Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

إِنَّ ٱلۡأَرۡضَ لِلَّهِ يُورِثُهَا مَن يَشَآءُ (7:128) این زمین، کل جهان متعلق به الله، قادر و متعال است. زمین مالکیت الله، قادر و متعال است. او آن را به هر کسی که بخواهد واگذار می‌کند. مردم که بر روی زمین زندگی می‌کنند، نباید فکر کنند که چیزی برای آنها باقی خواهد ماند؛ همه چیز از بین خواهد رفت. هیچ‌کس چیزی برایش نمی‌ماند. اموال، دارایی، زمین، خانه، قصر و این قبیل چیزها را انسان نمی‌تواند به آخرت ببرد. آنچه را که او باقی می‌گذارد، دیگر به او تعلق ندارد. آنچه دیگران باقی می‌گذارند، دیگران خواهند گرفت. الله، قادر و متعال، همه چیز را به انسان داده است. این افراد فکر می‌کنند که دنیا برای آنهاست، این دارایی برای من است، همه چیز برای من است. وقتی که چشم‌هایش را برای همیشه می‌بندد، همه چیز می‌رود، هیچ چیز نمی‌ماند. گاه می‌بینیم که نیاکان ما این میراث را برای ما باقی گذاشته‌اند. آن‌ها کشورهای زیادی را برای رضای الله ترک کرده و جهاد کردند. آن‌ها این کشورها را مسلمان کرده‌اند. اما بعداً می‌بینی که در آنجا ناپایداری غالب است. این چیز مهمی نیست. مهم این است که الله، قادر و متعال، هر کسی که بخواهد در این مکان قرار می‌دهد. در مناطق مسلمان، الله، قادر و متعال، افراد صالح را به عنوان صاحبان قرار می‌دهد. اگر ظالمی وجود داشته باشد، او آن‌ها را کنار می‌زند. مکان‌هایی وجود دارند که نیاکان ما به عنوان شهید جانشان را دادند و خون ریختند تا آن مکان اسلامی شود. کسانی که بعد از آن‌ها آمدند، شاید آشکار بی‌دین نبودند و به ظاهر به عنوان مسلمان ظاهر می‌شدند، اما در درون از اسلام دور شدند. آن‌ها دیگر هیچ ارتباطی با انسانیت ندارند. آن‌ها تنها از نفسانیات خود پیروی می‌کنند که بر آن‌ها حکم می‌رانند و آن‌ها را به حرکت در می‌آورد. هر جا که چیزی برای راضی کردن نفسشان باشد، به دنبال آن می‌روند. آن‌ها الله، قادر و متعال را فراموش کرده‌اند، دین را فراموش کرده‌اند، همه چیز را فراموش کرده‌اند. و سپس هنوز هم باور دارند که چیز خوبی خواهند یافت. الله آن‌ها را کنار می‌زند و افراد صالح را جایگزین می‌کند. به همین دلیل انسان باید بداند که نمی‌تواند بیهوده در این دنیا زندگی کند و کارهای بد انجام دهد. او باید از الله، قادر و متعال، ترس داشته باشد. او باید بداند که الله به جای آن‌ها افراد بهتری خواهد آورد؛ الله، قادر و متعال، مؤمنان، افراد صالح را می‌آورد. این است که اصل مطلب مهم است. بسیاری از مسلمانان شروع به پیروی از شیطان کرده‌اند. می‌گویند یک میلیارد مسلمان، دو میلیارد، اما به حقیقت ارزشی ندارد. چرا؟ چون آن‌ها از نفسانیات خود پیروی می‌کنند. حتی اگر به ظاهر به عنوان مسلمان ظاهر شوند، در کوچکترین موضوع از نفسانیات خود پیروی می‌کنند. آن‌ها هر آنچه که نفسانیات‌شان می‌خواهد انجام می‌دهند. الاهی ما را حفظ کند. ما را از شر نفسانیات‌مان محافظت کند، چون ما وارث نیاکان‌مان هستیم. بهترین هدیه برای آن‌ها این است که ما در راه الله قدم برداریم. اگر ما در راه الله نباشیم، آن‌ها به ما کمکی نخواهند کرد. آن‌ها نمی‌توانند به ما کمک کنند. الاهی به همه‌ی ما کمک کند. الاهی، قادر و متعال، صاحبان واقعی را برای جهان اسلامی بفرستد، ان شاء الله.

