السلام عليكم ورحمة الله وبركاته أعوذ بالله من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين. مدد يا رسول الله، مدد يا سادتي أصحاب رسول الله، مدد يا مشايخنا، دستور مولانا الشيخ عبد الله الفايز الداغستاني، الشيخ محمد ناظم الحقاني. مدد. طريقتنا الصحبة والخير في الجمعية.

Latest translations

2025-06-28

Lefke
كُلُّ ٱمۡرِيِٕۭ بِمَا كَسَبَ رَهِينٞ (52:21) هر انسانی در گرو اعمال خویش است. او باید پاسخگوی تمام کارهایی باشد که انجام داده است. در پیشگاه الله، قادر متعال، هر فردی شخصاً مسئول اعمال خود است. انسان پاداش عبادات، اطاعت و تمام اعمال نیک خود را دریافت خواهد کرد. هیچ کدام از اینها بی پاداش نخواهد ماند. هیچ عملی در این دنیا بدون نتیجه نمی‌ماند. پس چه چیزی می‌تواند از دست برود؟ اگر از گناهان خود توبه کنی و از الله طلب بخشش کنی، او آنها را محو خواهد کرد. الله این گناهان را به طور کامل پاک می‌کند. اما اگر لجباز و مغرور بمانی، به گناه ادامه دهی و حتی دیگران را به آن ترغیب کنی، آنگاه عذاب در انتظار توست. مورد بازخواست قرار خواهی گرفت و آنگاه خواهی دید که لجاجتت چه چیزی برایت به ارمغان آورده است. به همین دلیل گفته می‌شود: «یک نفس در این دنیا ارزشمندتر از هزار سال در زیر خاک است.» زیرا تا زمانی که زنده هستی، با هر نفس فرصت توبه و بخشش داری. بعد از آن خیلی دیر است. به محض اینکه انسان چشمان خود را برای همیشه ببندد، دفتر اعمالش نیز مهر و موم می‌شود. آنگاه دیگر فرصتی برای انجام کار نیک وجود ندارد. اما پیامبر ما (صلی الله علیه و آله) به ما آموخته است که پاداش سه چیز همچنان ادامه دارد. اول: فرزند صالحی که برای انسان دعا کند. اعمال نیک او نیز به نفع انسان خواهد بود. دوم: دانشی که انسان به دیگران منتقل کرده و دیگران از آن بهره‌مند می‌شوند. سوم: صدقه جاریه‌ای که انسان از خود به جا گذاشته است. اینها کارهایی برای رفاه جامعه هستند - مانند چاه، آب انبار، مسجد، مدرسه، بیمارستان یا یتیم خانه. دعاهای کسانی که از این اعمال نیک بهره‌مند می‌شوند نیز به این شخص می‌رسد و مستجاب می‌شود. اما اگر نه چنین اعمال نیکی انجام داده باشی و نه چنین کاری از خود به جا گذاشته باشی و علاوه بر آن گناهان زیادی مرتکب شده باشی... ...و گویی این کافی نبوده، علیه الله قیام کرده و با او به مقابله برخاسته باشی... ...آنگاه وضعیت تو نه تنها دشوار، بلکه فاجعه‌بار خواهد بود. خداوند ما را از این امر حفظ کند. این بدان معناست که انسان در آخرت نتیجه تمام اعمال خود را خواهد دید. كُلُّ ٱمۡرِيِٕۭ بِمَا كَسَبَ رَهِينٞ (52:21) همانطور که نوشته شده است. مانند یک گرو - یعنی نگه داشته شده و در بازداشت. اگر چیزی برای بازخرید این گرو داشته باشد، می‌تواند بپردازد و آزاد شود. اما اگر بگوید: «چیزی برای پرداخت ندارم»، به او گفته می‌شود: «پس به آن طرف، به سمت چپ برو.» اگر هنوز چیز خوبی در کتاب تو باشد، شاید بعد از سال‌ها دوباره آزاد شوی. اما اگر هیچ عمل نیکی نداشته باشی، برای همیشه در آنجا خواهی ماند. خداوند ما را از این امر حفظ کند. ان‌شاءالله خداوند ما را از پیروی نفس خود باز دارد.

