان می‌کنند تقلید کنند و اصرار دارند همان راه را در پیش بگیرند. در حالی که الله متعال به انسان‌ها عقل بخشیده است. او در قرآن کریم در جای‌های فراوانی هشدار می‌دهد: «أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟» – «آیا اصلاً عقل خود را به کار نمی‌گیرید؟» زیرا تنها کسی که خرد خود را به کار می‌گیرد، می‌تواند حقیقت را دریابد. اما کسی که از عقل خود بهره نگیرد، هیچ‌چیز به کارش نمی‌آید: فرقی نمی‌کند چقدر بخواند، چه مدارکی بگیرد یا جایگاه دنیوی‌اش چقدر بلندمرتبه باشد. به همهٔ قدرتمندان این جهان بیندیشید: سلطان‌ها، پادشاهان، حاکمان... میلیون‌ها انسان زیر فرمان آنان بودند، در برابرشان سر فرود می‌آوردند و تعظیم می‌کردند. و در پایان چه چیزی بر جای ماند؟ هزاران هزار نفر مانند آنان آمدند و رفتند. امروز دیگر هیچ انسانی نامی از بیشترِ آنان نمی‌برد. تنها اندک‌شمارانی همچون فرعون، نمرود یا قارون در یادها مانده‌اند – در حالی که حاکمان گمنامِ بی‌شماری بودند که روزگاری بر جهان حکم می‌راندند و مردم را به بند می‌کشیدند. و برای کسانی که در آن روزگار برایشان هورا می‌کشیدند، آن همه ستایش کوچک‌ترین سودی نبخشید. شاید بهره‌های مادی کوتاه‌مدتی داشتند، اما در آخرت جز خسرانی تلخ چیزی نصیبشان نشد. پس اگر جویای محبتی هستی که حقیقتاً به کارت آید، در پی عشق به الله، پیامبرش، اولیاءالله و صالحان باش – این دقیقاً همان چیزی است که به تو یاری خواهد رساند. زیرا پیامبر ـ درود و سلام بر او باد ـ فرمود: «انسان با کسی خواهد بود که دوستش دارد.» این عشق، تو را در تمام روزگاران همراهی می‌کند. برای همیشه در کنارت باقی می‌ماند. این عشق به گور ختم نمی‌شود – شما تا ابد در بهشت در کنار یکدیگر خواهید بود. در غیر این صورت، انسان‌ها بسیار ساده فریب می‌خورند. آنان گول پیش‌پاافتاده‌ترین چیزها را می‌خورند، فریفتهٔ زرق و برق دنیا می‌شوند و نه به حلال توجهی دارند و نه به حرام. در پی امور زودگذر می‌دوند و تنها می‌خواهند خوش بگذرانند و خواهش‌های نفسانی خود را برآورده سازند. اما در پایان، در سرای دیگر، این بیداری آکنده از ندامت و پشیمانی خواهد بود. الله ما را از آن محفوظ بدارد! محبت و عشق راستین، تنها و تنها شایستهٔ الله است. زیرا فقط او جاودانه است – و ارزش تنها از آنِ چیزی است که پایداری داشته باشد. هر چیز ناپایداری که بر باد می‌رود، هیچ ارزش حقیقی ندارد. امید است الله این عشق را در دل‌های ما زنده نگه دارد، ان‌شاءالله. آنچه حقیقتاً اهمیت دارد، عشق و محبت خالصانه به پیامبر ـ درود و سلام بر او باد ـ است.

