السلام عليكم ورحمة الله وبركاته أعوذ بالله من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين. مدد يا رسول الله، مدد يا سادتي أصحاب رسول الله، مدد يا مشايخنا، دستور مولانا الشيخ عبد الله الفايز الداغستاني، الشيخ محمد ناظم الحقاني. مدد. طريقتنا الصحبة والخير في الجمعية.

Latest translations

2025-05-20

Dergah, Akbaba, İstanbul
ای وای بر من، کاش فلان کس را دوست خود نمي‌گرفتم او مرا گمراه کرد از یاد ما درباره جهنم صحبت می‌کنیم؛ زیرا انسان‌ها به نفس خود "آزادی" داده‌اند، که هرچه می‌خواهد انجام دهد. با این وجود، آنها از این آزادی برای اراده خود استفاده نمی‌کنند بلکه از اراده دیگران پیروی می‌کنند و خود را تابع آنها می‌سازند. در انتهای این راه به جهنم می‌رسند. قرآن کریم این حالت را چنین توصیف می‌کند. در آنجا انسان آهی می‌کشد و به خود می‌گوید: "کاش این فرد را دنبال نمی‌کردم." "کاش من از راه او نمی‌رفتم." "من در راه راست بودم، و او مرا به گمراهی کشاند." "من در راه درست بودم، و او مرا از آن بازداشت." "وای بر من!" شِکوه می‌کند. این حالت - بدتر از این نمی‌شود. "من این راه را دنبال می‌کردم و فکر می‌کردم که درست می‌گویم، اما او مرا از راه حق دچار انحراف کرد." امروزه اینگونه است؛ مردم کسانی را که در راه راست هستند، که پیرو راه الله هستند، قبول نمی‌کنند. آنها بر اساس عقل خود ادعاهای مختلفی می‌کنند؛ اینگونه است و آنگونه است. کودکان نه چندان، اما به محض اینکه کسی کمی عاقل‌تر شود و آغاز به بلوغ کند، شیطان بر او تسلط بیشتری می‌گیرد. بدتر از شیطان، پیروانش، دوستانش هستند؛ آنها با او می‌گویند: "این کار را نکن، آن را انجام نده." "نه، به او گوش نده، این کار را نکن." خب، و چه چیزی می‌بری وقتی گوش نمی‌دهی؟ هیچ‌چیز. اگر به آنها گوش ندهی، آن‌وقت تمام جهان مال توست. دنبال عمل بر اساس نظر دیگران، "او این کار را می‌کند، پس من هم انجام می‌دهم، باید خوب باشد" - این طرز فکر انسان را به زوال می‌کشاند. در نهایت به جایی می‌رسد که بدون بازگشت است، الله ما را از آن محافظت کند. در این دنیا انسان هنوز می‌تواند همه چیز را جبران کند. برای هر لغزشی می‌تواند از الله طلب بخشش کند، از الله توانا طلب آمرزش کند. او راه خود را ادامه می‌دهد؛ این راه به بهشت منتهی می‌شود. اگر این را نپذیرد و بگوید: "آنها افکاری قدیمی دارند، آنها افکاری مدرن دارند،" متوجه خواهد شد که عقلش از دست رفته است. به همین دلیل باید مراقب بود. آیا این راهی که می‌روی، به تو نشان داده می‌شود، درست است یا نه؟ این باید به دقت بررسی شود. باید به دقت نگریست. کودکان، به‌ویژه آنها، می‌توانند از راه راست منحرف شوند و مسیرهای نادرستی را برگزینند، درحالی‌که هنوز می‌گویند "من ایمان دارم" یا "من ایمان ندارم". با رسیدن به بلوغ مسئولیت آغاز می‌شود. نه مانند امروز؛ جایی که با ۱۸ سالگی مسئولیتی ندارد. وقتی که به بلوغ معنوی رسیدی، بعد مسئولیت داری. این مسئولیت با بهانه‌هایی چون: "تو خیلی جوان هستی، تو خیلی پیر هستی" از بین نمی‌رود. مسئله جوان یا پیر بودن نیست، بلکه موضوع "بلوغ معنوی" است؛ قبل از آن به عنوان کودک محسوب می‌شود. حساب کودکی متفاوت است. این حساب را تنها الله توانا می‌داند. حساب واقعی تنها با رسیدن به بلوغ معنوی آغاز می‌شود. با ۱۳، ۱۴، ۱۵ سالگی، هر وقت که باشد، شروع می‌شود؛ این همان حساب است. نه مانند امروز، جایی که بگویند: "با ۱۷.۵ سالگی کسی را تیراندازی کرده، او کودک است، هیچ کاری نمی‌شود کرد." نه، چنین چیزی وجود ندارد. به الله قسم، حتی اگر کسی کودک باشد و کاری اشتباه انجام دهد، مجازاتی هست، اما اصلی‌ترین چیز، حساب پس از بلوغ معنوی است. همانند یک بزرگسال؛ هیچ تفاوتی نیست. بنابراین هیچ‌گاه «من هنوز کودک هستم، من کوچک هستم» وجود ندارد. همین که بلوغ معنوی را کسب کردی، مانند یک بزرگسال به تو رفتار می‌شود. برای یک دختر، او آنگاه مانند یک زن در نظر گرفته می‌شود. او نیز مجازات و مسئولیت را به دوش می‌کشد. به همین دلیل باید محتاط بود. انسان باید از عقل خود استفاده کند. الله توانا عقل را بیهوده به ما نداده است. کسی که از عقلش استفاده کند، در این دنیا و آخرت نجات می‌یابد. خداوند به همه ما کمک کند تا از عقل خود استفاده کنیم. خداوند عقل ما را از ما نگیرد.