2025-06-27

Lefke
الله متعال می‌فرماید: هنگامی که تو را از سرزمینت به هجرت فراخواندیم، دل‌های برخی از مؤمنان پر از نگرانی بود. اما هنگامی که زمان هجرت فرا رسید، فرمان الله متعال باید بدون چون و چرا اجرا می‌شد. هر چیزی زمان معین و لحظه مناسب خود را دارد. تا زمانی که وقتش نرسیده باشد، هیچ اتفاقی نمی‌افتد، هر چقدر هم که تلاش کنی. اما مسلماً برخی به دلیل پیش نرفتن امورشان دچار ناامیدی و یأس می‌شوند. آنها شکایت می‌کنند: «چه کار کنیم؟ دعا می‌کنیم، اما به نظر می‌رسد دعاهایمان مستجاب نمی‌شود.» در حالی که همه چیز در دست الله است. همه چیز تحت فرمان و قدرت اوست. هر زمان که او بخواهد، اتفاق می‌افتد. در هر کاری که او انجام می‌دهد، حکمتی برای ما انسان‌ها نهفته است. در هر لحظه‌ای که انسان تجربه می‌کند، حکمت‌هایی وجود دارد. اما کسی که بیشترین حکمت به او عطا شده، پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، است. هر حرکت، هر کلمه، هر نشانه و هر دستور او سرشار از حکمت است. اما چون انسان فقط انسان است، تا زمانی که حکمت پشت آن را درنیابد، نوعی مقاومت در او وجود دارد، هر چقدر هم که تلاش کند. یا از خود می‌پرسد: «چه حکمتی در آن نهفته است؟» به همین دلیل هجرت پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، نیز به دستور مستقیم الله متعال انجام شد. پس از سال‌ها اقامت در مکه مکرمه، هنگامی که فرمان الله به او رسید، زمان اقامتش در آنجا به پایان رسید. او باید پیشرفت می‌کرد و به همین دلیل به مدینه منوره هجرت کرد. نه به خاطر ترس. راه پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، می‌توانست بدون هیچ مانعی آسان باشد. اما او این راه را پیمود تا به مردم بیاموزد، برای آنها الگو باشد و پیش از ورود به مدینه منوره، معجزاتی را تجربه کنند. در آنجا خورشید اسلام بیشتر درخشید. تمام جهان این نور را دید. هر کس که برای آن مقدر شده بود، سهم خود را از آن گرفت. هر کس که مقدر نشده بود، نگرفت. هجرت پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، از مکه به مدینه، یعنی از مکه مکرمه به مدینه منوره، در آن زمان یک فرمان الهی بود. هجرت برای مؤمنان در آن زمان واجب بود. زیرا هجرت کردن کار آسانی نیست. رها کردن تمام دارایی و شروع دوباره در مکانی غریب، آزمایشی دشوار است. اما یاران بزرگوار همه چیز را رها کردند و بدون هیچ نگاهی به عقب هجرت کردند. آنها از پیامبرشان، صلی الله علیه و آله و سلم، پیروی کردند. اما پس از فتح مکه مکرمه، پیامبر اعلام کرد: «پس از این روز، دیگر هجرتی وجود ندارد.» بدین ترتیب فرمان عمومی هجرت لغو شد. پس هجرت چه زمانی ممکن است؟ هجرت می‌تواند زمانی ضروری شود که مردم مورد ظلم قرار گیرند یا در سختی شدید باشند. اما در این صورت دیگر فرمان الهی نیست. هجرت به عنوان یک فرمان عمومی فقط در زمان پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، وجود داشت. آنچه امروز می‌بینیم، افرادی هستند که به دلایل مختلف پناهنده می‌شوند یا مهاجرت می‌کنند - این موضوع دیگری است. در برخی کشورها حتی پایداری و مقاومت، ارزشمندتر از هجرت است. به جای اینکه کشور را به کفار واگذار کنی، تا زمانی که توانایی ایستادگی داری، بهتر است برای خودت و اسلام در آنجا بمانی و مقاومت کنی. زیرا اینها سرزمین‌های مسلمانان است. اگر تو بروی، نفر بعدی می‌رود و نفر بعدی هم، پس چه کسی آنجا می‌ماند؟ به کفار می‌رسد. بنابراین مسلمانان باید در این مورد هوشیار باشند. باید بدانند چه می‌کنند. کسانی که امروز راه می‌افتند و می‌گویند: «پیامبر هجرت کرده، پس ما هم هجرت می‌کنیم»، اغلب از الگوی واقعی پیامبر پیروی نمی‌کنند. کارهایی انجام می‌دهند که واجب نیست. الله ما را از این کار حفظ کند. ما در آخرالزمان زندگی می‌کنیم و زمانه سخت است. مردم به دلایل مختلف، حتی از یک کشور اسلامی، وطن خود را ترک می‌کنند تا در جای دیگر به دنبال پول و رفاه باشند. اما بهترین کار این است که در وطن خود بمانیم، به روش حلال امرار معاش کنیم و زندگی‌مان را بگذرانیم. ان‌شاءالله این راه بهتر و پربرکت‌تر است. الله همه ما را به راه راست هدایت کند.

