Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

پیامبر ما، صلی اللہ علیه و آله سلم، می‌فرمایند: من حسن اسلام المرء، تركه ما لا يعنيه. این به چه معناست؟ چه چیزی یک انسان، یک مسلمان را به یک مسلمان خوب تبدیل می‌کند؟ اینکه به مسائلی که به او مربوط نمی‌شود دخالت نکند. او نباید به سادگی دخالت کند. زیرا هنگامی که به مسائلی که به تو مربوط نیست دخالت می‌کنی، با مسائلی روبرو می‌شوی که آن‌ها را نمی‌فهمی. حتی اگر چیزی باشد که تو آن را می‌فهمی، بعضی از مردم ممکن است از دخالت تو خوششان نیاید. آنگاه دخالت می‌کنی، توصیه‌هایی می‌دهی و مردم را با آنها گیج می‌کنی. در نهایت ذهن خودت گیج خواهد شد. به همین دلیل برای انسان خوب است که در مسائلی که به او مربوط نیست دخالت نکند. برای یک مسلمان حتی بهتر است، پیامبر، صلی اللہ علیه و آله سلم، می‌فرمایند. در زمان امروز وضع برعکس است، همه در همه چیز دخالت می‌کنند. همه فکر می‌کنند که همه چیز را می‌دانند. گویا در سیاست، اقتصاد، تجارت، مسائل آموزشی، کاشت و برداشت تخصص دارند. در واقع در هیچ یک از این زمینه‌ها دانش واقعی وجود ندارد. کسی که فکر می‌کند همه چیز را می‌داند، در حقیقت هیچ چیز نمی‌داند. تو باید چیزی را واقعاً بفهمی تا وقتی از تو پرسیدند، بتوانی به درستی آن را انجام دهی. فقط در آن صورت می‌توانی واقعاً مفید باشی. امروزه خیلی‌ها هستند که می‌خواهند در هر موضوعی نظر بدهند، اما نمی‌توانند هیچ چیز را به درستی انجام دهند. این غیرقابل قبول است. این هم چیز خوبی نیست. به همین دلیل دنیا در هرج و مرج است. مردم فکر می‌کنند که می‌توانند دنیای بهتری خلق کنند. برخی غیرمنطقی‌ها حتی می‌خواهند در امور الله، قادر متعال، دخالت کنند. چرا او چنین انسان‌هایی را آفرید، چرا او این کار را کرد؟ تا این سطح احمقی آن‌ها می‌رسد. به همین دلیل انسان، مسلمان، باید به مسائل خود بپردازد. باید به وضعیت خود توجه کند. باید به روح خود توجه کند. باید خودش را تربیت کند. مسائل دیگران وظیفه او نیست. اگر به او وظیفه‌ای محول شود، باید آن را انجام دهد. تا وقتی که وظیفه‌ای محول نشده، به خودت، به خانواده‌ات، به فرزندانت، به والدینت توجه کن. به آن‌ها مشاوره بده، آن‌ها را راهنمایی کن. در امور آن‌ها دخالت کن. این هیچ مشکلی ندارد. اما سعی نکن در زمینه‌هایی ورود کنی که به تو مربوط نیست. کشور را به حال خود بگذار. بعضی دانایان ادعا می‌کنند که حتی می‌خواهند بر کل جهان حکم کنند. در نهایت هیچ چیزی را به دست نمی‌آورند، هیچ چیز نمی‌کنند، و مردم از آن‌ها سودی نمی‌برند، بلکه فقط زیان می‌برند. انسان مفید همیشه کسی است که به مسائل خود می‌پردازد. کسی است که کار خود را با دقت انجام می‌دهد. این کلمات پیامبر، صلی اللہ علیه و آله سلم، بسیار ارزشمندند، مانند جواهرات گرانبها. کسی که به آن‌ها پایبند باشد، هم آرامش درونی و هم موفقیت را می‌یابد. کسی که به آن‌ها پایبند نباشد، نه تنها موفق نخواهد بود، بلکه ایمانش را هم از دست می‌دهد، خداوند حفظ کند. مهم این است که الله ما را یاری دهد. آن‌ها جهان را ویران کرده‌اند. این به اصطلاح دمکراسی، شیخ بابا همیشه آن را گفته است. همه درباره همه چیز نظر می‌دهند. وقتی همه در مورد همه چیز نظر می‌دهند، افکار ارزشمند در میان انبوه گم می‌شوند. فقط نظرات بد باقی می‌مانند. و آن‌ها چیزی جز زیان به بار نمی‌آورند. خداوند به انسان‌ها عقل و حکمت عطا کند، انشالله.

