السلام عليكم ورحمة الله وبركاته أعوذ بالله من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين. مدد يا رسول الله، مدد يا سادتي أصحاب رسول الله، مدد يا مشايخنا، دستور مولانا الشيخ عبد الله الفايز الداغستاني، الشيخ محمد ناظم الحقاني. مدد. طريقتنا الصحبة والخير في الجمعية.

Latest translations

2026-10-16

Other
Tariqatuna s-suhbah wa l-khayru fi l-jamiyyah. مولانا شیخ بهاءالدین نقشبندی این سخن را در تک‌تک صحبت‌های خود می‌فرمودند. ایشان دوازده‌هزار مورد از این سخنرانی‌ها را ایراد فرمودند. ما برای بهره‌مند شدن از برکت الله عز و جل، ایشان را الگوی خود قرار می‌دهیم و تلاش می‌کنیم مانند ایشان باشیم، ان‌شاءالله. ما تلاش می‌کنیم تا جای ممکن از ایشان پیروی نماییم. سنت یعنی پیروی از الگوی پیامبر صلی‌الله علیه و سلم. ما همان کاری را انجام می‌دهیم که ایشان انجام دادند. ما می‌کوشیم سنت را زندگی کنیم و تمام آنچه را که پیامبر صلی‌الله علیه و سلم در عمل به ما آموختند، پیاده کنیم. برای هر سنتی که به جا آورده شود، الله به هر کسی که آن را انجام دهد، پاداشی ده‌برابر – ده حسنه – عطا می‌فرماید. و برای آخرالزمان، پیامبر صلی‌الله علیه و سلم پاداش هفتاد یا حتی صد شهید را به کسی وعده می‌دهد که سنتی فراموش‌شده از پیامبر صلی‌الله علیه و سلم را دوباره زنده کند. ما از مشایخ خود پیروی می‌کنیم. و مشایخ ما از پیامبر صلی‌الله علیه و سلم پیروی می‌کنند. تمام نیت و مقصود ما این است که راه پیامبر صلی‌الله علیه و سلم را بپیماییم – و از هر آنچه کسانی که محبتی نسبت به پیامبر صلی‌الله علیه و سلم ندارند انجام می‌دهند، می‌گویند یا آموزش می‌دهند، دوری گزینیم. ما از چنین افرادی دوری می‌کنیم. ما به اهل سنت و جماعت، اهل طریقت و شریعت تعلق داریم. ما از یک مذهب پیروی می‌کنیم. ما راه یک طریقت را می‌پیماییم. این برای شما مانند سقفی محافظ است. تا زمانی که زیر این چتر محافظ بمانید، از گزند و دام‌های شیطان و پیروانش در امان هستید. در آنجا آن‌ها نمی‌توانند هیچ آسیبی به شما برسانند. زیر این سایهٔ حفاظتی، شما پیوسته پناه و آرامش بیشتری برای خود می‌یابید. الحمدلله، ما در اینجا به خاطر محبت به الله و محبت به پیامبر صلی‌الله علیه و سلم گرد هم آمده‌ایم. این دیدار و گردهمایی ما در جهت کسب علم – طلب العلم – است. همهٔ شما برای کسب علم اینجا هستید؛ می‌خواهید بیاموزید. شما جویندگان علم هستید. الله طالب علم (جویندهٔ دانش) را دوست دارد. او به فرشتگان فرمان می‌دهد که بال‌های خود را زیر پاهایش بگسترانند، به‌گونه‌ای که بر بال‌های فرشتگان حمل شود. این دقیقاً همان چیزی است که ما در اینجا برایش تلاش می‌کنیم. مهم نیست که هر یک از ما چه اندازه متوجه شویم؛ از آنجا که در اینجا گرد هم آمده‌ایم، الله رحمت و برکت خود را بر این جمع نازل می‌فرماید. از این رو پیامبر صلی‌الله علیه و سلم می‌فرماید: هرگاه بر باغی از باغ‌های بهشت گذر کردید، در آنجا درنگ کنید و تا می‌توانید توشه برگیرید. صحابه پرسیدند: «ما که در دنیا زندگی می‌کنیم – پس این باغ‌های بهشت چیستند؟» ایشان پاسخ فرمودند: «آن‌ها مجالس علم هستند. آن‌ها همچون بهشتند.» و هر کس به آنجا وارد شود، الله او را از نعمت‌های بهشت بهره‌مند می‌سازد. بهشت بی‌نهایت ارزشمند و گرانبهاست. نه می‌توان آن را تصور کرد و نه می‌توان با چیزی در این جهان مقایسه‌اش نمود. از این رو هر کس به اینجا می‌آید، الحمدلله، از این برکات که همچون بارانی لطیف فرو می‌بارند، بهره‌مند می‌شود، الحمدلله. درست همان‌طور که صدای باریدن باران را در بیرون می‌شنویم. ما از صمیم قلب الله را برای هر آنچه به ما عطا می‌فرماید شکر می‌گوییم. انسان – و پیش از همه مؤمن – باید قدردان نعمت‌های الله باشد و همواره او را برای آن‌ها شکر گوید. در مورد دیگران: ما مسئولیتی در قبال آن‌ها نداریم. آن‌ها در واقع خودشان باید بدانند. الله به آن‌ها عقل بخشیده تا نیک را از بد تشخیص دهند. اما متأسفانه امروزه کسانی هستند که خود را بسیار باهوش می‌پندارند و می‌خواهند دیگران را به گمراهی خود بکشانند: آن‌ها آنچه را که حقیقتاً خوب و درست است، نادرست جلوه می‌دهند. در مقابل، اموری را که فطرتاً می‌دانیم مخالف با سرشت انسانی است، به صراحت باطل و نادرست اعلام می‌کنیم – و می‌دانیم که هرگز نباید آن‌ها را انجام داد. اما آن‌ها ادعا دارند که: «شما باید از ما پیروی کنید و آنچه را می‌گوییم انجام دهید.» ولی این کاملاً نادرست و باطل است. ما هرگز نمی‌توانیم از آن پیروی کنیم. پیامبران همواره راه حق را به ما نشان داده‌اند. و آخرین پیامبر، پیامبر ما محمد صلی‌الله علیه و سلم، آنچه را بشریت برای زندگی نیاز دارد به کمال رسانده است. همهٔ امور مهم برای انسان را در قرآن و از طریق پیامبر صلی‌الله علیه و سلم، سیدنا محمد صلی‌الله علیه و سلم، می‌یابیم. برای هر چیزی در زندگی، از نخستین نفس تا واپسین روز، هدایتی روشن وجود دارد که باید بدان پایبند باشیم. الله از همان بدو تولد، نظام خود را همراه نوزاد قرار داده است و هر چه انسان بزرگ‌تر می‌شود، مسئولیت بیشتری بر عهده می‌گیرد. بنابراین انسان نمی‌تواند صرفاً بگوید: «من از این خوشم می‌آید، پس انجامش می‌دهم. من آزادم و هر کاری دلم بخواهد می‌کنم.» غیرممکن است چنین چیزی فرجام نیکی برایتان داشته باشد. زیرا آنچه به خود انسان آسیب می‌رساند، در جامعه، کشور و تمام جهان نیز فساد و تباهی به بار می‌آورد – و مستقیماً به فاجعه منتهی می‌شود. ما در همه‌جا می‌بینیم که چگونه مردم امور را طبق هوی و هوس خود دگرگون می‌سازند. و هر بار که چیز جدیدی ابداع می‌کنند که آن را مایهٔ پیشرفت می‌دانند، در پایان همه‌چیز فقط بدتر می‌شود. دقیقاً به همین دلیل است که گرد هم می‌آییم: تا بشناسیم چه چیزی واقعاً اهمیت دارد و چه چیزی به ما آسیب می‌زند. الله عز و جل خود این را به ما آموخته است. «عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ» (قرآن ۹۶:۰۵) او به انسان چیزهایی آموخت که پیش از آن هیچ دانشی دربارهٔ آن‌ها نداشت. در آن روزگار، بسیاری از صحابه به سرزمین‌های دوردست رفتند تا این حقایق را به گوش ملت‌ها برسانند. مردم آن دیار سخت در شگفت شدند: «این همه را از کجا می‌دانید؟ ما خود این را می‌دانستیم، اما شما که دورافتاده در بیابان زندگی می‌کنید – این دانش را از کجا آورده‌اید؟» آنان پاسخ دادند: «این علم الله است. آن را به هر کس که بخواهد عطا می‌فرماید.» امروزه بسیاری از مردم گمان می‌کنند همه‌چیز را می‌دانند. در حالی که تمام دانش آن‌ها حتی قطره‌ای در اقیانوس علم الهی نیست. این کمتر از ذره‌ای غبار است – و با این حال آن‌ها غرق در کبر و غرورند. آن‌ها به هوش مصنوعی، رایانه‌ها و تمام دستاوردهای خود فخر می‌فروشند. اما این هیچ است. حتی نمی‌توان گفت: «در مقایسه با علم الله.» زیرا هیچ چیز را اصلاً نمی‌توان با علم او مقایسه کرد. حتی به کار بردن تعبیر «در مقایسه با علم الله» از اساس نادرست است. چرا که هرگز نمی‌توان یک ذره غبار را با تمام کیهان مقایسه کرد. آنچه به آن افتخار می‌کنند، در حقیقت هیچ نیست. آن‌ها خود مغرورند و دیگران را نیز به بیهودگی و خودبینی همچون خود سوق می‌دهند. اما در این کار هیچ سود حقیقی‌ای نهفته نیست. زیرا به محض اینکه چشمانشان برای همیشه بسته شود، نفس بند می‌آید – و هیچ چیز برایشان نمی‌ماند. همه‌چیز ناگهان پایان می‌یابد. پس چه سودی به حال آنان دارد؟ تنها کسی سود حقیقی را می‌برد که مؤمن باشد و شهادت دهد: همه‌چیز از جانب الله عز و جل است – نه از ماشین‌ها و نه از انسان‌ها. مردم امروز ستم‌های بسیاری به یکدیگر روا می‌دارند، دیگران را به زیر پا گذاشتن فطرت انسانی وا‌می‌دارند و به خویشتن آسیب می‌زنند؛ این هرگز نمی‌تواند مایهٔ نجات و عاقبت‌به‌خیری آنان شود. خیر و نیکی، الحمدلله، تنها نصیب کسانی است که از پیامبر صلی‌الله علیه و سلم پیروی می‌کنند. و هر کس از پیامبر صلی‌الله علیه و سلم پیروی کند، الله او را دوست می‌دارد. در قرآن آمده است (قرآن ۰۳:۳۱): «قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ». «بگو: اگر الله را دوست دارید، از من پیروی کنید تا الله شما را دوست بدارد.» و این والاترین امر برای تک‌تک انسان‌هاست: اینکه الله او را دوست بدارد. مورد لعنت الله واقع شدن – این بدترین اتفاقی است که ممکن است برای کسی رخ دهد. و امروزه افراد بسیاری هستند که زیر لعنت او قرار دارند. در حال حاضر هنوز متوجه آن نیستند، اما در پایان مطرود و بی‌یاور خواهند ماند و هیچ چیز به فریادشان نخواهد رسید. تنها در جهان آخرت است که مؤمنان فرجام این افراد را می‌بینند و از اعماق وجود شکرگزار خواهند بود که از پی آنان نرفته‌اند. در این دنیا مردم مسحور و خیره به این‌گونه امور می‌نگرند. اما آن محافل نیکی‌ها را پنهان می‌دارند و تنها پلیدی‌ها را به نمایش می‌گذارند. پس اجازه ندهید آنچه می‌گویند شما را منحرف و سرگردان کند. الحمدلله، ما از الله کاملاً راضی و خشنودیم. الله همه‌چیز را به ما ارزانی داشته است. و هرگاه او بنده‌ای را دوست بدارد، به او ایمان عطا می‌فرماید. این باارزش‌ترین چیز در جهان است. الحمدلله، الله به همهٔ انسان‌ها این ایمان را عطا فرماید. اما تنها در آخرالزمان است که سراسر جهان به اسلام روی خواهد آورد. زیرا این وعدهٔ الله به پیامبرش صلی‌الله علیه و سلم است. این وعده محقق خواهد شد، ان‌شاءالله. امیدواریم که هرچه زودتر آن زمان فرا رسد. ما می‌بینیم که جهان چقدر در رنج است؛ مردم بی‌رحمانه همه‌چیز را چپاول و غارت می‌کنند. آن‌ها چیزهای بی‌شماری را تباه و نابود کرده‌اند. به همین دلیل، ما به کسی نیاز داریم که اوضاع را دوباره سامان دهد و این زمین را بار دیگر برای بشریت قابل زندگی کند. مولانا شیخ می‌فرماید هنگامی که مهدی علیه‌السلام ظهور کند، صلحی پربرکت حاکم خواهد شد: شب‌ها باران طراوت‌بخش می‌بارد و روزها زیباترین هوا برقرار است. همه‌چیز سرشار از برکت خواهد بود. دیگر هیچ بحران اقتصادی، هیچ سختی و هیچ فقری وجود نخواهد داشت. ان‌شاءالله تمام این برکات با سیدنا المهدی علیه‌السلام خواهد آمد. ان‌شاءالله که به‌زودی رخ دهد. با این حال، ما از همین حالا از صمیم قلب شاکر الله برای تمام آنچه به ما عطا می‌کند، هستیم. ما شکایتی نمی‌کنیم – اما آنچه را که کافران رواج می‌دهند نیز نمی‌پذیریم. این نکته‌ای است که همه باید به آن آگاه باشند. اگر کار ناپسندی دیدید، هرگز نگویید: «این روزها این موضوع دیگر عادی است.» ما می‌گوییم: «خیر، این عادی نیست. ما این را تأیید نمی‌کنیم.» دست‌کم در قلب خود باید این مخالفت را احساس کنید. زیرا اگر به تماشای بدی‌ها عادت کنید و آن‌ها را عادی بشمارید، قلبتان فاسد می‌شود – هرگز نباید حرام را امری عادی تلقی کرد. الله ما را همراه با خانواده‌هایمان و مسلمانان در سراسر جهان، چه در اینجا و چه در کشورهای دیگر، حفظ فرماید. الله همگی آنان را در راه خود ثابت‌قدم بدارد تا همواره به یاد او باشند. ان‌شاءالله اگر آنان از الله خشنود باشند، الله نیز از آنان خشنود خواهد بود.

