Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

قُلْ بِفَضْلِ ٱللَّهِ وَبِرَحْمَتِهِۦ فَبِذَٰلِكَ فَلْيَفْرَحُوا۟ هُوَ خَيْرٌۭ مِّمَّا يَجْمَعُونَ (10:58) صدق الله العظيم الله، عزیز و بلندمرتبه، می‌خواهد که ما در نعمت‌ها و بخشندگی که به ما ارزانی داشته شادمان باشیم. آنچه به ما داده است، الحمدلله، این است که ما اینجا با هم در مسیر او هستیم، از فرمان او پیروی می‌کنیم، کاری را انجام می‌دهیم که برای ما بهترین است. میلیون‌ها نفر هستند که این هدیه را دریافت نکرده‌اند. او به ما داده است، ما نمی‌دانیم چگونه، چه حکمتی پشت آن است، اما الحمدلله، باید برای آن شادمان باشیم. این هدیه الله ارزشمندتر از دارایی‌های دنیوی است که آنها جمع‌آوری می‌کنند. آنها میلیون‌ها یا حتی میلیاردها جمع‌آوری کرده‌اند. اما، هیچ سودی ندارد، خیری در آن نیست. بهترین چیز وقتی است که الله این نعمت را به تو می‌دهد. از همه چیز در جهان ترکیب شده بهتر است. ما برای آنچه الله به ما داده است، سپاسگزاریم، از او برای این نعمت تشکر می‌کنیم، الحمدلله.

امروز هفتمین روز از ماه مبارک شوال است. ‌ ستایش خداوند است. ‌ امروز آخرین روز روزه‌داری شوال است. ‌ پیامبر ما، درود و برکات خداوند بر او باد، فرمود: هر کس پس از رمضان شش روز روزه بگیرد، مانند این است که کل سال را روزه گرفته باشد. ‌ این روزه اختیاری است. ‌ اجباری نیست، پس فرد می‌تواند به دلخواه تصمیم به روزه‌داری بگیرد. ‌ فرد می‌تواند در هر روزی از ماه شوال روزه بگیرد. ‌ شما می‌توانید برای یک روز یا پنج روز روزه بگیرید. ‌ اجباری برای روزه گرفتن شش روزه وجود ندارد، زیرا اختیاری است. ‌ اعمال اختیاری بی‌ارزش نیستند. ‌ ارزش بزرگی دارند. ‌ روزه به عنوان پاداش ده برابر محسوب می‌شود، به طوری که روزه گرفتن برای ۳۰ روز در ماه رمضان معادل روزه گرفتن برای ۳۰۰ روز در نظر گرفته می‌شود. ‌ علاوه بر این، اگر فردی شش روز دیگر در ماه شوال روزه بگیرد، این به عنوان شصت روز روزه داری محسوب شده و در مجموع برای ۳۶۰ روز روزه گرفتن پاداش داده می‌شود. ‌ انگار که فرد دور تمام سال را روزه گرفته باشد، پس گفته‌اند پیامبر ما، درود و برکات خداوند بر او باد. ‌ این یک برکت بزرگ و یک مزیت بزرگ برای ما است. ‌ بهترین کار دنبال کردن سنت پیامبر و شروع روزه‌داری شوال از دومین روز عید است. ‌ در روز عید روزه گرفته نمی‌شود. ‌ بله، روزه گرفتن در اولین روز عید فطر مجاز نیست، زیرا جشن واقعی همان اولین روز است. ‌ در عید قربان هیچ روزه‌ای برای چهار روز انجام نمی‌شود. ‌ پس پنج روز در سال وجود دارد که روزه گرفتن در آن‌ها ممنوع است. ‌ در تمام روزهای دیگر مجاز است. ‌ اگر فردی از دومین روز شروع به روزه‌داری کند، امروز آخرین روز است. ‌ امروز یک تعطیلی دیگر است. ‌ به آن عید الابرار می‌گویند. امروز به عنوان یک تعطیلی دوم در نظر گرفته می‌شود. ‌ برخی چیزها نوشته شده‌اند. ‌ آنچه که شریعت را دنبال می‌کند پذیرفتنی است. ‌ گاهی اوقات یک مرد چیزهایی را در حالت خاصی می‌نویسد. ‌ نباید به این نوشته‌ها اهمیت زیادی داد. ‌ این موارد ما را محدود نمی‌کنند. ‌ آنچه ما را محدود می‌کند شریعت و طریقت است. ‌ در طریقت چیزی خارج از شریعت وجود ندارد. ‌ چیزهایی که خارج از شریعت هستند اختراع نسل‌های بعدی هستند که مسیر را دنبال نمی‌کنند. ‌ همه طریقت‌ها شریعت را دنبال می‌کنند. ‌ اختلافی وجود ندارد. ‌ طریقت و شریعت یکی هستند. ‌ آنها مانند فلزی هستند که با هم ذوب شده‌اند، بدون هیچ تفاوتی. ‌ کسانی که تفاوتی ادعا می‌کنند گناه می‌کنند. ‌ خداوند ما را حفظ کند. ‌ ممکن است این روز برای ما مبارک و خوب باشد. ‌ به همه آمدگان خوش آمد می‌گوییم! ‌ برخی تازه از عمره بازگشته‌اند. ‌ خداوند آن را قبول بفرماید. ‌ خدایا، کسانی که هنوز حج نرفته‌اند فرصت رفتن به آن را پیدا کنند.