2025-05-22

Dergah, Akbaba, İstanbul
وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ لِبَاسٗا (78:10) وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتٗا (78:9) الله، بلندمرتبه و باشکوه، می‌فرماید: ما شب را برای آرامش شما قرار دادیم. و خواب را به عنوان رحمتی برای شما دادیم تا بدن شما دوباره احیا شود. الله، بلندمرتبه و باشکوه، همه چیز را با زیبایی آفریده است. هر آنچه که انسان‌ها یا سایر مخلوقات نیاز دارند – او به آنها داده است. انسان‌ها و حیوانات در جهان زندگی می‌کنند. برخی از آنها شب‌ها می‌خوابند، برخی دیگر نمی‌خوابند و در شب فعال هستند. این را "زندگی شبانه" می‌نامند. دو نوع زندگی شبانه وجود دارد. یکی از زندگی‌های شبانه این است که فرد بعد از خواب و آرامش بیدار می‌شود و برای رضایت الله، نماز تهجد و دیگر نمازهای اختیاری را همراه با نماز صبح به جا می‌آورد. سپس، اگر بخواهد، دوباره می‌تواند استراحت کند. این زندگی شبانه مبارکی است. چنان که احمد بدوی، رضی الله عنه، تأکید کرد: هر رکعت نمازی که به این شکل به جا آورده می‌شود بهتر از هزار رکعت نمازی است که در روز به جا آورده شود. این فرصت بزرگی برای مؤمنان است. حتی اگر فرد فقط 5-10 دقیقه قبل از نماز صبح بیدار شود، به عنوان نماز تهجد محسوب می‌شود. چه 10 دقیقه، یک ساعت یا دو ساعت زودتر بیدار شوند. با این حال، بیشتر مردم نمی‌توانند بیدار شوند. چرا نمی‌توانند بیدار شوند؟ چون زمان مناسب به خواب نمی‌روند. آنها می‌آیند و می‌پرسند: "چرا ما نمی‌توانیم برای نماز تهجد بیدار شویم؟" چون شما در زمان مناسب به خواب نمی‌روید. اگر به موقع به خواب می‌رفتید، می‌توانستید بیدار شوید. این اصلاً سخت نیست. آنچه ما می‌گوییم، هیچ چیز خارق‌العاده‌ای نیست. اگر شما ساعت 12 یا 1 می‌خوابید، طبیعی است که ساعت 3 بیدار شدن دشوار است. اما اگر یک فرد نهایتاً ساعت 11 به خواب برود، می‌تواند بدون مشکل بیدار شود. نماز شبانه همانطور که ذکر کردیم، بسیار پرثواب‌تر از نماز در روز است. این نزد الله، بلندمرتبه و باشکوه، بسیار پذیرفته شده‌تر است. در مورد نوع دوم زندگی شبانه – الله ما را از آن حفظ کند و همچنین کسانی که گرفتار آن هستند نجات دهد. این شخص نمی‌خوابد. آنها اصلاً نمی‌خوابند. تا زمانی که اذان گفته می‌شود یا تا اولین پرتوهای صبح، به کارهای فراوانی مشغول می‌شوند، می‌نوشند و سرگرم می‌شوند. سپس، وقتی اذان گفته شود، آنها به خواب می‌روند. این – الله ما را از آن حفظ کند – زندگی شبانه خوبی نیست. این زندگی است که به بدن، روح و معنویت آسیب می‌زند. زیرا همانطور که زمان‌هایی وجود دارد که خواب مفید است، زمان‌هایی وجود دارد که مفید نیست. بنابراین آنها در ساعت‌هایی که خواب مفید است نمی‌خوابند و زمان‌های ارزشمند خود را به شکلی بد سپری می‌کنند. این وضعیت نه برای بدن آنها خوب است و نه برای معنویت‌شان نتایج خوبی به بار می‌آورد. به جای دریافت اجر، به این اندازه گناه می‌اندازند. الله ما را از آن حفظ کند. انسان باید به بدن خود توجه کند. الله، بلندمرتبه و باشکوه، برای انسان اندازه و امکان برای آنچه انجام می‌تواند بدهد، داده است. الله، بلندمرتبه و باشکوه، بدن انسان را مطابق آفریده است، زیرا او می‌داند انسان چه کاری می‌تواند انجام دهد و به انجام رساند. کسانی که می‌گویند "من نمی‌توانم"، چنین کارهایی را وقتی که در مورد راه شیطان است، انجام می‌دهند. اما وقتی درباره راه الله است، شیطان آنها را متوقف می‌کند. به همین دلیل، برای آنها سخت است شب برای نماز یا نماز صبح بیدار شوند. نه فقط کمی – برای مردم خیلی سخت خواهد شد. الله ما را از آن حفظ کند. الله همچنین آن را به کسانی که نمی‌توانند بدهد. زمان‌های آنها به هدر نرود. باشد که هم برای بدن آنها سالم و هم برای معنویت‌شان پذیرفته باشد، ان شاء الله.

