Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

در زبان عربی، اصطلاح «انسان» از کلمه «فراموشی» گرفته شده است. این از کلمه «نسیان» می‌آید که به معنای «فراموش کردن» است. بنابراین، انسان به طور طبیعی موجودی فراموشکار است. این یکی از ویژگی‌های اساسی اوست. فراموشی بخش طبیعی از انسان بودن است. هر چیزی معنای عمیق خود را دارد. الله، بلندمرتبه، خالق همه چیز است. تنها او حکمت واقعی و منفعت همه چیز را می‌داند. اگر انسان نمی‌توانست چیزی را فراموش کند، زندگی غیرقابل تحمل می‌شد. چه درد، چه خاطرات یا تجربیات دیگر—در همه چیز حکمتی الهی وجود دارد. حتی در فراموشی نیز حکمتی عمیق نهفته است. زیرا اگر انسان همه چیز را به یاد داشت، به هیچ کس نیازمند نبود. الله بلندمرتبه خاطرات دردناک را از قلب و ذهن انسان می‌گیرد. با گذشت زمان، غم و مشکلات کمرنگ می‌شوند و زندگی ادامه می‌یابد. بنابراین فراموشی طبیعی است، حتی اگر گاهی برای ما سخت باشد که برخی چیزها را فراموش کنیم. اگر مثلاً قرآن را از حفظ کرده‌اید، باید آن را مرتباً تلاوت کنید تا فراموش نکنید. باید تمرین کرد تا آموخته‌ها را حفظ کنیم. اگر می‌خواهی چیزی را که فراموش کرده‌ای به یاد آوری، برای پیامبر (صلوات الله علیه) درود بفرست. با اجازه الله، دوباره به ذهنت خواهد آمد. چه در یادگیری یا چیزهای دیگر—فراموشی ما را غمگین می‌کند. فراموشی ویژگی طبیعی است که الله به انسان داده است. چون از جانب الله است، باید آن را بپذیریم. امور مهم را باید یا مرتب تکرار کنیم یا یادداشت کنیم. وظایف، قرار ملاقات‌ها و به ویژه تکالیف مهم نباید فراموش شوند. اصول اسلام، نماز و روزه را نباید فراموش کرد. حج و زکات را باید به خاطر سپرد و انجام داد. این امور مهم را باید یادداشت کرده و با دقت رعایت کنیم. باشد که الله ما را در این راه یاری و محافظت کند. باشد که دانش خود، به ویژه قرآن مقدس و سخنان پیامبر را فراموش نکنیم و با ذهنی روشن این دنیا را ترک کنیم. همچنین فراموشی بیمارگونه‌ای وجود دارد که بسیار بدتر است. بیماری‌های جدیدی ظاهر شده‌اند که در آن‌ها مردم دیگر هیچ‌کس را نمی‌شناسند. باشد که الله همه ما را از آن محافظت کند، ان‌شاء‌الله.

