Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

فَتَبَارَكَ ٱللَّهُ أَحۡسَنُ ٱلۡخَٰلِقِينَ (23:14) الله، بلند مرتبه و توانا، به بهترین شکل می‌آفریند. او همه چیز را به نیکوترین صورت آفریده است. الله به همه چیز حکمتی عمیق عطا کرد. امروز در تقویم آغاز زمهری، آغاز شدیدترین سرما است. الله، بلند مرتبه و توانا، روزها، سال‌ها و ماه‌ها را هر کدام به صورت جداگانه آفرید. او به هر کدام از آنها حکمتی عمیق عطا کرد. این سردترین زمان زمستان است، سرما اکنون بیشترین سوز را دارد. چهل روز این زمان به طول می‌انجامد. این چهل روز فایده‌ای بزرگ دارند. برخی افراد خودبین، هوای آفتابی را ارج می‌نهند و از سرد نبودن هوا خوشحال می‌شوند. بعداً آنها گله می‌کنند: "آبی نیست، میوه‌ها نمی‌رسند، این و آن گران شده است." از این رو آشکار می‌شود که الله، بلند مرتبه و توانا، به همه چیز حکمتی عمیق عطا کرده است. الله، بلند مرتبه و توانا، اندازه و مقدار همه چیز را تعیین کرده است. وقتی انسان‌ها دخالت می‌کنند، فقط بدبختی به بار می‌آورند. همانطور که الله در آیه کریمه می‌فرماید: ظَهَرَ ٱلۡفَسَادُ فِي ٱلۡبَرِّ وَٱلۡبَحۡرِ بِمَا كَسَبَتۡ أَيۡدِي ٱلنَّاسِ (30:41) "انواع فساد در خشکی و دریا و در هوا پدیدار گشته است" می‌فرماید الله، بلند مرتبه و توانا. همه اینها به خاطر کارهایی است که انسان‌ها با دست خود انجام داده‌اند. وقتی آنها در امور الله، بلند مرتبه و توانا، دخالت می‌کنند، در مقابل او می‌ایستند و از او سرپیچی می‌کنند، آنگاه همه چیز به بیراهه می‌رود. الله بهترین آفریننده است. الله همه چیز را به صورت کامل آفریده است. اگر انسان‌ها دخالت نمی‌کردند، بلکه از راه الله پیروی می‌کردند، همه چیز برای آنها کامل می‌بود. اما وقتی انسان‌ها برمی‌خیزند و در مقابل الله می‌ایستند، آنگاه الله می‌فرماید: "پس سزای خود را بچشید." در غیر این صورت در واقع هیچ مشکلی وجود نمی‌داشت. مشکل از انسان‌ها است، از افراد شریر در میان آنها. به همین دلیل باید برای همه چیز شکرگزار بود. باید برای سرما هم شکرگزار بود. باید برای گرما هم شکرگزار بود. برای هر چه از جانب الله می‌آید، برای هر چه که الله، بلند مرتبه و توانا، به ما عطا کرده است، باید در مقابل او تعظیم کنیم و بگوییم: "او به تنهایی حکمت عمیق را می‌داند." راه دیگری برای ما باقی نمی‌ماند. الله ما را حفظ کند. الله برکت خود را عطا کند. ما از آنچه الله انجام می‌دهد راضی هستیم. ما ناتوان هستیم. ما تسلیم او می‌شویم. ما مسلمان هستیم: ما خود را به الله، بلند مرتبه و توانا، تسلیم کرده‌ایم، ان‌شاءالله. ما خود را به پناه و رحمت الله سپرده‌ایم. الله، بلند مرتبه و توانا، مهربان است. هر چیزی تاوانی دارد. نیکی پاداش می‌یابد و بدی مجازات می‌شود. الله ما را حفظ کند. هر کس گمان کند که در این دنیا از مجازات اعمال خود در امان است، در آخرت تاوان آن را خواهد داد. الله ما را حفظ کند. امروز نیز، در این سردترین روز، زمهری، ستمگران 100، 110 سال پیش سربازان را بدون لباس مناسب به سرمای یخبندان فرستادند. آنها همگی به شهادت رسیدند، پیش از آنکه حتی یک گلوله شلیک کنند. الله درجات آنها را بالا ببرد. و کسانی که این بلا را به بار آوردند، الله یقیناً سزای عادلانه آنها را خواهد داد. صحبت از ساریکامیش است. فاجعه ساریکامیش، چرا رخ داد؟ زیرا آنها در مقابل الله ایستاده بودند. آنها سلطان را سرنگون کرده بودند. در ساریکامیش، در چاناک‌قلعه... آنها خون میلیون‌ها مسلمان را ریختند. پس از آن، آنها تمام امپراتوری عثمانی را به کافران واگذار کردند. الله آنها را به خاطر این کار بازخواست خواهد کرد. الله ستمگران را بدون مجازات رها نمی‌کند. ستمی که آنها مرتکب شده‌اند یقیناً بازخواست خواهد شد. الله ما را از ستم کردن باز دارد، ان‌شاءالله. ما ترجیح می‌دهیم که ستمدیده باشیم، اما هرگز ستمگر نباشیم - ان‌شاءالله.