2025-06-26

Lefke
ما در اولین روز مبارک سال جدید خود ایستاده‌ایم. ما در سال ۱۴۴۷ هجری قرار داریم. از زمان پیامبر ما (صلی الله علیه و آله) سال‌های بسیاری گذشته است. مؤمنان از ارزش آن آگاهند. کسانی که ایمان ندارند سال نو را به روش خود با امور بیهوده جشن می‌گیرند. برخی به‌طور کم، برخی زیاد از حد زیاده‌روی می‌کنند، برخی کاملاً افکار خود را از دست می‌دهند. اما روز بعد، هیچ‌یک از آن‌ها باقی نمانده است. برای چه جشن گرفته‌اند، چرا شاد بوده‌اند - خودشان هم نمی‌فهمند. می‌پرسند: 'ما چنین جشن گرفتیم، اما چه اتفاقی افتاد؟' اما می‌بینند: همه چیز مانند قبل است، هیچ تغییری نکرده است. تنها چیزی که تغییر کرده است، خود انسان است. تنها یک سال بزرگتر شده است. اما سال هجری متفاوت است، الحمدلله. ما سال گذشته را با عبادت به پایان می‌رسانیم و سال جدید را با تعهدات جدید آغاز می‌کنیم. این سال را نیز، زمانی که زمانش رسید، با عبادت، شکرگزاری، حمد و دعا سپری می‌کنیم. و الله برای آن پاداش و اجر عطا می‌کند. بنابراین آن‌ها چیزی از دست نداده‌اند بلکه سود کرده‌اند. سال ما سالی است که با بدی، بلکه با نیکی آغاز می‌شود. ما با دعا کردن برای خود، خانواده‌مان، فرزندانمان، وطن و امتمان وارد این سال می‌شویم. ما وارد این سال می‌شویم با درخواست برکت و خیر. با درخواست نیکی واقعی. ما دعا می‌کنیم که ایمان مؤمنان رشد کند. ما برای دیگران نیز خیر می‌خواهیم و می‌خواهیم که آن‌ها نیز به هدایت بیایند. ما دعا می‌کنیم که آن‌ها نیز این روزهای زیبا و این زمان‌های مبارک را تجربه کنند. ما برای هیچ‌کس بد نمی‌خواهیم. ما می‌خواهیم که ظلم ظالمان به پایان برسد. الله متعال، به مظلومان پاداش بی‌پایان و بی‌شمار عطا می‌کند. پاداش صبر مظلومان، همانطور که در آیه گفته شده (۳۹:۱۹): إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَيْرِ حِسَابٍ به‌راستی، صابران به آن‌ها پاداش بدون حساب داده می‌شود. نه ده، صد، هزار کار خوب، بلکه بدون حساب - دیگر محاسبه‌ای وجود ندارد. الله متعال به آن‌ها از خزائن خود عطا می‌کند. این روز مبارک، اولین روز محرم است. باشد که الله این سال مبارک ما را وسیله‌ای برای خیر قرار دهد. برای یک فرد مؤمن، همه چیز خوب است. تنها چیزی که تغییر می‌کند این است که یک سال دیگر از زندگی گذشته است. الحمدلله، آخرین عبادت بزرگ سال گذشته برای کسانی که توانستند انجام دهند حج بود. افرادی نیز بودند که نتوانستند فریضه حج را به جا آورند. باشد که الله حج کسانی را که توانستند بروند، بپذیرد. بسیاری نتوانستند بروند. حتی کسانی بودند که تا دروازه‌های مکه آمدند اما به داخل راه داده نشدند. آن‌ها نیت داشتند و واقعاً تا آنجا رفتند. الله حتماً حج آن‌ها را نیز می‌پذیرد. زیرا پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) نیز همان وضع را تجربه کرد. او برای حج خارج شد، اما مانعش شدند. پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) در حدیبیه از حالت احرام خارج شد و قربانی‌اش را ذبح کرد. در این سال نیز کسانی بودند که قصد حج داشتند و تا مرز آمدند ولی نتوانستند کعبه را زیارت کنند و به عرفات بروند. الله حتماً پاداش و کارهای نیک آن‌ها را نیز به رسمیت می‌شناسد. زیرا 'اعمال بر اساس نیت‌ها است.' آنان نیت داشتند و تا آنجا سفر کردند با این فکر: 'چگونه می‌توانیم راهی برای وارد شدن پیدا کنیم؟' انشاءالله سهم روحانی این حج به آن‌ها نیز رسید. باشد که الله آن‌ها را بپذیرد. آخرین عبادت بزرگ سال گذشته حج بود که یک واجب است. و اکنون دوباره از اول شروع می‌کنیم. ماه محرم که در آن قرار داریم نیز یکی از ماه‌های مقدس است. قبلاً در این ماه روزه گرفته می‌شد، سپس الله متعال این را به رمضان تغییر داد و روزه رمضان را واجب کرد. روزه در این ماه واجب نبود، بلکه داوطلبانه بود. روزه گرفتن از اول تا دهم محرم نیز بسیار دارای ارزش است. اما مهمترین چیز روز عاشورا است. اولین این روزهای باارزش، عاشورا، دهمین روز محرم است. این روز روزه‌ای و وظایف خاصی دارد. هر کس این را انجام دهد، اولین پاداش بزرگ سال جدید را دریافت می‌کند. چنانچه گفتیم، در روز نهم و دهم یا دهم و یازدهم روزه گرفته می‌شود، بسته به اینکه چگونه شده باشد. یا سه روز یا از اول تا دهم - می‌توان به هر طریقی که دوست دارد روزه گرفت. این روزها هدیه‌ای از جانب الله متعال برای انسان مؤمن و مسلمان است. بعد از آن، ربیع الاول، ماه تولد مبارک پیامبر ما می‌آید. ماه ربیع الاول نیز ماه بزرگ و مبارکی است. در این ماه مولود مبارک پیامبر ما است. حال برخی افراد ناآگاه می‌گویند: 'این بدعت است، این بدعت است'. در حالی که پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) هر دوشنبه روزه می‌گرفت. هنگامی که از علت آن پرسیده شد، فرمود: 'من در این روز متولد شدم.' یعنی پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) هر هفته تولد خود را با روزه گرفتن در روز دوشنبه، در روز تولدش، جشن می‌گرفت. آیا زیاد است اگر ما یک بار در سال جشن بگیریم؟ بعد از آن، اوقات مبارک مانند رجب، شعبان، رمضان، جشن‌ها، شب قدر فرا می‌رسند. همه در این سال گنجانده شده‌اند. بدین معنا که از ابتدا تا انتها سال خالی نیست. برای یک مسلمان، نه زندگی و نه زمان خالی نیست. هر لحظه پر از معناست. هیچ لحظه‌ای خالی نیست. همانطور که هیچ چیز در جهان خالی نیست... ...اسلام چگونه می‌تواند خالی باشد؟ او اصلاً خالی نیست. کسی که زندگی خالی دارد، انسانی بدون ایمان، بدون چیزی - او کسی است که واقعاً خالی است. هر چند که خود را کسی خاص می‌پندارد، او انسانی خالی است. او به دنبال انسان‌های خالی می‌دود. افرادی که او پر می‌پندارد، در واقع خالی هستند. چیزی در آنها نیست. کسی که واقعاً پر است، با اذن الله مؤمن است. هر دقیقه او ارزشمند است. انشاءالله هر لحظه‌ای از او پر از رحمت الله و اعمال نیک است. باشد که الله این روزهای ما را برکت دهد. انشاءالله در این سال جدید مهدی علیه‌السلام را می‌فرستد. این است که ما انتظار داریم. این روز به‌روز نزدیک‌تر می‌شود. امید ما این است که انشاءالله این سال رخ دهد.