اهل ایمان جز این نیست که برادرند پس سازش دهید بین برادرانتان و از الله بترسید شاید شما رحم شوید (۴۹:۱۰) الله، برتر و قادر مطلق، می‌فرماید. بمناسبت این جشن - امروز روز دوم جشن است. عید شیرینی، عید رمضان، عید فطر - امروز ما روز دوم را جشن می‌گیریم. اعمالی که ما در طول جشن انجام می‌دهیم، توسط الله پذیرفته می‌شود. در این میان دیدار با خویشاوندان اهمیت زیادی دارد. نگهداری روابط خانوادگی به مسلمانان فواید زیادی در زندگی می‌آورد. کسی که این را نادیده می‌گیرد، یعنی کسی که با خویشاوندان خود اختلاف دارد، رشته‌های خانوادگی را قطع کرده است. این بی پیامد نمی‌ماند. این بیش از ناخوشایند است - این یک گناه است. نه تنها نامناسب بلکه در واقع یک خطا است. اگر کسی به‌طور آگاهانه و عمدی ارتباط با خویشاوندان خود را اجتناب کند - البته اینجا استثناهایی وجود دارد. اگر آنها از اعتقاد خارج شده‌اند، هیچ وظیفه‌ای برای دیدارشان نیست. اما اگر هنوز مسلمان هستند، این جشن‌ها فرصتی برای آشتی هستند. برای اینکه مسلمانان دوباره بتوانند به یکدیگر بپیوندند، به خصوص وقتی در خانواده کینه و نزاعی وجود دارد، این لازم است. این کینه مشروع نیست. انسان‌ها تمایل دارند که چیزها را به دلخواه خود تفسیر کنند. این‌گونه تفسیرهای شخصی در اسلام اعتباری ندارد. نگه داشتن خشم درست نیست. تو برادر مسلمانت را پیش رو داری، حتی اگر هیچ اتفاقی نیفتاده باشد، حتی اگر شما فامیلی نداشته باشید، نباید با او با کینه برخورد کنی. کافی است که سلام‌ علیکم بگویی، لازم نیست با هم همکاری نزدیکی داشته باشید. اگر سلام‌ علیکم بگویی، کافی است. اما برخی مردم به آنها سلام‌ علیکم می‌گویی، و آنها سلام را بر نمی‌گردانند. این را خودمان تجربه کردیم. ما یک بار در حال سفر بودیم. ما یک مدرسه اسلامی در روسیه را بازدید کردیم. سلام‌ علیکم گفتیم. اول فکر کردم شاید سلام من را نشنید. آیا این مرد من را نادیده گرفته؟ بعداً برای ما روشن شد که او یک سلفی است. اگر یک سلفی با سلام‌ علیکم به ما سلام کند، ما سلام او را پاسخ می‌دهیم. اگر یک شیعه سلام علیکم بگوید، سلام او را نیز می‌پذیریم. هر کسی که سلام‌ علیکم بگوید - پاسخ دادن به سلام او یک وظیفه است. گفتن سلام‌ علیکم سنت است، پاسخ دادن به سلام وظیفه است. به همین دلیل این چیزها خصوصاً در روزهای جشن بسیار مهم هستند. باید کینه و نزاع‌ها را پشت سر گذاشت. حتی اگر شما بسیار نزدیک به هم نیستید، حداقل به یکدیگر سلام‌ علیکم بگویید. تا به این حد. نزاع برای تو خوب نیست. نه از نظر مادی و نه از نظر روحانی برکت نمی‌آورد. زیرا وقتی دو نفر در نزاع هستند و در یک مکان حضور دارند، هیچ فضای خوبی بوجود نمی‌آید. به آن انرژی منفی می‌گویند - یکی اینجا نشسته پر از کینه، دیگری آنطرف. آنها نگاه‌های دشمن به هم می‌اندازند. این حالت کل محیط را مسموم می‌کند. از همین‌رو الله، برتر و قادر مطلق، ما را به بهترین رفتارها تعلیم می‌دهد، زیرا او ما را می‌شناسد، زیرا او ما را خلق کرده است. اگر این تعالیم را از طریق پیامبرمان، صلی الله علیه و آله، اعمال کنیم، به آرامش درونی دست خواهیم یافت. این فقط به عنوان یک مثال گفته شد. هنوز چیزهای بیشتری برای در نظر گرفتن وجود دارد. امید است که به مناسبت این جشن همه کینه‌ها از بین برود. به جای آن محبت جایگزین شود. زیرا مراقبت از روابط خویشاوندی بسیار مهم است. هم برای معیشت - کسی که روابط خانوادگی را نادیده می‌گیرد، معاش او کاهش می‌یابد. به کمبود منجر می‌شود. بنابراین امید است که به مناسبت این جشن تمام افرادی که در نزاع زندگی می‌کنند آشتی کنند. حداقل باید سلام‌ علیکم بگوید. می‌توان پیامی فرستاد. اگر از طریق تلفن ممکن نیست، اگر ملاقات حضوری ممکن نیست، این هم بخیر، انشاالله. امیدواریم که الله به ما اجازه دهد در این راه زیبا پیروی کنیم، راهی که الله، برتر و قادر مطلق، به ما نشان داده است، انشالله. همه چیز به لطف او صورت می‌گیرد. امید است که الله با شما راضی باشد.

باشد که جشن ما مبارک شود و به خیر و خوبی ختم گردد. باشد که الله دعاها و عبادت‌های شما را بپذیرد. در این روزها به خاطر رضای الله خوشحالیم و برای نعمت‌هایی که به ما داده، شکر می‌کنیم. باشد که الله به ما کمک کند. برای مسلمانان در هرجای دنیا، بدون توجه به اینکه چه مشکلاتی را تحمل می‌کنند یا در چه سختی‌هایی هستند، این جشن برکتی است. این هدیه‌ای از سوی الله است. الله با رحمت و مهربانی به همه‌یشان نگاه می‌کند. او همه‌یشان را پاداش می‌دهد. پاداش برای کسانی که مشکلات را تحمل می‌کنند و صبور می‌مانند، البته بسیار بزرگ‌تر است. امروزه مردم در بسیاری از جاها تحت ستم و سختی هستند. نه خانه‌ای دارند و نه وطنی. اما به خاطر اینکه روز عید است، با این وجود، خوشحالند به خاطر این برکتی که الله اعلی به آن‌ها عطا می‌کند. حتی اگر وضعیتشان خوب نیست، با این حال برای فضل الله و نعمت‌های او شکر می‌گزارند. بزرگترین نعمت، نعمت ایمان است. یعنی حتی اگر جهان فرو بریزد، تا وقتی که ایمان خود را داری، اهمیتی ندارد. حتی اگر صاحب همه دنیا باشی، ارزش ندارد