Latest translations
وَكُلُواْ وَٱشۡرَبُواْ وَلَا تُسۡرِفُوٓ (7:31)
الله (عزوجل) میفرماید: «بخورید و بیاشامید، ولی اسراف نکنید.»
اسراف نکنید؛ به اندازهی کفایت بردارید و نه بیشتر.
این دقیقاً همان چیزی است که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: وقتی غذا میخورید، خود را صددرصد سیر نکنید.
شاید ۸۰، ۷۰ یا ۹۰ درصد، اما نه صددرصد.
امروزه مردم نه تنها تا حد سیری میخورند، بلکه بسیار بیشتر از نیازشان غذا میخورند.
و بدون رعایت آداب صحیح غذا خوردن، غذا میخورند.
این منجر به بیماری و سستی میشود؛ و نه برای بدن خوب است و نه برای روح.
آنها فقط میخواهند معده خود را پر کنند.
شما باید تنها به اندازهای بخورید که برای عبادت و کارتان قوت داشته باشید؛ فقط آنچه نیاز دارید را بردارید.
اما نه خیلی زیاد؛ اگر زیادهروی کنید، تبدیل به بیماری و بار سنگینی میشود.
بنابراین ما باید از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پیروی کنیم.
ایشان (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «نحن قوم لا نأكل حتى نجوع، وإذا أكلنا لا نشبع.» (ما قومی هستیم که تا گرسنه نشویم غذا نمیخوریم و چون بخوریم، خود را سیر نمیکنیم.)
وقتی غذا میخوریم، معده را کاملاً پر نمیکنیم.
این سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) است.
همچنین سنت است که با اندکی نمک شروع کنیم.
و اینکه نشسته غذا بخوریم، نه ایستاده.
خیر، این با سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) مطابقت ندارد.
هنگام نوشیدن یا خوردن باید بنشینید.
این بسیار مهم است.
امروزه اکثر مردم دقیقاً برعکس عمل میکنند... شیطان آنها را وا میدارد تا برخلاف آنچه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرموده، عمل کنند.
هنگام خوردن فستفود، ایستاده غذا میخورید.
ایستاده مینوشید.
حتی گاهی در ماراتنها یا رویدادها میبینم که در حال دویدن به آنها آب داده میشود.
این بسیار بد و بسیار مضر است.
بهویژه وقتی خستهاید، راه میروید یا میدوید، باید قبل از نوشیدن آب، لحظاتی کوتاه – شاید یک یا دو دقیقه – بنشینید.
در حین دویدن آب ننوشید.
ایستاده نوشیدن و خوردن؟
چه کسی برای غذا خوردن میایستد؟
تنها حیوانات، زیرا آنها نمیتوانند نشسته غذا بخورند.
آنها ایستاده میخورند و مینوشند، چون نمیتوانند بنشینند.
اما حتی آنها هم در حال دویدن غذا نمیخورند؛ وقتی میخواهند بخورند، میایستند.
وقتی میخواهند بنوشند، توقف میکنند تا آب بخورند.
انسانها هر عادت بدی را تقلید میکنند.
ایستاده غذا خوردن تبدیل به عادت شده است.
تنها تعداد اندکی نشسته غذا میخورند، با نمک شروع میکنند و با «بسم الله الرحمن الرحیم» و دعا آغاز میکنند.
وقتی کارتان تمام شد، باید دعا کنید و سپس به سر کار، درس یا هر آنچه باید انجام دهید، بروید.
بهعلاوه، وقتی روزه میگیرید، باید سحری بخورید.
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند که در سحری برکت و سلامتی نهفته است.
برای افطار باید روزه خود را با خرما باز کنید، یا اگر خرما نیست، با آب.
این سنت است، الحمدلله.
برای تمام روز، در طول هر ۱۲ ماه، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به ما نشان دادهاند که چگونه زندگی کنیم و از راه ایشان پیروی نماییم.
پیروی از راه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، اولاً برکت و ثانیاً سلامتی و خوشبختی میآورد.
تمام خیر در راه ایشان است.
خداوند ما را در راه ایشان ثابتقدم بدارد و از این آموزههای جدید شیطان و لشکریانش دور نگه دارد.
ما باید از آنها بر حذر باشیم.
آنها فقط بدی، بیماری، غم و بدبختی میخواهند؛ این چیزی است که آنها میخواهند.
اما پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، الحمدلله، انشاءالله ما را از آن حفظ خواهد کرد.
Share
قبول کردن دعوت، مطابق با سنت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم است.
الحمدلله، هر زمان که آنها ما را دعوت میکنند – چه به اینجا یا به جای دیگری – تا با پسران و برادرانمان ملاقات کنیم، ذکر الله را بگوییم، بر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم صلوات بفرستیم و برای رضای الله دور هم جمع شویم.
این یکی از دستورات پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم است.
و الله ما را به یکدیگر نزدیکتر میکند تا محبت، احترام و شادی بیشتری نسبت به هم احساس کنیم.
بنابراین، این مکانها، مکانهای مبارکی هستند.
زیرا آنها سالهاست که در اینجا نماز میخوانند، روزه میگیرند، صدقه میدهند و به کودکان و بزرگسالان آموزش میدهند تا قرآن بخوانند و احادیث پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را بشنوند.
پس این مکانی است که نزد الله پذیرفته شده است.
به ویژه در کشورهایی مانند اینجا که کشورهای اسلامی نیستند؛ اما الله عز و جل به ما این امکان را داده است که این کار را در اینجا انجام دهیم.
در زمانهای گذشته، هیچ مسلمانی نمیتوانست اسلام را در یک کشور غیرمسلمان عملی کند.
اما اکنون، سبحانالله، الله درها را برای آن گشوده است.
با این حال، حتی اگر [درها] باز باشد، بسیاری از مردم – یا بسیاری از موجودات – از این مکان راضی نیستند.
زیرا در اینجا، در کشورهای غیرمسلمان، اغلب نه نام الله برده میشود و نه نماز آنگونه که الله دستور داده اقامه میشود؛ از این رو شیطان از آن ناراضی است.
اما از هر چه شیطان ناراحت است، ما باید از آن خوشحال باشیم.
از هر چیزی که شیطان را خوشحال میکند، ما خشنود نیستیم.
ما با شیطان موافق نیستیم.
ما با پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم موافق هستیم.
ما پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را دوست داریم.
ما اهل بیت و اصحاب او را دوست داریم.
ما صحابه را دوست داریم.
ما اولیاءالله، آن انسانهای مبارک، و محبوبان الله عز و جل را در همه جا دوست داریم.
الحمدلله، وقتی مردم اینجا به هر کشوری سفر میکنند، فوراً به زیارت مقام این بزرگان میروند.
چرا؟ زیرا الله در آنجا نیز آنها را با نور مبارک خود، «نور» خود، غرق رحمت میکند.
به همین دلیل است که ما میگوییم چنین مکانی در این کشورها نعمتی از جانب الله عز و جل است که برای اطرافیان هدایت و «هدایه» به ارمغان میآورد.
و همچنین برای خود ما، تا الله عز و جل را فراموش نکنیم و پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را از یاد نبریم.
بنابراین ما باید با تمام توان و با هر نوع حمایتی کمک کنیم.
حتی اگر فقط بیایید، با جماعت بنشینید، یاد الله کنید و ذکر بگویید، این برای شما امری بسیار بزرگ است.
شما اصلاً نمیتوانید منفعتی را که برای کسی که به مجلس ذکر الله میآید حاصل میشود، تصور کنید.
او ممکن است با بارهای سنگین بسیاری بیاید، اما به واسطه این مجلس و این نشست، آن بارها از دوش او برداشته میشود و الله به او پاداش، برکت و سعادت عطا میفرماید.
این فایده مجلسی است که در آن صلوات بر نبی فرستاده میشود، زیرا الله عز و جل به مومن دستور میدهد که بر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم درود و سلام بفرستد.
پس ما سعی میکنیم... ماشاءالله، فکر میکنم آنها شاید بیش از بیست سال یا حتی بیشتر است که اینجا هستند.
مردم هر بار میآیند: برای جمعه، عید، ماه رمضان؛ و گمان میکنم در تمام شبهای مبارک نیز مجلس برگزار میکنند.
پس آنها تمام این مدت برای چه کسی کار میکنند؟ برای الله عز و جل.
الله عز و جل در رحمت خود به چیزهای کوچک نگاه نمیکند؛ او به دنبال عیبجویی نیست.
وقتی به اینجا میآیید، فکر نکنید که بدون بخشیده شدن خواهید رفت؛ الله شما را خواهد بخشید.
او ما را میبخشد زیرا راضی است؛ ما مانند کودکان یا چیزی شبیه به آن هستیم.
وقتی کودکی کار اشتباهی انجام میدهد، مردم از او عصبانی نمیشوند.
او هنوز کوچک است، خیلی کوچک؛ ما کار بدخواهانهای انجام نمیدهیم.
بنابراین ما چیزی به او نمیگوییم؛ گاهی حتی به کاری که انجام داده میخندیم، حتی اگر شیطنت کرده باشد.
به همین دلیل، ما نیز وقتی به اینجا میآییم مانند نوزادان، مانند کودکان هستیم.
ما اشتباهات زیادی مرتکب میشویم، اما الله ما را میبخشد و از رحمت خود به ما عطا میکند و با همه خوبیها پاداش میدهد.
امروزه ما در همه جا نیازمندیم، نه فقط در کشوری مانند اینجا که یک کشور غیرمسلمان است.
