Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

مبارک! این ماه مبارک باشد! در این ماه مبارک که ما جشن میلاد پیامبر را برگزار می‌کنیم، ماه مولد النبی، باید هر روز به‌خصوص به یاد پیامبر، صلح و درود بر او، باشیم و تولد او را گرامی بداریم. بیایید تولد پیامبر را جشن بگیریم. مهم‌ترین چیز برای ما این است که فرمان الله را پیروی کنیم. و فرمان الله این است که پیامبر، صلح و درود بر او، را ستایش کنیم. در هر فرصتی باید به یاد پیامبر باشیم و او را ستایش کنیم. زیرا در قرآن، الله دستور می‌دهد: قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ (3:31) «اگر الله را دوست دارید، پس از من پیروی کنید.» «الله شما را دوست خواهد داشت.» هرچه بیشتر از پیامبر پیروی کنید، به مرتبه بالاتری می‌رسید. شما بر دیگر انسان‌ها برتری خواهید یافت. این رضایت الله است که شما را بالا ببرد. انسان‌ها در آفرینش خود برابرند - آن‌ها انسان هستند. الله همه انسان‌ها را برابر آفریده است. آن‌ها از طریق عشق به پیامبر از دیگران متمایز می‌شوند. ما می‌بینیم که بلندمرتبه‌ترین انسان‌ها پس از پیامبر، کسانی هستند که به او نزدیک‌ترند و از او پیروی می‌کنند. آن‌ها تلاش می‌کنند تا به‌طور کامل به او تأسّی کنند. چه کسی به پیامبر نزدیک‌تر بود؟ سیدنا ابوبکر همیشه در کنار پیامبر بود. او به وفادارانه‌ترین شکل از او پیروی می‌کرد. پس از او، دیگر اصحاب می‌آیند. بین آن‌ها تفاوت‌هایی وجود دارد، اما هرکس بیشتر از اعمال پیامبر پیروی کرد، به مرتبه بالاتری رسید. پیامبر گفت: «اصحاب من مانند ستاره‌ها هستند، از هر کدام که پیروی کنید، هدایت خواهید شد.» آن‌ها با دقت بسیار به آنچه پیامبر گفت و انجام داد، توجه می‌کردند و با اشتیاق به او تأسّی می‌کردند. بهترین زمان برای مسلمانان، زمان پیامبر و اصحابش بود. پس از آن‌ها، دوستان خدا و علما نیز به آنچه پیامبر انجام می‌داد، توجه می‌کنند. آنچه او انجام داد، ما آن را سنت، روش پیامبر می‌نامیم. کسانی که با پیامبر زندگی می‌کردند و شاهد اعمال او بودند، آن را به مردم پس از خود آموزش دادند. علما آنچه را که پیامبر گفت، ثبت کردند و به این ترتیب این سنت به ما منتقل شده است. سنت مانند فرض نیست. یک فرض واجب است، باید آن را انجام دهید، نمی‌توانید از آن فرار کنید. اگر آن را ترک کنید، می‌توانید بعداً آن را قضا کنید. اما در مورد سنت، نمی‌توانید آن را قضا کنید. و اگر یک واجب را ترک کنید و بعداً آن را قضا کنید، نمی‌توانید به پاداش کامل که الله می‌دهد، برسید. اگر آن را در زمان مقرر انجام دهید، مانند نماز پنج‌گانه، اما در وقت مقرر نخوانید و بعداً قضا کنید، نمی‌توانید به رضایت کامل الله برای آن دست یابید. اگر یک روز در رمضان روزه نگیرید که واجب است، حتی اگر تمام شب را تا پایان عمرتان روزه بگیرید، نمی‌توانید به پاداش آن برسید. وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّنًا وَهُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ (24:15) الله چیز باارزشی به شما داده است. او نیازی به روزه یا نماز شما ندارد. اما اگر با آن بی‌اعتنایی کنید و آن را انجام ندهید، در حالی که او آن را به شما داده است، پس او از شما راضی نیست. بنابراین علما و دوستان خدا از سنت پیامبر و آنچه او به ما نشان داد، پیروی کردند. سنت‌های زیادی وجود دارد که بسیاری از مردم آن‌ها را فراموش کرده‌اند، اما هنوز در کتاب‌ها موجود است. البته ما نمی‌توانیم همه آن‌ها را به‌طور صد درصد انجام دهیم، زیرا ما انسان‌های عادی هستیم. اما بسیاری از آن‌ها ساده است و تا حد ممکن می‌توانیم آن‌ها را در زندگی خود بگنجانیم. کارهایی که انجام می‌دهیم، باید با نیت پیروی و تأسّی از پیامبر باشد. الله ما را به خاطر آن پاداش می‌دهد. با این نیت خوب و عشق به پیامبر، شیوخ طریقت‌های صوفیه در این مسیر قدم می‌زنند و سعی می‌کنند همان را به پیروان خود بیاموزند. مهم نیست چه بر سرشان می‌آید، آن‌ها با آن در صلح و راضی هستند، حتی اگر بسیار دشوار باشد. یک بار شاه نقشبند بهاءالدین بخاری، بنیانگذار طریقت نقشبندی، هنگامی که در سفر حج بود، گفت که الله پسرش را به نزد خود خواهد برد. وقتی به بخارا بازگشت، به او گفتند که پسر بزرگش فوت کرده است. وقتی این را شنید، چگونه واکنش نشان داد؟ آدم‌های معمولی بسیار ناراحت می‌شدند، از سخت‌ترین چیزها در زندگی است که پسر خود را از دست بدهید. چه اتفاقی افتاد؟ او بسیار خوشحال بود. چرا خوشحال بود؟ گفت: «الحمدلله، پیامبر هم پسرش را از دست داد، پسر من هم فوت کرده است، من به‌طور کامل از پیامبر پیروی می‌کنم.» این عشق و نگرش دوستان خدا و شیوخ است که ما از آن‌ها در قبال پیامبر پیروی می‌کنیم. و او گفت: «من هیچ سنتی از پیامبر را ترک نکرده‌ام، من همه چیز را مانند پیامبر انجام می‌دهم.» همه شیوخ و نیز سلاطین نیز همین‌طور هستند، به‌ویژه سلاطین عثمانی. هنگامی که مسجد بزرگ معروف در بورسا تکمیل شد، سلطان اعلام کرد که به یک امام نیاز دارد تا نماز افتتاحیه را اقامه کند. اما او یک شرط برای آن داشت. او گفت که کسی را می‌خواهد که هیچ نماز سنتی از نماز عصر را ترک نکرده باشد. از آنجا که نماز سنتی عصر به عنوان مؤکده محسوب نمی‌شود، برخی آن را ترک می‌کنند. اما در آن زمان، توسط همه خوانده می‌شد، حتی اگر شاید همیشه منظم نبوده باشد. هیچ‌کس اعلام آمادگی نکرد. سلطان گفت: «من پیش‌نماز خواهم شد. من هرگز یک سنت را ترک نکرده‌ام.» و همه سلاطین خود را خادم پیامبر می‌دیدند. آن‌ها خود را حاکم جهان نمی‌دیدند، آن‌ها فقط خادم برای پیامبر و امت او بودند. بنابراین سلاطین افرادی هستند که بیش از همه توسط شیاطین تهمت زده می‌شوند. شیاطین از سلاطین نفرت دارند، زیرا آن‌ها به مردم راه راست، نیکی و عدالت را نشان می‌دهند - همه چیزهایی که برای شیاطین ناخوشایند است. آن‌ها بزرگ‌ترین فداکاری‌ها را در زندگی خود انجام دادند تا کار نیک انجام دهند و از روی عشق به پیامبر به مردم خدمت کنند. در مقابل، آن‌ها به چیزهای بد متهم می‌شوند. الله شاهد است، عدالت روشن خواهد شد. مهم‌ترین چیز این است که آن‌ها همه چیز را به خاطر پیامبر انجام دادند، تا رضایت الله، قادر متعال و برتر، را به دست آورند. آن‌ها از نفس خود پیروی نمی‌کردند، وگرنه همه‌چیز به‌طور کامل متفاوت می‌شد. بنابراین ما باید این شخصیت‌های بزرگ را الگوی خود قرار دهیم - چگونه خدمت کردند، چگونه در همه چیز برجسته بودند. مردم امروز فکر می‌کنند که آن‌ها باهوش‌ترند، آن‌ها بیشتر از این‌ها فهم دارند. اما این افراد صد، هزار بار باهوش‌تر از این‌ها بودند. بنابراین الله این قدرت را به آن‌ها داد تا راه پیامبر را حفظ کنند. آن‌ها مدافعان پیامبر و اسلام بودند. آن‌ها عدالت را برای مسلمانان و غیرمسلمانان به طور یکسان اجرا می‌کردند، بدون تفاوت. این فرمان پیامبر است. پیامبر گفت که اگر کسی به یک غیرمسلمان در یک کشور مسلمان که به قوانین کشور پایبند است، آسیب برساند، مجازات او دو برابر است، در مقایسه با زمانی که به یک مسلمان آسیب رسانده شده است. همه این سلاطین این فرمان را بسیار دقیق پیروی می‌کردند. بنابراین هیچ‌کس جز سلاطین و خلفای اسلام به اندازه آن‌ها عادل نبوده است. ما از الله برای این نعمت در این مسیر تشکر می‌کنیم - مسیر این شخصیت‌های بزرگ، هم سلاطین این جهان و هم سلاطین قلب‌ها. هر سلطان عثمانی یک شیخ داشت؛ او تحت هدایت شیخ بود و از او پیروی می‌کرد. با سلطان در رأس، یک قدرت ویژه حکم‌فرما بود. وقتی آن‌ها سلطان را حذف کردند، همه‌چیز تمام شد. الله، برای کل جهان یک سلطان بفرست تا عدالت را برقرار کند.