2025-04-26

Dergah, Akbaba, İstanbul
وَخُلِقَ ٱلۡإِنسَٰنُ ضَعِيفٗا (4:28) الله انسان را ضعیف آفریده است. هیچ‌کس نباید خودستایی کند و بگوید: «من چنین و چنان هستم.» الله می‌تواند اگر خواهد، ضعیف را قوی کند. و او می‌تواند قوی را ضعیف کند. باشد که ما همیشه مطیع اوامر الله، تعالی و بزرگوار، باشیم. سبحان‌الله، امروز حادثه‌ای رخ داد. این حادثه نشان می‌دهد که ما انسان‌ها چقدر ضعیف هستیم. باشد که الله از شما راضی باشد، که ما را بیدار کردید. ما تا اکنون در خواب غفلت فرو رفته بودیم. سپاس به الله که حداقل نماز صبح را از دست ندادیم. تمام نمازهای شب را از دست دادیم. برای نماز صبح به در کوبیدید و ما را بیدار کردید. انسان از لحظات غفلت مغلوب می‌شود. انسان ضعیف است. آنچه الله، تعالی و بزرگوار، بخواهد، اتفاق می‌افتد. به لطف و مهربانی او، همه عبادات خود را انجام می‌دهیم. ما باید از او سپاسگزار باشیم. انسان‌ها نباید خود را با دیگران مقایسه کنند و برتری بجویند. حتی غفلتی که از آن صحبت می‌کنیم، در اراده الله است. همه آنچه که انجام می‌دهیم، به لطف و مهربانی الله اتفاق می‌افتد. کسی نمی‌تواند خودستایی کند و بگوید: «این کار را من کردم، آن کار را انجام دادم.» داستانی درباره یکی از بزرگان مقدس. اما دیگر به یاد نمی‌آورم که چه کسی بود. آن قدیس در بغداد زندگی می‌کرد و قبل از سپیده‌دم برای نماز تهجد با پسرش بیدار شده بود. پسرش به افتخار گفت: «حمد و سپاس برای الله، ما بیدار شدیم.» «ببین، همه مردم در خواب غفلت فرو رفته‌اند.» «الحمدلله، برای نماز تهجد بیدار شدیم، در حالی که آنها خوابند.» پدرش، قدیس، پاسخ داد: «ترجیح می‌دادم که تو هم خواب باشی تا این‌گونه سخن نگویی.» این‌گونه خودستایی نامناسب است. همه چیز به لطف و مهربانی الله اتفاق می‌افتد. چه بلند شوی و چه بخوابی یا چه در غفلت فرو رفته باشی، همه چیز به اراده الله صورت می‌گیرد. طریقت یعنی ادب. و این ادب شکرگزاری از الله است. نباید چیزی را در خود برتر بدانی. نباید چیزهایی که انجام می‌دهی، ارزشمند بپنداری. هیچ‌یک از عبادات ما ارزش مستقل ندارد. اگر الله، تعالی و بزرگوار، نخواهد، نمی‌توانی هیچ کاری کنی. باید این را به نفست بگویی. نباید دیگران را مقایسه کنی و بگویی: «این چنین است، آنچنان است.» این حیله‌ای از شیطان برای نفست است. شیطان می‌خواهد برای بزرگ کردن نفست، برایت دامی بگذارد تا آنچه را که بدست آورده‌ ای از دست بدهی، با تلقین این‌که: «تو برای نماز شب بیدار می‌شوی، قیام اللیل را انجام می‌دهی، شب‌ها نمی‌خوابی.» برخی افرادی که وارد طریقت می‌شوند، می‌پرسند: «چقدر پیش رفته‌ام؟» این هم به ادب راستین، به اخلاق تعلق ندارد. وارد طریقت شدی و طریقت به هر حال مسیر الله است. تو وارد شدی تا نفس خود را تربیت کنی. چنین سؤالاتی پرسیدن به ادب خوب تعلق ندارد. تنها چیزی که تو باید به آن اهمیت بدهی، این است که فقط به راه ادامه دهی. بزرگترین معجزه این است: «اجل الکرامات دوام التوفیق.» به راه ادامه دادن بزرگترین معجزه است. باید الله را ستایش کنی و از او سپاسگزاری نمایی. نباید با دیگران مقایسه کنی. فقط الله می‌داند که پایان ما چگونه خواهد بود. مهم‌ترین چیز پایداری است. اگر پایدار نباشی، می‌توانی هر چقدر که می‌خواهی عبادت کنی. همچنین این‌گونه است شیطان. باشد که الله ما را محافظت کند. هیچ جایی بر روی زمین یا آسمان نیست که او نماز نگزارده باشد. در نهایت، او به منفورترین و بدترین مخلوق تبدیل شد. بنابراین، برای اینکه مثل او نشوی، باید به مسیر الله بی‌وقفه ادامه دهی. باید بدون نگاه کردن به چپ یا راست، بدون پرسیدن: «چقدر به جلو آمده‌ام، چه درجه‌ای رسیده‌ام؟» به این راه ادامه دهی. باشد که الله ما را از این محفوظ بدارد. گاهی وقتی فردی صادقانه به راه می‌رود و نیت قوی برای انجام عبادت دارد، اما ناخواسته توسط حالتی مغلوب می‌شود و در نتیجه چیزی را از دست می‌دهد، عبادتش به همان اندازه پاداش داده می‌شود. این لطف و مهربانی الله است. در این خصوص یک داستان دیگر هم وجود دارد. یک بار بایزید بسطامی، مثل ما خوابید و نتوانست برای نماز شب بیدار شود. احتمالاً نزدیک به پایان وقت نماز صبح بود که او به سختی به نماز صبح رسید. شیطان از این بسیار خوشحال شد. بعدش بایزید بسطامی بسیار ناراحت بود و گریه می‌کرد. خیلی غمگین بود و اشک ریخت. الله، تعالی و بزرگوار، برای نمازهایی که نتوانست او را به آنها برساند، پاداش هزار برابری نوشت. شیطان شاهد آن بود. بار دوم، مدتی بعد، او دوباره خوابیده بود. او احساس کرد که کسی او را بیدار کرده و تکان می‌دهد. او دید که شیطان است و او بیدار شد. او گفت: «بایست، بایست و نماز بخوان.» «بایست، نماز صبح را از دست می‌دهی.» گفت: «چرا این کار را می‌کنی؟» «معمولاً باید مرا در خواب بگذاری.» «دفعه قبل مرا خواب گذاشتی.» شیطان پاسخ داد: «در آن زمان برایت پاداش هزار برابری نوشته شد.» «به همین دلیل است که اکنون بیدارت می‌کنم،» گفت شیطان، «چرا که ترجیح می‌دهم فقط پاداش ساده نمازی که خواندی به تو داده شود، بجای هزار برابری که در دفعه قبل در حین خواب نوشته شده بود.» اگر فردی که عبادت می‌کند، به‌طور ناخواسته بی‌توجه شود، بیمار شود یا دلیل موجهی داشته باشد، الله، تعالی و بزرگوار، پاداش کامل عبادت از دست رفته را به او می‌نویسد. باشد که الله همه ما را ببخشد. باشد که الله نیز از شما راضی باشد. شما این همه صبر کردید و به آرامی منتظر ما بودید.