اکنون مردم در همه جا در یک وضعیت هستند.
همانطور که کسی در لندن است، در بیروت هم همانگونه است و در برلین هم همینطور.
کسی که در قاهره است درست مانند کسی است که در بریستول است؛ در پاکستان هم همینطور هستند.
زیرا آنها به یکدیگر یاد میدهند که یکسان عمل کنند.
آنها از نفس خود پیروی میکنند و گمان میکنند که این خوب است؛ و اینگونه در سراسر جهان یکسان شده است.
به همین دلیل ما به رهبری و هدایت نیاز داریم تا مردم بتوانند خوب و بد را تشخیص دهند.
امروزه آنها فقط بدی را آموزش میدهند.
حتی در دورافتادهترین مکانها، چیزهای بدی میآموزند که برای انسانها نامناسب است، چه رسد به مومنان.
حتی برای حیوانات هم خوب نیست.
به همین دلیل الله عز و جل به دنبال مکانی مانند اینجا میگردد که مومنان در آن جمع میشوند.
او این مکان را غرق در رحمت، قدرت و پاداش معنوی خود میکند.
و این پاداش، این دنیا را زنده نگه میدارد.
بدون آن شما نمیتوانید صاحب هیچ چیزی باشید.
زیرا پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم درباره این اولیاءالله میفرماید:
Bihim tumtarun, bihim tunsarun, bihim turzaqun.
به خاطر این انسانها – که ابدال، اوتاد و اخیار هستند، این اولیاءالله – پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم میفرماید: به خاطر آنهاست که الله باران میفرستد.
به واسطه این انسانهاست که او پیروزی عطا میکند.
به واسطه این انسانهاست که الله روزی میدهد.
به واسطه این انسانهاست که همه اینها اتفاق میافتد، توسط الله و با حکمت او.
برخی از مردم از اولیاءالله راضی نیستند؛ آنها میگویند: «آنها مثل ما هستند، آنها بیاهمیتاند و فقط الله اینها را میدهد.»
الله عز و جل، و پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نیز این را تایید میکند، آنها را در آن جایگاه قرار داده است.
مردم به دنبال حکمت نهفته در آن نیستند.
او حکمت را در این قرار داده است که این برکت را برای زمین و برای مومنان حفظ کند.
بدون آنها، تنها غضب الله عز و جل نازل میشد و کار تمام دنیا تمام بود و کاملاً بیچاره میشدند.
اما به واسطه این انسانها، الله به آنها برکت میدهد و آنها این رحمت و برکت را در میان مردم پخش میکنند.
به همین دلیل، او این باران یا چیزهای دیگر را فقط برای مومنان نمیفرستد؛ بلکه برای همه انسانها، برای حیوانات و برای همه چیز است.
این وظیفه آنهاست؛ آنها این کار را به خواست الله انجام میدهند.
الله عز و جل آنها را برگزیده و به شرق و غرب فرستاده است و آنها مشغول به این وظیفه و این کار هستند.
تا زمانی که طبیعتاً – چون آنها ابدی نیستند – باید از دنیا بروند.
وقتی آنها میمیرند، الله برای هر کدام جانشینی میفرستد؛ اگر یکی بمیرد، الله کس دیگری را به جای او میفرستد.
این روال ادامه دارد تا زمانی که مهدی علیه السلام و عیسی علیه السلام بیایند؛ آنها اینگونه خواهند بود.
و البته، وقتی زمان مهدی (علیه السلام) و عیسی (علیه السلام) به پایان برسد، تمام مومنان از دنیا برده میشوند و فقط غیرمومنان باقی خواهند ماند.
ما خواهان برکت و حمایت آنها برای خودمان، برای مسلمانان، برای مومنان و به ویژه برای پیروان طریقت هستیم.
آنها نسبت به سایر مردم به ایشان نزدیکترند؛ پیروان طریقت به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و الله عز و جل بسیار نزدیک هستند.
بنابراین شاید بپرسید: «آیا ما هم نمیتوانیم اینگونه باشیم؟»
اگر این راه را دوست دارید، به این راه بیایید؛ هیچکس مانع ورود شما به این مسیر نمیشود.
هیچکس به شما حسادت نمیکند؛ هیچکس شما را رد نمیکند.
بیایید، این راه را بروید، محبوب الله باشید و خوشبخت باشید؛ برنده باشید.
در غیر این صورت، ناامید نباشید و از چیزهایی که نمیتوانید تغییر دهید خشمگین نشوید.
دیروز، الحمدلله، ما ذکر ختم خواجگان را در مسجد پکهام داشتیم.
قبل از آن، به دیدن یک مرید رفتیم، یک شاگرد قدیمی مولانا شیخ – بسیار پیر.
و او از یک بیماری سخت رنج میبرد.
و ماشاءالله، پرسیدم: «حالت چطور است؟»
او گفت: «الحمدلله، من از دیدن شما بسیار بسیار خوشحالم.»
گفتم: «من میخواستم هفته پیش به دیدنت بیایم، اما ما...»
او گفت: «مشکلی نیست. هر چه الله بخواهد همان میشود؛ اصلاً مشکلی نیست.»
«آن را مشکل ندان. حال شما چطور است؟ من هم خوبم.»
او نارسایی کلیه دارد و دیگر نمیتواند خوب راه برود.
اما چهرهاش ماشاءالله مانند یک شیر بود، بدون ترس از هر چیزی که برایش پیش آمده است.
او فقط کاملاً تسلیم شده بود و تمام مدت مولانا را یاد میکرد.
او میگفت: «مولانا این را گفت، آن کار را کرد، ما اینطور با او رفتیم، اینطور آمدیم.»
او نه به بیماریاش اشاره کرد، نه به رنج، دردها یا هیچ چیز دیگر.
او خود را کاملاً به الله عز و جل سپرده است.
اگر کسی بتواند این کار را انجام دهد، بسیار آرام و بسیار خوشبخت خواهد بود.
هیچ چیز او را آزار نمیدهد.
امروزه مردم برای یک چیز کوچک به دکتر میدوند، به بیمارستان میدوند، امآرآی، عکسبرداری با اشعه ایکس، آزمایش خون و همه کار انجام میدهند.
بعد میگویند: «اوه، الحمدلله، ما مشکلی نداریم.»
این فقط توهم بود که «ما در وضعیت بدی هستیم».
و در حالی که هیچ مشکلی ندارند.
اما این مرد هر نوع بیماری دارد، ولی برایش اهمیتی ندارد.
او گفت: «این خواست الله است، و او این را میخواهد و این اتفاق خواهد افتاد، بنابراین برای من مشکلی نیست.»
امروزه مردم از چیزهای بسیار کوچک شکایت میکنند.
اگر شما شکایت کنید... الله عز و جل کسانی را که شکایت میکنند دوست ندارد.
زیرا او میفرماید: «بنده من علیه من سخن میگوید؛ او شکایت میکند.»
«من همه این نعمتها، همه این موهبتها را به آنها دادم و با این حال بندهام شکایت میکند.»
بنابراین الله عز و جل از این موضوع راضی نیست.
پس، هرگاه مسئلهای داشتید، شکایت نکنید.
فقط از الله عز و جل بخواهید که به شما سلامتی، روزی، خوشبختی با خانوادهتان و زندگی خوب عطا کند.
و مهمترین چیز این است که به شما ایمان قوی عطا کند.
ایمان قوی مهمترین چیز در این زندگی است.
بدون ایمان هیچ فایدهای وجود ندارد.
شاید اگر ایمان نداشته باشید، یک صندلی از شما بهتر باشد.
انشاءالله الله به ما این ایمان را عطا کند و ما را با الله عز و جل، با همه، با پیامبر، با برادران مؤمن و باایمانمان، خانواده و فرزندانمان خوشبخت گرداند.
آنها انسانهای بسیار مهمی هستند؛ انشاءالله با این افراد خوب رفتار کنید.
انشاءالله الله به شما پاداش دهد، همیشه حفظتان کند و شما را توفیق خدمت به مؤمنین دهد.
همچنین در مورد غیرمؤمنان، انشاءالله، الله آنها را نزد شما بفرستد تا شهادتین بگویند و در راه الله عز و جل قرار گیرند تا در خانه الله عز و جل، جنت الفردوس باشند، انشاءالله.
Share
امروز، الحمدلله، جمعه است.
این هدیهای از جانب الله به پیامبر، صلی الله علیه و سلم، و امت ایشان است.
پیامبر، صلی الله علیه و سلم، مقام جمعه را گرامی داشتند و اعلام فرمودند که الله عز و جل این روز را، که بهترینِ روزهاست، بهطور ویژه برای امت محمد، صلی الله علیه و سلم، برگزیده است.
روز جمعه روزی خاص است و هر شبِ جمعه، شبی پربرکت میباشد.
از همان آغاز – یعنی از مغرب شبِ قبل تا روز شنبه – در این روز همه چیز ارزش والاتری دارد.
در این روز الله جهان را آفرید و روز قیامت نیز در همین روز برپا خواهد شد.
این روز برای مسلمانان اهمیت زیادی دارد، زیرا در این شب الله به ارواح مسلمانانِ فوتشده اجازه میدهد تا به دیدار خانوادههایشان بیایند.
بنابراین، شما نیز باید هدیهای برای آنان بفرستید.
البته این هدیه با رسوم گروههای خاصی که کافر یا غیرمسلمان هستند، متفاوت است.