دوستان خوب بسیار مهم هستند. الرفیق قبل الطریق قبل از اینکه به سفری بروید، همسفر خود را با دقت انتخاب کنید. سفر همان مسیر زندگی است. مسیر زندگی ما بسته به اینکه چه کسی را در کنار خود داریم، خوب یا بد خواهد بود. مسیر خوب با یک دوست خوب طی می‌شود. کسی که دوست بدی دارد، خود را به مسیری بد هدایت می‌کند. در مسیر بد، هم در این دنیا و هم در آخرت نابود خواهید شد. برادران ما، به خصوص جوان‌ترها، می‌آیند و درخواست مشاوره می‌کنند. بهترین توصیه این است که خود را با انسان‌های خوب احاطه کنید. خود را با انسان‌های خوب احاطه کنید! پیامبر که درود و صلوات بر او باد، در حدیثی انسان خوب را به مغازه‌ای که عطرهای عالی می‌فروشد تشبیه کرده است. به محض ورود به مغازه، بوی شگفت‌انگیز شما را فرا می‌گیرد، حتی اگر چیزی نخرید. این بوی خوش به شما زیبایی، آرامش درونی و نیکی می‌بخشد. از طرف دیگر، یک دوست بد مانند کارگاه آهنگری است. البته کارگاه آهنگری برای انسان ضروری است، اما وقتی به آنجا می‌روید یا از بوی بد اذیت می‌شوید یا جرقه‌ای به شما برخورد می‌کند و می‌سوزید. پیامبر که درود بر او باد، این مَثَل را به کار برد تا ما در مسیر درست، با انسان‌های خوب و در مکان‌های زیبا باقی بمانیم. او بهترین دوست من است، همیشه می‌توان به او اعتماد کرد. بزرگترین بدی این است که به کسی کورکورانه اعتماد کنید و خود را در امنیت کاذب ببینید. این بزرگترین حماقت و بزرگترین بدی است که می‌توانید به خودتان بکنید. به همین دلیل به دقت به حلقه دوستان خود توجه کنید. اگر او اشتباهی مرتکب شد، از او بپرسید: "دوست من، چه کار می‌کنی؟" "این چه کاری است؟ چرا این کار را می‌کنی؟ آیا دلیل موجهی برای آن وجود دارد؟" "آیا از روی نفس خود عمل می‌کنی یا مشکل چیست؟" باید از او پرسید. حداقل باید دوست خود را در صورت اشتباه اصلاح کرد. نباید راه را ترک کرد، نباید از مسیر منحرف شد. به همین دلیل بزرگترین بدی که امروزه در همه جا مشاهده می‌کنیم از دوستان بد ناشی می‌شود. مردم می‌بینند که کسی کاری انجام می‌دهد و فکر می‌کنند که باید آن را به همان شکل انجام دهند. آیا این کار درست است؟ بسیاری فکر می‌کنند: "پدر، مادر، فامیل - اینها که چیزی از اینها نمی‌دانند." "این دوستم خیلی باهوش و با ذکاوت است. من از او پیروی خواهم کرد. آنچه پدر و مادرم می‌گویند قدیمی است، آنها چیزی از این چیزها نمی‌دانند." "این یارو همه چیز را می‌داند، من مثل او خواهم بود، از او تقلید خواهم کرد." در حالی که خودشان، کشور، تمام دنیا - همه چیز را نابود می‌کنند. الله به آنها عقل و شعور عطا کند. ان‌شاءالله که از راه راست منحرف نشوند.