2026-11-14

Lefke
بله، هرچند آیه‌ای درباره بنی‌اسرائیل آمده است، اما قرآن کریم برای همه ماست. آنچه در آنجا «سبت» نامیده شده، همان روز شنبه است؛ روز مقدس آن‌ها، یعنی همان چیزی که برای ما روز جمعه است. در این روز شکار کردن برای آن‌ها ممنوع است؛ ماهی گرفتن و مانند آن، همه این‌ها ممنوع است. تا به امروز هم افراد باایمان در میان آن‌ها روز شنبه کار نمی‌کنند و مطلقاً هیچ کاری انجام نمی‌دهند. بر اساس حکمت الله، شهرهای آن‌ها درست در کنار دریا قرار داشت. آن‌ها ماهی می‌گرفتند، می‌خوردند و می‌فروختند؛ کارشان همین بود. در قرآن کریم آمده است: در تمام طول هفته هیچ ماهی‌ای در دریا نبود؛ اما به محض اینکه روز شنبه، یعنی روز ممنوعه، فرا می‌رسید، دریا از ماهی موج می‌زد. و چرا؟ Bima kanu yafsukun. (7:163) می‌فرماید: به این سبب که گناه و نافرمانی می‌کردند. به همین دلیل، به عنوان مجازاتی از سوی الله، در روزهای دیگر شاید تنها تک‌وتوک ماهی نصیبشان می‌شد، فقط در حدی که زنده بمانند؛ اما در روز شنبه، همه ماهی‌ها به روی آب می‌آمدند. این موضوع برای روزگار امروز ما نیز دقیقاً صدق می‌کند. پیامبر ما (درود و سلام الله بر او باد) می‌فرماید: «اگر به دنبال دنیا بدوی، به آن نخواهی رسید؛ هر چقدر می‌خواهی به دنبالش بدو، باز هم به آن نمی‌رسی. تنها در صورتی که الله بخواهد، آن را به تو خواهد داد.» به همین خاطر است که می‌شنویم افراد زیادی گلایه می‌کنند: «آه، من مدام کار می‌کنم و کار می‌کنم— تا می‌خواهد درست شود، درست نمی‌شود؛ همیشه در یک قدمی به بن‌بست می‌خورد.» به نظر شما علتش چیست؟ این نشان می‌دهد که آن چیز روزیِ مقدر تو نیست— یا اینکه توکلت به الله کم است. توکل به الله— این روزها دیگر هیچ‌کس به الله توکل ندارد. پیامبر ما می‌فرماید: اگر دنیا را رها کنی، به الله توکل نمایی و راهت را ادامه دهی، آنگاه دنیا خودبه‌خود به دنبالت خواهد دوید؛ روزی‌ات بی‌گمان به تو خواهد رسید. الله، قادر و متعال، برای هر انسانی روزی‌اش را مقدر فرموده است. کسی که ایمان واقعی در دل دارد، این را می‌داند؛ بنابراین ذهنش را با این فکرها خسته نمی‌کند که: «چطور زندگی کنم، چه خاکی بر سرم بریزم؟» الله این سهم را از پیش تعیین کرده است— هر کجا که باشی، راهش را به سوی تو پیدا خواهد کرد. پس نگران نباش. برای کسب روزی‌ات دنبال کار برو و باقی امور را با توکل به الله بسپار. اگر برای تو مقدر شده باشد، الله قطعاً آن را به تو خواهد رساند. اگر نباشد، هر چقدر هم تلاش کنی— آنچه قسمت تو نباشد، به تو نخواهد رسید. با این حال، باز هم بعضی‌ها می‌آیند و می‌گویند: «اما من فلان کار را امتحان کردم و بهمان کار را انجام دادم...» ای بابا، اگر همه مثل تو فکر می‌کردند، هیچ‌کس دیگر نمی‌توانست کاری انجام دهد— و در آخر برای تو هم چیزی باقی نمی‌ماند. حکمت الله این‌گونه است؛ یعنی این آموزه در قرآن کریم تنها مخصوص بنی‌اسرائیل نیست، قرآن کریم برای تک‌تک انسان‌هاست. بنابراین به الله توکل کن، ایمانت را قوی ساز و در اطاعت از او استوار بمان. نه با این شعار که: «من الله را برای پول بندگی می‌کنم»، بلکه تو او را بندگی می‌کنی چون این فرمان اوست— و روزی‌ات چیزی است که او به تو عطا می‌فرماید. تو نباید به خاطر روزی، خودِ روزی را بپرستی، بلکه باید خودِ الله را عبادت کنی؛ چرا که روزی‌رسان (الرزاق)، اللهِ قادر و متعال است— او روزی‌ات را خواهد داد. به او توکل کن؛ به اذن الله، روزی خودبه‌خود می‌آید، به دنبالت می‌دود و رهایت نمی‌کند. ما مردم امروز را می‌بینیم که چگونه مدام در پی آن می‌دوند. در حالی که می‌گویند: «یکی دیگر به دست می‌آورم، ده تا دیگر می‌گیرم»، همان یکی را هم که مطمئن در دست داشتند از دست می‌دهند و در نهایت کاملاً دست‌خالی می‌مانند. به همین دلیل، بزرگ‌ترین نعمت الله به انسان‌ها، ثروت واقعی، همان ایمان است. انسان باایمان نگران هیچ چیز نیست و از هیچ چیز نمی‌ترسد؛ زیرا ایمان یعنی باور داشتن به الله، تکیه کردن بر او و توکل کامل به او. الله به همه ما این ایمان راستین را عطا فرماید، ان‌شاءالله.