آنها به دنبال برکت جمعه نیستند؛ بلکه برخی غذا یا الکل بر سر مزار خانوادههایشان میگذارند و گمان میکنند که این کار به آنها نفع میرساند.
این راه و روش غیرمسلمانان است.
برای مسلمانان، برترین عمل – همانطور که پیامبر، صلی الله علیه و سلم، فرمودند – این است که در صورت امکان به زیارت قبور والدین بروند و در آنجا سوره یاسین را تلاوت کنند.
این زیباترین هدیه برای آنان است.
البته میتوانید به نیت آنها صدقه نیز بدهید.
میتوانید به دیگران کمک کنید با این نیت که پاداش آن به ایشان برسد.
همچنین پیامبر، صلی الله علیه و سلم، فرمودند: هرگاه کار نیکی انجام میدهید – مانند نماز خواندن یا روزه گرفتن – شایسته است آن را به والدین و عزیزان خود هدیه کنید.
الله عز و جل همان پاداش را به آنان عطا خواهد کرد، بدون آنکه از پاداش خودِ شما چیزی کاسته شود.
این فضلی از جانب الله است.
شما در این میان چیزی از دست نخواهید داد.
بلکه برعکس، سود خواهید برد.
پدر و مادرتان خوشحال خواهند شد و برکت دریافت خواهند کرد.
همه اینها به آنان میرسد.
به محض اینکه آنها از دنیا میروند، امکان جمعآوری پاداش برایشان پایان مییابد – همانطور که پیامبر، صلی الله علیه و سلم، فرمودند – مگر از طریق این اعمال نیک که از سوی خانواده یا دیگران انجام میشود.
البته صدقه جاریه و علم سودمندی که به مردم کمک کند نیز شامل این موارد میشود.
نه دانشی که باعث فساد یا زیان مردم شود.
الله همه چیز را برای خیر و صلاح بشریت فراهم کرده است.
الله عز و جل آنان را فرا میخواند تا خود را نجات دهند.
اما آنها روی برمیگردانند. شما میدانید که انسانها معمولاً از آتش فرار میکنند، اما این افراد مستقیم به سوی آن میدوند.
آتش مسئله سادهای نیست؛ سوختن بدترین درد برای هر کسی است.
حتی جراحت جسمی نیز با درد آتش قابل مقایسه نیست.
به همین دلیل، الله عز و جل به ما دستور میدهد که خود را از دوزخ حفظ کنیم و از آتش دور نگه داریم.
وارد بهشت شوید.
الله مهربان است و راههایی را برای همه میگشاید تا انشاءالله وارد بهشت شوند.
الله همه آنان را هدایت فرماید.
و الله ما را از شر حفظ فرماید، انشاءالله.
Share
در این ماه مبارک شعبان، انشاءالله، در سه یا چهار روز آینده، شب پانزدهم شعبان را گرامی میداریم – شب نیمه ماه.
این شبی بسیار پربرکت است.
این همانگونه است که الله عزوجل در قرآن کریم میفرماید:
"Fiha yufraqu kullu amrin hakim" (44:4)
در این شب، هر امر حکیمانهای برای سال آینده تعیین میشود – چه اتفاقی خواهد افتاد، چه کسی متولد میشود، چه کسی خواهد مرد، چه کسی بیمار یا ثروتمند خواهد شد، چه کسی ازدواج میکند و چه کسی نه – همه اینها در این شب نوشته میشود.
بنابراین بسیار مهم است؛ این یکی از مهمترین شبها در دین اسلام و در تقویم است.
ارزش بسیار زیادی دارد و مولانا و مشایخ همیشه به این شب توجه زیادی داشتهاند.
این شب با نماز مغرب آغاز میشود.
بعد از مغرب، سه بار سوره یاسین را میخوانیم. قبل از هر بار خواندن، نیت میکنید: برای رزق، برای عمر طولانی در اسلام و برای سلامتی...
پس از آن، دعا میکنیم.
دیرتر در شب، بعد از نماز عشاء، میتوانید نماز تسبیح را بجا آورید.
سپس میتوانید تا فجر عبادت کنید؛ میتوانید صد رکعت نماز نافله بخوانید.
معمولاً باید در مجموع هزار بار «قل هو الله احد...» (سوره اخلاص) خوانده شود.
اما مولانا شیخ کار را برای ما آسان کردهاند.
در رکعت اول، سوره اخلاص را دو بار و در رکعت دوم، یک بار میخوانید.
برخی ممکن است در یک ساعت تمام کنند، برخی در یک و نیم یا دو ساعت.
میتوانید با آرامش آن را انجام دهید.
این یک شب کوتاه تابستانی نیست؛ شبها در اینجا طولانی هستند.
میتوانید نماز بخوانید، سپس برای استراحت وقفهای داشته باشید و دوباره ادامه دهید.
این برای شما خوب خواهد بود – پاداشی برای کل سال – و زمانی برای درخواست آنچه آرزو دارید از الله.
مهمترین چیز، ثابتقدم بودن در اسلام است – اینکه شما، خانوادهتان و همه مسلمانان ثابتقدم باشید و راه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را دنبال کنید.
از عادات بد، دوستان بد و انسانهای بد دوری کنید – فاصله خود را با آنها حفظ کنید.
این نیز بسیار مهم است.
این مهمتر از پول، مهمتر از طلا و مهمتر از هر چیز دیگری است: اینکه ایمن و از نظر معنوی پاک بمانید.
زیرا این «آلودگی» امروزه همه جا هست؛ هر جا که بروید، آن را مییابید.
این بر همه چیز شما تأثیر میگذارد – سلامتیتان، خانوادهتان، دوستانتان – همه چیز تحت تأثیر قرار میگیرد.
بنابراین ضروری است که از الله عزوجل در برابر شیطان و لشکرش طلب حفاظت کنید.
آنها اکنون ارتش عظیمی دارند؛ ارتش شیطان میلیاردی است.
نه فقط یکی یا دو تا، نه یک یا دو میلیون – بلکه میلیاردها نفر هستند.
انسانهای خوب بسیار اندک هستند. اگر یک میلیارد انسان خوب داشتیم، عالی بود، اما اینگونه نیست.
تقریباً همه از شیطان و آنچه او میگوید پیروی میکنند.
حتی اگر بگویند: «ما از او پیروی نمیکنیم»، واقعیت به سرعت نشان میدهد که آنها در حقیقت از شیطان و راه او پیروی میکنند.
به همین دلیل، مهمترین درخواست در دعای شما در این شب، درخواست ایمان قوی است – برای ما، برای خانوادههایمان، فرزندان، برادران، خواهران و همه.
این حقیقتاً بهترین هدیهای است که میتوانید به آنها بدهید.
زیرا پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند، دعایی که زودتر از همه اجابت میشود، دعایی است که در غیاب دوست یا برادرت برای او میکنی – وقتی که از الله بهترینها را برای او میخواهی و اینکه در جنت (بهشت) با هم باشید.
این پاداش بزرگی از جانب الله دارد و پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) نیز این کار را دوست دارند.
بدون اطلاع آنها: اگر دوستت در سختی است، مشکل سلامتی دارد یا با مقامات یا مردم دچار مشکل شده است، از الله عزوجل بخواه که راه گشایشی ایجاد کند و مشکل را حل نماید.
مشکلات، مشکلات را جذب میکنند؛ نیکی، نیکی را جذب میکند، انشاءالله.
پس این برای این شب بسیار مهم است.
علاوه بر این، باید در روز پانزدهم شعبان روزه گرفت.
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) در هر ماه سه روز را در هنگام کامل بودن ماه روزه میگرفتند – به آنها «روزهای سفید» (ایام البیض) میگویند، زیرا ماه شبها را روشن میکند.
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) عادت داشتند این سه روز را در هر ماه روزه بگیرند.
البته ما هر بار روزه نمیگیریم، اما در مناسبتهایی مانند این باید روزه بگیریم.
احادیث بسیاری در مورد این شب و این روز و اینکه چگونه الله برکت و پاداشهای بیشماری عطا میکند، وجود دارد.
او از سخاوت خود میبخشد.
الحمدلله، کسانی که پیرو طریقت هستند، سعادتمندند؛ آنها خوششانس هستند.
زیرا آنها تمام خیرات را دریافت کرده و در گنجینه خود ذخیره میکنند.
انواع زیادی از مردم هستند که پیرو طریقت نیستند.
مسلمانان معمولی وجود دارند؛ بسیاری از آنها شاید بهطور منظم نماز نخوانند یا روزه نگیرند، اما با این حال مسلمان هستند.
سپس مسلمانانی هستند که نماز میخوانند و روزه میگیرند، اما از اهمیت این شبها یا روزهای مبارک چیزی نمیدانند.
برای آنها این مانند یک روز عادی است؛ نمازهای پنجگانه خود را بجا میآورند.
وقتی ماه رمضان میآید، روزه میگیرند، اما بعد از آن کار اضافی انجام نمیدهند.
این مشکل بزرگی نیست.
اما بزرگترین شر، کسانی هستند که دیگران را از انجام کارهای نیک باز میدارند.
وقتی شما را در حال نماز میبینند، میپرسند: «چرا اینطور نماز میخوانی؟ چرا اینقدر زیاد نماز میخوانی؟»
این غیرقابل قبول است.
گاهی اوقات این ناشی از جهل است؛ آنها حتی ادعا میکنند که این شرک یا بدعت است و اینگونه استدلال میکنند.
