السلام عليكم ورحمة الله وبركاته أعوذ بالله من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين. مدد يا رسول الله، مدد يا سادتي أصحاب رسول الله، مدد يا مشايخنا، دستور مولانا الشيخ عبد الله الفايز الداغستاني، الشيخ محمد ناظم الحقاني. مدد. طريقتنا الصحبة والخير في الجمعية.

Latest translations

2025-12-10

Dergah, Akbaba, İstanbul
پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) همواره دلسوز امت خویش است، ندای «امتی، امتی» سر می‌دهد و خواهان نجات پیروان خود است. بی‌شک کسانی که او را تکریم می‌کنند، به رستگاری خواهند رسید. اما حال کسانی که او را گرامی نمی‌دارند، تباه است. سرنوشت کسانی که با او دشمنی می‌ورزند، نابودی محض است. آنان در دنیا و آخرت هم‌نشین شیطان هستند. هر کس با پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) دشمنی ورزد، دشمن الله متعال و قدرتمند نیز هست. و هر کس با الله دشمنی کند، هرگز پیروز نخواهد شد و به رستگاری نخواهد رسید. آنان در زیان ابدی هستند. حتی اگر به نظر برسد که پیروز شده‌اند، عاقبتشان همواره تلخ است. بنابراین باید در راه پیامبرمان (صلی الله علیه و آله و سلم) ثابت‌قدم بمانیم. ما باید او را گرامی بداریم. هرچه بیشتر او را تعظیم و ستایش کنیم، مقام ما نزد الله بالاتر می‌رود. هر کس او را تکریم نکند، هیچ ارزشی ندارد. حتی اگر بگویند: «من دارایی فراوان دارم، مطالعات بسیار دارم، ثروت و پیروان دارم»؛ هیچ‌یک از این‌ها به حساب نمی‌آید، آنان بی‌ارزش هستند. ارزش حقیقی نزد پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) و کسانی است که از او پیروی کرده و او را تکریم می‌کنند. تمام پیامبرانِ الله متعال و قدرتمند، آرزو داشتند که جزئی از امت پیامبر ما باشند. چرا که این پیامبران حقیقت را درمی‌یابند. از آنجا که آنان همچون انسان‌های معمولی نیستند و مقام والای پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) را می‌بینند، خواهان آنند که از امت او باشند. و ما، شکر الله، از امت او هستیم. ما باید همواره بر راه او استوار بمانیم. ان‌شاءالله که الله ما را در زمره غافلان قرار ندهد. غفلت، حالتی بسیار ناپسند است. غفلت یعنی گذراندن زندگی در بی‌خبری، تا زمانی که انسان ناگهان بیدار شود. این حالت همانند خواب یا مستی است. هنگامی که انسان بیدار می‌شود، دیگر دیر شده و عمر به پایان رسیده است. الله ما را محفوظ بدارد و در زمره غافلان قرار ندهد.

2025-12-09

Dergah, Akbaba, İstanbul
«و هر که سپاس گزارد، تنها به سود خود سپاس می‌گزارد؛ و هر که ناسپاسی کند، بی‌گمان پروردگارم بی‌نیاز و کریم است.» (۲۷:۴۰) الله عزوجل می‌فرماید: «هر کس شکرگزاری کند، این کار را تنها برای خود انجام می‌دهد.» و هر کس شکر نکند: بی‌شک الله عزوجل به هیچ‌کس نیازی ندارد؛ او بی‌نیاز (الغنی) است. الله عزوجل نه به شکر، نه به عبادت و نه به هیچ چیز دیگری از سوی هیچ‌کس نیازی ندارد. هر کس کار نیکی انجام دهد، برای خود انجام داده است؛ و هر کس شکرگزاری کند، پاداش و اجر آن را دریافت می‌کند. و هر کس ناسپاسی کند و انکار ورزد، بار آن را خود بر دوش می‌کشد. این بدین معناست: حتی اگر تمام کائنات شکرگزاری کنند، این کار هیچ سودی برای الله عزوجل نخواهد داشت؛ او به آن نیازی ندارد. و حتی اگر تمام کائنات کافر یا ناسپاس شوند، این امر نه ضرری به الله عزوجل می‌رساند و نه از شأن او می‌کاهد. الله عزوجل انسان‌ها و تمام مخلوقات را آفریده است. اعمال نیک، خوبی‌ها و پاداش‌های انجام شده برای خود آنان تعیین شده است؛ این‌ها به سود خودِ بندگان است. آن‌ها هیچ سودی به الله نمی‌رسانند. گاهی انسان می‌گوید: «من نماز می‌خوانم، من این کار را می‌کنم، من آن کار را می‌کنم.» در حالی که آنچه انجام می‌دهد، تنها به سود خود اوست. الله عزوجل این نعمت را به تو ارزانی داشته و تو هستی که از آن بهره می‌بری. اما اگر بگویی: «من این کار را نمی‌کنم»... الله ما را حفظ کند، اما برخی از مردم قهر می‌کنند و به همین خاطر نماز نمی‌خوانند. اما حتی اگر قهر باشی، تنها به خودت آسیب می‌رسانی؛ با این کار هیچ کمبود یا زیانی به الله عزوجل وارد نمی‌کنی. مسلمانان و مؤمنان باید این را بدانند و از آن آگاه باشند. شایسته نیست که عبادت انجام دهی و بابت آن بر الله منت بگذاری؛ چرا که فضل و رحمت تنها از آنِ الله است. از آنجا که او به تو توفیق انجام این کار نیک را داده است، تو باید بیشتر سپاسگزار او باشی. ان‌شاءالله، الله به ما شکرگزاری همیشگی در برابر نعمت‌هایش عطا فرماید. باشد که شکر ما کاستی نپذیرد و دچار کفر نشویم. بیایید به هر تقدیر الله عزوجل راضی باشیم و همواره با شکرگزاری و رضایت زندگی کنیم، ان‌شاءالله.