بزرگ‌ترین و بهترین معجزه، پیوسته پیروی از راه درست است. ستایش مخصوص الله است. روزها می‌گذرند. رمضان، عید فطر. روزها در حال گذشتن هستند. این روزها چه برکات و حکمتی به همراه دارند؟ اگر در مسیر درستی هستید، موضوع ادامه دادن به پیروی از آن است. در فکر این هستید که چه کارهای دیگری می‌توانید انجام دهید؟ پس بدانید: پیوسته انجام دادن تا جایی که می‌توانید، بهترین کار است. استقامت واقعاً یک معجزه است. مردم در مقاماتی که مقدس هستند معجزات را جستجو می‌کنند. مردم به دنبال راه‌هایی برای انجام دادن معجزات هستند. اگر بدون تزلزل از مسیر درست پیروی کنید، آن بزرگترین معجزه است. چیزی زیباتر از استقامت نیست. کسی که پایداری می‌کند و در مسیرش ادامه می‌دهد، در نهایت تجربه‌ی خوبی خواهد داشت. برکت پدیدار خواهد شد. شما موفق خواهید شد. اما اگر مسیرهای دیگری را انتخاب کنید و بر روی آنها قدم بزنید، گم خواهید شد. مهم است که بر روی مسیر باقی بمانید. در قرآن کریم، الله تعالی اعلام می‌کند که کسی که جایگاهش را در جنگ ترک کرده و فرار می‌کند، باعث بی‌نظمی شود، به جهنم تعلق دارد. استوار ماندن مهم‌ترین چیز است. آن یک معجزه بزرگ است. اجازه ندهید دنیا شما را فریب دهد. دنیا فریبنده است. می‌تواند شما را به انحراف بکشاند. به همین دلیل است که مهم است در این مسیر بمانید و آن را تا انتها دنبال کنید. انتهای این مسیر بهشت است. آن بزرگترین پاداش است. پاداشی بزرگتر از آن وجود ندارد. مردم مسیرهای مختلفی را انتخاب می‌کنند. این مسیرهایی که آنها در پیش می‌گیرند، به پایان می‌رسند. سپس آنها شروع به جستجو برای مسیرهای جدید می‌کنند. هرچند، مسیر واضح و آشکار است. الله تعالی و بلند مرتبه، مسیر درست را نشان داده است. پیروی از این مسیر برای تمام مردم خوب است. عذاب خود و پیمودن مسیرهای بی‌فایده فایده‌ای ندارد. ضرر به همراه دارد. الله مردم را حفظ کند. ای الله، به آنها و همه‌ی ما هدایت عنایت فرما.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ كُلُوا۟ مِمَّا فِى ٱلْأَرْضِ حَلَـٰلًۭا طَيِّبًۭا وَلَا تَتَّبِعُوا۟ خُطُوَٰتِ ٱلشَّيْطَـٰنِ ۚ إِنَّهُۥ لَكُمْ عَدُوٌّۭ مُّبِينٌ (2:168) صدق الله العظيم الله تعالی و برتر می‌گوید: "ای مؤمنان، از خوبی‌ها بخورید. پیروی از نشانه‌های شیطان نکنید، می‌گوید الله. ستایش مخصوص الله است! الله به ما هر نعمتی داده است. برای هر چیزی حلال و حرام وجود دارد. الله، تعالی، می‌گوید آنچه حلال است