آنها مردم خود را باز میدارند و بسیاری از ارواح نگونبخت از آنها پیروی میکنند و نه سنت بجا میآورند، نه نافله، و نه قبل یا بعد از رمضان روزه میگیرند.
برای آنها هیچ چیز مقدس نیست: نه شبی، نه روزی، نه مردان یا زنان مقدس، نه صحابه و نه تابعین.
بسیاری از آنها حتی چیزهایی در مورد پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میگویند که ما نمیتوانیم اینجا بیان کنیم؛ شایسته نیست که سخنان آنها را تکرار کنیم.
اینها انسانهای قابل ترحمی هستند.
اما الحمدلله، ما خوششانس هستیم که تا امروز راه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را دنبال میکنیم و تا حد توانمان عمل میکنیم.
از الله عزوجل طلب قبولی داریم. ما تمام تلاشمان را میکنیم – ما نمیتوانیم همه کارهایی را که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) انجام دادند، انجام دهیم.
اما نیت ما پیروی از الگوی ایشان است.
"Innamal a'malu bin-niyyat."
پیامبر فرمودند اعمال وابسته به نیتهاست و الله عزوجل تایید میکند که نیت تعیینکننده است.
با نیت خالصمان، الحمدلله، انشاءالله پاداش پیروی از تمام سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را دریافت خواهیم کرد.
باشد که الله به دیگر انسانها نیز این سعادت را عطا کند که بتوانند این راه را دنبال کنند.
ما همیشه میگوییم: درهای ما به روی همه باز است.
«به سوی الله بیایید که به دارالسلام فرا میخواند.» الله مردم را به جنت، به سرای صلح و آرامش دعوت میکند.
الله عزوجل به سوی سعادت و تمام خوبیها فرا میخواند.
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرا میخواند و ما از این دعوت پیروی میکنیم و کسانی را که از این راه دور هستند نیز دعوت میکنیم: به سوی الله بیایید، به سوی پیامبر بیایید، به بهشت بیایید.
شما در بهشت خواهید بود، در جنت – حتی همینجا در دنیا، انشاءالله.
این بهشت در قلب شماست؛ همانطور که سیدنا ابراهیم در میان آتش بود، و با این حال برای او بهشت بود.
برای همه ما نیز میتواند چنین باشد.
پس ما مردم را فرا میخوانیم: از این در دوری نکنید.
در باز است؛ با ماندن در بیرون نادانی نکنید.
ضربالمثلی هست که میگوید: وقتی الله عزوجل عطا میکند، درنگ نکن.
خود را عقب نکش.
وقتی شیر آب باز است، ظرفهایتان را پر کنید.
صبر نکنید و نگویید: «بعداً پر میکنم»، زیرا شاید همیشه جاری نباشد.
وقتی جاری است، سریع بروید، طلب کنید و بگیرید.
وقتی میبینید شیر رحمت باز است، تنبلی نکنید و نگویید: «میتوانم بعداً آن را بگیرم.»
نمیدانید که آیا بعداً هنوز اینجا خواهید بود، یا اینکه شیر آب هنوز باز خواهد بود.
این در مورد تمام امور دنیوی (دنیا) نیز صدق میکند. این را میگویم چون مردم گاهی در مورد رزق (روزی) میپرسند.
من این را نوشته شده نزد یکی از برادرانمان دیدم که زرگر بود و با طلا کار میکرد.
او تابلوی کوچکی آویزان کرده بود. روی آن نوشته بود: «۱. نسیه نداریم؛ نسیه نمیدهم.»
و نکته دوم این بود: «وقتی شیر آب باز است، دیگت را پر کن؛ آن را نبند.»
بگذار باز بماند؛ نگو «میبندم و بعداً دوباره باز میکنم.»
ادامه دهید.
در طول سالها شنیدهام که بسیاری از مردم میگویند: «کسب و کارم خوب پیش میرفت، اما خسته شدم و میخواستم استراحت کنم، پس تعطیل کردم.»
بعدها سعی کردند دوباره شروع کنند، اما دیگر هرگز موفق نشدند.
پس، وقتی درها باز میشوند، ادامه دهید.
برای رزق، برای دانش، برای زندگی – وقتی کارها خوب پیش میرود، نگویید «شاید این، شاید آن، باید استراحت کنم.»
«نباید زیاد کار کنم» – نه.
وقتی الله برای شما گشایش ایجاد میکند، درِ روزیِ او را نبندید.
ممکن است بعداً پشیمان شوید.
همه چیز را با مداومت ادامه دهید؛ این خوب است.
مداومت کلید است؛ متوقف نشوید، منتظر نمانید.
مولانا شیخ عادت داشتند بگویند: «راه ما یعنی تلاش؛ هر کس خسته شود، هر کس تسلیم شود، از ما نیست.»
خسته نشوید، متوقف نشوید، دلزده نشوید.
الله به ما همت و قوت عطا فرماید تا مانند او باشیم، انشاءالله.
ماشاءالله، تا آخرین روزش همت داشت و سستی نکرد.
حتی اکنون، ماشاءالله، او برکتش را به سوی مردم میفرستد و آنها را در خواب یا با الهام به طریقت راهنمایی میکند.
او هنوز هم، الحمدلله، به واسطه برکتش به ما عطا میکند.
الله به شما برکت دهد و این ماه را پربرکت گرداند، انشاءالله.
الله به ما توانایی دهد تا بدون خستگی ادامه دهیم، انشاءالله.
Share
رجب گذشت و ما در شعبان هستیم؛ ما به نیمه شعبان نزدیک میشویم.
این ماهِ مبارکی است، ماهِ پیامبر، صلیاللهعلیهوآلهوسلم.
الحمدلله، این نعمت بزرگی است که کاری را انجام دهیم که الله از آن خشنود است.
او این توفیق را به همه ما ارزانی داشته تا به خاطر عشق به او، عشق به پیامبر (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) و عشق به اولیاءالله دور هم جمع شویم.
بسیار مهم است که عشق بورزیم و شادی را به قلبهای مردم هدیه دهیم.
نفرتپراکنی نکنید و افکار بد در سر نپرورانید.
این لطف بزرگی از جانب الله است، یک نعمت – بزرگترین نعمت – که تحت فرمان او باشیم و نه خارج از آن.
اگر از فرمان او پیروی کنید، در امان هستید.
اگر تحت فرمان او نباشید، نافرمان هستید و همیشه با مشکلات و دردسر مواجه خواهید شد.
هیچ چیز برای شما عاقبتِ خوشی نخواهد داشت.
شاید به فکر پیروی از کسانی بیفتید که میگویند: «بیایید، ما همه چیز به شما میدهیم؛ این راه را رها کنید.»
بسیاری از مردم به دنبال دنیا میدوند و آنچه را که تاکنون به آن عمل میکردند، رها میکنند.
اما این کار برایشان سودی ندارد، جز بدبختی – دقیقاً برعکسِ آنچه انتظار داشتند.
و اگر برخی میروند... الله ما را حفظ کند... انشاءالله که بازگردند.
اگر بازنگردند، حقیقتاً حال و روز بدی خواهند داشت.
ما همیشه میگوییم: «اللهم ثبّتنا علی الحق» (ای الله، ما را بر حق استوار بدار).
الله ما را در این مسیر حفظ کند و نگذارد از آن منحرف شویم.
این بسیار مهم است؛ ما باید هوشیار باشیم، زیرا شیطان در کمین هر کسی است که کار نیک انجام میدهد.
او خسته نمیشود، دست برنمیدارد و این تا پایان عمر ادامه دارد.
به همین دلیل، مجالس اینچنینی – یا هر جایی که با دیگر مریدان هستید – ضروری هستند.
حتی اگر فقط هفتهای یک بار، یا هر دو سه هفته یک بار باشد، باید حداقل با انسانهای خوب نشست و برخاست کنید.
تا اینکه... الله به شما برکت دهد، انشاءالله.
باشد که او شما را از انحراف از این راه حفظ کند.
الله ما را نجات دهد.
Share
«ای کسانی که ایمان آوردهاید! اگر شخص فاسقی خبری برای شما آورد، درباره آن تحقیق کنید، مبادا به گروهی از روی نادانی آسیب برسانید و از آنچه کردهاید پشیمان شوید.» (۴۹:۶)
الله عزوجل میفرماید: اگر شخصی غیرقابل اعتماد – کسی که نمیتوان به او اعتماد کرد – نزد شما آمد، محتاط باشید.
موضوع را ریشهیابی کنید؛ بررسی کنید که آیا آنچه گفته است حقیقت دارد یا خیر.
حرفهای او را دربست نپذیرید تا بر اساس آن به دیگران حمله کنید.
وگرنه بعداً پشیمان خواهید شد.
چرا؟
زیرا این افراد بیگناه هستند؛ آنها هیچ ارتباطی با آنچه این مرد ادعا کرده است، ندارند.
پیامدهای آن برای شما بسیار ناگوار خواهد بود.
احساس بسیار بدی خواهید داشت، زیرا عجولانه و بدون تفکر عمل کردهاید – بدون اینکه بررسی کنید آیا آن خبر اصلاً صحت داشته است یا نه.
بنابراین باید در مورد هر چیزی اطمینان حاصل کنید.
وقتی چیزی میشنوید، احتیاط لازم است.
باید تحقیق کنید و ببینید که آیا موضوع پایه و اساس درستی دارد یا خیر.
تنها آن زمان است که باید تصمیم بگیرید چه کار کنید.
این در مورد تمام جنبههای زندگی صدق میکند.
