Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

وَقُلِ ٱعۡمَلُواْ فَسَيَرَى ٱللَّهُ عَمَلَكُمۡ (9:105) الله متعال بیان می‌فرماید که او هر آنچه را که شما در این دنیا انجام می‌دهید، می‌بیند. اعمال شما در پیشگاه الله متعال آشکار خواهد شد. آیا کار نیکی انجام داده‌اید؟ الله آن نیکی را می‌بیند و بر آن اساس به شما پاداش خواهد داد. اما هر کس کار بدی کند و توبه نکند، قطعاً مجازاتی در انتظار اوست. الله متعال درباره امور دنیوی می‌فرماید: «زندگی دنیا چیزی جز بازی و سرگرمی نیست.» بنابراین اعمال ما باید همواره در راه الله باشد. ما نباید خود را بیش از حد مشغول چیزهای بیهوده کنیم. تمام این زحمت‌ها، پول‌های خرج شده... اگر همه این‌ها صرف چیزهای غیرضروری شود، هیچ فایده‌ای ندارد. این اصلاً هیچ سودی برای خود آن شخص ندارد. برخی چیزهایی که مردم به دنبال آن هستند ممکن است بسیار بد باشند. برخی دیگر شاید آنقدر بد نباشند، اما هدر دادن محض وقت و تلاش است. سبحان‌الله... وقتی دو روز پیش از فرودگاه می‌آمدیم، جمعیت عظیمی از مردم را دیدیم. پرس‌وجو کردیم. ظاهراً یک فوتبالیست آنجا بود و مردم برای استقبال از او آمده بودند. آه، با چه شور و اشتیاقی می‌آیند! هیچ‌کس چنین شوری را برای عبادت از خود نشان نمی‌دهد. آن چیزی که به سمتش هجوم می‌برند... چیزی که مردم با چنین اشتیاقی خود را به سمت آن می‌اندازند... البته، مردم به حج می‌روند، در سخنرانی‌ها شرکت می‌کنند، به سخنان شیخ و علما گوش می‌دهند - اما من هرگز چنین شور و اشتیاقی را ندیده‌ام. این‌قدر خود را برای دنیا، برای چنین چیز بیهوده‌ای به زحمت انداختن... اگر ما فقط یک‌صدم این اشتیاق را داشتیم، همه اولیا می‌شدیم، اصلاً در هوا پرواز می‌کردیم. واقعاً که، سبحان‌الله... شیطان مردم را این‌گونه تحریک می‌کند... اگر کمی فکر کنید: این چه کاری است؟ آخر هیچ سودی برای آدم ندارد. فقط ضرر است... دست‌کم وقتت را هدر می‌دهی، تلاشت را هدر می‌دهی. اگر این تلاش در راه الله بود، هدر نمی‌رفت. به همین دلیل انسان باید هوشیار باشد. آن‌ها جلوی دستگاه‌های خود می‌نشینند و با مردم صحبت می‌کنند... درباره چه چیزی ساعت‌ها حرف می‌زنند - من نمی‌فهمم. آن‌ها تا اذان صبح نمی‌خوابند. مردم باید تفکر کنند. الله متعال اعمال ما را می‌بیند و ما را به خاطر آن‌ها بازخواست خواهد کرد. در نهایت انسان پشیمان می‌شود و می‌گوید: «من زمان زیادی را بیهوده تلف کردم.» اگر به‌جای آن به یاد الله بودم، برایم به عنوان سود باقی می‌ماند. در غیر این صورت چه سودی دارد؟ چیزی جز زیان نیست. بنابراین باید مراقب بود. اعمال ما باید برای رضایت الله باشد؛ باید همان چیزی باشد که الله می‌خواهد. لااقل الله را فراموش نکنید. هر کجا که می‌روید - حتی در چنین مکان‌هایی انسان نباید الله را فراموش کند. باید بگوید: «الله ما را ببخشد.» باید به درگاه الله التماس کند: «ما از وضعیت خود راضی نیستیم، وضعیت ما را بهتر بگردان»، ان‌شاءالله. الله ما را مشغول چیزهای بیهوده نگرداند. بگذارید اعمالی باشد که برای ما سودمند است. الله به ما کمک کند. مردم این روزها به چیزی جز تفریح و خوشگذرانی فکر نمی‌کنند. الله همه ما را اصلاح کند.