2025-06-25

Dergah, Akbaba, İstanbul
الحمد لله که امروز طبق تقویم هجری، آخرین روز سال است. سال جدید طبق تقویم اسلامی امشب آغاز می‌شود. این سال مسلمانان است. باشد که الله این سال جدید را برکت دهد، ان شاء‌الله. باشد که به سوی خوبی هدایت کند. باشد که به اسلام پیروزی بخشد، باشد که مهدی علیه‌السلام بیاید، ان شاء‌الله. مولانا شیخ ناظم عادت داشت که بگوید: «ما هر شب انتظار مهدی علیه‌السلام را می‌کشیم.» حتی اگر از سالی به سالی منتظر بمانیم، این هم خوب است. این تقویم از زمانی شمرده می‌شود که پیامبر ما - صلوات الله علیه - به مدینه المنوره هجرت کرد. هرچند که الله قادر مطلق پیش از این روزها و سال‌ها را به انسان‌ها وصف کرده بود، اما تقویم اسلامی که روزها، ماه‌ها و هفته‌ها را برای عبادت‌ها و دیگر وظایف معین می‌کند، فقط در زمان پیامبر ما - صلوات الله علیه - به صورت نهایی تعریف شد. پیش از آن مردم می‌توانستند ماه‌ها را به دلخواه تغییر دهند، اما از زمان پیامبر ما - صلوات الله علیه - دیگر این کار ممکن نبود. تمامی عبادت‌ها، اوامر و نواهی ما به این تقویم بستگی دارند. گرفتن این تقویم به عنوان مبنا یک تکلیف اسلامی است. بسیاری تلاش کرده‌اند آن را از بین ببرند، اما الله قادر مطلق آن را حفظ کرده است. و به اذن الله، تا روز قیامت باقی خواهد ماند. این روزها روزهای مبارک هستند - امروز آخرین روز ماه ذوالحجه است. هرکس بخواهد، می‌تواند امروز روزه بگیرد، اما مهم‌ترین این است که روزه در ماه محرم ارزشی بیشتر دارد. به‌خصوص روز نهم و دهم محرم یا روز دهم و یازدهم. روز عاشورا به تنهایی روزه گرفته نمی‌شود - یا همراه با روز قبل، یعنی نهم و دهم، یا با روز بعد، یعنی دهم و یازدهم، یا هر سه باهم. این روزها دارای پاداش و فضیلت بزرگی هستند. باشد که الله آنها را مبارک گرداند. اسلام پیروز باشد. پیروزی همیشه از آن اسلام است. مردم در اسلام در حال حاضر پیروز شده‌اند. حتی اگر به نظر برسد که رنج می‌برند - کسی که با الله است، همیشه پیروز است. باشد که الله سال جدید ما را مبارک گرداند. باشد که او همیشه روزهای ما را پر برکت کند، ان شاء‌الله. باشد که به سوی خوبی هدایت کند. باشد که او ما را از شر شیطان حفظ کند. باشد که او ما را از فتنه حفظ کند، ان شاء‌الله. باشد که به سوی خوبی هدایت کند - باشد که در فزونی و برکت زندگی کنیم، بدون وابستگی به کسی، ان شاء‌الله.