2025-12-08

Dergah, Akbaba, İstanbul
ای کسانی که ایمان آورده‌اید! اگر فاسقی برای شما خبری آورد، تحقیق و بررسی کنید، مبادا از روی نادانی به قومی آسیب رسانید و سپس از کرده خود پشیمان شوید (۴۹:۶) الله، آن نیرومند و بلندمرتبه، مؤمنان را مورد خطاب قرار می‌دهد: «اگر یک فاسق – یعنی کسی که سخنش قابل اعتماد نیست – برایتان خبری آورد، آن را به‌دقت بررسی کنید.» دقیقاً تحقیق کنید که آیا آن سخن راست است یا دروغ و چه چیزی پشت آن نهفته است. وگرنه ناآگاهانه به دیگران آسیب می‌رسانید و بعداً از کاری که کرده‌اید پشیمان می‌شوید. این بدین معناست که: در مورد هیچ‌چیز حکمی عجولانه صادر نکنید. نباید تنها بر اساس آنچه دیده یا شنیده‌اید قضاوت کنید. شما باید حتماً ریشه موضوع را بررسی کنید. ممکن است آنچه دیده‌اید را اشتباه متوجه شده باشید، و آنچه شنیده‌اید دروغ باشد. باید به این نکته بسیار توجه کرد. زیرا گاهی انسان تنها به خاطر کلمه‌ای که به گوشش خورده، علیه کسی موضع می‌گیرد، بحث می‌کند یا می‌جنگد. سپس معلوم می‌شود که آن خبر دروغ بوده و آورنده خبر دروغگو است. آنگاه انسان می‌ماند و کوله‌باری از پشیمانی و احساس گناه. در حالی که آن مرد اساساً غیرقابل اعتماد است؛ کسی که نمی‌توان به حرفش اطمینان کرد. تنها بر اساس گفته او، درباره دیگران قضاوت نکنید و علیه آنان موضع نگیرید. به‌طور کامل تحقیق کنید. اگر پس از بررسی معلوم شد که حقیقت دارد و نیاز به اقدام است، آنگاه عمل کنید؛ وگرنه رهایش کنید. این هشدارها برای آن است که شما را از موقعیت‌های دشوار و عذرخواهی‌های بعدی حفظ کند. بدین ترتیب از بدگویی و موقعیت‌های شرم‌آور دوری می‌گزینید. فارغ از اینکه چه کسی مقابل شماست – چه مرد و چه زن – دیگر لازم نخواهد بود که شرمنده کسی شوید. کلام مبارک الله، آن نیرومند و بلندمرتبه، هر نوع ادب و زیبایی را به مسلمانان می‌آموزد. الله عزوجل این آیات شریف را نازل فرموده تا شما را از موقعیت‌های سخت محفوظ بدارد. باشد که الله شناخت حقیقت را نصیب ما گرداند. چرا که در روزگار کنونی، افراد زیادی با چهره‌ای زیبا اما سیرتی بد وجود دارند. کسانی هستند که به دلایل پوچ و بیهوده، برای دیگران بدی می‌خواهند. البته انسان‌های صادق نیز وجود دارند. ان‌شاءالله که با خوبان مانند بدان رفتار نشود. الله ما را از چنین وضعیتی محفوظ بدارد. الله حافظ و نگهدار ما باشد.

