Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

ماه رمضان ماهی است که در آن قرآن برای هدایت مردم و نشانه‌های روشن هدایت و فرقان نازل شده است. (2:185) در قرآن مقدس، الله تعالی ماه رمضان را ستایش می‌کند. ماهی که در آن قرآن نازل شده و پرسرت است. این ماه، ماه هدایت است. این ماه، ماه برکت برای مسلمانان و برای همه انسان‌هاست. الله تعالی می‌فرماید: "این ماه، ماه هدایت است." پیامبر ما رمضان را ماهی "مبارک" می‌نامد. کارهای نیک، نیکوکاری و عبادات که در این ماه انجام می‌شود، صد تا هفتصد و حتی شاید هشتصد برابر بیشتر پاداش می‌گیرد. الله تعالی بدون اینکه کسی بداند، آنقدر که می‌خواهد می‌دهد، اما حداقل صد برابر بیشتر از ماه‌های دیگر. او از ماه‌های دیگر باارزش‌تر است. به همین دلیل می‌توان زکات را در هر زمانی پرداخت کرد، اما اگر آن را در رمضان بدهی، پاداش بیشتری می‌گیری و یادت نمی‌رود که کی آن را پرداخت کرده‌ای. می‌توان در هر زمانی از سال زکات داد، اما از آنجا که این ماه به ویژه برکت دارد، محاسبه درهم نمی‌ریزد. نیازی نیست که فکر کنی: "آیا در این یا آن ماه داده‌ام؟"، بلکه فقط از رمضان تا رمضان می‌دهی. با پرداخت زکات، مال کاهش نمی‌یابد. بلکه از طریق زکات، مال افزایش می‌یابد. فکر نکن: "چیزی ناحق می‌گیرم و از آن سود می‌برم" - از این نفعی نخواهی برد. زیرا دیگر برای تو حق ندارد. بعد از گذشت یک سال، هرکس که نصاب را دارد، یعنی دارای ثروت کافی است، باید زکات پرداخت کند. کسی که نمی‌پردازد، حق دیگران را ضایع می‌کند. تصور کنیم مثلاً درختی را که به درختی قدرتمند رشد می‌کند. فرض کنیم می‌گوییم: "بیایید این درخت را هرس نکنیم." او را رشد می‌دهیم به امید: "باید میوه‌های بسیاری بدهد." اما اگر آن را هرس نکنید، میوه‌ها کوچک خواهند ماند. یا کیفیت آن‌ها پایین خواهد بود. اگر آن را هرس کنید، شاید تنها نیمی از درخت بزرگ باقی بماند. اما میوه‌هایی که آن‌وقت می‌دهد، زیباتر و بهتر خواهند بود. آن‌ها راحت‌تر برداشت می‌شوند. در واقع حتی میوه‌های بیشتری می‌دهد. انسان فکر می‌کند: "اگر درخت را هرس کنم، زیادی از دست می‌دهم." در حالی که با هرس نکردن، کمتر به دست می‌آوری. به خاطر تیغ‌ها نمی‌توانی به تاج درخت دسترسی پیدا کنی. نمی‌توانی از درخت به درستی استفاده کنی. زکات هم به همین شکل عمل می‌کند. مال را افزایش می‌دهد و آن را برکت می‌دهد. زیرا رضایت الله و پیامبر ما را کسب می‌کنی. و به فقرا و نیازمندان آنچه حق آنان است می‌دهی. به همین دلیل باید درک کرد که انسان باید نفس خود را غلبه کند. نباید اجازه دهد که نفس او را تسخیر کند. نباید فریب نفس را بخورد. نباید به وسوسه‌های شیطان بیفتد. شیطان و نفس می‌گویند: "تو اینقدر پول را خواهی داد. چگونه می‌خواهی آن را پس بگیری؟" فکر بازپس‌گیری را فراموش کن. "تو ضرر می‌کنی،" زمزمه می‌کند. "خیلی ضرر بزرگی وقت می‌بینی." "اینقدر هزار لیرا می‌دهی" که برای انسان به نظر مقدار بسیار زیادی است. با این حال الله تعالی آن را به تو داده است که از آن ببخشی و برکت ببری. اگر ندهی، الله آن را از تو می‌گیرد یا مال تو را در جای دیگر کم می‌کند. الله ما را از این حفظ کند. اگر ندهی، مال تو نه تنها بیشتر نمی‌شود، بلکه حتی کمتر می‌شود. سپس ضرر از جای دیگری می‌آید. آن وقت ده برابر هزینه بر می‌داری. الله ما را از این حفظ کند. مردم به آن توجه نمی‌کنند. وقتی در سختی می‌افتند، در مضیقه هستند، بدون تردید پول خرج می‌کنند. اما وقتی حالشان خوب است و بحث حکم الله می‌شود، آن را به تأخیر می‌اندازند: "حالا می‌دهم، بعداً می‌دهم"، و زمان می‌گذرد. با این عذر می‌گویند: "آن را فراموش کرده‌ایم." باید به این توجه کرد. در این رمضان هرکس روزه می‌گیرد. هرکس نماز می‌خواند. البته خیلی‌ها هستند که نماز نمی‌خوانند و روزه نمی‌گیرند، ولی مسئله این نیست. مسئله اینجاست: حتی در بین کسانی که روزه می‌گیرند، خیلی‌ها سختشان است که زکات بدهند. علما، امامان، شیوخ، حاجیان، حجاج... حتی برای آن‌ها هم اغلب سخت است. نمی‌توان گفت صد درصد آن‌ها زکات می‌پردازند. برای دادن باید نفس خود را غلبه کرد. الله به ما توانایی بدهد، ان‌شاء‌الله همه با هم بدهیم. ان‌شاء‌الله تحت تاثیر نفس خود قرار نگیریم.