الله قادر مطلق می‌فرماید: وَكَمۡ أَهۡلَكۡنَا قَبۡلَهُم مِّن قَرۡنٍ هُمۡ أَشَدُّ مِنۡهُم بَطۡشٗا فَنَقَّبُواْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ هَلۡ مِن مَّحِيصٍ (50:36) همان‌طور که در قرآن کریم نوشته شده است، پیش از این مردم نسل‌های بسیاری آمدند. آن‌ها همه قوی‌تر، نیرومندتر و داناتر از این‌ها بودند. همه‌ی آن‌ها گذشتند، بیشترشان نابود شدند. تنها کسانی که در راه الله بودند، نابود نشدند. مردم در این دنیا می‌گردند و می‌گویند «این به من تعلق دارد». در حالی که هیچ نیست. مالکیت، دنیا، همه چیز و آخرت به الله تعلق دارد. همه چیز آفریده شده است تا انسان‌ها از آن بیاموزند. هر کس از آن بیاموزد، نجات می‌یابد. هر که در راه الله باشد، نجات می‌یابد. دیگران خود را چیزی خاص می‌پندارند و سخنان بیهوده‌ای مانند «ما چنین هستیم، ما بهتر هستیم، ما قوی‌تر هستیم» می‌گویند. زیرا قدرت، مالکیت و دارایی فناپذیرند، همه چیز پایانی دارد. بنابراین باید به چیزهای پایدار توجه کرد. نه به لذت‌ها و شادی‌های دنیوی؛ بله، باید زندگی کرد، اما در طول زندگی نباید الله را فراموش کرد. الله چیزهای پاک و خوب را برایت حلال کرده است. می‌توانی از حلال و خوب لذت ببری. اگر از الله شکرگزاری کنی، همه چیز برایت مفید خواهد بود. اما اگر شکرگزاری نکنی و به جای آن فخر فروشی و خودبزرگ‌بینی کنی، آنگاه الله فایده‌ای به تو نخواهد داد. سپس مانند دیگر اقوام نابودشده از بین خواهی رفت. کسی که با الله مخالفت کند، بی‌خرد است. برخاستن علیه الله کار عاقلانه‌ای نیست. می‌توانی علیه هم‌نوع خود برخیزی، اما این گونه رفتار کردن با الله خوب نیست. نیروی تو حتی برای یک انسان کافی نیست. الله خالق جهان است، چگونه می‌توانی این‌گونه با او رفتار کنی؟ با چه جسارتی، با چه بی‌خردی انسان چنین بی‌احترامی به او نشان می‌دهد؟ و در عین حال خود را چیزی خاص می‌پندارد. او می‌خواهد ستایش شود. الله همه چیز را به ما داده است - شکر و سپاس برای الله! او همه نعمت‌ها را به مسلمانان بخشیده است. شیطان می‌خواهد این‌ها را از مسلمانان بگیرد. متأسفانه بسیاری به دام شیطان می‌افتند. آن‌ها هم در این دنیا خوار می‌شوند و هم از آن بهره‌ای نمی‌برند. هر چه دارند، از دست می‌رود. سلامتی‌شان، احترام‌شان، اعتبارشان از بین می‌رود. هیچ چیز باقی نمی‌ماند. مانند یک ژنده - حتی ژنده‌ای بهتر است - در این دنیا می‌گذرند. بنابراین راه الله را ترک نکنید، از آن درس بگیرید. هزاران سال است که این دنیا انسان‌های بسیاری را دیده است که قوی‌تر، سالم‌تر، زیباتر و باهوش‌تر از تو بودند؛ هیچ‌یک از آن‌ها باقی نماندند. هزاران سال است که این دنیا برای همه‌ی آن‌ها به گور تبدیل شده است. برای ما نیز به گور تبدیل خواهد شد. باشد که آن گوری مبارک باشد، اگر الله بخواهد. باشد که آخرت از آن ما باشد. این است دنیا، ماندنی نیست. دنیا یک گورستان است. هیچ چیز دیگر. باشد که الله ما را از شر و بدی شیطان حفظ کند. شیطان این روزها مردم را در چنگ خود گرفته است. آن‌ها به کارهای بد و گناهانی که می‌کنند، افتخار می‌کنند. آن‌ها به چیزهای شرم‌آور و بزرگ‌ترین ننگ‌ها فخر می‌فروشند و بی‌شرمانه می‌گردند. باشد که الله ما را از شر آن‌ها حفظ کند. باشد که الله به آن‌ها عقل و حکمت بدهد. در غیر این صورت، به هر حال در برابر الله پاسخ‌گو خواهند بود.