اگر ایمانی نداشته باشی. بنابراین باشد که این جشن برای همه مبارک باشد. باشد که الله خیر را زیاد کند، به خوبی هدایت کند و برای ما محافظی بفرستد. باشد که جشنی بزرگ‌تر شود. قدیماً موذنان برای نماز، برای نماز عید اذان می‌گفتند. آن‌ها نیز سخنان زیبایی می‌گفتند. برخی از قصاید زیبا هستند: Laisal 'idu man labisa dschadid, innamal 'idu man khafal wa'id. جشن برای کسی نیست که لباس نو می‌پوشد. جشن برای کسی است که از الله می‌ترسد. جشن برای کسی است که خشیت الله دارد. زیرا این است جشن واقعی. الله با نگاه رحمت به او می‌نگرد. با نگاه مهربانی. با نگاه رضایت به این افراد می‌نگرد. در گذشته در روزهای جشن لباس‌های جدید پوشیده می‌شد. امروزه به ندرت لباسی کودکان را خوشحال می‌کند. آن‌ها همیشه چیزهای جدید می‌خواهند. قدیماً لباس، کفش و چیزهای مشابه تنها از یک جشن تا جشن دیگر خریده می‌شد. آن‌ها پوشیده می‌شدند تا وقتی که کاملاً فرسوده شوند. این‌گونه بود که مردم به جشن و به لباس نو خوشحال می‌شدند. به چنین معنا می‌گوید. اما این هم تعیین‌کننده نیست. مهم، ترسیدن از الله و بودن در راه اوست. این است جشن واقعی. جشن‌ها فصل‌های روحانی هستند. آن‌ها هدیه‌ای از سوی الله متعال هستند. در این روزهای جشن باید هم از بستگان دیدار کرد و هم به مقابر درگذشتگان‌مان رفت و برای آن‌ها دعا کرد. در روز عید صبح، نمازی با حکمت عمیق انجام می‌شود. بسیاری از مردم هستند که معمولاً نماز نمی‌خوانند. آن‌ها حداقل یک‌بار از جشن تا جشن نماز می‌خوانند. این هم ارزشمند است. این جشن برای مسلمانان در همه جنبه‌ها کامل‌ترین خیر و زیبایی است. همه چیز را در خود جمع می‌کند. در گذشته مکان‌های ویژه‌ای برای کودکان در جشن‌ها بود. وقتی جشن می‌آمد، به آنجا برای بازی می‌رفتند. همه نوع سرگرمی برای کودکان وجود داشت. امروزه این‌گونه چیزها زیاد وجود ندارد. زیرا چیزهای بی‌شماری برای کودکان فراهم شده است تا بتوانند هر روز بازی کنند. حتی اگر شادی جشن‌های گذشته به شدت آن نباشد، اما نزد الله اعلی هنوز شادی وجود دارد. حتی اگر هیچ اسباب‌بازی وجود نداشته باشد، الله این زیبایی را در روزهای جشن در دل‌های مردم می‌گذارد. در هیچ جشنی دیگر این‌گونه نیست. نه جشن تولد و نه جشن چوب یا آتش – هیچ‌کدام از آن‌ها واقعاً اهمیتی ندارند. این جشن‌های فوق‌العاده از سوی الله متعال به مردم راحتی مادی و معنوی و نیکی عطا می‌کنند. باشد که الله آن را مبارک سازد. باشد که راه هدایت برای مردم باشد.

الله، برتر و با شکوه، در یک آیه شریف می‌فرماید: وَلِتُکۡمِلُوا الۡعِدَّةَ وَلِتُکَبِّرُوا اللّٰهَ عَلٰى مَا هَدٰٮكُمۡ (۲:۱۸۵) این به این معناست که این ماه رمضان یک زمان مشخصی دارد. الله، برتر و با شکوه، می‌فرماید: "او را کامل کنید." پس از کامل شدنش، جشن می‌آید. در جشن، تکبیر و تهلیل می‌گویید. مسلمان دو عید را می‌شناسد. یعنی در این دنیا دو عید وجود دارد. اولی عید رمضان و دومی عید قربان است. بقیه چیزها از ابداعات است که می‌خواهند ارزش واقعی این جشن‌ها را بپوشانند. در حال حاضر در همه جا جشن‌های دیگری نیز وجود دارد. نیاکان ما به درستی این را بیان کرده‌اند. این ضرب‌المثل نیاکان ما چقدر زیباست: "برای احمق هر روز یک جشن است"، گفتند. این به این معناست که برای یک انسان غیرعقلانی هر روز مثل یک جشن به نظر می‌رسد؛ او ارزش واقعی یک جشن را نمی‌شناسد. جشن‌هایی که واقعاً باید به عنوان جشن‌های واقعی شناخته شوند، همان‌هایی هستند که الله، برتر و با شکوه، به ما هدیه داده است. و این‌ها همان عید رمضان و عید قربان هستند. احترام به این‌ها یعنی کسب رضایت الله. بی‌تقدیر کردن آن‌ها به خود انسان ضرر می‌زند. یعنی حتی اگر هیچ آسیب مادی به وجود نیاید، یک ضرر روحانی وجود دارد: بی‌تقدیر کردن هدیه الله و ندادن ارزش به آن. در حالی که باید تنها چیزی را که الله، برتر و با شکوه، دوست دارد و تأیید می‌کند، مورد ارزش قرار داد. دقیقاً همین شایسته ارزش‌گذاری ماست. ارزش آن بی‌اندازه است. هم در این دنیا و هم در آخرت ارزش این جشن‌ها بسیار بالاست. البته به نظر می‌رسد که برای بسیاری از مردم امروزه هیچ چیز دارای ارزش نیست. هیچ‌چیز انگار دیگر یک ارزش واقعی ندارد. نه پول، نه طلا، نه کلام داده شده و نه شرافت، و نه خوبی... در دید بسیاری از مردم امروز هیچ چیز ارزش ماندگاری ندارد. آن‌ها این را "تورم" می‌نامند. همه چیز قربانی تورم شده و از این طریق بی‌ارزش شده است. دیگر کمتر ثباتی وجود دارد. حتی سی سال پیش یک انسان می‌توانست با یک قطعه طلا یک ماه خوب زندگی کند. امروزه حتی برای یک هفته هم کافی نیست. به‌سختی می‌توان یک روز را گذراند. به همین دلیل در این دنیا بر روی چیزی ارزش ماندگاری باقی نمانده، اما ارزش آخرت باید شناخته شود تا انسان بتواند از آن بهره واقعی ببرد. خدا را شکر که هرکسی توانسته این روزهای زیبا را تجربه کند. مؤمنان روزهای مبارکی را تجربه کرده‌اند. برای انسان‌هایی که ایمان دارند، مسلمان هستند و نمازهایشان را می‌خوانند، زمان بسیار زیبایی بود. هرچند چه دشواری‌هایی وجود داشت، تقریباً