امروز جمعه مبارک است. آن به عنوان شب مبارک اول ماه رمضان محسوب می‌شود. فردا به عنوان اولین روز رمضان اعلام شده است. در واقع باید هلال ماه دیده شود تا شروع رمضان تعیین شود، اما امروزه مردم به سختی می‌دانند که آن در کجا طلوع و غروب می‌کند. بنابراین این ماه مبارک از امشب آغاز می‌شود، مطابق با اعلامیه دولت، که با پیروی از مقام مربوطه، ان‌شاءالله. نماز تراویح امشب برگزار خواهد شد و فردا اولین روز است. رمضان ماه بسیار مهمی است، هدیه‌ای که از طرف الله تعالی، خالق بزرگ، به ما داده شده است. این ماه باید با روزه، نماز، زکات و خیرخواهی سپری شود، زیرا در روزهای عادی الله برای صدقه یا کارهای خوب، ۱۰ پاداش برای شما می‌نویسد. در رمضان این تعداد به ۱۰۰، حتی بیشتر از ۱۰۰، تا ۸۰۰ یا بیشتر افزایش می‌یابد. سخاوت الله، تعالی نامحدود است، نیکی او بی‌پایان است. قابل مقایسه با مردم زمان ما نیست. اصلاً قابل مقایسه نیست, به الله پناه می‌برم. توبه می‌کنم و از الله طلب بخشش می‌کنم. بنابراین تا جایی که می‌توانید کارهای خوب انجام دهید. زکات را می‌توان در هر زمانی از سال پرداخت کرد، هر وقت که بخواهید، اما اگر آن را در رمضان بدهید، به جای ۱۰ پاداش معمولی، ۷۰۰ یا ۸۰۰ پاداش می‌گیرید. پس برکت بیشتری دریافت خواهید کرد. و زمان‌بندی را از دست نخواهید داد. وگرنه قطعاً گیج‌کننده خواهد بود. به همین دلیل است که پرداخت زکات از یک رمضان به رمضان دیگر فضیلت بیشتری دارد و الله تعالی پاداش‌های بزرگی به شما خواهد داد. همین امر در مورد نماز نیز صدق می‌کند. امروزه برخی سبک‌های جدیدی برای نماز تراویح ارائه می‌دهند. آنها سعی می‌کنند راه‌هایی بیابند تا نماز را کوتاه کنند و از نماز فرار کنند. در حالی که مؤمنان به درستی نماز خواندن عادت کرده‌اند. حالا، از آنجا که در کعبه و مدینه نماز را کوتاه کرده‌اند، برخی می‌گویند: "این یک فرصت خوب است" و فتواهایی صادر می‌کنند که به نفع آنهاست تا با کمتر از ۲۰ رکعت نماز تراویح بخوانند. با این حال، باید از این فرصت مبارک استفاده کرد. هر جا که خیری باشد، باید برکات الله را بپذیریم، زیرا رمضان ماه برکات، پاداش‌ها و زیبایی درونی است. آن را هدر ندهید و بی‌هدف سپری نکنید. همان‌طور که گفته شد، هر چقدر خیرخواهی، کارهای خوب و عبادت انجام دهید، آنها را در کتاب اعمال خود در آخرت خواهید یافت. شما خواهید گفت، تمام ستایش برای الله است، ما این اعمال صالح را انجام داده‌ایم. ما در این راه‌های گمراه‌کننده نیفتادیم و نه از کسانی پیروی کردیم که سعی داشتند مردم را از اعمال عبادت بازدارند. شما در آخرت از الله تعالی به خاطر آن تشکر خواهید کرد. ان‌شاءالله الله آن را برکت دهد و از آن بهره ببرید. ان‌شاءالله الله آن را به یک وسیله هدایت تبدیل کند. ان‌شاءالله آن کمکی برای اسلام و هدایت برای مسلمانان باشد.

