السلام عليكم ورحمة الله وبركاته أعوذ بالله من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين. مدد يا رسول الله، مدد يا سادتي أصحاب رسول الله، مدد يا مشايخنا، دستور مولانا الشيخ عبد الله الفايز الداغستاني، الشيخ محمد ناظم الحقاني. مدد. طريقتنا الصحبة والخير في الجمعية.

Latest translations

2025-04-25

Dergah, Akbaba, İstanbul
نه ترسی بر ایشان است و نه غمگین می‌شوند. مؤمنان نه ترس و نه حزنی خواهند داشت، به اجازهٔ الله. پناه بردن به الله بزرگ‌ترین نعمت برای یک مؤمن است. این رحمتی است که الله، قادر مطلق و متعال، به ما عطا می‌کند. این رحمت اصل و اساس است. زندگی انسان برای این دنیا نیست، بلکه برای آخرت مقدر شده است. این دنیا گذراست، آخرت ابدی است. پس کسانی که با الله مرتبط‌اند و راه او را می‌پیمایند نه حزنی دارند، نه اندوه و نه رنج. مسلمانانی که به الله ایمان آورده‌اند و به او اعتماد دارند، طبیعی است که حالشان بهتر است نسبت به غیر مؤمنان. این نعمتی است که الله، قادر مطلق و متعال، به مؤمنان بخشیده است. الله هر انسانی را به نجات و بهشت دعوت می‌کند. هیچ‌کس استثنا ندارد. هر کس بخواهد، می‌تواند بیاید. به بهشت هرکس دعوت است، هرکس می‌تواند وارد شود. اما متأسفانه، لجاجت، خودخواهی و کفر انسان‌ها را بازمی‌دارد و به سوی جهت مخالف می‌کشاند. اکثر مردم در گمراهی هستند. آن‌ها از خودخواهی، شهوت و شیطان پیروی می‌کنند. از راه راست دور می‌شوند و از آن فرار می‌کنند. در حالی که نجات حقیقی در همان جا است. خوبی در آنجا پیدا می‌شود، سود حقیقی در آنجا است. سود واقعی زندگی را کسانی پیدا می‌کنند که راه الله را پیروی می‌کنند. کسی که در راه الله گام نگذارد، عمرش را از دست داده است. آن‌ها حقیقتاً بازنده‌اند. کافران با مرگشان همه چیز را از دست داده‌اند. فرصت خود را از دست داده‌اند. در حالی که مؤمنان پیروز شده‌اند. آن‌ها زندگی خود را حقیقتاً به دست آورده‌اند. امروزه دائم می‌شنویم: «او زندگی‌اش را باخته است.» چند روز پیش می‌گفتند: «آن کافر مرده است.» او برخلاف کفرش، در هر حال باخته بود. کسی که مسیر کفر را می‌پیماید نیز خواهد باخت. چرا که راه الله را ترک کرده‌اند و راه خود را می‌روند. در حالی که حقیقت را به خوبی می‌دانند. علی‌رغم این دانش، از خودخواهی پیروی می‌کنند و هر کس این راه را انتخاب کند، زندگی‌اش را از دست می‌دهد. هیچ سودی ندارد. در آخرت هیچ خیری نخواهند یافت. پس آنان که در راه الله می‌مانند، برندگان واقعی‌اند. در این مسیر باید پایدار ماند. امروزه بسیاری از مذاهب نادرست در جریان‌اند. «این را باور دارم، این را باور ندارم، این را دوست دارم، این را دوست ندارم.» مسئله این نیست که چی را دوست داری. باید از دین پیروی کنی، همان‌طور که هست. و این دین توسط پیامبر ما، صلوات الله علیه، به ما منتقل شده است. این راهی است که باید دنبال کنی. برخی می‌گویند: «ما به احادیث نیازی نداریم، قرآن برای ما کافی است.» کسی که چنین می‌گوید، گمراه شده است. و دیگران را هم گمراه می‌کند. کسی که چنین نظری دارد، فاقد عقل است. او عقل ندارد. چنین شخصی احمق و کور است. زیرا قرآن از طریق چه کسی منتقل شد؟ پیامبر ما - صلوات الله علیه. چگونه می‌توان احادیث را رد کرد و در عین حال قرآن را پذیرفت؟ اول روزه بگیر، سپس کلم شور بلغسان! این به همان اندازه متناقض است که شیوهٔ تفکرشان. الله به انسان عقل و قوه تفکر عطا کرده است. شیطان، شهوت و نفس عقل را تار می‌کنند و انسان‌ها را مطیع خود می‌سازند. خداوندا، عقل ما را حفظ کن. خداوندا، ما را در راه هدایت هدایت کن. خداوندا، جمعهٔ ما را برکت ده، ان شاء الله.