2026-10-20

Other
«الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ، مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ۔» (سوره ۱۱۴: ۵–۶) وسواس از جانب شیطان است، همان‌طور که الله عزوجل می‌فرماید. وسواس دقیقاً به چه معناست؟ به این معناست که انسان مدام در شک باشد که آیا کاری که انجام می‌دهد درست است یا خیر. الله عزوجل و پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) می‌فرمایند: «یَسِّرُوا وَلا تُعَسِّرُوا» – یعنی کار را بر مردم آسان بگیرید و بر آنان سخت نگیرید. اما شیطان می‌خواهد همه‌چیز را سخت و پیچیده کند تا مردم را از کار خیر بازدارد. وسواس یعنی اینکه مدام از خود بپرسی: «آیا این کار را درست انجام دادم؟ آیا نمازم صحیح است؟ آیا واقعاً آن را درست انجام می‌دهم؟» به‌ویژه در همین منطقه، مردم حتی در گفتن تکبیر نیز به‌شدت مستعد این وسواس هستند، و برخی افراد نیز آن‌ها را در این وسواس بیشتر تقویت می‌کنند. وقتی نمازشان را آغاز می‌کنند، گویی یک عمر طول می‌کشد تا تنها بگویند «الله اکبر». تا بالاخره «الله اکبر» را به زبان بیاورند، چه بسا امام به رکوع رفته باشد. این نمونه بارزی از وسواس است. همچنین گروه‌های خاصی وجود دارند – الحمدلله در این دیار تعدادشان زیاد نیست – زیرا شیطان در بیرون از طریقت گروه‌های فراوانی پدید آورده است که بازی دادن آن‌ها برایش بسیار آسان است. کسی که در طریقت نباشد، به‌سرعت بازیچه‌ای در دستان شیطان می‌شود. بدترین ویژگی این افراد این است که حتی اگر کسی مسلمانی مخلص و نیکوکار باشد، به سراغش می‌آیند و این وسواس را در دل او می‌کارند: «اگر این کار را بکنی، کافری؛ اگر آن کار را بکنی، مشرکی؛ و اگر چنین کنی، بی‌دین می‌شوی.» اسلام – و به‌ویژه طریقت – قاطعانه چنین چیزی را رد می‌کند. در طریقت اصل بر این است که الله هر آنچه را که بنده‌اش به خاطر او انجام دهد، می‌پذیرد؛ نیت خالصانه برای الله عزوجل کاملاً کفایت می‌کند. فقط بگو «بسم الله»، نیت نماز کن و بگو «الله اکبر» – و تمام. نباید ذهنت را درگیر این کنی که آیا همه‌چیز بی‌نقص انجام شد یا نه. قضاوت در این باره بر عهده تو نیست. تنها از الله عزوجل پیروی کن، وظیفه‌ات را انجام بده و به وسواس میدانی نده. زیرا با گذشت زمان، وسواس همواره بدتر می‌شود و در نهایت زندگی آن مرد یا زنِ گرفتار را تباه می‌سازد. بعضی از مردم فقط برای یک وضو گرفتن، یک ساعت تمام وقت تلف می‌کنند یا برای شست‌وشو به حمام می‌روند و تا دو ساعت بیرون نمی‌آیند. چنین رفتاری زندگی انسان‌ها را نابود می‌کند. و این صددرصد از سوی شیطان است. با خودتان چنین نکنید – الله این بار را بر دوش شما نگذاشته است. فقط نیت کنید و سریع وضویتان را بگیرید. اگر دیدی وسواس به سراغت می‌آید، در یک دقیقه وضویت را تمام کن و خودت را معطل نکن. در مورد نماز هم همین‌طور: سریع نماز بخوان و ذهنت را درگیر چیزی که برخی آن را خشوع (حضور قلب کامل) می‌نامند، نکن. روزی شخصی از من پرسید: «چگونه می‌توانم به خشوع برسم؟» اصلاً فکرت را درگیر خشوع نکن – ما اصلاً نیازی نداریم که به دنبال آن باشیم. فقط نماز بخوان. نماز فرض و دستوری از جانب الله است: آن را به‌جا بیاور و پی کارت برو. نگذار شیطان با تو بازی کند. زیرا او با این وسوسه که داری کار را بسیار دقیق و با وسواس انجام می‌دهی، فریبت می‌دهد، در حالی که در حقیقت تنها به خودت آسیب می‌زنی – تا جایی که شاید سرانجام اصلاً نت Removeوانی نماز بخوانی. بسیاری از کسانی که دچار این وسواس شدند، در پایان نمازشان، عقلشان، سلامتی‌شان – همه‌چیزشان را از دست دادند. الله ما را از شر چنین افرادی محفوظ بدارد. طریقت آسان است و اسلام آسان است: «یَسِّرُوا وَلا تُعَسِّرُوا» – آسان بگیرید و سخت نگیرید. الله بر همه ما آسان گرداند.