بخورید. برای شما خوب خواهد بود، درمانی برای شما خواهد بود. حلال بخورید. از دنبال شیطان نروید. شیطان برای خوبی شما تلاش نمی‌کند، بلکه برای ضرر شما است. پس، الله تعالی می‌گوید که ما باید به آنچه می‌خوریم توجه کنیم. در این زمان‌ها که ما اکنون در آن زندگی می‌کنیم، مردم چیزهای زیادی برای خوردن دارند، آن‌ها بر سر آنچه می‌خورند اهمیتی قائل نیستند. اکثر مردم به حلال و حرام اهمیتی نمی‌دهند. به همین دلیل، بیماری‌ها در حال افزایش هستند. بیماری‌ها زمانی پدید می‌آیند که شکم‌هایتان را با حرام پر می‌کنید. الله تعالی همه چیز را در مخالفت‌ها خلق کرده است. حلال، حرام. یک قطعه حلال، یک قطعه حرام. غذای خوب، غذای بد. حلال و حرام وجود دارند. هر دو وجود دارند. شخص باید خوب، حلال بخورد. نباید به حرام نزدیک شود. نیازی به خشونت نیست. اکنون کارهای مختلفی برای فریب مردم انجام می‌دهند. آن‌ها مواد مختلفی را در غذا مخلوط می‌کنند، تا زمانی که مردم آن را می‌خورند، دائماً آن را بخواهند. این مواد افزوده مضر هستند. مواد بسیار مضری وجود دارند. به جای نمک، ماده‌ای دیگری اضافه می‌کنند تا طعم دارتر شود. مردم دیگر طعمی بر زبان‌ها، در دهان‌های خود ندارند. بدون درک اینکه شیرین، خوشمزه یا بی‌مزه است می‌خورند. مواد افزوده به بدن‌شان آسیب می‌رسانند. هم ذهن و هم بدن از آن رنج می‌برند. به همین دلیل الله تعالی می‌گوید: "حلال، پاک، خوب بخورید". از حرام دوری کنید. در حرام سودی نیست. به هیچ وجه به بدن شما سود نمی‌بخشد. ضرر دارد. خداوند ما را از آن محافظت کند. خداوند ما را از ضرر و فریب مردم محافظت کند. مولانا شیخ ناظم همیشه غذای آماده شده در خانه را ترجیح می‌داد. حتی اگر زیاد نباشد، کافیست. بدن را تقویت می‌کند. همچنین ایمان را تقویت می‌کند. با غذای حرام، بدن بیمار می‌شود. با غذای حرام، روح سود نمی‌برد. در حرام سودی برای روح نیست. ما باید مراقب باشیم. بدن امانتی است. الله تعالی بدن را به عنوان امانتی به ما داده و می‌گوید که ما باید از بدن خوب مراقبت کرده و آن را خوب نگه داریم، تا بتوانیم وظایف‌مان را انجام دهیم. ما باید از بدن‌مان مراقبت کنیم، تا بتواند تا آخر با ما همراه باشد. بدنتان نباید برای شما باری باشد، بدنتان باید شما را حمل کند. خداوند ما همه را محافظت کند. خداوند به ما عمر طولانی عطا کند. آنچه می‌خوریم برای ما به معنای سلامتی و خوبی باشد. خداوند ما را از گزش‌های خورده ناخواسته محافظت کند. خداوند ما را ببخشد.