«و همگی به ریسمان الله چنگ زنید و پراکنده نشوید.» (۳:۱۰۳) الله عز و جل می‌فرماید: «همگی با هم به ریسمان الله چنگ زنید و پراکنده نشوید.» این فرمان الله عز و جل است. به‌ویژه اهل طریقت باید این را به دل بسپارند؛ زیرا طریقت قلب شریعت و مغز شریعت است. اما امروزه برخی از اهل طریقت متفرق شده‌اند و با یکدیگر دشمنی می‌ورزند. در حالی که آن‌ها نباید در مقابل هم، بلکه باید برای کسب رضایت الله در برابر کفر بایستند. اگر آن‌ها اکنون تفرقه افکنی کنند، با فرمان الله عز و جل مخالفت کرده‌اند. به همین دلیل، حوادث اخیر نه با رضایت الله، بلکه تحت کارگردانی شیطان رخ می‌دهد. شیطان از این موضوع خوشحال می‌شود. اما در حالی که این وضعیت شیطان را شاد می‌کند، پیامبر ما و اولیاء را اندوهگین می‌سازد. پیامبر ما صلی الله علیه و آله و سلم می‌فرماید: «مومن آینه مومن است.» پس اگر از او بدگویی کنی یا در مقابلش بایستی، بدین معناست که تو هم دقیقاً مثل او هستی و تفاوتی با او نداری. یک مومن باید عیب‌پوش باشد. حمله کردن به جماعتی دیگر تنها برای جذب مرید برای خود، در حالی که دلیل شرعی وجود ندارد، نه درست است و نه زیبا. این کار نه جزو ادب طریقت است و نه با منش آن سازگار است. باید بدانی چه می‌گویی و سخنانت را بسنجی؛ حرف‌های اضافه و بیهوده لازم نیست. باید کار نیکی را انجام دهی که برای وحدت و همبستگی لازم است تا بتوان در برابر شیطان ایستاد. این چیزی است که در این روزها بیش از همه به آن نیاز داریم. بیایید شیطان را شاد نکنیم، از او دوری کنیم و تسلیم فرمان او نشویم. اتفاقات غم‌انگیزی رخ می‌دهد. در حالی که وحدت چیزی است که الله عز و جل و پیامبر ما آن را دوست دارند. بنابراین شایسته ما نیست که از شیطان پیروی کنیم؛ ما هرگز این را تایید نمی‌کنیم. شما باید مراقب سخنان خود باشید. تنها با پوشیدن جبه و عمامه یا داشتن ریش، کسی عالم نمی‌شود. عالم دارای حکمت است؛ کسی که حکمت ندارد، به هیچ‌کس سودی نمی‌رساند. پس محتاط باشید و به آنچه می‌گویید دقت کنید. با گفتنِ صرفِ «من خوبم، تو بدی» کار درست نمی‌شود. الله عز و جل به هر کسی ویژگی خاصی عطا کرده است. همان‌طور که شیخ افندی فرمودند: یک انسان، یک مسلمان، باید به هر سویی که دلش مایل است برود. گمان نکن که تنها با حرف زدن و زورگویی می‌توانی دل‌ها را به دست آوری. دل‌ها در دست الله است. دلِ انسان به هر جا که مایل باشد، باید همان‌جا برود؛ سعی نکن به زور او را به سمت خود بکشی. الله به همه راه راست را نشان دهد. همین که پیروی صورت گیرد، دیگر فرقی نمی‌کند. از هر طریقتی که پیروی شود، همه راه الله و راه پیامبر ما صلی الله علیه و آله و سلم هستند. دعوا نکنید، علیه یکدیگر کار نکنید و مشغول دیگران نشوید. الله ما را حفظ کند. این یک نصیحت است؛ ان‌شاءالله دیگر مجبور نشویم چنین اخباری بشنویم.

اللهم کن معنا و لا تکن علینا، یا الله. الحمدلله. امروز آخرین روز ما در اینجاست. ان‌شاءالله ما برای رضای الله، به عشق پیامبر و به عشق اولیای الله سفر می‌کنیم. الحمدلله، ما با مردم بسیار و مریدان زیادی ملاقات کردیم. ان‌شاءالله این پیوندی قوی با پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، با اولیای الله و از طریق آن‌ها با الله عز و جل خواهد بود. باید پیوندی وجود داشته باشد. بدون آن، کسب ایمان یا ثابت‌قدم ماندن در ایمان و اسلام دشوار است. این پیوند ضروری است. طریقت، مردم را به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و از پیامبر به الله عز و جل متصل می‌کند. کسانی که درست فکر نمی‌کنند، ممکن است بگویند که این خوب نیست. آن‌ها ادعا می‌کنند که این شرک و غیرضروری است. آن‌ها می‌گویند نباید کسی را بین خود و الله عز و جل قرار داد. اگر این حقیقت داشت، پس چرا الله عز و جل پیامبران را فرستاد – ۱۲۴۰۰۰ پیامبر؟ او آن‌ها را برای چه فرستاد؟ اگر – همان‌طور که آن‌ها ادعا می‌کنند – نیازی به واسطه نبود، دیگر نیازی به تمام این‌ها وجود نداشت. هر کس می‌توانست هر کاری می‌خواهد بکند و مستقیماً از الله عز و جل درخواست کند. اما بدون آن‌ها ما نمی‌توانیم کاری از پیش ببریم. این مسئله‌ی مهمی برای مسلمانان است، به‌ویژه برای کسانی که امروزه با یکدیگر می‌جنگند. ما با انسان‌ها نمی‌جنگیم؛ ما با طرز فکرهای غلط می‌جنگیم. این همواره دین و عقیده مسلمانان از زمان پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بوده است. این چیزی است که ما باید ادامه دهیم و باید محکم به آن چنگ بزنیم. بدون این تکیه‌گاه، آن‌ها ما را بازیچه خود قرار می‌دهند. آن‌ها نمایش اجرا می‌کنند، فیلم می‌سازند و شما آن را واقعی می‌پندارید. شما از حقیقت فرار می‌کنید و به سوی دروغ می‌روید. شما به دنبال چیزهایی می‌روید که قابل قبول نیستند. ان‌شاءالله شما باید این راه را دنبال کنید و به مردم، کودکان و همه بیاموزید که به پیامبر احترام بگذارند. به‌ویژه سیدنا محمد (صلی الله علیه و آله و سلم). اما همه پیامبران برابرند؛ هیچ تفاوتی در آموزه‌های آنان وجود ندارد. از نظر اصل و ریشه، همه آن‌ها یکی هستند. نمی‌توان ادعا کرد – آن‌طور که برخی انجام می‌دهند – که این یکی خوب است و آن یکی بد، یا اینکه کسی مرتکب اشتباهی شده که ما اکنون باید رنج آن را ببریم. خیر، ایراد گرفتن از پیامبر، اولیای الله یا صحابه بیهوده است. تمام این افکار احمقانه، بی‌اهمیت و بی‌ارزش هستند. آن‌ها آسیب می‌رسانند و فقط بدی به بار می‌آورند. بنابراین، مهم‌ترین چیز در طریقت، حفظ احترام است. به همه احترام بگذارید، به‌ویژه به پیامبران، صحابه، اهل بیت، اولیای الله و علما. ما باید تمام کسانی را که در راه الله هستند، گرامی بداریم. هر کس علیه این سخن بگوید، احترامی ندارد. الله برای او احترامی قائل نیست و ما نیز احترامی برای چنین افرادی قائل نیستیم. الله ما را با انسان‌های خوب محشور گرداند و از انسان‌های بد و نیت‌های پلید حفظ کند. ان‌شاءالله، الله به ما توفیق دیدار دوباره و همیشگی را عطا فرماید. ما امیدواریم، همان‌طور که هر بار می‌گوییم، به زودی به سیدنا مهدی ملحق شویم، ان‌شاءالله.

