السلام عليكم ورحمة الله وبركاته أعوذ بالله من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين. مدد يا رسول الله، مدد يا سادتي أصحاب رسول الله، مدد يا مشايخنا، دستور مولانا الشيخ عبد الله الفايز الداغستاني، الشيخ محمد ناظم الحقاني. مدد. طريقتنا الصحبة والخير في الجمعية.

Latest translations

2026-10-26

Other
پیامبر (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: «وبالشكر تدوم النعم.» اگر شکر به‌جا آوری، نعمت‌ها — یعنی نعمت‌های الله — پایدار می‌مانند. تا زمانی که انسان چیزی را دارد، اغلب قدر و ارزش آن را نمی‌داند. به همین دلیل، ما باید همیشه الله را به خاطر آنچه به ما عطا کرده، شکر گوییم. متأسفانه، ما به‌ندرت متوجه می‌شویم که شکرگزاری واقعاً چقدر ارزشمند است. وقتی انسان یک زندگی کاملاً عادی دارد، گمان می‌کند که همیشه همین‌طور خواهد ماند. نه، گاهی اوقات اوضاع تغییر می‌کند. اما اگر شکر الله را به‌جا آوری، او به تو بیشتر می‌بخشد — و تمام آن خیر و برکت برایت باقی می‌ماند و هرگز قطع نمی‌شود. در این باره یک ضرب‌المثل قدیمی ترکی وجود دارد. امروزه مردم همه‌جا ناراضی هستند و از هر چیزی شکایت می‌کنند. در گذشته، بزرگان همیشه می‌گفتند: «بار الها، آنچه را که بدان خو گرفته‌ایم از ما مگیر!» این یعنی: آن‌ها به آنچه الله به ایشان بخشیده راضی هستند و می‌خواهند این برکت ادامه داشته باشد و قطع نشود. این ادبی مثال‌زدنی، آموزه‌ای ارزشمند از پیامبر (صلی الله علیه و سلم) و دستوری از سوی الله، عز و جل، است. الله ما را از کسانی قرار دهد که حقیقتاً راضی و شاکر نعمت‌های او هستند.