2025-06-24

Dergah, Akbaba, İstanbul
ما شاءالله كان وما لم يشأ لم يكن به خواست الله، قادر و متعال، آنچه او مقرر کند اتفاق می افتد و آنچه او مقرر نکند اتفاق نمی افتد. این چیزی است که مؤمنین هرگز نباید فراموش کنند. بدون خواست الله هیچ اتفاقی نمی‌افتد. به همین دلیل همه چیز در این دنیا - اینکه چه وقت زندگی می‌کنیم، کجا هستیم - به تقدیر الله اتفاق می‌افتد. بنابراین یک مؤمن به هیچ دلیلی وحشت نمی‌کند. او نگران نمی‌شود با "چه اتفاقی افتاده، چه چیزی در جریان است؟"؛ او تسلیم می‌شود. همانطور که پیامبر ما (صلوات الله علیه) فرمود: اسلم، تسلم. تسلیم شو، سپس آرامش می‌یابی. این یک کلام زیباست. اگر تسلیم شوی، نجات می‌یابی. فکر کردن: "نه، او این کار را کرد، او آن کار را انجام داد، حالا چه اتفاقی افتاده است؟" این گونه نگرانی‌ها و غم‌ها چیزی را تغییر نمی‌دهند و هیچ فایده‌ای برایت ندارند. مهم این است که در راه راست بمانی و عباداتت را ادامه دهی. در نهایت، مهمترین چیز این است که ایمان خود را حفظ کنیم. فکر نکنید "دنیا به پایان می‌رسد، همه چیز فرو می‌پاشد" - این نباید شما را نگران کند. این برای شما چیزی نمی‌آورد. چون در هر حال نمی‌توانید چیزی را تغییر دهید. آنچه معتبر است، ارادهٔ الله است. این را قبول می‌کنی و به آرامش می‌رسی. در غیر این صورت می‌گویی: "به من حملهٔ پانیک دست داد، این برایم اتفاق افتاد، آن برایم اتفاق افتاد." به کارهای خودت توجه کن، به کارت ادامه بده و به الله توکل کن. خداوند همهٔ ما را حفظ کند. خداوند به همهٔ ما ایمان قوی عطا کند. زیرا وقتی ایمان قوی است، یک مؤمن به هیچ چیزی اهمیت نمی‌دهد.

2025-06-23

Dergah, Akbaba, İstanbul
وَأَذِّن فِي ٱلنَّاسِ (22:27) پس از آنکه پیامبر ابراهیم (علیه السلام) خانه خدا را بنا کرد، مردم را به نماز فراخواند. به هر کسی که این ندای را شنید، مقرر شد که حج را به جا آورد. اذان رحمتی بزرگ است که الله، خدای قادر و بلندمرتبه به مؤمنان ارزانی داشت. پنج بار در روز طنین‌انداز می‌شود. پنج بار در روز مردم را به حضور الله، خدای قادر و بلندمرتبه فرا می‌خواند. بنابراین این اذان بی‌نهایت ارزشمند است. مردم ارزشی که دارد را نمی‌دانند. شکر الله که مردم در کشورهای اسلامی آن را پنج بار در روز می‌شنوند. پنج بار در روز به یاد الله، خدای قادر و بلندمرتبه می‌افتند – چه توجه کنند و چه نکنند. مهم این است که آن ندای زیبا را می‌شنوند، زیرا برکتش به مردم می‌رسد. در آن برکت است. چه نماز بخوانند و چه نخوانند، چه بفهمند و چه نفهمند – خود اذان رحمتی بزرگ است. چرا که جبرئیل (علیه السلام) نیز اذان را در آسمان‌ها اعلام می‌کند. این اذان را که پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) پس از تأیید خواب اصحابش با صداهای زیبا اعلام کرد، با اجازه الله تا روز قیامت طنین‌انداز خواهد شد. به مردم ارزش زمان را یادآوری می‌کند – ارزش عمر آن‌ها. چند سال پیش به یک کشور غیر اسلامی سفر کردیم. برای ما این طبیعتاً بدیهی بود، زیرا همیشه در کشورهای اسلامی زندگی کرده بودیم. در سال ۱۹۸۰ برای اولین بار به انگلستان، به لندن سفر کردیم. در آنجا اذان در بیرون شنیده نمی‌شد. فقط زمانی که دیگر اذان را نمی‌شنوید، متوجه می‌شوید که چگونه یک روز به همین سادگی می‌گذرد و سپس ارزش آن را درک می‌کنید. این ساده است... چیزی آنجا نیست. بدون اذان حسی از زمان وجود ندارد و هیچ احترام به زندگی وجود ندارد. این اذان است که به زندگی معنا و ارزش می‌بخشد. پنج بار در روز مردم را به سوی الله فرا می‌خواند، آن‌ها را به هدایت، به توفیق، به نماز و به تقوا دعوت می‌کند – این چیزی خارق‌العاده است. همان‌طور که می‌گویند: ارزش یک چیز را وقتی می‌فهمی که آن را از دست داده‌ای. الله، خدای قادر و بلندمرتبه، همه چیزهای زیبا را به مؤمنان و مسلمانان عطا کرده است. در اسلام هیچ چیز بدی وجود ندارد، اما مردم نمی‌دانند. این رحمتی بزرگ است. این زیبایی بزرگی است. بدون این اذان همه چیز خالی و بی‌معنی است. شکر الله که آن را در تکایا و مساجد خود هنگام سفر به کشورهای غیر اسلامی می‌شنویم. اما به دلیل اینکه مردم بیرون آن را نمی‌شنوند، در آنجا نوعی خلا وجود دارد. مردم آنجا در جستجوی چیزی هستند که این خلا را پر کند. بنگر که پروردگار ما که ما را آفریده است، الله، خدای قادر و بلندمرتبه، این زیبایی را به همه مردم پیشنهاد داده است. مسلمان یا غیرمسلمان... کسی که آن را می‌پذیرد، پذیرفته است. کسی که نمی‌پذیرد، بر کنار مانده است. و سپس به کلافگی و ناامیدی می‌افتد. بنگر، برکت اذان بی‌اندازه است. پیامبر (درود و سلام بر او باد) می‌گوید که مؤذن که اذان می‌گوید، مزدی به‌اندازه‌ی گستره‌ی صدای خود دریافت می‌کند. امروزه آنها سیستم‌های عجیبی ایجاد کرده‌اند. به مؤذن حقوق می‌پردازند و این همه چیز است. اما مؤذن خودش اذان نمی‌گوید؛ اذان از دستگاهی پخش می‌شود. بدین‌وسیله خود را از این مزد محروم می‌کنند. خداوند به این مردم هدایت عطا کند. باشد که به آن‌ها بینشی بدهد تا به سنت بازگردند، ان شاءالله.