ما در ماه تولد پیامبر ﷺ، یعنی ماه ربیع‌الاول قرار داریم. این ماه در اسلام به‌عنوان ماهی بسیار مبارک شناخته می‌شود. هر کس پیامبر ﷺ را دوست بدارد، احترام کند و ستایش نماید، فرمان خدا را انجام داده و خدا ﷻ او را به‌خاطر آن دوست دارد. بدون توجه به اصل و نسب، رنگ پوست یا زبان: هر کس پیامبر ﷺ را ستایش کند، خدا ﷻ او را دوست دارد. ارادهٔ خدا ﷻ در علم او قرار دارد. ما فقط می‌توانیم شاکر باشیم که جزو کسانی هستیم که پیامبر ﷺ را ستایش می‌کنند. الحمدلله، ماشاءالله، اینجا یک مسجد وجود دارد. خدا ﷻ بوسنیایی‌ها را برکت دهد. او آن‌ها را برگزیده تا در این منطقه مسلمان باشند. او ﷻ آن‌ها را انتخاب کرده، این ارادهٔ اوست. افرادی دیگر اینجا هستند که برگزیده نشده‌اند. آن‌ها خدا را ستایش نمی‌کنند، به او ایمان ندارند، ایمان ندارند. این برای آن‌ها خوب نیست. بنابراین هر کس که از نعمت ایمان برخوردار شده، باید روزانه از خدا ﷻ تشکر کند. «شکراً لله، شکراً لله» را باید همواره تکرار کرد. همان‌طور که پیامبر ﷺ فرمودند: برای یک مسلمان، یک مؤمن، هیچ چیز بدون پاداش یا دلیل رخ نمی‌دهد. در بسیاری از مکان‌ها، حتی در کشور خودمان، مردم همه چیز را فراموش کرده‌اند، اسلام را فراموش کرده‌اند، هر گونه ارتباط با اسلام را از دست داده‌اند. خدا ﷻ دلیلی می‌فرستد، الحمدلله، و آن‌ها دوباره به اسلام بازمی‌گردند. این‌گونه در همه جا است. هر چه رخ دهد، غمگین نباشید. آن اتفاق افتاده و گذشته است، دلیلی برای اندوه نیست. اگر در راه درست هستید، باید خوشحال باشید و از خدا ﷻ تشکر کنید. ما در زمان‌های سختی زندگی می‌کنیم، اما این ارادهٔ خدا ﷻ است. هر کس چنین سختی‌هایی را پشت سر بگذارد و در عین حال به خدا ﷻ ایمان داشته باشد و پیامبر ﷺ، خلفای او، چهار خلیفه، خانواده و یارانش را دوست بدارد، او در راه درست است. آن‌ها باید از خدا ﷻ شکرگزار باشند. همان‌طور که پیامبر ﷺ فرمودند: یک مؤمن باید چیزی را که من دوست دارم، دوست داشته باشد. اگر من چیزی را دوست ندارم، او نیز نباید آن را دوست داشته باشد یا مجذوب آن شود. این معیار ماست، ترازویی برای مؤمنان حقیقی و کسانی که واقعاً از طریقت پیروی می‌کنند. شما با افرادی برخورد می‌کنید که فکر می‌کردید مؤمنان واقعی هستند، اما آن‌ها از یاران راضی نیستند. آن‌ها با خلفای پیامبر ﷺ موافق نیستند. و بعضی افراد خانوادهٔ پیامبر ﷺ را نیز دوست ندارند. آن‌ها به پیامبر ﷺ احترام نمی‌گذارند، او را به‌عنوان یک انسان عادی می‌بینند. این افراد جزو مؤمنان واقعی نیستند و در مسیر نادرستی هستند. شاید آن‌ها را ببینید و فکر کنید که برای اسلام همه کار می‌کنند، اما این به هیچ وجه درست نیست. پیامبر ﷺ این افراد را توصیف کرده است. پیامبر فرمودند، این افراد قرآن را از حفظ می‌دانند، حدیث‌ها را از حفظ می‌دانند، اما تلاوت آن‌ها از گلویشان فراتر نمی‌رود. آن در دهان، روی زبان باقی می‌ماند. و آن‌ها از اسلام، از ایمان خارج می‌شوند، به‌سرعتی که یک تیر از کمان خارج می‌شود. زیرا اسلام نیازمند ایمان است، ایمان کامل. و ایمان حقیقی را فقط در اهل سنت و جماعت و به‌ویژه در پیروان طریقت می‌توان یافت. بنابراین ما به مردم هشدار می‌دهیم، زیرا این روزها زمان‌های خطرناکی هستند. شاید بعضی فکر کنند که حق با آن‌هاست و می‌توانند کاری انجام دهند، اما آن‌ها به خودشان آسیب می‌رسانند، بدون اینکه هیچ نفع یا پاداشی از خدا ﷻ دریافت کنند. آن‌ها به خود و دیگران آسیب می‌رسانند. بدون هیچ نفعی. آن‌ها کارها را فقط برای منافع خودشان انجام می‌دهند و حتی برای آن حاضرند همه چیز را نابود کنند. اگر در منفعت آن‌ها باشد، به هر کاری آماده‌اند. زیرا یک مؤمن، یک مسلمان، مهربان است. این صفت خدا ﷻ است، الرحمن، الرحیم، و پیامبر صلی‌الله علیه و سلم نیز رؤوفٌ بالمؤمنین، رؤوفٌ رحیم است. ما، الحمدلله، از خدا ﷻ تشکر می‌کنیم که ما را به راه خود هدایت کرده است. ما تنها به‌واسطهٔ معجزهٔ خدا ﷻ به اینجا آمده‌ایم، و ان‌شاءالله، این معجزه می‌تواند ادامه یابد، ما می‌توانیم تا روز قیامت در این راه بمانیم. باشد که خدا ﷻ ما را در این راه نگه دارد و به اسلام کمک کند، سیدنا مهدی، علیه‌السلام، را برای ما بفرستد، ان‌شاءالله. باشد که او تمام دنیا را به سوی اسلام خالص هدایت کند، ان‌شاءالله. با اسلام ترس وجود نخواهد داشت، ظلم وجود نخواهد داشت، افسردگی، هیچ‌کدام. همهٔ خوبی‌ها با اسلام خواهد آمد. برکت، رحمت، خوشبختی، همه چیز، ان‌شاءالله.

پیامبر، صلوات الله علیه، می‌فرماید: هدایت کردن یک انسان به راه راست برای تو از تمام دنیا بهتر است. اکثر مردم اکنون فقط به دنیا فکر می‌کنند و به دنبال آن می‌دوند. آنها آخرت را فراموش کرده‌اند. برخی حتی به آن اعتقادی ندارند. اگر یکی از این انسان‌ها را به راه راست هدایت کنی و وسیله‌ای برای راهنمایی او شوی، الله به تو پاداش بزرگی می‌دهد. این انسان به واسطه تو به راه الله آمده است. پاداشی که الله به تو برای آن خواهد داد، بسیار بزرگ است. تصور کن چقدر برای یک جای کوچک در این دنیای بزرگ خوشحال می‌شدی. اکنون چیزی به دست آورده‌ای که از این دنیا بهتر است. الله متعال این را به تو وعده داده و به تو خواهد داد. زیرا تو یک انسان را هدایت کرده، راه راست را به او نشان داده و او را به مسیر انداخته‌ای. بنابراین کسی که این کار را می‌کند، باید راضی باشد. او نباید به چیز دیگری فکر کند. این انسان یک یا پنج بار در روز نماز می‌خواند، چه ناقص و چه کامل انجام دهد. به هر حال، او راهی را آغاز کرده و در این مسیر می‌رود. او در راه الله حرکت می‌کند. باشد که الله به او صلح و آرامش عطا کند. باید از این موضوع خوشحال باشی. تا زمانی که او از راه راست منحرف نشود، باید از الله سپاسگزار باشی. این انسان به واسطه ما به راه الله آمده است، الله این را برای ما ممکن ساخته است. اینکه او این مسیر را به واسطه ما آغاز کرده، نعمتی از سوی الله متعال بر ماست. برای آن باید شکرگزار باشیم. به چیز دیگری فکر نکن. فکر نکن که از آن نفع دنیوی ببری. از سرت بیرون کن که از آن سود دنیوی ببری، فقط به خاطر اینکه کسی به واسطه تو به راه راست می‌رود. این موضوع را کمی خراب می‌کند. همچنان پاداشی وجود خواهد داشت، اما بسیار پایین‌تر از درجه عملی است که فقط برای الله انجام می‌شود. بنابراین باید به بهترین شکل ممکن با مهربانی و محبت به مردم راه راست را نشان دهیم. و به کسانی که راه درست را آغاز کرده‌اند کمک کنیم در مسیر بمانند. اگر آنها را از راه منحرف کنی و آنچه را که الله به تو داده به خاطر تو از دست برود، آن را از دست داده‌ای. در آن صورت این فایده بزرگ، این منفعت بزرگ را از دست داده‌ای. بنابراین بگذار به سوی تو بیایند و تو باش که به آنان راه را نشان می‌دهی. تو باش دروازه‌ای که از آن وارد می‌شوند. در این راه هیچ نیت پنهانی نداشته باش. تو این راه را به آنها نشان داده‌ای، آنها آن را پیموده‌اند. آنها باید در این مسیر بمانند. آنها باید در راه الله ادامه دهند. باشد که راه الله راه تو باشد. باشد که الله کمک کند. این انسان‌ها نیازهایی دارند. شیطان اصلاً دوست ندارد که این افراد در راه راست باشند. او سعی می‌کند با تمام وسایل آنها را از راه منحرف کند. او همچنین سعی می‌کند انسان نیکوکار را از اعمال خوبش محروم کند. از شیطان پیروی نکنید. از الله متعال تشکر کنید که این نعمت به شما عطا شده است. برای هر شخصی که به واسطه تو راه را پیدا می‌کند، خواه یک، دو، پنج یا ده نفر، الله به تو اجر و پاداش می‌دهد. باشد که الله آن را به همه شما عطا کند. باشد که توفیق یابید راه هدایت را به مردم نشان دهید.