تأثیری نداشتند. از طریق برکت و زیبایی رمضان، الله همه آن‌ها را درخشان می‌سازد. اما یک شرط مهم وجود دارد. برای دشمنان اسلام هیچ‌گاه آرامش واقعی و خوبی وجود نخواهد داشت. افرادی که خود را دشمن الله می‌دانند، که به الله اعلان جنگ کرده‌اند، هرگز شادی واقعی نخواهند یافت. در اسلام صلح، شادی و زیبایی وجود دارد. هر گونه خوبی در اسلام یافت می‌شود. اسلام هدیه الله، برتر و با شکوه، به انسانیت است. اسلام هدایت و هم هدیه است. به همین دلیل کسانی که به اسلام پیروی می‌کنند و به آن ارزش می‌گذارند، خودشان ارزشمندی پیدا می‌کنند. همان‌طور که گفته شد، این رمضان به شکر الله در پایان با یک جشن تاج‌گذاری می‌کند. در واقع هر روز مثل یک عید بود، به شکر الله. هرکس عطایا، وحی‌ها و زیبایی‌های الله را در قلب خود احساس می‌کند. حتی اگر برای انسان در طول روز گاهی طاقت‌فرسا باشد، درونی عمیقاً آرامش و زیبای خاصی وجود دارد. انسان احساس آرامش درونی دارد، او خود را باز و آزاد می‌بیند. هیچ نوع بدخواهی در خود احساس نمی‌کند. او هیچ چیز بدی درون خود احساس نمی‌کند. و در شب همان‌گونه که پیامبرمان، صلح و درود بر او، فرمود: هیچ انسانی نمی‌تواند واقعاً آن شادی و خوشی مؤمن را درک کند. کسانی که روزه نمی‌گیرند، هرگز این تجربه را نمی‌توانند داشته باشند. خداوند آن را برکت دهد. این روزها هم گذشت. خداوند آن را به ما در سال آینده نیز عطا کند. و آنهم امیدوارانه با تمام جهان به‌عنوان مسلمانان، همراه با مهدی، صلح بر او باد. ما این امید را داریم. زیرا دنیا به سمت بهتر شدن، بلکه به سمت بدتر شدن پیش نمی‌رود. کسی که دنیا را نجات خواهد داد، مهدی، صلح بر او باد، است که پیامبر ما، صلح و درود بر او، وعده داده است. با امید کامل منتظر او هستیم. خدا او را زود ارسال کند، ان‌شاءالله.

كُلُّ ٱمۡرِيِٕۭ بِمَا كَسَبَ رَهِينٞ (52:21) در این آیه، الله می‌گوید: هر کس مسئول اعمال خودش است. به همین دلیل اسلام دینی از تحمل است. یک مسلمان دارای تحمل است. او تلاش می‌کند تا دستورات الله را رعایت کند. او مسئولیتی برای دیگران ندارد، جز برای خودش. او می‌خواهد خودش در راه راست باشد. و او به دیگران توصیه می‌کند. کسی که می‌خواهد و می‌پذیرد، آن را می‌پذیرد. کسی که نمی‌خواهد، آن را نمی‌پذیرد. اسلام، همان‌طور که گفته شد، دینی از تحمل است. او به هیچکس آسیب نمی‌رساند. او چیزهایی که می‌بیند را با این فکر تحمل می‌کند که "دنیا همین طور است". اگر چیزی خوب اتفاق بیفتد، او به الله شکر می‌گوید. اگر چیزی خوب نیست، او با تحمل از آن عبور می‌کند. نمی‌توان بلند شد و مردم را مجبور کرد تا کاری انجام دهند. اگر کسی را مجبور کنی طبق خواست خودت عمل کند، باعث نزاع می‌شوی و مشکل بزرگتری ایجاد می‌کنی. بنابراین باید بگویی: "چه کنیم، فهمشان فقط تا این حد است." "این شخص چنین رفتاری داشته، او فقط اینقدر می‌فهمد و چون بیشتر نمی‌فهمد، نمی‌توان چیزی را تغییر داد." هیچ کاری نمی‌توان انجام داد. ما به او توصیه دادیم. اگر او بخواهد چیزی یاد بگیرد، می‌توانیم به او آموزش دهیم. اما اگر نخواهد، همین است. سر خود را به این مسئله مشغول نکن، خودت را خسته نکن. او زندگی خودش را دارد، تو زندگی خودت را. راه خودت را برو، نایست. مکث نکن... به هر حال مشکلات کافی در دنیا وجود دارد، مسئولیت‌های کافی، دشواری‌ها و موانع کافی. سر خود را با چیزهای بیشتر مشغول نکن. هر کسی هر کاری می‌کند، او کرده است، آن شخصی کرده است... به این چیزها توجهی نکن. با تحمل به آنها برخورد کن. به خودت بگو: "این تمام چیزی است که می‌توانند، الله به آنها این فهم را داده است." اگر آنها چیزی انجام نمی‌دهند، مانند آنها نادان نباش. مانند آنها فکر نکن. آن را مانند آنها نفهم. فهم تو باید چیزی باشد که الله، قدرتمند و متعال، توضیح داده است، چیزی که پیامبر ما، صلح و درود به او، آموزش داده است. همه ۱۲۴،۰۰۰ پیامبر ارسال شدند تا این حقایق را منتقل کنند. آنها را نگهدار که با اعمال انسان‌های نادان خسته نشوی. فاصله نگه‌دار. و هنگامی که آنها را می‌بینی، باگذشت باش. پس به آنها توجه نکن. مسئله خودت نکن. اینها چیزهای بی‌اهمیتی هستند. آنها تنها برای مختل کردن ارتباط تو با الله، قدرتمند و متعال، وجود دارند. اگر به آنها توجه نکنی، به الله نزدیکتر می‌شوی. البته، عمل به این روش آسان نیست، اما کم‌کم – یک بار کمی تحمل می‌کنی، دفعه بعد بیشتر و سپس بیشتر. انسان با یادگیری رشد می‌کند. با تجربه، هر بار صبورتر می‌شوی. با مشکلاتی که مواجه می‌شوی راحت‌تر مقابله خواهی کرد. بنابراین این از امروز به فردا رخ نمی‌دهد. این به آرامی رخ می‌دهد، ان‌شاءالله. بنابراین باید مراقب باشی. مومن باید به این موضوع توجه ویژه‌ای داشته باشد. مؤمن کسی است که به راه طریقت می‌رود، کسی که طریقت را دنبال می‌کند تا نفس خود را مهار کند. مهار نفس هم تحمل است. به معنای تحمل مردم است. تو بر اساس فهم هر فرد سخن خواهی گفت، هر کس را در سطح خودش خطاب خواهی کرد. ان‌شاءالله الله همه چیز را برای ما آسان کند. ان‌شاءالله او این تحمل را در قلب‌های ما قرار دهد.