در حقیقت دین نزد الله اسلام است. (۳:۱۹) بگو اگر الله را دوست دارید، از من پیروی کنید تا الله شما را دوست بدارد و گناهان شما را بیامرزد. (۳:۳۱) دین، اسلام است. دینی که الله، بزرگ و شکوهمند، برای مردم فرستاده، اسلام است. پیروی از این دین با اطاعت از راه پیامبر ما، صلوات الله علیه، تحقق می‌یابد. پیروی از راه پیامبر ما، صلوات الله علیه، به معنای اطاعت از دستورات الله است. انحراف از این راه نافرمانی از الله و مقابله با الله است. بنابراین، الله را حمد می‌گوییم. یک مسلمان از راه پیامبر ما، صلوات الله علیه، پیروی می‌کند. چگونه او را پیروی می‌کند؟ او تمام عبادات - نماز، روزه، صدقه، حج - را همانطور که پیامبر ما، صلوات الله علیه، نشان داده، انجام می‌دهد. چگونه این کار صورت می‌گیرد؟ همانطور که اصحاب آن را آموزش داده‌اند، و پس از آن‌ها امامان وجود دارند. امامان مذهب، شیخ‌ها، علما، و البته طریقت‌ها. پیروی از راه آن‌ها برای ما واجب است. کسی که این کار را نکند، از راه منحرف و گمراه به نظر خود می‌شود. زیرا ۱۲۴۰۰۰ اصحاب وجود داشتند. هر یک از آن‌ها را می‌توانید پیروی کنید، اما راه‌های آن‌ها به طور کامل منتقل نشده‌اند. زیرا بعد از مرگ هر یک، آن راه بسته شد، و راه‌های باز شناخته شده‌اند. ما باید از راهی که توسط مذهب به ما نشان داده شده، پیروی کنیم. ترک مذهب انسان را در سردرگمی می‌برد. این از راه راست منحرف می‌کند. کِی مذاهب به پایان می‌رسند؟ هنگامی که مجتهد مطلق، مهدی، صلوات الله علیه، بیاید، او مذاهب و طریقت‌ها را متحد خواهد کرد. زیرا او وارث محمد، صلوات الله علیه، است؛ او شخصی است که پیامبر ما، صلوات الله علیه، پیشگویی و وعده کرده است. به جز این، در زمان ما این ممکن نیست. پیش از او نمی‌توان این نظم‌ها را رفع کرد. زیرا مردم فقط سردرگم می‌شدند. همه چیز به هم ریخته می‌شود. این امکان‌پذیر نیست. به همین دلیل این راه باز است، باید همانطور که آموزش داده شده، عمل کرد. برخی مردم با نیت خوب می‌گویند: "ما به همه پیروی خواهیم کرد"، اما این باعث مشکلات می‌شود. سختی برای پیروی کامل از یکی وجود دارد، چگونه می‌خواهید همه را بشناسید و پیروی کنید؟ به همین دلیل راه طریقت ما باز و روشن است. این مطابق با شریعت است، خارج از شریعت چیزی وجود ندارد. اگر بلند شوید و بگویید: "من نماز را رهبری می‌کنم" و سپس هرج و مرج ایجاد کنید، این نماز پذیرفته نمی‌شود. هیچ چیز پذیرفته نمی‌شود. اگر از قوانین اساسی پیروی نکنید. به همین دلیل مردم در طریقت از شریعت پیروی می‌کنند و احکام شریعت را تا حد ممکن رعایت می‌کنند. برای آنچه نمی‌توانند یا جایی که اشتباه می‌کنند، بگوید: "الله ببخشاید، اما ما این راه را ادامه می‌دهیم" و این قصد را داشته باشید. نگویید: "هیچ طریقت و مذهب نیست." از آن‌ها ضرری نمی‌آید. آن‌ها فقط سود می‌آورند. ضرر از نبودن مذهب، ترک مذهب، عدم شناسایی مذهب می‌آید؛ این به انسان ضرر می‌رساند. به اسلام هرگز ضرری نمی‌رسد. اگر کسی ضرر ببیند، کسی است که از اسلام پیروی نمی‌کند، بلکه به سلیقه و نفس خود عمل می‌کند. امروزه بسیاری افراد بروز می‌کنند و اینجا و آنجا صحبت می‌کنند. مردم کاملاً گیج می‌شوند. به همین دلیل باید مراقب باشید و از شیخ‌های واقعی، علما و استادان بیاموزید و از گفته های آن‌ها پیروی کنید. آن‌ها، الحمد لله، انسان‌هایی هستند که از شریعت و طریقت پیروی می‌کنند. الله ما را گمراه نکند. ما در زمان پایان زندگی می‌کنیم. فتنه‌های زیادی وجود دارد، الله همه ما را محافظت کند.

پیامبر ما، صلح بر او باد، می‌فرماید که یکی از کارهایی که از سوی الله، متعال و با شکوه، بسیار محبوب است، خوشحال کردن قلب یک مؤمن است: ایجاد سرور در قلب مؤمن خوشحال کردن قلب یک مؤمن، شاد کردن آن، خوشحال کردن مؤمن: این یکی از اعمال نیکی است که الله، متعال و با شکوه، بسیار دوست دارد. سپاس الله، ما هم آنچه در توانمان است انجام می‌دهیم، انشاءالله. این سفر حدود سه هفته طول کشید. سپاس الله، این طور پیش رفت که الله خواست، انشاءالله. زیرا آنها خوشحال شدند و قلب‌هایشان سبک‌تر شد. بارهای این دنیا فقط زمانی سبک‌تر می‌شوند که با انسان‌های خوب و در جوامع زیبا باشید. اما اگر در دنیا غرق شوید، بیشتر در تاریکی فرو می‌روید، قلب تاریک می‌شود و نگرانی‌ها افزایش می‌یابد. برای رهایی از نگرانی‌ها، باید آن چه الله، متعال و با شکوه، فرمان داده و دوست دارد، انجام دهید. خوشحال و شاد کردن قلب یک مؤمن به نفع همه است. الله را از این کار راضی می‌کند. این کار به قلب خودت نیز آرامش می‌بخشد. نیکی به خودتان نیز می‌بخشد. وضعیت دنیا مشخص است، آشکار است. آنچه الله، متعال و با شکوه، به انسان‌ها می‌گوید و فرمان می‌دهد، به سود آنهاست. اگر آنها از این دستورات پیروی نکنند، نه تنها سودی نخواهند برد و بیهوده زندگی کرده‌اند، بلکه با نگرانی زندگی خواهند کرد. در آخرت نگرانی‌های بیشتری خواهند داشت. مبادا الله ما را از آن محافظت کند. همانطور که الله، متعال و با شکوه، فرموده، اکنون رمضان نیز نزدیک می‌شود و در این ماه مبارک انسان آرامش می‌یابد. رمضان ماه آرامش است. الله آن را به جامعه محمدی بخشیده است. این ماه جامعه محمدی است. این ماه جامعه پیامبر ماست. در این ماه آرامش حاصل خواهد شد، انشاءالله. تا حد امکان باید آرامش بیاوریم، یعنی باید شادی بیاوریم. برای خوشحال کردن یک مؤمن، لزوماً نیازی به دادن پول یا انجام اموال نیست؛ می‌توانید با کلمات محبت‌آمیز خوشحال کنید، می‌توانید با توجه به رفاه او شادی بیاورید. بنابراین روش‌های بی‌شماری برای شاد کردن یک انسان وجود دارد. مبادا الله کمک کند که قلب‌های ما نیز سبک‌تر شود، به این صورت که یکدیگر را زخمی نکنیم بلکه به یکدیگر زیبایی و نیکی ببخشیم. مبادا قلب‌های مؤمنان نیز آرامش یابند، انشاءالله. مبادا همه‌چیز بر وفق مراد الله صورت گیرد، انشاءالله.

إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٞ رَّحِيمٌ (سوره 2: آیه 173) ان‌شاءالله، امیدواریم که الله ما را ببخشد. ما از الله سپاسگزاریم. او بخشنده است. این یکی از بزرگترین نعمت‌ها برای همه ماست و باید برای آن شکرگزار باشیم. مهم نیست چقدر مردم کار غلط انجام می‌دهند یا چه تعداد گناه می‌کنند، الله می‌بخشد. این اهمیت زیادی دارد. اگر او نبخشد، وضعیت ما بسیار دشوار خواهد بود. اما الله، بلندمرتبه و باشکوه، کار را برای ما آسان کرده است. «توبه کنید»، می‌گوید. «من توبه شما را می‌پذیرم»، می‌گوید الله، بلندمرتبه. دنیا همیشه پر از گناهان مردم بوده است. و اگر گناه پاک نشود، بزرگترین نجاست است. و الله، بلندمرتبه، از رحمت خود هر چه می‌کنید را می‌بخشد. اما شما باید درخواست بخشش کنید. إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا ۚ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ الله، بلندمرتبه، اینگونه می‌گوید. (سوره 39، آیه 53) قبلاً هم در دنیا گناه بود، اما امروزه به طور قابل توجهی بیشتر شده است. گناه و بدی همه‌جا گسترش یافته است. برای اینکه حال مردم خوب باشد، الله، بلندمرتبه، می‌بخشد. اگر او نبخشد، دنیا غیرقابل زندگی خواهد بود. الله، بلندمرتبه، حتی یک قطره آب هم نمی‌دهد. این مهم است و به خود انسان هم خدمت می‌کند. وقتی از گناهان پاک می‌شویم، این بار از بین می‌رود و احساس آزادی می‌کنیم. هر چه بیشتر گناه کنید، بار سنگین‌تر می‌شود. تاریکی و بدی زیادی به سراغ فرد می‌آید. انسان به آرامش نمی‌رسد. با گناهان نمی‌توان آرامش درونی پیدا کرد. فرد مضطرب‌تر، ناآرام‌تر و ناراضی‌تر می‌شود. بنابراین نباید این فرصت فوق‌العاده‌ای که الله به ما داده است را از دست بدهیم. با توبه و درخواست مداوم برای بخشش، الله همه گناهان ما را، چه آگاهانه و چه ناآگاهانه، پاک می‌کند. امیدواریم که الله همه ما را ببخشد. ماه رمضان در پیش است، ان‌شاءالله برکت داشته باشد. ان‌شاءالله برکت داشته باشد. این ماه توبه و بخشش است. ان‌شاءالله برکت برای همه ما باشد.