2025-12-07

Dergah, Akbaba, İstanbul
«و مردم را مست می‌بینی، در حالی که مست نیستند، ولی عذاب اللّه شدید است.» (۲۲:۲) این آیه‌ای است از جانب اللّه عزوجل، از قرآن عظیم - کلام اللّه که برای تمام اعصار معتبر است. کلام مبارک و گرامی اللّه عزوجل ابدی است. کلام او برای هر دورانی صادق است. با اینکه این آیه درباره روز قیامت نازل شده، اما مردم در این دنیا نیز - به‌ویژه در آخرالزمان - شبیه مستان هستند. در آیه آمده است: «آنها مست نیستند»، اما به دلیل شدت و سنگینی شرایط، مست به نظر می‌رسند. در زمانه امروز ما نیز دقیقاً همین‌طور است. در روز قیامت این حالت شدیدتر خواهد بود، اما هم‌اکنون نیز وضعیتی مشابه حاکم است. مردم اللّه عزوجل را فراموش کرده‌اند. آن‌ها سردرگم هستند و نمی‌دانند چه باید بکنند. آن‌ها راه به جایی نمی‌برند و درمانده‌اند. راه درست در برابرشان قرار دارد، اما در مستی خود آن را نمی‌بینند. آن‌ها سرگردانند، به این‌سو و آن‌سو می‌خورند. در حالی که راه نجات از جانب اللّه عزوجل، آشکار و هویداست. رستگاری تنها در اسلام است و نه در هیچ چیز دیگر. کسانی که این راه را ترک می‌کنند، شبیه همان مستان هستند؛ این حالت عقلشان را تیره و تار می‌کند. همان‌طور که یک فرد مست کنترلی بر خود ندارد، این افراد نیز به همان حال دچارند. اما هر کس که در راه راست قدم بگذارد و به ریسمان اللّه چنگ زند، استوار و ثابت‌قدم خواهد بود. دیگران به این‌سو و آن‌سو پرتاب می‌شوند. آن‌ها از این سیستم یا آن سیستم سخن می‌گویند یا طبق میل خود قوانین جدیدی می‌تراشند. آن‌ها خود را زیرک می‌پندارند، اما به مردم آسیب می‌رسانند. آن‌ها بیشترین آسیب را به خود و دیگران وارد می‌کنند. پس از راه اللّه منحرف نشوید. پیرو راه او باشید. دستورات اللّه عزوجل را انجام دهید. هرچه بیشتر از آن‌ها پیروی کنید، در امان‌تر خواهید بود. از این مستی بیدار شوید، چرا که مستی این دنیا بیهوده و پوچ است. این را کنار بگذارید. اما انگار که این کافی نیست، برخی به هر وسیله‌ای متوسل می‌شوند تا حال خود را بدتر کنند و بیشتر خود را سرمست سازند. کسی که چنین چیزهایی مصرف می‌کند، نه تنها در مستی می‌ماند، بلکه خود و تمام اطرافیانش را تباه می‌کند. اللّه ما را محفوظ بدارد. اگر می‌خواهید از این شر رهایی یابید، به راه اللّه چنگ زنید، در مسیر او بمانید و آن‌گونه باشید که اللّه می‌خواهد. پا جای پای شیاطین نگذارید؛ راهی که آن‌ها نشان می‌دهند، راه حقیقی نیست. کار آن‌ها پوچ و بیهوده است؛ اگر سودی داشت، قطعاً آن را برای خود برمی‌گزیدند. اللّه امت محمد و همچنین فرزندان و خانواده‌های ما را حفظ فرماید. زیرا آن‌ها را نیز هدف گرفته‌اند و هر نوع پلیدی را به آنان می‌آموزند. آن‌ها می‌خواهند هر آنچه را که به نام نیکی وجود دارد، از میان بردارند. اما اللّه عزوجل نور خود را کامل خواهد کرد، ان‌شاءاللّه. در پایان این مستی، رستگاری خواهد بود؛ و در پایان این تاریکی، روشنایی و نور خواهد بود، ان‌شاءاللّه. امید که اللّه این روزها را زودتر برساند تا بتوانیم شاهد آن‌ها باشیم، ان‌شاءاللّه.

2025-12-06

Dergah, Akbaba, İstanbul
«و هر کس از یاد من روی‌گردان شود، زندگی (سخت و) تنگی خواهد داشت.» (طه: ۱۲۴) الله متعال و بلندمرتبه می‌فرماید: «هر کس از یاد من روی بگرداند و مرا به یاد نیاورد، زندگی‌اش دشوار و تنگ خواهد بود.» دوران امروزی که در آن به سر می‌بریم، این را به وضوح نشان می‌دهد. در همه جای دنیا تنگنا حاکم است؛ مشکلات بسیاری وجود دارد و انواع و اقسام غم‌ها هست. مشکلات معیشتی، نگرانی‌های خانوادگی؛ هر نوع سختی وجود دارد. الله متعال دلیل آن را چنین بیان می‌فرماید: دوری گزیدن از یاد الله. فراموش کردن او. و شکرگزاری نکردن در برابر نعمت‌هایی که الله عطا کرده است. دقیقاً به همین دلایل است که این سختی‌ها پدید می‌آیند. مردم برای حل مشکلات از دولت درخواست می‌کنند؛ آن‌ها پول بیشتری می‌خواهند. می‌گویند: «پول دیگر کافی نیست.» در حالی که باید از الله طلب برکت کرد تا کافی باشد. اگر در آنچه به تو داده شده برکت باشد، بهره بیشتری از آن خواهی برد. پولی که به تو داده می‌شود، در یک چشم به هم زدن در دستان «گرگ‌ها» قرار می‌گیرد. بهتر است اصلاً حقوق را افزایش ندهند. در عوض از الله بخواهید. بگویید: «آن را زیاد نکنید.» «بگذارید همه چیز همان‌طور که هست بماند تا برکت حفظ شود.» باید از الله متعال درخواست کرد. و گفت: «به ما برکت عطا کن.» اگر برکت در آنچه انسان دارد باشد، به هیچ‌کس محتاج نخواهد بود. آنگاه انسان تقاضای بیشتری نمی‌کند. می‌گوید: «همین کافی است.» و اگر الله برکتش را به آن بیفزاید، همه چیز آسان می‌شود. این آزموده شده است؛ این تجربه است. هرچه مردم حریص‌تر شوند، برکت بیشتر از بین می‌رود تا جایی که دیگر چیزی باقی نمی‌ماند. اکنون خوشحالند و می‌گویند: «ما پول خیلی بیشتری می‌گیریم.» اما آنچه را که از یک طرف به دست می‌آورند، از طرف دیگر دو برابرش را خرج می‌کنند. مردم از این موضوع آگاه نیستند. خوشحالی می‌کنند که: «حقوقمان زیاد شده است.» خوشحالی می‌کنند... گاهی لحظه‌ای بیدار می‌شوند، اما باز هم مانند قبل ادامه می‌دهند. همان راه را ادامه می‌دهند. مردم باید بالاخره بیدار شوند. باید بیدار شوند تا برکت الله را بیابند. آن را از الله بخواهید. هر کس از الله بخواهد، برنده است. کسی که از مردم طلب کند، ناامید می‌شود و به جایی نمی‌رسد. الله به ما برکت عطا فرماید. حتی اگر کم باشد: تا زمانی که با برکت باشد، از مال زیاد بهتر است. الله به مردم کمک کند. خداوند به آن‌ها آگاهی و هوشیاری عطا فرماید. باشد که به سوی الله بازگردند. باشد که یاد الله را زنده نگه دارند. آنگاه زندگی‌شان خوش و خرم خواهد شد. الله یاور ما باشد.

