Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

الحمدلله، ستایش مخصوص الله است که به ما اسلام را هدیه داد. تمام شکر و سپاس از آنِ الله است که ما را در دین اسلام آفرید. به احترام پیامبر، که درود و سلام الله بر او باد، این دین بدون هیچ تغییری به شکل اولیه‌اش باقی مانده است. کسانی که قبل از ما آمدند، دینی را که به آنها ابلاغ شده بود، تغییر دادند، دینی که در آن زمان هم اسلام بود. آنها کارهایی را انجام می‌دادند که هیچ ربطی به دین نداشت، هر طور که به ذهنشان می‌رسید و هر طور که دوست داشتند. همه چیز را خراب کردند. همه چیز را غیر واقعی کردند. به همین دلیل، اعمال عبادی مسلمانان مطابق با دستورات الله بلندمرتبه و توانا است. اما در مورد دیگران، هیچ چیز درست نیست. آنها همه کارها را به میل خود انجام می‌دادند. حتی کتاب‌ها را هم تغییر دادند و خراب کردند. چیزهایی را اضافه کردند که مطلقاً هیچ ربطی به دین ندارد. آنها حتی این را با کلام خودشان می‌گویند. آنها ادعا می‌کنند که ۲۴ دسامبر تولد عیسی پیامبر است. این هیچ ربطی به آن ندارد. او در زمان دیگری، در وقت دیگری متولد شد. تعیین ۲۴ دسامبر به عنوان روز تولد عیسی رسمی است که ریشه در سنت‌های بت‌پرستی دارد. آنها این رسم را نیز پذیرفته‌اند. بسیاری از عناصر مسیحیت در واقع از آیین‌های بت‌پرستی سرچشمه می‌گیرند. آنها این را به بهانه دین اضافه کردند، در حالی که اینها چیزهایی هستند که هیچ ربطی به دین ندارند. مردم فکر می‌کنند که کار معناداری انجام می‌دهند. اما آنها کارهایی را انجام می‌دهند که هیچ فایده و ارزشی ندارد. خدا را شکر که هر کس اسلام را بپذیرد، به رحمت الله بلندمرتبه دست می‌یابد. زیرا به واسطه این رحمت، او توانا می‌شود که اعمالی را انجام دهد که برای او برکت، پاداش الهی و ثواب در آخرت به ارمغان می‌آورد. انشاءالله در آخرت به واسطه این اعمال نیک، مقامات بالایی به او اعطا خواهد شد. اما دیگران شب سال نو را جشن می‌گیرند و این کار و آن کار را با این فکر که «کاری انجام می‌دهند» انجام می‌دهند. آنها اصلاً قصد کسب ثواب الهی یا جلب رضایت او را ندارند. به همین دلیل اعمالشان پوچ و مضر است. الله ما را از آن حفظ کند. انشاءالله الله در راه اسلام به ما پاداش فراوان عطا کند. خدا را شکر که ما در راه راست هستیم. ما باید شکرگزار باشیم. بسیاری از مردم بیهوده تلاش می‌کنند و زندگی خود را هدر می‌دهند. انشاءالله ما از آنها نخواهیم بود. انشاءالله هدایت نصیب آنها شود.

و تذکر بده زیرا که تذکر مؤمنان را سود می دهد (51:55) الله متعال به ما امر می کند که موعظه و یادآوری کنیم. موعظه و یادآوری برای انسان ها و مؤمنان سودمند است. گاهی اوقات یک چیز تکرار می شود. از طریق این تکرار، انسان به آنچه که فراموش کرده و به وظایفی که از آن غافل شده است، یادآوری می شود. به همین دلیل است که پیوسته موعظه می شود - چه یک بار، دو بار یا صد بار گفته شود، هر تکرار برکت در خود دارد. انسان دوباره به یاد می آورد، زیرا اگر فقط یک بار گفته شود، آن را فراموش می کند. کلمه انسان، در عربی از کلمه فراموشی، نسیان، گرفته شده است. بنابراین، باید دائماً یادآوری کرد. انجام مکرر یک چیز، بد نیست، بلکه خوب است. برخی می گویند: "ما این را قبلاً شنیده ایم." اما شیوخ، اولیاء و علما پیوسته با داستان ها و تمثیل ها یادآوری می کنند. حتی سایر علما به دقت گوش می دهند، به جای اینکه بگویند "من این را از قبل می دانم". در گوش دادن سود و برکت وجود دارد. این گردهمایی به هر حال برای رضایت الله است. حتی اگر کسی قبلاً چیزی را می دانست یا آموخته بود، از طریق گوش دادن دقیق، برکت الله را به دست می آورد. رضایت الله متعال را به دست می آورد. بنابراین، گوش دادن و یادآوری در این گردهمایی ها بسیار ارزشمند است. یادآوری قرآن کریم، احادیث و اعمال ضروری بسیار نیکوست، ان شاء الله. خداوند این مجالس نیکو را پایدار بدارد. این مجالس دانش هستند، و هرکس در این مجالس حضور یابد و گوش دهد، بنده محبوب الله متعال می شود. الله متعال بال های فرشتگان را بر روی زمین برای آنها می گستراند و آنها بر روی این بال ها راه می روند. جستجوی دانش، وظیفه هر مسلمانی است - نه فقط افراد خاص، بلکه همه! اینها مجالس دانش هستند. هر زمان که فردی در این مجالس شرکت می کند، رضایت الله بر او قرار می گیرد. خداوند ما را از این مجالس دور نکند، ان شاء الله.