2026-10-22

Other
As-salamu 'alaykum wa-rahmatu Llahi wa-barakatuh. Bismi Llahi r-Rahmani r-Rahim. الحمدلله، ما امشب، در شب جمعه، گردهم آمده‌ایم. روز جمعه هدیه‌ای از جانب الله به پیامبر ﷺ است. به طور معمول، روز با نماز مغرب در شامگاه آغاز می‌شود و تا مغرب روز بعد ادامه دارد. اما برای روز جمعه چنین است: با مغرب آغاز می‌شود و تا فجر روز شنبه ادامه می‌یابد. الله به نوعی به ما وقتی اضافه عطا می‌فرماید. هر کاری که در روز جمعه انجام دهید، در پیشگاه الله عزّ و جلّ ارزشی به مراتب والاتر دارد. به همین دلیل، ما ختم خواجگان و ذکر را بیشتر در این روز یا این شب به جا می‌آوریم. گاهی نیز در روزهای دیگر، صرفاً برای اینکه کار را بر مردم آسان‌تر کنیم؛ بسته به اینکه برای هر کس از نظر زمانی چه موقع مناسب‌تر است تا بتواند در ختم و ذکر شرکت کند. از این رو، برخی شنبه‌ها، یکشنبه‌ها یا حتی دوشنبه‌ها دور هم جمع می‌شوند. اما بهترین روز مسلماً همان جمعه است: هدیه‌ای از جانب الله به پیامبرش ﷺ و تمام امت او. الله را شکر می‌گزاریم که ما را بخشی از امت پیامبر ﷺ قرار داد. جزو امت او بودن افتخاری عظیم است—و خود هدیه‌ای بزرگ از سوی الله است. الله بهترین از هر آنچه را که آفریده، به پیامبر ﷺ عطا کرده است. و پیامبر ﷺ با جان و دل بخشش می‌کند؛ او خشنود می‌شود از اینکه امتش در آنچه الله به او هدیه فرموده، سهیم باشند. هیچ‌کس سخاوتمندتر از پیامبر ﷺ نیست. نه فقط در امور مادی—بلکه او بالاترین پاداش ممکن را برای هر کار نیک به شما عطا می‌کند. پس تا می‌توانید از آن بهره گیرید. طریقت دقیقاً همین است: راهی است برای هرچه غنی‌تر شدن از فیوضات و عطایای الهی. پیش‌دستی کنید، از آنچه الله به شما ارزانی می‌دارد برگیرید—و تا جایی که در توانتان است گرد آورید! الحمدلله، ما این کار را با اشتیاق و بدون هیچ‌گونه خستگی انجام می‌دهیم. این خود یک فضل و رحمت است. اما نفس یا شیطان به گوش بسیاری از مردم می‌خواند که عبادت بسیار دشوار است یا آمدن به ختم، ذکر و مجالس پربرکت بیش از حد طاقت‌فرساست. آنان دچار سستی می‌شوند... در حالی که در واقع اصلاً نمی‌توان از «خستگی» سخن گفت—زیرا این روزها هیچ‌کس واقعاً خسته نیست. چرا که مردم برای کارهای کاملاً متفاوت و بسیار سخت‌تر، انرژی و لذت کافی دارند. اما وقتی نوبت به عبادت می‌رسد، ناگهان تنبل می‌شوند و می‌گویند: «آخ، بماند برای بعد.» به همین دلیل یادآوری می‌کنیم: دست‌کم هفته‌ای یک بار به ختم خواجگان بیایید. اگر نمی‌توانید، هر دو هفته یک بار. و اگر این هم مقدور نیست، دست‌کم هر سه هفته یک بار. در هفته اول یا دوم ممکن است عذری وجود داشته باشد—اما دست‌کم در هفته سوم باید واقعاً حاضر بود. من بارها از مولانا شیخ عبدالله داغستانی شنیدم که می‌پرسید: «اصلاً چه چیزی به عنوان عذر برای غیبت از ختم و ذکر پذیرفته است؟» ایشان می‌فرمود: «تصور کنید به هر کسی که به اینجا می‌آمد یک سکه طلا می‌دادند. کسی که حتی برای این سکه طلا هم نمی‌توانست بیاید—او واقعاً دلیل موجهی داشت. اما کسی که برای طلا می‌آمد، ولی برای ذکر وقتی نمی‌یافت—در حقیقت هیچ عذری ندارد.» کسی که طلا را نادیده می‌گرفت معذور بود؛ اما کسی که به دنبال طلا می‌دود، به طریق اولی باید به مجلس ذکر بیاید. پس همان‌طور که گفته شد: دست‌کم هر سه هفته یک بار. و امروزه حتی پخش زنده در اینترنت هم وجود دارد. بنابراین هر کس که واقعاً کاهل است یا خیلی دور زندگی می‌کند، می‌تواند به سادگی به صورت آنلاین شرکت کند. بدین ترتیب، دست‌کم نیم ساعت را در محضر الله عزّ و جلّ و در حلقه ذکر و ختم سپری می‌کند. کسی که حتی این کار را هم نمی‌کند—دیگر چه می‌توان درباره‌اش گفت؟ در حالی که امروزه کار بسیار آسان شده است. بسیاری دور از جوامع مسلمانان یا مکان‌های برگزاری ذکر زندگی می‌کنند؛ آنان دست‌کم می‌توانند به صورت آنلاین متصل شوند. و الله به هر کس بر اساس نیتش پاداش می‌دهد—بر اساس نیت صادقانه برای تقرب به الله عزّ و جلّ و پیامبرش ﷺ. البته اوراد و اذکار روزانه نیز بخشی از این موضوع است. آنها واجب نیستند، اما هر سالک این راه باید در حد توانش آنها را به جا آورد. دست‌کم بخش اول را انجام دهید. اگر بعداً برای بقیه آن وقتی یافتید—بسیار خوب؛ وگرنه روز بعد قضای آن را به جا آورید. حتی در راه، هنگام پیاده‌روی یا در مسیر کار، می‌توانید در دل ذکر خفی بگویید: «الله، الله، الله»—کاملاً بدون تسبیح. این نیز به حساب می‌آید. ویژگی خاص طریقت نقشبندی دقیقاً همین ذکر قلبی است. هنگامی که در خودرو نشسته‌اید، الله را در دل یاد کنید؛ نیازی نیست تسبیح در دست داشته باشید—وگرنه ممکن است تصادف کنید! فقط آن را قلباً بگویید، همین کاملاً کافی است. بخش اول در طول روز شاید پنج تا ده دقیقه وقت ببرد. برخی نیز درباره خواندن جمعی «دلائل الخیرات» می‌پرسند: اگر می‌توانید گردهم آیید و مریدان را جمع کنید تا آن را با هم بخوانید—بسیار عالی است! این کار برای همه مفید است، به جای اینکه پای تلویزیون بنشینید یا وقت تلف کنید. می‌توانید دور هم جمع شوید، با یکدیگر تبادل نظر کنید، درباره کارهای نیک سخن بگویید و با هم به این بیندیشید که چگونه محیط خود را بهبود بخشید. با خیال آسوده این کار را بکنید. اگر جمعی میسر نشد، می‌توان دلائل الخیرات را در خانه خواند. این نیز بسیار ارزشمند است. کسی که اصلاً توانایی خواندن آن را ندارد، به جای آن دست‌کم روزی ۱۰۰ صلوات بفرستد. برخی می‌پرسند: «آیا باید آن را نیمه‌شب هنگام تهجد بخوانیم؟» خیر، می‌توانید آن را در هر ساعتی از شبانه‌روز بخوانید. فقط انجامش دهید! راه ما راه آسانی است. رابطه نیز بسیار ساده است. خیلی‌ها ذهن خود را بیهوده درگیر آن می‌کنند، زیرا به آنها گفته می‌شود: اول به راست، بعد به چپ، بالا، پایین—آن هم به مدت نیم ساعت. در نهایت مردم فرار می‌کنند! نه، اصلاً لازم نیست این‌طور باشد. برای رابطه فقط می‌گویید «بسم‌الله»، ارتباط قلبی را برقرار می‌کنید، و تمام. بی‌جهت آن را پیچیده نکنید، شما به هر حال زندگی روزمره خود را دارید. طریقت ما، الحمدلله، سرشار از آسانی، پر از پاداش، آکنده از سرور و لبریز از برکت از سوی الله عزّ و جلّ است. نمونه‌های بی‌شماری وجود دارد از اینکه طریقت در واقع چقدر ساده است. بسیاری هنوز گمان می‌کنند که طریقت بسیار سخت و طاقت‌فرساست، اما این‌گونه نیست. شما می‌توانید به طور عادی در دفتر کارتان فعالیت کنید و در همان حال به الله نزدیک‌تر از کسی باشید که متکبرانه خود را «درویش» می‌نامد، اما قلبش اصلاً پیوندی با حق ندارد. انسان می‌تواند ثروتمند باشد، در حالی که قلبش تنها متعلق به الله است و از دارایی‌اش برای یاری رساندن به دیگران بهره می‌گیرد. فقط هر کاری را با این نیت انجام دهید که بنده الله باشید و به مردم خدمت کنید؛ زیرا هر کس بخواهد به الله خدمت کند، به خلق او خدمت می‌کند. مولانا شیخ ناظم در این باره بارها روایتی را از سیدنا ابراهیم علیه‌السلام نقل می‌کرد: روزی سیدنا ابراهیم علیه‌السلام فرمود: «می‌خواهم الله عزّ و جلّ را به صرف غذا نزد خود دعوت کنم.» سبحان‌الله، او پیامبر بود و مسلماً بهتر می‌دانست؛ اما این واقعه رخ داد تا برای ما سرمشق و درسی باشد. پس به انتظار مهمانان نشست، و در این میان مردی از راه رسید که آتش‌پرست (مجوسی) بود. سیدنا ابراهیم علیه‌السلام او را رد کرد و گفت: «به راهت ادامه بده. من منتظر مهمانی بسیار مهم‌تر هستم.» او بسیار منتظر ماند، اما هیچ‌کس نیامد. آنگاه ندا درداد: «یا الله عزّ و جلّ!» در پی آن، الله فرشته مقرب جبریل علیه‌السلام را فرستاد که فرمود: «من مهمانی را برای طعام نزد تو فرستادم، اما تو او را راندی. تو مرا دعوت کردی—در حالی که من اهل خوردن و آشامیدن نیستم. من کسی را نزدت فرستادم و تو او را از در خانه‌ات راندی. به سرعت در پی او برو و او را دعوت کن!» سیدنا ابراهیم شتابان به راه افتاد، در جستجوی آن مرد برآمد و سرانجام به او رسید. آن مرد در شگفت شد و گفت: «تو را چه شده است؟! همین چند لحظه پیش مرا می‌راندی، و اکنون در پی من می‌دوی؟ این چه معنایی دارد؟!» او پاسخ داد: «الله عزّ و جلّ شخصاً مرا به سوی تو فرستاده است! او مرا مؤاخذه فرمود که چرا تو را اطعام نکردم. به همین دلیل شتابان در پی تو آمدم.» چون آن مرد این سخن را شنید، چنان منقلب شد که دین پیشین خود را کنار گذاشت و مسلمان شد. می‌بینید: هر کاری که انجام می‌دهیم، برای الله انجام می‌دهیم. ما با خدمت به مردم، در حقیقت الله عزّ و جلّ را بندگی و خدمت می‌کنیم. جوهر و اساس راه ما همین است: یاری رساندن به انسان‌ها—تنها و تنها برای رضای الله، ان‌شاءالله. امید که الله به ما توفیق دهد همه‌چیز را خالصانه برای او به جای آوریم، بی آنکه نفس خودنمایی کند. الله یار و یاور ما باشد. سخن گفتن از این موضوع آسان است، اما پیاده کردن آن در زندگی روزمره اغلب دشوار. با این حال از الله یاری می‌طلبیم—و او به ما کمک خواهد کرد، ان‌شاءالله.