2026-10-17

Other
مولانا شیخ به ما دستور فرمودند که روز را به خاطر الله عزوجل با صحبت و نصیحت – یعنی پند و اندرز نیکو – آغاز کنیم. در گذشته، مردم چیزهای زیادی نداشتند که حواسشان را پرت کند و مشغولشان سازد. امروز هر کسی در خانه‌اش تلویزیون دارد. و اکنون چیزی در اختیار داریم که حتی از تلویزیون هم بدتر است. آن زمان، وقتی کودک بودیم، الحمدلله در خانه‌مان تلویزیون نداشتیم. بعدها اگرچه تلویزیون آمد، اما برنامه‌ها قبل از نیمه‌شب، در ساعت یازده تمام می‌شد. امروز مردم این دستگاه‌ها، اینترنت و کامپیوترها را دارند و تا نماز فجر بیدار می‌مانند. پس از آن – البته بسیاری اصلاً نماز نمی‌خوانند – کسانی هم که اهل نمازند، نزد ما می‌آیند و گلایه می‌کنند: «ای شیخ، برای ما دعا کنید! ما نمی‌توانیم برای نماز فجر بیدار شویم.» معلوم است که نمی‌توانید. وقتی تازه در ساعت ۱۲، ۱ یا ۲ نیمه‌شب می‌خوابید، چگونه می‌خواهید برای فجر بیدار شوید؟ این کار اصلاً ممکن نیست. بنابراین باید برای هر چیزی حد و مرزی تعیین کنید. آزادیِ بی‌حدوحصر فایده‌ای ندارد. باید به این نکته آگاه باشید. در هر چیزی تسلیم خواسته‌های نفس خود نشوید. اگر می‌خواهید برای فجر بیدار شوید، زود بخوابید. یک بار از مولانا سؤال شد که بهترین زمان برای خواب چه وقت است. ایشان پاسخ دادند: بین ساعت ۱۱ شب تا ۳ بامداد. امروزه بسیاری از مردم تا بعد از نیمه‌شب یا ساعت ۱ بامداد بیدار می‌مانند. برخی حتی تا ساعت ۳. آن‌ها تازه بعد از ساعت ۳ به رختخواب می‌روند. این مقدار خواب برای بدن ما کافی نیست. ما باید هم به جسم و هم به روح و روانمان استراحت بدهیم. الله این زمان را برای عبادت شما مقدر فرموده است – برای تهجد و فجر –، اما شما دقیقاً در همان زمان می‌خوابید. به همین دلیل باید در هر کاری اعتدال را رعایت کنید. به خواسته‌های نفس خود میدان ندهید. البته مهار کامل آن به صورت صددرصد ممکن نیست؛ کار دشواری است. اما خود را تسلیم هر آنچه نفستان طلب می‌کند نکنید و به سادگی به آن تن ندهید. اگر این را رعایت کنید، جسم و جان در آرامش و رضایت خواهند بود. و هنگامی که به آرامش برسند، توان خویشتن‌داری را نیز به دست خواهید آورد و بدنتان سالم خواهد ماند، ان‌شاءالله. الله به ما در به کار بستن این امر یاری رساند و آن را برای همه ما آسان فرماید، ان‌شاءالله.

2026-10-16

Other
وقتی صبح‌ها بیدار می‌شویم و روزمان را آغاز می‌کنیم، می‌گوییم — گمان می‌کنم حدیث باشد — هنگامی که در آغاز روز نو از کسی پرسیده می‌شود حالت چطور است: «کیفَ أصبَحتُم؟» در پاسخ می‌گویند: «أصبحنا و أصبح المُلکُ لله.» «شبت چطور بود و روز نو را چگونه آغاز می‌کنی؟» سپس بگو: «الحمدلله، ما روزمان را با الله آغاز می‌کنیم.» همه چیز از آنِ الله است. «الملک لله» — تمام پادشاهی و فرمانروایی متعلق به الله است. و چه کسی رستگار است؟ «أفلَحَ مَن قال لا إله إلا الله محمد رسول الله.» پیروز واقعی در تمام زمان‌ها کسی است که بگوید: «لا إله إلا الله محمد رسول الله.» این را مردم — و به ویژه مسلمانان — باید بدانند. همه چیز از آنِ الله است. از زمانی که او این جهان و سیدنا آدم علیه‌السلام را آفرید، هر روز مانند روز دیگر بوده است. از «مُلک» الله (فرمانروایی او) مطلقاً ذره‌ای کاسته نمی‌شود. همه چیز بدون تغییر باقی می‌ماند. نگران زندگی یا همهٔ این مسائل نباشید. تنها از یک چیز مطمئن باشید: اگر «لا إله إلا الله» بگویید و مطیع الله عزّوجل باشید، از پیروزمندان خواهید بود. در این دنیا همواره مشکلات بی‌شمار و مسائلی وجود دارد که ذهن مردم را به خود مشغول می‌کند. البته امروزه وضعیت بدتر از گذشته است، اما با این وجود، نه برای الله و نه برای ما چیزی تغییر نکرده است. پس، الحمدلله، ما سعادتمند خواهیم بود — و خوشبختیم — که می‌توانیم این کلمات را بر زبان آوریم: «لا إله إلا الله محمد رسول الله»، صلی الله علیه وسلم. الله به شما برکت دهد. و من الله التوفیق، الفاتحه.

2026-10-14

Dergah, Akbaba, İstanbul
وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِن بَعْدِ مَا قَنَطُوا وَيَنشُرُ رَحْمَتَهُ ۚ وَهُوَ الْوَلِيُّ الْحَمِيدُ (42:28) الله، عزّ و جل... ماشاءالله، این‌همه باران — از آنجا که همه‌چیز در دست اوست، باران و همه‌چیز نیز متعلق به اوست... در تمام این‌ها، قدرت عظیم الله، عزّ و جل، آشکار می‌شود. باران... ماشاءالله، از صبح سیل‌آسا باران می‌بارد. اگر مردم — اگر کسانی که ایمان نمی‌آورند — می‌خواهند معجزه‌ای ببینند: بزرگ‌ترین معجزه اینجاست! دریاهایی کامل آن بالا در هوا معلق‌اند. هر زمان که بخواهد و هر جا که اراده کند، رحمتش را از آن فرو می‌فرستد. یا رحمت می‌بخشد یا با آن عذاب می‌کند. الله با ما با رحمت رفتار فرماید، و این باران برای ما مایه‌ی برکت باشد. مایه‌ی بلا و گزند نباشد، بلکه سرشار از برکت باشد. اما در برابر قدرت او... در برابر قدرت مطلق الله باید خشوع و خضوع داشت. او بر همه‌چیز فرمان می‌راند — او هر چه بخواهد انجام می‌دهد. ابرها در آسمان حرکت می‌کنند. دریاهای بی‌شماری آن بالا هستند، حجم عظیمی از آب در هوا. اقیانوس‌هایی کامل در آسمان پرواز می‌کنند! هر کجا فرمان دهد، در آنجا باران می‌باراند. و هر جا نخواهد، آن‌ها به‌سادگی گذر می‌کنند. همان ابر از آسمان عبور می‌کند، بی‌آنکه حتی یک قطره فرو ریزد. به راستی، هر آنچه از جانب الله، عزّ و جل، باشد، معجزه است. مردم از این معجزه و آن معجزه سخن می‌گویند... معجزه یعنی به‌وقوع‌پیوستنِ امری به ظاهر ناممکن. اما برای قدرت مطلق الله، عزّ و جل، هیچ «ناممکنی» وجود ندارد. بنابراین، انسان‌ها باید از آن عبرت گیرند و الله را سپاس گویند. و هرگز امیدشان را به او از دست ندهند. «و اوست که باران را پس از آنکه ناامید شدند فرو می‌فرستد» — «قَنَطوا» یعنی از دست دادن هر گونه امید. اما امید به الله را هرگز نباید از دست داد — فرقی نمی‌کند چه اتفاقی بیفتد! در هر شرایطی که باشید: باید یقین داشته باشید که یاری الله فرا می‌رسد. کسی که امیدش به الله را از دست بدهد، ایمانش ضعیف است — یا اصلاً ایمانی ندارد. کافران در هر حال از همه‌چیز می‌ترسند، زیرا هیچ تکیه‌گاهی در زندگی ندارند. اما مؤمن بر الله، عزّ و جل، توکل می‌کند. از آنجا که همه‌چیز در دست اوست، به رحمتش پناه می‌برد. او در مسیر او استوار می‌ماند. او خود را به این رحمت می‌سپارد و الله از او محافظت می‌کند. الله همه‌ی ما را محافظت فرماید. این باران نیز پربرکت باشد. ان‌شاءالله مایه‌ی خیر و بهره برای سراسر امت باشد. ان‌شاءالله با این رحمت، ایمانی عمیق و برکتی فراوان نیز نازل شود. الله از همه‌ی شما راضی و خشنود باشد.