پیامبر ما، درود بر او باد، می‌فرماید: من تشبه بقوم فهو منهم هر کس به قومی شبیه شود، از آنان است. مردم اغلب ناآگاهانه کارهای غیرضروری زیادی انجام می دهند. امروزه همه یک جور لباس می پوشند. این یک چیز است، اما کارهای بی معنی تری هم وجود دارد: مثلاً شب سال نو. در همه جا تزئینات آویزان می شود، همه جا را تزیین می کنند. چنین چیزی کاملاً بی فایده است. اصلاً فایده ای ندارد. چنین چیزهایی برکت، آرامش درونی را از بین می برد و ایمان را تضعیف می کند. اینها حتی رسوم مسیحی نیستند، بلکه رسوم کاملاً بت پرستانه هستند. آنها به سادگی وارد مسیحیت شده اند. این هیچ ربطی به مسیحیت واقعی ندارد. و مسلمانان فکر می کنند که این چیز خوبی است و با اشتیاق در آن شرکت می کنند. این همه تلاش برای چیست؟ آیا داری ازدواج می کنی؟ یا خانه ات ازدواج می کند؟ این که منطقی ندارد. هر سال می بینم که مردم چه می کنند. این فقط یک سرگرمی بیهوده است. اگر حداقل یک فایده کوچک داشت، می شد گفت: "خب، اشکالی ندارد". اما اصلا فایده ای ندارد. فقط ضرر دارد. و با این حال مردم فکر می کنند که این چیز خاصی است و دیگران هم از آنها تقلید می کنند. این همه جشن چه فایده ای دارد؟ آیا می توان با آن سال گذشته را برگرداند یا روزهای از دست رفته را بازگرداند؟ یا شاید برای سال جدید خوش شانسی به ارمغان بیاورد؟ الله به ما عقل داده است تا فکر کنیم. مردم باید این هزینه های بیهوده و اعمال غیر ضروری را رها کنند. باید کارهای معنادار انجام داد. هزار کار بهتر برای انجام دادن وجود دارد. این همه کار خوب. باید به آن ها مشغول شد. می گویند: "به خودت نگاه کن." و در واقع باید این کار را انجام داد. آیا اعمال من خوب است یا بد؟ خوداندیشی به این معنا نیست که به چهره خود در آینه نگاه کنیم یا به ظواهری مانند لباس توجه کنیم، بلکه به این معناست که بررسی کنیم آیا اعمال ما معنادار است یا نه. باید این کار را به طور منظم انجام داد. انسان باید دائماً خود و نفس خود را کنترل کند. مردم نباید مثل گوسفند کورکورانه از همه چیز پیروی کنند، فقط به این دلیل که دیگران هم این کار را می کنند. اگر یک گوسفند از صخره بپرد، صدها گوسفند دیگر از آن پیروی می کنند و پانصد تا سقوط می کنند و می میرند. اینگونه رفتار کردن غیر منطقی است. حیوانات بیچاره عقل ندارند، اما الله به ما عقل داده است. الله به ما می گوید که باید از عقل خود استفاده کنیم. الله به ما کمک کند و مردم را از بی توجهی آنها رها کند. تا دیگر کارهای بیهوده انجام ندهند، ان شاءالله.