2025-04-29

Dergah, Akbaba, İstanbul
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ (79:37) وَءَاثَرَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا (79:38) فَإِنَّ ٱلۡجَحِيمَ هِيَ ٱلۡمَأۡوَىٰ (79:39) الله قادر متعال می‌فرماید: کسی که فقط برای دنیا زندگی می‌کند، برای امور دنیا کار می‌کند، از الله نافرمانی کرده و در نافرمانی الله زندگی می‌کند، پایانش بد خواهد بود. جهنم خانه‌اش خواهد بود. اما کسی که به رضایت الله می‌کوشد، بهشت برای او تضمین شده است - حتی اگر تمام دنیا به او تعلق داشته باشد. اگر همه چیز را برای الله انجام دهیم، همه چیز خوب خواهد شد. کسی که به دنبال رضایت الله نیست، برای او هیچ چیز به خوبی پایان نخواهد یافت. این بدان معناست که حتی کسی که فقط کمی - حتی به اندازه یک اتم - دنیا را بر آخرت ترجیح می‌دهد، ابدیت خود را از دست می‌دهد. آخرت ابدی است. زندگی واقعی و ابدی، زندگی در آخرت است. اما دنیا در یک لحظه می‌گذرد. بنابراین انسان عاقل به آخرت تکیه می‌کند. الله قادر متعال می‌گوید: اگر از من اطاعت کنید و نمازهایتان را به جا آورید، در محدوده امور مجاز، همه چیز برای شما مجاز است. اما کسی که از حدود مجاز تجاوز کند و امور ممنوعه را انجام دهد، برای دنیای گذرا کار می‌کند. برای این کار عواقب و عقوبتی وجود دارد. بنابراین باید در همه کارهایی که انجام می‌دهیم - چه در ایستادن، رفتن یا خوابیدن - به الله بیندیشیم. باید طوری عمل کنیم که او از ما می‌خواهد. با این طرز فکر، پایان ما خوب خواهد بود. کسی که همه چیز را فقط برای دنیا انجام دهد به مجاز و ممنوع اهمیتی نمی‌دهد. کسی که به فکر 'می‌خواهم همه چیز را برای خود داشته باشم' باشد، از هیچ چیزی سود نخواهد برد. دستاوردهایش برای او برکت نخواهد بود، بلکه لعنت خواهد کرد. آنچه به دست می‌آورد و انجام می‌دهد، برای او سود پایدار نخواهد آورد. زیرا همه چیز گذرا است. زندگی انسان در دنیا فقط یک لحظه است. فقط اکنون است. گذشته تمام شده و آینده نامعلوم است. بنابراین همیشه باید برای رضایت الله زندگی کنیم و او را در افکارمان داشته باشیم. الهی ما را در راه راست نگه دارد. الهی به ما توانایی دهد که به خواست او زندگی کنیم، إن شاء الله. نه دنیا بلکه الله باید اولویت ما باشد، إن شاء الله.