2025-12-05

Dergah, Akbaba, İstanbul
پیامبر ما، که درود و سلام بر او باد، می‌فرماید: «کل بنی آدم خطاء...» ادامه‌ای هم دارد. یعنی هر فرزند آدم، هر انسانی ممکن است خطا کند؛ بله، حتی خطا هم می‌کند. فقط احتمال «توانستن» نیست، بلکه واقعاً مرتکب آن می‌شود. البته در این زمانه کسی نیست که خطا نکند. تنها پیامبران بدون خطا و بی‌عیب هستند. غیر از آن‌ها، هر کسی خطا می‌کند. صحابه هم خطا می‌کنند، اهل بیت هم، امام هم، اولیا هم، شیخ هم. الله، عز و جل، خطا را در وجود انسان قرار داده است. اما برای اینکه به خطای خود پی ببرد و توبه کند... اگر توبه کند، برای آن پاداش هم می‌گیرد. یعنی خطا از جانب الله، عز و جل، مقدر شده تا نقص انسان را نشان دهد. تنها پیامبران کامل‌ترین هستند و ما از آن‌ها پیروی خواهیم کرد. آن‌ها کسانی هستند که از خطا مبرا هستند تا مورد احترام قرار گیرند. البته پیامبر ما، درود و سلام بر او باد، آخرین پیامبر است. بعد از او دیگر پیامبری نیست. آدم‌های بیهوده‌ای پیدا می‌شوند که می‌گویند «من پیامبرم»؛ این‌ها را باید در دیوانه‌خانه حبس کرد. خطا کردن چیز بدی نیست. انسان باید از خطای خود درس بگیرد. وقتی خطایی می‌کند، باید آن را بپذیرد و بگوید: «این یک خطاست، نباید بار دوم آن را انجام دهم.» نپذیرفتن خطا، یک عیب و یک نقص است. این بدان معناست که این شخص هیچ سودی از خطای خود نبرده است. از خطاها هم می‌توان بهره برد. اگر خطایی کردی، بار دوم آن را تکرار نکن. این در ذهن انسان می‌ماند. اگر این خطا را مرتکب نمی‌شد و کسی به او هشدار نمی‌داد، تمام عمر آن را تکرار می‌کرد و گمان می‌کرد که کار درستی انجام می‌دهد. او به دنبال باطل می‌رفت. در نهایت می‌بیند که با اعمالش یا گناه کرده و یا آن کارها را بیهوده انجام داده است. چیزهای بد بیشتر در ذهن انسان می‌مانند. بیشتر مردم خوبی‌ها را به یاد نمی‌آورند؛ معمولاً بدی‌ها یا نکات منفی را به خاطر می‌سپارند. مثلاً کسی جایی رفته، دعوتی بوده، غذا به دهانش مزه نکرده، این و آن... این در ذهنش می‌ماند: «در فلان جا غذای بدی خوردیم.» در حالی که بعد از آن هزاران بار غذا خورده است. اصلاً به ذهنش نمی‌آید: «آن غذا چقدر خوب بود»، این به ذهنش نمی‌آید. آنچه به یادش می‌آید، آن غذای بد است؛ غذا شور بود، بی‌مزه بود و غیره، این‌ها یادش می‌آید. اما خوبی را به یاد نمی‌آورد، مگر به ندرت. به همین دلیل، کسی که از خطا بازگردد، انسانی است که الله او را دوست دارد. آنچه ما خطا می‌نامیم: هم می‌تواند گناه باشد و هم خطاهای معمولی و روزمره. انسان از آن هم درس می‌گیرد و می‌تواند زندگی‌اش را بهتر سپری کند. به همین خاطر، مردم امروزی اصلاً هیچ خطایی را قبول نمی‌کنند، می‌گویند: «ما کامل هستیم.» در حالی که انسان کامل (بی‌نقص) وجود ندارد، هر کسی ممکن است خطا کند. این کلام مبارک پیامبر ماست، درود و سلام بر او باد؛ یقیناً همین‌طور است، هر کسی خطایی دارد. او باید خطای خود را اصلاح کند. به محض اینکه متوجه آن شود، اصلاح می‌شود. حتی اگر نداند، انسان باید هر روز «استغفرالله» بگوید و دعا کند: «یا الله، ما از خطاهای دانسته و ندانسته‌ی خود توبه می‌کنیم.» ان‌شاءالله که الله خطاهای ما را ببخشد.