2025-03-11

Dergah, Akbaba, İstanbul
تو نمی‌توانی کسانی را که دوست داری، هدایت کنی، اما الله هدایت می‌کند هر که را بخواهد. (28:56) الله متعال می‌گوید: «تو نمی‌توانی کسی را که دوست داری، هدایت کنی.» او این را حتی به پیامبر ما می‌گوید. «الله هر که را بخواهد هدایت می‌کند.» افرادی که الله به آنها هدایت می‌دهد، افراد برگزیده هستند. او به وسیله رحمت خود، به آنها هدایت عطا کرده است. مهم نیست چقدر تلاش کنی، بدون خواست الله هیچ‌کس هدایت نمی‌شود. اگر الله هدایت کرده باشد، این یک نعمت و افتخار بزرگ از طرف اوست. از این رو، کسانی که در راه الله هستند و هدایت یافته‌اند، باید شکرگزار باشند: بالشکر تدوم النعم «با شکرگزاری نعمت‌ها پایدار می‌مانند.» اگر شکرگزار نباشی، نعمت را از دست می‌دهی. الله ما را از این حفظ کند! این برای هر نوع نعمتی صدق می‌کند. اما بزرگترین نعمت، نعمت ایمان است که به انسان هم در این دنیا و هم در آخرت صلح و رستگاری می‌بخشد. انسان از تمام انواع مشکلات آزاد می‌شود. به همین دلیل ایمان بزرگترین نعمت است. حتی اگر کسی فقیر، بیمار یا تحت ستم باشد - اگر ایمان داشته باشد، او را واقعاً تحت تأثیر قرار نمی‌دهد. بدون ایمان، انسان حتی با چیزهای کوچک ناآرام می‌شود و احساس ناراحتی می‌کند. هرگز آرامش درونی را پیدا نمی‌کند. بنابراین باید شکرگزار بود تا نعمت‌ها حفظ شوند. همانطور که گفته شد، ارزشمندترین نعمت، نعمت ایمان است. سایر نعمت‌ها شامل روزی، سلامتی، فرزندان و چیزهای دنیوی است. با شکرگزاری همه آنها بیشتر می‌شوند و برکت پیدا می‌کنند. در این روزهای پر برکت، باید شکرگزار باشیم که الله ما را به راه راست هدایت کرده است. چرا که این به همه داده نمی‌شود. حتی در کشورهای مسلمان، برای مؤمنان ارزش قائل نمی‌شود. بسیاری از چیزهای دنیوی فریب می‌خورند و آنها را می‌پرستند. هر چه گفته شود، آنها از آن مانند یک قانون غیرقابل تغییر پیروی می‌کنند. اما الله به آنها این فرصت هدایت را نداده است. او این نعمت را به آنها عطا نکرده است. بیایید برای نعمت‌هایی که او به ما داده، شکرگزار باشیم، ان‌شاءالله. به دیگران به خاطر چیزهای دنیوی حسادت نکنید و از الله نخواهید مانند آنها باشید. فقط از الله بخواهید که بر این راه راست استوار بمانید. الله ما را در این راه یاری کند. ان‌شاءالله نعمت‌های الله پایدار بمانند و بیشتر شوند.

2025-03-13

Dergah, Akbaba, İstanbul
إِنَّ ٱلۡأَرۡضَ لِلَّهِ يُورِثُهَا مَن يَشَآءُ (7:128) این زمین، کل جهان متعلق به الله، قادر و متعال است. زمین مالکیت الله، قادر و متعال است. او آن را به هر کسی که بخواهد واگذار می‌کند. مردم که بر روی زمین زندگی می‌کنند، نباید فکر کنند که چیزی برای آنها باقی خواهد ماند؛ همه چیز از بین خواهد رفت. هیچ‌کس چیزی برایش نمی‌ماند. اموال، دارایی، زمین، خانه، قصر و این قبیل چیزها را انسان نمی‌تواند به آخرت ببرد. آنچه را که او باقی می‌گذارد، دیگر به او تعلق ندارد. آنچه دیگران باقی می‌گذارند، دیگران خواهند گرفت. الله، قادر و متعال، همه چیز را به انسان داده است. این افراد فکر می‌کنند که دنیا برای آنهاست، این دارایی برای من است، همه چیز برای من است. وقتی که چشم‌هایش را برای همیشه می‌بندد، همه چیز می‌رود، هیچ چیز نمی‌ماند. گاه می‌بینیم که نیاکان ما این میراث را برای ما باقی گذاشته‌اند. آن‌ها کشورهای زیادی را برای رضای الله ترک کرده و جهاد کردند. آن‌ها این کشورها را مسلمان کرده‌اند. اما بعداً می‌بینی که در آنجا ناپایداری غالب است. این چیز مهمی نیست. مهم این است که الله، قادر و متعال، هر کسی که بخواهد در این مکان قرار می‌دهد. در مناطق مسلمان، الله، قادر و متعال، افراد صالح را به عنوان صاحبان قرار می‌دهد. اگر ظالمی وجود داشته باشد، او آن‌ها را کنار می‌زند. مکان‌هایی وجود دارند که نیاکان ما به عنوان شهید جانشان را دادند و خون ریختند تا آن مکان اسلامی شود. کسانی که بعد از آن‌ها آمدند، شاید آشکار بی‌دین نبودند و به ظاهر به عنوان مسلمان ظاهر می‌شدند، اما در درون از اسلام دور شدند. آن‌ها دیگر هیچ ارتباطی با انسانیت ندارند. آن‌ها تنها از نفسانیات خود پیروی می‌کنند که بر آن‌ها حکم می‌رانند و آن‌ها را به حرکت در می‌آورد. هر جا که چیزی برای راضی کردن نفسشان باشد، به دنبال آن می‌روند. آن‌ها الله، قادر و متعال را فراموش کرده‌اند، دین را فراموش کرده‌اند، همه چیز را فراموش کرده‌اند. و سپس هنوز هم باور دارند که چیز خوبی خواهند یافت. الله آن‌ها را کنار می‌زند و افراد صالح را جایگزین می‌کند. به همین دلیل انسان باید بداند که نمی‌تواند بیهوده در این دنیا زندگی کند و کارهای بد انجام دهد. او باید از الله، قادر و متعال، ترس داشته باشد. او باید بداند که الله به جای آن‌ها افراد بهتری خواهد آورد؛ الله، قادر و متعال، مؤمنان، افراد صالح را می‌آورد. این است که اصل مطلب مهم است. بسیاری از مسلمانان شروع به پیروی از شیطان کرده‌اند. می‌گویند یک میلیارد مسلمان، دو میلیارد، اما به حقیقت ارزشی ندارد. چرا؟ چون آن‌ها از نفسانیات خود پیروی می‌کنند. حتی اگر به ظاهر به عنوان مسلمان ظاهر شوند، در کوچکترین موضوع از نفسانیات خود پیروی می‌کنند. آن‌ها هر آنچه که نفسانیات‌شان می‌خواهد انجام می‌دهند. الاهی ما را حفظ کند. ما را از شر نفسانیات‌مان محافظت کند، چون ما وارث نیاکان‌مان هستیم. بهترین هدیه برای آن‌ها این است که ما در راه الله قدم برداریم. اگر ما در راه الله نباشیم، آن‌ها به ما کمکی نخواهند کرد. آن‌ها نمی‌توانند به ما کمک کنند. الاهی به همه‌ی ما کمک کند. الاهی، قادر و متعال، صاحبان واقعی را برای جهان اسلامی بفرستد، ان شاء الله.