2025-05-01

Dergah, Akbaba, İstanbul
وَلَقَدۡ كَرَّمۡنَا بَنِيٓ ءَادَمَ وَحَمَلۡنَٰهُمۡ فِي ٱلۡبَرِّ وَٱلۡبَحۡرِ (17:70) الله تعالی انسان را گرامی داشت. او به انسان عزت بخشید. انسان نزد الله مقام بلندی دارد. او مخلوق باارزشی است. اما انسان ارزش خود را نمی‌شناسد. هنگامی که به اعمال بی‌ارزش دست می‌زند، خود را نیز بی‌ارزش می‌کند. او بی‌معنی می‌شود. اگر از راه خدا خارج شود و به دنبال راه‌های دیگر برود، با امید به یافتن به رسمیت شناختن یا ارزش، ناامید می‌شود. انسان در آن‌جا چیزی جز فریب و دروغ نمی‌یابد. تنها زمانی که در راه راست الله بماند، به احترام واقعی می‌رسد و خیر را می‌یابد. برخی راه الله را ترک می‌کنند و دنبال راه‌های دیگری می‌روند، به امید یافتن احترام و قدردانی. تمام این‌ها از خالص خودخواهی نشأت می‌گیرد. این چیزی جز خودخواهی نیست. اسلام به انسان احترام می‌گذارد، او را گرامی می‌دارد و به ارزش کار او احترام می‌گذارد. پیامبر ما (صل الله علیه و آله و سلم) می‌فرماید: «مزد کارگر را پیش از آنکه عرقش خشک شود، بدهید.» در آن زمان، 1400-1500 سال پیش، کار انسان تقریباً هیچ ارزشی نداشت. انسان‌ها به عنوان برده نگه داشته می‌شدند، به کار وادار می‌شدند و حقوق‌شان نادیده گرفته می‌شد. آن‌ها فقط برای دریافت غذایی کار می‌کردند یا گاهی حتی بدون هیچ مزدی. اما حتی در آن زمان، قانون ابدی الله برای انسان‌ها بدون تغییر باقی ماند. انسان شایسته تجلیل محسوب شد. انسان موجودی گرامی است. او باید از ارزش خود آگاه باشد. باید به خالق شکرگزار باشد. برای تمام آنچه‌که او داده است، شکرگزاری می‌طلبد. نه تنها یک بار در سال، بلکه باید روزانه شکرگزاری کنیم. ادعا این که تنها یک بار در سال شکرگزاری کافی است، به معنای فریب دادن مردم است. چیزی جز این نیست. الله همیشه به انسان احترام گذاشته است؛ انسان باید از این آگاه باشد. نباید با سخنان دیگران از راه منحرف شود و مخالفت کند. کسی که در راه راست بماند، مسیر خود را پیدا می‌کند. کسی که از راه منحرف شود، به خطر می‌افتد. مبادا الله ما را از آن محافظت فرماید. دنیاپرستان همیشه در پی خودخواهی‌ها هستند. هرجا که منافع مادی در کار باشد، حسادت با فکر «این به ما زیان می‌زند» جوانه می‌زند. آن‌ها سعی می‌کنند به یکدیگر آسیب بزنند، از صحنه خارج کنند. آن‌ها با یکدیگر مبارزه می‌کنند. اسلام در عوض چیز دیگری آموزش می‌دهد. در اسلام، موضوع برادرانه بودن، تقسیم کردن و احترام به حقوق و قانون است. حقوق و عدالت در اسلام از اهمیت زیادی برخوردارند. حقوق انسان در نزد الله ارزش زیادی دارد. حقوق انسان بیشتر از حقوق الله اهمیت دارد. الله می‌تواند حق خودش را ببخشد، اما حق یک انسان فقط به خود او مربوط است. باید از این شخص طلب بخشش کرد. الله بخشنده و مهربان است. انسان اغلب این‌گونه نیست. یک فرد ممکن است تو را نبخشد، ممکن است از حق خود صرف‌نظر نکند. آن‌گاه وضعیت تو دشوار می‌شود. اگر از الله طلب بخشش کنی و به حقوق کسی تجاوز نکرده باشی، رهایی می‌یابی. اما اگر حقوق دیگران را نادیده گرفته باشی، وضعیت خطرناک می‌شود. مبادا الله ما را از آن محافظت کند. بیایید حقوق هیچکس را نقض نکنیم و کار کسی را بی‌ارزش نکنیم، ان شاء الله. مبادا الله تلاش‌های ما را حفاظت و گرامی دارد، ان شاء الله.

2025-05-04

Dergah, Akbaba, İstanbul
پیامبر ما - صلح و سلام بر او - می‌فرماید: الحلالُ بیِّنٌ و الحرامُ بیِّنٌ، و بینَهما امورٌ مشتبهات. الله، عالی‌مرتبه، حلال را به‌روشنی بیان کرده است. همین‌طور الله حرام را به وضوح مشخص کرده است. این‌چنین پیامبر ما - صلح و سلام بر او - سخن می‌گوید. باید حرام را بشناسیم و از آن دوری کنیم. و انجام کارهای حلال برکت به همراه دارد، بنابراین مهم است. اما پیامبر ما همچنین می‌گوید که بین این دو حوزه چیزهای مشکوکی وجود دارد. بسته به زمان، مکان و شرایط، برخی چیزها می‌توانند ما را به شک بیندازند. از این‌ها باید فاصله بگیریم. باید از آن‌ها دوری کنیم. بنابراین ممکن است برخی چیزهایی که امروزه حلال محسوب می‌شوند در واقع حرام باشند. و گاهی اوقات اشیای حرام به اشتباه حلال فرض می‌شوند. برای همین باید مراقب باشیم. اگر شما در شک هستید، یا دور بایستید یا از عالِم، معلم یا مفتی سؤال کنید. اگر بدون پرسیدن به سلیقه خود عمل کنید، به‌ناآگاهی گناه می‌کنید. اگر حرام را حلال اعلام کنید، این باعث ضرر و گناه شما خواهد بود. گاهی اوقات اشیای حلال به اشتباه به عنوان حرام شناخته می‌شوند. از این طریق نیز می‌توان به گناه آلوده شد. بنابراین احتیاط ضروری است. اعتقاد و مکتب فقهی ما به وضوح تعریف شده‌اند. عقیده ما، عقیده اهل سنت و جماعت است و ما پیرو یکی از چهار مذهب معتبر هستیم. حنفی، شافعی، مالکی یا حنبلی. در عقیده، ما یا ماتریدی هستیم یا اشعری. نباید خارج از این آموزه‌ها عمل کرد. باید به اصول آن‌ها وفادار بود. این سخت نیست؛ در حقیقت ما همه همان کار را انجام می‌دهیم، اما گاهی چیزهایی وجود دارد که شک ایجاد می‌کند. این‌ها باید پرسیده شوند. باید پرسید تا بدون دلیل، حلالی را بر خود حرام نکنیم و ناآگاه به حرام نیفتیم. بنابراین: در صورت شک حتماً بپرسید! می‌گویند: "پرسش نیمی از حکمت است". بنابراین پرسیدن مهم است. در هر چیز مشکوک باید پرسید: "آیا این خوب است یا بد؟ چگونه با آن برخورد کنیم؟" بدون پرسش عمل نکنید. در موارد مشکوک، بدون مشورت عمل نکنید. اموری که ما به طور منظم انجام می‌دهیم، الحمدلله روشن و واضح هستند. زیرا ما از مسیر اهل سنت و جماعت پیروی می‌کنیم. بسیاری از کسانی که به اهل سنت و جماعت تعلق ندارند، اغلب حلال را حرام اعلام می‌کنند. و حرام را به عنوان حلال تلقی می‌کنند. چیزهایی که هیچ ارتباطی با دین ندارند، آن‌ها - خدا ما را نگهدارد - به عمد یا ناآگاهانه برای آسیب رساندن به دیگران پخش می‌کنند. خدا ما را از چنین بدی‌ها محافظت کند. و ما را از مسیر درست منحرف نکند، ان شاء الله.