2025-12-04

Dergah, Akbaba, İstanbul
همانا کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند، باغ‌های فردوس منزلگاه پذیرایی آنان است (۱۸:۱۰۷) این وعده‌ی الله، آن قدرتمند و بلندمرتبه است. و وعده‌ی الله، آن قدرتمند و بلندمرتبه، حق است. مقصد کسانی که ایمان می‌آورند و نیکی می‌کنند، ان‌شاءالله باغ‌های فردوس خواهد بود. پیروی از این ندای شگفت‌انگیز، بزرگترین موهبت برای مؤمنان است. این حقیقتاً رحمتی عظیم است. تو باید نیکی کنی و ایمان بیاوری. ایمان به معنای باور به غیب است... این یعنی پیش از هر چیز: ایمان به الله، به پیامبر، فرشتگان، جن‌ها و تمام فرامین اللهِ قدرتمند و بلندمرتبه. بدون این ایمان، خلأ بزرگی پدید می‌آید. تنها نیستی و پوچی باقی می‌ماند. انسان جهت و مسیر اعمال خود را گم می‌کند. این دقیقاً همان چیزی است که شیطان می‌خواهد؛ او این را به انسان القا می‌کند. او چنان وانمود می‌کند که گویی این ایمان به غیب غیرضروری است، انگار که اصلاً چنین چیزهایی وجود ندارند. در حالی که بزرگترین دلیل برای اهمیت غیب، بدن خود توست؛ خودِ تو، انسان به ماهو انسان. او از کجا می‌آید؟ الله انسان را از عدم آفرید. پس این خلقت چگونه صورت می‌گیرد؟ آیا او از یک کارخانه می‌آید یا از جایی دیگر؟ خیر، الله او را می‌آفریند. او روحی در انسان می‌دمد و به موجودات زنده حیات می‌بخشد. همین روح و زندگی، دلیل ملموسی برای عالم غیب هستند که الله در دستان انسان نهاده است. هنگامی که روح خارج شود، انسان به پوسته‌ای بی‌جان، به یک جسد تبدیل می‌شود. در مورد حیوانات نیز دقیقاً همین‌طور است. آنچه را که بسیاری از انسان‌ها باور ندارند، تمام وقت و در تمام طول عمرشان، در درون خود حمل می‌کنند. آن دور نیست. به همین دلیل، ایمان هدیه‌ای بزرگ و نشانه‌ای از خردمندی است. کسی که ایمان ندارد، عقلش محدود است. چرا که او دلیلی عظیم را درست در مقابل خود دارد: بدن خودش و هر آنچه پیرامون اوست. اگر آن روح وجود نداشت – یعنی همان چیزی که او انکار می‌کند – نه می‌توانست نفس بکشد و نه حتی یک قدم بردارد. از این رو، این ایمان بسیار مهم است. ثمره و نتیجه‌ی ایمان، بهشت است. و مجازات کفر، دوزخ است. الله ما را از آن حفظ فرماید. ان‌شاءالله که الله ایمان ما را تقویت گرداند.