2025-03-14

Dergah, Akbaba, İstanbul
نماز را به‌پا دارید و زکات را بدهید و از پیامبر اطاعت کنید، تا شاید رحمت یابید (24:56) این‌ها چیزهایی هستند که الله متعال در اسلام حکم کرده است: نماز، زکات و اطاعت از پیامبر ما. مردم نماز می‌خوانند و روزه می‌گیرند. کسی که کمی پول دارد، زکات خود را می‌دهد. اما برای کسی که پول زیادی دارد، دادن سخت است. چرا؟ چون او میلیون‌ها و میلیاردها دارد. وقتی شروع به دادن می‌کند، به نظر او مقدار بزرگی است. در حالی که در واقع خیلی زیاد نیست. دو و نیم درصد است که در مقایسه با مالیاتی که دولت‌ها می‌گیرند، عملاً هیچ نیست. به‌خصوص به اروپا و آمریکا نگاه کن، آن‌ها از مردم تقریباً هشتاد درصد مالیات می‌گیرند. الله متعال هیچ باری بر انسان قرار نمی‌دهد که نتواند آن را تحمل کند. ندادن این زکات و به‌جای آن خود مصرف کردنش ممنوع است. این نوعی دزدی است. تو حق الله و فقرا را مصرف می‌کنی. دیگر مال تو نیست. فقط به تو سپرده شده است. وقتی زمانش فرا می‌رسد، باید آن را بدهی. فکر نکن: "زیاد بود، کم بود." تو باید محاسبه کنی، هرقدری که باشد. تو هر ماه نمی‌دهی، بلکه یک‌بار در سال. اینجا دولت هر ماه مالیات می‌طلبد. فرم‌های زیادی وجود دارد، تو باید مشاور مالیاتی استخدام کنی، این کار را بکنی، آن کار را بکنی. تو موظفی که هر ماه مالیاتت را بپردازی. در حالی که الله متعال می‌گوید: فقط یک‌بار در سال. و آن مبلغ بسیار کمی است. مبلغی که همه می‌توانند بپردازند. اما وقتی ثروت رشد می‌کند، بلا هم با خود می‌آورد: خیلی بزرگ به نظر می‌آید. این یک بلاست. واقعاً یک بلاست. اینکه انسان این ممنوعه را مصرف کند، یک بلاست. سپس تعجب می‌کنند: "چرا بچه‌های من این‌گونه شدند، چرا این‌طور شد؟" دلیلی برای تعجب نیست. بیشتر مردم ممنوعاتی را مصرف می‌کنند. حتی اگر مسئله بهره را کنار بگذاریم، مشکل اصلی زکات است. این صد در صد ممنوع است. باید به آن توجه شود. بخیل نباشید. حاجی یاشار، رحمت الله علیه، همیشه می‌گفت: "آنچه خودت می‌دهی، برای همیشه نزدت می‌ماند." او حق داشت، هیچ‌کس نمی‌تواند به‌جای تو بدهد. اینکه آنچه باقی می‌گذاری برای آن‌هایی که می‌مانند مفید باشد، معلوم نیست، اما برای تو چیزی جز زیان ندارد. باشد که الله به ما کمک کند. نفس ما خیلی بخیل است. خیلی بخیل یعنی خیلی خسیس. باشد که الله ما را از بخل نفس‌مان رها سازد. اجازه دهید این وظایف را بدون تردید انجام دهیم. در واقع، اگر جهان مسلمان زکات خود را به‌درستی بدهد، هیچ فقیر و نیازمندی باقی نخواهد ماند. هیچ انسان گرسنه‌ای در جهان نخواهد بود. اما این اتفاق نمی‌افتد. الله به ما کمک کند.