2025-05-15

Dergah, Akbaba, İstanbul
پیامبر ما، صلح و برکت الله بر او باد، می‌فرماید: باید قبل از اینکه بیماری بیاید، درمان گرفت. و اگر بیماری آمد، باز هم درمان‌هایی هستند. اما از همه مهم‌تر این است که انسان بر آنچه می‌خورد و می‌نوشد و چگونه زندگی می‌کند، دقت کند، زیرا این اساس درمان است. دو راه درمان وجود دارد. یکی از این راه‌ها که امروزه احتمالاً فقط تعداد کمی از آن استفاده می‌کنند. الحجامه و الکی. حجامت و کایوتره‌سازی. این به معنی گرم کردن آهن و اعمال آن به مکان‌های مشخصی از بدن است. اما کسی که این کار را می‌کند، باید در این زمینه متخصص باشد. حجامت را هر کسی می‌تواند انجام دهد و بسیاری هم این کار را می‌کنند. این کار مشکلی ندارد. متأسفانه روش دیگر به ندرت دیده می‌شود. به ویژه برای بیمارانی که باید عمل جراحی شوند و برای موارد امیدوارکننده، این روش بسیار مفید بود. اما اکنون ممکن است بسیاری ظاهر شوند که ادعا می‌کنند باخبر هستند. آنها می‌توانند هر کسی را بسوزانند و آسیب برسانند. به همین دلیل امروزه خیلی استفاده نمی‌شود. بنابراین مهم‌ترین چیز حجامت است. این هم سنت است و هم شفا. و زمان آن الان است. وقتی انار شکوفه می‌دهد، بهترین زمان برای حجامت شروع می‌شود. این بهترین زمان است. البته حجامت در زمان‌های دیگر هم می‌تواند انجام شود، اگر لازم باشد. اما زمان واقعی مفید زمانی است که در این دوره است. زمانی که انار شکوفه می‌دهد. با اجازه الله، این فوق‌العاده مفید است. بزرگ‌ترین سود آن در فشار خون است. پیامبر ما، صلح و برکت الله بر او باد، این را همان وقت گفت. مردم آن وقت این را نمی‌دانستند. او از "عرضه خون" صحبت می‌کند. عرضه خون در واقع به معنی فشار خون است. برای این بسیار مفید است. برای بسیاری از دیگر بیماری‌ها نیز مفید است. اما اکنون افرادی هستند که این روش را به تجارت تبدیل کرده‌اند. برخی از مردم فقط برای کسب درآمد این کار را انجام می‌دهند. آنها توصیه می‌کنند که تقریباً هر روز حجامت انجام شود. استخراج این خون کاری کوچک نیست. به همین دلیل زمان و ریتم خاصی دارد. این به صورت روزانه یا ماهیانه انجام نمی‌شود. یک بار در سال به طور کلی کافی است. اما در صورت نیاز می‌تواند دو بار انجام شود. یک بار در بهار انجام می‌شود، و اگر می‌خواهید بار دوم انجام دهید، در پاییز. اکنون برخی می‌گویند: "می‌توان با یک پمپ هم انجام داد." اما با یک پمپ کار نمی‌کند. پمپ خون معمولی را می‌کشد. وقتی با گرما و حجامت‌کاسه‌ای انجام می‌شود، خون ناپاک را حذف می‌کنید. بنابراین باید به این هم توجه کنید. باید به روزها هم توجه کنید. مهم‌ترین چیز پاکیزگی و بهداشت است. این بسیار مهم است. خون ممکن است، الله محافظت کند، به جای شفا، بیماری بیاورد. این اتفاق می‌افتد وقتی کسانی که نادان یا بی‌تجربه‌اند این را انجام دهند. اکنون یک روش ساده پیدا کرده‌اند. آنها پمپ را به کار می‌گیرند، خون را می‌کشند و خالی می‌کنند. همان‌طور که می‌گوییم، آنها فقط خون معمولی را می‌کشند. فایده‌ای ندارد. در واقع، ممکن است حتی بدن را تضعیف کند. الله در حکمت خود برای هر چیزی روشی، زمان و ساعت معین کرده است. باید از کسانی انجام شود که می‌دانند چه زمانی و چگونه آن را انجام دهند. مقدار الله شفا دهد. الله آن را بپذیرد، و شما هم آن را به صورت سنتی انجام داده‌اید. و افرادی که به آن نیاز دارند، شفا می‌یابند. به همین دلیل این مهم است. و الان زمان خوبی برای آن است. انجام آن پس از روز پانزدهم ماه عربی مفیدتر است. اما در صورت نیاز می‌تواند در اوایل ماه هم انجام شود. از نظر روزها، می‌تواند در هر روزی به جز چهارشنبه و شنبه انجام شود. مقدار الله از شما راضی باشد. انشالله، ممکن است شفا بیاورد.