2025-12-03

Other
«آنان جوانانی بودند که به پروردگارشان ایمان آوردند و ما بر هدایتشان افزودیم» (۱۸:۱۳) الله، آن قدرتمند و بلندمرتبه، از این جوانان در قرآن کریم یاد می‌کند. او داستان آن‌ها را برای ما بازگو می‌کند. آن‌ها بسیار مرفه و ثروتمند بودند، اما مهم‌ترین چیز این بود: آن‌ها انسان‌های عاقلی بودند. الله، آن قدرتمند و بلندمرتبه، آن‌ها را چنان آفریده بود که صاحب همه چیز بودند. هیچ کمبودی نداشتند. اما آن‌ها این چیزهایی را که ارزشمند شمرده می‌شد، برای راه الله رها کردند و رو به سوی آنچه حقیقتاً ارزشمند بود آوردند. این وضعیتی نبود که هر کسی بتواند به سادگی و با غلبه بر نفس خود از آن دست بکشد. آن‌ها نورچشمی‌های پادشاه بودند. پول، ثروت، دارایی، املاک، زنان... هر چه نام ببرید، همه چیز مهیا بود. پس آن‌ها اینجا تقریباً مانند بهشت زندگی می‌کردند. آن‌ها در یک بهشت زمینی می‌زیستند. اما آن‌ها دریافتند که این حقیقت نیست. این بهشت واقعی نبود؛ همه این‌ها در واقع زباله است. اگر انسان در راه الله نباشد و در عوض آن شخص را بپرستد، این چیزها ارزشی ندارند. آن‌ها به سرعت از بین می‌روند. یا او خشمگین می‌شود و ما را بیرون می‌اندازد، یا دستور می‌دهد گردنمان را بزنند؛ و حتی اگر زنده بمانیم، چه فایده‌ای دارد؟ این‌ها فانی هستند. الله هدایت را در قلب‌هایشان قرار داد. با این هدایت، آن‌ها به بزرگترینِ همه نعمت‌ها دست یافتند. آن‌ها همه چیز را پشت سر گذاشتند و در راه الله قدم برداشتند. الله، آن قدرتمند و بلندمرتبه، آن‌ها را در قرآن کریم تا ابد ستوده و از آن‌ها یاد کرده است. شکر خدا، در برخی جاها زیارتگاه‌هایی برای این بزرگواران وجود دارد. اما مکان اصلی اینجاست. زیرا پدر معنوی ما، شیخ ناظم، و مادر حاجیه‌مان نیز این را تأیید کرده‌اند؛ آن‌ها اشاره کردند و گفتند: «اینجاست.» مکان واقعی‌شان اینجاست. در دمشق که ما زندگی می‌کردیم هم یکی هست، اما ربطی به این موضوع ندارد. در اردن هم یکی وجود دارد، آن هم چیز دیگری است، اما اصلِ کاری اینجاست. مکانی که در قرآن کریم توصیف شده و پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) و اولیاءالله به آن اشاره کرده‌اند، شکر خدا اینجاست. زیارت این مکان برکت است. البته شما می‌توانید این برکت را از هر جایی دریافت کنید. یعنی اگر برای همه اولیاءالله، پیامبران و صالحان قرائت می‌کنید، باید آن را به همه آن‌ها هدیه کنید تا پاداش هر یک از آن‌ها به شما هم بازگردد. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فضل، کرم و بخشش الله، آن قدرتمند و بلندمرتبه را توضیح می‌دهد. اگر آن را به هر انسانی هدیه کنی، او به همان اندازه به تو پاداش باز می‌گرداند. این بدین معناست که: شکر خدا راه ما – راه مسلمان، راه ایمان، راه طریقت – راه کسانی که به آن باور دارند، زیباترین راه است. اما شیطان طبیعتاً آن‌ها را نمی‌خواهد. او گروهی را پدید آورده که نه شفاعت را قبول دارند، نه اولیاءالله و نه پیامبران را. آن‌ها می‌گویند: «این‌ها همه انسان‌هایی مثل ما هستند.» به زبان ساده منظورشان این است: «بنشین و خودت بخوان، همین کافیست.» آن هم اگر الله بپذیرد... شکر خدا، ما هر بار که قرائت می‌کنیم و هدیه می‌نماییم، میلیارده‌ها پاداش به دست می‌آوریم. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرماید: «یکی به ده.» به تعداد میلیاردها مسلمان و مؤمنی که در دنیا بوده‌اند و هستند، ما پاداش کسب کرده‌ایم. شکر خدا این نعمت بزرگی است. اینکه انسان‌های امروزی به دنبال اوضاع دنیوی می‌دوند، بی‌خردی است. عقل زیادی دارند، اما کاری که می‌کنند غیرعاقلانه است. «من کار ندارم، پول ندارم، کاسبی‌ام نگرفت...» حتی اگر کاسبی‌ات نگرفت، حتی اگر ورشکست شدی: آیا هنوز زنده‌ای؟ زنده‌ای. چرا زنده‌ای؟ چون روزی داری. اگر روزی‌ات قطع می‌شد، زنده نمی‌ماندی. تا زمانی که رزق داری، زندگی می‌کنی. پس باید شاکر بود. مهم‌ترین چیز، بودن در این راه است. تا زمانی که انسان در راه الله، آن قدرتمند و بلندمرتبه باشد، چیزی را از دست نمی‌دهد. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: «کار مؤمن عجیب است.» همه چیز برای او خیر است. چه خوب پیش برود چه بد پیش برود – برای مؤمن خیر است. هیچ چیزی از او ضایع نمی‌شود. اگر بد پیش برود، صبر می‌کند و پاداشش را می‌گیرد. اگر فقیر باشد، الله پاداش فقرش را به او می‌دهد. اگر بیمار باشد، برای آن هم پاداش می‌گیرد. خلاصه، اگر هر نوع غمی باشد، قطعاً برای آن اجر و پاداشی هست. اگر خیری باشد، با شکرگزاری‌اش باز هم پاداش و حسنات کسب می‌کند. به همین خاطر این دنیا، نظم کنونی، مردم را فقط به دنبال مادیات می‌دواند. «فلانی با تو این کار را کرد، آن یکی آن کار را کرد...» در واقع مردم هم سزاوار آن هستند. آن‌ها نعمت الله، آن قدرتمند و بلندمرتبه را نادیده می‌گیرند و امید به بخشش دیگران دارند. منتظرند که: «این شخص به من نیکی خواهد کرد، این کار به من خواهد داد، این حقوقم را زیاد خواهد کرد، این از من خرید خواهد کرد...» الله، آن قدرتمند و بلندمرتبه را فراموش می‌کنند و فکر می‌کنند که انسان‌ها روزی‌دهنده هستند. در حالی که الله است که روزی می‌دهد. بنابراین این مسئله مهمی است. همه مردم را فریب داده‌اند. دیگر آدم‌های «قدیمی» باقی نمانده‌اند. مردمِ قدیم توکل بیشتری به الله داشتند. مردها گرسنه می‌ماندند، تشنه می‌ماندند، اما با این حال زندگی می‌کردند. با روزیِ الله زندگی می‌کردند. امروزی‌ها می‌خورند و می‌نوشند و همه چیز دارند، اما باز هم رضایتی نیست. قناعت بزرگترین گنجی است که الله داده است. غیر از آن چیزی نیست. بقیه چیزهای غیرضروری هستند. الله ما را حفظ کند، اوضاع طوری است که... چه کسی چیزی را مجانی می‌دهد؟ آیا وزیر، نخست‌وزیر، رئیس، آمریکا یا آفریقا؟ چه کسی مجانی می‌دهد؟ هیچ‌کس در این دنیا چیزی را بدون عوض نمی‌دهد. هیچ‌کس به تو چیزی را نمی‌بخشد. اگر چیزی بگیری، یقیناً باید بهای آن را بپردازی، چه کم چه زیاد. هر طور که باشد. تنها کسی که بدون چشم‌داشت می‌دهد، الله، آن قدرتمند و بلندمرتبه است. پس به الله توکل کنید. خود را از غمِ این دنیا رها کنید. هر که به الله توکل کند، الله یاور اوست. حسبنا الله و نعم الوکیل. «حسبنا الله» یعنی توکل بر الله؛ یعنی: «الله ما را بس است.» خزانه‌های او تمام‌شدنی نیست. می‌فرماید: «هر چقدر می‌خواهید بخواهید.» الان دیگران طلب می‌کنند؛ برایت تبلیغ می‌کنند: «فلانی اینقدر می‌دهد، اینقدر سود خواهی کرد.» در حالی که هیچ ارزش واقعی وجود ندارد. بعد نگاه می‌کنی چه در دست داری: همه چیز مکیده شده و رفته است. به خاطر یک چیز ناچیز، تو را تا مغز استخوان دوشیدند و چیزی برایت نگذاشتند. بنابراین باید مراقب بود، دقت کنید. مخصوصاً در این روزها طمع به اوج خود رسیده است. همه این موقعیت‌ها را می‌شناسند. چیزی پیدا می‌شود، یکی می‌گوید «من بردم»، هزار نفر رویش می‌ریزند و همه می‌بازند. به هر حال، ما هم این سه روز اینجا در سفر بودیم. این چیزها از خوش‌باوری مردم سوءاستفاده می‌کنند. حتی اگر ساده‌لوح نباشی، آن‌ها حتی باهوش‌ترین افراد را فریب می‌دهند. هیچ چیز مجانی نیست. دقت کنید، چیزی به نام «یک بدهم و هزار بگیرم» وجود ندارد. به‌ویژه این روزها، چنین چیزی اصلاً وجود ندارد. از دارایی و اموال خود محافظت کنید. به‌خصوص در سال‌های اخیر، مردم با این رویا فریب می‌خورند که خانه یا دارایی‌شان را بفروشند: «یک خانه می‌فروشم و سیصد خانه می‌خرم»، و سپس آواره کوچه و خیابان می‌شوند. امروزه بزرگ‌ترین مشکل و بیشترین شکایتی که به ما می‌رسد این است: «صاحب‌خانه ما را از خانه بیرون می‌کند.» چه می‌شود کرد؛ بهانه می‌آورند که قرار است پسر یا دخترش بیاید. در واقع از اجاره راضی نیست و اجاره بیشتری می‌خواهد. عاقل باشید. تا زمانی که مسئله مرگ و زندگی در میان نیست – حتی اگر گنج‌های دنیا را پیش پایتان بگذارند – هرگز خانه‌تان را برای «تجارت کردن» نفروشید. شما باید جایی برای زندگی و سقفی بالای سرتان داشته باشید. مبادا آن را به آسانی از دست بدهید. همان‌طور که گذشتگان ما گفته‌اند: در دنیا خانه، در آخرت ایمان. این دو چیز برای یک مسلمان بسیار مهم است. حدیثی هم از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) وجود دارد؛ سه چیز در دنیا مهم است. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: یکی خانه‌ای است که انسان در آن زندگی می‌کند، یکی همسری شایسته، و دیگری روزیِ بابرکت. پس این‌ها مسائل مهمی هستند. این نصیحت را در اینجا جدی بگیرید. زیرا افراد زیادی هستند که می‌گویند «من فریب نمی‌خورم»، اما با این حال فریب می‌خورند. الله ما را حفظ کند. الله مؤمنان را از شر بدان محفوظ بدارد و به سوی خیر هدایت کند. آن‌ها باید از یکدیگر حمایت کنند و به هم مشورت دهند. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «دین، خیرخواهی و نصیحت است.» یعنی: اگر می‌خواهید تجارتی انجام دهید، همان‌طور که گفته شد، مبادا خانه و محل سکونت خود را رها کنید یا بفروشید. فریب نخورید که بخواهید صرفاً «تجارت بیشتری کنید و قدرت به دست آورید». ان‌شاءالله این نصیحت برای همه مفید واقع شود. به برکت اولیاءالله، پربرکت باشد.