پس استقامت داشته باش همان‌گونه که دستور داده شده‌ای و همچنین کسانی که با تو توبه کرده‌اند و از حد تجاوز نکنید (11:112) الله، والا و کبیر می‌فرماید: "در راه راست باش." پیامبر ما، صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم، فرمود: "این آیه موی من را سفید کرد." هود من را پیر کرده این آیه پرمعنی است. استقامت در راه درست یکی از فضایل بزرگ است. این فرمان الله، قادر مطلق است. استقامت در راه به چه معناست؟ یعنی در راه راست باشی و درستکار. دروغ نگویی یا دغل نکن، مسیرهای نادرست را انتخاب نکنی. تو باید مستقیم بروی. تو باید راهی را که الله، والا، بر تو مقرر کرده، بروی. اگر این‌گونه عمل کنی، نیازی به ترسیدن نداری و اندوهی تجربه نخواهی کرد. اما اگر از این راه دور شوی و بی‌هدف سرگردان بکنی، به‌سمت جهتی نادرست... گاه به چپ و راست، بالا و پایین، خواهی رفت، جایی نخواهی رسید. نه تنها هدف خود را از دست می دهی، بلکه ممکن است با مشکلات فراوانی مواجه شوی. به همین دلیل استقامت اگرچه دشوار است اما بسیار مهم است. یک انسان راستین از هیچ‌کس نمی‌ترسد، از هیچ‌کس خجالت نمی‌کشد و به هیچ‌کس خم نمی‌شود. زیرا تمام اوامر الله، والا، به نفع ماست. این فرمان استقامت یکی از مهم‌ترین‌هاست. زیرا نفس انسان را از راه راست دور می‌کند، از استقامت دور می‌کند، و او را به بازی می‌گیرد و به حماقت‌های مختلف می‌کشاند. بنابراین یک انسان راستین در درجه اول امن است. او به هیچ کس بدهکار نیست. او هیچ تعهدات و وظایف ناتمام ندارد. راه ما راه پیامبر ما، صلی‌الله‌علیه‌و‌سلم، است. به معنای راست‌پیمودن در این راه است. راستی، طریقت به معنای دیگری جز "راه" نیست. در این راه، بدون انحراف به چپ یا راست، تا پایان زندگی‌ات... زندگی چیست؟ حتی اگر هزار سال زندگی کنی، آن هم می‌گذرد. تا زمانی که در این راه باشی، با هیچ مشکلی روبرو نخواهی شد. همچنین نباید از هیچ‌کس بترسی. چه کسی ترسوست؟ یک انسان نامستقیم. اگر کسی راستین باشد، هیچ ترسی نمی‌شناسد. اگر رازها و چیزهای پنهانی وجود داشته باشد، مردم می‌ترسند و فکر می‌کنند: "چه می‌شود اگر این چیزها فاش شوند و به من آسیب برسانند؟" اما اگر راستین باشی، اگر به خودت وفادار باشی، از هیچ‌کس نمی‌ترسی، از هیچ‌کس خجالت نمی‌کشی و هیچ کجا احساس ناخوشایندی نمی‌کنی. کسی که با الله، والا، در ارتباط است، همیشه خوشحال است. همیشه... حتی اگر دنیا هم فرو بریزد، دلش آرام است و درونش در صلح است. زیرا این دنیا در نهایت محل گذری است. نامش بیان می‌کند: "دنیا" به معنای "پایین‌ترین" است. به همین دلیل او برای آن سوگواری نمی‌کند. کسی که با الله در ارتباط است، همیشه خوشبخت است، نگرانی و ترسی ندارد. باشد که الله ما را محافظت کند. باشد که هرگز از استقامت منحرف نشویم، انشاءالله.