یک ضرب‌المثل وجود دارد، نمی‌دانم حدیث است یا چیز دیگری: أحبب من أحببت فإنك مفارقه هر کس را که دوست داری، در نهایت مطمئناً جدایی وجود خواهد داشت. در نهایت هر کسی در این دنیا زمان خود را خواهد داشت و این دنیا را ترک خواهد کرد. او از عزیزان و نزدیکانش جدا می‌شود و می‌رود. این دنیا مکانی ابدی نیست. ابدی الله بلندمرتبه و توانا است. در آخرت زندگی ابدی در انتظار است. قبل از رفتن مردم به آخرت، آنها از زندگی دنیوی عبور می‌کنند. زندگی به نحوی می‌گذرد. مردم بیهوده عذاب می‌کشند و می‌گویند: «اگر این کار را می‌کردیم، این اتفاق می‌افتاد؛ اگر آن کار را می‌کردیم، این اتفاق نمی‌افتاد.» آنچه الله بلندمرتبه و توانا می‌خواهد، اتفاق می‌افتد. الله دلایل مختلفی را ایجاد می‌کند - الله پناه، خواه بیماری، جنگ، خشونت، تصادف یا چیز دیگری باشد - که منجر به وداع انسان از این دنیا می‌شود. بنابراین، مسلمان، مؤمن، باید لزوماً تسلیم الله باشد تا از همه چیز راضی باشد. هر چه از جانب الله می‌آید، به سوی الله باز خواهد گشت. آنچه الله بخواهد، اتفاق خواهد افتاد. این حقیقتی است که مسلمان، مؤمن باید بداند. پیامبر ما، که درود بر او باد، نیز این را به مردم ابلاغ کرده است. پیامبر ما، که درود بر او باد، سخت‌ترین امتحانات را پشت سر گذاشت. فرزندانش زمانی که او هنوز زنده بود، فوت کردند. هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید که سختی‌های بزرگ‌تری از پیامبر ما، که درود بر او باد، متحمل شده است. بنابراین، پیامبر ما، که درود بر او باد، بزرگ‌ترین الگو است. لازم است که از راه مبارک او پیروی کرد. هر کس از این راه پیروی کند، آرامش پیدا می‌کند. هیچ‌کس در این دنیا برای همیشه میخ را فرو نخواهد کرد. اینها زمانی سخنان شیخ بابا بود. آن موقع بیمار بود، حالش خوب نبود. او گفت: «نگران نباشید، هیچ‌کدام از ما اینجا میخ دائمی فرو نخواهیم کرد.» هر کس به آخرت خواهد رفت. بنابراین، بر این اساس عمل کنید. در آخرت جدایی وجود ندارد. در این دنیا جدایی وجود دارد. در آخرت جدایی وجود ندارد. الله ما را از یکدیگر جدا نکند. در راه راست، ان‌شاءالله، همه با هم در بهشت خواهیم بود. الله رحمت کند رفتگان را. به خانواده‌هایشان صبر عطا کند. امشب برادری که ما خیلی دوستش داشتیم، در سریلانکا در یک تصادف فوت کرد. الله او را رحمت کند.