فِيهَا يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ (44:4) لیله مبارکه - شبی حقیقتاً با برکت. ان‌شاءالله این آغازی نو برای اسلام، برای نیکی و برای صلح خواهد بود. ان‌شاءالله، این شبی عظیم است. بله، حقیقتاً چنین است. ان‌شاءالله، اکنون دو نیرو در جهان در برابر هم ایستاده‌اند: کفر و ایمان. این واقعیت کنونی است. اما: «إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًا» - یقیناً مکر شیطان ضعیف است. (۴:۷۶) در حال حاضر، شیطان و لشکرش - به رهبری دجال - بر همه چیز در جهان مسلط هستند. اما نترسید، الحمدلله، زیرا الله فرموده است که شیطان و پیروانش هیچ قدرتی ندارند. تنها قدرتمند، الله عز و جل است. آن‌ها گمان می‌کنند که همه چیز را تحت کنترل دارند. اما در یک ثانیه سقوط خواهند کرد. این مانند ساختن بنایی عظیم در باتلاق است؛ به سرعت در خود فرو خواهد ریخت. مهم نیست که چقدر قدرتمند پنداشته شود یا چقدر امن به نظر برسد: شالوده از ابتدا خراب بوده است. این مکانی بد و چیزی بد است - همه چیزِ آن فاسد است. نیازی نیست که از بیرون ویران شود؛ بلکه از درون می‌پوسد. پوسیده، ضعیف و بی‌رمق می‌شود، تا اینکه سرانجام بر سرشان آوار شود. شما نیازی نیست نگران باشید. البته که مسلمانان در حال حاضر فاقد قدرت هستند و تحت نفوذ شیطان و پیروانش قرار دارند. این وضعیت کنونی جهان است، اما نترسید. ان‌شاءالله: تنها در یک ثانیه، الله می‌تواند همه چیز را دگرگون کند، همان‌گونه که خود می‌خواهد. وقتی زمانش فرا رسد - و ان‌شاءالله آن زمان نزدیک است - دجال و لشکرش نابود خواهند شد. ان‌شاءالله، الله نجات‌دهنده‌ای را خواهد فرستاد تا ما را رهایی بخشد. همان‌طور که از طریق سیدنا محمد، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به ما رسیده است: مهدی (علیه السلام) خواهد آمد. و در مورد تمام این کنترلِ ادعایی: خواهید دید، آن‌ها هیچ قدرتی ندارند. ان‌شاءالله کارشان تمام خواهد شد بدون اینکه به چیزی دست یافته باشند. الله ما را حفظ فرماید تا سیدنا المهدی (علیه السلام) را ملاقات کنیم. مولانا شیخ همیشه می‌فرمایند که باید دعا کنیم و خواستار ظهور مهدی (علیه السلام) باشیم. حتی اگر رنج برای ما خوب باشد، چرا که باعث پاداش ما نزد الله می‌شود، اما تحمل این بار برای مردم دیگر تقریباً غیرممکن شده است. ان‌شاءالله، ما مشتاقانه منتظریم که سیدنا مهدی بیاید و تمام بشریت را نجات دهد.