2026-11-13

Lefke
پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) از دست منافقان رنج و اندوه فراوانی کشید؛ یعنی پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) همه آن‌ها را می‌شناخت، اما به روی خود نمی‌آورد و از روی ادب و متانت هرگز نمی‌گفت: «این منافق است» یا «آن یکی نیست». اما پیامبر (درود و سلام بر او باد) می‌فرماید: پس از آن نیز همواره منافقانی خواهند بود. منظور او از «منافق» کسانی است که وانمود می‌کنند اسلام را آموزش می‌دهند و به آن عمل می‌کنند، کسانی که در ظاهر مسلمان به نظر می‌رسند، اما در باطن پر از کفر هستند، هیچ ایمانی ندارند یا با اسلام دشمنی می‌ورزند؛ این‌ها منافقان هستند. در قرآن کریم آمده است: اگر منافقان توبه کنند، باز هم الله آن‌ها را می‌بخشد؛ و اگر توبه نکنند، دیگر امرشان با خودِ الله است. اما نکته تعیین‌کننده، حدیث شریف پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) است؛ پیامبر (درود و سلام بر او باد) می‌فرماید: «بیشترین چیزی که از آن بیم دارم، منافق چرب‌زبان است.» منافقی که سخنرانی‌های زیبا ایراد می‌کند. منافقی که چنین وانمود می‌کند که دین را برای مردم تبیین می‌کند؛ دقیقاً همین شخص بیشترین آسیب را می‌زند. این همان کسی است که مردم فریب سخنان زیبایش را می‌خورند؛ کسی که به‌تدریج چیزهایی را وارد سخنانش می‌کند که اصلاً در اسلام وجود ندارد، چیزهایی که طوری جلوه می‌دهد گویی جزئی از اسلام هستند؛ مطالبی که نه در اسلام است، نه در سنت و نه در قرآن، به‌آرامی به مردم می‌آموزد؛ و مردم به دنبال او راه می‌افتند چون می‌گویند: «او چقدر خوب سخن می‌گوید، او دانشمند بزرگی است»، در حالی که او در حقیقت در تلاش برای نابودی اسلام است. پیامبر (درود و سلام بر او باد) می‌فرماید: «از چنین کسی بیش از هر چیز می‌ترسم.» مردم فریب می‌خورند؛ و آن‌ها با گفتن این‌که: «در قرآن چنین آمده است—این راهی که مردم هزار یا هزار و پانصد سال است می‌پیمایند، راه درستی نیست»، مردم را گمراه می‌کنند. حرف‌هایی که می‌زنند، امروزه بیش از هر چیز... در گذشته چنین چیزهایی به‌ندرت پخش می‌شد؛ منافقی در روستا یا مسجدی ظاهر می‌شد، اندکی سخن می‌گفت و سه چهار نفر به دنبالش راه می‌افتادند. اما امروزه چنین کسی مطالبش را در همه‌جا پخش می‌کند و هزاران، بلکه هزاران نفر او را دنبال می‌کنند؛ مجلس یا گردهمایی تشکیل می‌دهند و بیست، سی هزار نفر به آنجا سرازیر می‌شوند. و چرا؟ زیرا مردم گمان می‌کنند: «او عالمی داناست، خوب سخن می‌گوید، آنچه می‌گوید حقیقت است.» در حالی که آن‌ها باطل را به جای حقیقت عرضه می‌کنند و چیزهایی را به مردم یاد می‌دهند که در تضاد با اسلام است و با آن مخالفت دارد. و بدترین بخشِ آنچه آموزش می‌دهند و با اسلام مغایرت دارد چیست؟ بزرگ‌ترین دشمن منافق، پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) است. بزرگ‌ترین دشمن، شیطان است و بزرگ‌ترین دشمن شیطان، پیامبر ماست—و در مورد آنان نیز دقیقاً همین‌طور است. به محض این‌که پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) کلامی فرموده باشد، آن‌ها آزرده و خشمگین می‌شوند و به مذاقشان خوش نمی‌آید؛ این دقیقاً نشانه بارز آن‌هاست. همین که سخنی بگویی یا پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) را مدح و ستایش کنی، مردم را گمراه می‌کنند و مدعی می‌شوند: «تو برای الله شریک قائل شدی!» آن‌ها می‌خواهند دیگر اصلاً نامی از پیامبر برده نشود. دقیقاً همین، آشکارترین نشانه یک منافق است. هر کس به پیامبر ما احترام نگذارد و شأن و مقام او را پاس ندارد، یک منافق واقعی است. حتی اگر تمام قرآن را حفظ باشد، احادیث را از بر کند و بر تمام علوم مسلط شود—باز هم منافق است. منافق کسی است که از ادای احترام و تکریم پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) سر باز می‌زند. انسانی که تنها سه سوره بلد است، اما عشق به پیامبر ما را در دل دارد، از ده هزار نفر از این منافقان به ظاهر دانشمند بهتر است. کسی که به پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) احترامی نگذارد، حتی به اندازه ناخن او هم ارزش ندارد. زیرا الله متعال تمام جهان هستی را به احترام و شرف پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) آفریده است؛ بالاترین مرتبه و مقام سزاوار اوست. اگر بایستی و بگویی: «من یک دانشمندم، من این‌گونه خوانده‌ام و این‌طور فهمیده‌ام»، «این عالم چنین گفته، آن عالم چنان گفته»، و به واسطه سخنان آن‌ها از ادای احترام به پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) خودداری کنی، آنگاه تو بزرگ‌ترین منافق هستی. زیرا هرچند دانش داری، اما مردم را به گمراهی می‌کشی—پس در جبهه شیطان قرار گرفته‌ای؛ الله ما را از آن در امان بدارد. الله ما را از گزند و شر آنان حفظ فرماید. همان‌طور که پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) فرمود: «از این‌ها بیش از هر چیز بیم دارم.» و در حقیقت، بزرگ‌ترین آسیب... چرا پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) این‌قدر نگران امتش است؟ پیامبر (درود و سلام بر او باد) ندا سر می‌دهد: «امتم!»؛ او امتش را دوست دارد و خواهان نجات آن‌هاست. وقتی چنین شیاطینی سر برمی‌آورند، می‌فرماید: «من نگران آنان هستم»، چرا که انسان با یکی دو سخن زیبا فریفته می‌شود، از صراط مستقیم منحرف می‌گردد و از پیِ آنان می‌رود. این دقیقاً همان چیزی است که پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) از آن می‌ترسد؛ الله همه ما را از شر و بلای آنان در امان بدارد. الله هدایت عنایت فرماید. اگر توبه کنند، الله متعال توبه آنان را می‌پذیرد؛ ان‌شاءالله الله به آنان نیز هدایت عطا فرماید.