اغلب مردم میآیند و میگویند: «ما پیش دکتر بودیم و او گفت که باید این عمل جراحی را انجام دهیم.»
من هر بار به آنها میگویم: مطمئن شوید؛ نظر یک پزشک دیگر را هم بپرسید.
نه فقط یکی؛ از دو یا سه نفر بپرسید.
اگر همه یک چیز گفتند، آنگاه چارهای ندارید.
آنگاه باید صبور باشید و آنچه را که میگویند انجام دهید.
اما بر اساس تنها یک نظر، عجولانه عمل نکنید، زیرا بعد از آن دیگر راه برگشتی وجود ندارد.
پشیمان خواهید شد و خواهید گفت: «ای کاش این کار را نکرده بودم!»
«ای کاش از دیگران هم پرسیده بودم!»
این موضوع در مورد همه چیز صدق میکند.
شاید انسانهای خوبی را بشناسید، اما یک دشمن چیز بدی درباره آنها به شما بگوید.
شما عصبانی میشوید و شاید بروید و با آنها دعوا راه بیندازید.
بعداً، وقتی حقیقت روشن شود، بسیار متأسف خواهید شد.
خجالتزده خواهید شد؛ احساس بسیار بدی خواهید داشت.
الله عزوجل، خالق ماست.
او ما را هدایت میکند و دستور میدهد که همواره کار نیک انجام دهیم.
از او اطاعت کنیم و از هر بدی دوری جوییم.
خودتان را در موقعیتی قرار ندهید که به خاطر اعمال خودتان سرزنش شوید.
عجله نکنید.
شتابزده نباشید.
«العجلة من الشیطان»؛ عجله کار شیطان است.
شما فقط باید در کارهای نیک شتاب کنید.
در امور بد باید تأمل کنید؛ دست نگه دارید.
یک روز، ده روز، یک ماه، ده ماه صبر کنید – مشکلی نیست.
این بهتر از آن است که خود را در موقعیتی دشوار بیابید،
که در آن پشیمان شوید و نزد مردم و خودتان شرمنده باشید.
الله ما را از پیروی کردن از انسانهای بد یا کسانی که نیتهای شوم دارند، حفظ فرماید.
نکند ما را در حالتی قرار دهد که الله از ما ناراضی باشد، پیامبر از ما ناراضی باشد و مردم ناراضی باشند.
الله ما را از این عاقبت بد محفوظ بدارد، انشاءالله.
Share
إِنَّمَا ٱلۡمُؤۡمِنُونَ إِخۡوَةٞ فَأَصۡلِحُواْ بَيۡنَ أَخَوَيۡكُمۡۚ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ لَعَلَّكُمۡ تُرۡحَمُونَ (49:10)
وَتَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡبِرِّ وَٱلتَّقۡوَىٰۖ وَلَا تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِۚ (5:2)
این دستور الله است.
مسلمانان – مؤمنان – برادرند.
شما باید متحد باشید.
آنگاه الله شما را یاری خواهد کرد.
او رحمت خویش را به شما ارزانی میدارد.
دستور الله همچنین این است که به یکدیگر کمک کنید، کار نیک انجام دهید و حامی اسلام و مسلمانان باشید.
صدقه بدهید و در حق یکدیگر فقط نیکی کنید.
نگذارید نفرت و حسادت میان شما پدید آید.
الحمدلله، اینجا مکانی پربرکت است.
مولانا شیخ ناظم اغلب به این مکان تشریف میآوردند.
البته، همه افراد اینجا اهل طریقت هستند، الحمدلله.
نقشبندی، قادری، چشتی، رفاعی، بدوی – همه این طریقتها حضور دارند.
هر کدام دارای امامی پربرکت از ذریه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) هستند.
قرنهاست که آنها نور را برای میلیونها انسان میگسترانند.
بنابراین دلیلی برای خصومت میان یکدیگر وجود ندارد.
بلکه کاملاً برعکس: باید یاری متقابل وجود داشته باشد.
این نیز از جانب الله است؛ او به هر یک از مخلوقاتش استعدادی متفاوت، امتحانی متفاوت و راهی متفاوت عطا کرده است.
قلب هر انسانی به مکان خاصی تمایل دارد.
اما مهمترین چیز هدف است: رسیدن به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم).
به همین دلیل، همه طریقتها راههایی هستند که به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) منتهی میشوند.
پس اگر در این راه هستید، باید از آنچه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میگوید و آنچه الله امر میفرماید، پیروی کنید.
شما باید با هم متحد باشید.
یقیناً هر طریقتی ممکن است آداب متفاوتی داشته باشد.
اما این تفاوتها نباید شما را علیه دیگران برانگیزد.
شما باید همه را بپذیرید.
در امور دیگران دخالت نکنید.
تنها به خودتان بنگرید.
نفس خود را برای تواضع و اطاعت تربیت کنید.
سر هر چیزی خشمگین نشوید.
به خاطر مسائل بیهوده برای دیگران دردسر درست نکنید.
نه، این خوب نیست.
از آغاز اسلام، شیطان هرگز نتوانست از طریق دشمن خارجی پیروز شود.
هیچ دشمنی که آمد، موفق نشد اسلام را پایان دهد یا خلافت را نابود کند.
این اتفاق همیشه از درون رخ داده است.
آنها در میان خود فتنه (تفرقه) میکارند.
سپس متفرق میشوند که منجر به کشتار مسلمانان به دست یکدیگر میشود.
و تنها پس از آن است که دشمن میآید و قدرت را به دست میگیرد.
این در تاریخ بارها اتفاق افتاده است.
تاریخ دانش بسیار مهمی است.
قرآن شامل «علوم الاولین و الآخرین» است.
دانشِ آغاز و پایان.
قرآن تاریخ و داستان وقایع گذشته را میآموزد تا شما از آن عبرت بگیرید.
و الله میفرماید: «فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ». (59:2)
«فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَلْبَابِ».
عبرت بگیرید ای صاحبان بصیرت، شما که دلهایی برای فهمیدن دارید.
بسیار پیش آمده که کوتاهی مسلمانان در یاری رساندن به یکدیگر، فجایعی برای امت به بار آورده است.
همین الان، در مسیر آمدن به اینجا، با برادرمان صحبت میکردیم.
پرسیدم: «چه کسی امپراتوری عثمانی را نابود کرد؟»
مسلمانان.
مسلمانان – و او نیز مانند عثمانیها ترک بود.
عثمانیها فقط ترک نبودند؛ هفتاد ملت در امپراتوری عثمانی وجود داشتند.
و آنها برای الله متعال میجنگیدند.
کسانی که از کمک کردن امتناع ورزیدند – که آغاز پایان عثمانیها را رقم زد – اهل کریمه بودند.
اکنون آنها در آنجا با روسها و دیگران میجنگند.
آنها بر سر کریمه و مناطق دیگر میجنگند.
تمام اینها روزگاری قلمرو «گیرای»ها بود.
سلطان گیرای یک سلطان تاتار بود.
او بر تمام این منطقه تسلط داشت.
اوکراین، روسیه – همه اینها سرزمین مسلمانان بود.
آنها مسلمان بودند.
سلطان عثمانی میخواست وین در اتریش را فتح کند.
آنها از این مردم درخواست کمک کردند و آنها گفتند: «بله، ما به شما کمک خواهیم کرد.»
و چه کمکی نیاز داشتند؟
فقط اینکه مانع حمله دشمن از پشت سر شوند.
اما از روی حسادت، گیرایها – «گیرای» در زبان تاتاری به معنای سلطان است – اجازه دادند دشمن از خطوط آنها عبور کند.
آنها همه را شکست دادند، کشتند و در این جنگ تمام خزانه عثمانی را تصرف کردند.
این دومین محاصره وین بود.
محاصره اول در زمان سلطان سلیمان باشکوه اتفاق افتاد.
من در آن منطقه بودم و دیدم که گفته میشود سلطان سلیمان تا کجا پیش رفته بود.
او در آنجا پیمانی امضا کرد – زیرا سلطانی بزرگ بود – و سپس بازگشت.
اما بار دوم، این جنگ واقعاً ضروری نبود، ولی اتفاق افتاد.
و نتیجه چه بود؟
پس از آن، عثمانیها به تدریج شروع به از دست دادن قدرت خود کردند.
زیرا خزانه دولت از دست رفت و نیمی از ارتش شهید شدند.
آنها به سختی توانستند سلطان را از آنجا نجات دهند.
اما بعد از آن بر سر گیرایها چه آمد؟
تمام منطقه توسط روسها تصرف شد.
آنها را کشتند و همه چیز را از آنها گرفتند.
تا امروز هیچ سودی از این خیانت حاصل نشده است.
چرا اینطور است؟
دلیلش این است که مسلمانان به یکدیگر کمک نمیکنند.
به همین دلیل ما میگوییم، حتی اگر جماعتی کوچک هستیم:
هیچ دلیلی وجود ندارد که سر مسائل کوچک مشکل درست کنید.
شما باید ادامه دهید.
الله مکانهای زیادی به شما داده است.
حسود نباشید.
ما باید پذیرای هر کسی باشیم که به اینجا میآید و فتنهای علیه طریقت به پا نمیکند.
بگذارید تلاوت قرآن، قرائت حدیث، مولودخوانی، ذکر و صحبت برگزار شود.
اینها باید ادامه یابد.
اگر با یکدیگر نزاع کنید، بیگانگان میآیند و شما را بیرون میکنند.