وَمَا يَفۡعَلُواْ مِنۡ خَيۡرٖ فَلَن يُكۡفَرُوهُۗ (3:115) الله، بلند مرتبه و توانا، به ما می آموزد: هر کار نیکی که انجام دهیم، برای ما حفظ می شود. هیچ چیز از آن هرگز از بین نمی رود. نزد الله هر احسانی جاودانه است. هرکس مطابق نیتش پاداش می گیرد. در آخرت، اعمال نیک ما دوباره به ما برمی گردند. حتی اگر در این دنیا دیگر قابل مشاهده نباشند - نزد الله باقی می مانند. پاداش کارهای نیک زوال ناپذیر است. کلام الله حقیقت است. از زمان پیامبر محبوبمان، درود بر او باد، کارهای نیک بیشماری انجام شده است، بسیاری به نظر می رسند فراموش شده اند. فقط به موقوفات زیادی که در صد سال گذشته تخریب شده اند فکر کنید. واقفان می خواستند چیزی ماندگار به وجود آورند. نیت خالص آنها نزد الله باقی می ماند. حتی اگر مردم کار آنها را از بین ببرند - در آخرت باقی می ماند. پیامبر ما، درود بر او باد، به ما می آموزد: نمازهای واجب، بدیهی است که باید انجام شوند. علاوه بر این، نمازهای مستحبی مانند نماز شب و غیره وجود دارد. هر کس که بیمار باشد و نتواند این نمازهای مستحبی را انجام دهد، الله پاداش آن را برای او می نویسد. به حساب می آید که انگار آنها را انجام داده است. همین اصل در اینجا نیز صدق می کند. هیچ کار نیکی بیهوده نیست. هر آنچه که به خاطر رضای الله انجام شود - صدقه، موقوفات خیریه، کمک به دیگر مسلمانان - همه اینها نزد الله پاداش داده می شود. این وعده ای شگفت انگیز است. بسیاری نگرانند: "چه بر سر اعمال نیک من خواهد آمد؟" اما مطمئن باشید: همه چیز نوشته می شود. پس نگذارید شما را از نیکی بازدارند. هر کس باید بر اساس توانایی خود کار نیک انجام دهد. زیرا امور دنیوی از بین می روند. آنچه برای آخرت انجام می دهیم، سود واقعی است. الله ما را یاری کند. ما را از وسوسه های شیطان حفظ کند. و از بدگویی مردم محافظت کند، ان شاءالله. هر که کار نیک کند، بی گمان پاداش داده می شود. حتی در این دنیا برکت می آورد. اما پاداش بزرگتر در آخرت منتظر است، اگر الله بخواهد. الله اعمال نیک ما را قبول کند. و ما را توانمند سازد که به انجام کارهای نیک ادامه دهیم، ان شاءالله.

لِكَيْ لَا تَأْسَوْا عَلَىٰ مَا فَاتَكُمْ (۵۷:۲۳) خداوند متعال به ما می‌آموزد که نباید در گذشته غرق شویم و در مورد آن نشخوار فکری کنیم. آنچه گذشته، گذشته است. نگاه خود را به جلو بدوزید، نه به عقب. شما زنده هستید و حتی برای گناهان مرتکب شده راهی برای جبران وجود دارد. در امور دنیوی، فکر کردن مداوم به "ای کاش..." یا "اگر فقط..." هیچ فایده ای ندارد. این به هیچ جا نمی رسد. به جلو، به آینده نگاه کنید. گذشته چیزی است که ما آن را سرنوشت می نامیم. سرنوشت یکی از اسرار خداست - فقط او آن را می داند. فقط بگویید "این سرنوشت بود" و ادامه دهید. آینده چیز دیگری است - خداوند تمام امکانات را برای آن به ما داده است. از این فرصت ها استفاده کنید، برای شکل دادن به آخرت خود تلاش کنید. تا زمانی که زنده هستید، روی آخرت تمرکز کنید. برای گناهان گذشته نیز راه حلی وجود دارد. با توبه خالصانه و درخواست بخشش، خداوند حتی گناهان را به کارهای نیک تبدیل می کند. این سخن حق خداوند در قرآن کریم است و پیامبر ما نیز آن را آموخته است. بسیاری از مردم در درون خود با گذشته خود عذاب می کشند: "ای کاش آن زمان آن ملک را می خریدم... ای کاش راه دیگری می رفتم... نباید هرگز این ازدواج را می کردم... ای کاش فقط آن کار را می کردم..." اما تمام این نشخوار فکری ها بی فایده است. خداوند در آن لحظه اینگونه مقدر کرده بود و دیگر چیزی قابل تغییر نیست. این یک حکمت مهم زندگی است. کسی که این را واقعاً درک کند، نه تنها آرامش درونی پیدا می کند، بلکه می تواند به طور فعال آنچه را که پیش رو است شکل دهد. خداوند به ما این توانایی را عطا فرماید. یقیناً آسان نیست. پیامبر ما، درود خدا بر او باد، فرمود: "نگویید 'ای کاش' یا 'اگر چنین بود'." این "ای کاش" مربوط به گذشته است. بنابراین نباید در گذشته گیر کنیم. همانطور که مولانا چه زیبا گفته است: "زندگی از سه روز تشکیل شده است - دیروز، امروز و فردا. دیروز گذشته است، امروز حال است و فردا تنها در دست خداست - چه کسی می داند آیا ما آن را تجربه خواهیم کرد." پس گذشته را رها کنید و بر زمان حال تمرکز کنید. از لحظه ای که به شما داده شده است استفاده کنید و ارزش آن را درک کنید. خداوند ما را از سپاسگزاران قرار دهد و در راهمان به ما یاری رساند، ان شاءالله.