أَلَآ إِنَّ أَوۡلِيَآءَ ٱللَّهِ لَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ (10:62) دوستان الله، پروردگار بلند مرتبه، نه ترسی بر آن‌هاست و نه اندوهگین می‌شوند. آن‌ها تحت حمایت الله هستند تا مردم را به راه راست هدایت کنند. اولیاء بندگان محبوب الله هستند که از دستورات او اطاعت می‌کنند. قدیسان بزرگی وجود دارند، اما قداست فقط به معنای انجام معجزه نیست. هم قدیسان صاحب کرامت و هم قدیسان بزرگ وجود دارند، اما هر کسی می‌تواند بنده محبوب الله شود. کسانی که از دستورات الله اطاعت می‌کنند، بندگان محبوب او هستند. بندگانی که خواسته‌های الله را برآورده می‌کنند، بندگان محبوب او هستند. همه می‌پرسند: "چگونه می‌توانم یک قدیس شوم؟" این کار با اطاعت از دستورات الله آغاز می‌شود. لزوماً به انجام معجزه نیست. بزرگ‌ترین معجزه چیست؟ أجلُّ الكراماتِ دوامُ التوفيقِ بزرگ‌ترین معجزه، تداوم در انجام کارهای نیک است. اگر نماز می‌خوانی، به نماز پایبند باش. ادامه دادن کارهای نیک تا پایان عمر، معجزه واقعی است. قدیسان بزرگ بسیاری بودند که مردم را به راه راست هدایت می‌کردند. شیوخ، اصحاب پیامبر، علما و حکما، همه جزو این قدیسان بزرگ هستند. بدون شک یکی از بزرگ‌ترین آن‌ها مولانا جلال‌الدین رومی است. میلیون‌ها نفر از طریق او بهره‌مند شده‌اند. برخی راه راست را یافتند و به اسلام گرویدند، و برخی دیگر از راه باطل به راه راست بازگشتند. او با پندها و آموزه‌های حکیمانه‌اش مورد تأیید تمام جهانیان، مسلمان و غیرمسلمان، است و سخنانش خوانده می‌شود. آن‌ها پندها و کتاب‌های او را می‌خوانند. مردم از طریق او حقیقت را می‌شناسند. و حقیقت به معنای بودن در راه الله، پروردگار بلند مرتبه، است. همین است. برخی افراد رومی را به گونه‌ای دیگر معرفی می‌کنند. هدف رومی این بود که درها را باز نگه دارد تا مردم به اسلام روی آورند، ایمان بیاورند و توبه کنند. یکی از سخنان مشهور و پربرکت او این است: گر تو توبه بشکنی، باز آ. گر صد بار توبه شکستی، باز آ، باز آ. این در باز است. اگر انسان یک بار کار بدی انجام دهد، اشتباهی مرتکب شود یا گناه کند، در بسته نمی‌شود. در باز می‌ماند. فقط باید بدی را رها کنی. به دنبال بدی نرو. در به روی تو باز است. انسان‌ها اشتباه می‌کنند، هیچ‌کس بی‌عیب نیست. برخی افراد نمی‌توانند نفس خود را کنترل کنند. وقتی گناهی مرتکب می‌شوند، برخی فکر می‌کنند: "من دیگر گناهکارم، به درد هیچ کاری نمی‌خورم، مرا قبول نخواهند کرد. پس بدترش می‌کنم." این‌طور نیست. او از روی رحمت همچنان دعوت می‌کند: "با این حال بیا. چه یک بار، چه دو بار، چه پنج بار، چه ده بار و چه صد بار... در نهایت، ان‌شاءالله، این گناهان و بدی‌ها را ترک خواهی کرد." این سخن زیبای رومی است. او هزاران پند از این قبیل و کتابی شکوهمند به نام مثنوی نوشته است. او احوال انسان را با جزئیات کامل شرح می‌دهد. مولانا رومی جزو قدیسان بزرگ است. قدیسان بزرگ برای هدایت مردم به راه راست، کارهای شگفت‌انگیزی انجام داده‌اند. به برکت آن‌ها میلیون‌ها نفر راه راست را پیدا کردند، ایمان آوردند، و کسانی که از قبل مسلمان بودند، پاک شدند. آن‌ها از گناهان خود پاک شدند. آن‌ها با واسطه این قدیسان پاک نزد الله حاضر شدند. این برکت به عنوان پاداش برای آن‌ها محسوب می‌شود. الله برکت آن‌ها را بر ما نازل کند. احوال و سخنان زیبای آن‌ها نصیب ما هم بشود، ان‌شاءالله.