ممکن است به نظر برسد که به شما کمک میکنند، دقیقاً همانطور که برای آن مردم در تاریخ اتفاق افتاد.
بعداً آنها همه چیز را تصاحب میکنند و شما را طرد خواهند کرد.
این در تاریخ اسلام بارها اتفاق افتاده است.
همانطور که گفتم، عثمانیها اهل سنت و جماعت بودند.
آنها از طریقتها و دیگران دفاع میکردند.
دیگران نیز همینطور بودند.
گیرای تاتار نیز اهل سنت و جماعت بود.
او نه شیعه بود و نه وهابی.
در آن زمان وهابیها نبودند، الحمدلله.
در آن منطقه، آسیای مرکزی یا روسیه، هیچ وهابی وجود نداشت.
در آن زمان نامهای دیگری داشت، مانند قازان و غیره.
تاتارهای قازان هر سال به سوی مسکو لشکرکشی میکردند، غنایم جنگی میگرفتند و باز میگشتند.
آنها قدرتمند بودند، زیرا اهل سنت و جماعت بودند و از اسلام دفاع میکردند.
بنابراین فتنه حتی زمانی که مردم اهل سنت هستند نیز پدید میآید.
آنها نه شیعه بودند، نه سلفی و نه وهابی.
الحمدلله که در آن زمان وهابیها وجود نداشتند.
اما متأسفانه امروزه بدترین وهابیها در همین منطقه حضور دارند –
در منطقه روسیه یا آسیای مرکزی.
آنها بذر این فتنه را میکارند و مردم را نابود میکنند.
حتی امروز: اگر به آنجا بروید و از همان طریقت نباشید، آنها به شما به چشم دشمن مینگرند.
این فتنهای بزرگ در این منطقه است.
از آن زمان تا امروز، این فتنه رشد کرده است.
اگر جزو گروه آنها نباشی، از تو راضی نیستند؛ با تو مانند یک دشمن رفتار میکنند.
این تفرقهای عظیم است.
به همین دلیل باید سر فتنه را تا زمانی که هنوز کوچک است، قطع کرد.
میگویند سر مار را باید تا زمانی که کوچک است کوبید.
وقتی بزرگ شود، دیگر نمیتوان آن را گرفت یا سرش را قطع کرد.
و زهر آن همه جا پخش خواهد شد.
حقیقتاً این زهر وحشتناکی است که اکنون در حال گسترش است.
پس ما باید با هم متحد باشیم.
از مشکلات کوچک، مسئلهای بزرگ نسازید.
نگویید: «فلانی این را گفت، فلانی آن کار را کرد.»
از الله متعال مسئلت داریم که محبت برادرانمان را در قلبهای ما قرار دهد.
برای برادرانمان، مریدان و همه مسلمانان.
تا از تمام بدیها در امان باشیم.
رسیدن به این وضعیت آسان نیست.
زیرا هرگاه کسی نیت صدقه دادن یا انجام کار نیکی را داشته باشد، مسائل بسیاری پیش میآید که میخواهند او را از این کار بازدارند.
حکایتی وجود دارد...
امامی در حال سخنرانی بود.
او گفت: «الله به هر کس که مشتی برنج صدقه دهد پاداش خواهد داد؛ برای هر دانه، الله پاداشی عطا میکند.»
«هر کس گندم، آرد یا روغن بدهد، برای همه آنها پاداشی وجود دارد.»
او گفت: «این کار نیکویی خواهد بود.»
که برای آن پاداشی بزرگ در نظر گرفته شده است.
یکی از حاضران که این را شنید، بسیار مشتاق شد.
او بلافاصله به سمت خانه دوید.
مقداری غذا جمع کرد و میخواست راه بیفتد.
ناگهان همسرش در مقابل او ظاهر شد.
او پرسید: «این چیست؟»
او پاسخ داد: «امام گفت که باید این را صدقه بدهم؛ این کار بسیار مهم است.»
او دستور داد: «آن را بگذار زمین!»
امام در بیرون منتظر بود.
با خود اندیشید: «این مرد کجا ماند؟»
مادر شیطان آنجا بود.
او مانند شیطان رفتار میکرد.
بنابراین، هرگاه انسان بخواهد کار نیکی انجام دهد، شیاطین بسیاری ظاهر میشوند.
به همین دلیل گفته میشود: در مجالس بدون عشق پیامبر، هزاران نفر را مییابی.
اما اگر به صحبت یا مجلسی برای پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، بروید،
شاید تنها ده درصد از آن جمعیت را بیابید.
من در گذشته از خود میپرسیدم که چرا اینگونه است.
دلیلش دقیقاً همین است.
شیطان کاری به کار آن افراد دیگر ندارد؛ او از آنها راضی است.
او میخواهد که مردم از پاداش الهی، از عشق به پیامبر و از عشق به الله متعال بگریزند.
پس با خوشحالی آنها را تشویق میکند و میگوید: «بله، بله، ببینید، افراد بیشتری باید بیایند.»
اما در گوش دیگران وسوسه میکند: «این کار را نکنید، بر پیامبر صلوات نفرستید.»
«شما ملعون خواهید شد، شما مشرک خواهید شد، چنین و چنان خواهید شد.»
وقتی در یک صحبت نیکو یا مجلسی پربرکت شرکت میکنید، آنها به شما حمله میکنند و در دلتان شک و تردید میاندازند.
«آیا کاری که ما انجام میدهیم حرام است؟ چرا تو اینجایی؟»
«آن افراد گفتند که این کار حرام است، این شرک است و تو به آتش خواهی رفت.»
«دعای تو مستجاب نخواهد شد و هرگز بخشیده نخواهی شد.»
اما هرآنچه آنها میگویند، برخلاف حقیقت است.
الله متعال میفرماید: «من غفور (آمرزنده) و رحیم (مهربان) هستم.»
تا آخرین نفس میتوانی طلب بخشش کنی و من تو را خواهم بخشید.
پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، روایت کردهاند که الله متعال میفرماید: «اگر این مردم گناه نمیکردند، من آنها را با مردمانی جایگزین میکردم که گناه کنند و طلب آمرزش نمایند تا بتوانم آنها را ببخشم.»
«زیرا من بخشیدن را دوست دارم.»
این کلام الله است.
اما آنها آنچه را که الله میفرماید، نمیپذیرند.
چرا؟ زیرا آنها حسود هستند.
وجود آنها پر از حسادت است.
آنها خیر و خوبی را برای مردم و هیچکس دیگر نمیخواهند.
حسادت بدترین خصلت است.
این خصلت از شیطان سرچشمه میگیرد.
باعث میشود که انسان به سوی جهنم بشتابد.
و با این حال بر آن پافشاری میکنند.
این نیز یکی از صفات کفر است.
حتی اگر حقیقت را بداند، از شدت حسادت ترجیح میدهد خود را در آتش افکند تا اینکه آنچه را دیگری دارد، بپذیرد.
این مسئله بسیار مهمی است.
بنابراین، الله متعال دلهای مسلمانان را از حسادت محفوظ بدارد.
و از انحراف از حقیقت و از راه پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، مصون دارد.
این راه رحمت، راه سعادت و راه بشارت است.
«بَشِّرُوا وَلَا تُنَفِّرُوا»
پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، فرمودند: «بشارت دهید و مردم را گریزان نکنید.»
به مردم بگویید که الله همه را میبخشد.
نگران نباشید.
برخی افراد میآیند و میگویند: «ما کارهای بدی انجام میدهیم؛ شاید نتوانیم وارد بهشت (جنت) شویم.»
نه – اگر کسی با نیت خالصانه طلب آمرزش کند،
قرآن مجید میفرماید: «یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ» (۲۵:۷۰)
او گناهانشان را به نیکیها تبدیل میکند.
آنها دیگر گناه نیستند.
گناه پاک میشود و الله پاداشی را جایگزین آن میگرداند.
الله متعال اینگونه است.
ما باید شکرگزار الله باشیم.
ما باید پیوسته شکرگزار الله باشیم و بگوییم: «الشکر لله، الحمدلله، الشکر لله.»
او ما را به راه خود هدایت فرموده است.
پس اجازه ندهید که به خاطر مسائل جزئی، میان مسلمانان مشکلی ایجاد شود.
برخی نادانان هستند که چون خشمگین شوند، میگویند: «شاید الله ببخشد، اما من نمیبخشم.»
این... خداوند به این افراد عقل عنایت فرماید.
خداوند همه ما را ببخشد.
ما محتاج الله متعال هستیم.
الله ما را در راهش ثابتقدم بدارد.
تا سقوط نکنیم.
الحمدلله، ما با مشایخ، با مولانا و اهل طریقت هستیم.
الله درجاتشان را متعالی گرداند.
محض رضای الله این را به ما عنایت فرما.
ما باید شکرگزار باشیم و از او بخواهیم ما را در این راه حفظ کند.
الله مقام ما را بیشتر و بیشتر بالا ببرد، انشاءالله.
Share
Walladhina amanu billahi wa rusulihi ula'ika hum as-siddiquna wash-shuhada'u 'inda Rabbihim lahum ajruhum wa nuruhum. (57:19)
الله عز و جل مؤمنان را ستایش میکند؛ آنها بهترینها هستند و بالاترین مقام را در محضر الهی الله عز و جل دارند.
برای همه مهم است که مانند کسانی باشند که در محضر الهی الله و پیامبر – صلی الله علیه و آله و سلم – ستایش شدهاند.