2026-11-12

Lefke
پیامبر ما (درود و سلام الله بر او باد) می‌فرماید: «الدالّ علی الخیرِ کفاعله.» هر کس به کار نیکی راهنمایی کند، همان پاداشی را می‌برد که انجام‌دهنده‌اش می‌برد – حتی اگر خودش آن را انجام ندهد. کارهای نیک به سود تمام بشریت تمام می‌شود. و الله، بلندمرتبه و توانا، بهترین‌ها را برای انسان‌ها می‌خواهد. دقیقاً به همین دلیل است که الله پیامبران را فرستاد: تا به مردم در هر جایی که کار خیری وجود دارد، راه رسیدن به آن را نشان دهند. و پس از آنان، صحابه، اولیای الله، علما، فقها، معلمان – و خلاصه همه آمدند... حتی اگر یک انسان کاملاً معمولی تلاش کند کار نیکی انجام دهد – یا اگر خودش به تنهایی از عهده‌اش برنیاید، دیگری را به آن متوجه سازد و بگوید: «من از پس این کار برنمی‌آیم، می‌توانی کمکم کنی؟» –، آن‌گاه او نیز به اندازه‌ی همان کسی که آن کار را انجام می‌دهد پاداش خواهد گرفت. زیرا در اصل، دین ما، اسلام، بر مدار نیکی و خیر می‌چرخد. هر آنچه نیکو است باید انجام شود – ما به انجام آن سفارش شده‌ایم. و در مقابل، باید از بدی‌ها جلوگیری کرد. پس باید گفت: «این کار بد است، هرگز آن را انجام ندهید!» گاهی مردم دیگر اصلاً تشخیص نمی‌دهند چه چیزی خوب و چه چیزی بد است؛ امروزه بسیاری بصیرت خود را در این باره از دست داده‌اند و صرفاً همه‌چیز را با تکان دادن سر تأیید می‌کنند. مردم امروزه حتی غیرقابل‌قبول‌ترین چیزها را کاملاً عادی می‌دانند. اما حتی اگر صرفاً بگویی: «این کار درست نیست»، همین هم اثرگذار است. زیرا با این کار روشن می‌کنی که الله آن را حرام کرده و این امر با فطرت و سرشت انسان در تضاد است – و همین هم برای تو به عنوان کار نیک منظور می‌شود. این چنان به حساب می‌آید که گویی خودت کار خیری انجام داده‌ای. اما اگر با بدی موافقت کنی و بگویی: «اشکالی ندارد، راحت به کارتان ادامه دهید»، فقط به خودت آسیب می‌زنی و هیچ سودی نصیبت نخواهد شد. پیامبر ما (درود و سلام الله بر او باد) همواره کار نیک می‌کرد و والاترین درجات خیر را در عمل به مردم نشان می‌داد. و نه تنها مسلمانان – بلکه اگر تمام مردم از راهی که پیامبر ما نشان داد پیروی می‌کردند، امروز در جهان صلح، برکت و زیبایی حاکم بود. اما از آنجا که از آن راه منحرف شده و مسیرهای نادرست را در پیش گرفته‌اند، دیگر به هیچ‌کس سودی نمی‌رسانند – و در نهایت فقط زیان برایشان باقی می‌ماند. بنابراین در هر کجا که فرصتی دست داد، تا جایی که می‌توانید کار نیک انجام دهید. در قرآن مجید صراحتاً به عنوان یک فرمان آمده است: «وَافْعَلُوا الْخَيْرَ» – یعنی: «کار نیک انجام دهید!» اگر خودت نمی‌توانی آن را انجام دهی، دست‌کم دیگری را به آن راهنمایی کن و بگو: «این کار نیکی است.» هرگاه او آن را انجام دهد، الله تو را نیز در آن پاداش سهیم می‌گرداند. الله به همه‌ی ما توفیق انجام کارهای نیک را عنایت فرماید. برای انجام کار خیر، نیازی نیست که انسان روحانی یا عالم باشد. هر کسی می‌تواند کار نیک انجام دهد – واقعاً هر کسی. به همین دلیل الله به ما فرمان داده است: «کار نیک انجام دهید!» و از بدی دوری گزینید. امید است که الله این را نصیب ما گرداند – و ان‌شاءالله به همه‌ی ما توفیق دهد که همواره کارهای نیک انجام دهیم.