2025-12-03

Other
أَلَا بِذِكۡرِ ٱللَّهِ تَطۡمَئِنُّ ٱلۡقُلُوبُ (۱۳:۲۸) [آگاه باشید که تنها با یاد الله دل‌ها آرام می‌گیرد] چه چیزی لازم است تا قلب راضی باشد، آرامش یابد و انسان در درون احساس آسودگی کند؟ انسان باید به الله فکر کند؛ باید نام او را یاد کند. باید به او ایمان داشت و بر او توکل کرد. از هیچ راه دیگری نمی‌توان به آرامش درونی رسید. شیطان انسان‌ها را از راه راست منحرف کرده است. او آن‌ها را به آتئیست، دئیست و چه می‌دانم چه چیزهای دیگری تبدیل کرده است. چه وسوسه‌هایی که به جان مردم نیانداخته است! به‌اصطلاح مدرن شده‌ایم، به‌اصطلاح باهوش شده‌ایم - انگار هیچ‌کس داناتر از ما نیست. بسیار خب، تو باهوشی - اما آیا قلبت آرام گرفته است؟ آیا آرامش در وجودت هست؟ آیا خیر در درونت هست؟ آیا احساس سبکی می‌کنی؟ نه. و چرا؟ زیرا تو از الله، آن قادر متعال، دور هستی. در حالی که این الله است که تو را آفریده است. هم اوست که راه را به تو نشان می‌دهد. این الله است که راه زیبایی را به ما نشان می‌دهد. راه او، راه زیبایی، آرامش درونی، صلح و آسودگی روح است. راهی که الله نشان می‌دهد، راه رسیدن به تمام خوبی‌هاست. چرا که اوست که تو را آفریده است. تو خودت، خود را نیافریده‌ای. الله تو را ساخته است: گوشتت، استخوان‌هایت، خونت؛ همه چیز از اوست. و همان‌طور که تو را آفرید، به تو نشان داده و گفته است که چه باید بکنی. اگر سخنان او را نادیده بگیری و طبق میل خودت عمل کنی، نتیجه‌ای نخواهد داشت. تو که حتی نمی‌توانی یک ماشین ساده بسازی. اگر کس دیگری آن را بسازد و تو بدون داشتن دانش سعی کنی آن را «تعمیر» کنی، فقط خرابش می‌کنی. آن‌قدر نابودش می‌کنی تا اینکه فقط به درد زباله بخورد. و تو دقیقاً در همین وضعیت قرار داری. برای اینکه انسان صلح و آرامش یابد و احساس آسودگی کند - تا قلبش راضی شود و دنیا و آخرتش زیبا گردد - باید الله را به یاد آورد. او باید به الله ایمان بیاورد و نام او را یاد کند. به‌ویژه در دوران سختی باید به یاد او باشد. مردم امروزه می‌گویند: «ما آتئیست شده‌ایم، ما فلان و بیسار هستیم.» اما به محض اینکه اتفاق کوچکی برایشان می‌افتد، فریاد می‌زنند: «ای خدا!» وقتی زمین می‌لرزد، ناگهان فریاد می‌زنند: «الله!» خب، مگر تو همین الان آتئیست نبودی؟ مگر این نگرش تو نبود؟ این نشان می‌دهد که الله این راه را در فطرت انسان قرار داده است؛ و هر از گاهی آن را به ما یادآوری می‌کند. اما سپس شیطان دوباره انسان را فریب می‌دهد و او را مجدداً از راه منحرف می‌کند. بنابراین، الله همه آن‌ها را هدایت کند. باشد که گمراه نشوند. دانشی که آموخته شود و انسان را از راه راست منحرف کند، دانش حقیقی نیست؛ بلکه جهل است. دانش به معنای شناخت است. شناخت چه چیزی؟ شناخت آفریدگار. الله آن‌ها را هدایت کند تا به راه راست بازگردند، ان‌شاءالله.