امشب پانزدهم شعبان را در تقویم خود داریم. این چیزی است که بر ما معلوم است. این شب در قرآن کریم به عنوان شبی مبارک ذکر شده است. در این شب برای هر کس آنچه در سال آینده روی خواهد داد، نوشته می‌شود. الله عزوجل در حکمت خود می‌داند که چه پیش خواهد آمد. او به انسان‌ها دانش عطا می‌کند، اما آنچه ما می‌دانیم در مقایسه با آنچه الله عزوجل می‌داند هیچ است – حتی یک ذره غبار هم نیست. این اصلاً قابل مقایسه نیست. در این شب، ما این مناسبت را گرامی می‌داریم و دعا می‌کنیم تا در این سال محفوظ بمانیم. ابتدا از کفر، از اعمال بد و از کسانی که می‌خواهند به ما آسیب برسانند، طلب پناه می‌کنیم. درخواست می‌کنیم که نه به خود و نه به اطرافیانمان آسیبی نرسانیم. این اولین چیزی است که برای آن دعا می‌کنیم: اینکه الله نگذارد ما به راه بد بیفتیم و دیگران را گمراه نکنیم. زیرا ما این را نمی‌خواهیم؛ از الله می‌خواهیم که هرگز نگذارد ما آنگونه شویم. این بسیار مهم است. در مورد مسائل دیگر، البته می‌توانید برای هر چیزی که آرزو دارید دعا کنید – مانند داشتن یک زندگی سالم. ثروتمند بودن هم خوب است، زیرا بسیاری از مردم آرزوی آن را دارند. اما اگر ثروتی دارید، باید مراقب باشید که از راه منحرف نشوید و کارهایی را که مجاز نیستند انجام ندهید. زیرا می‌بینیم که برخی افراد با پول عقل خود را از دست می‌دهند، همانطور که برخی بدون پول. بنابراین: اگر الله به شما عطا کرد، شاکر باشید و دقت کنید که چگونه آن را خرج می‌کنید و کجا می‌روید. هر گاه چیزی خرج می‌کنید، باید با این نیت باشد که برای رضای الله است. این را فراموش نکنید؛ بسیار مهم است. اگر این کار را انجام دهید، الله برای هر سنتی که برای چیزی خرج می‌کنید، به شما پاداش می‌دهد. اگر به این موضوع فکر نکنید، هیچ برکت و فایده‌ای در آن نخواهد بود. فایده حقیقی برای آخرت است. حتی در حالی که زندگی خود را سپری می‌کنید، به یاد داشته باشید که همه چیز برای رضای الله است. می‌توانید لذت ببرید و هر کاری انجام دهید، اما با این نیت که برای الله عزوجل باشد. فراموش نکنید که الله را شکر کنید. الله را برای آنچه به ما داده است شکر کنید. او به ما قدرت داد برای عبادت، برای کمک به دیگران و برای پیروی از راه الله عزوجل. اما مانند بسیاری از مردم دیگر فکر نکنید. این بسیار مهم است: اگر الله عزوجل به شما چیزی ندهد، هیچ کاری نمی‌توانید انجام دهید. می‌توانید بسیار باهوش باشید، مدارک تحصیلی زیادی داشته باشید، این کار و آن کار را بکنید و با این حال مالک هیچ چیز نباشید. اما اگر الله بخواهد، به شما می‌دهد، حتی اگر سواد خواندن نداشته باشید. این را باید بدانید. همه چیز از تلاش خودتان حاصل نمی‌شود، بلکه از جانب الله عزوجل است. الله عزوجل به برخی از مردم عطا می‌کند و به برخی دیگر نمی‌دهد. اگر چیزی دارید، نباید الله عزوجل را فراموش کنید و باید پیوسته او را شکر کنید. زیرا اگر الله عزوجل را شکر کنید، او بیشتر می‌بخشد؛ الله عزوجل این را می‌فرماید: ...لَئِن شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ... (...اگر شکرگزاری کنید، قطعاً بر شما می‌افزایم...) (۱۴:۷) این بسیار مهم است. ان‌شاءالله، الله آن را سالی پر از برکت قرار دهد. مولانا شیخ همچنین می‌فرمودند که ما باید همیشه از الله بخواهیم که برای ما نجات‌دهنده‌ای بفرستد، سیدنا مهدی (علیه‌السلام) را برای ما بفرستد. حتی اگر همه چیز داشته باشید، باز هم به او نیاز داریم، زیرا جهان در وضعیت بسیار بدی قرار گرفته است. همه چیز در هرج و مرج فرو رفته است. هیچ راه حلی بدون سیدنا مهدی (علیه‌السلام) وجود ندارد. بنابراین همیشه از الله عزوجل می‌خواهیم که او را بفرستد تا ان‌شاءالله به ظلم در جهان پایان دهد و عدالت و نور را به ارمغان آورد. ان‌شاءالله، الله او را بفرستد.

سخنی هست: «لیس بعد الکفر ذنب». معنی آن چیست؟ بدین معناست: اگر کسی کافر باشد – یعنی در اسلام نباشد – پس هیچ گناهی سنگین‌تر از این وجود ندارد. در مورد سایر گناهان: اگر کسی کافر – یعنی بی‌ایمان – باشد، هر آنچه انجام داده است در برابر واقعیت کافر بودن، هیچ است. این یک اصل در اسلام است. امروزه مدام در اخبار می‌بینیم: «آن‌ها چنین کردند، چنان می‌کنند، اینجا این اتفاق می‌افتد، آنجا آن.» مردم می‌ترسند و می‌پرسند: «چه دارد می‌شود؟» اما همه این‌ها در برابر ایستادن مقابل الله عز و جل هیچ است. «کافر» بودن به معنای ضدیت با الله عز و جل است. این یعنی به رسمیت نشناختن الله و رد کردن دستورات او. بنابراین در این حالت، این بزرگ‌ترینِ گناهان است. این سنگین‌ترین بار را دارد. به همین دلیل است که: هرگاه کسی مسلمان شود، الله تمام گذشته را پاک می‌کند و آن شخص زندگی تازه‌ای را آغاز می‌کند. یک زندگی جدید آغاز می‌شود، پاک از گناه. پس از آن، با گذشت زمان... البته هر کسی خطا می‌کند، اما می‌توان با این گناهان به درگاه الله آمد و الله می‌بخشد. الله عز و جل می‌فرماید: «اگر طلب آمرزش کنید، شما را می‌بخشم.» اما اگر کسی مقابل الله باشد، این سنگین‌تر از هر چیز دیگری است... وقتی الله را اصلاً قبول ندارید، نمی‌توانید طلب بخشش کنید. وگرنه از چه کسی می‌خواهی طلب بخشش کنی؟ از این یا از آن؟ تو باید از میلیون‌ها انسان تک‌تک طلب بخشش کنی. اما با پذیرش اسلام و اقرار به الله عز و جل... زیرا در اصل همه پیامبران متعلق به اسلام بودند. دین الله برای بشریت، اسلام است. از آدم (علیه السلام) تا پیامبر ما سیدنا محمد (صلی الله علیه و سلم)، همه چیز اسلام بود. نباید گفت: «این مسیحیت است، این یهودیت است، این چیز دیگری است.» خیر، همه این‌ها اسلام است؛ بدین معنا که: دینِ الله است. پیام مرحله به مرحله آمد تا به سیدنا محمد (صلی الله علیه و سلم) رسید و ایشان دین را کامل کردند. پس از آن، دیگر هیچ دین و هیچ پیامبر دیگری وجود ندارد. الله به آن کسانی که هنوز در راه الله نیستند – کسانی که الله را انکار می‌کنند، با او می‌جنگند و در برابر او ایستاده‌اند – هدایت عطا فرماید. الله آن‌ها را هدایت کند تا ان‌شاءالله از این وضعیت خطرناک نجات یابند.