پیامبر ما، درود و رحمت خدا بر او باد، می‌فرماید: همه چیز در دست قدرت خداوند، بلندمرتبه و توانا، است. او قلب‌ها را آن‌گونه که می‌خواهد تغییر می‌دهد و می‌گرداند. ان شاءالله خداوند آنها را به سوی نیکی برگرداند. قلب‌های این مردم در دنیا غرق شده است. آنها همه خوبی‌ها را فراموش کرده‌اند. آنها فقط برای دنیا زندگی می‌کنند. این وضعیت قلب‌های آنها در حال حاضر است. بعداً همه چیز می‌تواند تغییر کند. همه چیز همان‌طور که خداوند می‌خواهد رخ می‌دهد. اما اکنون وضعیت این زمان این‌گونه است. او هر زمان که بخواهد آن را تغییر می‌دهد. کفر و بی‌دینی همه جا حکمفرماست. اما هیچ چیز نمی‌تواند در برابر اراده خداوند، بلندمرتبه و توانا، مقاومت کند. حیله‌های شیطان بی‌اثر می‌مانند. اگر خداوند، بلندمرتبه و توانا، هدایت کند، هیچ کس نمی‌تواند آن را متوقف کند. به همین دلیل مسلمانان نباید احساس ناامیدی کنند. همه چیز در دست خداوند، بلندمرتبه و توانا، است. همه چیز زمان و موقعیت خاص خود را دارد. وقتی زمان فرا برسد، خداوند، بلندمرتبه و توانا، اراده خود را محقق می‌سازد. هر زمان حکمت خاص خود را دارد. بنابراین انسان باید از خداوند اطاعت کند و از خداوند بخواهد که به اطرافیانش، فرزندانش، خانواده‌اش، اقوامش و همنوعانش هدایت دهد. خداوند، بلندمرتبه و توانا، مالک همه چیز است. هر کس با خداوند باشد، نجات می‌یابد. هر کس بر ضد خداوند، بلندمرتبه و توانا، باشد، نابود خواهد شد. خداوند ما را حفظ کند. ان شاءالله ما با خدا باشیم. خداوند در این جمعه مبارک، قلب‌هایشان را به سوی ایمان هدایت کند. خداوند به این افرادی که در راه بد هستند هدایت دهد. و خداوند قلب‌های ما را استوار کند. ان شاءالله ما در ایمان باشیم.