ما از الله تشکر می‌کنیم که ما می‌توانیم از مردم پیامبر ابراهیم و جامعه پیامبر محمد، درود بر آنها، باشیم. در امپراتوری عثمانی ملت‌های زیادی بودند. هفتاد و دو ملت وجود داشت. در امپراتوری عثمانی، اسلام بود. ناسیونالیسم وجود نداشت. عثمانی‌ها ناسیونالیسم را نمی‌خواستند. اسلام وحدت است. اسلام به وحدت امر می‌کند. اسلام از تفرقه نهی می‌کند. به همین دلیل، امپراتوری عثمانی با گفتن این جمله، وحدت را ترویج می‌کرد: "ما همه از مردم پیامبر ابراهیم، درود بر او، هستیم." ما همه از جامعه پیامبر محمد، درود بر او، هستیم. چیز دیگری لازم نیست. دین ابراهیم، درود بر او، دین حنیف، دین خدای یکتا هست. این دین، دین پدران و پدربزرگان پیامبر ما، درود بر او، بوده است. مردم بعداً این دین را تغییر دادند. آنها به عبادت بت‌ها روی آوردند. وقتی ابراهیم محترم، درود بر او، پسرش، اسماعیل، را در مکه گذاشت، دعا کرد: ای الله، این مکان را شهری امن گردان. مرا و فرزندانم را از عبادت مجسمه‌ها دور نگه دار! ءَامِنًۭا وَٱجْنُبْنِى وَبَنِىَّ أَن نَّعْبُدَ ٱلْأَصْنَامَ (14:35) این دعا بر کل جامعه پیامبر محمد، درود بر او، اعمال می‌شود. از ابراهیم، درود بر او، از طریق پیامبر ما تا روز قیامت، باید بت‌پرستی وجود نداشته باشد. بت‌ها هیچ سودی ندارند. بت‌های فیزیکی و معنوی وجود دارند. باید از تمام بت‌ها، به ویژه بت‌های فیزیکی، اجتناب کرد. به آنها احترام گذاشتن یا اهمیت دادن، به مردم سودی نمی‌رساند، بلکه به آنها آسیب می‌زند. عبادت بت تا روز قیامت ادامه خواهد یافت. سال‌ها پیش، ما در هند بودیم. ما از خیابانی رد شدیم و دیدیم که مردم آنجا سنگ را می‌زنند. کلک‌کلک! کلک‌کلک! این چیست؟ آنها داشتند بت‌ها و مجسمه‌ها برای عبادت می‌ساختند. فقط می‌توان در حیرت فرو رفت که آنها چه کاری انجام می‌دهند. این چیزی است که تا روز قیامت ادامه خواهد یافت. خداوند ما را از آن محافظت کند. خوب نیست که در خانه چیزهای مجسمه‌ای داشته باشیم، باید از آنها اجتناب کرد. آنها برکت را می‌برند، فرشتگان وارد خانه نمی‌شوند. جایی که فرشتگان وارد نمی‌شوند، شیاطین و جن وارد می‌شوند. باید مراقب بود. بسیاری از مردم در این مورد شکایت دارند. خداوند ما را از آن محافظت کند. پیامبر ما، درود بر او، همانطور که در خطبه خواندیم، گفت: بُغِضَتْ إِلَيَّ الأَصْنَامُ پیامبر ما، درود بر او، می‌گوید: «از بت‌ها بیزارم». وقتی او به دمشق رفت، راهب بهیرا تمام نشانه‌های پیامبر ما را در او دید و شناخت. قریش دو بت بزرگ به نام‌های لات و عزى داشت. راهب به آنها سوگند یاد می‌کرد، همانطور که آن زمان عادت بود. پیامبر ما این را اصلا دوست نداشت. «اینها چیزهایی هستند که من بیشتر از همه متنفرم»، پیامبر ما می‌گوید. سپس راهب بهیرا، خدا از او راضی باشد، فهمید که پیامبر ما واقعاً پیامبر وعده‌داده‌شده است. به این ترتیب، نشانه‌ای که پیامبر اعلام‌شده از بت‌ها و موارد مشابه بیزار است، تایید شد. خداوند مردم را از چنین چیزهایی نجات دهد. مردم، آگاهانه یا ناآگاهانه، بیشتر اوقات به طور ناآگاهانه، به این اشتباه می‌افتند. یک فرد عاقل هرگز چنین کارهایی انجام نمی‌دهد. افرادی که به اندازه کافی هوشمند نیستند می‌گویند: «این اشکالی ندارد» و اشکال را در خانه‌شان قرار می‌دهند. اینها چیزهای غیرضروری و زیان‌آور هستند، باید از آنها اجتناب کرد. خداوند ما را از آن محافظت کند.