2025-03-15

Dergah, Akbaba, İstanbul
نماز را به‌پا دارید و زکات را بدهید و از پیامبر اطاعت کنید، تا شاید رحمت یابید (24:56) این‌ها چیزهایی هستند که الله متعال در اسلام حکم کرده است: نماز، زکات و اطاعت از پیامبر ما. مردم نماز می‌خوانند و روزه می‌گیرند. کسی که کمی پول دارد، زکات خود را می‌دهد. اما برای کسی که پول زیادی دارد، دادن سخت است. چرا؟ چون او میلیون‌ها و میلیاردها دارد. وقتی شروع به دادن می‌کند، به نظر او مقدار بزرگی است. در حالی که در واقع خیلی زیاد نیست. دو و نیم درصد است که در مقایسه با مالیاتی که دولت‌ها می‌گیرند، عملاً هیچ نیست. به‌خصوص به اروپا و آمریکا نگاه کن، آن‌ها از مردم تقریباً هشتاد درصد مالیات می‌گیرند. الله متعال هیچ باری بر انسان قرار نمی‌دهد که نتواند آن را تحمل کند. ندادن این زکات و به‌جای آن خود مصرف کردنش ممنوع است. این نوعی دزدی است. تو حق الله و فقرا را مصرف می‌کنی. دیگر مال تو نیست. فقط به تو سپرده شده است. وقتی زمانش فرا می‌رسد، باید آن را بدهی. فکر نکن: "زیاد بود، کم بود." تو باید محاسبه کنی، هرقدری که باشد. تو هر ماه نمی‌دهی، بلکه یک‌بار در سال. اینجا دولت هر ماه مالیات می‌طلبد. فرم‌های زیادی وجود دارد، تو باید مشاور مالیاتی استخدام کنی، این کار را بکنی، آن کار را بکنی. تو موظفی که هر ماه مالیاتت را بپردازی. در حالی که الله متعال می‌گوید: فقط یک‌بار در سال. و آن مبلغ بسیار کمی است. مبلغی که همه می‌توانند بپردازند. اما وقتی ثروت رشد می‌کند، بلا هم با خود می‌آورد: خیلی بزرگ به نظر می‌آید. این یک بلاست. واقعاً یک بلاست. اینکه انسان این ممنوعه را مصرف کند، یک بلاست. سپس تعجب می‌کنند: "چرا بچه‌های من این‌گونه شدند، چرا این‌طور شد؟" دلیلی برای تعجب نیست. بیشتر مردم ممنوعاتی را مصرف می‌کنند. حتی اگر مسئله بهره را کنار بگذاریم، مشکل اصلی زکات است. این صد در صد ممنوع است. باید به آن توجه شود. بخیل نباشید. حاجی یاشار، رحمت الله علیه، همیشه می‌گفت: "آنچه خودت می‌دهی، برای همیشه نزدت می‌ماند." او حق داشت، هیچ‌کس نمی‌تواند به‌جای تو بدهد. اینکه آنچه باقی می‌گذاری برای آن‌هایی که می‌مانند مفید باشد، معلوم نیست، اما برای تو چیزی جز زیان ندارد. باشد که الله به ما کمک کند. نفس ما خیلی بخیل است. خیلی بخیل یعنی خیلی خسیس. باشد که الله ما را از بخل نفس‌مان رها سازد. اجازه دهید این وظایف را بدون تردید انجام دهیم. در واقع، اگر جهان مسلمان زکات خود را به‌درستی بدهد، هیچ فقیر و نیازمندی باقی نخواهد ماند. هیچ انسان گرسنه‌ای در جهان نخواهد بود. اما این اتفاق نمی‌افتد. الله به ما کمک کند.

2025-04-11

Dergah, Akbaba, İstanbul
طریقت بر اساس ادب اسلام است. أَدَّبَنِي رَبِّي فَأَحْسَنَ تَأْدِيبِي پیامبر ما، صلی الله علیه و آله، می‌فرماید مهم‌ترین چیز در اسلام ادب است. همچنین برای انسان نیز ادب مهم‌ترین است. آنچه انسان را از حیوان جدا می‌کند، ادب است. حیوان، همان‌طور که از اسمش پیداست، از او ادب انتظار نمی‌رود. هرجا که می‌خواهد می‌رود، همه چیز می‌تواند بکند. هیچ مسئولیتی ندارد، موظف نیست. موظف بودن یعنی ملزم به نماز بودن، ملزم به پاکیزگی بودن، و ملزم به اعمال ضروری بودن. حیوان می‌تواند هر کاری کند، زیرا بهانه‌ای دارد. الله برای او عقلی قرار نداده است. هیچ الزاماتی برای او نیست. دیوانه نیز به همین شکل است. دیوانه انسانی بدون عقل است، او هم موظف نیست. إِذَا أُخِذَ مَا وَهَبَ، أَسْقَطَ مَا أَوْجَبَ این یک قانون در فقه اسلامی است. یعنی آنچه انسان را به نماز وامی‌دارد، عقل است. وقتی الله عقلی داده است، باید از این عقل استفاده کرد. مهم‌ترین چیز حقیقتاً ادب است. ادب شامل همه چیز می‌شود. نه تنها حجب، بلکه هر چیزی که شامل نیکی، زیبایی و انسانیت می‌شود، ادب است. چه کسی ادب را آموزش داد؟ دولت اسلامی. در نهایت در امپراطوری عثمانی حفظ شد. بعد از آن، همان‌طور که می‌بینیم، نه ادب، نه احترام، نه تکریم در جهان باقی نمانده است. هر کس طوری رفتار می‌کند که گویی موظف نیست، سعی دارد هر چه دوست دارد انجام دهد. به دیگران گوش نمی‌دهد، به دیگران احترامی نمی‌گذارد. تنها سعی دارد آنچه خودش، نفسش می‌خواهد بکند. طرف دیگر کاری می‌کند تا او را تعلیم دهد. و این تعلیمات انسان‌ها را از انسان بودن بیشتر دور می‌کند. اصلی‌ترین چیز این است: جوهر انسانیت این است که عقلی که الله تعالی داده را استفاده کنیم تا انسان باشیم، آداب داشته باشیم. با آداب و احترام. انسان به زیبایی زندگی می‌کند، نه تنها با احترام به نفس خود، بلکه با احترام به دیگران. اما این چیزی است که شیطان نمی‌خواهد. به همین دلیل جهان در همه جا به جوش می‌آید، شر از همه اطراف جریان دارد. الله ما را حفظ کند. اما البته هر چیزی پایانی دارد. الله تعالی قطعاً کسی را خواهد فرستاد که انسانیت را نجات دهد. این بشارت پیامبر ماست، صلی الله علیه و آله. ان شاء الله، وقتی مهدی علیه‌السلام بیاید، همه مشکلات و سختی‌ها با اجازه الله پایان خواهند یافت. در غیر این صورت، وضعیت با آنچه این مردم می‌آموزند بدتر خواهد شد. الله کمک کند. نباید امید را از دست داد. انسان‌های بی‌امید در غم و ترس هستند. کسی که ایمان دارد، ناامید نیست. الله تعالی می‌فرماید، ناامید نشوید. آن روز قطعاً خواهد آمد. آنچه که الله می‌گوید همیشه درست است و آنچه وعده می‌دهد نیز درست خواهد شد، ان شاء الله. هرچه زودتر، ان شاء الله، به شرف این جمعه. زیرا دیگر هیچ چیزی از جهان نمانده که بهتر شود. الله ما را حفظ کند، ان شاء الله به امنیت برسیم.