الحمد لله، الله عز و جل به ما فرصت داده است تا اینجا دوباره جمع شویم. الحمد لله، ما روزهای برکت یافته‌ای را در این ماه خاص شعبان تجربه کرده‌ایم، و تنها به خاطر الله عز و جل اینجا گرد هم آمده‌ایم. الله عز و جل از گردهمایی ما خوشحال است. این است جنبه اساسی در زندگی یک مسلمان، معنای واقعی وجود ما. این گردهمایی برای دیدن جاذبه‌های دیدنی یا ارضای خواسته‌های نفس شما نیست. نه، الحمد لله، بسیاری از مردم، مؤمنین، مسلمانان، مؤمنین اینجا آمده‌اند، تنها به خاطر الله عز و جل. باشد که الله عز و جل آنها را برکت دهد و ایمانشان را تقویت کند، ان‌شاءالله. باشد که او به آنها خوشبختی واقعی اعطا کند که از نزدیکی به الله عز و جل، پیامبر صلی الله علیه و سلم، اولیاءالله و مشایخ ناشی می‌شود. این است سعادت واقعی. ان‌شاءالله، باشد که الله عز و جل عبادت شما، تلاش‌هایتان، هر آنچه به خاطر او انجام داده‌اید و نیت‌هایتان را بپذیرد. ما هیچ نیستیم، ما تنها به عنوان نماینده مولانا شیخ ناظم اینجا هستیم. او یک بار این را در طول سفری از قبرس به لندن ذکر کرد. من در آن زمان آنجا بودم، احتمالاً حدود ۴۰ سال پیش. او مرا به عنوان "قائم مقام" خواند، کسی که به جای او ایستاده است. بنابراین ما هیچ چیزی در مقایسه با مولانا شیخ نیستیم؛ مشایخ ما را اینجا فرستاده‌اند تا به شما شادی ببخشیم. ان‌شاءالله، باشد که الله عز و جل آنها را برکت دهد، همت و حضورشان را تا با ما بمانند. این ارتباط از اهمیت زیادی برخوردار است. الحمد لله، ما از شما راضی هستیم زیرا مشایخ از شما راضی هستند. و ان‌شاءالله، اگر الله عز و جل اجازه دهد، ما بارها و بارها باز خواهیم گشت. با این حال امیدواریم، الحمد لله، که سیدنا مهدی در همین سال ظهور کند. اگر این اتفاق بیفتد، برکت و نعمت بیشتری برای همه ما خواهد داشت. این نیت ما و بزرگترین امید ماست، ان‌شاءالله. زیرا ممکن است این سال نیز حج اکبر باشد، همانطور که مولانا شیخ می‌گفت، که به احتمال زیاد سیدنا مهدی در سال حج اکبر ظهور می‌کند. گرچه او ممکن است در هر سال ظاهر شود، در این سال احتمال بیشتری برای آمدن سیدنا مهدی، علیه السلام، وجود دارد. بنابراین امیدواریم، ان‌شاءالله، سال آینده در همراهی او برگردیم، نه با هواپیما یا وسایل حمل‌ونقل دیگر. ان‌شاءالله، زیرا جهان در ناامیدی فرورفته است. هیچ امیدی در فناوری، قدرت یا امور دنیوی دنیا نیست. این چیزها برای بشر خوشبختی نمی‌آورند، بلکه باعث مصیبت، غم و آسیب می‌شوند. بزرگترین برکتی که به تمام جهان خوشبختی خواهد آورد آمدن سیدنا مهدی، علیه السلام، است. ان‌شاءالله، ما از الله عز و جل درخواست می‌کنیم، به سوی او دعا می‌کنیم و دعایمان را به او می‌فرستیم تا مهدی را به زودی بفرستد. الحمد لله، باشد که الله عز و جل شما را به منبع هدایت برای همه مردم تبدیل کند.

پیامبر، درود و رحمت اللہ بر او باد، به ما آموخت: «آنچه را که من دوست دارم، باید شما نیز دوست داشته باشید و آنچه را که من نمی‌پسندم، شما هم نباید بپسندید.» پیامبر، درود و رحمت اللہ بر او باد، این را فرمود. او بیان کرد که نماز (صلاه) برایش اهمیت بسیاری داشت. این در تمام زندگیش آشکار بود. همانطور که می‌دانیم: إِنَّ ٱلصَّلَوٰةَ كَانَتۡ عَلَى ٱلۡمُؤۡمِنِينَ كِتَٰبٗا مَّوۡقُوتٗا (4:103) برای مؤمنین (مؤمنین)، نماز در زمان‌های مشخص شده واجب است. نمازهای واجب (فرض) هر کدام زمان‌های معین دارند. برای نمازهای داوطلبانه (نوافل)، می‌توان در هر زمانی نماز خواند، جز در هنگام طلوع و غروب خورشید. در مذهب (مذهب) و راه (طریقت) ما، به طور منظم نمازی نفل و سنت قبل از هر یک از نمازهای روزانه - فجر، ظهر، عصر، مغرب و عشاء - می‌خوانیم. این عملی است که همه بر آن توافق دارند. متاسفانه امروزه بسیاری از مردم هم نمازهای سنت و هم نفل را ترک می‌کنند. آنها