چگونه میتوانیم به این حالت برسیم؟
با پیروی از اولیاءالله؛ آنها هستند که تو را به این مقام والا میرسانند.
زیرا بدون آنها، هیچکس نمیتواند به این درجه رفیع برسد.
این بسیار نادر است، اما حتی آنان [که ظاهراً تنها هستند] نیز یک مرشد دارند. ما این را طریقت «اویسی» مینامیم، که در آن توسط سیدنا خضر (علیه السلام) تعلیم میبینند.
بدون یک مرشد، بدون یک استاد، انسان نمیتواند حقیقتاً از کسی پیروی کند.
هر کس از استادی پیروی نکند، مرشد او شیطان خواهد بود.
او ممکن است فکر کند که کارش را خوب انجام میدهد و کار درست را میکند، اما در پایان همه چیز از دست میرود و او بدون ایمان و باور به پایان راه میرسد.
وارد شدن به یک مکان خطرناک به تنهایی بسیار پرمخاطره است؛ هر لحظه ممکن است پایت بلغزد و سقوط کنی.
به همین دلیل، بدون مرشد نمان.
فقط دست او را محکم بگیر؛ همین برای نجات تو کافی است.
اما اگر میخواهی نفست بزرگ شود، از این افراد پیروی نکن؛ برو و هر کاری میخواهی انجام بده.
اما در پایان سقوط خواهی کرد. هیچکس تو را نجات نخواهد داد؛ تو فقط با شیطان خواهی بود.
زیرا برای شیطان آسان است که تو را از راه راست منحرف کند و به سمتی که خود میخواهد ببرد.
Inna ad-dina 'inda Allah al-Islam. (3:19)
همانا دین نزد الله، اسلام است.
هر کس راهی غیر از اسلام بجوید – لایقبل منه – الله از او نخواهد پذیرفت.
الله عز و جل این را در قرآن مجید اعلام میفرماید.
هر کاری که خارج از این راه انجام دهی: در آن از نفس خود پیروی میکنی، و این خطرناک است. برای کسانی که از نفس خود پیروی میکنند، عاقبت بدی در انتظار خواهد بود.
الله ما را در راه خود حفظ فرماید.
راه پیامبر – صلی الله علیه و آله و سلم –، راه اولیاء، راه نور.
انشاءالله الله قلبهای ما را با این عشق و با نور پر کند، انشاءالله.
Share
مِّنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ رِجَالٞ صَدَقُواْ مَا عَٰهَدُواْ ٱللَّهَ عَلَيۡهِۖ فَمِنۡهُم مَّن قَضَىٰ نَحۡبَهُۥ وَمِنۡهُم مَّن يَنتَظِرُۖ وَمَا بَدَّلُواْ تَبۡدِيلٗا (33:23)
الله مردانی را که بر سر حرف خود میایستند ستایش میکند.
این اشاره به عهدی دارد که آنها با الله عز و جل و پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بستهاند.
آنها هرگز این وعده را پس نمیگیرند.
آنها این عهد را برای تمام عمر خود، تا زمان مرگ، بستهاند.
آنها مردانی باقی میمانند که به قول خود وفادارند، بدون اینکه هرگز تغییر کنند.
با عرض پوزش از خانمها، اما ما باید آن را اینگونه بیان کنیم:
امروزه به ندرت «مردان» واقعی [با غیرت] یافت میشوند.
برخی مردان قول میدهند، اما بعداً، وقتی برایشان مناسب نیست، آن را انکار میکنند.
آنها میگویند: «من همینطوری آن را گفتم؛ قول و اینجور چیزها برایم مهم نیست.»
چرا این را ذکر میکنیم؟
الحمدلله، بیشتر شما در اینجا بومی هستید.
شاید نیمی از این جماعت اهل اینجا باشند، در حالی که دیگران از لندن یا جاهای دیگر میآیند تا گوش فرا دهند.
هر بار که در گذشته به اینجا میآمدیم، به دیدار شیخ ولید میرفتیم.
شیخ ولیدِ فلسطینی.
او در این منطقه بود و طریقت را در میان انگلیسیها، پاکستانیها، اعراب – در میان همه گسترش میداد.
من او را از سال ۱۹۸۵ میشناسم.
آن زمان ما با یک ماشین قدیمی و کوچک به پکام (Peckham) میرفتیم تا مولانا شیخ را ملاقات کنیم.
از آن زمان به بعد، او هرگز راه خود را تغییر نداد.
او میتوانست ادعا کند که خودش شیخ است.
اگر میخواست، میتوانست یک «طریقت ولیدیه» تأسیس کند.
زیرا هیچکس او را مجبور نکرده بود که مردم را به سوی شیخ ناظم هدایت کند.
او دانش داشت، همه چیز داشت و مردم تمام وقت با او بودند.
اما او از نفس خود پیروی نکرد و نگفت: «من شیخ هستم، من چنین هستم، من چنان هستم.»
او تا زمانی که مولانا شیخ از میان ما رفت، به وعده خود پایبند ماند.
تا زمانی که مولانا شیخ از این دنیا رخت بربست، او قول خود را نشکست.
زیرا مولانا دستور داد. من هم آرزوی شیخ بودن ندارم، اما این دستور مولاناست.
او گفت: «این مرد شیخ شما خواهد بود.»
بنابراین او نه رد کرد و نه گفت: «نه، من این را قبول نمیکنم، من خودم قبلاً شیخ هستم» یا چیزی شبیه به این.
او نگفت: «پیروی از آنچه مولانا شیخ گفت غیرضروری است.»
او میتوانست بگوید: «من شیخ هستم، من مدت طولانیتری نسبت به این شیخ جدید در طریقت بودهام و من از او بهترم.»
نه، او بهسادگی پذیرفت و محبتش را به همان شکل ادامه داد.
زیرا او بسیار باهوش و خردمند بود؛ او دارای حکمت بود.
او میدانست که موضوع در این راه، شخص شیخ نیست.
در این راه، اصل خود مسیر است.
شیخ میآید و میرود، اما راه باقی میماند.
عشق به این طریقت نباید تغییر کند.
هر کس که [به عنوان رهبر] میآید – از دستور پیروی کنید.
بهویژه کسانی که ادعا میکردند: «من عاشق شیخ هستم، من پنجاه یا شصت سال است که مرید هستم»،
اما بعد، وقتی شیخ دستوری میدهد، میگویند: «نه، من این را قبول ندارم؛ من باید شیخ باشم.»
اما این مرد [شیخ ولید] اینگونه نبود.
به همین دلیل الله چنین افرادی را ستایش میکند.
الله از این [شخصیت] به عنوان یک «مرد» یاد میکند.
حتی زنان اگر بر سر پیمان خود بایستند، به عنوان «مردان» [خدا] محسوب میشوند؛ آنها قویتر از مردانی هستند که بر سر حرف خود نمیایستند.
این طریقت بسیار مهمی است، زیرا یافتن یک شیخ واقعی یا یک طریقت واقعی آسان نیست.
اگر پنجاه سال را در طریقت بگذرانید و این را درک نکنید، آنگاه هیچ نیستید.
شما فقط بهطور تصادفی وجود دارید.
خود را در طریقت مییابید و در پایان عمر میپرسید: «من اینجا چه میکنم؟ من کیستم؟»
شما اینجا هستید زیرا این کشتی نجات است.
مانند سیدنا نوح – من اغلب میگویم مولانا شیخ مانند سیدنا نوح است.
اگر در کشتی او باشید، از خطرات این دنیا و همچنین در دنیای دیگر در امان خواهید بود.
پس باید بدانید – دچار تردید نشوید.
مطمئن باشید که در امان هستید، مخالفت نکنید و چیزهایی نگویید که الله از آنها ناراضی است.
فقط پیروی کنید.
الحمدلله، راه ما روشن است.
مردم بارها پرسیدهاند: «آیا در محل خود نمایندهای دارید؟»
همهجا باز است، الحمدلله؛ ما برای همه بسیار باز هستیم.
درِ ما باز است.
هر کس بیاید، خوش آمده است.
هر کس که نمیپسندد – خداحافظ (بای بای).
ما کسی را به زور نگه نمیداریم، اما راه ما حفظ مردم در امنیت است.
تا بدانید – و از خود نپرسید – «چرا من اینجا هستم؟ چرا من در این دنیا هستم؟»
بسیاری از مردم دیوانه میشوند و بر سر مادر و پدر خود فریاد میزنند: «چرا مرا به این دنیا آوردید؟»
پدر و مادرت تو را نیاوردهاند؛ الله تو را آفریده و به اینجا فرستاده است.
اگر این را درک کنید، راضی و خوشحال خواهید بود.
راه فراری نیست.
فقط صبر کنید.
صبر کنید، صبر کنید، صبر کنید، و وقتی زمان شما فرا رسد، انشاءالله پروردگارتان را ملاقات خواهید کرد.
نترسید و نگران نباشید و نپرسید: «چگونه زنده بمانم؟»
وقتی رزق و روزی شما تمام شود، خواهید مرد.
حتی اگر میلیاردها داشته باشید، نمیتوانید یک لقمه اضافی بخورید یا یک قطره آب اضافی بنوشید.
نمیتوانید چیزی با خود ببرید.
پس نگران نباشید، شاد باشید.
الله عز و جل روزی و عمر هر کس را تضمین کرده است.
این بر اساس مقدار و زمان معینی تعیین شده است.
وقتی زمانش فرا رسد، خواهید رفت.