الله، قادر متعال می‌فرماید: سپاسگزاری مخصوص الله، بلند مرتبه و توانا است. اگر سپاسگزاری مخصوص الله باشد، پس وقتی مردم کارهای نیک خود را به رخ هم می‌کشند، چه معنایی دارد؟ یعنی اینکه کار خوبی انجام می‌دهید و سپس از آن استفاده می‌کنید تا مدام آن را به یاد دیگران بیاورید: "من این کار را برای تو انجام دادم." "من به تو لطف کردم" گفتن. پس از انجام یک کار نیک، شیطان به مردم زمزمه می‌کند که همواره از کارهای نیک خود یاد کنند تا ارزش آنها را از بین ببرند. وقتی کار خوبی انجام می‌دهید، از الله به خاطر آن تشکر کنید و بگویید: «الله این امکان را فراهم کرد.» «ما قادر به انجام این کار بودیم.» خودنمایی کردن و فخر فروختن به فقرا و نیازمندان با گفتن: «من این را به تو دادم، من آن را به تو دادم» کار نیک شما را از بین می‌برد. پاداشی برای آن دریافت نخواهید کرد. بنابراین این دنیا یک امتحان است. مهم نیست چقدر کار خوب انجام می‌دهید، اجازه ندهید نفس شما غالب شود و مغرور نباشید. "من دادم، من انجامش دادم." دهنده الله است. کسی که امکان بخشیدن را فراهم می‌کند، الله، قادر متعال است. نه تو. این چیزی است که باید به آن توجه کرد. یک مسلمان، یک صوفی، باید به ویژه به آن توجه کند. یک صوفی باید در این زمینه به ویژه وظیفه‌شناس باشد. او نباید به کسی آسیب برساند، و اگر چیزی می‌بخشد، پس بخشیده و نباید آن شخص را شرمنده کند. اگر داده شد، پس داده شده است. در گذشته مردم آداب خوبی داشتند. در استانبول و سایر مناطق اسلامی حتی سنگ‌های صدقه وجود داشت. صدقات در آنجا گذاشته می‌شد. معلوم نبود چه کسی آنها را گذاشته و چه کسی آنها را برداشته است. این فوق‌العاده بود. آداب خوبی حاکم بود. مردم از آنچه الله به آنها داده بود، می‌بخشیدند و سپاسگزار بودند. الله این صفات نیک را به مردم بازگرداند تا مایه برکت و رفاه برای آنها و تمام کشور شود. برکتی برای همه. زیرا بدون فضیلت، برکت باقی نمی‌ماند و بدون برکت، رفاهی وجود نخواهد داشت. الله ما را از آن محفوظ بدارد. الله به مردم، فقرا و نیازمندان کمک کند، ان شاءالله.

خَيْرُ النَّاسِ أَنْفَعُهُمْ لِلنَّاسِ سَيِّدُ الْقَوْمِ خَادِمُهُمْ

ما در مکان شخصیت‌های مبارک هستیم. آن‌ها جوانانی هستند که در قرآن ذکر شده‌اند و از سوی الله متعال ستایش شده‌اند. إِنَّهُمۡ فِتۡيَةٌ ءَامَنُواْ بِرَبِّهِمۡ وَزِدۡنَٰهُمۡ هُدٗى (18:13) الله متعال به این مؤمنان چنان وقار، شرف و شهرتی بخشید که تا روز قیامت به عنوان یادآوری، تعلیم و نصیحت برای مردم خواهند بود. آن‌ها بهترین، بلکه مجلل‌ترین زندگی زمان خود را داشتند و با این حال از همه این‌ها چشم پوشیدند. آن‌ها به سوی الله متعال گریختند. الله متعال می‌فرماید، وقتی مشکلاتی پیش می‌آید، به سوی الله بگریزید. مردم جان خود را به خطر می‌اندازند و حتی در تلاش برای آمدن به اروپا و آمریکا می‌میرند. این چیزی نیست که الله به ما دستور داده است. الله متعال نمی‌گوید به اروپا، آمریکا یا کانادا بروید. الله متعال می‌فرماید، به سوی من بگریزید. باشد که الله کسانی را که اکنون به آنجا می‌روند محافظت کند. این مقدسین از همه چیز گذشتند و برای نجات ایمانشان گریختند. اما مردم ما به خاطر زندگی دنیوی می‌گریزند و می‌گویند: «بگذارید به آنجا برویم.» الله متعال مقدس‌ترین و پربارترین مکان‌ها را به مسلمانان سپرده است. این مکان‌های مبارک اینجا نزد ما هستند. الله متعال بزرگ‌ترین نعمت‌ها را به مسلمانان بخشیده، ارزشمندترین را به آنان داده است. ارزشمندترین چیست؟ ایمان. او ایمان را به آنان عطا کرده است. و علاوه بر آن، باشکوه‌ترین مکان‌های دنیا را به آنان داده است. اما کسی که این نعمت را قدردان نباشد، مجازات می‌شود. اساساً موضوع همین است. این درس آن است، نیازی به چیز بیشتری نیست. باشد که مردم این مبارکین را الگوی خود قرار دهند. آن‌ها از همه چیز برای الله گذشتند و الله همه چیز را به آنان بخشید. باشد که الله به همه ما ایمانی به قوت ایمان آن‌ها عطا کند.