تو نمی‌توانی کسانی را که دوست داری، هدایت کنی، اما الله هدایت می‌کند هر که را بخواهد. (28:56) الله متعال می‌گوید: «تو نمی‌توانی کسی را که دوست داری، هدایت کنی.» او این را حتی به پیامبر ما می‌گوید. «الله هر که را بخواهد هدایت می‌کند.» افرادی که الله به آنها هدایت می‌دهد، افراد برگزیده هستند. او به وسیله رحمت خود، به آنها هدایت عطا کرده است. مهم نیست چقدر تلاش کنی، بدون خواست الله هیچ‌کس هدایت نمی‌شود. اگر الله هدایت کرده باشد، این یک نعمت و افتخار بزرگ از طرف اوست. از این رو، کسانی که در راه الله هستند و هدایت یافته‌اند، باید شکرگزار باشند: بالشکر تدوم النعم «با شکرگزاری نعمت‌ها پایدار می‌مانند.» اگر شکرگزار نباشی، نعمت را از دست می‌دهی. الله ما را از این حفظ کند! این برای هر نوع نعمتی صدق می‌کند. اما بزرگترین نعمت، نعمت ایمان است که به انسان هم در این دنیا و هم در آخرت صلح و رستگاری می‌بخشد. انسان از تمام انواع مشکلات آزاد می‌شود. به همین دلیل ایمان بزرگترین نعمت است. حتی اگر کسی فقیر، بیمار یا تحت ستم باشد - اگر ایمان داشته باشد، او را واقعاً تحت تأثیر قرار نمی‌دهد. بدون ایمان، انسان حتی با چیزهای کوچک ناآرام می‌شود و احساس ناراحتی می‌کند. هرگز آرامش درونی را پیدا نمی‌کند. بنابراین باید شکرگزار بود تا نعمت‌ها حفظ شوند. همانطور که گفته شد، ارزشمندترین نعمت، نعمت ایمان است. سایر نعمت‌ها شامل روزی، سلامتی، فرزندان و چیزهای دنیوی است. با شکرگزاری همه آنها بیشتر می‌شوند و برکت پیدا می‌کنند. در این روزهای پر برکت، باید شکرگزار باشیم که الله ما را به راه راست هدایت کرده است. چرا که این به همه داده نمی‌شود. حتی در کشورهای مسلمان، برای مؤمنان ارزش قائل نمی‌شود. بسیاری از چیزهای دنیوی فریب می‌خورند و آنها را می‌پرستند. هر چه گفته شود، آنها از آن مانند یک قانون غیرقابل تغییر پیروی می‌کنند. اما الله به آنها این فرصت هدایت را نداده است. او این نعمت را به آنها عطا نکرده است. بیایید برای نعمت‌هایی که او به ما داده، شکرگزار باشیم، ان‌شاءالله. به دیگران به خاطر چیزهای دنیوی حسادت نکنید و از الله نخواهید مانند آنها باشید. فقط از الله بخواهید که بر این راه راست استوار بمانید. الله ما را در این راه یاری کند. ان‌شاءالله نعمت‌های الله پایدار بمانند و بیشتر شوند.

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، شکیبا باشید و صبور باشید و مراقب باشید و از الله پروا داشته باشید باشد که رستگار شوید. (3:200) کار خوب انجام دهید و صبور باشید! در این آیه کریمه، الله تعالی فرمان می‌دهد که با هم شکیبا باشند و کارهای خوب انجام دهند. این فرمان از جانب الله تعالی است. اسلام چیست؟ او دین خوبی است. خوبی وجود دارد تا بدی را دور کند. آنچه ما به عنوان خوبی می‌نامیم، هر شکل زیبایی است. این فرمان از جانب الله تعالی می‌آید. از مسلمانان واقعی ضرری نمی‌رسد. از فردی در راه الله تعالی ضرری نمی‌رسد. کسی که ضرر می‌رساند، از نفس خود پیروی می‌کند. چنین چیزی در اسلام وجود ندارد. در اسلام برای همه خوبی است، برای همه رحمتی وجود دارد. این اساسی است که به هر کس همه انواع زیبایی‌ها را ارائه دهیم. این راه الله تعالی است. همچنین عکس آن وجود دارد؛ راه شیطان راه بدی است. شیطان برای هر کسی بدی می‌خواهد، نه خوبی. او ضرر می‌رساند و به انسان‌ها دشمنی می‌کند. این دقیقاً راه شیطان است. کسی که در این راه می‌رود، از شیطان پیروی می‌کند. راه الله، راه زیبایی است. او هم به خود و هم به دیگران منفعت می‌رساند. این به این معنا است که وقتی کار خوب انجام می‌دهی، در ابتدا برای خودت انجام می‌دهی. وقتی در برابر دیگران از نفست بهتر می‌شوی و کار خوب انجام می‌دهی، این خوبی به تو همه انواع زیبایی و آرامش هدیه می‌دهد. رتبه تو نزد الله بالا می‌رود، آخرتت به وفور پاداش می‌گیرد. وقتی کار بد انجام می‌دهی، عکس آن اتفاق می‌افتد. کسی که حتی به بدکار نیز می‌بخشد، الله تعالی است. یعنی وقتی از الله تعالی طلب بخشش کنی، به تو بخشیده می‌شود. وقتی نوبت به حق یک بنده می‌رسد، با طلب بخشش از مردمی که مطالبه دارند و دادن حقوقشان، به خودت خوبی می‌کنی. زیرا برای همه چیز روز محاسبه وجود دارد. چیزی برای آن روز باقی نگذارید. باشد که الله ما را یاری کند. بیا از کسی حقش را نگیریم. بیا کسی را تحت ستم قرار ندهیم، ان شاء الله. بیا با زیبایی اسلام زندگی کنیم، ان شاء الله.