2025-06-22

Dergah, Akbaba, İstanbul
یک گفتار بود از شیخ ناظم افندی - نمی‌دانم دقیقاً آیا حدیث بود یا یک سخن مهم از یک قدیس: "اللهم قوی ضعفی فی رضاک." این به معنای: "ای اللهم، ضعف مرا در آنچه که تو از آن راضی هستی تقویت کن." انسان ضعیف است. از همه لحاظ انسان ضعیف است. اگر به تمام مخلوقات نگاه کنید، انسان ضعیف است - اما الله به کسانی که در راه او گام برمی‌دارند، قدرتی به خوشنودی خود بخشیده است. با کسانی که به دنبال دنیا می‌روند، اوضاع کاملاً متفاوت است. دو نوع انسان وجود دارد: برخی دنبال دنیا می‌روند، اما در دستشان جز حماقت چیزی نمی‌آید. یا آنچه به دست می‌آورند تنها گناه است. قدرت واقعاً مهم، قدرت معنوی است. قدرت معنوی یعنی به دنبال خوشنودی الله رفتن. کسی که به دنبال آن برود، الله مطمئناً به او کمک می‌کند و به او قدرت می‌بخشد. این همان چیزی است که ما آن را قدرت واقعی می‌نامیم - قدرت معنوی. قدرت ظاهری به هیچ وجه فایده‌ای ندارد. در قدرت ظاهری می‌توانید شکست بخورید، دیگر چیزها می‌توانند اتفاق بیفتند - اما اگر ایمان وجود داشته باشد، این چیزها اهمیت ندارند. تنها ایمان مهم است. اگر برنده‌ای ایمان ندارد، پس پیروزی او نیز بی‌ارزش است. او ممکن است خود را به هر اندازه قوی بپندارد. اما چیزی وجود دارد که نمی‌تواند بر آن پیروز شود. در نهایت مرگ می‌آید و او را به سوی سوی دیگر می‌برد. آنجا او خواهد فهمید که چه کسی قوی بود و چه کسی ضعیف. ای کاش الله به ما به خوشنودی خود قدرت معنوی ببخشد، ان‌شاء‌الله. ای کاش ما راه شیخ‌ها را بپیماییم، راه الله، ان‌شاء‌الله. ای کاش الله ایمان ما را حفظ کند. ای کاش او به مردم نیز ایمان بخشد. مردم آخرت را فراموش کرده‌اند و به طور کامل در دنیا فرو رفته‌اند. با سرعت زیادی بی‌وقفه به دنبال چیزهای دنیوی می‌روند. به هیچ وجه با کندی نه. آنها فکر می‌کنند چیز خوبی به آنها خواهد رسید اگر در این سرعت پیش بروند. آنها می‌پندارند هر چه بیشتر نفس خود را راضی کنند، شادتر خواهند شد. در حقیقت آنها ضعیف هستند. کسی که به نفس خود تسلیم شود، ضعیف است. کسی که بر آن پیروز شود، قوی است. بنابراین ما الله، قدرتمند و بلندمرتبه را می‌خوانیم: "ای پروردگار ما، به ما قدرت بده که بتوانیم بر نفس خود پیروز شویم، ان‌شاء‌الله." ای کاش الله همه ما را محافظت کند. ای کاش الله یاری ما باشد، ان‌شاء‌الله.