2026-10-25

Other
بیش از هر چیز، طریقت نقشبندیه ما بر صحبت — هم‌نشینی معنوی — و با هم بودن استوار است. طریقت قلب اسلام است و به‌هیچ‌وجه جدا از آن نیست؛ چرا که امروزه شاید بسیاری از مردم بگویند: «اصلاً چه نیازی به طریقت است؟» الحمدلله، اینجا در آچه، ماشاءالله — شما قلب اسلام در این منطقه هستید. و در اینجا این راه آموزش داده می‌شود؛ ان‌شاءالله بیشتر مردم وابسته به یک طریقت هستند. اینجا همواره کانون تپنده‌ی ایمان برای تمامی این منطقه بوده است. در سراسر این دیار، در مدرسه‌ها تدریس می‌شود. عالمان بزرگ و اولیاء الله از این دیار برخاسته‌اند. به برکت این طریقت — چرا که همه این اولیاء الله راهی معنوی را می‌پیمودند. زیرا طریقت به معنای ایمان راستین است. ایمان — طریقت یعنی ایمان زنده و پویا. چرا که در قرآن کریم آمده است: «بسم الله الرحمن الرحیم، قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ.» (۴۹:۱۴) چرا که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم پیش‌گویی فرمودند که کسانی خواهند بود که قرآن را از حفظ می‌خوانند، علم می‌اندوزند و همه‌چیز را فرا می‌گیرند — اما آنچه می‌خوانند و می‌نویسند تنها از گلویشان بیرون می‌آید و هرگز به قلبشان راه نمی‌یابد. پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمودند که چنین افرادی از اسلام بیرون می‌جهند، چنان‌که تیر از کمان رها می‌شود. آنان ایمانی راستین در دل ندارند. ایمان راستین از طریق طریقت پدید می‌آید: طریقت آن را در ژرفای قلب می‌کارد، چرا که ایمان حقیقی از دل سرچشمه می‌گیرد. دقیقاً به همین دلیل بود که همه نیاکان شما بیش از هزار سال از طریقت پیروی کردند — تا ایمان خود را استوار و زنده نگه دارند. آنان در اینجا از اسلام در برابر کفار پاسداری کردند. و از این رو بود که الله آنان را یاری فرمود و از طریق سلاطین عثمانی، که خود مریدان باوفای یک شیخ بودند، برایشان کمک فرستاد. سلطان محض رضای الله سپاهیانش را فرستاد تا به مردم دفاع کردن را بیاموزند، و عالمان را روانه کرد تا یاور و راهنمای آنان باشند. چرا که متجاوزان پرتغالی با کشتی‌های خود جنوب آفریقا را دور زده بودند. آنان تا به اینجا پیشروی کردند و حتی در سر داشتند که به سوی کعبه بتازند و آن را ویران کنند. در آن روزگار، سلطان سلیمان قانونی حکومت می‌کرد که در غرب او را «سلیمان باشکوه» می‌نامند. او دستور ساخت کشتی‌های جنگی را صادر کرد تا از کعبه و تمام این منطقه از سوی جنوب محافظت کند. زیرا فرد کافر در قلب خود غالباً هیچ رحمی ندارد. اما رفتار یک مسلمان کاملاً دگرگون است. مسلمانان حتی نسبت به دشمنان خود نیز مهر و ترحم نشان می‌دهند. هنگامی که دشمن تسلیم می‌شود و التماس می‌کند: «به من آسیبی نرسان»، مسلمان حق ندارد مویی از سر او کم کند. به برکت همین منش بود که اسلام به شرق و غرب گسترش یافت. آنان با آن ناوگان، تا آنجا که در توان بود از تمام این منطقه پاسداری کردند. اگرچه حفظ تک‌تک نقاط میسر نشد، اما بخش اعظم آن — از جمله دیار شما — در امان و مصون ماند. ایمان تزلزل‌ناپذیر چنین نیرویی می‌بخشد. کسی که ایمان راسخ داشته باشد و مرشدی در کنارش که راه را نشان دهد، از سراسر جامعه مسلمانان پاسداری می‌کند. سلاطین عثمانی این مسئولیت را در جایگاه خلفای (جانشینان) پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم انجام دادند. خلیفه بودن به معنای نمایندگی از جانب الله عز و جل و فرستاده‌اش صلی‌الله‌علیه‌وسلم است. او پیشوای جهان اسلام است. در آن زمان، تمام امت پشتیبان آنان بود و از رهبری‌شان پیروی می‌کرد. رسم بر این بود. هر کس در برابر سلطان سرکشی می‌کرد، در روز جزا از او بازخواست خواهد شد: «چرا در برابر سلطان ایستادی؟» زیرا چنین کاری خطایی سنگین و گناهی بزرگ است. سلطان با وجود تمام قدرت و شوکتش، همواره با فروتنی به سخنان شیخ و مرشد خود گوش فرا می‌داد. او از استاد خویش جویا می‌شد: «قصد دارم چنین اقدامی کنم. آیا با طریقت و شریعت هم‌خوانی دارد؟» هنگامی که خلافت متأسفانه فروپاشید — که اکنون بیش از صد سال از آن می‌گذرد —، مسلمانان بی‌پناه و بدون رهبر رها شدند. و این‌گونه می‌بینید که پس از آن، نیروهای تاریکی میدان را باز یافتند و بذر فتنه و اختلاف را در شرق و غرب پراکندند. آنچه پس از آن رخ داد کاملاً آشکار است: خودتان بسنجید که اسلام در آن روزگار چه بود و امروز به چه حالی درآمده است. پیروان شیطان جهان اسلام را به کشورهای کوچک تجزیه کردند تا به آسانی بر آن مسلط شوند. بی‌گمان همه ما می‌دانیم که کافران دوستان بااخلاص مسلمانان نیستند، هر طور هم که خود را نشان دهند. ما به خوبی می‌دانیم چه موضعی نسبت به ما دارند — بگذریم. اما دردناک‌ترین بخش این است: پس از ترسیم این مرزهای ساختگی، حتی مسلمانان در درون یک کشور نیز به دشمنان سرسخت یکدیگر تبدیل شدند. در حالی که الله عز و جل به ما هشدار می‌دهد: «بسم الله الرحمن الرحیم، إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ.» (۴۹:۱۰) الله به ما یادآوری می‌کند و به همه مؤمنان فرمان می‌دهد: شما با یکدیگر برادرید! سرانجام میان خودتان صلح و آشتی برقرار کنید! اما این کار بسیار دشوار شده و ناممکن می‌نماید — زیرا عامدانه آنان را علیه یکدیگر تحریک کرده‌اند. این بزرگ‌ترین رنج ماست. و تنها یک راه نجات می‌تواند این وضع را سامان دهد. دقیقاً همین امر را پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم به عنوان مژده و نویدی فرخنده بشارت دادند: فردی از خاندان پاک ایشان ظهور خواهد کرد تا این جهان آشفته را دوباره سامان بخشد. و این بدان معناست که او ترتیبی خواهد داد تا در سراسر گیتی این طنین برخیزد: «لا إله إلا الله محمد رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم.» این وعده الله (وعدالله) است — و وعده او حقیقتی تغییرناپذیر است! خود الله این وعده را فرموده است. و ان‌شاءالله محقق خواهد شد: تمامی جهان راه اسلام را در پیش خواهد گرفت. درست همان‌گونه که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم روزی فرمودند: «أسلم تسلم — اسلام بیاور تا به سلامت و آرامش برسی.» آرامش و صلح حقیقی تنها و تنها در اسلام است و در هیچ چیز دیگری در این جهان یافت نمی‌شود. هر سخن دیگری که درباره «صلح» می‌گویند، دروغ است. آنان فقط بشریت را می‌فریبند. تنها اسلام است که آرامش راستین را ارزانی می‌دارد. ان‌شاءالله به همین زودی‌ها.

2026-10-25

Other
„Inna l-ladhina aminu wa amilu s-salihati kanat lahum jannatu l-firdawsi nuzula“ (18:107) ما اکنون به آخرین فجر در این سفر مالزی رسیده‌ایم. ان‌شاءالله دوباره بازخواهیم گشت. الله عزّوجل به مؤمنان بشارت می‌دهد که تا ابد در کنار یکدیگر خواهند بود. این هدف ماست، سعادت ما در این نهفته است. اکنون زمان بازگشت ما فرا رسیده است. دفعه بعد شاید سال آینده باشد یا دو سال دیگر – ما نمی‌دانیم. چه زمانی برای همیشه با هم خواهیم بود؟ ان‌شاءالله در جنّت تا ابد در کنار هم خواهیم بود – بدون هیچ جدایی و بدون هیچ اندوهی. الحمدلله، ما خوشحالیم. اما مسلماً کمی اندوه و دلتنگی نیز وجود دارد، زیرا از شما جدا خواهیم شد. اما ان‌شاءالله: اگر جسم دور باشد هم، در دل‌ها الحمدلله در کنار هم هستیم. آنچه اهمیت دارد همین است. اینکه دل نزد الله عزّوجل، نزد پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلّم، نزد مشایخ و مؤمنان باشد، ان‌شاءالله. این همان اصل و اساس است. زیرا از نظر جسمانی، به هر حال نمی‌توان همیشه در کنار کسی بود. اما در دل، همیشه می‌توان به یکدیگر نزدیک بود. الله عزّوجل می‌فرماید: «نه زمینم و نه آسمان‌هایم گنجایش مرا ندارند، بلکه قلب بندهٔ مؤمنم مرا در بر می‌گیرد.» البته نمی‌توانیم بگوییم که برای الله مکان ثابتی وجود دارد. بلکه او فرمود: «هیچ‌چیز و هیچ مکانی گنجایش مرا ندارد. مگر یک مکان: قلب مؤمن.» بنابراین این موضوع نهایت اهمیت را دارد. الحمدلله، ما باید همواره در دل‌هایمان و در راه او با الله عزّوجل پیوند داشته باشیم. اگر تو الله و پیامبرمان را دوست بداری، مؤمن را نیز دوست خواهی داشت. اگر الله را دوست نداشته باشی، هیچ‌چیز در زندگی نمی‌تواند به تو خیری برساند. آن‌وقت مانند سنگی. الله دل‌های ما را بگشاید. ان‌شاءالله بارها و بارها، مدام و پی‌درپی یکدیگر را دیدار خواهیم کرد. ان‌شاءالله، امید است که به زودی مهدی علیه‌السلام را ملاقات کنیم و در کنار هم باشیم، ان‌شاءالله.