بسم الله الرحمن الرحيم اِنَّ اللّٰہ علیٰ کل شی ءٍ قدیر (35:1) قدرت الله، بلندمرتبه و باشکوه، بی‌نهایت، بی‌کران و نامحدود است. بنابراین، در برابر قدرت او، عقل انسانی ناتوان است. برخی انسان‌ها می‌پرسند: «چرا این چنین است، چگونه این اتفاق می‌افتد، چرا این همه بی‌عدالتی در جهان وجود دارد؟ چرا الله، بلندمرتبه و باشکوه، کاری در این مورد انجام نمی‌دهد، چرا به آن‌ها کمک نمی‌کند؟» او الله است، بلندمرتبه و باشکوه؛ همه چیز به اراده و قدرت او رخ می‌دهد. یک مؤمن، یک مسلمان، به این ایمان دارد. به‌عنوان مؤمنان، وظیفه ماست که همه چیز را از جانب الله بپذیریم و به بزرگی و عظمت الله، قادر مطلق، ایمان داشته باشیم. اگر این کار را انجام دهیم، آرامش می‌یابیم. تو حتی نمی‌توانی امور خودت را سامان‌دهی کنی، چگونه جرأت می‌کنی در امور الله دخالت کنی؟ بسیاری از مردم از روی نادانی و جهل عمل می‌کنند. آن‌ها از روی ناآگاهی عمل می‌کنند و خود را باهوش می‌پندارند. میلیون‌ها و میلیاردها انسان گذشته‌اند، مؤمنان گذشته‌اند، مسلمانان گذشته‌اند. آیا تو تنها فرد باهوشی هستی که جرأت می‌کنی قضاوت کنی؟ بنابراین انسان باید حد و مرز خود را بشناسد. شناخت حد و مرز خود، فضیلتی بزرگ و مهربانی عظیم است. کسی که حد و مرز خود را نمی‌شناسد، در زندگی اغلب با سختی‌ها مواجه می‌شود. کسانی که حد و مرز خود را نمی‌شناسند، در جای خود قرار داده می‌شوند. البته الله، بلندمرتبه و باشکوه، قادر است انسان را در جای خود بنشاند. در این مورد هیچ شکی نیست. انسان دچار شک و تردید می‌شود. تا زمانی که این تردیدها در درون بماند، مشکلی نیست. اما کسی که به بیرون می‌رود و به مردم می‌گوید «این چنین است، آن چنان است»، اگر توبه نکند، الله، بلندمرتبه، حد و مرز او را نشان خواهد داد. او از اعمال خود به‌شدت پشیمان خواهد شد. بنابراین، عظمت الله، بلندمرتبه و باشکوه، بی‌نهایت، بی‌کران و نامحدود است. دهان خود را باز نکن تا بپرسی «چرا این چنین رخ داده است، چرا آن چنین شده است». وسوسه‌های درونی را برای خود نگه‌دار. این وسوسه‌ها در هر کسی وجود دارد. باشد که الله ما را از آن حفظ کند. اما اگر به بیرون درز کند، انسان برای آن بازخواست می‌شود و اگر توبه نکند، مجازات خواهد شد. باشد که الله ما را از آن حفظ کند. باشد که الله همه ما را از وسوسه‌ها و تجاوز از حد و مرزهایمان حفظ کند.