وَكُلُواْ وَٱشۡرَبُواْ وَلَا تُسۡرِفُوٓ (7:31) الله (عزوجل) می‌فرماید: «بخورید و بیاشامید، ولی اسراف نکنید.» اسراف نکنید؛ به اندازه‌ی کفایت بردارید و نه بیشتر. این دقیقاً همان چیزی است که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: وقتی غذا می‌خورید، خود را صددرصد سیر نکنید. شاید ۸۰، ۷۰ یا ۹۰ درصد، اما نه صددرصد. امروزه مردم نه تنها تا حد سیری می‌خورند، بلکه بسیار بیشتر از نیازشان غذا می‌خورند. و بدون رعایت آداب صحیح غذا خوردن، غذا می‌خورند. این منجر به بیماری و سستی می‌شود؛ و نه برای بدن خوب است و نه برای روح. آن‌ها فقط می‌خواهند معده خود را پر کنند. شما باید تنها به اندازه‌ای بخورید که برای عبادت و کارتان قوت داشته باشید؛ فقط آنچه نیاز دارید را بردارید. اما نه خیلی زیاد؛ اگر زیاده‌روی کنید، تبدیل به بیماری و بار سنگینی می‌شود. بنابراین ما باید از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پیروی کنیم. ایشان (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «نحن قوم لا نأكل حتى نجوع، وإذا أكلنا لا نشبع.» (ما قومی هستیم که تا گرسنه نشویم غذا نمی‌خوریم و چون بخوریم، خود را سیر نمی‌کنیم.) وقتی غذا می‌خوریم، معده را کاملاً پر نمی‌کنیم. این سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) است. همچنین سنت است که با اندکی نمک شروع کنیم. و اینکه نشسته غذا بخوریم، نه ایستاده. خیر، این با سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) مطابقت ندارد. هنگام نوشیدن یا خوردن باید بنشینید. این بسیار مهم است. امروزه اکثر مردم دقیقاً برعکس عمل می‌کنند... شیطان آن‌ها را وا می‌دارد تا برخلاف آنچه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرموده، عمل کنند. هنگام خوردن فست‌فود، ایستاده غذا می‌خورید. ایستاده می‌نوشید. حتی گاهی در ماراتن‌ها یا رویدادها می‌بینم که در حال دویدن به آن‌ها آب داده می‌شود. این بسیار بد و بسیار مضر است. به‌ویژه وقتی خسته‌اید، راه می‌روید یا می‌دوید، باید قبل از نوشیدن آب، لحظاتی کوتاه – شاید یک یا دو دقیقه – بنشینید. در حین دویدن آب ننوشید. ایستاده نوشیدن و خوردن؟ چه کسی برای غذا خوردن می‌ایستد؟ تنها حیوانات، زیرا آن‌ها نمی‌توانند نشسته غذا بخورند. آن‌ها ایستاده می‌خورند و می‌نوشند، چون نمی‌توانند بنشینند. اما حتی آن‌ها هم در حال دویدن غذا نمی‌خورند؛ وقتی می‌خواهند بخورند، می‌ایستند. وقتی می‌خواهند بنوشند، توقف می‌کنند تا آب بخورند. انسان‌ها هر عادت بدی را تقلید می‌کنند. ایستاده غذا خوردن تبدیل به عادت شده است. تنها تعداد اندکی نشسته غذا می‌خورند، با نمک شروع می‌کنند و با «بسم الله الرحمن الرحیم» و دعا آغاز می‌کنند. وقتی کارتان تمام شد، باید دعا کنید و سپس به سر کار، درس یا هر آنچه باید انجام دهید، بروید. به‌علاوه، وقتی روزه می‌گیرید، باید سحری بخورید. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند که در سحری برکت و سلامتی نهفته است. برای افطار باید روزه خود را با خرما باز کنید، یا اگر خرما نیست، با آب. این سنت است، الحمدلله. برای تمام روز، در طول هر ۱۲ ماه، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به ما نشان داده‌اند که چگونه زندگی کنیم و از راه ایشان پیروی نماییم. پیروی از راه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، اولاً برکت و ثانیاً سلامتی و خوشبختی می‌آورد. تمام خیر در راه ایشان است. خداوند ما را در راه ایشان ثابت‌قدم بدارد و از این آموزه‌های جدید شیطان و لشکریانش دور نگه دارد. ما باید از آن‌ها بر حذر باشیم. آن‌ها فقط بدی، بیماری، غم و بدبختی می‌خواهند؛ این چیزی است که آن‌ها می‌خواهند. اما پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، الحمدلله، ان‌شاءالله ما را از آن حفظ خواهد کرد.