از انجام نماز شب و سایر عبادات اضافی دست کشیده‌اند. اللہ، والابر و بی‌همتا، این فرصت‌های عبادت اضافی را به امت پیامبر ارزانی فرمود، اما مردم از آن غفلت می‌کنند. امروزه مردم تمایل دارند تنها به سرعت نمازهای فرض و سنت را بخوانند و سپس سریعا بروند. این رفتار می‌تواند در نهایت منجر به ترک حتی نمازهای فرض شود. اگر فردی شروع به غفلت از چیزهای کوچک کند، عاقبت امور مهم را نیز نادیده خواهد گرفت. الحمدلله، رمضان هفته آینده، تنها در پنج یا شش روز آغاز می‌شود. یک سنت بسیار مهمی که پیامبر، درود و رحمت اللہ بر او باد، معرفی کرد: نماز تراویح، که شامل ۲۰ رکعت نماز است و بین نماز عشاء و نماز وتر برگزار می‌شود. پیامبر، درود و رحمت اللہ بر او باد، یک یا دو بار نماز تراویح را به صورت جماعت برگزار نمود، اما معمولا آن را در خانه مبارک خود انجام می‌داد. او تصمیم گرفت که آن را به فرضیت تبدیل نکند، تا امت خود را بیش از حد کلافه نکند. پس از وفات او، مردم به این سنت زیبا ادامه دادند. گاهی بیش از ۳۰ رکعت نماز می‌خواندند، گاهی ۲۸ رکعت. در نهایت تمرین بر ۲۰ رکعت استقرار یافت که برای صدها سال استاندارد باقی مانده است. این سنت تا قرن گذشته بدون تغییر باقی ماند، وقتی که مردم شروع به کاهش تعداد رکعت‌ها کردند. در حالی که امام هنوز ۲۰ رکعت را رهبری می‌کند، در کشورهای عربی، وقتی که من در سوریه یا لبنان بودم، امامان را دیدم که ۲۰ رکعت می‌خواندند. اما بسیاری از مردم بعد از ۸ رکعت می‌رفتند. آنها نماز وتر را پایان داده و می‌رفتند. کسانی که می‌خواستند تمام ۲۰ رکعت را به پایان برسانند، نزد امام می‌ماندند. اما اکنون می‌شنوم که آنها رسما آن را به تنها ۸ رکعت به جای ۲۰ رکعت سنتی کاهش داده‌اند. با اینکه از لحاظ فنی غلط نیست، چون که داوطلبانه است، می‌توان هر تعداد رکعتی که خواست برای تراویح خواند. مشکل اصلی این است که مردم شروع به فکر می‌کنند که ۸ رکعت واقعی سنت تراویح است. در نهایت ممکن است این تمرین نیز اهمیت خود را از دست بدهد. به یاد داشته باشید، در طول رمضان پاداش هر عمل نیک بین ۱۰۰ تا ۷۰۰ بار افزایش می‌یابد. با کاهش نمازها، این مردم از این برکات و پاداش‌های فراوان محروم می‌شوند، اما به نظر می‌رسد که نگران نیستند. این تنها کسانی را که از قبل در عبادت محافظه‌کار هستند، تشویق به دوری بیشتر از اللہ می‌کند، با پرهیز از نمازهای نفل. ʿabdī yataqarrabu ilayya bin-nawāfili اللہ، والابر و بی‌همتا، به ما می‌گوید: «بندگان من با انجام اعمال نفل و سنت به من نزدیک می‌شوند.» هر چه بیشتر این عبادات را انجام دهید، به اللہ، والابر و بی‌همتا نزدیک‌تر می‌شوید. شیطان (شیطان) تلاش دارد تا مردم را متقاعد کند که عبادات خود (عباده) را کاهش دهند و به جای آن بر لذات دنیوی تمرکز کنند. ای اللہ، همه ما را به راه راست هدایت کن. راه (طریقت) در این مورد بسیار مهم است، ان شاء اللہ. آن به وظیفه مهم خدمت به هم مسلمانان و هم تمام بشر کمک می‌کند. طریقت نقش حیاتی در نشان دادن راه صحیح، تشویق به عبادت بیشتر، نزدیک کردن مردم به اللہ، والابر و بی‌همتا و محافظت از آنها در برابر شیطان ایفا می‌کند. ای اللہ، به ما کمک کن و این مردم را به راه پیامبر، درود و رحمت اللہ بر او باد، بازگردان. ای کاش آنها آنچه که می‌توانند را انجام دهند، ان شاء اللہ. وقتی که نمازها به صورت جماعت (جماعت) برگزار می‌شوند، انجام آنها بسیار آسان‌تر است. برخی می‌یابند که نگهداری این نمازها به تنهایی در خانه سخت است. اما در جو خاص رمضان، با تکبیر و صلوات پس از هر ۲ یا ۴ رکعت، همه از عبادات جماعتی لذت می‌برند. حتی کودکان از شرکت در صلوات و تکبیر لذت می‌برند. آن یک جو بسیار خوب است. اما برخی می‌خواهند این جو را به پایان برسانند. ای اللہ، ما را از شر آنها محافظت کن، ان شاء اللہ.