2025-04-12

Dergah, Akbaba, İstanbul
پیامبر ما، صلح و درود بر او، می‌فرماید: افرادی که الله بیش از همه دوست دارد، جوانانی هستند که خود را به الله می‌سپارند. او به‌ویژه آن‌ها را ارزشمند می‌داند. او آن‌ها را بیش از مسن‌تران دوست دارد، زیرا جوانیِ مسن‌تران گذشته است - چه کارهایی که نکرده‌اند؟! اما وقتی جوانان به الله رو می‌آورند، این یکی از فضیلت‌هایی است که الله بیشترین ارزش را به آن می‌دهد. زنجیر کردن و کنترل امیال برای جوانان آسان نیست. اما کسی که این کار را انجام دهد، به مرتبه‌ای ویژه می‌رسد. او به یکی از بندگان محبوب الله تبدیل می‌شود. در مقابل، افرادی که الله دوست ندارد، مسن‌ترانی هستند که گناه می‌کنند - به‌ویژه کسانی که خیانت می‌کنند. متأسفانه چنین رفتارهایی امروزه شیوع یافته‌اند. زیرا بی‌عفتی و بی‌شرمی در همه جا پراکنده شده‌است. مردم می‌توانند بدون مانع هر چه را که می‌خواهند انجام دهند. بنابراین این افراد کسانی هستند که الله کمتر برایشان ارزش قائل است. یعنی کسانی که هم مسن هستند و هم این شنیعات را انجام می‌دهند. آنها بنابراین خشم و نفرت الله را به سمت خود جذب می‌کنند. هیچ یک از اعمال آنها سودی ندارد، آن‌ها چیزی جز مصیبت برداشت نمی‌کنند. سرنوشت آن‌ها در این دنیا فقر است. و در آخرت عذاب. بنابراین افراد مسن باید مراقب باشند. گناهانی که به‌راحتی انجام می‌شوند، هیچ سود، هیچ منفعت و هیچ فایده‌ای نمی‌آورند. آن‌ها فقط برای انسان رنج به همراه دارند. آن‌ها مصیبت به همراه دارند. باشد که الله ما را از آن محافظت کند. انسان باید امیال خود را کنترل کند. کسی که امیال خود را در جوانی کنترل کند، در پیری نیز در مسیر درست باقی خواهد ماند. اما کسی که در جوانی امیال خود را آزاد بگذارد، این کار را تا پایان عمر ادامه خواهد داد. و این یک ضرر سنگین خواهد بود. می‌گویند: «او زندگی خود را تلف کرده است». آن‌ها زندگی خود را واقعاً تلف کرده‌اند. برخی می‌گویند: «کسانی که در راه الله افتاده‌اند زندگی خود را از دست داده‌اند». نه، کسی که در راه الله می‌میرد، زندگی خود را از دست نمی‌دهد، بلکه زندگی جدید و زیباتری به دست می‌آورد. بقیه در مقابل زندگی خود را از دست داده‌اند. آن‌ها هم دنیا و هم آخرت را از دست می‌دهند. باشد که الله ما را از چنین چیزی حفظ کند. تسلیم نشوید و نگویید: «من الان برای این کار خیلی پیر هستم». نگویید: «هیچ اتفاقی نمی‌افتد». باشد که الله ما را محافظت کند. هرگز به امیال خود تسلیم نشویم، انشاءالله.