وَ او بر هر چیز قادر است قدرت اللہ، بلند مرتبه و باشکوه، فراتر از مرزهای فهم و تصور ماست. اللہ، بلند مرتبه و باشکوه، بر همه چیز قدرت دارد و قادر به انجام هر کاری است. این را مؤمنان حقیقی می‌دانند. مؤمنان این را می‌دانند، در حالی که کافران، آنانی که بی‌ایمانند، نظریات خود را درباره آن دارند. بعضی می‌گویند: "اگر من به جای او بودم، تمام جهان را مسلمان می‌کردم." اللہ، بلند مرتبه و باشکوه، می‌تواند این کار را انجام دهد اگر بخواهد. به وضع خودت نگاه کن. گاهی اوقات تصمیم می‌گیری: "من زیاد دعا خواهم کرد" و برای یک یا دو ماه به همین شکل ادامه می‌دهی، بیشتر از آنچه که می‌توانی مدیریت کنی. نمازهای واجب و سنت را بیشتر از نیازت به جا می‌آوری. سپس می‌بینی که چقدر سخت است و ناگهان باز می‌ایستی. به همین دلیل است که میانه‌روی در همه چیز بهترین است. خیر الأمور أوسطها پیامبر ما، صلوات و سلام بر او، اینطور می‌فرماید. راه میانه‌روی که پیامبر ما از آن صحبت می‌کند، بهترین است؛ تعادل در همه امور بهترین است. تو باید بدون تلاش بیش از حد و بدون تنبلی بیش از حد در این مسیر ادامه دهی تا زندگی‌ات منظم و آخرتت مبارک باشد، تا رستگاری یابی و بهشت را کسب کنی. چیزی را تصمیم نگیر که نمی‌توانی یا تحمل آن را نداری. همانطور که گفته شد، اللہ، بلند مرتبه و باشکوه، بر همه چیز قدرت دارد. اگر بخواهد، هیچ انسانی را بدون ایمان نمی‌گذارد. او می‌تواند هر کسی را مسلمان کند. این جهان، جهانی از آزمون است. هر کسی آنچه که شایسته است را دریافت خواهد کرد. اللہ به هیچ کسی ظلم نمی‌کند. نباید با پرسیدن "چرا" و "چگونه" در امور اللہ، بلند مرتبه و باشکوه، مداخله کرد؛ باید به این موضوع توجه کرد. انسان می‌تواند به‌ناگهان در کفر بیفتد. اللہ ما را از این محفوظ بدارد. به وضعیت خودت راضی باش. از اللہ برای وضعیتت تشکر کن. اللہ تو را در ایمان استوار بدارد. اللہ تو را از افراط محافظت کند، ان شاء اللہ. اللہ به خاطر این رمضان ایمان ما را حفظ کند و برای همه ما مبارک باشد، ان شاء اللہ.

حتماً خواهند گفت گویی که میان شما و او دوستی نبوده است، ای کاش با آنها بودم تا به کامیابی بزرگی نائل شوم (۴:۷۳) پشیمانی... گاهی پشیمانی دیر است. اما تا زمانی که انسان‌ها زنده‌اند و اعمال خود را صادقانه پشیمان می‌شوند و توبه می‌کنند، الله، والامقام و باشکوه، به آنان خوبی وعده داده است. این آیه شریفه بیان می‌کند که در آخرت گفته خواهد شد: «ای کاش با آنها بودم تا سود بزرگی ببرم». این در مورد وضعیتی است که در نقطه‌ای در آخرت پشیمان می‌شویم، جایی که پشیمانی دیگر سودی ندارد. در آخرت می‌توانی هر چقدر که بخواهی پشیمان باشی، دیگر سودی ندارد. اگر در این دنیا پشیمان شوی، در حالی که هنوز زنده‌ای، این پشیمانی برایت فایده دارد. در آخرت دیگر کمکی نمی‌کند. می‌توانی هرچقدر که بخواهی پشیمان باشی، دیگر چیزی تغییر نخواهد کرد. اگر در این دنیا پشیمان شوی، برنده می‌شوی. اگر اعمال بد خود را پشیمان شوید و به الله، والامقام و باشکوه، بازگردید، سودی برایتان دارد. اما بعضی اشکال پشیمانی وجود دارند که ذاتاً دنیوی‌اند و به هر حال سودی ندارند. «اگر این کار را کرده بودم، او را زده بودم، او را کتک زده بودم، این را دزدیده بودم، آن را کرده بودم» - همه این‌ها سودی ندارد. چون هیچ سودی برایت نخواهد داشت. همچنین ضرر هم ندارد، شاید حتی بهتر باشد که آن را نکرده باشی. اگر از شرارت‌هایی که نکرده‌ای و پشیمان می‌شوی، هرچند سودی ندارد، ضرری هم ندارد. زیرا الله، والامقام و باشکوه، به اعمال نیک پاداش می‌دهد. پاداشی نیز برای کسی است که قصد انجام کار نیکی را دارد. اما اگر کسی هیچ بدی نکرده و می‌گوید «ای کاش کرده بودم»، چیزی برایش ثبت نمی‌شود. زیرا الله، والامقام و باشکوه، مطابق عمل واقعی پاداش می‌دهد. به همین دلیل است که امروز می‌بینیم چگونه مردم در این دنیا