إذا ابتليت بمعاصي فاستتر

الله، قادر مطلق و متعال، همه چیز را به انسان داده است. او به انسان توانایی عمل و ارادهٔ آزاد داده است. ارادهٔ ما توسط علم الله خلق شده است. اما آنچه ما به عنوان عقل می‌شناسیم، در مقایسه با اراده و حکمت الله هیچ است. بنابراین ما باید خود را با ارادهٔ الله هماهنگ کنیم - راه دیگری وجود ندارد. بسیاری از مردم خود را باهوش می‌دانند و همه چیز را زیر سؤال می‌برند: «چطور ممکن است؟ این چه معنایی دارد؟ چرا این اتفاق می‌افتد؟» نیازی نیست دربارهٔ چنین چیزهایی فکر و خیال کنید. الله، قادر مطلق و متعال، تو را آفریده است. او تو را در این دنیا قرار داده است. به کارهای خودت بپرداز. خودت را با امور غیرضروری مشغول نکن. به چیزهای ممنوعه نگاه نکن. بزرگ‌ترین ممنوعیت این است که با ارادهٔ الله، قادر مطلق و متعال، مخالفت کنی. مدام نپرس «چرا؟» یا «چگونه؟». اما بیشتر مردم دقیقاً همین کار را می‌کنند. الله هر چه را بخواهد انجام می‌دهد و هر چه را نخواهد انجام نمی‌دهد. او نیازی ندارد به تو حساب پس بدهد. به کارهای خودت بپرداز. الله با رحمتش با تو رفتار می‌کند. اگر در امور غیرضروری دخالت کنی، بازنده خواهی بود، زیان خواهی دید. هر آنچه الله، قادر مطلق و متعال، به انسان داده است، برای مسلمان مفید است. این دنیا مکان آزمون است. نمی‌توانی هر لحظه را مانند بهشت زندگی کنی. حتی اگر ثروت فراوانی داشته باشی، مانند بهشت نیست. چنین چیزی در این دنیا وجود ندارد. یقیناً نگرانی‌های زیادی وجود خواهد داشت. نگرانی‌ها و سختی‌ها به وضعیت دنیا تعلق دارند. وقتی الله این سختی‌ها را بر ما تحمیل می‌کند، در واقع به سود مؤمن است. آن‌ها مقام او را بالا می‌برند. آن‌ها اعمال نیک او را می‌افزایند. برای کافر، این یک عذاب است. این هشداری است تا به راه راست بازگردد. هر که گوش فرا دهد، بهره‌مند می‌شود. هر که گوش ندهد، بیهوده زیسته است. او زمان و زندگی‌اش را هدر داده است، او باخته است. فرقی نمی‌کند چقدر رنج می‌بری، چقدر بیماری را پشت سر می‌گذاری، وقتی آن‌ها می‌گذرند، به نظر انسان می‌رسد که هرگز رخ نداده‌اند. اما اگر ایمانش را حفظ کند، برای رنج‌هایش چندین برابر پاداش خواهد گرفت. الله، قادر مطلق و متعال، آن را جبران خواهد کرد. وضعیت کنونی جهان بسیار دشوار است. مردم نمی‌دانند چه باید بکنند. آنچه باید بکنند، روشن است. باید به الله، قادر مطلق و متعال، پناه ببرند. لا ملجأ ولا منجى من الله إلا إليه هیچ پناهگاهی جز نزد الله نیست. هیچ راه دیگری جز الله وجود ندارد. هیچ جایی برای فرار نیست. راه‌حل این سختی‌ها، الله است. برخی افراد نادان چنین چیزهایی می‌نویسند: «ما راه‌حل هستیم». کسی که می‌نویسد «ما راه‌حل هستیم»، حتی برای خودش هم راه‌حلی ندارد. تنها راه‌حل، الله است. به سوی الله بازگردید. الله، قادر مطلق و متعال، به شما کمک خواهد کرد. همهٔ خیر را نزد او خواهید یافت. کسی که از الله فرار کند، هرگز خوبی نخواهد یافت و آرامش نخواهد داشت. خداوند یاری‌گر ما باشد. خداوند به همهٔ ما سعادت در این دنیا و آخرت عطا فرماید.

پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، به عنوان رحمتی برای همه جهان‌ها فرستاده شد. هر کس که می‌خواهد از این رحمت بهره‌مند شود، باید بپذیرد که به امت پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، تعلق دارد. پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، به هر شکل ممکن از الله برای امت خود شفاعت خواسته است. و الله این خواسته را به پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، عطا کرده است. هر کس که به امت محمد تعلق دارد، با اجازه الله این شفاعت را دریافت خواهد کرد. کسانی که پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، را پذیرفته‌اند، بخشی از امت او شدند. کسانی که این کار را نکردند، خودشان می‌دانند چه می‌کنند. کسانی که رحمت را رد می‌کنند، کسانی که خیر را رد می‌کنند، خودشان می‌دانند چه می‌کنند، آن‌ها آزاد هستند. آن‌ها می‌توانند هر چه می‌خواهند انجام دهند. آن‌ها می‌توانند هر طور که می‌خواهند خود را به سختی بیندازند. آن‌ها می‌توانند اگر بخواهند پایان بدی داشته باشند. اما انسانی که به دنبال رستگاری است، از پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، شفاعت می‌طلبد. او رحمت او را می‌طلبد. او به او متصل می‌شود. او او را دوست دارد. کسانی که او را گرامی می‌دارند، نجات می‌یابند. نجات دیگری وجود ندارد. حتی پیامبران در روز قیامت از پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، شفاعت می‌طلبند. گفته می‌شود در این روز دشوار مردم مانند مست‌ها ظاهر می‌شوند. اما آن‌ها مست نیستند. با توجه به بزرگی الله و غلبه این روز عظیم، مردم مانند بی‌هوش‌ها به نظر می‌رسند. اگر واقعاً مستی بود، در نهایت از بین می‌رفت، اما حالت آن‌ها آنقدر فوق‌العاده است که تنها پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، می‌تواند مردم را از این وضعیت نجات دهد. حتی پیامبران به خاطر احترامی که الله به او داده است، از پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، می‌خواهند که آن‌ها را از این روز دشوار نجات دهد. آن‌ها به او پناه می‌برند. بنابراین بزرگی و عظمت پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، نزد الله بالاترین است. چیزی بالاتر از او نمی‌تواند باشد. پایان کسانی که ارزش او را نمی‌شناسند، خوب نخواهد بود. شیطان اکنون به جوانان اینجا یا جاهای دیگر چسبیده است. شیطان به هر شکل ممکن مردم را از گرامی داشتن پیامبر بازمی‌دارد. هدف او این است که آن‌ها پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، را نپذیرند. شیطان می‌خواهد که پایان مردم بد شود. باشد که الله ما را از این حفظ کند. باشد که شفاعت پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، بر ما باشد. باشد که رحمت او بر ما باشد، تا ایمانمان قوی باشد، ان‌شاءالله.

امروز، در ماه پیامبرِ مبارکمان، صلوات و سلام بر او باد، باید به سخنان زیبای او یادآوری کنیم. باید سعی کنیم تا حد امکان آنچه او گفته است را انجام دهیم. پیامبرمان، صلوات و سلام بر او باد، می‌گوید: «بهترینِ شما کسانی هستند که با خانواده‌هایشان بهترین رفتار را دارند.» او می‌گوید، بهترینِ شما کسی است که خانواده‌اش را محافظت کند، برایشان مراقبت کند و با آن‌ها خوب رفتار کند. پیامبرمان، صلوات و سلام بر او باد، همچنین گفت: «من بهترینِ شما هستم.» زیرا پیامبرمان، صلوات و سلام بر او باد، بهترین مراقبت را از خانواده‌اش داشت. هیچ‌کس بر پیامبرمان، صلوات و سلام بر او باد، پیشی نمی‌گیرد که به خانواده‌اش هر نیکی و مهربانی را نشان داد و نرم‌خو و رحیم بود. باید سعی کنیم مانند او باشیم. برای اینکه انسان خوبی باشیم، همان‌طور که او می‌خواست، باید با خانواده‌مان خوب رفتار کنیم. حق همسر و فرزندان است که با آن‌ها خوب رفتار کنیم و برایشان مراقبت کنیم. به آن‌ها نام‌های زیبا بدهیم و تربیتشان کنیم، اما نه به معنای امروزی کلمه: فرزندان را به سرتاسر کشور به دانشگاه‌ها یا هر جای دیگری نمی‌فرستند، به امید اینکه آنجا چیزی بیاموزند. آن‌ها هیچ چیز نمی‌آموزند. تو کسی هستی که باید آموزش دهی. باید الگوی خوبی باشی تا از تو پیروی کنند و مانند تو شوند. تا در راه خدا بمانند. این است آنچه پیامبرمان، صلوات و سلام بر او باد، می‌گوید. انسان‌های خوب در خانه تربیت می‌شوند. از خانواده تا همسایگی تا کل شهر و کشور - همه چیز رشد می‌کند زمانی که هسته درست باشد. اکنون هر کس از نفس خود پیروی می‌کند. و سپس مردم تعجب می‌کنند: «چرا این‌گونه شده است؟» تو فرزندان را با چشمان باز در آتش می‌اندازی. این رفتار خوبی با آن‌ها نیست. انسان خوبی نیست کسی که خانواده‌اش را بر اساس تصورات خودش تربیت کند، خارج از مرزهای اسلام، نه آن‌طور که اسلام دستور می‌دهد. زیرا خوب کسی است که خانواده‌اش را هم از بدی‌های این دنیا و هم از آتش آخرت حفظ کند. خداوند به همه ما عطا کند که انسان‌های خوبی باشیم که با خانواده‌هایشان خوب رفتار می‌کنند. منظور ما از خانواده هم فرزندان و هم همسر و خویشاوندان است. خداوند این فهم را در دل مردم قرار دهد تا بتوانند خوب و بد را تشخیص دهند. خوبی راه پیامبر ماست، صلوات و سلام بر او باد. بدی همه چیز خارج از آن است. تنها دو راه وجود دارد، هیچ چیز دیگر. خداوند همه ما را محافظت کند. ماه ما مبارک باشد. صلوات و سلام بر پیامبرمان باد. رحمت‌ها و نگاه او بر ما باشد.