2026-10-24

Other
ما الله عز و جل را شکر می‌گوییم که بار دیگر توفیق یافتیم دور هم جمع شویم. ما باید همواره شکرگزار الله باشیم، زیرا او به ما این فرصت را می‌دهد که در کنار بندگان صالحش و افراد نیکوکار باشیم. ما باید در تک‌تک دقایق زندگی‌مان سپاسگزار الله باشیم. مولانا شیخ می‌فرمود: یک نفس در زندگی که انسان در آن «لا إله إلا الله» بگوید و در مجلس ذکر و صحبت باشد، بهتر از هزار سال زیر خاک بودن است. بسیاری از مردم از زندگی خود ناراضی هستند. برخی از این افراد ناامید به زندگی خود پایان می‌دهند یا آرزوی مرگ می‌کنند. این کار درست نیست. چرا که برای مؤمن همه چیز خیر است؛ هیچ چیزی واقعاً برای مؤمن بد نیست. اگر الله به تو نعمتی عطا کند، باید بدان شادمان باشی. و اگر الله را بر آن شکر گویی، به تو پاداش خواهد داد و از تو خشنود خواهد شد. اگر به بلا یا سختی‌ای دچار شدی و «الحمدلله» گفتی، الله باز هم به تو پاداش خواهد داد. هیچ اندوه و مصیبتی در زندگی بدون پاداش نمی‌ماند. از همین رو پیامبر (صلی الله علیه و سلم) فرمودند که کار مؤمن چقدر شگفت‌انگیز است: او در هر صورت پاداش می‌یابد، چه خیری به او برسد و چه شری. هیچ حالی بدون برکت او سپری نمی‌شود. شما باید این نکته را دریابید. مولانا همیشه از این‌که کسی مدام رفت‌وآمد کند بسیار آزرده می‌شد؛ پس لطفاً این کار را نکنید. این کار فضای رحمت را برهم می‌زند. لطفاً اکنون صحبت نکنید. رحمتی که از جانب الله بر محفل ما فرود می‌آید، کاملاً بسنده است. هیچ دلیلی ندارد که این‌چنین این‌سو و آن‌سو بروید. گردهمایی ما صرفاً و فقط برای الله است. چه آن را درک کنید و چه نکنید، اهمیتی ندارد. الحمدلله، افراد زیادی در سراسر جهان این را درک می‌کنند. الحمدلله، آن‌ها از همه‌جا می‌آیند. آن‌ها ان‌شاءالله آرامش درونی احساس می‌کنند. گردهمایی ما از بالاترین اهمیت برخوردار است، چرا که ما راه پیامبر (صلی الله علیه و سلم)، صحابه، اولیاءالله و اهل بیت را ادامه می‌دهیم. تمام طریقت ما دقیقاً همان مسیر است. الحمدلله، بسیاری از شما از راه‌های بسیار دور آمده‌اید: از چین، هند و ترکمنستان. آن‌ها برای خشنودی الله از همه‌جا می‌آیند، و الله پاداشی بزرگ به آنان خواهد داد. بهترین الگو برای این امر، سیدنا عبدالقادر گیلانی است – که الله درجاتش را پیوسته فزونی بخشد. او همان «باز»، شهباز معنوی است. او از بزرگ‌ترین اولیاءالله است و روزی فرمود: «قدمی هذه علی رقبة کل ولی الله» (پای من بر گردن هر ولی است). شاید برخی تعجب کنند که: «او چگونه توانست چنین سخنی بگوید؟ چگونه پای او می‌تواند بر گردن مشایخ ما باشد؟» اما مشایخ راستین اصلاً از این سخن آزرده‌خاطر نمی‌شوند. اگر با آن مشکلی داشتند، هرگز استادان و مرشدان راستین نبودند. به همین دلیل، بسیاری از مردم اغلب حکمت نهفته در کلام اولیاءالله را درک نمی‌کنند. انسان باید به‌سادگی بگوید: «بله، او از اولیاء بزرگ الله است و ما شکی در آن نداریم.» سیدنا عبدالقادر گیلانی در گیلان، در شمال ایران امروزی به دنیا آمد. الله محبتی عمیق نسبت به اولیاءالله و علوم مقدس در دل او نهاد. پدرش در کودکی او درگذشته بود؛ او یتیم بود و تنها مادر و برادرش را داشت. او به مادرش گفت: «می‌خواهم نزد اولیاءالله بروم تا از آن‌ها بیاموزم و به الله نزدیک‌تر شوم.» مادرش نگران شد و گفت: «چگونه می‌خواهی این راه دور را بپیمایی؟» و سخنانی از این دست. چون او دست‌بردار نبود، مادرش گفت: «بسیار خب، پدرت هشتاد سکه طلا بر جای گذاشته بود؛ چهل سکه را به تو می‌دهم و چهل سکه را به برادرت.» او طلاها را در آستر قبای او نهاد و محکم دوخت تا نه دزدیده شود و نه گم گردد. بدین ترتیب، او همراه با کاروانی راهی بغداد شد. در آن روزگار، بغداد کانون علم و دیار بی‌شمار اولیاءالله بود. در میان راه، کاروانیان در کمین راهزنان افتادند. آن‌ها در مجموع شصت یا شصت‌وشش راهزن بودند. آن‌ها به کاروان حمله کردند و تمام اموال مسافران را به غارت بردند. یکی از راهزنان به سوی او آمد و بی‌تفاوت پرسید: «تو چه همراه داری؟» او پاسخ داد: «من سکه‌های طلا در لباسم دوخته‌ام.» راهزن به این پسر ساده نگریست و گمان کرد تنها شوخی می‌کند. او را به حال خود واگذاشت، اما اندکی بعد راهزنان دیگری به سویش آمدند. آن‌ها همان پرسش را مطرح کردند و او دقیقاً همان پاسخ را داد. آنگاه به سوی سردسته خود دویدند و گفتند: «این پسر ادعا می‌کند طلا همراه دارد – او دارد ما را مسخره می‌کند!» سردسته دستور داد: «قبایش را بشکافید.» آن‌ها آستر را گشودند و واقعاً چهل سکه طلا را یافتند. با شگفتی تمام پرسیدند: «چرا این راز را به ما گفتی؟ تو که می‌توانستی طلایت را به‌راحتی پیش خود نگه داری!» او پاسخ داد: «من به مادرم قول داده‌ام که همواره راست بگویم. هر اتفاقی بیفتد، من پای راستگویی می‌ایستم و چیزی را پنهان نمی‌کنم.» وقتی سردسته راهزنان این را شنید، منقلب شد و فریاد زد: «عجب پسری! او آن‌چنان از الله پروا دارد و به مادرش احترام می‌گذارد که حتی اکنون هم دروغ نمی‌گوید!» «من به درگاه الله توبه می‌کنم و از او طلب بخشش می‌نمایم.» «هر آنچه را که غارت کرده‌ام به این مردم بازخواهم گرداند.» در پی آن، دیگر راهزنان نیز گفتند: «سردسته ما توبه کرد؛ او پیشوای ما در دزدی بود و اکنون ما را در راه الله عز و جل رهبری می‌کند.» به برکت سیدنا عبدالقادر گیلانی، همه آن شصت نفر بازگشتند و توبه کردند، و الله توبه آنان را پذیرفت. رسالت اولیاء دقیقاً همین است: هدایت مردم به سوی راه درست و بازداشتن آنان از دزدی، فریب و آزار دیگران. الحمدلله، او یکی از بزرگ‌ترین اولیاءالله است و در میان دیگران، نزد سیدنا یوسف همدانی نیز شاگردی کرد. همدان بسیار نزدیک به گیلان است. البته امروزه کمی دورتر به نظر می‌رسد، زیرا در استان دیگری قرار دارد. یوسف همدانی همچنین مرشد معنوی احمد یسوی نیز بود. شاید در اینجا نام سیدنا احمد یسوی را چندان نشنیده باشید، اما او شخصیتی بسیار والامقام بود. او صدهزار شاگرد داشت. او ۱۲۶ سال زیست. وقتی به سن شصت‌وسه‌سالگی رسید، در زیر خانه‌اش خلوت‌گاهی حفر کرد و از آن پس در زیر زمین روزگار گذراند. او فرمود: «پیامبر (صلی الله علیه و سلم) بیش از ۶۳ سال بر روی زمین نزیست؛ من پس از او دلِ آن را ندارم که بر روی زمین راه بروم.» او ۶۳ سال باقی‌مانده از عمرش را در زیر زمین گذراند، در آنجا زاویه‌ای ساخت و هرگز دوباره به روی زمین بازنگشت. همان‌طور که گفته شد، او صدهزار مرید را ارشاد می‌کرد. آن‌ها به شرق و غرب رفتند و بیشترشان به سوی غرب کوچ کردند. بی‌تردید برخی از آنان به این دیار نیز رسیده‌اند. زیرا به هر کجا که می‌رفتند، به برکت این مشایخ، اسلام را گسترش می‌دادند. شاگردان او، در کنار مریدان سیدنا عبدالقادر گیلانی، دل‌های مردم را گشودند. هنگامی که لشکریان مسلمان از راه می‌رسیدند، مردم با شادمانی از آنان استقبال می‌کردند – به این امید که از ستمی که می‌کشیدند رهایی یابند. مردم احساس آسودگی می‌کردند و از سرزمین خود نمی‌گریختند. مسلمانان هرگز آنان را از دیارشان بیرون نراندند. اسلام سرتاسر رحمت است. و به‌ویژه طریقت به انسان مهربانی و شفقتی عمیق نسبت به همنوعانش می‌آموزد. اهل رحمت بودن یعنی اسوه‌ای راستین بودن و یاری رساندن به مردم برای رسیدن به بهشت. این بزرگ‌ترین نیکی و عنایتی است که می‌توان در حق بشریت انجام داد. جان‌های بی‌شماری با تلاش آنان به سوی هدایت رهنمون شدند. گروه‌هایی که طریقت را نفی می‌کنند یا حرمت پیامبرمان (صلی الله علیه و سلم)، اولیاءالله، صحابه و اهل بیت را نگه نمی‌دارند، هیچ خیری برای اسلام ندارند. آن‌ها همواره آشوب به پا می‌کنند و مردم را از دین گریزان می‌سازند. دقیقاً به همین دلیل است که طریقت تا این حد ضروری و گریزناپذیر است. بنگرید که اولیاءالله بزرگ چگونه در سرتاسر جهان به اسلام خدمت کرده‌اند: آنان به جای آنکه مردم را از حق برانند، میلیون‌ها انسان را به راه بهشت هدایت کرده‌اند. آنان دل‌ها را به سوی اسلام جذب می‌کنند. اما کسانی که هم با طریقت و هم با شریعت می‌جنگند، کوچک‌ترین خیری به بار نمی‌آورند. بسیاری از مردم فریب آن‌ها را می‌خورند. چرا؟ زیرا آنان فریبکار و دروغگویند. در دین ما جایی برای دروغگویان نیست. پیامبر (صلی الله علیه و سلم) فرمودند که یک مسلمان شاید دچار لغزش‌هایی شود، اما هرگز نباید دروغگو باشد. دروغگویی خصلتی بس ناپسند و زشت است. بدترین عیب برای یک انسان، به‌ویژه برای یک مؤمن، ناراستی و ریاکاری است – خصلتی که هرگز با ایمان سازگار نیست. هر کس علیه طریقت، مذاهب فقهی، شریعت و عقیدهٔ پاک بتازد، کاملاً دروغگو است. آن‌ها نمی‌توانند هیچ‌کس را به راه راست هدایت کنند. آن‌ها مردم را از صراط مستقیم منحرف می‌کنند و دقیقاً به نقطهٔ مقابل آن سوق می‌دهند. راه آنان به بهشت ختم نمی‌شود، بلکه به آتش دوزخ می‌انجامد. این راه آنان است: راه شیطان. سراسر قرآن پیوسته تأکید می‌کند که شیطان پیروانش را مستقیماً به دوزخ می‌کشاند. الله ما و تمام امت را از شر چنین فریبکارانی محفوظ بدارد. الله مردم را حفظ کند تا از این جریان‌های ویرانگر گمراه نشوند. الله یار و یاور ما باشد، ان‌شاءالله. الله به‌زودی آن کسی را که پیامبر (صلی الله علیه و سلم) بشارت داده‌اند، بفرستد: سیدنا المهدی (علیه السلام)، تا این جهان را پاک گرداند. امروزه جهان از نظر معنوی کاملاً به انحطاط کشیده شده و فسادی ریشه‌دار در همه‌جا گسترش یافته است. خیر و نیکی نایاب شده است. این وضعیت دل‌های بسیاری را دچار درد و اندوه می‌سازد. این فساد و تباهی عمیق تنها با ظهور سیدنا المهدی پاک و ریشه‌کن می‌شود. و چگونه پاک خواهد شد؟ الله به پیامبرش (صلی الله علیه و سلم) وعده فرموده است که تمامی جهان اسلام را خواهد پذیرفت. و اسلام با خود پاکی می‌آورد. همه‌چیز دوباره پاک خواهد شد. ان‌شاءالله فاصلهٔ چندانی با آن دوران نداریم. تمامی نشانه‌ها حاکی از آن است که این دوره رو به پایان است. الله یاری و نصرت خویش را نصیب ما فرماید. الله نصیب کند که هر یک از ما توفیق درک آن دوران پربرکت را داشته باشیم، ان‌شاءالله.