آموخت به انسان آنچه را که نمی‌دانست (۹۶:۵) الله، بلندمرتبه و قادر مطلق، تمامی دانش را به بشریت بخشید. او به آنها آنچه را که نمی‌دانستند، آموخت. او به آنها آنچه را که بی‌خبر بودند، آشکار کرد. این دانش از الله، بلندمرتبه و قادر مطلق، می‌آید. از زمان آدم، علیه‌السلام، تمام دانش از الله می‌آید. الله، بلندمرتبه و قادر مطلق، تمامی دانش را به پیامبر آدم، علیه‌السلام، عطا کرد. فرشتگان از انسان‌ها در شگفت بودند و پیش‌بینی می‌کردند که به یکدیگر ضرر می‌رسانند و کارهای بد می‌کنند. آن‌ها از خود پرسیدند چرا الله، بلندمرتبه و قادر مطلق، این مخلوق را آفریده است. سپس الله به آدم، علیه‌السلام، دستور داد که دانشش را به فرشتگان نشان دهد. و او درباره همه چیز صحبت کرد. الله به آدم نام‌های همه چیز را آموخت (۲:۳۱)- یعنی به او دانش همه چیز را داد. وقتی فرشتگان این را شنیدند، گفتند: "سبحانک، تو بزرگوار هستی ای الله، بزرگ‌ترین." "ما اشتباه کردیم که این را مورد شک قرار دادیم." بنابراین، الله از طریق آدم، علیه‌السلام، تمام دانش بنیادی را به بشریت منتقل کرد. و از آن به تدریج تا به زمان ما رسیده است. حتی در آن زمان آدم همه این دانش را داشت. امروزه انسان‌ها به فن‌آوری خود افتخار می‌کنند و نام‌های خیالی به آن می‌دهند. اما آدم، علیه‌السلام، از قبل تمامی این دانش را داشت که به مرور زمان در میان انسان‌ها آشکار شده است. بنابراین، نگذارید این دستاوردهای ناچیز شما را فریب دهد - اینکه بتوانید از فواصل دور ارتباط برقرار کنید، پرواز کنید یا زیر زمین سفر کنید. به این چیزها تعجب نکنید. بلکه بگویید "سبحان‌الله" زیرا این‌ها هدایایی هستند که الله به بشریت بخشیده است و به زمان معین خود ظهور می‌یابند. نه چندان دور، تنها پنجاه سال پیش، جهان کاملاً متفاوت از امروز بود. کامپیوتری روزی اتاقی به اندازه این مسجد را پر می‌کرد، اما امروز می‌توانید تمام این دانش را در دست خود نگه دارید. همه این‌ها از الله می‌آید. آنچه امروزه تأثیرگذار به نظر می‌رسد، بی‌معنی خواهد شد وقتی مهدی، علیه‌السلام، ظاهر شود و با دانش و فناوری دیگر جایگزین شود. الله اکبر است. او به همه انسان‌ها یاد می‌دهد - چه به او باور داشته باشند و چه نه، چه بی‌دین باشند و چه مؤمن، فرقی نمی‌کند. تمام دانش از جانب او می‌آید، چه توسط کسانی که او را می‌شناسند و چه کسانی که او را نمی‌شناسند. برخی گمان می‌کنند که خودشان این چیزها را کشف کرده‌اند، اما تمام دانش از الله است. امیدواریم که او به ما دانش بدهد که او را بشناسیم، زیرا که این مهم‌ترین است، إن شاء الله.

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ (۳۳:۲۱) در قرآن کریم الله، متعال، می‌فرماید که پیامبر محمد، صلح بر او، بهترین الگو برای ماست. بر عهدهٔ ماست که از او پیروی کنیم و به بهترین نحو ممکن تلاش کنیم تا تعالیم و دستورات او را اجرا کنیم. یاران پیامبر، علما، دوستان خدا و فقهای اسلامی - الله آن‌ها همه را برکت دهد و مرتبه‌شان را بالا ببرد. از زمان پیامبر تا امروز آن‌ها ما را راهنمایی کرده‌اند که چگونه قرآن را به‌درستی تلاوت کنیم، نماز بخوانیم و روزه بگیریم. برخورداری جدید و غیر عرب‌زبان گاهی با تلفظ صحیح مشکلاتی دارند. اما بیشتر آن‌ها سخت تلاش می‌کنند، الحمدلله. با این حال، برخی هستند که اصولاً نمی‌توانند صداهای خاصی را تلفظ کنند. برخی افراد تلفظ حروف خاصی برایشان دشوار است. صداهای خاصی وجود دارد که به‌سادگی نمی‌توانند آن‌ها را ادا کنند. این برای آن‌ها یک عذر قابل‌فهم است. وقتی ذکر و ختم‌الخواجه‌گان از مولانا شیخ ناظم، الله راز او را مقدس سازد، گوش می‌کنیم... یک حرف خاص وجود دارد که برخی که با مولانا شیخ محمد ناظم الحقانی به طریقت می‌پیوندند ممکن است فکر کنند که باید آن را به شکل دیگری تلفظ کنند. نه، مولانا شیخ هرگز چنین نخواسته است. برخی مسلمانان تازه نمی‌توانند آن را تلفظ کنند و از تلفظ دیگری استفاده می‌کنند. به‌ویژه خارج از قبرس، ترکیه و کشورهای عربی بسیاری فکر می‌کنند که پیروان طریقت و مولانا شیخ ناظم باید این تلفظ را تغییر دهند. به هیچ وجه. من قبلاً این را توضیح دادم، اما شاید به‌درستی فهم نشده است. چه چیزی مهم‌ترین است؟ اولین چیست در اسلام؟ شهادت «أشهدُ أن لا إله إلا الله» و بخش دوم: «وأشهدُ أن محمداً عبدُهُ و رسولُهُ.» نه «أَنّا محمدا عبدُهُ و رسولُهُ.» [کشیدن «ا» در «أَنّا» صحیح نیست] این به‌طور اساسی معنا را تغییر می‌دهد. و امام‌ها و نمایندگان در همه جا این اشتباه را می‌کنند. آن‌ها فکر کردند که این از مولانا می‌آید. در حالی که آن‌ها نزد مولانا بودند. چگونه می‌توانند چنین کنند؟ این برای من قابل‌فهم نیست. ما این را بارها مطرح کرده‌ایم. این تغییر معنا را خراب می‌کند. و ما نمی‌بینیم کسی که به ما مخالفت کند. نه، ما باید خودمان را اصلاح کنیم. این کاملاً اشتباه است. نباید آن را این‌گونه تلفظ کرد. این تلفظ خیلی چیزها را تغییر می‌دهد. معنا کاملاً تحریف می‌شود. مثل این است که بگوییم ما این را به پیامبر، صلح بر او، می‌دادیم. این درست نیست. در همه جا، در هر خانقاه درویشی و خارج از کشورهای ما، در اروپا و دیگر مناطق، حتی در مالزی و اندونزی، همه آن را به یک شکل نادرست تلفظ می‌کنند. نه، باید گفت: «أشهدُ أن محمدا عبدُهُ...» نه «أَنّا محمدا» [نه با کشیده‌کردن]. قواعدی برای کشیدن و کوتاه‌کردن وجود دارد. این مهم است. و این یکی از حروفی نیست که سخت تلفظ شود. باید به‌سادگی روشن تلفظ کرد: «أَنَّا»، نه «أَنّا». این مهم‌ترین است. برای این جمعه - بسیاری درخواست نصیحت می‌کنند - باید این را اصلاح کنید. حتی عرب‌ها، کودکان عرب، وقتی به لندن یا جاهای مشابه می‌آیند، فکر می‌کنند این از مولانا شیخ ناظم آمده و سعی می‌کنند آن را تقلید کنند. نه، مولانا شیخ چنین چیزی را هرگز انجام نداده‌است. الحمدلله، ویدئوها و ضبط‌های دیگری از آن وجود دارد. و بسیاری از مردم شخصاً نزد مولانا بوده‌اند. مولانا دقیقاً همان چیزی را تدریس می‌کند که پیامبر، صلح بر او، امر کرده‌است. الله به ما کمک کند تا راه راست را دنبال کنیم، خیر و درستی را بشناسیم و به آن عمل کنیم.