نَصۡرٞ مِّنَ ٱللَّهِ وَفَتۡحٞ قَرِيبٞۗ (61:13) الله، بلند مرتبه و با عظمت، بشارت می‌دهد. کسی که با الله باشد، همیشه پیروز خواهد شد. این دنیا به یقین محل آزمایش است. و چون محل آزمایش است، مشکلاتی نیز وجود خواهد داشت. انسان مورد آزمایش قرار خواهد گرفت. هر چه بیشتر بتواند کارهای نیک انجام دهد، هر چه اعمال صالح بیشتری انجام دهد، پاداش الله برای او بیشتر خواهد بود. مردم آرزو می‌کنند که همه چیز در زندگی آسان و بی‌دردسر باشد. اما زندگی دنیوی یک آزمایش است. الله هر چه بخواهد انجام می‌دهد. به هر کس بخواهد عطا می‌کند و از هر کس بخواهد دریغ می‌کند. بنابراین با الله باش تا همیشه بر نفس خود پیروز شوی. نفس در نبردی دائمی با تو است. اگر بپرسی این نبرد چه زمانی به پایان می‌رسد - فقط زمانی که به گور می‌روی به پایان می‌رسد. بنابراین همیشه با الله باش، زیرا تنها از این طریق است که پیروزی بر بزرگترین دشمن ما، نفس ما، حاصل می‌شود. برای رسیدن به این پیروزی، باید با الله بود. الله، بلند مرتبه و با عظمت، بر هر کاری توانا است. کسی که او را فراموش کند، شکست خواهد خورد. بنابراین انسان نمی‌تواند برنده شود. کسی که او را فراموش نکند، برنده شده است. الله، بلند مرتبه و با عظمت، وعده پیروزی داده است. بنابراین، همانطور که پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: "ما از جهاد اصغر برمی‌گردیم و اکنون به سوی جهاد اکبر، نبرد با نفس می‌رویم." الله ما را یاری کند. از نفس خود پیروی نکنیم. ان‌شاءالله بر نفس خود پیروز شویم.

الحمدلله، ستایش مخصوص الله است که به ما اسلام را هدیه داد. تمام شکر و سپاس از آنِ الله است که ما را در دین اسلام آفرید. به احترام پیامبر، که درود و سلام الله بر او باد، این دین بدون هیچ تغییری به شکل اولیه‌اش باقی مانده است. کسانی که قبل از ما آمدند، دینی را که به آنها ابلاغ شده بود، تغییر دادند، دینی که در آن زمان هم اسلام بود. آنها کارهایی را انجام می‌دادند که هیچ ربطی به دین نداشت، هر طور که به ذهنشان می‌رسید و هر طور که دوست داشتند. همه چیز را خراب کردند. همه چیز را غیر واقعی کردند. به همین دلیل، اعمال عبادی مسلمانان مطابق با دستورات الله بلندمرتبه و توانا است. اما در مورد دیگران، هیچ چیز درست نیست. آنها همه کارها را به میل خود انجام می‌دادند. حتی کتاب‌ها را هم تغییر دادند و خراب کردند. چیزهایی را اضافه کردند که مطلقاً هیچ ربطی به دین ندارد. آنها حتی این را با کلام خودشان می‌گویند. آنها ادعا می‌کنند که ۲۴ دسامبر تولد عیسی پیامبر است. این هیچ ربطی به آن ندارد. او در زمان دیگری، در وقت دیگری متولد شد. تعیین ۲۴ دسامبر به عنوان روز تولد عیسی رسمی است که ریشه در سنت‌های بت‌پرستی دارد. آنها این رسم را نیز پذیرفته‌اند. بسیاری از عناصر مسیحیت در واقع از آیین‌های بت‌پرستی سرچشمه می‌گیرند. آنها این را به بهانه دین اضافه کردند، در حالی که اینها چیزهایی هستند که هیچ ربطی به دین ندارند. مردم فکر می‌کنند که کار معناداری انجام می‌دهند. اما آنها کارهایی را انجام می‌دهند که هیچ فایده و ارزشی ندارد. خدا را شکر که هر کس اسلام را بپذیرد، به رحمت الله بلندمرتبه دست می‌یابد. زیرا به واسطه این رحمت، او توانا می‌شود که اعمالی را انجام دهد که برای او برکت، پاداش الهی و ثواب در آخرت به ارمغان می‌آورد. انشاءالله در آخرت به واسطه این اعمال نیک، مقامات بالایی به او اعطا خواهد شد. اما دیگران شب سال نو را جشن می‌گیرند و این کار و آن کار را با این فکر که «کاری انجام می‌دهند» انجام می‌دهند. آنها اصلاً قصد کسب ثواب الهی یا جلب رضایت او را ندارند. به همین دلیل اعمالشان پوچ و مضر است. الله ما را از آن حفظ کند. انشاءالله الله در راه اسلام به ما پاداش فراوان عطا کند. خدا را شکر که ما در راه راست هستیم. ما باید شکرگزار باشیم. بسیاری از مردم بیهوده تلاش می‌کنند و زندگی خود را هدر می‌دهند. انشاءالله ما از آنها نخواهیم بود. انشاءالله هدایت نصیب آنها شود.