زندگی می‌کنند و بسیاری می‌گویند: «هر کجا که می‌رویم، هیچ‌کس روزه نمی‌گیرد، همه جا فقط خورده و نوشیده می‌شود». درباره‌اش نگران نباش. آنها هستند که پشیمان خواهند شد. الله به تو غذا و زیبایی و نیکی روحانی می‌بخشد. اما چیزهایی که آنها می‌خورند برایشان به سم تبدیل می‌شود. به‌ویژه در زمان رمضان. ما می‌گوییم: الله آنها را هدایت کند. قبلاً همسایگان ارمنی، مسیحی و یونانی داشتیم. حتی آنها در رمضان جلوی شما چیزی نمی‌خوردند، چون می‌گفتند: «شما روزه‌اید». حالا کسانی می‌خورند که خود را مسلمان می‌نامند. الله آنها را هدایت کند. این برایشان ضرر دارد، برای‌شان سودی ندارد. هر لقمه‌ای که می‌خورند، حرام است و در بدن‌شان به سم تبدیل می‌شود. الله ما را از این محافظت کند. اگر آنها پشیمان شوند و به راه راست بازگردند، همه چیز برای‌شان بخشیده می‌شود. مهم‌ترین چیز پشیمانی صادقانه است. اما کسی که چنین عمل کند و خیال کند که سودی به‌دست آورده، فریب می‌خورد؛ زیان به‌تنها به خودش می‌رسد، نه به دیگران. دیگران متحمل چیزی نمی‌شوند. بزرگ‌ترین ضرر را انسان به نفس خود وارد می‌کند. الله ما را محافظت کند، الله آنها را هدایت کند، الله به آنها راه درست را نشان دهد. همان‌طور که گفته شد، غذایی روحانی که الله به کسی که روزه می‌گیرد می‌بخشد، بسیار مبارک‌تر است. برای انسان‌ها هم درمان است و هم زیبایی و آرامش درونی، انشاالله. الله آن را پایدار نگه دارد، ماه رمضان ما را برکت بدهد.

إِنَّمَا ٱلۡمُؤۡمِنُونَ إِخۡوَةٞ فَأَصۡلِحُواْ بَيۡنَ أَخَوَيۡكُمۡۚ (49:10) الله، قادر متعال و بزرگوار می‌فرماید که مؤمنان مانند برادران هستند. او ما را اندرز می‌دهد که پیوندها بین برادران را قطع نکنیم. او از ما می‌خواهد که برادران را با یکدیگر آشتی دهیم. زیرا در اسلام بحث بر سر نفس خود نیست، بلکه به جلب رضایت الله است. بنابراین باید حقیقت را بپذیریم و از این مسیر پیروی کنیم. شیطان و پیروانش نمی‌خواهند که در اسلام وحدت باشد. او نمی‌خواهد که مسلمانان متحد باشند یا از یکدیگر حمایت کنند. او به طور مداوم اختلاف ایجاد می‌کند تا آنها را از یکدیگر جدا کند. هر کس که راه ایمان را می‌رود، روش و شیوه خود را دارد. وقتی یکبار راه درست را انتخاب کردی، دلیلی برای مقاومت یا مبارزه با آن وجود ندارد. اگر چیزی را نمی‌پسندی، راه‌های قانونی دیگری در چارچوب هدایت الله برای تو باز است. اما تنها به دلیل اینکه راه دیگری در اسلام انتخاب می‌کنی، خوب نیست که برادرت را دشمن اعلام کنی یا دشمنی نشان دهی، وقتی هر دوی شما در نهایت در راه الله قدم برمی‌دارید. آنچه الله، قادر متعال و بزرگوار، را ناخوشایند می‌سازد، پیامبرمان را نیز ناخوشایند می‌سازد، صلح و برکات بر او باد. اختلاف، آشوب، نزاع و نفاق – همگی ممنوع هستند. یک مؤمن نباید با مؤمن دیگر بیش از سه روز در نزاع باشد، پیامبرمان، صلح و برکات بر او باد، چنین می‌آموزد. در راه الله دشمنان بسیاری هستند که می‌خواهند شما را از پا درآورند. بسیاری می‌خواهند این راه را ببندند. به آنها فرصت ندهید، الله، قادر متعال و بزرگوار، و پیامبرمان، صلح و برکات بر او باد، چنین هشدار می‌دهند. حتی اگر بر نفس خود دشوار باشد – اگر خیلی سخت شد، می‌توان فاصله گرفت. اما فاصله گرفتن به معنای حمله کردن یا بدی کردن نیست. سلام خود را عرضه کن و آنها آن را پاسخ می‌دهند. نزاع و اختلاف – این با تعلیمات پیامبرمان و حکم الله، قادر متعال و بزرگوار، هماهنگ نیست. حکم درست نقطه مقابل آن است. با یکدیگر آشتی کنید، به یکدیگر آسیب نرسانید، یکدیگر را حمایت کنید، این دستور اوست. زیرا آنچه شیطان بیش از همه می‌خواهد این است که مسلمانان دشمن یکدیگر شوند. خدا ما را از این حفظ کند. بگذار نفس خود را دنبال نکنیم. زیرا اگر نفس مهار نشود، همیشه می‌خواهد ضرر برساند. اما اگر آن را کنترل کنی، خیر از آن حاصل می‌شود. خدا همه ما را حفظ کند.