2026-10-24

Other
„Ya ayyuha al-ladhina amanu ittaqu Allaha wa kunu ma'a as-sadiqin“ (09:119). الله عزوجل به مؤمنان فرمان می‌دهد که با افراد راستگو و درستکار همراه باشند. بهترین چیز برای انسان این است که با افراد صادق و راستین همنشین باشد. زیرا از زمان آدم (علیه‌السلام)، شیطان و نفس، انسان‌ها را وسوسه می‌کنند تا یکدیگر را فریب دهند. الله برای شما خیر می‌خواهد، اما شیطان شما را به سوی چیزی کاملاً متفاوت سوق می‌دهد. الله به آدم (علیه‌السلام) اجازه داد تا از هر آنچه در بهشت است بخورد. در بهشت هیچ چیز با این دنیا قابل مقایسه نیست. او فرمود: «فقط از این یکی نخورید؛ اصلاً به آن دست نزنید.» اما شیطان آمد، او را فریب داد و گفت: «تو باید دقیقاً از همین بخوری.» و از آن زمان تا کنون، همواره ماجرا همین بوده است. در اصل، بیشتر انسان‌ها خیر و نیکی را در وجود خود دارند. اما ناگهان فردی بد از راه می‌رسد، مردم را فریب می‌دهد و آن‌ها را مستقیماً به ورطهٔ هلاکت می‌کشاند. بنابراین باید از انسان‌های بد، دوستان ناباب و هر بدی و شرارتی دوری کنید؛ فقط از آن‌ها پرهیز کنید. اصلاً به آن‌ها نگاه هم نکنید. می‌توان یک یا دو بار آن‌ها را نصیحت کرد و تذکر داد. اما اگر بر خوی بد خود باقی بمانند، دیگر دلیلی برای معاشرت با آن‌ها وجود ندارد. زیرا متأسفانه امروزه اکثر قریب به اتفاق مردم دقیقاً چنین شخصیتی دارند. آن‌ها گمان می‌کنند اگر دیگران را فریب دهند، وضعیت بهتری خواهند داشت، خوشبخت خواهند بود و چیزی به دست آورده‌اند. در حالی که در واقع هیچ چیزی به دست نمی‌آورند. آن‌ها خود را به نابودی می‌کشانند، به دیگران آسیب می‌زنند و همه را نیز با خود گرفتار می‌کنند. این مسئله به‌ویژه در مورد جوانان صدق می‌کند. آن‌ها تجربهٔ زندگی ندارند و چنین افرادی می‌توانند به‌راحتی فریبشان دهند. آن‌ها گمان می‌کنند دوستانشان باارزش‌ترین چیز در دنیا هستند. اما در واقع، چنین دوستی از شیطان هم بدتر است. حتی شیطان هم قادر نیست آسیبی را بزند که یک دوست بد می‌تواند به بار آورد. الله ما را از شر آن‌ها محافظت فرماید. و فرزندان و خانواده‌های ما را از گزند آنان در امان بدارد. الله ما را محفوظ بدارد، ان‌شاءالله.

2026-10-23

Other
سخنان پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) مانند جواهرات است—بسیار زیبا. آنچه ایشان می‌فرمایند، نوری است برای ما، برای راهمان، برای دل‌هایمان و برای همه‌چیز. الله تنها برای گوش فرا دادن نیز به شما پاداش می‌دهد. یکی از فرمایشات ایشان این است: «كُنْ فِي الدُّنْيَا كَأَنَّكَ غَرِيبٌ أَوْ عَابِرُ سَبِيلٍ». در این دنیا مانند مسافری باش که از جایی به جای دیگر می‌رود. این به چه معناست؟ گمان نکن که برای همیشه اینجا خواهی ماند. اقامت ما در اینجا مانند گذری بسیار سریع از جایی به جای دیگر است. پس توان خود را برای بنا نهادن چیزی در اینجا صرف نکن، به‌گونه‌ای که گویی تا ابد ماندگار هستی. تنها تلاش تو باید این باشد که در این مسیر، تا حد امکان برای آخرت توشه برداری. نیکی کن، از الله اطاعت نما، به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) عشق بورز، اهل بیت را دوست بدار، صحابه، مشایخ، مؤمنین و مؤمنات را دوست بدار. این همان چیزی است که باید برایش تلاش کنی. هر اندازه که بتوانی کار نیک انجام دهی—دقیقاً همان را با خود خواهی برد. البته که می‌توانی برای امرار معاش خود نیز کار کنی، اما آنچه واقعاً اهمیت دارد، توشه برای آخرت است. باور نکن که همیشه اینجا هستی و هرگز نخواهی مرد. هر کس قدم به قدم پیش می‌رود تا به مقصد خود برسد. هیچ‌کس در اینجا ماندگار نیست. از این رو، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) در این حدیث کوتاه راه را به اهل ایمان نشان می‌دهد تا آنان را بیدار کند. زیرا گویی در خوابند. سیدنا علی (کرم الله وجهه) می‌فرمایند: «مردم خوابند؛ هنگامی که می‌میرند، بیدار می‌شوند.» اما آن زمان دیگر خیلی دیر است. ان‌شاءالله، امید است که الله ما را محفوظ بدارد و قلب‌هایمان را برای فهم این حدیث بگشاید. ان‌شاءالله، الله در این روز مبارک جمعه به ما پاداش عنایت فرماید. مبارک باشد، ان‌شاءالله.