2026-10-13

Bedevi Tekkesi, Beylerbeyi, İstanbul
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ردوا السائل ولو بظلف محرق پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) می‌فرمایند: «هیچ‌گاه نیازمند و سائلی را دست‌خالی رد نکنید – حتی اگر فقط یک پاچه یا سمِ سوخته حیوانی به او بدهید.» بنابراین حتماً چیز اندکی به او بدهید. حتی اگر ارزش چندانی نداشته باشد: نگذارید کسی که از شما کمک می‌خواهد، همین‌طور برود. علمای بزرگ نیز به پیروی از سنت پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) هرگز کسی را دست‌خالی بازنمی‌گرداندند. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ردوا مذمة السائل ولو بمثل رأس الذباب و پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) در ادامه می‌فرمایند: «به سائل چیزی بدهید، حتی اگر به اندازه سرِ مگسی باشد، پیش از آن‌که او را رد کنید.» پس پیامبر (درود بر او باد) بسیار صریح می‌فرمایند: او را دست‌خالی نفرستید؛ حتی اگر چیزی کاملاً ناچیز باشد – آن را به او بدهید. اینکه خوشش بیاید یا نه، کاملاً به خودش مربوط است. تو با این کار وظیفه خود را انجام داده‌ای. اگر به برخی از گدایان امروزی نگاه کنید: کسی تمام روز زحمت می‌کشد، نان می‌پزد یا نان کنجدی می‌فروشد – و وقتی پول یک نان کنجدی را به گدا می‌دهد، او رو ترش می‌کند. این دیگر مشکل خود اوست. بنابراین: چیزی بدهید، هرچند اندک باشد. اینکه راضی باشد یا نه، به خودش واگذار شده است. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم جهد البلاء أن تحتاج إلى ما في أيدي الناس فتمنعه پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) می‌فرمایند: «سخت‌ترین بلا این است که به آنچه در دست مردم است نیازمند شوی و تو را محروم سازند.» یعنی انسان در تنگنا باشد، و طرف مقابل توانایی کمک داشته باشد، اما دریغ ورزد و او را رد کند. و این آزمونی هولناک است – الله ما را از آن در امان بدارد! قال رسول الله صلى الله عليه وسلم شر الناس الذي يسأل بالله ثم لا يعطي پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) می‌فرمایند: «بدترینِ مردم کسانی هستند که به خاطر الله از آن‌ها درخواست کمک می‌شود و با این حال چیزی نمی‌دهند.» کسی نام الله را می‌آورد و می‌گوید: «به خاطر الله کمکم کن!»، اما تو چیزی به او نمی‌دهی. دقیقاً همین افراد بدترین‌ها در میان مردم هستند. زیرا نام والای الله برده شد، اما بدان اعتنایی نشد. همان‌طور که پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) یادآوری می‌کنند: حتماً چیزی بدهید، هرچند اندک باشد – دست‌کم به احترام نام الله. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ضع في يد المسكين ولو ظلفا محرقا پیامبر (درود بر او باد) می‌فرمایند: «در دست نیازمند چیزی بگذارید – حتی اگر فقط سمِ سوخته حیوانی باشد.» قال داود إدخالك يدك في فم تنين إلى أن تبلغ المرفق فيقضمها خير لك من أن تسأل من لم يكن له شيء ثم كان این نیز حکمتی عمیق است که پیامبر ما در اینجا از حضرت داوود (درود بر او باد) روایت می‌کنند: حضرت داوود فرمود: «اینکه دستت را تا آرنج در دهان اژدها فرو ببری تا آن را خرد کند، برای تو بهتر از آن است که از کسی که چیزی نداشته و تازه به جایی رسیده، گدایی کنی.» چنین افراد نوکیسه‌ای را می‌شناسید: اصل و نسب خود را فراموش می‌کنند و اغلب بسیار متکبر و غیرقابل‌تحمل می‌شوند. حضرت داوود دقیقاً از همین برحذر می‌دارد. الله هیچ‌کس را هرگز محتاج چنین افرادی نگرداند! قال رسول الله صلى الله عليه وسلم مسألة الغني شين في وجهه يوم القيامة پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) می‌فرمایند: «اگر توانگری گدایی کند، این کار در روز قیامت به عنوان لکه ننگی بر چهره‌اش نمایان خواهد بود.» کسی که در واقع بی‌نیاز است، اما تکدی‌گری را عادت بد خود کرده، در روز جزا به شدت رسوا خواهد شد. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم لأن يأخذ أحدكم حبله ثم يغدو إلى الجبل فيحتطب فيبيع فيأكل ويتصدق خير له من أن يسأل الناس پیامبر (درود بر او باد) می‌فرمایند: «اینکه یکی از شما ریسمانش را بردارد، به کوه برود، هیزم جمع کند، آن را بفروشد و از آن بخورد و صدقه دهد، بسیار بهتر از آن است که از دیگران گدایی کند.» اینکه انسان با دسترنج خود زندگی بگذراند و حتی از همان اندک نیز انفاق کند، هزاران بار شرافتمندانه‌تر از دست دراز کردن پیش دیگران است. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم للسائل حق وإن جاء على فرس پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) می‌فرمایند: «برای سائل حقی هست – حتی اگر سوار بر اسب بیاید.» بنابراین اگر کسی درخواست کمک کرد – حتی اگر مغرورانه سوار بر اسب یا امروزه با ماشینی گران‌قیمت بیاید – نباید او را دست‌خالی گذاشت. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم لو تعلمون في المسألة ما مشى أحد إلى أحد يسأله شيئا پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) می‌فرمایند: «اگر پیامدهای ویرانگر درخواست و گدایی را در آخرت می‌دانستید، هیچ انسانی هرگز برای درخواست چیزی به سوی دیگری نمی‌رفت.» تکدی‌گری که جای خود دارد: شما حتی از اینکه اصلاً چیزی درخواست کنید نیز پروا می‌کردید. تکدی‌گری نزد الله چنین بار سنگینی دارد. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم لو يعلم صاحب المسألة ما له فيها لم يسأل پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) می‌فرمایند: «اگر درخواست‌کننده می‌دانست چه سرانجامی برایش در پی دارد، هرگز دست دراز نمی‌کرد.» اگر می‌دانست چه رسوایی و گناه بی‌پایانی در آن نهفته است، ترجیح می‌داد گرسنگی بکشد اما هرگز گدایی نکند. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم لولا أن المساكين يكذبون ما أفلح من ردهم این نکته‌ای بسیار اساسی است. پیامبر هم با بخشندگان و هم با نیازمندان سخن می‌گوید و آنچه را الله، قادر متعال، به او وحی فرموده بیان می‌کند: «اگر نیازمندان گاهی دروغ نمی‌گفتند، هر کس که آنان را رد می‌کرد رستگار نمی‌شد.» زیرا برخی بسیار اغراق می‌کنند و اصرار می‌ورزند: «من هیچ چیز ندارم، فوراً به فلان و بهمان نیاز دارم.» رسول الله (درود و سلام بر او باد) می‌فرمایند: «چه خوب که گاهی دروغ می‌گویند، زیرا در غیر این صورت هر کس آنان را دست‌خالی برمی‌گرداند، هلاک می‌شد.» قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ليجيئن أقوام يوم القيامة ليس في وجوههم مزعة من لحم قد أخلقوها پیامبر (درود بر او باد) می‌فرمایند: «در روز قیامت اقوامی خواهند آمد که به خاطر گدایی همیشگی‌شان، حتی یک تکه گوشت بر چهره‌شان باقی نمانده است.» تکدی‌گری عملاً انسان را از هر کرامتی تهی می‌سازد – تا این اندازه نزد الله ننگین است. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم من استغنى أغناه الله ومن استعف أعفه الله ومن استكفى كفاه الله ومن سأل وله قيمة أوقية فقد ألحف پیامبر (درود بر او باد) می‌فرمایند: «هر کس از گدایی خودداری کند و مناعت طبع ورزد، الله او را بی‌نیاز خواهد ساخت.» هر کس در برابر مردم خوار نشود، الله به او قناعت می‌بخشد و او را از وابستگی به دیگران دور نگاه می‌دارد. «و هر کس پاکدامنی و عفت جوید، الله پاکی او را حفظ خواهد کرد.» هر کس بخواهد وقار و آبروی خود را حفظ کند، الله او را در پناه خود می‌گیرد. «و هر کس از الله کفایت بخواهد، او برایش کافی خواهد بود.» «اما هر کس با داشتن مالی به ارزش یک اوقیه گدایی کند، با گستاخی و بی‌شرمی دست نیاز دراز کرده است.» بنابراین، کسی که با وجود داشتن اندوخته مالی باز هم گدایی می‌کند، عامدانه خود را به ورطه هلاکت می‌افکند.