این دعا از زیباترین دعاهای پیامبر ما، صلوات و سلام بر او، به شمار می‌رود: اللهم أيقظني في أحب الساعات إليك يا ودود در این دعا، پیامبر ما، صلوات و سلام بر او، از الله، خدای بزرگ و متعال درخواست می‌کند: "مرا در ساعاتی که نزد تو محبوب‌تر است، بیدار کن." هر روز این دعا را دنبال کرده و تکرار می‌کنیم. دعاهای روزانه ما از روایات و کلمات حکیمانه پیامبر ما، صلوات و سلام بر او، سرچشمه می‌گیرد. اغلب این کلمات را می‌گوییم بدون آنکه معنای عمیق آن‌ها را درک کنیم. ساعاتی که الله، خدای بزرگ و متعال، بیشتر دوست دارد، ساعات شب هستند. پیامبر ما، صلوات و سلام بر او، دعا می‌کند: "مرا بیدار کن." نماز شب (قیام اللیل) به معنای بیدار ماندن تمام شب نیست، بلکه قبل از خواب دو رکعت نماز خواندن و سپس خوابیدن و بیدار شدن برای نماز است. بدون اینکه قبلاً خوابیده باشید، نمی‌تواند نماز تهجد باشد. برای نماز تهجد باید ابتدا بخوابید تا بتوانید بیدار شده و نماز تهجد، یعنی نماز شب را به جا آورید. این نماز از ارزشمندترین انواع عبودیت است. درباره دو رکعت نماز تهجد، پیامبر ما، صلوات و سلام بر او، می‌فرماید که آن‌ها پاداشی بیشتر از پنجاه رکعت نماز عادی دارند. به همین دلیل بسیار ارزشمند است که شب بخوابید و سپس برای نماز بیدار شوید، حتی اگر برای نفس ما سخت باشد. هرچه برای نفس ما سخت‌تر باشد، این عمل ارزشمندتر می‌شود. این عملی است که در نزد الله محبوب است. الله، خدای بزرگ و متعال، این عبادت را به ویژه دوست دارد. امروزه افراد به واسطه‌ی چیزهای بسیاری مشغول می‌شوند. قبلاً این گونه نبود که مردم اینقدر مشغول باشند. می‌توانستید با آرامش بخوابید و با آرامش بیدار شوید. اکنون بسیاری از افراد شکایت می‌کنند: "من نمی‌توانم برای نماز صبح بیدار شوم. صبح‌ها نمی‌توانم بیدار شوم. صبح‌ها خیلی خسته‌ام." آنان خسته‌اند زیرا نفس آن‌ها بر آنان غلبه کرده است. پیشینیان ما می‌گویند: "شیطان صبح‌ها گوش‌های انسان‌ها را آلوده می‌کند." به همین دلیل نمی‌توانند بیدار شوند. به همین دلیل این سختی ایجاد می‌شود. هر چه بیشتر با آن بجنگید، بیشتر رضای خدای بزرگ و متعال را کسب می‌کنید. بنابراین نباید تا دیر وقت شب بیدار بمانید، تا بتوانید به راحتی برای نماز صبح بیدار شوید. باید قبل از نیمه‌شب، یعنی حدود ساعت ۱۰ یا نهایتاً ۱۱ شب بخوابید، تا بتوانید عبادات خود را به خوبی انجام دهید. زود بیدار شدن نیز برکت برای کار روزانه می‌آورد. "برکت روز در صبح زود است"، می‌گوید پیامبر ما، صلوات و سلام بر او. در بیدار شدن زود شما برکت است. باشد که الله به ما کمک کند. این عادت را باید حفظ کرد. قبلاً این عادت بسیار رایج بود. امروز متأسفانه از دست رفته است. قبلاً می‌دیدید که به محض ساعت ۷ همه چیز زنده و پویا بود. مردم به کار رفتند و وظایف خود را انجام دادند. امروزه این‌گونه نیست، حتی کودکان هم تا ساعت ۹ به مدرسه می‌روند. هنگامی که ما کودکان بودیم، ساعت ۷ به مدرسه می‌رفتیم. مدرسه... شیخ افندی اصطلاح جدید ترکی "okul" برای مدرسه را دوست ندارد، او "mektep" را ترجیح می‌دهد. کسی با تأخیر نگام ۷ یا ۷:۳۰ به درس در مکتب نمی‌رفت. درس ظهر به پایان می‌رسید. بعد از آن هرکسی به کار خود می‌پرداخت. امروز این‌طور نیست، فرد به آرامی صبح بیدار می‌شود. سپس کودک را می‌برند و او را کل روز در آنجا محبوس می‌کنند. و بعد امید خیر داریم. باشد که الله خیر به ما عطا کند، ان‌شاءالله.