بسم الله الرحمن الرحيم وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍۢ (68:4) صدق الله العظيم الله، ویژگی‌های پیامبر را، درود بر او باد، توصیف می‌کند. او را کامل‌ترین انسان‌ها می‌داند. پیامبر، درود و برکات خدا بر او باد، بالاترین اخلاق نجیبانه را داشت. راه او، راهی برای تمام بشریت است، نه فقط مسلمانان. الله او را برای همه مردم فرستاده است. راه او، راهی از نور است. کسانی که از راه او پیروی کنند، تمام برکات را به دست خواهند آورد. پیروی از راه او یک نعمت است. این به سوی هر برکتی رهنمون است. بزرگترین برکت، نوشیدن از آب الکوثر در آخرت است. هر کسی که از این آب بنوشد، از هر شری آزاد می‌گردد. هیچ شک و گمان و افکار بدی نخواهد بود. او از هیچ کس نمی‌ترسد، با کسی کینه ندارد. به کسی دشمنی نمی‌آورد. در بهشت، چیزی شبیه به این دنیا وجود ندارد. با نوشیدن آب از الکوثر، از این ویژگی‌های منفی پاک می‌شوید. پس از پاکسازی در الکوثر، شخص دیگر ویژگی منفی‌ای باقی ندارد و بنابراین چیز بدی در بهشت وجود ندارد. در این دنیا، شر به عنوان یک آزمایش وجود دارد. اما در بهشت، چیزی شبیه آن وجود ندارد، فقط در دوزخ است که شر فراوان است. راه پیامبر، راه حقیقی است؛ راه خوب، راه اوست. او هدیه‌ای از الله به مردم است. پیامبر، درود بر او باد، نعمتی از طرف الله است. و ما از الله سپاسگزاریم که به امت او تعلق داریم. این برای ما نعمتی بزرگتر است. این تعطیلات به افتخار او به امتش داده شده است. با این تعطیلات، هدایای مادی و معنوی هم آمده است. برای این ما از الله سپاسگزاریم. جشن‌های ما را مبارک گردان. جشن روزه‌دار هم در زمان افطار و هم در بهشت جشن گرفته می‌شود. اولین جشن، قبلاً برگزار شده است. ای الله، ما را نیز به دومین جشن عظیم، با نوشیدن از الکوثر، برسان. ای الله، بر همه ما عنایت فرما.

امیدواریم عید فطر ما مبارک باشد. این جشن، هدیه‌ای است که الله به ما، امت پیامبر، علیه السلام، اعطا کرده است. تعطیلات اساساً از اهمیت و ارزش معنوی برخوردار هستند. در آخرین روز رمضان، الله با آخرین افطار، سند معنوی رمضان را به روزه‌داران می‌دهد. الله به مسلمانان سند معنوی می‌دهد که نشان می‌دهد روزه و نمازهایشان در رمضان پذیرفته شده است. اعطای این سند یک جشن است که در آن افرادی که طی رمضان روزه گرفته و نماز خوانده‌اند، مورد تکریم قرار می‌گیرند. این است تعطیل واقعی. این سند هدیه‌ای برای آخرت است و ما جشن گرفتن آن را تجلیل می‌کنیم. این بالاترین افتخار برای انسان است. اعطای این جایزه یک جشن است. بدون معنای معنوی، یک جشن هیچ کاربردی ندارد. چیزی جز بدی نخواهد بود. مردم هر نوع جشنی را بر اساس هوای نفس خود اختراع کرده‌اند، چه این جشن باشد یا آن جشن. آنها جشن‌های اختراعی خود را به دیگران به عنوان "تعطیل ملی ما" یا "سنت ما" ارائه می‌دهند. همه این‌ها ارزشی ندارد، زیرا عنصر معنوی را فقدان دارد. هیچ ویژگی خاصی توسط الله به آنها داده نشده است. جشنی که ویژگی خاصی به آن داده شده است، جشن رمضان و جشن قربانی، عید الاضحی است. جشن قربانی در عوض وضعیت ویژه‌ای با برکت خاصی دارد. و جشن رمضان به طور خاص، بسیار ویژه است. در هر مناسبت، الله هدایای خود را به مردم می‌دهد تا بتوانند از آن‌ها بهره‌مند شوند. در روزهای جشن، شادمانی زندگی جشن، دیدار با یکدیگر نیز مستحسن تلقی می‌شود. هر زمانی که مؤمنان از یکدیگر دیدن می‌کنند، برای هر قدم پاداش نوشته می‌شود. گناهان پاک می‌شوند، ثواب‌ها نوشته می‌شود، درجات بالا می‌رود. حتی اگر مردم نماز نخوانند، آنها در این مناسبت‌ها یکدیگر را دیدار می‌کنند. این کار حداقل کمی به مردم سود می‌رساند. هیچ سودی برای جشن‌های دیگری که توسط مردم اختراع شده وجود ندارد. به جای سود، آنها زیان زیادی به همراه می‌آورند. باید در مسیر الله باشیم. کسی که در مسیر الله است برنده است. آرامش پیدا می‌کند، برکات به همراه دارد. و نجات ابدی