2026-10-13

Dergah, Akbaba, İstanbul
صحابه‌ای از پیامبر (درود و سلام بر او باد) نصیحت خواست: «مرا پندی ده که بدان پایبند بمانم.» پیامبرمان (درود و سلام بر او باد) فرمود: «لا تغضب؛ خشمگین مشو، مهار خود را از کف مده.» او برای بار دوم پرسید و باز هم پاسخ این بود: «خشمگین مشو.» بار سوم آن صحابی دریافت: حتی اگر تا فردا صبح هم به پرسیدن ادامه دهم، پاسخ ایشان دقیقاً همان خواهد بود. پس این نکته‌ای فوق‌العاده مهم است. اما چگونه می‌توان به این دست یافت؟ چگونه یاد بگیریم که خونسرد بمانیم و خشم خود را مهار کنیم؟ ایشان به این پرسش نیز پاسخ دادند: پیامبر (درود و سلام بر او باد) فرمود: «دانش با آموختن حاصل می‌شود، و بردباری با تمرینِ بردباری به دست می‌آید.» دانش را فقط به تدریج فرا می‌گیری؛ کسی نمی‌تواند همه‌چیز را در یک روز بیاموزد. بردباری نیز دقیقاً همین‌طور است: آرام ماندن چیزی است که باید آن را گام به گام تمرین کرد. این‌گونه نیست که به یک‌باره اتفاق بیفتد، مثل اینکه چیزی را سریع در ظرف رنگ فرو ببری؛ چنین کاری زمان می‌برد. هر بار که مسائل کوچکی رخ می‌دهد که ممکن است باعث ناراحتی‌ات شود: از آن ماجرای بزرگی نساز. بهتر است با خود بگویی: «من اجازه نمی‌دهم این موضوع عصبانی‌ام کند. این کار بیهوده و اتلاف وقت است. عصبانی شدن اصلاً چه فایده‌ای برایم دارد؟ من هم ممکن بود همین اشتباه را مرتکب شوم. بنابراین هیچ دلیلی برای خشمگین شدن وجود ندارد.» و دفعه بعد، دقیقاً همین را به یاد می‌آوری. «خب، او اشتباه کرد—هیچ‌کس بی‌عیب نیست.» و این‌گونه آرام می‌مانی. پس از چند بار، به این رویه عادت می‌کنی و دیگر هرگز به‌خاطر مسائل بی‌اهمیت برآشفته نمی‌شوی. البته مسائلی هم وجود دارد که می‌توان برای آن‌ها خشمگین شد—مانند زمانی که حدود اللهِ متعال زیر پا گذاشته شود. خشم نیز جایگاه بجای خود را دارد، اما نه در هر جایی. کسی که مدام و بی‌دلیل عصبانی می‌شود، تمام زندگی‌اش را در خشم و بی‌قراری سپری می‌کند. اما اگر درنگ کنی و آرام بمانی، با آرامش زندگی خواهی کرد—و پیش از هر کس، به خودت لطف کرده‌ای. همان‌طور که این ضرب‌المثل می‌گوید: «سرکه تند ظرف خود را می‌سوزاند.» اگر زیادی تند باشد، همان ظرفی را که در آن قرار دارد از بین می‌برد. در مورد خشم نیز وضع دقیقاً به همین صورت است. وقتی کنترل خود را از دست می‌دهی، بیش از همه به خودت آسیب می‌زنی—بسیار بیشتر از طرف مقابل. ان‌شاءالله، الله به همه ما بردباری و بصیرت عطا فرماید. ان‌شاءالله در راه او استوار بمانیم.