أَلَآ إِنَّ أَوۡلِيَآءَ ٱللَّهِ لَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ (10:62) اولیا، دوستان الله، بندگان محبوب الله هستند. آن‌ها نه ترس دارند و نه اندوه. آن‌ها با الله، قادر مطلق و بلندمرتبه هستند. کسی که با الله است، هیچ نگرانی ندارد. باید الله، قادر مطلق و بلندمرتبه را بشناسیم. چگونه او را بشناسیم؟ الله که ما را آفریده و از نیستی به وجود آورده است، خود را به ما معرفی می‌کند و به ما اجازه می‌دهد که به لطف او در راهش گام برداریم - این بزرگ‌ترین نعمت است. برای انسان چیزی با ارزش‌تر از این وجود ندارد. این با ارزش‌ترین چیز است. کسی که در راه اوست، با او و با کسانی که او را دوست دارند، همه نیکی‌ها را به دست می‌آورد. او همه نیکی‌ها را به دست می‌آورد. زیرا در جهان هزاران، میلیون‌ها انسان آمده و رفته‌اند. تو هم آمده‌ای و خواهی رفت. با چه کسی همراه خواهی بود؟ انسان باید با مقدسین الله و بندگان محبوب او باشد. الله بلندمرتبه می‌فرماید که آن‌ها نه اندوه دارند و نه ترس. شما به اینجا می‌آیید و مولانا شیخ ناظم را زیارت می‌کنید. می‌توانید او را از دور هم زیارت کنید. اگر برای او و همه دوستان الله، همه پیامبران و صحابه دعا کنید، با آن‌ها مرتبط می‌شوید. گویی که آن‌ها را زیارت می‌کنید. آرامگاه برخی شناخته‌شده است. بسیاری از اولیا هستند که آرامگاه‌هایشان ناشناخته است. اما اگر حداقل در دعاهایتان آن‌ها را یاد کنید و به خاطر آورید، با این بندگان محبوب الله مرتبط می‌شوید و برکتشان بر شما خواهد بود. بنابراین این بهترین چیز برای انسان است. مال، دارایی، خانه و امور دنیوی اگر به آخرت خدمت نکنند، به انسان سودی نمی‌رسانند. اما اگر برای آخرت باشند، همه نیکی‌ها را به دست می‌آورید. شما همه زیبایی‌ها را به دست می‌آورید. باید ارزش هدیهٔ همراهی با محبوبان الله را بشناسیم. باید از الله سپاسگزار باشیم. باشد که او آن را افزایش دهد. زیرا الله به ما اجازه می‌دهد دوستانش را بشناسیم و به ما امکان می‌دهد با آن‌ها باشیم، برکتشان بر ما است. الله کسانی را که مقدسین او را گرامی می‌دارند، بزرگ می‌دارد. کسی که این لطف و زیبایی را بشناسد، انسان خوشبختی است. اما این انسان سپس دشمنان بسیاری خواهد داشت. وقتی راه خوبی را در پیش می‌گیری یا یک دوست الله را زیارت می‌کنی، هزار شیطان در راهت قرار می‌گیرند. "به چه نیاز داری به این، چرا می‌روی، چرا این کار را می‌کنی؟" حتی برخی مسلمانان می‌گویند. انتقادات غیرمسلمانان که بی‌شمار است. کسی که این راه را می‌رود، محافظت خواهد شد. به هیچ‌کس گوش ندهید. اجازه ندهید هیچ‌کس شما را از راهتان منحرف کند. این راه، راه زیبا و درست است. در جهان نه تنها هزار، بلکه صدها هزار شیطان وجود دارد. انسان به سرعت منحرف می‌شود و حتی اگر به جهنم نرود، از راه راست دور می‌شود. او از دوستان الله، از بندگان محبوب الله دور می‌شود. با آن‌ها بودن به معنای رستگاری است. با آن‌ها بودن به معنای نجات و نیکی است. در آخرت با آن‌ها بودن بزرگ‌ترین آرزوی انسان، برای مؤمنان است. باشد که الله ما را از آن‌ها جدا نکند. باشد که همیشه برکتشان را دریافت کنیم، ان‌شاءالله.