بگو: اگر اللّٰه را دوست می‌دارید، از من پیروی کنید تا اللّٰه شما را دوست بدارد و گناهان شما را بیامرزد و اللّٰه بسیار آمرزنده و مهربان است (۳۱:۳) مقام پیامبر ما، صلح بر او، نزد اللّٰه بالاترین است. اگر اللّٰه، قادر مطلق و بزرگوار را دوست دارید، چنانکه قرآن مقدس به ما می‌آموزد، پس از پیامبر ما پیروی کنید، صلح بر او. راه او را دنبال کنید. اگر راه او را دنبال کنید، اللّٰه شما را دوست خواهد داشت. مهم‌ترین هدف در زندگی ما باید این باشد که اللّٰه ما را دوست بدارد. اگر اللّٰه ما را دوست داشته باشد، همه چیز آسان و همه چیز خوب است. زیباتر از این چیزی نیست. تا اللّٰه شما را دوست بدارد، مهم است که راه پیامبر ما را دنبال کنید، او را دوست بدارید، او را ارج نهید و با احترام با او رفتار کنید. در حقیقت، محبوب‌ترین انسان، پیامبر ماست، صلح بر او. اگر به غیرمسلمانان نگاه کنید، آنها ادعا می‌کنند که این چیزها را دوست دارند، اما آنها آن نوع از عشق و محبت را که ما در اسلام می‌یابیم، نمی‌شناسند. آنها فقط عشقی دارند که خودپسندی‌شان را نوازش می‌کند. در مقابل، عشق در اسلام از طریق غلبه بر نفس و رهایی از آن شکل می‌گیرد. از این رو پیامبر ما می‌فرمایند: «من درود را به کسی که بر من دعا می‌خواند، پاسخ می‌دهم.» این یک نعمت بزرگ است. شما دعا می‌خوانید و پیامبر ما به شما پاسخ می‌دهد و درود خود را به شما بازمی‌گرداند. آیا چیزی زیباتر از این وجود دارد؟ از این رو، محبوب‌ترین انسان در جهان پیامبر ماست، صلح بر او. جز پیامبر ما، کسی نیست که حقیقتاً باید دوست داشته شود. زیرا کسانی که راه او را دنبال می‌کنند، دوست داشتنی‌اند و کسانی که راه او را نمی‌پیمایند، دوست داشتنی نیستند. این نعمتی است که اللّٰه در وجود انسان‌ها نهاده است. این عشق روحانی و معنوی است و این عشق واقعی است. دیگر انواع عشق از منفعت‌طلبی ناشی می‌شود. آنها بی‌معنی هستند. آنها ارزش واقعی ندارند. آنچه ارزشمند است، عشق دائمی است. این عشق به پیامبر ماست، صلح بر او، با اجازه اللّٰه. در این ماه‌های مبارک، همه چیز را با تعهد بیشتر انجام می‌دهیم از احترام به نبی ما، برای رضای او و برای رضای اللّٰه. اللّٰه آن را از همه ما بپذیرد. باشد که محبت ما را عمیق‌تر کند. وظیفه ماست که به جای نفس خود، پیامبر را دوست بداریم. این لازم است. این خوبی است. باید این را بفهمیم. پیامبر ما می‌فرمایند: «تو مؤمن حقیقی نیستی تا زمانی که مرا بیشتر از خود، مادر، پدر، فرزندان و هر آنچه در دنیا هست، دوست بداری.» ممکن است مسلمان باشید. امروزه افرادی هستند که توسط شیطان به گمراهی کشیده شده‌اند و ادعای مسلمانی می‌کنند اما به سختی برای پیامبر ما احترام نشان می‌دهند. آنها این احترامات عمیق را چیزی ناپسند می‌دانند. آنها این احترام را پرستش بت‌ها می‌نامند. چنین چیزهایی ادعا می‌کنند. آنها مردم را به نگرانی می‌اندازند. آنها مانع می‌شوند که این فضائل را کسب کنند. آنها مردم را از کسب پاداش‌ها، نزدیک شدن به اللّٰه و جزو بندگان محبوب او شدن باز می‌دارند. با این حیله، مردم را فریب می‌دهند. اللّٰه ما را از آن حفظ کند. انشااللّٰه مسلمانان آنها را دنبال نکنند. حقیقت این است: هر چه بیشتر پیامبر ما را تقدیر کنید، مقام شما بالاتر خواهد رفت و برکت بیشتری خواهید یافت. باشد که اللّٰه محبت ما را عمیق‌تر کند و احترام ما به او را قوی‌تر کند، انشااللّٰه.