يَخۡلُقُ مَا يَشَآءُۚ (5:17) الله چیزهای بی‌شماری آفریده است. او خالق همه چیز است. او انسان را آفرید. او جن‌ها و فرشتگان را آفرید. او کوچک‌ترین مخلوقات را آفرید. شکر الله که در این سفر به این درگاه رسیدیم. محیط اینجا یکی از مکان‌های زیبایی است که الله آفریده است. بی‌شمار انسان از اینجا عبور کرده‌اند. الله، قادر مطلق و عالی، همه این‌ها را آفریده است. بسیاری از اقوام از اینجا گذر کرده‌اند. برخی به الله ایمان داشتند، برخی نه؛ برخی در کفر ماندند، برخی در ایمان پایدار ماندند. همه آن‌ها از اینجا عبور کرده‌اند. الله به این مکان هوای خوب و خاک حاصلخیز بخشیده است. به همین دلیل بسیاری از مردم برای این مکان جنگیده‌اند. آن‌ها با یکدیگر جنگ کرده‌اند. اما چه اتفاقی افتاد؟ مکان باقی ماند. آن‌ها از بین رفتند. زمین تنها به الله تعلق دارد. انسان‌ها و دیگر مخلوقات می‌آیند و فقط از اینجا می‌گذرند. این دنیا جای ماندن نیست. قبل از ما میلیون‌ها و میلیاردها انسان از اینجا عبور کرده‌اند. هیچ‌کدام از آن‌ها نماندند. آن‌ها به خاک تبدیل شدند و از بین رفتند. مهم‌ترین چیز این است که به آخرت توجه کنیم. هر چقدر هم این دنیا زیبا و خوب باشد، برای هیچ‌کس باقی نمانده است. بنابراین باید به الله روی آوریم، زیرا محبت و نزدیکی او واقعاً زیباست؛ در این دنیا زیباست و در آخرت زیباتر. در آخرت همه چیز پایدار است. بعد از آن دیگر تغییری در مکان نیست. در بهشت بودن، این است که واقعاً مهم است. بزرگ‌ترین ضرر و بدترین شر این است که گمان کنیم در این دنیا چیزی به دست آورده‌ایم، اما سپس از بهشت محروم شویم. کسی که از نفس خود پیروی می‌کند، به خود آسیب می‌زند. شکر الله! اینجا انسان می‌تواند درس بگیرد. در هر قدم کارهای انسان‌های گذشته، راه‌هایشان، پولشان، گنج‌هایشان را می‌بینی. اینجا جویندگان گنج هستند که به دنبال ثروت‌های پنهان می‌گردند. همه چیز را جستجو می‌کنند. گاهی چیزی پیدا می‌کنند، گاهی نه. حتی کسانی که فکر می‌کردند می‌توانند چیزی با خود ببرند، در نهایت مجبور شدند آن را برای دیگران بگذارند. و کسانی که چیزی پیدا می‌کنند، نباید گمان کنند که برایشان باقی می‌ماند. آن هم به دیگران خواهد رسید. تنها اعمال نیک پایدار هستند، کارهای صالح. صلاح یعنی در راه الله بودن؛ با الله بودن. باشد که الله به مردم فهم و بصیرت بدهد تا بیندیشند و درس بگیرند. آن‌ها بناهای قدیمی، قلعه‌ها و تئاترها را بازدید می‌کنند. در واقع مردم آن زمان سلیقه بهتری نسبت به مردم امروز داشتند. افکار و طرح‌هایشان در معماری کاملاً متفاوت بود. چیزهای زیادی ساختند، اما نتوانستند چیزی با خود ببرند - همه چیز را پشت سر گذاشتند. بنابراین بگذارید ما هم در این دنیا خوب باشیم. یک مسلمان باید سلیقه خوبی داشته باشد. او باید خوب و زیبا را بشناسد. او نباید کار بدی انجام دهد. بناهای زشت بتنی نسازد. او باید چیزهای زیباتری بسازد. این مورد پسند الله است. پیامبر ما می‌فرماید: "آن را به خوبی انجام دهید." مردم همه چیز را به دلخواه خود انجام می‌دهند. اگر توبه نکنند، در نهایت پشیمان خواهند شد. باشد که الله به همه ما ایمان عطا کند. ایمان راستین. می‌بینیم که بیشتر مردم در امور دنیوی غرق شده‌اند. آن‌ها از راه نیاکان خود پیروی نمی‌کنند. آن‌ها برای نیاکانشان در آخرت برکت نمی‌فرستند، همان‌طور که آن‌ها می‌خواستند. ما دعا می‌کنیم که الله آن‌ها را هدایت کند. باشد که مردم از پیروی امیال خود دست بردارند.