پیامبر، درود و سلام بر او باد، می‌فرماید: «کسی که مرا واقعاً دوست ندارد، نمی‌تواند یک مؤمن کامل باشد.» ایمانِ کسی که پیامبر، درود و سلام بر او باد، را دوست دارد، کامل است. تو باید آنچه را که پیامبر، درود و سلام بر او باد، دوست دارد، نیز دوست داشته باشی. آنچه او دوست دارد، تو هم باید دوست داشته باشی. بیش از هر چیز دیگری، پیامبر، درود و برکات خدا بر او باد، اهل بیت، یاران و اولیای الهی را دوست دارد. پیامبر، درود و سلام بر او باد، می‌فرماید: «آنها اصحاب من هستند.» او همه اصحابش را دوست دارد. «کسی که بد درباره آن‌ها صحبت کند، درباره من بد صحبت کرده است»، پیامبر، درود و سلام بر او باد، می‌فرماید. کسی که به او احترام می‌گذارد، به اصحابش نیز احترام می‌گذارد. زیرا آن‌ها افرادی هستند که او دوستشان دارد. انسان باید اهل بیت، یعنی خانواده، نوه‌ها و فرزندانش را دوست داشته باشد. همراه با آن‌ها باید به اصحاب، اولیاء، علما و دانایان احترام گذاشت و آن‌ها را دوست داشت، زیرا آن‌ها راه الله و پیامبر را نشان می‌دهند. این به کمال ایمان تعلق دارد. پس شما به مردمانی تعلق خواهید داشت که پیامبر واقعاً دوستشان دارد. پیامبر چیزهایی مانند نماز، روزه را دوست دارد، همه این‌ها را پیامبر دوست دارد. پیامبر، درود و سلام بر او باد، برخی غذاهایی داشت که به‌طور خاص دوست داشت. البته پیامبر نیز غذا می‌خورد. اگرچه در آن زمان غذاهای زیادی وجود نداشت، او میوه‌ها، سبزیجات و غذاهای خاصی داشت که دوست داشت. خوردن غذاهایی که پیامبر دوست داشت، ایمان ما را به اجازه الله تقویت می‌کند. خوردن غذاهای محبوب او به شفا تبدیل می‌شود. اگر با این نیت انجام شود، ایمان قوی خواهد بود، اگر الله بخواهد. در این باره داستانی وجود دارد. امامی به دهکده‌ای رفت. به او کدو دادند. پیامبر، درود و سلام بر او باد، کدو را دوست داشت. وقتی آن را دید، گفت: «این غذای مورد علاقه پیامبر است، این غذای بهشتی است» و آن را خورد. در دهکده از این کدو زیاد بود. هم ارزان بود و هم فراوان، هر روز به او از آن می‌دادند. سرانجام امام از آن خسته شد، اما نمی‌توانست چیزی بگوید، زیرا غذای محبوب پیامبر بود. سرانجام به بالای مناره رفت. او گفت: «شب‌ها کدو، صبح‌ها کدو، دیگر کافی است، ای فرستادهٔ الله.» پس از آن، جماعت دیگر به او کدو ندادند. آن‌ها آن‌قدر به او داده بودند تا از آن سیر شد. این‌قدر هم لازم نیست. خواه آن را دوست داشته باشید یا نه، یک لقمه از آن از احترام به پیامبر به شفا و خوبی تبدیل می‌شود. بنابراین، محبت به پیامبر بزرگ‌ترین گنج، بزرگ‌ترین عبادت است. اگر مردم این محبت را داشته باشند، از هیچ چیز نمی‌ترسند، اگر الله بخواهد. آن‌ها رحمت الله را تجربه خواهند کرد. باشد که الله آن را برکت دهد. ما دوباره ماه تولد پیامبر را جشن گرفتیم. این نیز گذشت. باشد که، اگر الله بخواهد، مولودی زیباتر و پربرکت‌تر را جشن بگیریم که در آن تمام جهان احترام به پیامبر را بشناسد.