2025-12-01

Other
«و در نیکوکاری و پرهیزگاری با یکدیگر همکاری کنید، و در گناه و تعدی دستیار هم نشوید.» (۵:۲) الله متعال و والا می‌فرماید: «یکدیگر را در کارهای نیک یاری دهید.» الله متعال می‌فرماید: «هر جا که کار نیکی برای انجام دادن هست، به یکدیگر یاری رسانید.» زیرا از نیکی، دوباره نیکی برمی‌آید. «و در گناه و تعدی با یکدیگر همکاری نکنید.» (۵:۲) الله والا می‌فرماید: «یکدیگر را در بدی و دشمنی یاری نکنید.» چه کسی به این عمل می‌کند؟ اهل طریقت چنین می‌کنند. ما گرچه در دنیا هستیم، اما آن‌ها برای آخرت و برای رضای الله کار می‌کنند. آن‌ها تا جایی که بتوانند، کمک مادی و معنوی می‌کنند. این راه پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) است؛ راهی که او به همه ما نشان داده است. هر کاری که از دست انسان بربیاید... و اگر کاری از دستش برنیاید، به صورت کسی لبخند می‌زند؛ که این هم کار نیکی است. این هم چیز زیبایی است. به جای اینکه به کسی با خشم یا تندی نگاه کنی، برخورد دوستانه با او خود یک عمل نیک است. این‌ها اصول طریقت هستند. دستور طریقت، همان راه پیامبر ماست. راه... «طریقت» به معنای راه است؛ به معنای پیمودن راهی است که پیامبر ما نشان داده است. نه چیز دیگر. امروزه اغلب طوری وانمود می‌شود که مردم با شنیدن «طریقت» به فکر چیز بدی می‌افتند. در حالی که طریقت به معنای نیکی است، به معنای زیبایی است. به معنای مفید بودن برای مردم و کمک کردن است. و پیش از هر چیز، به معنای ذکر و یاد الله متعال و والا است. در این هیچ بدی‌ای نیست؛ تمام دستورات آن جوهر انسانیت است. اسلام خود سرشت انسان است، و طریقت نیز جوهرِ انسان بودن است. چه چیزی انسان را می‌سازد؟ تفاوت میان انسان و حیوان چیست؟ می‌گویند: «این آدم رفتار انسانی دارد.» انسانیت به معنای بدی کردن نیست، بلکه به معنای انجام کار نیک است. طریقت دقیقاً همین است. به معنای هدایت مردم به راه راست و تربیت آن‌ها برای رسیدن به مقام «انسان کامل» است. انسان کامل، انسانی زیبا و نیکو است. انسانی که الله او را دوست دارد... که مردم نیز او را دوست دارند؛ کسی که به هیچ‌کس آسیب نمی‌رساند، کسی را فریب نمی‌دهد و کار بدی نمی‌کند. طریقت این است. شکر الله، ان‌شاءالله، الله یار و یاور ما باشد. هر چه انسان‌های بیشتری این راه را بیابند، برای همه مفیدتر است؛ و هیچ ضرری نخواهد داشت. کسانی که به بشریت، جامعه و مردم آسیب می‌رسانند، کسانی هستند که از راه منحرف شده‌اند. کسانی که در راه هستند، منفعت می‌رسانند. راه یعنی «طریق»، و «طریقت» از آن گرفته شده است. با اجازه الله، ما برای کسب رضای الله پا در این راه نهاده‌ایم. به اینجا و جاهای دیگر... امروز به اینجا آمده‌ایم؛ ما سالی یک بار می‌آییم، شکرِ الله. الله به ما توفیق دهد تا زمانی که زنده هستیم، در این راه استوار بمانیم و به اینجا بیاییم. ان‌شاءالله که پربرکت باشد. الله از همه شما راضی باشد. شما در این وقت زود آمده‌اید. این هم تنها برای رضای الله بود، نه برای چیز دیگر. شما نه برای خورد و خوراک، و نه برای پول آمده‌اید. خالصانه و صادقانه برای الله... الله از همه شما راضی باشد. الله به شما پاداش فراوان دهد. باشد که برکت ما وسیله‌ای برای هدایت اطرافیان شما گردد. برای خانواده‌تان، همسایگانتان، خویشاوندانتان... ترک، کرد، عرب، انگلیسی... همه مسلمانانی که هستند، همگی بندگان الله‌اند. بنابراین، ان‌شاءالله این مجالس برای آن‌ها مفید باشد. هر کسی می‌خواهد خانواده، فرزندان و اقوام خود را انسان‌های خوبی ببیند. ان‌شاءالله که الله این را نصیب کند. باشد که این مایه هدایت آن‌ها شود، و ان‌شاءالله ما وسیله‌ای برای هدایتشان باشیم. الله ما را نیز هدایت کند و از راه راست منحرف نگرداند. ان‌شاءالله که ما را پیرو شیطان و هوای نفس نگرداند.