2025-04-13

Dergah, Akbaba, İstanbul
ممکن است شما چیزی را ناپسند بدانید در حالی که برای شما خوب است. (2:216) الله، بزرگ و باشکوه می‌گوید: گاهی اوقات چیزهایی برای شما اتفاق می‌افتد که دوست ندارید. شما آنها را بد می‌پندارید، اما در واقع برای شما خوب هستند. این به این معناست که در این جهان با اجازه الله هر چیزی برای مؤمن خوب است. حتی چیزی که در نگاه اول بد به نظر می‌آید، در حقیقت خوب است. هم خوب و هم بد، ان شاء الله، به خیر منتهی می‌شود. زیرا این جهان بهشتی نیست، بنابراین طبیعتاً مشکلات و دشواری‌ها وجود دارد. شما با انواع موقعیت‌ها روبرو خواهید شد. ممکن است افرادی باشند که نسبت به شما دشمنی کنند. ممکن است افرادی باشند که درباره شما بد صحبت کنند. همه این‌ها را باید به عنوان فرصتی برای رشد تلقی کنید. اگر کسی به شما احترام نگذارد یا علیه شما صحبت کند، در واقع علیه نفس شما قیام کرده است. و شما باید بگویید: "این درست است." "نفس من حتی بدتر است." "آنچه این شخص می‌گوید، درست است." سپس الله، بزرگ و باشکوه، شما را محافظت می‌کند. إِنَّ ٱللَّهَ يُدَٰفِعُ عَنِ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓ (22:38) الله، بزرگ و باشکوه، محافظ مؤمنان است. در چنین موقعیت‌هایی نیازی به دفاع از خود نیست. الله، بزرگ و باشکوه، به هر حال شما را محافظت می‌کند. بیشتر چه می‌خواهید؟ بگذارید تا می‌خواهند صحبت کنند. وضعیت فقط با واکنش شما بدتر می‌شود. این به شما هیچ چیزی نمی‌آورد. از یک طرف الله، بزرگ و باشکوه، شما را محافظت می‌کند، و از طرف دیگر شما مستحق پاداش می‌شوید. شما مستحق پاداش می‌شوید، زیرا شکیبا می‌مانید و واکنش نمی‌دهید. امروزه بسیاری از مردم فکر می‌کنند با جواب دادن چیزی انجام می‌دهند. آنها معتقدند حقوق دیگران را دفاع می‌کنند. اما شما نمی‌توانید حق را با بحث با نادانان دفاع کنید. وقتی با یک نادان صحبت می‌کنید، او را به گناه بزرگتری می‌کشانید. شما خودتان هم گناهی مرتکب می‌شوید و این هیچ فایده‌ای ندارد. به همین خاطر می‌گویند: "بهترین پاسخ به یک نادان، سکوت است." زیباترین پاسخ به یک نادان این است که فقط ساکت بمانید. امروزه از این چیزها بسیار است؛ فوراً می‌نویسند "آن این را به من گفت، این گونه گفت." الحمدلله، ما نمی‌دانیم این چیزها چطور کار می‌کند و حتی نمی‌توانیم پاسخ دهیم. ما اصلاً نمی‌بینیم و این خوب است. اصلاً توجه نکنید، نادیده بگیرید. حتی اگر هم می‌بینید، به آن پاسخ ندهید. این پاسخ درست است که باید به یک نادان داده شود. پاسخ او را الله، بزرگ و باشکوه، خود می‌دهد. بنابراین نیازی به غمگین بودن نیست. مسلمان باید شکرگزار الله باشد که این افراد به خودشان و نه به ما آسیب می‌زنند. اگر شما واکنش نشان دهید، به خودتان هم آسیب می‌زنید. از این رو بهتر است که به آنها پاسخ ندهید. اگر کسی واقعاً می‌خواهد حقیقت را بداند، می‌توانید با او صحبت کنید. اما با کسانی که فقط می‌خواهند به شما حمله کنند، خود را مشغول نکنید؛ آن‌ها را به الله بسپارید. الله با همه آنها برخورد خواهد کرد. همه چیز در دست الله، بزرگ و باشکوه است. الله ما را محافظت کند. نادانان زیادی وجود دارند، اکنون دقیقاً زمان دومین دوره نادانی است. جاهلیت، نادانی: یعنی چیزی را ندانستن. امروزه نادانان تحصیلکرده وجود دارند. آنها حتی واقعاً نمی‌فهمند چه می‌خوانند. آنها با دانشی که بدون زحمت به‌دست آورده‌اند افتخار می‌کنند؛ همه جا چنین نادانان تحصیلکرده‌ای هستند. پیشتر افراد فارغ‌التحصیل دبستان معمولاً باهوش‌تر بودند و دانش واقعی بیشتری داشتند. امروزه گرچه مدارک دانشگاهی دارند. اما آنها به چیزهای سطحی می‌افتند و سپس به آن افتخار می‌کنند. این دوره یک معجزه است که پیامبر ما پیش‌بینی کرده است. او گفته بود: "دوران دومی از نادانی خواهد بود." ما دقیقاً در وسط این زمان قرار داریم. الله ما را از داشتن کار با چنین نادانانی محافظت کند. بگذارید تا می‌خواهند صحبت کنند. الله پاسخ مناسب را به آنها خواهد داد. الله ما را محافظت کند.