به پیمان‌ها وفا کنید (5:1) الله، قادر مطلق و بلندمرتبه می‌گوید که انسان باید به آنچه وعده داده است عمل کند. به خصوص وقتی با دیگران توافقاتی انجام می‌دهید، باید آن‌ها را رعایت کنید و نگویید: «این را نگفتم» یا «با این موافق نیستم.» از همان ابتدا باید عجولانه موافقت نکنید. باید با دقت بررسی کنید و فکر کنید که آیا برای‌تان مناسب است، آیا به شما نفع می‌رساند و آیا واقعاً آن را خواهیم پذیرفت. هر کاری که انجام می‌دهید، باید منصفانه بین خود و دیگران رفتار کنید. به محض موافقت با یک امر، آن را مکتوب کنید و بپذیرید. آن را امضا کنید، و اگر نمی‌توانید بنویسید، می‌توانید از اثر انگشت خود استفاده کنید. این کار را باید انجام دهید، زیرا بسیاری از مردم بدون اینکه متوجه شوند، توافقات را انکار می‌کنند. می‌توانید بگویید «این را نگفتم.» "این را به یاد نمی‌آورم." اما وقتی بر روی کاغذ نوشته شده باشد، نمی‌توانید آن را انکار کنید و نمی‌توانید آن را فراموش کنید. امروزه بسیاری از مردم توافقات را رعایت نمی‌کنند، حتی اگر به صورت کتبی ثبت شوند. آن‌ها به دشمنان یکدیگر تبدیل می‌شوند و بدتر از آن، برکت از بین می‌رود. دیگر برکتی نخواهد بود اگر چنین بگویید، زیرا به آنچه وعده داده‌اید عمل نکرده‌اید. اگر کسی چیزی وعده دهد و به آن عمل نکند، این یکی از بزرگترین علامت‌های یک منافق است. این چیزی است که الله، قادر مطلق و بلندمرتبه، نمی‌پسندد - هیچ‌کس این را دوست ندارد. منافق بودن یک چیز وحشتناک است. قطعاً منافقان در پایین‌ترین طبقات جهنم هستند (4:145) منافقان در اعماق جهنم هستند. به همین دلیل، وقتی وعده‌ای می‌دهید، باید به آن عمل کنید. در گذشته، عهد شکنی به عنوان یک ننگ بزرگ محسوب می‌شد. اما امروزه مردم به آن اهمیت نمی‌دهند. با این‌ حال، همچنان برای مسلمانان، برای مؤمنان و به‌خصوص برای اهالی طریقت مهم است. باشد که الله ما را از کسانی کند که وعده‌هایشان را نگه می‌دارند، زیرا الله چنین مردمانی را تحسین می‌کند. او می‌گوید: برخی از مؤمنان در برابر آنچه با الله عهد بسته‌اند صادق بوده‌اند (33:23) این‌ها افرادی هستند که وعده‌هایشان را نگه می‌دارند. پس الله، قادر مطلق و بلندمرتبه، و پیامبر (درود و سلام بر او باد) از آن‌ها راضی هستند. باشد که الله ما را از آن‌ها کند. پیش از آنکه وارد یک عهد یا توافق شوید، باید به دقت فکر کنید که آیا می‌توانید به آن عمل کنید. این هم بسیار مهم است. ممکن است بیایید و موافقت کنید با گفتن: «بله، این را انجام می‌دهم، آن را انجام می‌دهم.» اما اگر به آنچه به مردم وعده داده‌اید عمل نکنید، مردم شما را دروغگو خواهند خواند. یا اگر به وعده خود عمل نکنید، شما یک منافق خواهید بود. باشد که الله به ما کمک کند تا وعده‌هایمان را نگه داریم، انشاالله. به‌ویژه وعده‌های ما به الله، پیامبر و مشایخ، انشاالله.