إِنَّا نَحۡنُ نَزَّلۡنَا ٱلذِّكۡرَ وَإِنَّا لَهُۥ لَحَٰفِظُونَ (15:9)

وَٱلطَّيِّبَٰتُ لِلطَّيِّبِينَ وَٱلطَّيِّبُونَ لِلطَّيِّبَٰتِۚ (24:26).

وَيَٰقَوۡمِ مَا لِيٓ أَدۡعُوكُمۡ إِلَى ٱلنَّجَوٰةِ وَتَدۡعُونَنِيٓ إِلَى ٱلنَّارِ (40:41) در قرآن کریم، موسی به قوم خود می‌گوید: «من شما را به سوی رستگاری دعوت می‌کنم.» «من شما را به راه راست فرا می‌خوانم.» «اما شما این را نمی‌پذیرید.» «در عوض، شما مرا به هلاکت دعوت می‌کنید.» او می‌گوید: «شما مرا به سوی جهنم می‌خوانید.» از زمان موسی تا امروز، اغلب چنین بوده است. پیامبران، اولیا و علما همواره مردم را به رستگاری دعوت می‌کنند. اما مردم این را نمی‌خواهند. آنها می‌گویند: «شما هم به راه ما بیایید.» «با ما به هلاکت برسید»، و این‌گونه مردم را به جهنم فرا می‌خوانند. آنها به کفر و بی‌ایمانی دعوت می‌کنند. درحالی‌که برخی خیر مردم را می‌خواهند... دیگران بدترین را می‌خواهند. یک انسان عاقل به‌طور طبیعی راه خوب را انتخاب می‌کند. او می‌خواهد با نیکان همراه باشد. نه با بدکاران؛ برعکس، او می‌خواهد از آنان دوری کند. قبل و بعد از زمان پیامبر ما، انسانی که از خواسته‌های خود پیروی می‌کند، همواره از حقیقت دور شده و به بدی خدمت کرده است. هر کجا که بدی باشد، او آنجاست. و در پایان، او نابود می‌شود. و نه تنها، بلکه دیگران را نیز با خود می‌کشد. او می‌گوید: «بگذارید با هم به جهنم برویم.» برخی حتی چنین شوخی‌های بیهوده‌ای می‌کنند: «در جهنم افراد زیادی هستند، افراد مشهور و هر نوع آدمی.» پایان این شوخی اصلاً خنده‌دار نیست؛ این یک شوخی بسیار بد است. الله همه را هدایت کند، هم افراد مشهور و هم مردم عادی. امیدواریم همه در راه الله باشند. امیدواریم آنها در راه رستگاری باشند و به نجات برسند. درهای رستگاری و بهشت به روی همه گشوده است. برای همه جا هست؛ همه در آنجا جا دارند. python3.9 04_into_all_txt.py

فَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّنِ ٱفۡتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبࣰا لِّیُضِلَّ ٱلنَّاسَ بِغَیۡرِ عِلۡمٍۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا یَهۡدِی ٱلۡقَوۡمَ ٱلظَّـٰلِمِینَ (6:144) الله، بلندمرتبه می‌فرماید: «چه کسی ستمکارتر است؟ آن کسی است که به دروغ سخنانی به الله نسبت می‌دهد که هرگز وحی نشده‌اند و سپس آن‌ها را به عنوان کلام الله ارائه می‌دهد.» چنین انسانی ستمگر مطلق است. الله هدایت خود را از این‌گونه ظالمان دریغ می‌کند. راهی که آن‌ها نشان می‌دهند، راه گمراهی است. در نهایت هر کس چهره واقعی خود را نشان می‌دهد. کافر کفر خود را آشکار می‌کند. گمراه، گمراهی خود را نشان می‌دهد. این‌ها