2026-05-31 - Lefke
پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: «کدام اعمال نزد الله بهترین هستند؟»
این است که به قلب یک مؤمن، آسودگی، شادی و آرامش درونی ببخشی.
وقتی مؤمنی مؤمن دیگر را میبیند و به او لبخند میزند، این کار قلب او را سرشار از آرامش میکند.
وقتی انسان با چهرهای گشاده با او احوالپرسی میکند و حالش را میپرسد، او طبیعتاً خوشحال میشود.
و از طریق این شادی، انسان خشنودی الله را به دست میآورد.
در واقع این کار اصلاً سخت نیست، اما بسته به شخصیت و عادت، برای برخی دشوار است یا به سادگی آن را انجام نمیدهند.
با افکاری مانند «ما با هم تفاهم نداریم» یا «او در سطح من نیست»، برخی افراد حتی سلام هم نمیکنند؛ و حتی اگر به آنها سلام کنید، پاسخ سلام را نمیدهند.
به هر حال چنین افرادی وجود دارند.
اما آنها باید عواقب رفتار خود را بپذیرند.
زیرا وقتی انسان با چنین اعمال سادهای در پی خشنودی الله باشد، او پاداش بزرگی میبخشد.
حتی در همین دنیا نیز، این کار برای انسان آرامش درونی و شادی به همراه میآورد.
این کار غم و اندوه را از دل دور میکند.
اگر از این موضوع برای خودت مشکلی بسازی، فقط باعث آزار خودت میشود.
البته همیشه آسان نیست که همه را راضی نگه داشت.
این بحث دیگری است.
انسانهای امروزی غالباً فاقد ادب و ظرافت گذشته هستند.
امروزه افراد زیادی هستند که اگر با لبخند با آنها روبرو شوید، فوراً از این برخورد سوءاستفاده میکنند.
اما خلاصه بگویم: سلام کردن به هر کسی که با او روبرو میشوید - کاملاً در راستای فرموده پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) که فرمودند: «سلام را رواج دهید» - باید برای یک مسلمان امری بدیهی باشد.
سلام کردن یکی از نشانههای اسلام است. سلام دادن، سنت است.
اما در مقابل، پاسخ دادن به سلام فرض (واجب) است.
وقتی به کسی میگویید «سلام علیکم»، سنت را به جا آوردهاید.
اگر طرف مقابل با «و علیکم السلام» پاسخ ندهد، در انجام وظیفه کوتاهی کرده است.
این امر مسئولیت سنگینی در پیشگاه الله به دنبال دارد.
کسی که این بار را بر دوش میکشد، عواقب آن را به صورت ناآرامی روحی احساس خواهد کرد.
وقتی کسی به تو سلام میکند، به سادگی میگویی «علیکم السلام» و به راهت ادامه میدهی.
برای این کار نیازی نیست که حتماً بنشینید و گفتگوهای طولانی داشته باشید.
اما همین سلام به تنهایی، پیوند زیبایی میان انسانها ایجاد میکند. این راهی فوقالعاده برای تقویت همبستگی و همزمان جلب خشنودی الله است.
دقیقاً همینطور است.
بدون شک، الله مؤمنان و مسلمانان را دوست دارد.
البته این قانون نه تنها برای پیروان طریقت، بلکه برای تمامی مسلمانان به طور یکسان صدق میکند.
گاهی ما به کشورهای خارجی سفر میکنیم.
افرادی که در آنجا در خیابان با آنها روبرو میشویم، به ما سلام میکنند. یا آنها ابتدا سلام میکنند، یا همراهان ما این کار را انجام میدهند – و هر کسی با صمیمیت و با لبخند پاسخ سلام را میدهد.
اما متأسفانه افرادی هم هستند که ادعا میکنند: «من مسلمان هستم.»
در میان آنها کسانی هستند که نمیتوانند اهل سنت و پیروان طریقت را تحمل کنند.
آنها دائماً چهرهای عبوس دارند و اخم میکنند.
دقیقاً از چنین افرادی، پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) نیز خشنود نیستند.
این افراد پاسخ سلام را نمیدهند و با رفتار ترشرویانه خود دیگران را از دین فراری میدهند.
نه سلام دیگران را میپذیرند و نه خود به کسی سلام میکنند.
الله ما را از این امر حفظ کند، اما حتی در میان مسلمانان نیز چنین اشخاصی وجود دارند.
انشاءالله تعدادشان زیاد نیست، اما به هر حال وجود دارند.
حتی اگر تعدادشان کم باشد، با رفتار زننده خود تأثیر ناخوشایندی در جامعه میگذارند.
قطعاً شما هم بارها با چنین افرادی برخورد کردهاید، همانطور که برای ما نیز پیش آمده است.
به آنها سلام میکنید، اما به محض اینکه متوجه میشوند شما پیرو راه اهل سنت و پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) هستید، پاسخ سلام را نمیدهند - صرفاً به این دلیل که این راه را رد میکنند.
الله ما را در پناه خود نگه دارد.
به همین دلیل، مولانا شیخ ناظم درباره آنها میفرمود: «عبوس الوجه، کریه المنظر.»
این بدان معناست: «چهرهای عبوس، ابروهای گرهخورده و منظرهای زننده.»
انشاءالله ما هرگز اینگونه نخواهیم بود، بلکه همواره با خواهران و برادران مسلمان خود با لبخند برخورد خواهیم کرد.
تا جایی که امکان دارد به مردم کمک کنید، بدون اینکه باعث فرار آنها شوید.
و حتی اگر نمیتوانید در عمل به آنها کمک کنید، یک لبخند نیز کافی است.
همین که با چهرهای گشاده با مردم روبرو شوید، کاملاً کفایت میکند.
الله به همه ما در این راه کمک کند.
البته این کار همیشه آسان نیست، اما انشاءالله، الله یاریرسان همه ما خواهد بود.