2026-10-18

Other
«همانا بر اولیای الله نه ترسی است و نه آنان اندوهگین می‌شوند» (۱۰:۶۲). دیشب، الحمدلله، برای رضای الله در مجلسی گرد هم آمده بودیم تا یاد اولیای الله را گرامی بداریم؛ همهٔ اولیای الله، به‌ویژه سرورمان شیخ عبدالقادر گیلانی. او از بزرگ‌ترین اولیای الله است. الله این عزت و کرامت را به او عطا کرده است، و هر کس از او پیروی کند نیز به این شرف نائل می‌شود که محبوب الله، عزّ و جلّ، قرار گیرد. همهٔ اولیای الله مانند اقیانوس‌هایی ژرف هستند. آنان دریاهای رحمت، دانش و نیکی‌اند. آنان هر آنچه را که حقیقتاً خیر و نیک است به مردم می‌آموزند. چنین موهبت ویژه‌ای در هیچ جای دیگر یافت نمی‌شود. او نه فقط صاحب علم، بلکه برخوردار از مدد و عنایت مستقیم معنوی از سوی پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، است. آنان دل‌های مردم را می‌گشایند، آن‌ها را به اسلام هدایت می‌کنند و الهام‌بخش آنان می‌شوند تا انسان‌هایی مخلص و سراسر نیکوکار گردند. شاید افراد زیادی باشند که اهل مطالعه‌تر یا دانشمندتر از آنان باشند؛ اما الله این موهبت خاص را به آنان بخشیده است که دل‌های مردم را لمس کنند و بگشایند. روزی پسر شیخ عبدالقادر گیلانی، پدرش را هنگام موعظه مشاهده می‌کرد. با خود اندیشید: «شاید من بیشتر از او می‌دانم. اصلاً چرا این همه مردم به دنبال پدرم می‌آیند؟» شیخ عبدالقادر گیلانی دقیقاً می‌دانست در دل پسرش چه می‌گذرد. به او گفت: «پس از این به بعد، تو برای مردم صحبت (موعظه) کن.» و بدین ترتیب، هفته به هفته او را می‌دید. اما هفته به هفته، افراد بیشتری از آمدن بازمی‌ماندند. مردم به‌سادگی می‌رفتند. دانش او کاملاً محکم و مستند بود. از نظر محتوا همه‌چیز درست بود. اما فقط دانشی ظاهری بود—بدون کمترین بویی از معنویت. سرانجام پسر نزد پدرش رفت و پرسید: «علت این امر چیست؟ آیا سخن نادرستی می‌گویم؟» پاسخ داد: «خیر، اما تو از روی نَفْس خود سخن می‌گویی، کاملاً تهی از نیروی معنوی.» «مردم مانند زنبورهایی می‌آیند که به دنبال عسل هستند؛ اما اگر در آنجا عسلی نیابند، به‌سادگی پرواز می‌کنند و می‌روند.» در پایان، دیگر هیچ‌کس نمی‌آمد. همگی دوباره فقط می‌خواستند سخنان شیخ عبدالقادر گیلانی را بشنوند. قدرت حقیقی این اساتید معنوی در همین نهفته است—چیزی که بسیاری از ناآگاهان حاضر به باور آن نیستند. شاید آنان بتوانند برای مدتی کوتاه مردم را گرد خود جمع کنند؛ اما به محض اینکه مردم حقیقت امر را دریابند، دیگر هیچ‌کس در کنار کسانی که احترامی برای معنویت راستین و اولیای الله قائل نیستند، نخواهد ماند. الله برکات فراوان خود را نصیب آنان فرماید. و ان‌شاءالله به واسطهٔ آنان، رحمت خویش را بر همهٔ ما نازل فرماید.