همه چیز پیامدی دارد. هیچ چیز در این دنیا بدون پاسخ باقی نمی‌ماند. هر عملی یا خوب است یا بد. وقتی که بی‌کار می‌نشینیم، به وضعیت بستگی دارد. این به آن معناست که هیچ‌کس نمی‌تواند ۲۴ ساعت در روز بدی کند. اما با خواست الله، قادر مطلق، می‌توانیم ۲۴ ساعت کارهای نیک انجام دهیم. پس از عبادت، وقتی به خشنودی الله می‌اندیشید و قصد دارید که هر نفس شما برای تجلیل از رحمت و بزرگی او باشد، آن‌گاه در تمام طول روز آن پاداش‌ها و برکات را دریافت خواهید کرد. اما وقتی که بیدار می‌شوید و فکر می‌کنید: «امروز چه کنم، نفسم می‌خواهد مرا به کجا ببرد، کجا می‌توانم خواسته‌های خود را ارضا کنم»، تا زمانی که آن را انجام ندهید، هیچ‌چیز رخ نمی‌دهد. یعنی نه پاداشی به دست می‌آورید و نه عقوبتی. فقط وقتی که آن عمل را انجام دهید، مرتکب گناه می‌شوید. اگر توبه نکنید، پیامدهایش را تحمل خواهید کرد. این رحمت الله، قادر مطلق است. اگر قصد انجام کاری نیک را دارید، اما موفق نمی‌شوید، الله به‌خاطر نیت شما همچنان شما را پاداش می‌دهد. او پاداش شما را ثبت کرده و به شما جبران می‌کند. اگر واقعاً آن را انجام ‌دهید، پاداشتان بزرگ‌تر خواهد شد. این نشان‌دهنده رحمت الله است که مردم به قدر کافی آن‌را قدردانی نمی‌کنند. آن‌ها فکر می‌کنند: «من لذتم را می‌خواهم، هیچ چیز دیگر مهم نیست.» اما تا زمانی که لذت شما بد نباشد، حتی اگر قصد بد داشته باشید اما آن را انجام ندهید، این نیت هیچ نتیجه‌ای ندارد. هیچ مجازاتی وجود ندارد. اما اگر قصد انجام کار نیکی را داشته‌ باشید و موفق نشوید، الله همچنان به شما پاداشی می‌نویسد. این بزرگی الله و رحمت بیکران اوست. حتی اگر کار بدی انجام دهید، اگر به‌طور صادقانه از الله طلب بخشش کنید، او آن کار بد را به خیر تبدیل کرده و به شما پاداش می‌دهد. مردم این را نمی‌فهمند. به همین دلیل است که بسیاری علیه الله شورش کرده و سرکش می‌شوند. آن‌ها بدی می‌کنند. کسانی که این نعمت بزرگ را تشخیص می‌دهند، خوشبخت هستند. آن‌ها انسان‌های فوق‌العاده‌ای هستند که این شناخت به آن‌ها اعطا شده است. برخی فلسفه‌بافی کرده و می‌گویند: «الله این کار را کرده، آن کار را کرده است.» آیا واقعاً جرات دارید در کار الله دخالت کنید؟ شما چه می‌دانید؟ شما کیستید؟ حتی این دنیا در جهان مثل یک ذره گرد و غبار هم نیست. و شما می‌خواهید در مقابل الله، قادر مطلق، بایستید؟ «من در دبیرستان هستم، من در دانشگاه هستم، من استاد هستم، من این هستم، من آن هستم.» اگر در برابر الله، قادر مطلق، مقاومت کنید، هیچ اهمیتی ندارید. همان‌طور که گفته شد، حتی تمام دنیا تقریباً هیچ اهمیتی ندارد. تمام دنیا حتی مثل یک ذره گرد و غبار هم نیست. کسانی که آموخته‌های واقعی دارند، این را بسیار خوب درک می‌کنند. به همین دلیل باید توبه کنیم و از برکات و عطایایی که الله در این روزهای زیبا به ما می‌دهد، بهره‌برداری کنیم. باشد که الله ما را هدایت کند، باشد که الله مردم را در این راه استوار نگه دارد.