و تذکر بده زیرا که تذکر مؤمنان را سود می دهد (51:55) الله متعال به ما امر می کند که موعظه و یادآوری کنیم. موعظه و یادآوری برای انسان ها و مؤمنان سودمند است. گاهی اوقات یک چیز تکرار می شود. از طریق این تکرار، انسان به آنچه که فراموش کرده و به وظایفی که از آن غافل شده است، یادآوری می شود. به همین دلیل است که پیوسته موعظه می شود - چه یک بار، دو بار یا صد بار گفته شود، هر تکرار برکت در خود دارد. انسان دوباره به یاد می آورد، زیرا اگر فقط یک بار گفته شود، آن را فراموش می کند. کلمه انسان، در عربی از کلمه فراموشی، نسیان، گرفته شده است. بنابراین، باید دائماً یادآوری کرد. انجام مکرر یک چیز، بد نیست، بلکه خوب است. برخی می گویند: "ما این را قبلاً شنیده ایم." اما شیوخ، اولیاء و علما پیوسته با داستان ها و تمثیل ها یادآوری می کنند. حتی سایر علما به دقت گوش می دهند، به جای اینکه بگویند "من این را از قبل می دانم". در گوش دادن سود و برکت وجود دارد. این گردهمایی به هر حال برای رضایت الله است. حتی اگر کسی قبلاً چیزی را می دانست یا آموخته بود، از طریق گوش دادن دقیق، برکت الله را به دست می آورد. رضایت الله متعال را به دست می آورد. بنابراین، گوش دادن و یادآوری در این گردهمایی ها بسیار ارزشمند است. یادآوری قرآن کریم، احادیث و اعمال ضروری بسیار نیکوست، ان شاء الله. خداوند این مجالس نیکو را پایدار بدارد. این مجالس دانش هستند، و هرکس در این مجالس حضور یابد و گوش دهد، بنده محبوب الله متعال می شود. الله متعال بال های فرشتگان را بر روی زمین برای آنها می گستراند و آنها بر روی این بال ها راه می روند. جستجوی دانش، وظیفه هر مسلمانی است - نه فقط افراد خاص، بلکه همه! اینها مجالس دانش هستند. هر زمان که فردی در این مجالس شرکت می کند، رضایت الله بر او قرار می گیرد. خداوند ما را از این مجالس دور نکند، ان شاء الله.