شاید به راحتی قابل تشخیص باشند، اما خطرناک‌ترین کسانی هستند که خود را مسلمان معرفی می‌کنند و جسورانه اعلام می‌کنند: «این کلام الله است، این‌ها کلمات پیامبر هستند.» الله هدایت خود را از آن‌ها دریغ خواهد کرد. پایان آن‌ها تلخ خواهد بود. در زمان ما بسیاری هستند که خود را مسلمان جلوه می‌دهند و سعی در تضعیف اسلام دارند - برخی آگاهانه، برخی ناآگاهانه. کسانی که به عمد این کار را می‌کنند، گناه بیشتری دارند، اما ناآگاهان نیز بی‌مسئولیت نیستند. زیرا کسی که ادعا می‌کند راه را به دیگران نشان می‌دهد، باید حداقل دارای دانش بنیادین باشد. سنگین‌ترین چیز این است: چیزی را به عنوان کلام الله ارائه دادن که هرگز وحی نشده است - این بزرگ‌ترین ستم‌هاست. زیرا در این کار با ایمان مردم بازی می‌شود، با زندگی دنیوی و اخروی آن‌ها. وقتی آن‌ها یک‌بار از راه راست منحرف شدند، بیشترشان نابود می‌شوند. تنها عده کمی توان یافتن قدرت برای بازگشت و توبه خالصانه را دارند. بنابراین، هدایت مردم به سوی محکومیت ابدی و منحرف کردن آن‌ها از راه راست، گناهی سنگین است - این ناپسندترین چیز است. زمان ما پر از چنین افرادی است. و مردم کورکورانه از آن‌ها پیروی می‌کنند. تو از صالحان پیروی نمی‌کنی، بلکه به گمراهی می‌روی. برای این هیچ عذری وجود ندارد. بی‌شک، ممکن است از راه راست منحرف شد، اما می‌توان راه بازگشت را نیز یافت. دیروز مثلاً، در راه حلا سلطان، ما راه را گم کردیم، اما پس از کمی سرگردانی دوباره راه درست را یافتیم. اما کسی که به طور مداوم راه اشتباه را دنبال می‌کند، هرگز به هدف خود نخواهد رسید. او برای همیشه گمراه می‌ماند. بدون بازگشت به راه راست، هیچ رسیدنی وجود ندارد. انسان در گمراهی می‌ماند. او راه‌های پر پیچ و خمی را می‌پیماید که به هلاکت می‌انجامد. باید از این امر برحذر باشیم. «من ناآگاهانه از این مرد یا زن پیروی کردم، سخنانشان بسیار قانع‌کننده بود» - این عذر پذیرفته نخواهد شد. باید به دنبال حقیقت بود و به دقت بررسی کرد. اگر راه این شخص درست است، پس پیروی کن. اگر نه، پس هر لحظه از بازگشت یک سود است. باشد که الله ما را از این محفوظ دارد. تعداد فریبکاران و دروغگویان زیاد است. حتی در زمان پیامبر ما، صلح بر او باد، پیامبران دروغین ظهور کردند. پس از آن، علمای گمراه‌کننده و فاسد آمدند. میلیون‌ها نفر از پیروانشان به همین دلیل نابود شدند. باشد که الله ما را از این محفوظ دارد. باید به دقت به این موضوع توجه کنیم. راه راست برای هر کسی قابل شناخت و دسترسی است. کسی که آن را ترک می‌کند و از راه‌های گمراهی پیروی می‌کند، خود مسئول پیامدهای آن است. باشد که الله ما را محفوظ دارد. هوشیار باشید، ان‌شاءالله.

وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ (90:17) أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ (90:18) الله قادر مطلق به مؤمنان صبور و رحیم بشارت می‌دهد. آن‌ها به بالاترین درجات خواهند رسید، در سمت راست، در زیباترین مکان‌های بهشت. آن‌ها از رحمت الله بهره‌مند خواهند شد. این صبر و رحمت اساس اسلام را تشکیل می‌دهند. این دقیقاً راهی است که پیامبر ما - صلح بر او باد - به ما آموخت، توصیه کرد و در عمل نشان داد. یک مسلمان با رحمت و صبر شناخته می‌شود. کسی که بی‌صبر و سخت‌دل است، باید روی خود کار کند. کافران فاقد رحمت، صبر و هرگونه نیکی هستند. آن‌ها نامزدهای جهنم هستند. آن‌ها کسانی هستند که مستحق جهنم‌اند. هر که صبر و رحمت نشان ندهد، الله نیز به او رحم نخواهد کرد. کسی که رحیم نیست، رحمت را تجربه نخواهد کرد. به همین دلیل است که مؤمن همیشه در راه نیک است. او برای همه مردم بهترین‌ها را می‌خواهد. و این رحمت نه تنها شامل حال انسان‌ها می‌شود، بلکه همه حیوانات، درختان - همه موجودات زنده را در بر می‌گیرد. بنابراین، بریدن بی‌دلیل گیاهان سبز و درختان مجاز نیست. اسلام همچنین سوزاندن گیاهان سبز را ممنوع کرده است. این امر ناپسند است. این کار مجاز نیست. با این حال، مردم این کار را انجام می‌دهند، آن‌ها هر کاری می‌کنند. اما رحمت فقط به انسان‌ها محدود نمی‌شود. اسلام به ما رحمت نسبت به درختان، پرندگان، حیوانات - نسبت به همه چیز را می‌آموزد. منافقان امروزی ظاهراً خود را رحیم نشان می‌دهند. در حالی که آن‌ها هیچ رحمی ندارند، هیچ چیز. آن‌ها برخلاف قوانین و روش‌های زندگی تعیین‌شده توسط الله عمل می‌کنند. این سرکوب مردم است. زیرا همه چیز با اندازه و توازن درست آفریده شده است. اگر کسی در آن تغییر یا دستکاری کند، به همه آسیب می‌رساند. و دقیقاً همین کار را مردم امروزه انجام می‌دهند. دیگر اثری از رحمت باقی نمانده است. از نیکی هیچ نشانی نیست. و با این حال، آن‌ها ادعا می‌کنند: "ما خوبانیم، ما رحیمانیم." این اسلام است: اسلام بهترین راه را نشان می‌دهد، زیباترین مسیر - او نشان می‌دهد که بشریت واقعاً به چه نیاز دارد. هر چیزی خارج از اسلام به بشریت آسیب می‌رساند، گناه است و فقط ضرر ایجاد می‌کند. راه اسلامی نجات بشریت است. الله قادر مطلق در قرآن کریم می‌فرماید: وَلَوۡ اَعۡجَبَكَ كَثۡرَةُ الۡخَبِيۡثِ (5:100) "از کثرت بدی متعجب نشو. از شعار 'همه این کار را می‌کنند، پس من هم می‌کنم' پیروی نکن." لَوۡ اَعۡجَبَكَ یعنی: از آن لذت نبر. 44-45 فقط به این دلیل که همه این کار را می‌کنند، تو انجام نده. آن‌ها در راه غلط هستند. خودت را به خطر نینداز، خودت را در آلودگی نینداز - این هشدار الله به ماست. حتی اگر اسلام در جهان توسط تعداد کمی واقعاً عمل می‌شود، به آن پایبند باش، از آن پیروی کن، تا نجات یابی و به دیگران نیز در راه نجات کمک کنی.