ان شاء الله، امشب شب قدر را برگزار می‌کنیم. این نیت ماست، ان شاء الله. خداوند آن را بپذیرد، حتی اگر این شب نباشد، بلکه شب دیگری باشد. بزرگداشت و زنده نگه‌داشتن این شب به معنای نماز خواندن برای رضای خدا، نماز خواندن قبل از خواب، بیدار شدن برای تهجد، بیدار شدن برای سحری و ادامه عبادات است. این مهم‌ترین چیز است. این از روی احترام انجام می‌شود زیرا دقیقاً معلوم نیست که کدام شب است که باید آن را بزرگداشت. خداوند، قدرتمند و بلندمرتبه، آن را بزرگ داشته است. پیامبر، صلوات و سلام بر او، این شب به طور خاص برای امت او داده شد، با اینکه بیش از صد هزار، یعنی صد و بیست و چهار هزار پیامبر آمده‌اند. به هیچ‌کس چنین سخاوت و امتیاز زیادی داده نشده است. یک شب از هزار ماه بهتر است. این به معنای آن است که خداوند قادر و والا در یک شب به اندازه یک عمر تمام فضل داده است. کسی که ارزش این شب را می‌داند، قطعاً سهم خود را دریافت کرده است. او آن را دریافت می‌کند. یعنی، چه کسی این شب را تجربه کند یا نه، اگر هر شب همین کار را انجام دهد، احترام این شب را به دست می‌آورد. هر سال، انسان، مسلمان، با اجازه خداوند یک هزار سال فضل می‌برد. این یک نعمت بزرگ است. مردم این را ترک کرده و از برخی افراد نادان پیروی می‌کنند و ایمان را ترک می‌کنند، آنان دین را رد می‌کنند. آنها فکر می‌کنند که شیاطینی که از آنها پیروی می‌کنند، چیزی برایشان می‌آورد. اما آنها هیچ چیزی فایده ندارند. این نعمتی که خداوند، قدرتمند و بلندمرتبه به ما داده است، از امت پیامبر بودن ، صلوات و سلام بر او، بزرگترین افتخار، بزرگترین فضل است. کسی که آن را بپذیرد، به بالاترین درجات می‌رسد. او انسان خوش‌بختی است. او کسی است که ارزش را می‌داند. او کسی است که جواهر را می‌شناسد، می‌تواند بین جواهر و کود تفاوت قائل شود؛ برخی کود را با ارزش‌تر می‌دانند. آنها به دنبال کود می‌دوند. آنها به دنبال کود می‌دوند، اما هیچ فایده‌ای ندارد. باید ارزش این نعمت را دانست که خداوند قادر و والا داده است. باید از آن بهره برد. الحمدلله، چه کسی امت پیامبر را تشکیل می‌دهد، صلوات و سلام بر او؟ کسانی که از او پیروی می‌کنند، کسانی که به او احترام نشان می‌دهند. کسی که به امت او تعلق ندارد، حتی اگر خویشاوند باشد، دشمن خداوند، قدرتمند و والا است. عموی پیامبر، صلوات و سلام بر او، ابولهب، عموی خونی او، برای جهنم تعیین شده است. چرا؟ زیرا او انسان نگون‌بختی است. اگر او خوش‌بخت بود، خداوند به او نعمت می‌داد. او نگون‌بخت است، بنابراین برای جهنم تعیین شده است. یک انسان خوش‌بخت از این سرنوشت بهره می‌برد. او از صبح تا شب خدا را شکر می‌کند. او به دنبال دیگران نمی‌رود و آخرت خود را خراب نمی‌کند. آخرت جاودان است، ابدی. دنیا گذرا است. انسانی که آخرت را به خاطر دنیا می‌فروشد، انسان دل‌سوزی است. به همین دلیل، این شب، شبى برکت دار است. خداوند آن را برای همه ما برکت دهد. این نیت، نیت ما این است، که خداوند به ما نعمت شب قدر را عطا کند. ممکن است او به ما در هر شب نعمتی دهد، ان شاء الله. باشد که او این شب برکت دار را به ما دهد. الحمدلله، معنای بیدار شدن شبانه و زنده نگه داشتن شب چیست؟ برخی تا صبح با ماشین از محلی به محل دیگر، از مسجدی به مسجد دیگر می‌روند. این اصلاً لازم نیست. یا آنها در خانه تا صبح بدون خوابیدن نماز می‌خوانند. پیامبر، صلوات و سلام بر او، می‌فرمایند: اگر نماز شب را می‌خوانید، قبل از خواب نماز می‌خوانید و سپس صبح برای تهجد بیدار می‌شوید، گویی شب را زنده نگه داشته‌اید. این اصلاً کار سختی نیست. به خودتان سختی ندهید. اسلام دین آسانی است. از این آسانی بهره‌مند شوید. زیرا اگر خیلی سخت باشد، انسان آن را انجام نمی‌دهد. از خود می‌پرسد، 'آیا باید تمام شب بیدار بمانم؟' می‌گوید: 'خوب، من بیدار می‌شوم، یک روز، دو روز دوام می‌آورم.' بعد از آن دیگر نمی‌توان تحمل کرد. به همین دلیل، سهولت وجود دارد؛ قبل از خواب، دو رکعت نماز وجود دارد. اگر صبح برای سحری بیدار شوید و نماز تهجد را به‌جای آورید، شما شب را زنده نگه داشته‌اید. خداوند آن را برکت دهد. خداوند آن را به همه عطا کند. خداوند همچنین خوش‌بختی و ایمان را هدیه کند و آنها را هدایت کند. در این ماه رمضان، مجازات بزرگی برای بدی‌ها، برای بی‌احترامی به خداوند وجود دارد... اگر استغفار نکنند. این بی‌احترامی به خداوند، کسانی که به خدا جنگ اعلان می‌کنند، قطعاً مجازات خود را خواهند دید. اگر استغفار کنند، اگر توبه کنند، این یک چیز دیگر است. اما اگر این کار را نکنند، قطعاً رنج خواهند برد. همه‌چیز نزد خدا ثبت است. فرشتگانی در راست و چپ وجود دارند. آنها اعمال خوب را می‌نویسند، آنها اعمال بد را می‌نویسند. فرشته اعمال بد منتظر است تا انسان استغفار کند تا آن را پاک کند. اگر این کار را بکند، او اعمال بد انجام شده را پاک می‌کند. اگر این کار را نکند، او منتظر می‌ماند، و سرانجام نوشته می‌شود. و اگر تا پایان زندگی استغفار نکند، مجازات خود را در آخرت می‌یابد. در این دنیا فایده‌ای ندارد. باشد که خداوند ما را هدایت کند، ان شاء الله.