2025-04-18

Dergah, Akbaba, İstanbul
لَاهِيَةٗ قُلُوبُهُمۡۗ وَأَسَرُّواْ ٱلنَّجۡوَى (21:3) قلب یک انسان می‌تواند در یک مکان باشد، در حالی که افکارش جای دیگری پرسه می‌زنند. بیشتر مردم در حالت ناشی از غفلت زندگی می‌کنند. امروزه این بی‌توجهی بیشتر قابل مشاهده است؛ در گذشته آنقدر حواس‌پرتی‌ها نبود که زمان مردم را می‌گرفت. هر کسی به کار خودش می‌پرداخت. کسی که می‌خواست مطالعه کند، مطالعه می‌کرد. کسی که نمی‌خواست مطالعه کند، به کار می‌رفت. علی‌رغم این که الله متعال هر انسانی را منحصربه‌فرد آفریده است، انسان‌ها سعی می‌کنند همه دیگران را در یک قالب جای دهند. آن‌ها می‌خواهند همه را در یک قالب بگنجانند. آن‌ها آن‌ها را در این قالب فشار می‌دهند. سپس متوجه می‌شوند که این قالب کار نمی‌کند. چه باید از این همه انسان شود؟ آن‌ها حتی سعی می‌کنند کسانی را که در قالب جا نمی‌گیرند، با خشونت در آن جای دهند. تا در نهایت از هیچکس چیزی خوب نشود. به خاطر عدم داشتن هوش و عقل سلیم مردم. آن‌ها همه چیز را به ماشین‌ها واگذار کرده‌اند. آن‌ها آن را "هوش مصنوعی" می‌نامند. "این کار ما را انجام خواهد داد." "ما فقط می‌خواهیم خوش بگذرانیم و بازی کنیم، همین برای ما کافیست." "مهم این است که سرگرم شویم." "چیزی بیشتر نمی‌خواهیم." "بگذارید ماشین‌ها برای ما کار کنند." "ما حتی نیاز نداریم که از عقل خود استفاده کنیم." "ماشین به هر حال به همه چیز رسیدگی خواهد کرد." به هر کودک یک دستگاه داده‌اند، از بزرگ تا کوچک. هیچ‌کس به چیز دیگری توجه نمی‌کند، جز این که وقت خود را با آن بگذراند. حتی دانشجویان نیز از این وضع مستثنی نیستند. در زمان خواندن، چیزی را نمی‌فهمند یا یاد نمی‌گیرند. سال‌ها به کلی بی‌معنی سپری می‌شوند. و سپس انتظار دارند از این چیزها خیری به دست آورند. مسئله این است: یک دانش‌آموز باید بر درس خودش تمرکز کند. این دستگاه نباید برای تو فکر کند. اگر این دستگاه برای تو فکر کند، برای هیچ‌کس دیگری نفعی نخواهی داشت. و خودت به هیچ چیز نخواهی رسید. کودکان واقعاً به این دستگاه‌ها وابسته شده‌اند. این دستگاه‌ها آن‌ها را به بردگی کشیده‌اند. هیچ محدودیتی برای این فناوری تعیین نشده است. در حالی که هر چیزی در زندگی محدودیت دارد. یک اندازه سالم. نباید این حد را بشکنید. اگر چیزی قرار است برایت فایده داشته باشد، باید اندازه‌ی معقولی داشته باشد. اگر مدام این حد را فراتر بروی، در نهایت به برده تبدیل خواهی شد. یا برده‌ی خواسته‌های خود یا برده‌ی فناوری. بنابراین باید احتیاط کرد. انسان‌ها خیلی متفاوت بودند. وقتی یک دانش‌آموز برای مطالعه می‌رفت، از خانواده‌اش خیلی دور بود. این مثل امروز نبود. امروز مادر هر چند دقیقه یک‌بار تماس می‌گیرد. خواهر و برادر و دوستان مدام تماس می‌گیرند. "چه خبر جدیدی است؟ چه اتفاقی افتاده؟" در آن زمان نه خودرو و نه هواپیما وجود داشت. یک نامه شش ماه طول می‌کشید تا برسد. یکی از بزرگ‌ترین علما و حکیمان، امام غزالی، می‌گوید: "رفتم تا علم بیاموزم." "بعد از شش ماه نامه‌ای از خانواده‌ام دریافت کردم." "نامه را باز نکردم"، او گزارش می‌دهد. بعدها نامه‌های بیشتری آمد. او همه آن‌ها را دست‌نخورده کنار گذاشت. تا پس از هفت سال اولین نامه را باز کرد. در آن نوشته شده بود: "مادرت فوت کرده است." "اگر آن موقع این نامه را باز کرده بودم، هرگز نتوانسته بودم این علم را به دست آورم"، او می‌گوید. "فکرم بسیار سرگرم بود." "نمی‌توانستم از هیچ چیز فایده ببرم." تصور کنید: او حتی یک نامه که هر شش ماه می‌رسید را هم باز نمی‌کرد. و حالا به وضعیت مردم امروزی نگاه کنید. چگونه قرار است این‌ها درست یاد بگیرند یا مفید باشند؟ مبادا الله ما را از این نجات دهد. مردم به کلی گرفتار شده‌اند, نمی‌توانند از این دستگاه‌ها جدا شوند. کودکان هم تفاوتی ندارند. حتماً باید به این‌ها حدودی تعیین شود. به خصوص برای دانش‌آموزان در مدارس دینی باید پرسیده شود: "چه می‌خواهی؟ تلفن همراه یا مدرسه دینی؟" "می‌خواهی تلفن همراهت را نگه داری؟ پس بردار و برو خانه، هر چقدر می‌خواهی بازی کن." "اما اگر مدرسه دینی را انتخاب می‌کنی، باید تلفن همراهت را تحویل دهی." "دیگر تلفن همراهی نیست." تلفن همراه تنها یک‌بار در هفته، برای حداکثر پانزده تا بیست دقیقه و فقط برای تماس با خانواده استفاده شود. این قانون باید وضع شود. این قانون باید هم برای مدارس دینی و هم برای سایر مدارس رعایت شود. حتی در آنجا هم محدودیت تعیین کنید: "یک‌بار در هفته"، ده یا بیست دقیقه در روز باید کافی باشد. بدون ترحم غیرواقعی. اگر اکنون ترحم کنی، وضعیت خودت بعدها ترحم‌برانگیز خواهد بود. نباید این را فراموش کرد. والدین باید این قوانین را به‌طور مداوم در قبال فرزندانشان اجرا کنند. ترسیم این مرزها حیاتی است. آزادی بی‌مرز نمی‌تواند وجود داشته باشد. در صورت وجود آزادی بی‌مرز، همه چیز از راه خارج می‌شود. حقوق دیگران را نقض کرده و مرزهایشان را عبور می‌کنی. بنابراین باید برای همه چیز حدی تعیین کنی تا خواسته‌هایت را کنترل کنی. حتی برای خواسته‌های خودت باید حدودی تعیین کنی. چیزهایی وجود دارد که به تو تعلق می‌گیرند. و چیزهایی که به تو تعلق نمی‌گیرند. باید به آن توجه کنی. خدا ما را یاری کند. ما واقعاً در زمانی چالش‌برانگیز زندگی می‌کنیم. خطرها و شرور همه جا کمین کرده‌اند. به خصوص از این دستگاه‌ها بسیاری از تأثیرات مضر ساطع می‌شود که بر فرزندانمان تأثیر می‌گذارند. قبلاً مردم چنین چیزهایی را فقط وقتی می‌آموختند که ازدواج می‌کردند. اما حالا حتی بچه‌های ۲-۳ ساله در معرض این‌ها قرار می گیرند. خدا ما را محافظت کند. خدا ما را حفظ کند. خدا امام مهدی علیه‌السلام را به ما برساند، ان‌شاءالله.