2025-05-16

Dergah, Akbaba, İstanbul
ای مردم! ما شما را از زن و مردی آفریدیم، و شما را به ملت‌ها و قبایل تبدیل کردیم تا یکدیگر را بشناسید؛ گرامی‌ترین شما نزد الله، پرهیزکارترین شماست. (۴۹:۱۳) الله، قادر مطلق و ارجمند، انسان‌ها را در اشکال مختلف آفریده است. برخی سیاه، برخی سفید، برخی زرد یا قرمز هستند. شخصیت‌های آن‌ها نیز متفاوت است. الله، قادر مطلق و ارجمند، بر اساس حکمت خود عمل می‌کند، هر طور که بخواهد. تنها او حکمتی که خود می‌داند. انسان‌ها خود را با هم مقایسه می‌کنند: «چه کسی بهترین است؟» اما آنچه مهم است این است که چه کسی نزد الله بالاترین مقام را دارد. آنچه مردم در میان خود به عنوان خوب می‌دانند، چیزی است که بیشترین سود را برای انسان دارد. اما نزد الله تقوا مهم است. تقوا یعنی: از شر دوری گزیدن، کار نیک انجام دادن، انسان راستگویی بودن. چنین انسانی نزد الله بهترین است. انسانی که نزد الله بالاترین مقام را دارد، در میان مردم نیز شهرت خوبی دارد. کسی که نزد الله مقام پایینی داشته باشد، هیچ اهمیتی ندارد که چند نفر پیرو یا دوست دارد، زیرا این محبت تنها بر اساس منافع شخصی است. محبت به خاطر رضای الله با محبت از روی منافع شخصی به طور اساسی متفاوت است. در محبت از روی منافع شخصی، وقتی که سود برود، نه محبت، نه احترام و نه وفاداری باقی می‌ماند؛ هیچ چیز باقی نمی‌ماند. در انسانی که در راه الله گام برمی‌دارد و الله او را دوست دارد، این ویژگی‌های خوب یقیناً وجود دارد. هیچ چیز بدی از او ناشی نمی‌شود. بد کسی است که در راه الله، قادر مطلق و ارجمند، گام برنمی‌دارد و برای نفسش کار می‌کند و هر کاری برای راضی کردن خود انجام می‌دهد. او انسانی غیرقابل اعتماد است. بنابراین معیار اینجا احترام به الله، قادر مطلق و ارجمند است. این آگاهی هوشمندانه از الله است. انسانی که آگاه است، هیچ کار بدی نمی‌کند. انسانی که آگاه نیست، می‌تواند به هر نوع کار بدی دست بزند. الله ما را از آن حفظ کند. دوست داشتن از طرف الله بسیار ارزشمند است. تنها از طرف دیگران به خاطر منافع شخصی دوست داشتن، هیچ ارزشی ندارد. چنین کسی می‌تواند به سرعت از تو روی بگرداند، از تو ببرد یا به تو آسیب برساند. زمانی که منفعت شخصی در کار است، می‌تواند این‌گونه عمل کند. کسی که در راه الله گام برمی‌دارد، هرگز نمی‌خواهد بدی کند و هرگز بدی نمی‌کند. چرا که او ایمان واقعی دارد. الله با توست. الله مرا می‌بیند. او می‌داند من چه می‌کنم. این است ایمان. الله ما را از زندگی بدون ایمان حفظ کند و ما را از شرور آن حفظ کند، انشاءالله. دنیا پر از چنین انسان‌هایی‌است. منافع دنیوی همه چیز را فرا گرفته است. الله آن را به سمت بهتر تغییر دهد. الله ما را حفظ کند.

2025-04-16

Dergah, Akbaba, İstanbul
توصیه پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، به مسلمانان: إِفْعَلُوا الْخَيْرَ همیشه کار خیر انجام دهید. در مقابل الله سجده کنید، در مقابل الله تعظیم کنید. پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، ما را نصیحت می‌کند که هرگز از کار خیر دست برنداریم. مسلمان بودن به چه معناست؟ الْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ مسلمان کسی است که مردم از زبان و دست او در امان باشند. از یک مسلمان هرگز ضرری به دیگران نمی‌رسد. او باید کار خیر انجام دهد و همیشه کار خیر کند. برخلاف آن، یک غیرمسلمان می‌تواند انواع و اقسام کارها را انجام دهد. لَيْسَ بَعْدَ الْكُفْرِ ذَنْبٌ بزرگ‌ترین گناه، کفر است. در مقایسه، همه چیز دیگر کوچک به نظر می‌رسد. بزرگ‌ترین گناه کفر است و کفر باقی می‌ماند. یک مسلمان باید انواع کارهای نیکو را انجام دهد. او باید برای نیازهای همه انسان‌ها و به خصوص همکیشان خود حاضر باشد. تا جایی که می‌تواند و نسبت به ظرفیت خود. آنچه از قدرت او خارج است، الله بر اساس نیت او محاسبه خواهد کرد. کسی که نیت صادقانه کمک به همه بشریت دارد، الله پاداشی مطابق با آن نیت به او می‌دهد. نباید هرگز قصد انجام کار بد را داشت. برای کار بد هیچ نیت توجیه‌کننده‌ای وجود ندارد. نفس به هر حال به انواع شروری مایل است. به همین دلیل یک مسلمان باید نفس خود را کنترل کند. او نباید به نفس خود اجازه دهد هر کاری خواست انجام دهد. او باید ارباب نفس خود باشد. نفس نباید او را مسلط شود. در غیر این صورت، او از اسلام حقیقی دور می‌شود. سپس او از راه کسانی پیروی می‌کند که به اسلام تعلق ندارند یا خود را به الله نمی‌سپارند. تمام اعمال ما باید تنها برای رضایت الله باشد. الله به وضوح نشان داده است که ما باید چه کاری انجام دهیم. شریعت وجود دارد. طریقت وجود دارد. وظایف یک مسلمان واضح هستند. اما مهم‌ترین چیز انجام کار خیر است. انجام اعمال خیر. دور ماندن از شر. مردم زمان ما حسود شده‌اند. آنها فکر می‌کنند: «اگر من نمی‌توانم آن را داشته باشم، نباید هیچ‌کس دیگری هم داشته باشد.» آنها به اموال دیگران آسیب می‌رسانند. آنها آرامش همسایگان خود را بر هم می‌زنند. حداقل از این نظر. به همین دلیل یک مسلمان باید الزاماً از چنین رفتارهایی دوری کند. او نباید کورکورانه از دیگران پیروی کند و فکر کند: «این شری که به دیگران وارد می‌کنم، در واقع توجیه‌پذیر است.» هیچ شری نمی‌تواند هرگز خوب باشد. باید برای رضایت الله زندگی کنیم. باید برای مردم مفید باشیم تا الله ما را پاداش دهد. الله به شر پاداش نمی‌دهد. او فقط به نیکی پاداش می‌دهد. باید شر را متوقف کنیم. نباید شر را به عنوان چیزی خوب نشان دهیم. به کسانی که در راه الله هستند بچسبید. از کسانی که از راه الله منحرف شده‌اند پرهیز کنید. از آنها دوری کنید تا از شرور در امان باشید. خداوند ما را محافظت دهد. خداوند ما را از شر، از بدبختی و از مردم بد محافظت کناد، ان‌شاءالله.

