2026-11-21
Lefke
«وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا» (۳:۱۰۳) «و همگی به ریسمان الله چنگ زنید و پراکنده نشوید.»
این فرمان الله است: همه شما که در راه او هستید، به ریسمان الله چنگ زنید! با هم متحد باشید و اجازه تفرقه ندهید!
زیرا الله قادر و متعال میفرماید، اگر دچار تفرقه شوید، جز زیان و بلا چیزی به شما نخواهد رسید.
قدرت واقعی تنها از اتحاد پدید میآید.
در حالی که تفرقه، تنها ضعف و ناتوانی به همراه دارد.
تمام مصیبتهایی که تاکنون بر سر مسلمانان آمده، دقیقاً از همین جا سرچشمه میگیرد: از اینکه دچار تفرقه شدهاند.
از این رو مسلمانان در گذشته همواره خلیفهای را به عنوان جانشین پیامبر (درود الله بر او باد) در رأس خود داشتند؛ تا اینکه این مقام را برچیدند و مسلمانان را بیپناه و بدون رهبر رها کردند.
چه کسی این کار را کرد؟
غیرمسلمانان. با دستاندازیهای آنان سرانجام دیگر خلیفهای باقی نماند و وحدت به کلی از دست رفت.
و جایی که وحدت نباشد، نه قدرتی هست و نه برکتی، و فرمان الله نیز تحققنیافته باقی میماند.
گویی این کافی نبود، بذر دشمنی را نیز در میان مسلمانان کاشتند: «تو سیاهی، تو سفیدی، تو فلان هستی، تو به فلان قوم یا فلان قبیله تعلق داری.» آنها چنان علیه یکدیگر به فتنه و تحریک میپردازند که گویی خواست الله چنین بوده است!
در حالی که این تنها و تنها خواست شیطان است!
تنها شیطان میخواهد که مردم، که مسلمانان، با یکدیگر دشمنی ورزند و از هم کینه به دل بگیرند.
پیامبر (درود و سلام الله بر او باد) میفرماید: «مسلمان آینه مسلمان است.» ایشان میفرماید که مسلمانان باید یکدیگر را دوست بدارند و در هر زمینهای یاور هم باشند.
اما مسلمانان امروز را شیطان به ساز خود میرقصاند؛ او در هر کاری دست دارد.
تاریخ چنین میآموزد: همه آن را میدانند، اما کمتر کسی از آن عبرت میگیرد.
آندلس گذشته را بنگرید: با یکدیگر دشمن شدند؛ آن هم در حالی که بزرگترین تمدن جهان در آنجا شکوفا بود! در مقایسه با اروپای آن زمان، آندلس از نظر رفاه، علم و فرهنگ، پیشرفتهترین نقطه روی زمین بود.
و سپس چه رخ داد؟
گام به گام تفرقه رخنه کرد و شیطان میان آنها جدایی افکند.
سلطانی با سلطان دیگر جنگید و امیری با امیر دیگر به نبرد برخاست. در حالی که با یکدیگر نزاع میکردند، دشمنان یکی پس از دیگری بر آنان چیره شدند و در نهایت، همگی را به کلی از آنجا راندند.
با وحشیانهترین شکنجهها، با کشتار، غارت و آتشسوزی و قتلعام... در پایان چه چیزی عایدشان شد؟ هیچ!
و با این حال، انسانها تا به امروز از آن درس عبرت نمیگیرند.
در آندلس، آنها در اصل یک ملت بودند: زیر حاکمیت عربها و امویان قرار داشتند و به یکدیگر وابسته بودند.
حتی با وجود اقوام دیگری که در میانشان زندگی میکردند، آنها به جای نبرد با بیگانگان، در خاک خود با یکدیگر جنگیدند تا سرانجام خود را به نابودی کشاندند.
امروز نیز در همه جا همین ماجرا برای مردم تکرار میشود. به هند نگاه کنید: غیرمسلمانان تنها با سپاهی اندک وارد شدند، منطقهای را پس از منطقه دیگر تصرف کردند و در نهایت صدها میلیون انسان را تحت سلطه درآوردند.
و کارآمدترین ابزارشان همواره یک چیز بود: تحریک مردم علیه یکدیگر.
و از آنجا که انسان دارای نفس است، شعلهور ساختن این دشمنی به شکل هولناکی آسان است. در این میان دشمن اصلی فقط نظارهگر است و انتظار میکشد تا آنها یکدیگر را پارهپاره کنند و در پایان کارش آسان شود.
از این رو، مردم و مسلمانان باید ندای الله را بشنوند و از فرمان او پیروی کنند!
این امر به ویژه برای اهل طریقت صدق میکند، زیرا طریقت چیزی جز راه پیامبر ما نیست.
راه او، راه محبت، مهربانی و یاریرسانی است. چنانکه آمده است: «تَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى» – در نیکی و تقوا به یکدیگر یاری رسانید!
اگر کسی راه راست را نشان میدهد، از او حمایت کنید! پیش پایش سنگاندازی نکنید و از پشت به او خنجر نزنید؛ این است آنچه الله متعال و پیامبرش بدان امر فرمودهاند.
پیامبر ما یارانش را برای هدایت مردم فرستاد. آنها دستهجمعی به راه افتادند و این دین زیبا را در کمال اتحاد و همبستگی به سراسر جهان رساندند.
چون از سر اخلاص عمل میکردند، این کار برای خودشان و همگان برکات فراوانی به همراه آورد.
صحابه هرگز کینهای از یکدیگر به دل نداشتند. آنها محکم در کنار هم ایستادند، راه پیامبر (درود و سلام الله بر او باد) را در پیش گرفتند و این راه زیبا را پیش چشم همگان قرار دادند.
بنابراین، مریدان و خواهران و برادران ایمانی باید به دقت مراقب این امر باشند.
زیرا متأسفانه پیوسته سخنان و رفتارهای کاملاً متفاوتی میشنویم که هیچ عذر و توجیهی برای آنها وجود ندارد.
هر کس باید در مسیر خود استوار بماند، به وظیفه خویش عمل کند و در امور دیگران دخالت ننماید.
انشاءالله که الله یار و یاور ما باشد و ما را از دامهای شیطان حفظ فرماید.