خود را تضمین می‌کند. در گذشته، حتی کسانی که نماز مرتب نمی‌خواندند، حداقل از یک جشن تا جشن بعدی، نماز می‌خواندند. اکنون ممکن است حتی این هم نباشد. امیدواریم که الله آنها را هدایت کند. حتی این کمی به مردم سود می‌رساند. امیدواریم که الله مردم را هدایت کند. امیدواریم که آنها نیز این زیبایی را تجربه کنند، امیدواریم که این نیز به آنها اعطا شود. یک فرد باورمند به دیگران خوبی می‌خواهد. یک باورمند نسبت به دیگران حسادت نمی‌کند. هر کسی که حسادت می‌کند باورمند نیست. ایمانی در قلب او نیست. فردی که نمی‌خواهد دیگران سود ببرند، مسلمانی که برای دیگر مسلمانان خوبی نمی‌خواهد، باورمند نیست. ایمان آنها کامل نیست. بنابراین، ما خیر و صلاح برای تمام بشریت آرزو می‌کنیم. ما خواهان هدایای الله و عنایت پیامبر، علیه السلام، هستیم. امیدواریم که جشن ما مبارک باشد. و امیدواریم که ما شاهد بسیاری از جشن‌های مبارک دیگر باشیم. امیدواریم که همه مردم در اسلام باشند تا بتوانند از این چیزهای زیبا بهره‌مند شوند.

پیامبر، درود بر او باد، می‌گوید: بهم تمطرون بهم ترزقون بهم تنصرون اینها عبدال‌ها هستند. آنها برترین در میان اولیاء هستند؛ از طریق آنها، الله روزی‌تان می‌دهد. از طریق آنها، الله باران و پیروزی می‌دهد، چنانچه پیامبر، درود بر او باد، می‌گوید. شکر خدا، امروز به برکت آنها باران باریده است. مدتی است. اینجا هیچ بارشی نبوده. امسال کمی خشکسالی بود. با این حال، هنوز، الله، بلندمرتبه و قدرتمند، با برکات این رمضان و دعاهای مؤمنین اینجا، این بارش باران را به عنوان پذیرش رمضان‌مان رقم زد. نمازهای انجام شده و اعمال نیکو، توسط الله پذیرفته شدند. الله در این دنیا و آخرت، پاداش ما را خواهد داد. در مقایسه با آنچه که در آخرت دریافت خواهیم کرد، همه چیز در این دنیا بی‌معنی است. هیچ چیز در این دنیا حتی به اندازه یک ذره گرد و غبار در مقابل آخرت ارزش ندارد. پاداش‌های آخرت به مانند گرد و غبار در مقابل پاداش‌های دنیا هستند. مهم‌ترین چیز، آخرت است. باران در این زمان، برکتی است، هم برای جسم و هم برای روح. باران برای فرد مؤمن با معنویت که اوامر و دستورات الله، بلندمرتبه و قدرتمند را دنبال می‌کند، بسیار مفید است. هر کسی که باور ندارد، مقصر است: فَمَن شَآءَ فَلْيُؤْمِن وَمَن شَآءَ فَلْيَكْفُرْ (18:29) این چیزی است که الله، بلندمرتبه و قدرتمند، می‌گوید. صدق الله العظيم هر کسی که می‌خواهد می‌تواند ایمان بیاورد و هر کسی که می‌خواهد می‌تواند کفر بورزد. مؤمن، غیرمؤمن، خداناباور یا هر چیز دیگری: همگی می‌توانند هر چه می‌خواهند باشند. برخی می‌پرسند چرا نعمت‌های الله در این دنیا به کافران هم داده می‌شود. زیرا چیزهای این دنیا ارزشی ندارند. این دنیا هیچ ارزشی ندارد. این دنیا حتی به اندازه یک قطره آب ارزش ندارد. تمام دنیا کمتر از زدن بال یک پشه ارزش دارد. ارزش زدن بال یک پشه چیست؟ پشه آزمونی از سوی الله، بلندمرتبه و قدرتمند، برای بشریت است. حتی کشتن آن نیز عملی از روی مهربانی است. زیرا آنها مضر هستند. مثال پشه برای نشان دادن این است که این دنیا ارزشی ندارد. یعنی، هیچ چیز ارزشمندی به کافر داده نمی‌شود. الله، بلندمرتبه و قدرتمند، اطمینان می‌دهد که مؤمنین در هر دو دنیا و آخرت بهره‌مند می‌شوند. مؤمن بهره می‌برد. کافر بهره نمی‌برد. کافر به خود آسیب می‌زند. امیدواریم که الله این رمضان را مبارک گرداند. امیدواریم که الله عبادت ما را در این ماه قبول کند و رمضان برای همه ما برکت بیاورد. امیدواریم که سال‌ها، رمضان‌های بیش‌تری را تجربه کنیم. امیدواریم که سال آینده حتی زیباتر باشد. چگونه زیباتر می‌شود؟ با مهدی، درود بر او باد. زمانی که تمام دنیا روزه می‌گیرد. زمانی که تمام دنیا الله را عبادت می‌کند. وعده و کلام الله حق است. کلام الله به وقوع خواهد پیوست. امیدواریم که به زودی اتفاق بیافتد. ما دعا می‌کنیم و به آن امیدواریم. خداوند برکت دهد.