2025-06-21

Dergah, Akbaba, İstanbul
پیامبر ما، صلح بر او باد، گفت: بنی اسرائیل به ۷۲ فرقه تقسیم شدند. همه به جز یکی به جهنم می‌روند. امت من به ۷۳ فرقه تقسیم خواهد شد. همه به جز یکی از آن‌ها نیز به جهنم می‌روند. یاران پرسیدند: «ای رسول الله! کدام یک از این امت نجات می‌یابند؟» پیامبر ما، صلح بر او باد، پاسخ داد: «آن‌هایی که به راه من و راه یارانم پیروی می‌کنند.» این‌ها هستند که نجات می‌یابند - از آتش جهنم فرار می‌کنند. امّا ۷۲ فرقه دیگر به جهنم می‌روند. به همین دلیل بسیاری از فرقه‌ها به وجود آمده‌اند که به طور کامل از راه پیامبر و راه او پیروی نمی‌کنند. برخی کاملاً گمراه شده‌اند، دیگران مردم را به گمراهی می‌کشانند. آن‌ها خود را به نام‌هایی همچون امت یا جامعه برمی‌نامند، اما از راه پیامبر پیروی نمی‌کنند. آن‌ها کارهایی که او کرده است را نمی‌کنند و بخش‌هایی از گفته‌های او را انکار می‌کنند. به این ترتیب انواع مختلفی از فرقه‌ها به وجود می‌آیند. فرقه‌ای که از آتش جهنم می‌گریزد، کسانی هستند که بر راه پیامبر گام برمی‌دارند. این‌ها اهل طریقت هستند - مردمان راه معنوی. برخی گروه‌های خارج از اهل طریقت شریعت را به‌طور کامل رعایت نمی‌کنند، بر اساس سلیقه خود تعیین می‌کنند چه چیزی مجاز یا ممنوع است و نظرات خود را به عنوان دین عرضه می‌کنند. الله ما را حفظ کند - پایان کسانی که چیزهایی را به عنوان دین عرضه می‌کنند که پیامبر هرگز انجام نداده است، بد خواهد بود. احتمالاً بیش از ۷۳ فرقه از زمان پیامبر تشکیل شده است. هر یک ادعا می‌کنند: «ما مسلمانان واقعی هستیم.» در این موضوع باید بسیار محتاط بود. راه درست، راه پیامبر ما، صلح بر او باد، است. شکر الله، راه اهل طریقت از طریق سلسله - زنجیره انتقال - از شیخ به شیخ، از مرشد به مرشد، به صورت پیوسته به پیامبر ما، صلح بر او باد، می‌رسد. اما دیگران - الله بهتر می‌داند - راه‌هایی هستند که توسط مردمان دیروز بنیان‌گذاری شده‌اند. آن‌ها به خواست خود یک رهبر انتخاب می‌کنند و از او پیروی می‌کنند. آن‌ها مردم را با کلماتی مانند: «نیازی به خواندن قرآن نیست، نیازی به گفتن صلوات نیست، نیازی به دیدار شیخ نیست» فریب می‌دهند. نیّت آن‌ها این است که مردم را از اعمالی که به آنان خیر و ثواب می‌دهد، دور نگه دارند. این کاری از شیطان است. کسی که به شیطان می‌افتد و به خودخواهی‌اش گوش می‌دهد، به چنین راه‌هایی می‌افتد. آن‌ها برای این دنیا کار می‌کنند. اما کسی که برای آخرت کار می‌کند، راه پیامبر ما را پیروی می‌کند. آخرت باید برای هر انسانی اولویت داشته باشد. در این دنیا باید کار کرد تا آخرت را به دست آورد - نباید آخرت را برای دنیای فانی فروخت. این راه پیامبر ما است. الله هدایت به همه انسان‌ها بدهد. او همچنین ما را در راه خود استوار نگه دارد.

2025-06-20

Dergah, Akbaba, İstanbul
وَ قُلِ ٱعْمَلُوا فَسَيَرَى ٱللَّهُ عَمَلَکُم وَ رَسُولُهُ (9:105) الله، بلند مرتبه و قادر مطلق، می‌فرماید: «کارهای خوب انجام دهید، اعمال نیکو بجا آورید.» «بیکار نمانید.» آنچه انجام می‌دهید، الله، بلند مرتبه و قادر مطلق، و پیامبر ما (صلوات و سلام بر او باد) می‌بیند. هر آنچه در این دنیا انجام می‌دهیم، نزد الله محفوظ و نگهداری می‌شود. پس نیازی به نگرانی نیست. فکر نکنید: «چگونه این کار را انجام دادم؟ چه کاری انجام دادم؟» اگر نیتتان را برای رضای الله قرار داده‌اید، حتما پذیرفته خواهد شد. این امر هم برای امور دنیوی و هم اخروی صدق می‌کند. کار دنیوی نیز مهم است. برخی افراد بیکار می‌مانند. با اینکه وظایف بسیاری دارند، به آنها نمی‌پردازند. فکر می‌کنند برای آخرت کار می‌کنند. اما این برای آخرت نیز فایده‌ای ندارد. مشایخ می‌گویند: «هِمَّت الرجال تقلع الجبال». این به معنی است: تلاش افراد بزرگ، کار بدون تنبلی، کوه‌ها را جابجا می‌کند. این چنین است. اما اگر بگوییم 'دیگران به ما می‌پردازند' و خودمان کاری نکنیم، این ممکن نیست. می‌گویند «او دستش را از آب گرم به سرد نمی‌زند» - چنین افرادی پذیرفته نمی‌شوند. باید با امور دنیوی نیز مشغول شوید، حداقل کارهای خانه خودتان را انجام دهید. افرادی که می‌گویند «من از دنیا عقب‌نشینی کرده‌ام»، چیز دیگری است. دوستان خدا، با اینکه چنین زندگی می‌کنند، باز هم وظایف خود را دارند. آنها نیز وظایف دنیوی دارند. آنچه ما کار دنیوی می‌نامیم، نیز خدمتی است که بخاطر رضای الله انجام می‌شود و بی‌فایده نیست. این همچون عبادت، مزد و پاداش می‌آورد. بنابراین انسان باید اندیشه کند و خوب را از بد تمیز دهد. آنچه ما خوب می‌نامیم، کار و تلاش است. این در هر حال برای این دنیا و آخرت خوب است. بدی تنبلی است. تنبلی چیزی است که شیطان به انسان وسوسه می‌کند. آدم تنبل کار نمی‌کند، و در عبادت می‌گوید: «این برای من سخت است.» سخت است؟ ماشاءالله، تو مثل شیر قوی هستی، اعضای بدنت کار می‌کند، می‌توانی کار کنی. در حالی که افرادی تلاش می‌کنند که خیلی ضعیف‌تر، بیمار و معلول‌تر از تو هستند، عبادت‌های خود را انجام داده و سعی می‌کنند کارهای خود را انجام دهند. الله، بلند مرتبه و قادر مطلق، به تو دست‌ها، پاها و قدرت داده است، و تو می‌گویی: «این برای من سخت است، برایم دعا کنید.» ما دعا می‌کنیم که الله آسانی بدهد؛ اما این را بهانه نکنید و نه نماز و نه کار را ترک نکنید. اگر این کار را بکنید، خود را به شیطان سپرده‌اید. و شیطان شما را هدایت می‌کند به هر راهی که می‌خواهد. الله محافظت کند. الله بندگان کارگر خود را دوست دارد. اما افراد تنبل را دوست ندارد. زیرا تنبلی به عبادت هم سرایت می‌کند. این فرد عبادت خود را هم به جا نمی‌آورد. الله ما را از شر نفس خود محافظت کند، ان‌شاءالله.