2026-10-12

Dergah, Akbaba, İstanbul
أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ (10:62) شکر الله، دیروز توانستیم مزارات متبرکه را در استانبول زیارت کنیم. مدت‌ها بود که چنین توفیقی نصیبمان نشده بود. از آنجا که این سفر در پیش روی ماست، این دیدار به ما ارزانی شد؛ برای تجدید قوای روحی و بهره‌مندی از نیروی معنوی آنان. پیش از همه ابو ایوب انصاری، سلطان معنوی استانبول؛ که ترک‌ها او را ایوب سلطان می‌نامند. آنان پادشاهان حقیقی هستند. حاکمان جهان آخرت. هاله سلطان، ایوب سلطان... در تمام جاهایی که این اصحاب پیامبر آرمیده‌اند ــ از آنجا که حاکمان آخرت هستند ــ برکت و فیض آنان برای همیشه جاری است. هر کس به دیدارشان بیاید، هرگز دست خالی بازنمی‌گردد. بی‌شک همه از فیض معنوی آن‌ها بهره‌مند می‌شوند. الله متعال در دنیا و آخرت، باران رحمتش را بر آنان فرو می‌بارد ــ بر آرامگاه‌هایشان و در هر جایی که حضور دارند. آنان بنیاد تزلزل‌ناپذیر اسلام بر روی این زمین هستند. هر جا که آرمیده‌اند، به‌ویژه در استانبول، آخرین مقر خلافت. هنگامی که مهدی (علیه‌السلام) ظهور کند، خلافت را از اینجا بر عهده خواهد گرفت. جهان اسلام بدون خلیفه نمی‌تواند پابرجا بماند. هنگامی که او بیاید، این میراث را تحویل خواهد گرفت ــ زیرا آثار مقدس در اینجا آماده و مهیا هستند. او آن‌ها را خواهد پذیرفت و اسلام را به سراسر جهان خواهد رساند. از این رو، بارگاه این نیکان سرشار از آرامش و رحمت است. آنان جاذبه‌ای عمیق دارند: هر که باشد، مؤمن یا غیرمؤمن، سنتی یا مدرن ــ همگی به سوی آنان کشیده می‌شوند تا با واسطه و شفاعتشان به درگاه الله دعا کنند. برخی می‌گویند: «ما برای دعاهایمان نیازی به واسطه نداریم.» اما مسئله، یاری و مدد آنان است ــ چرا که دعاهای ما در برابر دعاهای آنان هیچ جلوه‌ای ندارد. این آنان هستند که نزد الله جایگاه و اعتباری والا دارند. ما فقط امیدواریم دعاهایمان به دعای آنان پیوند بخورد تا اجابت شود. برخی ادعا می‌کنند: «هرگز به زیارت قبرها نروید!» اما نباید به چنین سخنانی گوش سپرد. زیرا جوهره و اصل ایمان ما، جهان آخرت است. پیامبران، شهیدان و اولیای الله نمی‌میرند ــ آنان به حقیقت زنده‌اند. قدرت معنوی آنان امروز حتی بیشتر هم شده است. پس از رحلتشان، قدرت روحی آنان به مراتب قوی‌تر از دوران حیاتشان است. زیرا مردم نیازمند کمک هستند و بی‌گمان باید به یاری‌شان شتافت. از این رو، توان معنوی‌شان اکنون افزون‌تر و برکتشان محسوس‌تر است. امید که الله ما را از مدد و برکت آنان بهره‌مند گرداند. امید که محفوظ بمانیم، زیرا دشمنان اسلام بسیارند. اما این اولیاء، قدرت دشمنان را درهم می‌شکنند؛ آنان کاری از پیش نخواهند برد. زیرا شیاطین فزونی یافته‌اند. آنان با تمام توان می‌کوشند تا امت محمد را گمراه کنند. اما به اذن الله، این اولیاء دژهای استوار اسلام هستند. ان‌شاءالله دشمنان رسوا خواهند شد و عقب خواهند نشست. با یاری الله، کاری از دستشان برنمی‌آید. امید که الله به همه‌چیز برکت ببخشد. امید که مدد آنان همواره همراه ما باشد، ان‌شاءالله. امید که برکت آنان همواره شامل حال ما گردد. برکت بسیار در وجود آنان نهفته است ــ بدون آن، مردم هرگز نمی‌توانستند تا این حد ثمره‌ای به بار آورند. اثر وجودی آنان، خیر و برکات بی‌شماری برای مردم در سراسر جهان به همراه دارد. برکت آنان به هر گوشه‌ای می‌رسد. ان‌شاءالله، الله این برکت را همواره بر ما مستدام بدارد. امید که یاری و مدد آنان همواره حاضر و همراه باشد. ان‌شاءالله ما را از نیروی معنوی خویش بهره‌مند سازند. ان‌شاءالله تمام این سفر به برکت آنان، راهی به سوی هدایت باشد.

2026-10-11

Dergah, Akbaba, İstanbul
«و چون بیمار شوم، او مرا شفا می‌دهد.» (۲۶:۸۰) کلام الله بلندمرتبه، حق و راستین است. الله عز و جل بیماری را می‌فرستد و اوست که شفا می‌بخشد. همه‌چیز از جانب الله عز و جل است. وقتی الله برای مؤمنی بیماری مقدر می‌کند، برای این است که درجه‌اش بالا رود و گناهانش بخشیده شود – اما این برای همه یکسان رخ نمی‌دهد. برخی را سخت‌تر دچار می‌کند و برخی را کمتر. در این نیز حکمت الهیِ او نهفته است. الله همه‌چیز را به عنوان آزمایشی به انسان‌ها می‌دهد: تا درجات عده‌ای بالا رود و از گناهان عده‌ای دیگر درگذرد. این بیماری نیز از جانب الله است. البته راه بهبودی برای بیمار از طریق پزشک است؛ سرانجام نباید آن را بدون درمان رها کرد. اما نباید خود را پریشان و مضطرب ساخت – برخی تمایل شدیدی به این‌گونه وسواس‌های فکری دارند. «آیا من بیمارم؟ مشکلی دارم؟» و چنین افرادی فوراً و کاملاً بی‌دلیل مدام نزد پزشک می‌روند. برخی دیگر نیز واقعاً بیمارند. بنابراین همواره باید با اعتدال و تدبیر عمل کرد. امروزه مردم با هر اتفاق کوچکی به درمانگاه می‌روند، تنها به این دلیل که بیمارستان‌ها و درمان‌ها رایگان هستند. و در نهایت کارهای غیرضروری زیادی انجام می‌شود. البته روش‌های درمانی برگرفته از سنت وجود دارد، اما آن‌ها نیز نیازمند تخصص و سنجیدگی هستند. نمی‌شود که انسان هر پنج دقیقه یک‌بار حجامت کند یا کارهای دیگری از این دست انجام دهد. داروها را نیز باید با احتیاط و حساب‌شده مصرف کرد. به آنچه تجویز شده پایبند باش تا درمان واقعاً مؤثر واقع شود. و حتی اگر شفای کامل حاصل نشود، باز هم الله از سنگینی بار آن می‌کاهد. دارویت را با توکل بر الله و همیشه همراه با بسم‌الله مصرف کن تا مایهٔ شفا گردد. چرا که شفا از جانب الله است، نه از خودِ قرص. دارو صرفاً یک وسیله است. بنابراین هرگز نگو: «من تنها با این دارو بهبود یافتم.» این تقدیر الله است: شفا را او عطا می‌کند و دارو تنها وسیله بود. آزمون ما انسان‌ها دقیقاً در همین نهفته است. همان‌طور که گفته شد: این یک آزمایش است – و گاهی انسان مغرور می‌شود و فکر می‌کند گزندناپذیر است. گاهی الله دقیقاً به همین دلیل بیماری می‌فرستد: تا این غرور کاذب را در هم شکند. پشت هر بیماری حکمت الله نهفته است. برخی زبان به شکایت می‌گشایند و می‌گویند: «چرا من؟» اما هر کس اعتراض و ناشکری کند، تمام پاداش خود را بر باد می‌دهد. آنگاه تمام آن رنج و درد را کاملاً بیهوده تحمل کرده است. این از جانب الله است؛ در عوض بگو: «امید است الله ما را شفا دهد»، و هرگز امید و اطمینانت را به او از دست مده. حتی تا واپسین دم نیز نباید امید به الله را از دست داد. شفا همواره ممکن است؛ از دیگران بخواه برایت دعا کنند. شکرگزار الله باشید که این را بر ما مقدر فرمود تا منزلت ما را نزد خود بالا ببرد. از این رو: برخی گله و شکایت می‌کنند و برمی‌آشوبند... در حالی که اصلاً درگاه دیگری وجود ندارد که بتوان به آن پناه برد. می‌خواهی به الله معترض شوی، فقط چون به تو بیماری داده است؟ به کجا می‌خواهی بگریزی؟ هیچ پناهگاهی از او جز به سوی خودش نیست. ما از آنِ الله هستیم و به سوی الله بازمی‌گردیم. راه گریزی وجود ندارد. الله ما را از آن در امان بدارد! الله به ما سلامتی عطا فرماید – چرا که سلامتی نعمتی بی‌بهاست. نعمتی واقعاً بزرگ و باشکوه. پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) فرمودند که بسیاری از مردم در مورد نعمت‌های اساسی دچار غفلت و فریب می‌شوند؛ آنان اصلاً به آن نمی‌اندیشند. زندگی از کنارشان می‌گذرد، بی‌آنکه دریابند تندرستی چقدر ارزشمند است. تنها زمانی که بیمار می‌شوند، درمی‌یابند که سلامتی واقعاً چه نعمت بزرگی بوده است. الله ما را حفظ فرماید و به همهٔ بیماران شفای عاجل عطا کند. ان‌شاءالله الله همهٔ ما را محافظت فرماید. ان‌شاءالله ما را از آزمایش‌های سخت بیماری در امان بدارد. ان‌شاءالله الله به ما عافیت عطا فرماید و ایمانمان را محفوظ نگه دارد.