اِنَّ الدِّيۡنَ عِنۡدَ اللّٰهِ الۡاِسۡلَامُ (3:19) اسلام دینی است که خداوند متعال به انسان‌ها وحی کرده است. دین دیگری جز دین خدا وجود ندارد. اسلام تنها دین خداوند است. تمام پیامبران از این دین واحد پیروی می‌کنند. همه چیز اسلام است. حتی اگر قوانین دینی در طول زمان تغییر کرده باشند، هر پیامبری این امانت را به جانشین خود سپرده است. این سنت تا پیامبر ما، صلّی الله علیه و آله و سلّم، ادامه یافت که سپس اعلام کرد: «من این دین را کامل کردم.» اَ لۡيَوۡمَ اَكۡمَلۡتُ لَـكُمۡ دِيۡنَكُمۡ وَاَ تۡمَمۡتُ عَلَيۡكُمۡ نِعۡمَتِىۡ وَرَضِيۡتُ لَـكُمُ الۡاِسۡلَامَ دِيۡنًا (5:3) امروز دین کامل شده است. پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) در خطبه وداع خود اعلام کرد: «من هرچه را به شما آموختم.» یاران نمی‌دانستند که پیامبر با این سخنان چه اشاره‌ای می‌کند. تنها سیّدنا ابوبکر دریافت که اگر دین کامل شده است، پس پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) به زودی به جهان آخرت می‌رود. سیّدنا ابوبکر گریست. دیگر یاران در ابتدا متوجه آن نشدند. هنگامی که اشک‌های سیّدنا ابوبکر را دیدند، حدس زدند که چیزی درست نیست. هر که آن را فهمید، اندوهگین شد. زیرا پیامبر تنها ۶۳ سال داشت و از نظر جسمانی بسیار قوی‌تر از انسان‌های عادی بود. وداع او یاران را به شدت متأثر کرد، اما مأموریت او بر روی زمین به پایان نرسیده است، آن مأموریت ابدی است. او زنده است، نمی‌میرد و همیشه حاضر است - پیامبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) همیشه برای امت خود حضور دارد. او آخرین پیامبر است. بشریت باید از راه او پیروی کند. چگونه از راه او پیروی کنیم؟ راه از طریق زنجیره‌ای پیوسته می‌گذرد: از خانواده‌اش به یاران، از علما به اولیا و شیخ‌ها تا زمان ما. راه پیامبر راه درست است. نمی‌توان به دلخواه خود گفت: «من این یا آن را تغییر می‌دهم.» در اصول بنیادی هیچ تغییری وجود ندارد. در نمازها و زمان‌های عبادات هیچ تغییری وجود ندارد. امور دنیوی طبعاً با زمان سازگار می‌شوند. اما ارکان اصلی - حج، نماز، زکات، روزه - بدون تغییر باقی می‌مانند. در آن‌ها تغییری ایجاد نمی‌شود. این راه طریقت ماست. طریقت ما یعنی پیروی از پیامبر، رفتن در راه او و انجام دستورات خداوند. هیچ چیز دیگری نیست. افراد فتنه‌انگیز زیادی وجود دارند. بسیاری حسود هستند. يُرِيۡدُوۡنَ لِيُطۡفِـُٔـوۡا نُوۡرَ اللّٰهِ بِاَ فۡوَاهِهِمْ وَاللّٰهُ مُتِمُّ نُوۡرِهٖ وَلَوۡ كَرِهَ الۡكٰفِرُوۡنَ (61:8) آن‌ها می‌کوشند نور الهی را خاموش کنند. این نور خاموش نمی‌شود. خداوند نور خود را کامل خواهد کرد. به لطف خدا، آن‌ها نمی‌توانند این نور را در مسلمانان راستین که از راه پیامبر پیروی می‌کنند، خاموش کنند. این نور ادامه خواهد یافت. بگذارید هرچقدر می‌خواهند فتنه کنند، با اجازه خداوند به آن‌ها سودی نمی‌رساند. هر که بخواهد، می‌تواند بپذیرد؛ هر که نخواهد، رهایش کند. ما به طریقت تعلق داریم. طریقت ما طریقت نقشبندی است، ۴۱ طریقت وجود دارد. طریقت‌ها