پیامبر ما، صلی اللہ علیه و آله و سلم می‌فرماید: المؤمن مرآة المؤمن پیامبر ما، صلی اللہ علیه و آله و سلم می‌فرماید: "مؤمن آینه مؤمن است." یک مؤمن بیش از یک مسلمان ساده است. مسلمان بودن به تنهایی کافی نیست. آینه بودن به این معنی است که یک مؤمن، برادر ایمانی خود را به اندازه خود می‌شناسد. هرچه برای خود آرزو می‌کند، برای او نیز آرزو می‌کند. او همان خیر را برای او می‌خواهد. او او را کم‌ارزش‌تر نمی‌پندارد. هر خیری که برای خود می‌خواهد، برای برادر ایمانی‌اش نیز آرزو می‌کند. او او را مانند تصویر خود می‌بیند و با او به همان صورت رفتار می‌کند. این مؤمنان واقعی که ما از آنها صحبت می‌کنیم، کسانی هستند که پیامبر ما، صلی اللہ علیه و آله و سلم دوستشان داشت. آنان کسانی هستند که از راه و شریعت او پیروی می‌کنند: طریقت و شریعت. زیرا راه راست از طریق طریقت و شریعت پیدا می‌شود. کسی که از اینها پیروی کند، یک مؤمن واقعی است. هر خیر و خوبی که در مؤمن باشد، او آن خیر را در خود دارد. هیچ آسیبی از یک مؤمن بر نمی‌خیزد. پیامبر ما آموزش داده‌اند: "آسیبی نزنید و نگذارید به شما آسیبی برسد." اعتبار یک مؤمن محترم است. یک مؤمن کسی است که برای همه مردم خیر می‌خواهد. او کسی است که می‌خواهد همه راه راست را پیدا کنند و وارد بهشت شوند. به همین دلیل بسیاری از شیخ‌ها دنبال‌کنندگان خود را به عنوان آینه خود می‌دانند و راهشان را به آنها نشان می‌دهند. یکی از مشهورترین اولیاء، مولانا جلال‌الدین رومی درباره شمس تبریزی گفت: "او آینه من است." از طریق این آینه، خود را می‌دید و روشنفکری روحانی را دریافت می‌کرد. آنها با هم مکالمات عمیقی داشتند. او دانش و حقیقت را منتقل می‌کرد. شیخ تبریزی فقط برای مولانا به آینه تبدیل شد. برای دیگران او چنین نبود. زیرا تنها مولانا جلال‌الدین می‌توانست مقام روحانی او را درک کند. برای هیچ کس دیگری او به آینه تبدیل نشد، و دیگران هم نتوانستند او را درک کنند. چون مأموریت او برای همه قابل درک نبود، فقط برای مولانا به آینه تبدیل شد. این حقایق از قلب به قلب جریان پیدا کردند. آنها منبع هدایت بزرگی شدند. تا به امروز میلیون‌ها نفر از طریق واسطه‌گیری آنها ایمان آورده و حقیقت را شناخته‌اند. در نتیجه حقیقت به نور آمد. این چیزی است که ما آن را آینه می‌نامیم. همان‌طور که پیامبر ما، صلی اللہ علیه و آله و سلم، فرمود: چگونه یک انسان دیگری را می‌شناسد؟ در بعضی ضرب‌المثل‌ها نیز گفته می‌شود: او او را مانند خودش می‌شناسد. اما البته این قضیه برای اکثر مردم این‌طور نیست. یک غیر مؤمن مانند یک مؤمن نیست. شما ممکن است فکر کنید او مانند شماست و بر اساس آن رفتار کنید. اما اگر کسی با قلب غیر پاک فقط به این فکر می‌کند که چگونه از شما بهره‌مند شود، چگونه خود را جلو ببرد، اغلب ناامید خواهید شد. این مسئله مطرح نیست. مهم این است که یک مؤمن را پیدا کنید که با او بتوانید برای یکدیگر آینه باشید، تا ضعف‌های خودتان را بشناسید و او را به عنوان الگو قرار دهید. این ان شاء الله برکت خواهد بود و مأموریت پیامبر ما به انجام خواهد رسید.

شيخ بابا، خداعوند مرتبه او را بلند كند. از بزرگان شخصيات اسلام قصايد، اشعار و سخنان زيباى زيادى به ما رسيده است. هزاران از آن‌ها وجود دارد. آن‌ها از بزرگى الله، مرتبه عالى پیامبر ما و تجلیات او سخن می‌گویند. شيخ بابا این‌ها را نیز به‌طور منظم ذکر کرده است. او یک سخن خاص داشت كه بسته به وضعیت مردم می‌گفت. لا تكسر لهَمِّك، ما قدر يكون، فإن الله المقدر، و العالم شؤون. بدین معنی است: "نگران نباشيد." غمگین و نگران نباشید. در مورد مسائل دنیوی غم نخورید. به هر چه می‌رسید بگویید "قبول" و به راه خود ادامه دهید. به ویژه برای امور دنیوی نباید به سرتان بیافتد. زیرا الله، خدای متعال و با جلال، انجام می‌دهد آنچه می‌خواهد. چه فکرت مشغول باشد، سردرد بگیرید یا سرتان به ترکیدن نزدیک باشد - هیچ کدام به درد نمی‌خورد. بهترین چیز این است که مانند این قصیده و این شعر می‌گویند: نگران نباشید. الله وجود دارد. همه چیز توسط الله تعیین می‌شود. خودتان را با نگرانی‌ها فرسوده نکنید. به الله تسلیم شوید. به الله، خدایی بلندمرتبه و جلال، تسلیم شوید. همه چیز آسان‌تر خواهد بود. دنیا به خاطر نگرانی شما تغییر نخواهد کرد. با غم و اندوه و شکستن سر خود، چیزی در وضعیت شما تغییر نخواهد کرد. فقط به خودتان سردرد می‌دهید. گاهی می‌توانید حتی به ایمان خود آسیب برسانید. الله محفوظ دارد، بعضی افراد به خاطر امور دنیوی ممکن است حتی ایمان خود را از دست بدهند. با این حال، اصلاً ارزش ندارد. الله، خدای متعال و با جلال، دنیا را از زمان خلق آن به همان صورت نگه داشته است. زمانی بدون دشواری و مشکل وجود ندارد. البته زمان‌های زیبا و بسیار زیبا نیز وجود داشته است. زیباترین زمان‌ها نیز تجربه شده است. و با چه کسی؟ با پیامبر ما، درود و سلام خدا بر او باشد. اما آن زمان نیز به طور طبیعی سخت‌ترین بود. ولی چون به الله، خداوند بلندمرتبه و با جلال، تسلیم شده‌اند، بهترین زمان بود. اگرچه برای میوه‌های دنیوی گرسنه بودند و سنگ‌هایی به شکم‌های خود بستند، نمی‌توانستند حتی یک لقمه نان پیدا کنند، هنوز هم بهترین زمان‌ها بودند. بدین معنی است: در این دنیا همه چیز زیبا می‌شود وقتی انسان به الله تسلیم شود. با افراد خوب، دنیا مانند بهشت می‌شود. اما اگر با افراد بد همراه باشید، حتی اگر کل دنیا برای شما باشد، هنوز هم راضی نخواهید بود و آرامش نخواهید یافت. سرتان آرام نخواهد شد. بنابراین این نصایح حکیمانه و سخنان مولانا و قصاید و کلمات زیبای هزاران ولی وجود دارند. همه این‌ها برای این است که بر الله توکل کنید و بر او تکیه کنید. آن‌ها این عبارات ارزشمند را فرموده‌اند تا به مردم آرامش و حکمت بیاموزند. برخی از افراد آن را می‌فهمند، برخی نه، برخی آن را نادیده می‌گیرند. اما مهم این است: به جای گلایه کردن که این‌طور و آن‌طور شده است، نگران دنیا نباشید. او را دارد، الله خدای متعال و با جلال. آنچه او می‌خواهد، رخ می‌دهد، آنچه او نمی‌خواهد، رخ نمی‌دهد. بنابراین دلیلی برای نگرانی در مورد "چه می‌توانست باشد" وجود ندارد. تنها در راه الله باشید، همين کافی است. ان‌شاءالله، الله راه درست را به همه ما نشان دهد. تا ما را از تمام نگرانی‌هایی که می‌توانند ما را اندوهگین کنند حفظ کند، ان‌شاءالله.