پیامبر ما، درود بر او باد، می‌فرماید: من تشبه بقوم فهو منهم هر کس به قومی شبیه شود، از آنان است. مردم اغلب ناآگاهانه کارهای غیرضروری زیادی انجام می دهند. امروزه همه یک جور لباس می پوشند. این یک چیز است، اما کارهای بی معنی تری هم وجود دارد: مثلاً شب سال نو. در همه جا تزئینات آویزان می شود، همه جا را تزیین می کنند. چنین چیزی کاملاً بی فایده است. اصلاً فایده ای ندارد. چنین چیزهایی برکت، آرامش درونی را از بین می برد و ایمان را تضعیف می کند. اینها حتی رسوم مسیحی نیستند، بلکه رسوم کاملاً بت پرستانه هستند. آنها به سادگی وارد مسیحیت شده اند. این هیچ ربطی به مسیحیت واقعی ندارد. و مسلمانان فکر می کنند که این چیز خوبی است و با اشتیاق در آن شرکت می کنند. این همه تلاش برای چیست؟ آیا داری ازدواج می کنی؟ یا خانه ات ازدواج می کند؟ این که منطقی ندارد. هر سال می بینم که مردم چه می کنند. این فقط یک سرگرمی بیهوده است. اگر حداقل یک فایده کوچک داشت، می شد گفت: "خب، اشکالی ندارد". اما اصلا فایده ای ندارد. فقط ضرر دارد. و با این حال مردم فکر می کنند که این چیز خاصی است و دیگران هم از آنها تقلید می کنند. این همه جشن چه فایده ای دارد؟ آیا می توان با آن سال گذشته را برگرداند یا روزهای از دست رفته را بازگرداند؟ یا شاید برای سال جدید خوش شانسی به ارمغان بیاورد؟ الله به ما عقل داده است تا فکر کنیم. مردم باید این هزینه های بیهوده و اعمال غیر ضروری را رها کنند. باید کارهای معنادار انجام داد. هزار کار بهتر برای انجام دادن وجود دارد. این همه کار خوب. باید به آن ها مشغول شد. می گویند: "به خودت نگاه کن." و در واقع باید این کار را انجام داد. آیا اعمال من خوب است یا بد؟ خوداندیشی به این معنا نیست که به چهره خود در آینه نگاه کنیم یا به ظواهری مانند لباس توجه کنیم، بلکه به این معناست که بررسی کنیم آیا اعمال ما معنادار است یا نه. باید این کار را به طور منظم انجام داد. انسان باید دائماً خود و نفس خود را کنترل کند. مردم نباید مثل گوسفند کورکورانه از همه چیز پیروی کنند، فقط به این دلیل که دیگران هم این کار را می کنند. اگر یک گوسفند از صخره بپرد، صدها گوسفند دیگر از آن پیروی می کنند و پانصد تا سقوط می کنند و می میرند. اینگونه رفتار کردن غیر منطقی است. حیوانات بیچاره عقل ندارند، اما الله به ما عقل داده است. الله به ما می گوید که باید از عقل خود استفاده کنیم. الله به ما کمک کند و مردم را از بی توجهی آنها رها کند. تا دیگر کارهای بیهوده انجام ندهند، ان شاءالله.

وَمَا يَفۡعَلُواْ مِنۡ خَيۡرٖ فَلَن يُكۡفَرُوهُۗ (3:115) الله، بلند مرتبه و توانا، به ما می آموزد: هر کار نیکی که انجام دهیم، برای ما حفظ می شود. هیچ چیز از آن هرگز از بین نمی رود. نزد الله هر احسانی جاودانه است. هرکس مطابق نیتش پاداش می گیرد. در آخرت، اعمال نیک ما دوباره به ما برمی گردند. حتی اگر در این دنیا دیگر قابل مشاهده نباشند - نزد الله باقی می مانند. پاداش کارهای نیک زوال ناپذیر است. کلام الله حقیقت است. از زمان پیامبر محبوبمان، درود بر او باد، کارهای نیک بیشماری انجام شده است، بسیاری به نظر می رسند فراموش شده اند. فقط به موقوفات زیادی که در صد سال گذشته تخریب شده اند فکر کنید. واقفان می خواستند چیزی ماندگار به وجود آورند. نیت خالص آنها نزد الله باقی می ماند. حتی اگر مردم کار آنها را از بین ببرند - در آخرت باقی می ماند. پیامبر ما، درود بر او باد، به ما می آموزد: نمازهای واجب، بدیهی است که باید انجام شوند. علاوه بر این، نمازهای مستحبی مانند نماز شب و غیره وجود دارد. هر کس که بیمار باشد و نتواند این نمازهای مستحبی را انجام دهد، الله پاداش آن را برای او می نویسد. به حساب می آید که انگار آنها را انجام داده است. همین اصل در اینجا نیز صدق می کند. هیچ کار نیکی بیهوده نیست. هر آنچه که به خاطر رضای الله انجام شود - صدقه، موقوفات خیریه، کمک به دیگر مسلمانان - همه اینها نزد الله پاداش داده می شود. این وعده ای شگفت انگیز است. بسیاری نگرانند: "چه بر سر اعمال نیک من خواهد آمد؟" اما مطمئن باشید: همه چیز نوشته می شود. پس نگذارید شما را از نیکی بازدارند. هر کس باید بر اساس توانایی خود کار نیک انجام دهد. زیرا امور دنیوی از بین می روند. آنچه برای آخرت انجام می دهیم، سود واقعی است. الله ما را یاری کند. ما را از وسوسه های شیطان حفظ کند. و از بدگویی مردم محافظت کند، ان شاءالله. هر که کار نیک کند، بی گمان پاداش داده می شود. حتی در این دنیا برکت می آورد. اما پاداش بزرگتر در آخرت منتظر است، اگر الله بخواهد. الله اعمال نیک ما را قبول کند. و ما را توانمند سازد که به انجام کارهای نیک ادامه دهیم، ان شاءالله.