حقیقی هستند. هر که بخواهد، می‌تواند بپذیرد؛ هر که نخواهد، رهایش کند. در طریقت ما با خدا و پیامبرش، صلّی الله علیه و آله و سلّم، عهد می‌بندیم. به خواست خدا در آن تغییری ایجاد نخواهد شد. بیعت در طریقت، بیعت با خود پیامبر است. ما از راه تغییر ناپذیر پیامبر پیروی می‌کنیم، به اجازه خداوند. هرچه دیگران ممکن است بگویند، چه وهابی باشند یا سلفی. ما از هیچ‌کس نمی‌ترسیم. ما به هیچ‌کس بدهکار نیستیم. هر که بپذیرد، پذیرفته است؛ هر که نه، خودش می‌داند. خداوند از ما راضی باشد، برای ما کافی است. خداوند ما را از این راه منحرف نکند، ما را گمراه نسازد. مسلمانان زیادی هستند که گمراه می‌شوند؛ آن‌ها خودشان را نابود می‌کنند. راه درست همین راه است، راه پیامبر که از ۱۴۰۰ سال پیش بدون تغییر منتقل شده است. امروز افرادی هستند که از راه منحرف شده‌اند. آن‌ها افراد بدبختی هستند. خداوند ما را از سرنوشت آن‌ها حفظ کند. خداوند ما را از راه راست منحرف نکند. خداوند به مردم هدایت بخشد.

تُعِزُّ مَن تَشَآءُ وَتُذِلُّ مَن تَشَآءُۖ بِيَدِكَ ٱلۡخَيۡرُۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞ (3:26) همه چیز در دست الله است. او هر که را بخواهد بالا می‌برد. او هر که را بخواهد پایین می‌آورد. هر که به این ایمان داشته باشد، آرامش درونی می‌یابد. کسی که با الله باشد، بالا برده می‌شود. کسی که با الله باشد، اوج گرفته و سربلند می‌شود. کسی که با او نیست، پایین آورده می‌شود. پایین آوردن به معنای بی‌ارزش بودن، بدون اعتبار است. کرامت یعنی با الله بودن. کسی که با الله است، رتبه‌اش به یقین بالا برده شده است. کسانی که با الله نیستند و در برابر او می‌ایستند - مهم نیست مردم چقدر آن‌ها را بالا ببرند - آن‌ها پست‌مایه هستند. ستایش مردم سودی ندارد. همه ما در برابر الله قرار خواهیم گرفت. کسی که با الله و با بندگان محبوب او باشد، نجات خواهد یافت. بنابراین دقت کن که چه کسی را دوست داری، زیرا پیامبر می‌فرماید: «تو با کسانی خواهی بود که آن‌ها را دوست داری.» با آن افرادی که در زندگی‌ات دوست داشته‌ای، روز قیامت گرد هم آورده خواهی شد. بنابراین، مردم نیکو را دوست بدار، پیامبر را دوست بدار، اولیا را دوست بدار، الله را دوست بدار، تا نجات یابی. مهم نیست که در این دنیا نجات یافته باشی. مهم آخرت است، مهم زندگی ابدی است. بنابراین باید هوشیار بود. بر این اساس، انسان باید دقیقاً سنجیده عمل کند. الله به انسان عقل، فکر و قدرت قضاوت داده است. انسان مانند حیوان نیست؛ حیوانات عقل ندارند، فقط مغز دارند. آن‌ها فقط می‌خورند، می‌نوشند و تکثیر می‌کنند، نه بیشتر. اما انسان باید بتواند بین خوب و بد تمایز قائل شود. انسان می‌تواند فریب بخورد. بنابراین، انسان باید همیشه بسنجید که آیا چیزی درست یا نادرست، خوب یا بد است. چه چیزی بهتر است - سود دنیوی یا سود اخروی؟ پس باید با دقت تصمیم بگیرد که چه کسی را دوست داشته باشد و چه کسی را دوست نداشته باشد. باشد که الله ما را دوستدار نیکان قرار دهد، تا بتوانیم با نیکان و با الله باشیم.