2025-04-20

Dergah, Akbaba, İstanbul
باشد که الله متعال این روز را برکت دهد. برخی روزها واقعاً مبارک هستند. روزهای مبارک بر اساس تقویم هجری تعیین می‌شوند. در تقویم گریگوری آنها فقط یک تاریخ عادی هستند. از این نظر تقویم گریگوری هیچ معنایی ندارد. چیزهایی وجود دارد که برخی افراد به‌طور غیرضروری به آنها اهمیت می‌دهند، تنها برای اینکه دیگران را گیج کنند. امروز بیستم آوریل است. بیستم آوریل بر اساس تقویم گریگوری روز تولد پیامبر ما، صلح بر او باد، است. درست است که روز تولد ایشان است. اما امروز میلاد نیست. ماه میلاد چیز دیگری است. ماه میلاد ربیع‌الاول است. ماه ربیع‌الاول هیچ‌وقت در همان زمان سال گریگوری قرار نمی‌گیرد، آن دائماً جابجا می‌شود. از این رو، روز مبارک امروز نیست. امروز تنها یک تاریخ تقویمی است. برای تضعیف ایمان مسلمانان، پیشنهاد می‌شود که تولد پیامبر را به گونه‌ای در هفته تولد بر اساس تقویم گریگوری جشن بگیرند. مولانا شیخ ناظم هرگز این را قبول نکرده‌اند. هیچ روزی در تقویم گریگوری از نظر مذهبی نمی‌تواند روزی ویژه باشد. در اسلام همه چیز بر اساس تقویم هجری، تقویم قمری تعیین می‌شود؛ نه بر اساس سال شمسی، بلکه بر اساس سال قمری. نماد اسلام هلال ماه، خود ماه است. دستورها بر این اساس انجام می‌شوند و نماز بر این اساس خوانده می‌شود. اصول و قوانین رفتار اسلام بر اساس تقویم هجری است. این‌گونه مراسم حج است، این‌گونه رمضان است. و همچنین همین‌طور است با روزهای مبارک. افرادی با نیت‌های بد وجود دارند که می‌خواهند اسلام را تغییر دهند، حتی گروهی که تلاش می‌کنند ماه رمضان را در زمستان برگزار کنند. شاید بیشتر مردم از این موضوع بی‌خبر باشند. اما چنین تفکراتی واقعاً وجود دارند. آنها این روزها را در آوریل به عنوان روز تولد یا هفته تولد پیامبر ما، صلح بر او باد، بنا بر تقویم گریگوری جشن می‌گیرند. الحمدلله این تلاش‌ها به کار نگرفته شد. آنها تنها خسارت به بار آوردند. به همین دلیل بسیار مهم است که به دقت روزها و زمان‌ها را رعایت کنیم. یک مسلمان باید از آنچه پیامبر ما، صلح بر او باد، انجام داده، پیروی کند. او باید آنچه پیامبر گفته است را بگوید. آنچه پیامبر انجام نداده است را نباید قبول کند. آنچه پیامبر پذیرفته است را باید بپذیرد. این راه اوست که نورانی است. راه او راه حقیقت است. کسی که راهی دیگر بردارد، از این راه دور می‌شود. باشد که الله ما را از این مسئله حفظ کند. راه نیز طریقت است. طریقت راهی است که این مسیر را حفظ می‌کند. افرادی با نیت‌های دیگر نیز وجود دارند. حتی در زمان حیات پیامبر ما، انبیاء دروغین برپا شدند. آنها ناپدید شده و فراموش شده‌اند. بعد از آن هم کسانی دیگر آمدند. تا روز قیامت شیطان آرام نخواهد نشست. او بر اساس میل خودش افکار مردم را گیج و ایمان آنها را نابود می‌کند. بنابراین راه طریقت، راهی امن است. باید به آن توجه کرد. کسی که بر راه طریقت است، به راه‌های دیگر منحرف نمی‌شود. بر راه صحیح و در جهت درست، او با اجازه الله از اثر قدم‌های پیامبر ما پیروی می‌کند. باشد که الله او را در این راه استوار و نگذارید که منحرف شود، ان شاءالله. مردم به آسانی گیج می‌شوند. آنها بد را خوب و خوب را بد می‌دانند. آنها حقیقی را با غلط و غلط را با حقیقی اشتباه می‌گیرند. چیزهای بسیاری وجود دارد که افکار مردم را گیج می‌کند. باشد که الله ما را حفظ کند و نگذارد مسلمانان از راه راست منحرف شوند، ان شاءالله.