وَلَا يَخَافُونَ لَوۡمَةَ لَآئِمٖۚ (۵:۵۴) الله، قادر متعال و بزرگ، در قرآن مقدس توصیف می‌کند: افرادی هستند که مسلمانان را تحمل نمی‌کنند. آن‌ها به طور تحقیرآمیز درباره کسانی که از اسلام پیروی می‌کنند صحبت می‌کنند. الله، قادر متعال و بزرگ، می‌فرماید: «آن‌ها از سرزنش کنندگان نمی‌ترسند.» زیرا آن‌ها مؤمنین واقعی هستند و راهشان مسیر درست است؛ آن‌ها کسانی هستند که بر حقند. کسانی که بر باطلند، نسبت به آن‌ها خشمگین می‌شوند، آن‌ها را مورد سرزنش قرار می‌دهند، با آن‌ها دعوا می‌کنند و به آن‌ها توهین می‌کنند. الله، قادر متعال و بزرگ، می‌فرماید: «آن‌ها به خاطر این موضوع نگران نمی‌شوند، حتی آن‌ها را لمس نمی‌کند.» این یعنی اگر تو در راه درست باشی، مهم نیست که دیگران چه می‌گویند. با نادانی، نادانی را پاسخ نده. بگذارید هرچقدر می‌خواهند صحبت کنند. اگر کسی هست که می‌تواند درک کند، کسی که می‌تواند نیت تو را بفهمد، پس با او صحبت کن. اگر او از تو بپرسد: «چه چیزی برایت خوشایند نبود؟ چرا این‌گونه عمل کردی؟»، پس می‌توانی به او پاسخ دهی و با او گفتگو کنی. اما اگر کسانی وجود دارند که تنها از روی خباثت علیه تو پیش می‌روند، به آن‌ها توجه نکن. از آن‌ها نترس. آنچه می‌گویند ارزشی ندارد. بدی به شما نخواهد رسید، بلکه به خودشان برمی‌گردد. به آن‌ها بدی می‌رسد. بنابراین الله را شکر کن اگر در راه درست هستی: «من از این مسیر پیروی می‌کنم.» «شیاطین قصد آسیب به من را دارند.» «من از طرف شیاطین مورد حمله قرار می‌گیرم.» آن‌ها نسبت به همه کسانی که در راه الله راه می‌روند کینه، نفرت و انزجار دارند. تو باید شکرگزار باشی که در راه الله هستی. و هیچ‌یک از این‌ها برای شما بی‌فایده نیست. الله به خاطر آن به شما پاداش خواهد داد. این افراد به شما حمله کردند، به شما آسیبی زدند، بدی درباره شما گفتند؛ اگر صبور بودی، الله، قادر متعال و بزرگ، به خاطر صبوری‌ات به تو پاداش می‌دهد. این یک نعمت است و هر نعمتی پاداش خود را دارد. حداقل به این میزان: گاهی مردم به شما عجیب نگاه می‌کنند، حتی اگر چیزی نگویند. حتی این نگاه به نفع تو خواهد بود. برای تو پاداش و ثواب به همراه دارد. بنابراین هرکس که در راه الله است، باید شکرگزار باشد. باید از الله برای لطف و نعمت‌هایش تشکر کنید؛ شکرگزار باشید که مانند کسانی که به او پشت کرده و درباره پیروان او بد صحبت می‌کنند نیستید. باید برای آن‌ها نیز دعا کرد. زیرا بسیاری از افرادی که ابتدا در راه خطا بودند، بازگشته و به راه راست هدایت شده و توبه کردند. این راه، راهی زیبا است. باید برای هدایت آن‌ها نیز دعا کنیم. واقعیت این است که بسیاری از صحابه، صحابه بزرگ، در ابتدا بدترین دشمنان اسلام بودند. بعداً آن‌ها به پرشورترین مدافعان اسلام تبدیل شدند. این افراد به رهبران مؤمنین تبدیل شدند. در ابتدا با اسلام جنگیدند. بسیاری در برابر پیامبر ما جنگیدند. اما سپس هدایت یافته و به بالاترین درجات در میان صحابه رسیدند. بنابراین ممکن است الله به آن‌ها هدایت عطا کند. ممکن است الله به کسانی که مخالف اسلامند، که اسلام را رد می‌کنند، که از روی نادانی به اسلام حمله می‌کنند، هدایت دهد. ناراحت نباشید، زیرا آن‌ها شما را رد کرده و این سخنان را گفته‌اند. آن‌ها یا توبه خواهند کرد یا الهی هدایت خواهند یافت، ان شاء الله.