قبول کردن دعوت، مطابق با سنت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم است. الحمدلله، هر زمان که آنها ما را دعوت می‌کنند – چه به اینجا یا به جای دیگری – تا با پسران و برادرانمان ملاقات کنیم، ذکر الله را بگوییم، بر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم صلوات بفرستیم و برای رضای الله دور هم جمع شویم. این یکی از دستورات پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم است. و الله ما را به یکدیگر نزدیک‌تر می‌کند تا محبت، احترام و شادی بیشتری نسبت به هم احساس کنیم. بنابراین، این مکان‌ها، مکان‌های مبارکی هستند. زیرا آنها سال‌هاست که در اینجا نماز می‌خوانند، روزه می‌گیرند، صدقه می‌دهند و به کودکان و بزرگسالان آموزش می‌دهند تا قرآن بخوانند و احادیث پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را بشنوند. پس این مکانی است که نزد الله پذیرفته شده است. به ویژه در کشورهایی مانند اینجا که کشورهای اسلامی نیستند؛ اما الله عز و جل به ما این امکان را داده است که این کار را در اینجا انجام دهیم. در زمان‌های گذشته، هیچ مسلمانی نمی‌توانست اسلام را در یک کشور غیرمسلمان عملی کند. اما اکنون، سبحان‌الله، الله درها را برای آن گشوده است. با این حال، حتی اگر [درها] باز باشد، بسیاری از مردم – یا بسیاری از موجودات – از این مکان راضی نیستند. زیرا در اینجا، در کشورهای غیرمسلمان، اغلب نه نام الله برده می‌شود و نه نماز آن‌گونه که الله دستور داده اقامه می‌شود؛ از این رو شیطان از آن ناراضی است. اما از هر چه شیطان ناراحت است، ما باید از آن خوشحال باشیم. از هر چیزی که شیطان را خوشحال می‌کند، ما خشنود نیستیم. ما با شیطان موافق نیستیم. ما با پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم موافق هستیم. ما پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را دوست داریم. ما اهل بیت و اصحاب او را دوست داریم. ما صحابه را دوست داریم. ما اولیاءالله، آن انسان‌های مبارک، و محبوبان الله عز و جل را در همه جا دوست داریم. الحمدلله، وقتی مردم اینجا به هر کشوری سفر می‌کنند، فوراً به زیارت مقام این بزرگان می‌روند. چرا؟ زیرا الله در آنجا نیز آنها را با نور مبارک خود، «نور» خود، غرق رحمت می‌کند. به همین دلیل است که ما می‌گوییم چنین مکانی در این کشورها نعمتی از جانب الله عز و جل است که برای اطرافیان هدایت و «هدایه» به ارمغان می‌آورد. و همچنین برای خود ما، تا الله عز و جل را فراموش نکنیم و پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم را از یاد نبریم. بنابراین ما باید با تمام توان و با هر نوع حمایتی کمک کنیم. حتی اگر فقط بیایید، با جماعت بنشینید، یاد الله کنید و ذکر بگویید، این برای شما امری بسیار بزرگ است. شما اصلاً نمی‌توانید منفعتی را که برای کسی که به مجلس ذکر الله می‌آید حاصل می‌شود، تصور کنید. او ممکن است با بارهای سنگین بسیاری بیاید، اما به واسطه این مجلس و این نشست، آن بارها از دوش او برداشته می‌شود و الله به او پاداش، برکت و سعادت عطا می‌فرماید. این فایده مجلسی است که در آن صلوات بر نبی فرستاده می‌شود، زیرا الله عز و جل به مومن دستور می‌دهد که بر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم درود و سلام بفرستد. پس ما سعی می‌کنیم... ماشاءالله، فکر می‌کنم آنها شاید بیش از بیست سال یا حتی بیشتر است که اینجا هستند. مردم هر بار می‌آیند: برای جمعه، عید، ماه رمضان؛ و گمان می‌کنم در تمام شب‌های مبارک نیز مجلس برگزار می‌کنند. پس آنها تمام این مدت برای چه کسی کار می‌کنند؟ برای الله عز و جل. الله عز و جل در رحمت خود به چیزهای کوچک نگاه نمی‌کند؛ او به دنبال عیب‌جویی نیست. وقتی به اینجا می‌آیید، فکر نکنید که بدون بخشیده شدن خواهید رفت؛ الله شما را خواهد بخشید. او ما را می‌بخشد زیرا راضی است؛ ما مانند کودکان یا چیزی شبیه به آن هستیم. وقتی کودکی کار اشتباهی انجام می‌دهد، مردم از او عصبانی نمی‌شوند. او هنوز کوچک است، خیلی کوچک؛ ما کار بدخواهانه‌ای انجام نمی‌دهیم. بنابراین ما چیزی به او نمی‌گوییم؛ گاهی حتی به کاری که انجام داده می‌خندیم، حتی اگر شیطنت کرده باشد. به همین دلیل، ما نیز وقتی به اینجا می‌آییم مانند نوزادان، مانند کودکان هستیم. ما اشتباهات زیادی مرتکب می‌شویم، اما الله ما را می‌بخشد و از رحمت خود به ما عطا می‌کند و