پیامبر ما، درود و برکت الله بر او باد، کسی است که ما را راهنمایی می‌کند و به ما همه خیر و زیبایی‌ها را می‌آموزد. آداب، روش، وظایف و سنت رمضان - پیامبر ما، درود و برکت الله بر او باد، همه این‌ها را به بهترین روش برای ما توصیف کرده است. یکی از این زیبایی‌ها سحری است. پیامبر ما، درود و برکت الله بر او باد، می‌گوید: «سحری بارکة دارد.» زیرا این مخصوص امت پیامبر ما، درود و برکت الله بر او باد، است. امت‌های گذشته نیز روزه می‌گرفتند. وقتی غروب می‌شد، روزه خود را افطار می‌کردند، نیت می‌کردند و روز بعد دوباره تا غروب روزه می‌گرفتند. جز این چیز دیگری نبود. الله اعلی به افتخار پیامبر ما، درود و برکت الله بر او باد، این هدیه را به ما داده است. بنابراین می‌توانیم تا نماز صبح، تا زمان امساک، بخوریم و بیاشامیم. رفتن به خواب بعد از نماز تراویح، سپس بیدار شدن و در سحر چیزی خوردن، سنت است. این برای ما بارکة می‌آورد. وَلَوْ بِشَرْبَةٍ مِنْ مَاءٍ اینچنین پیامبر ما، درود و برکت الله بر او باد، می‌فرمایند. حتی اگر فقط یک قطره آب با نیت سحر بنوشید، آن به شما بارکة می‌آورد. بسیاری از افراد الآن می‌خورند و دیر می‌خوابند تا گرسنه نشوند. اما به این روش شما گرسنه‌تر خواهید شد. مهم نیست چقدر می‌خورید. به طور معمولی بخورید. مهم این است که سحر اعمال شود. اگر نمی‌خواهید در سحر چیزی بخورید، بیدار شوید و مقداری نماز تهجد بخوانید. کمی آب بنوشید و سپس نماز تهجد بخوانید. تا آن زمان وقت نماز صبح خواهد رسید. نماز را می‌خوانید و سپس به خواب می‌روید. اگر آن را هم نمی‌خواهید انجام دهید، همچنان بیدار شوید و یک قطره، یک لیوان آب بنوشید. اگر آن را با نیت سحر بنوشید، هم امر پیامبر ما، درود و برکت الله بر او باد، را انجام می‌دهید. این برای شما نیز سودمند است، به شما سلامتی می‌دهد و بارکة می‌آورد. این برای روزی شما، سلامتی شما و زندگی شما بارکة می‌آورد. این بارکة که ما درباره‌اش صحبت می‌کنیم، یکی از اسرار الله اعلی است. زیرا بدون بارکة، فرق نمی‌کند چقدر یک انسان اندوخته کند یا چقدر تلاش کند، چیزی برای او باقی نمی‌ماند. بی‌برکت‌ترین چیز، مال ناحق به دست آمده است. ما می‌بینیم که مردم یکدیگر را فریب می‌دهند. اما الله اعلی می‌گوید: وَمَا يَخۡدَعُونَ إِلَّآ أَنفُسَهُمۡ (2:9) «آن‌ها فقط خودشان را فریب می‌دهند.» در حالی که خودشان را فریب می‌دهند، به وسیله اتهاماتی مانند «این مرد فریب‌کار است، این مرد دزد است، این مرد دروغگو است» توسط مردم افشا می‌شوند. آنچه که به دست می‌آورند، بارکة ندارد؛ ناگهان از دستانشان ناپدید می‌شود. هم سلامتی آن‌ها از دست می‌رود و هم خودشان. خداوند ما را محافظت کند. به همین دلیل باید هر جا که درباره بارکة می‌شنوید، به دنبال آن باشید و آن را دنبال کنید. سحری یکی از این بارکة ها است. پیامبر ما، درود و برکت الله بر او باد، به ما گفته‌اند: «حتی اگر فقط آب با نیت سحر بنوشید، آن یک بارکة خواهد بود»، تا این که برای ما دشوار نباشد، ان شاء الله. خداوند آن را قبول کند.