2026-10-10

Dergah, Akbaba, İstanbul
پیامبر (درود بر او باد) در حدیثی فرمودند: «استووا ولا تختلفوا فتختلف قلوبکم» - یا هر آنچه که لفظ دقیق آن بود: «صاف و به هم‌پیوسته در کنار هم بایستید.» «با یکدیگر همدل و متحد باشید و در میان خود تفرقه نیندازید.» زیرا با نزاع و اختلاف، دل‌هایتان سنگدل و فاسد می‌شوند. و هنگامی که دل فاسد شود، هر عملی تنها در خدمت نفس انسان قرار می‌گیرد. دیگر برای رضایت و خشنودی الله انجام نمی‌شود. کسی که نفس خود را مهار نکند، در این مسیر معنوی جایی نخواهد داشت – بلکه حتی در ایمان راستین نیز جایی ندارد. بنابراین دل‌ها باید با هم پیوند داشته باشند، باید یکی و یکپارچه باشند. وقتی انسان‌ها با یکدیگر در راه الله گام برمی‌دارند، نباید دل‌هایشان از هم جدا باشد. پیامبر هشدار می‌دهند: «درباره یکدیگر با گفتن این‌که: "تو این‌گونه‌ای و تو آن‌گونه‌ای" قضاوت نکنید.» نگذارید دل‌هایتان مسموم شود. متحد بمانید و با راستی و اخلاص در کنار یکدیگر بایستید. معمولاً این سخن پیش از نماز گفته می‌شود، به‌ویژه از سوی امامان در کعبه و مدینه – هرچند اغلب تنها از روی عادت است. در مذهب فقهی ما، به محض اینکه اقامه گفته می‌شود، تکبیر را می‌گویند. نزد حنفی‌ها این‌گونه است. نزد دیگران شاید طور دیگری باشد، اما نزد ما با گفتن عبارت «قد قامت الصلاة»، تکبیر گفته می‌شود. امام سپس به سادگی تکبیر می‌گوید؛ نزد ما نیازی نیست که صف‌ها را به طور زبانی تذکر دهند، اما شاید در سایر مذاهب چنین باشد. اما در اصل، این پند و تذکر بیش از هر چیز برای خارج از نماز است: متحد باشید، صادق و بااخلاص بمانید و از راه منحرف نشوید. از هوا و هوس خود پیروی نکنید. اگر به اینجا می‌آیید، اجازه ندهید شیطان شما را از پاداش و برکت محروم سازد. و اگر تنها به دنبال ایجاد ناآرامی و تفرقه هستید، بهتر است اصلاً نیایید. اگر می‌خواهید منحرف شوید یا کینه‌ای در دل دارید، لزومی ندارد فوراً بذر اختلاف بکارید و دل‌های دیگران را مسموم کنید. زیرا هر جا تفرقه حاکم شود، دل فاسد می‌گردد. آنچه اهمیت دارد دل است: این‌که پاک و بااخلاص بماند و هیچ کینه یا نفرتی از خواهران و برادران دینی در آن نباشد. این جوهره ایمان است – و هدف این مسیر معنوی تنها این است که دقیقاً همین معنا درونی شود. نه برای هیچ چیز دیگر؛ و قطعاً نه برای نزاع و اختلاف. الله ما را حفظ کند – اما شیطان همه‌جا میان مسلمانان رخنه می‌کند. حتی در بهترین راه‌ها نیز مدام تلاش می‌کند تفرقه و نفاق بیفکند. الله ما را به خود بیاورد و هوشیار کند. و متأسفانه اغلب در این کار موفق می‌شود. مسلمانان با مسلمانان به دشمنی برمی‌خیزند؛ حتی هم‌سفران در برابر یکدیگر قرار می‌گیرند. الله یاری فرماید و چشمان ما را باز کند. کسی که در این مسیر قدم می‌گذارد، باید دلش را پاک نگه دارد: هیچ کینه‌ای از دیگران به دل نگیرد و همواره جنبه نیک آن‌ها را ببیند. اگر نفس بهانه‌جویی کرد که: «فلانی این کار را کرد و آن یکی آن کار را!»، به آن بگو: «خود تو سزاوار چیزهایی به مراتب بدتر هستی.» اگر از ما انتقادی شود، به حق بوده است. حق با طرف مقابل است – بهتر است توجهمان به این باشد که خودمان را اصلاح کنیم. نباید به نفس خود باد کنیم و آن را بزرگ جلوه دهیم، بلکه باید بر آن غلبه یابیم. الله در این راه یاور ما باشد. ان‌شاءالله چنین گردهمایی‌هایی فزونی یابد؛ محبت بیشتر شود و دل‌هایمان پاک و بی‌آلایش گردد.