2025-06-19

Dergah, Akbaba, İstanbul
وَقُل رَّبِّ زِدْنِي عِلْمًا (20:114) در پی دانش باشید. خواندن متفاوت از داشتن دانش است. در این روزها، بچه‌ها دوران مدرسه خود را به پایان می‌رسانند. دوران مدرسه تمام شده است. مردم مدام بچه‌هایشان را می‌آورند تا به کلاس بعدی منتقل شوند: «یاد بگیرید تا بچه ما امتحان را بگذراند.» آنها می‌گویند: «تا این امتحان را بگذراند.» آنها می‌خواهند به فرزندانشان آموزش دهند. دانش بی‌انتها است. هم کودکان و هم دیگران به دانش واقعی نیاز دارند. بدون دانش واقعی، خواندن بی‌فایده است. اگر دانش واقعی موجود باشد، همه چیز مفید است. در غیر این صورت، فقط مطالعه کرده‌اید. اغلب با افرادی روبرو می‌شوید که با خواندن، خیر به دست نمی‌آورند بلکه شرارت آنها افزایش می‌یابد. «من مطالعه کردم، این را به دست آوردم، آن را انجام دادم» - اینگونه آنها متکبر می‌شوند و دیگر چیزی را دوست ندارند. علاوه بر این، چیزهایی که سال‌ها مطالعه کرده‌اند، به درد نمی‌خورند. پس از فارغ‌التحصیلی متوجه می‌شود که هزاران، صدها هزار نفر مانند او وجود دارد. در میان این صدها هزار نفر، آنهایی موفق هستند که به خاطر رضای الله مطالعه می‌کنند. آیا ما مطالعه کردیم؟ بله، ما مطالعه کردیم. اما آیا بر اساس آنچه که یاد گرفتید عمل می‌کنید؟ خیر. چه چیزی باقی می‌ماند؟ یک تکه کاغذ. این مدرک را برای پیدا کردن کار نیاز دارید. البته - اگر کار پیدا کند. اگر پیدا نکند، بیهوده مطالعه کرده است. اما اگر حداقل نیت این باشد که به خاطر رضای الله از علومی که او عطا کرده یاد بگیرد، این تلاش‌ها بی‌فایده نبوده است. الله برای او دری نیز باز می‌کند. او یک در با برکت باز می‌کند. به همین دلیل مردم باید این روزها این را به فرزندانشان القا کنند: «پسرم، دخترم، تو مطالعه خواهی کرد، اما نیت خود را به خاطر رضای الله قرار بده.» «این دانش را برای هیچ چیز نمی‌آموزم - نه تنها برای این دنیا، بلکه برای آخرت خود.» «باشد که دانشی که می‌آموزم به هر دو دنیای من و آخرت من نفع برساند.» «باشد که این دانش، ما را در این دنیا و آخرت نجات دهد.» زیرا مهم‌ترین چیز آخرت است. بگذارید آنها را اینگونه به خاطر بسپارند: «بگذارید آخرت را به دست آوریم.» این یک کودک است، آن را درک نمی‌کند. اگر آن را نمی‌فهمد، چرا آن را درس می‌دهی؟ تو آن را مطالعه می‌دهی، اما آن را نمی‌فهمد. اگر آن را درک نمی‌کند، بگذار مطالعه را شروع نکند. این مطالعه ضروری نیست. یعنی تو اینقدر هزینه می‌کنی، اینقدر تلاش می‌کنی. اگر آن را درک نمی‌کند، این هم برای تو و هم برای کودک عذابی است. این هزینه‌های غیر ضروری هم برای دولت و هم برای ملت باری است. الله ما را از این نگه دارد. یک نسل با برکت از دانش با برکت به وجود می‌آید. در آغاز هر چیزی نیت قرار دارد - مهم‌ترین چیز نیت است. به همین دلیل این روزها به فرزندان خود بگویید: «تو مطالعه خواهی کرد.» «باشد که نیت تو برای رضای الله باشد، تا الله از تو رضایت داشته باشد و کارهای تو به خوبی پیش بروند.» در غیر این صورت - اگر الله راضی نباشد - حتی اگر همه دانشگاه‌های جهان را به دست آورید، هیچ ارزشی ندارد. باشد که الله هم به فرزندان ما و هم به ما دانشی با برکت عطا کند، ان شاء الله. زیرا دانش بی‌پایان است. کودکان اکنون فقط برای «قبول شدن در کلاس، رسیدن به چیزی» تلاش می‌کنند. اما این اصل مطلب نیست. برای ما، دانش «از گهواره تا گور» است. بنابراین باشد که دانش همه ما به خاطر رضای الله باشد، ان شاء الله.