2025-04-21

Dergah, Akbaba, İstanbul
پیامبر، صلی اللہ علیه و سلم، گفت: „إِنَّمَا الْعِلْمُ بِالتَّعَلُّمِ، وَالْحِلْمُ بِالتَّحَلُّمِ" علم را تنها از طریق یادگیری به دست می‌آورید. و چطور؟ به سادگی با یادگیری مداوم. شاگرد بودن به معنای یادگیری گام به گام است. این یک شبه اتفاق نمی‌افتد. هیچ‌کس نمی‌تواند همه چیز را یک‌باره فراگیرد. شخص یک‌شبه عالم نمی‌شود. هیچ‌کس به‌طور ناگهانی دانا نمی‌شود. زمان می‌برد و یادگیری مستمر لازم است. یک روز، دو روز، پنج روز، ده روز... چقدر طول می‌کشد؟ علم حد و مرزی ندارد. مهم نیست چقدر از قبل می‌دانید، همیشه چیزهای بیشتری برای کشف وجود دارد. علم بی‌پایان است. وَالْحِلْمُ بِالتَّحَلُّمِ مؤدب بودن به چه معناست؟ مؤدب بودن به معنای کنترل خشم خود و مدیریت عصبانیت است. چگونه به این می‌رسید؟ البته تنها به‌صورت تدریجی. هر بار که خشم برمی‌خیزد، به خود بگویید: «باید این عصبانیت را مهار کنم.» هر روز با این فکر با خود کار کنید: «امروز این‌طورم، فردا بهتر می‌شوم، پس‌فردا حتی بهتر.» مردم به ما مراجعه می‌کنند و می‌پرسند: «همیشه عصبانی می‌شوم. چه کار می‌توانم بکنم؟» آدم که مثل یک سطل رنگ نیست که خشم را در آن بریزیم و سپس از بین برود. این‌گونه عمل نمی‌کند. تدریجاً یاد می‌گیرید که خشم خود را کنترل کنید و از آن رها شوید. این‌گونه است که تسلط بر خود و کنترل بر خود پیدا می‌کنید. گفته می‌شود: «کسی که با خشم برخیزد، با زیان می‌نشیند.» این ضرب‌المثل واقعاً معنی‌دار است. به مرور زمان هر کسی می‌تواند خشم خود را کنترل کند. البته دیگران می‌توانند برای شما دعا کنند. اما حتی با دعاها، شما خشم را تدریجاً غلبه می‌کنید - این کار هم به سرعت اتفاق نمی‌افتد. می‌توانید برای دعاهای خوب درخواست کنید - إن شاء اللہ آنها به شما کمک خواهند کرد. اما از همه مهم‌تر تلاش شما و اراده شما برای یادگیری است. اگر روزانه روی آن کار کنید، مدام چیزهای جدیدی یاد می‌گیرید. با گذر زمان، شما هم می‌توانید خشم خود را کنترل کنید، إن شاء اللہ. کار روزانه بر روی آن شما را هر روز بهتر می‌کند. خشم همیشه وجود داشته است، اما امروز اوضاع بدتر شده است. امروزه به مردم تلقین می‌شود: «هرچه عصبانی‌تر شوی، هرچه بیشتر خودت را عصبانی کنی، به نفع خودت است.» این استثنائات شیطان است! هیچ چیز دیگر. «با هر کسی دعوا کن!» «با مادر و پدر، با برادر و خواهر، با همسر... با همه دعوا کنید.» «فقط دهان را نبند!» می‌گویند. «اگر ساکت بمانم، می‌بازم» بعضی‌ها فکر می‌کنند. اما نه، شما باید ساکت بمانید! اگر ساکت نمانید، یا ضربه خواهید خورد یا بدتر از آن روی می‌دهد. اللہ ما را از آن حفظ کند. از این رو خشم چیز خوبی نیست. این است نصیحت پیامبر، صلی اللہ علیه و سلم. یکی از یاران به پیامبر آمد و درخواست کرد: «به من نصیحتی بده.» لَا تَغْضَبْ! گفت. «خشمگین نشو!» دوباره درخواست نصیحت کرد. لَا تَغْضَبْ! هم‌چنان پیامبر، صلی اللہ علیه و سلم، گفت: «خشمگین نشو.» یار بعداً گفت: «به من روشن شد که پیامبر همان را می‌گفت حتی اگر تا سحر می‌پرسیدم.» بعد از پنج بار گفت هیچ چیزی نگفت. وقتی پیامبر گفت: «دیگر از من نپرس»، یار رفت. این نصیحت به کل جامعه تعلق دارد. خشم ویژگی خوبی نیست. هیچ سودی نمی‌آورد. به‌ویژه وقتی از چیزهای بی‌اهمیت عصبانی می‌شوید، تنها به خودتان صدمه می‌زنید. اللہ ما را از آن حفظ کند.