لِكَيْ لَا تَأْسَوْا عَلَىٰ مَا فَاتَكُمْ (۵۷:۲۳) خداوند متعال به ما می‌آموزد که نباید در گذشته غرق شویم و در مورد آن نشخوار فکری کنیم. آنچه گذشته، گذشته است. نگاه خود را به جلو بدوزید، نه به عقب. شما زنده هستید و حتی برای گناهان مرتکب شده راهی برای جبران وجود دارد. در امور دنیوی، فکر کردن مداوم به "ای کاش..." یا "اگر فقط..." هیچ فایده ای ندارد. این به هیچ جا نمی رسد. به جلو، به آینده نگاه کنید. گذشته چیزی است که ما آن را سرنوشت می نامیم. سرنوشت یکی از اسرار خداست - فقط او آن را می داند. فقط بگویید "این سرنوشت بود" و ادامه دهید. آینده چیز دیگری است - خداوند تمام امکانات را برای آن به ما داده است. از این فرصت ها استفاده کنید، برای شکل دادن به آخرت خود تلاش کنید. تا زمانی که زنده هستید، روی آخرت تمرکز کنید. برای گناهان گذشته نیز راه حلی وجود دارد. با توبه خالصانه و درخواست بخشش، خداوند حتی گناهان را به کارهای نیک تبدیل می کند. این سخن حق خداوند در قرآن کریم است و پیامبر ما نیز آن را آموخته است. بسیاری از مردم در درون خود با گذشته خود عذاب می کشند: "ای کاش آن زمان آن ملک را می خریدم... ای کاش راه دیگری می رفتم... نباید هرگز این ازدواج را می کردم... ای کاش فقط آن کار را می کردم..." اما تمام این نشخوار فکری ها بی فایده است. خداوند در آن لحظه اینگونه مقدر کرده بود و دیگر چیزی قابل تغییر نیست. این یک حکمت مهم زندگی است. کسی که این را واقعاً درک کند، نه تنها آرامش درونی پیدا می کند، بلکه می تواند به طور فعال آنچه را که پیش رو است شکل دهد. خداوند به ما این توانایی را عطا فرماید. یقیناً آسان نیست. پیامبر ما، درود خدا بر او باد، فرمود: "نگویید 'ای کاش' یا 'اگر چنین بود'." این "ای کاش" مربوط به گذشته است. بنابراین نباید در گذشته گیر کنیم. همانطور که مولانا چه زیبا گفته است: "زندگی از سه روز تشکیل شده است - دیروز، امروز و فردا. دیروز گذشته است، امروز حال است و فردا تنها در دست خداست - چه کسی می داند آیا ما آن را تجربه خواهیم کرد." پس گذشته را رها کنید و بر زمان حال تمرکز کنید. از لحظه ای که به شما داده شده است استفاده کنید و ارزش آن را درک کنید. خداوند ما را از سپاسگزاران قرار دهد و در راهمان به ما یاری رساند، ان شاءالله.