بسیاری از مردم زندگی خود را به جهنم تبدیل میکنند، حتی قبل از اینکه به آخرت بروند.
آنها با نگرانیِ هر روزه، زندگی خود را جهنم میکنند.
اگر خوشحال نیستیم، سریع وضو بگیرید و دو رکعت نماز بخوانید.
نماز خواندن برای همه انسانها مهم است.
زیرا نماز لحظهای است که ما به پروردگارمان، الله عز و جل، نزدیکترین هستیم.
الله عز و جل همه جا هست.
اما وقتی نماز میخوانید، او در قلب شماست.
او فرمود: «تمام کائنات نمیتواند مرا در خود جای دهد، اما من در قلب بنده مؤمنم میگنجم.»
این قلب کوچکی است، اما الله میگوید اگر این را درک کنی، او در قلب تو خواهد بود و همه مشکلات ناپدید خواهند شد، انشاءالله.
این بسیار مهم است، پس دور نشوید.
این راه را ترک نکنید.
فریب دیگرانی را نخورید که ادعا میکنند بهتر از این طریقت به شما آموزش میدهند.
زیرا راه ما، از مولانا شیخ عبدالله داغستانی و شیخ محمد ناظم الحقانی و تمام مشایخ، دقیقاً همانگونه است که در زمان پیامبر بود.
این راه از سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پیروی میکند و به مردم فقط خوبی نشان میدهد.
بهترین و بزرگترین آموزه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، تواضع داشتن است.
تمام مشایخ متواضع بودند؛ هیچکس ادعا نمیکرد که از دیگری بهتر است.
آنها میگفتند: «ما فقط خدمت میکنیم.»
«ما خادمان امت و پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) هستیم.»
اگر دیگران را میبینید، چه عالم باشند چه نباشند، که میگویند «من چنینم، من چنانم»، از آنها پیروی نکنید.
الحمدلله، الله به این ولید افندی برکت دهد؛ او انسان بسیار متواضعی بود.
چه مرد خوبی، و الحمدلله، نسل (راه) او نیز ادامه دارد.
دیدن اینکه این راه ادامه دارد، بسیار مهم است.
این اهمیت بسیاری دارد.
حتی اگر کار کوچکی انجام میدهید، تسلیم نشوید.
این راه را ترک نکنید.
فریب دیگرانی را نخورید که امروزه ادعا میکنند «صادقین» (راستگویان) هستند.
انسانهای خوب را بیابید و از آنها پیروی کنید.
اگر از برخی از این دیگران پیروی کنید، آنها شما را از راه منحرف خواهند کرد.
آنها میگویند: «نیازی به نماز نیست»، که این یک سوءتفاهم است.
مشایخ بزرگ و اولیاءالله، مانند جلالالدین رومی، میگویند: «همنشینی با یک ولی یا شیخ، بهتر از صد سال عبادت خالصانه است.»
اما ممکن است برخی این را اشتباه بفهمند و گمان کنند که نباید نماز بخوانند یا نباید کاری انجام دهند.
نه؛ اگر با یک ولی (خدا) باشید، او به شما نشان خواهد داد که انجام عبادت چقدر مهم است.
اینکه پیروی از راه درست، راه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، چقدر مهم است.
همه این اولیاءالله به شریعت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پایبند هستند.
طریقت و شریعت به هم وابستهاند.
بدون شریعت، طریقتی وجود ندارد.
زیرا در آن حالت، هر کس صرفاً آنچه نفسش میخواهد انجام میدهد.
آنها میگویند: «چرا نماز بخوانیم؟ ما مینشینیم، تسبیح و ذکر میگوییم؛ دلیلی برای نماز خواندن وجود ندارد.»
دیگران میگویند: «چرا به حج برویم وقتی اینقدر شلوغ است؟ میتوانیم وقت دیگری برویم.»
یا: «چرا در تابستان روزه بگیریم؟ روزها خیلی طولانی و گرم است؛ ما در عوض در روزهای کوتاه روزه میگیریم، این خیلی آسانتر است.»
این اتفاق رخ میداد.
بنابراین، بدون شریعت نمیتواند طریقتی وجود داشته باشد.
این امری ضروری است.
شما متوجه خواهید شد که هر یک از اولیاءالله در مورد طریقت بسیار سختگیر هستند.
و هیچکدام از این اولیاءالله خارج از شریعت نیستند.
شما کسی را نخواهید یافت که مقام یا مزار (زیارتگاه) داشته باشد و خارج از شریعتِ مذاهب باشد.
برای چنین کسانی مکانهای متبرکهای وجود ندارد.
این تنها شامل حال کسانی میشود که از شریعت و طریقت پیروی میکنند.
شما میتوانید این را در سراسر جهان ببینید.
در ترکیه، سوریه، پاکستان، عراق - همهجا.
اینها کسانی هستند که از شریعت پیروی میکنند.
کسانی که از شریعت پیروی نمیکنند، جایی ندارند که مردم برای طلب برکت از آنها به آنجا بیایند.
همچنین مهم است که به آنجا بروید و از الله به حرمت این افراد درخواست کنید.
زیرا شما برکت دریافت میکنید؛ الله آن مکان را که محبوب اوست، غرق در رحمت میکند.
و شما میتوانید از آن بهره گیرید.
شما از *خود آن شخص* درخواست نمیکنید؛ بلکه به حرمت او از الله عزوجل درخواست میکنید.
تا آنچه را که میخواهید به شما عطا کند.
چرا که الله دهنده همه چیز است.
بسیاری از مردم این موضوع را اشتباه میگیرند و بعداً برایشان مشکلساز میشود.
الله ما را از شر نفسمان حفظ کند.
و به ما کمک کند تا راه درست را بپیماییم.
تا فریب کسانی را نخوریم که ادعاهای مختلف میکنند.
کسانی که به حرف اولیاءالله گوش نمیدهند.
که به خواست اولیاءالله توجهی نمیکنند.
خواست اولیاءالله این است که با هم بمانیم و از راه مشایخ منحرف نشویم، انشاءالله.
الله به شما برکت دهد.
Share
وَقُلِ ٱلۡحَقُّ مِن رَّبِّكُمۡۖ فَمَن شَآءَ فَلۡيُؤۡمِن وَمَن شَآءَ فَلۡيَكۡفُرۡۚ (18:29)
الله عزوجل میفرماید: «حقیقت را بگو.» از حق سخن بگو.
هر کس میخواهد ایمان بیاورد، بگذار ایمان بیاورد.
و هر کس نمیخواهد ایمان بیاورد، مختار است که کفر بورزد.
اما تو باید حقیقت را بگویی.
مردم باید حقیقت را بدانند.
بعد از آن، آنها باید تصمیم بگیرند.
اما وظیفه تو – آنچه باید بگویی – حقیقت است.
آن را به کسانی که میپرسند بگو. به آنها بگو حقیقت چیست؛ دروغ نگو.
بهویژه در مورد حق و راه الله.
نباید چیزی نادرست از جانب خودت اضافه کنی.
نمیتوانی چیزی از خودت درآوری و آن را اعلام کنی.
حقیقت هر چه باشد، تو باید آن را بگویی.
دلیلی برای ترسیدن وجود ندارد.
زیرا اگر بترسی، شاید در زمان مناسب سخن نگویی.
اما همه باید حقیقت را بپذیرند.
هر کس حقیقت، یعنی حق را بپذیرد، در امان خواهد بود.
اگر آن را نپذیرد، در امان نیست.
این همان چیزی است که دموکراسی نامیده میشود؛ این دموکراسی واقعی است.
هر کس آزاد است که بپذیرد یا رد کند.
اما آنها باید از آن آگاه باشند.
در اینجا، آنها تا پایان عمرشان مشکلی ندارند.
تا پایان زندگیشان فرصت دارند که آن را بپذیرند.
اگر پیش از مرگشان آن را بپذیرند، الله آنها را خواهد بخشید.
اگر آن را نپذیرند، پشیمانی بزرگی خواهند داشت.
این مثل زندگی روزمره نیست که بگویی: «پشیمانم که آن را نخریدم. ارزان بود، حالا گران شده است.»
در این مورد، تو هنوز زندهای.
اما در آن پشیمانی دیگر – وقتی بمیری – کار تمام است.
پس ما باید این را به مردم بگوییم.
شما باید این را بپذیرید.
الله این فرصت را در تمام طول عمرت به تو میدهد.
میتوانی تا پایان عمرت کافر باشی.
اما نمیدانی کی زندگیات به پایان خواهد رسید.
گمان نکن که نود، هشتاد یا هفتاد ساله خواهی شد.
شاید در سی سالگی تمام شود.
شاید در پنجاه سالگی، شاید در شصت سالگی.
هیچ تضمینی نداری که هر کاری خواستی انجام دهی تا بعداً پشیمان شوی و طلب بخشش کنی.
نه، باید هر لحظه طلب بخشش کنی.
هیچ تضمینی در زندگی وجود ندارد.
تنها الله عزوجل پایان زندگی انسان را میداند.
پس انسان باید هوشیار باشد و آن را به آخر موکول نکند تا بعد بگوید: «بله، حق با توست، تو این را گفته بودی...»
آنگاه شاید دیگر خیلی دیر شده باشد.
الله این افراد را هدایت کند.
و به ما فهم نیکی عطا کند تا همیشه در راه الله باشیم.
تا هوشیار باشیم و انشاءالله خیلی دیر نشود.
الله ما را از شر نفس بدمان حفظ فرماید، انشاءالله.
Share