2026-10-19

Other
این از هر چیزی که هر کسی در این دنیا می‌تواند داشته باشد، بهتر است. این بزرگ‌ترین نعمت از جانب الله عزوجل است. زیرا مورد محبت او قرار گرفتن، نعمتی ابدی است – نه فقط برای مدتی کوتاه در این دنیا. بسیاری از مردم هرچند در این دنیا ثروت دارند، قدرتمندند و نفوذ دارند – اما برای آخرت هیچ‌چیز ندارند. در حقیقت، چنین افرادی بسیار تهیدست و فقیرند. زیرا ثروت واقعی به معنای این نیست که برای لحظه‌ای کوتاه دستت پر باشد و سپس با دستانی خالی بمانی. الحمدلله، شما صاحب این نعمت – و ان‌شاءالله ما نیز صاحب این نعمت – این لطف و این ثروت ابدی هستیم. الحمدلله، ما برای رضای الله در اینجا گرد هم آمده‌ایم، در جوار یکی از اولیاءالله که به اینجا آمد تا در خدمت به الله (خدمت) راه را به مردم نشان دهد، تا آنان نیز برای همیشه ثروتمند باشند – و نه فقط برای مدتی کوتاه. آنان کارهای بی‌شماری برای این سرزمین و برای اسلام انجام داده‌اند. و درباره هر کسی که هدایت کرده‌اند، این سخن پیامبر (صلی‌الله علیه و آله و سلم) صدق می‌کند که: اگر حتی یک انسان به واسطه تو هدایت یابد، برایت از تمام دنیا و هر آنچه در آن است ارزشمندتر است. نه فقط یک مکان کوچک، یک کشور یا یک قاره – بلکه تمام کره زمین در مقایسه با آنچه الله در ازای آن عطا خواهد کرد، هیچ است. ما به دیدار این انسان‌ها می‌آییم، کسانی که الله باران رحمتش را بر آنان فرو می‌بارد. و الحمدلله، این رحمت به کسانی نیز می‌رسد که نزد آنان می‌آیند و الله عزوجل را به واسطه آنان و به واسطه پیامبر (صلی‌الله علیه و آله و سلم) می‌خوانند تا دعایشان را اجابت فرماید. زیرا این انسان‌ها در پیشگاه الهیِ الله پذیرفته شده و مورد رضایت هستند. از این رو، ما خواسته‌هایمان را متوجه خودِ آنان نمی‌کنیم؛ بلکه به واسطه آنان طلب می‌کنیم. اما دقیقاً در همین‌جاست که بسیاری از افراد مردم را به گمراهی می‌کشانند و ادعا می‌کنند: «این‌ها که قبرها را می‌پرستند! این‌ها اصلاً الله را عبادت نمی‌کنند.» حاشا! هیچ‌چیز دورتر از این نیست! الحمدلله، همه این مردم تنها به واسطه این جان‌های متبرک به اسلام راه یافتند، نه به خودی خود. و این متبرکان هرگز نمی‌گویند: «بیایید و مرا بپرستید.» آنان تنها می‌گویند: «الله عزوجل را بندگی کنید! ما شما را به سوی الله و بهشت هدایت می‌کنیم. از پیامبر (صلی‌الله علیه و آله و سلم) و سخنانش پیروی کنید، تا در بهشت باشید.» هیچ انسانی نمی‌گوید: «پیامبر را بپرستید.» هیچ‌کس نمی‌گوید: «مرا بپرستید یا قبرها را عبادت کنید.» هرگز! همه این‌ها اسلام ناب و حقیقی است، و آنان در بالاترین مرتبه ایمان قرار دارند – آنان مؤمنان حقیقی هستند. زیرا میان مؤمن بودن و صرفاً مسلمان بودن تفاوت وجود دارد. الله عزوجل می‌فرماید: «قالت الأعراب آمنا قل لم تؤمنوا ولكن قولوا أسلمنا» (قرآن ۴۹:۱۴). اعراب بادیه‌نشین گفتند: «ما ایمان آوردیم.» اما الله فرمود: «نگویید ایمان آورده‌اید – بلکه بگویید: ما تسلیم شده‌ایم (مسلمان شده‌ایم).» زیرا ایمان در مرتبه‌ای بسیار بالاتر قرار دارد. و این ایمان از طریق چنین انسان‌هایی منتقل می‌شود. آنان ایمان را در دل‌های مردم می‌کارند و آن‌ها را تعالی می‌بخشند. کسی که این ایمان حقیقی را داشته باشد، هیچ‌چیز در جهان نمی‌تواند او را متزلزل کند. حتی اگر او را در آتش بیندازند، بر آرامش درونی‌اش تأثیری نمی‌گذارد. حتی اگر روزها چیزی برای خوردن نیابد، از پای درنمی‌آید. حتی اگر در آستانه هلاکت از تشنگی باشد، روح او درهم نمی‌شکند. چرا که با ایمانی استوار کاملاً می‌داند: الله عزوجل روزی‌رسان او خواهد بود. اصل ایمان این آگاهی است: «آمنت بالله وملائكته وكتبه ورسله واليوم الآخر، والقدر خيره وشره». همه‌چیز در دست اوست و از جانب الله عزوجل می‌آید. ایمان دقیقاً همین است. ما این را هر روز صبح می‌خوانیم. آزمون واقعی ایمان این است که چنان توکل کاملی به الله داشته باشی که در سختی‌های روزگار نه ناامید شوی و نه هراسان، و هرگز نپرسی: «چرا آخه؟» بسیاری از مردم را می‌بینی که گلایه می‌کنند: «چرا دقیقاً من؟» و مسئله دقیقاً همین است: چون تو هنوز مؤمن نیستی، بلکه فقط مسلمانی – به همین خاطر است که این موضوع تو را آزار می‌دهد. و این‌گونه رنج می‌کشی، غمگین و ناراحتی و لب به شکایت می‌گشایی. وقتی می‌پرسی «چرا من؟»، سوء ادب خود را در برابر الله عزوجل نشان می‌دهی. اصلاً تو کیستی که از الله بپرسی: «چرا من؟» این عین دیوانگی است. پرسیدنِ اینکه «چرا من؟» کاملاً احمقانه است – زیرا همه‌چیز از جانب الله است. در برابر الله هرگز نباید این‌گونه رفتار کرد. سرانجام، هیچ گریزگاهی از الله عزوجل وجود ندارد. در دنیا، در آخرت و در همه‌جا تو در ید قدرت الله عزوجل هستی. هیچ پناهگاهی در برابر او وجود ندارد. امید است الله همه این‌ها را بر ما ببخشاید. الله ما را از بی‌ادبی در برابر خود و نعمت‌هایش محفوظ بدارد. الله به شما برکت دهد. الله همه ما را حفظ فرماید. الله ایمانتان را قوی گرداند و شما را ان‌شاءالله از مؤمنان حقیقی قرار دهد – هم شما را در اینجا، هم در سراسر مالزی و هم در تمام دنیا، ان‌شاءالله.

2026-10-22

Other
"Ya-ayyuha lladhina amanu tubu ila Llah tawbatan nasuhan." (66:08) الله عزوجل مؤمنان را فرا می‌خواند که به سوی او بازگردند و از او طلب مغفرت کنند. پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم می‌فرمایند که هر انسانی همواره مرتکب اشتباه می‌شود. به همین دلیل، الله مستقیماً مؤمنان را نیز مخاطب قرار می‌دهد. گمان نکنید که مؤمنان اشتباه نمی‌کنند. هر انسانی جایزالخطاست و گناه می‌کند. گاهی اوقات کار اشتباهی انجام می‌دهیم و گاهی مرتکب گناه می‌شویم. اما الله عزوجل مهربان است و ما را می‌بخشد – البته ما باید از او طلب بخشش کنیم. وقتی اشتباهی مرتکب می‌شوی، اگر از الله طلب مغفرت کنی، او خشنود می‌شود. پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم روایت می‌کنند که الله می‌فرماید: «اگر انسان‌ها گناه نمی‌کردند، دیگرانی را می‌آفریدم که گناه کنند تا بتوانم آنها را ببخشم.» در این امر، رحمت الله عزوجل آشکار می‌شود. چه نعمتی برای ما: الحمدلله، او ما را می‌بخشد. فرقی نمی‌کند چه کار اشتباهی کرده باشی: طلب مغفرت کن و تصمیم قطعی بگیر که دیگر آن را تکرار نکنی. همچنین پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم می‌فرمایند: اگر اشتباهی مرتکب شوی و طلب آمرزش کنی، الله تو را می‌بخشد. آن‌گاه از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم پرسیدند: «حتی اگر دوباره آن را انجام دهیم؟» پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم پاسخ دادند: «حتی اگر دوباره رخ دهد.» از ایشان پرسیدند: «و باز هم تکرار شود؟» فرمودند: «حتی اگر دوباره رخ دهد. حتی اگر صد بار هم اتفاق بیفتد، الله صد بار تو را خواهد بخشید.» وقتی گناه می‌کنی و طلب آمرزش می‌نمایی – حتی اگر پس از آن بارها و بارها آن را تکرار کنی – الله هر بار تو را می‌بخشد. این است اقیانوس رحمت الله عزوجل. فقط طلب مغفرت کن. امیدت را از دست نده. زیرا کسانی هستند که چیزهایی از خود درمی‌آورند و می‌خواهند به دیگران بقبولانند که اسلام دقیقاً همین است. اما این سخنانِ پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم است – یک حدیث. همچنین در یک حدیث قدسی، الله می‌فرماید که از هر کس که از او طلب مغفرت کند، خشنود می‌شود. الحمدلله ما به این اقیانوس رحمت متبرک شده‌ایم، زیرا به امت سیدنا محمد صلی‌الله‌علیه‌وسلم تعلق داریم – امت محمد. پیش از زمان ایشان، طلب بخشش بسیار دشوارتر بود؛ به‌هیچ‌وجه به آسانی امروز نبود. اما به خاطر پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم، الله عزوجل این دروازهٔ رحمت را به روی ما گشوده است، ان‌شاءالله. الله ما را در این رحمت حفظ بفرماید، ان‌شاءالله.