بسم الله الرحمن الرحيم وَإِن تَعُدُّوا۟ نِعْمَتَ ٱللَّهِ لَا تُحْصُوهَآ (14:34) صدق الله العظيم با این کلمات زیبا، خداوند به ما نشان می‌دهد که هرگز نمی‌توانیم نعمت‌های او را به طور کامل بشماریم، صرف نظر از اینکه چقدر تلاش کنیم. در گذشته، مردم با قلم و کاغذ حساب‌های خود را انجام می‌دادند. امروزه، مردم برای محاسبات خود از رایانه‌ها استفاده می‌کنند. حتی این‌ها نیز هرگز نمی‌توانند نعمت‌های خدا را به طور کامل بشمارند. مردم، موجودات، نمی‌توانند نعمت‌های بی‌شماری که خداوند بر آنان ارزانی داشته است را به طور کامل درک کنند. مردم نمی‌توانند پاسخ مناسبی برای نعمت‌هایی که توسط خدا به آنها داده شده است، فراهم آورند. خداوند نعمت‌های خود را بدون هیچگونه پیش‌شرطی می‌دهد و انتظاری در قبال آن ندارد. خداوند بدون منفعت‌طلبی شخصی، نعمت‌های خود را برای منفعت شما ارزانی می‌دارد. هرکسی که این نعمت‌ها را رد کند، به خود آسیب می‌زند. آنها به خود آسیب می‌زنند. مردم غالباً نعمت‌هایی را که به آنها داده می‌شود، رد می‌کنند. آیا وقتی نیکی را رد می‌کنید، انتظار خوبی دارید؟ این تنها به چیز بد منتهی می‌شود. سپس بدشانسی می‌آید. هر نفس یک هدیه‌ی شکوهمند از جانب خداوند است. هر جرعه آب و هر حرکت، هدایای بزرگی هستند. مردم نه تنها این هدایا را ارج نمی‌نهند، بلکه برای آن‌ها سپاسگزاری هم نمی‌کنند. آنها نه تنها ناسپاس شده‌اند، بلکه دیگر ابراز قدردانی نمی‌کنند. آنها شورش و رفتار شورشی دارند. آنها علیه خداوند قیام می‌کنند. انسان خود را چیزی بزرگ می‌بیند. به خود اهمیت زیادی می‌دهد. او مغرور است. غرور یکی از بدترین ویژگی‌ها است. دلیلی برای غرور وجود ندارد. غرور نسبت به خداوند بدترین کاری است که یک شخص می‌تواند انجام دهد. زیرا هرکس که نسبت به خداوند مغرور است، نسبت به دیگران نیز مغرور است. سپس غرورشان برای خداوند نیز آشکار می‌شود. او قدردانی از هدایای خداوند نیست. هرکسی که از یک هدیه قدردانی نکند، خطر از دست دادن آن را دارد. خداوند ما را حفظ کند. ما باید برای هدیه‌هایی که خداوند به ما داده است، از او سپاسگزار باشیم. از طریق سپاسگزاری، هدیه‌ها افزایش می‌یابد، هدایا بیشتر می‌شود. مردم به چیزی عادت کرده‌اند: آنها عادت کرده‌اند به شکایت دائمی و دیگر نیکی‌ها را تشخیص نمی‌دهند. آن‌ها نسبت به هدایا کور شده‌اند. آنها تنها بر آنچه که می‌توانند کسب کنند، متمرکز هستند. وقتی صحبت از یک هدیه می‌شود، آنها با 'این قرار است چه باشد؟' یا 'این چیست؟' واکنش نشان می‌دهند. آنها با گفتن 'این چیست، هیچی نیست.' به هدیه توهین می‌کنند. آنها همیشه انتظار بیشتری دارند. برخوردار از چه چیزی که باشد، حتی اگر چیز کوچکی باشد، باید بشناسیم، 'این یک هدیه عالی است'، سپاسگزار باشیم و بگوییم 'ما خداوند را ستایش می‌کنیم'. ما باید بگوییم که ما به خداوند سپاسگزار هستیم. خداوند ما را از کسانی که سپاسگزار هستند قرار دهد. او ما را آنانی قرار دهد که قدردانی می‌کنند.

بسم الله الرحمن الرحيم ٱلْمَوْتِ بِٱلْحَقِّ ۖ ذَٰلِكَ مَا كُنتَ مِنْهُ تَحِيدُ (50:19) خداوند تعالی در قرآن می‌فرماید، هنگامی که مستی مرگ به انسان می‌رسد، او دچار سردرگمی می‌شود. او همیشه تلاش می‌کرد از آن فرار کند. اما جایی برای فرار نیست. این اتفاقی است که بر همه رخ می‌دهد، این حقیقت است. بزرگترین حقیقت، مرگ است. باید برای این رویداد آماده شد. بزرگترین آمادگی این است که نمازها و وظایف دینی خود را به آخرت موکول نکنید. حساب‌رسی در آخرت شدید است. برای هر نماز غفلت‌شده، باید به اندازه 80 سال بر اساس محاسبات دنیوی دعا کنید. پیش از آن‌که زمان مرگ فرا رسد، انسان، یک مسلمان، نباید وظایف خود را نادیده بگیرد. او باید از این موضوع آگاه باشد. او باید تلاش کند برای جبران هر آنچه که در نمازها و روزه‌ها از دست داده است. البته، نمی‌توان همه چیز را جبران کرد. باید به اندازه‌ای که می‌توانید انجام دهید. برای بقیه، خداوند بر اساس نیت انسان عطا می‌کند. پیامبر، درود خدا بر او باد، گفت، اگر مردی از کسی پول قرض بگیرد و قصد داشته باشد آن را پس دهد، آنگاه خداوند در تسویه بدهی به او کمک می‌کند. اما اگر او فکر کند 'من این پول را قرض می‌گیرم و بعد یا پس می‌دهم یا نمی‌دهم'، در این صورت بدهی تسویه نمی‌شود. همین مورد اینجا هم صدق می‌کند. با نماز هم همینطور است. اگر بگویید 'من نماز خواهم خواند، من جبران نمازهای فوت‌شده را خواهم کرد'، پس انجام خواهید داد. اگر شخصی واقعا صادق باشد و تلاش کند نمازهای فوت‌شده را جبران کند و قبل از آنکه موفق به انجام آن شود بمیرد، پس خداوند بر اساس نیت او می‌بخشد. مرگ حقیقتی اجتناب‌ناپذیر برای همه ما است. عرب‌ها ضرب‌المثلی در مورد نماز دارند. وقتی اتفاقی برای شخصی رخ می‌دهد، می‌گویند: جاكل الموت يا طريق الصلاة ای انسانی که نماز را فراموش کرده است، مرگ آمده! جایگزینی برای نمازهای فوت‌شده وجود ندارد. آن مرد گمشده است. هنگامی که اتفاقی غم‌انگیز رخ می‌دهد، از این ضرب‌المثل استفاده می‌شود. این ضرب‌المثل در زمینه‌ها و معانی مختلفی استفاده می‌شود. معنای واقعی، تأکید بر نرفتن به آخرت با بدهی‌های نمازی است. نمازهای فوت‌شده خطرناک‌ترین هستند. خداوند ما را حفظ کند. خداوند به مردم هدایت دهد. مایل باشند ارزش چیزهای مهم را درک کنند. و به چیزهای بی‌اهمیت نظر نکنند.