با همه خوبی‌ها پاداش می‌دهد. امروزه ما در همه جا نیازمندیم، نه فقط در کشوری مانند اینجا که یک کشور غیرمسلمان است. اکنون مردم در همه جا در یک وضعیت هستند. همان‌طور که کسی در لندن است، در بیروت هم همان‌گونه است و در برلین هم همین‌طور. کسی که در قاهره است درست مانند کسی است که در بریستول است؛ در پاکستان هم همین‌طور هستند. زیرا آنها به یکدیگر یاد می‌دهند که یکسان عمل کنند. آنها از نفس خود پیروی می‌کنند و گمان می‌کنند که این خوب است؛ و این‌گونه در سراسر جهان یکسان شده است. به همین دلیل ما به رهبری و هدایت نیاز داریم تا مردم بتوانند خوب و بد را تشخیص دهند. امروزه آنها فقط بدی را آموزش می‌دهند. حتی در دورافتاده‌ترین مکان‌ها، چیزهای بدی می‌آموزند که برای انسان‌ها نامناسب است، چه رسد به مومنان. حتی برای حیوانات هم خوب نیست. به همین دلیل الله عز و جل به دنبال مکانی مانند اینجا می‌گردد که مومنان در آن جمع می‌شوند. او این مکان را غرق در رحمت، قدرت و پاداش معنوی خود می‌کند. و این پاداش، این دنیا را زنده نگه می‌دارد. بدون آن شما نمی‌توانید صاحب هیچ چیزی باشید. زیرا پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم درباره این اولیاءالله می‌فرماید: Bihim tumtarun, bihim tunsarun, bihim turzaqun. به خاطر این انسان‌ها – که ابدال، اوتاد و اخیار هستند، این اولیاءالله – پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می‌فرماید: به خاطر آنهاست که الله باران می‌فرستد. به واسطه این انسان‌هاست که او پیروزی عطا می‌کند. به واسطه این انسان‌هاست که الله روزی می‌دهد. به واسطه این انسان‌هاست که همه اینها اتفاق می‌افتد، توسط الله و با حکمت او. برخی از مردم از اولیاءالله راضی نیستند؛ آنها می‌گویند: «آنها مثل ما هستند، آنها بی‌اهمیت‌اند و فقط الله این‌ها را می‌دهد.» الله عز و جل، و پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نیز این را تایید می‌کند، آنها را در آن جایگاه قرار داده است. مردم به دنبال حکمت نهفته در آن نیستند. او حکمت را در این قرار داده است که این برکت را برای زمین و برای مومنان حفظ کند. بدون آنها، تنها غضب الله عز و جل نازل می‌شد و کار تمام دنیا تمام بود و کاملاً بیچاره می‌شدند. اما به واسطه این انسان‌ها، الله به آنها برکت می‌دهد و آنها این رحمت و برکت را در میان مردم پخش می‌کنند. به همین دلیل، او این باران یا چیزهای دیگر را فقط برای مومنان نمی‌فرستد؛ بلکه برای همه انسان‌ها، برای حیوانات و برای همه چیز است. این وظیفه آنهاست؛ آنها این کار را به خواست الله انجام می‌دهند. الله عز و جل آنها را برگزیده و به شرق و غرب فرستاده است و آنها مشغول به این وظیفه و این کار هستند. تا زمانی که طبیعتاً – چون آنها ابدی نیستند – باید از دنیا بروند. وقتی آنها می‌میرند، الله برای هر کدام جانشینی می‌فرستد؛ اگر یکی بمیرد، الله کس دیگری را به جای او می‌فرستد. این روال ادامه دارد تا زمانی که مهدی علیه السلام و عیسی علیه السلام بیایند؛ آنها این‌گونه خواهند بود. و البته، وقتی زمان مهدی (علیه السلام) و عیسی (علیه السلام) به پایان برسد، تمام مومنان از دنیا برده می‌شوند و فقط غیرمومنان باقی خواهند ماند. ما خواهان برکت و حمایت آنها برای خودمان، برای مسلمانان، برای مومنان و به ویژه برای پیروان طریقت هستیم. آنها نسبت به سایر مردم به ایشان نزدیک‌ترند؛ پیروان طریقت به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و الله عز و جل بسیار نزدیک هستند. بنابراین شاید بپرسید: «آیا ما هم نمی‌توانیم این‌گونه باشیم؟» اگر این راه را دوست دارید، به این راه بیایید؛ هیچ‌کس مانع ورود شما به این مسیر نمی‌شود. هیچ‌کس به شما حسادت نمی‌کند؛ هیچ‌کس شما را رد نمی‌کند. بیایید، این راه را بروید، محبوب الله باشید و خوشبخت باشید؛ برنده باشید. در غیر این صورت، ناامید نباشید و از چیزهایی که نمی‌توانید تغییر دهید خشمگین نشوید. دیروز، الحمدلله، ما ذکر ختم خواجگان را در مسجد پکهام داشتیم. قبل از آن، به دیدن یک مرید رفتیم، یک شاگرد قدیمی مولانا شیخ – بسیار پیر. و او از یک بیماری سخت رنج می‌برد. و ماشاءالله، پرسیدم: «حالت چطور است؟» او گفت: «الحمدلله، من از دیدن شما بسیار بسیار خوشحالم.» گفتم: «من می‌خواستم هفته پیش به دیدنت بیایم، اما ما...» او گفت: «مشکلی نیست. هر چه الله بخواهد همان می‌شود؛ اصلاً مشکلی نیست.» «آن را مشکل ندان. حال شما چطور است؟ من هم خوبم.» او نارسایی کلیه دارد و دیگر نمی‌تواند خوب راه برود. اما چهره‌اش ماشاءالله مانند یک شیر بود، بدون ترس از هر چیزی که برایش پیش آمده است. او فقط کاملاً تسلیم شده بود و تمام مدت مولانا را یاد می‌کرد. او می‌گفت: «مولانا این را گفت، آن کار را کرد، ما این‌طور با او رفتیم، این‌طور آمدیم.» او نه به بیماری‌اش اشاره کرد، نه به رنج، دردها یا هیچ چیز دیگر. او خود را کاملاً به الله عز و جل سپرده است. اگر کسی بتواند این کار را انجام دهد، بسیار آرام و بسیار خوشبخت خواهد بود. هیچ چیز او را آزار نمی‌دهد. امروزه مردم برای یک چیز کوچک به دکتر می‌دوند، به بیمارستان می‌دوند، ام‌آرآی، عکس‌برداری با اشعه ایکس، آزمایش خون و همه کار انجام می‌دهند. بعد می‌گویند: «اوه، الحمدلله، ما مشکلی نداریم.» این فقط توهم بود که «ما در وضعیت بدی هستیم». و در حالی که هیچ مشکلی ندارند. اما این مرد هر نوع بیماری دارد، ولی برایش اهمیتی ندارد. او گفت: «این خواست الله است، و او این را می‌خواهد و این اتفاق خواهد افتاد، بنابراین برای من مشکلی نیست.» امروزه مردم از چیزهای بسیار کوچک شکایت می‌کنند. اگر شما شکایت کنید... الله عز و جل کسانی را که شکایت می‌کنند دوست ندارد. زیرا او می‌فرماید: «بنده من علیه من سخن می‌گوید؛ او شکایت می‌کند.» «من همه این نعمت‌ها، همه این موهبت‌ها را به آنها دادم و با این حال بنده‌ام شکایت می‌کند.» بنابراین الله عز و جل از این موضوع راضی نیست. پس، هرگاه مسئله‌ای داشتید، شکایت نکنید. فقط از الله عز و جل بخواهید که به شما سلامتی، روزی، خوشبختی با خانواده‌تان و زندگی خوب عطا کند. و مهم‌ترین چیز این است که به شما ایمان قوی عطا کند. ایمان قوی مهم‌ترین چیز در این زندگی است. بدون ایمان هیچ فایده‌ای وجود ندارد. شاید اگر ایمان نداشته باشید، یک صندلی از شما بهتر باشد. ان‌شاءالله الله به ما این ایمان را عطا کند و ما را با الله عز و جل، با همه، با پیامبر، با برادران مؤمن و باایمانمان، خانواده و فرزندانمان خوشبخت گرداند. آن‌ها انسان‌های بسیار مهمی هستند؛ ان‌شاءالله با این افراد خوب رفتار کنید. ان‌شاءالله الله به شما پاداش دهد، همیشه حفظتان کند و شما را توفیق خدمت به مؤمنین دهد. همچنین در مورد غیرمؤمنان، ان‌شاءالله، الله آن‌ها را نزد شما بفرستد تا شهادتین بگویند و در راه الله عز و جل قرار گیرند تا در خانه الله عز و جل، جنت الفردوس باشند، ان‌شاءالله.

امروز، الحمدلله، جمعه است. این هدیه‌ای از جانب الله به پیامبر، صلی الله علیه و سلم، و امت ایشان است. پیامبر، صلی الله علیه و سلم، مقام جمعه را گرامی داشتند و اعلام فرمودند که الله عز و جل این روز را، که بهترینِ روزهاست، به‌طور ویژه برای امت محمد، صلی الله علیه و سلم، برگزیده است. روز جمعه روزی خاص است و هر شبِ جمعه، شبی پربرکت می‌باشد. از همان آغاز – یعنی از مغرب شبِ قبل تا روز شنبه – در این روز همه چیز ارزش والاتری دارد. در این روز الله جهان را آفرید و روز قیامت نیز در همین روز برپا خواهد شد. این روز برای مسلمانان اهمیت زیادی دارد، زیرا در این شب الله به ارواح مسلمانانِ فوت‌شده اجازه می‌دهد تا به دیدار خانواده‌هایشان بیایند. بنابراین، شما نیز باید هدیه‌ای برای آنان بفرستید. البته این هدیه با رسوم گروه‌های خاصی که کافر یا غیرمسلمان هستند، متفاوت است. آن‌ها به دنبال برکت جمعه نیستند؛ بلکه برخی غذا یا الکل بر سر مزار خانواده‌هایشان می‌گذارند و گمان می‌کنند که این کار به آن‌ها نفع می‌رساند. این راه و روش غیرمسلمانان است. برای مسلمانان، برترین عمل – همان‌طور که پیامبر، صلی الله علیه و سلم، فرمودند – این است که در صورت امکان به زیارت قبور والدین بروند و در آنجا سوره یاسین را تلاوت کنند. این زیباترین هدیه برای آنان است. البته می‌توانید به نیت آن‌ها صدقه نیز بدهید. می‌توانید به دیگران کمک کنید با این نیت که پاداش آن به ایشان برسد. همچنین پیامبر، صلی الله علیه و سلم، فرمودند: هرگاه کار نیکی انجام می‌دهید – مانند نماز خواندن یا روزه گرفتن – شایسته است آن را به والدین و عزیزان خود هدیه کنید. الله عز و جل همان پاداش را به آنان عطا خواهد کرد، بدون آنکه از پاداش خودِ شما چیزی کاسته شود. این فضلی از جانب الله است. شما در این میان چیزی از دست نخواهید داد. بلکه برعکس، سود خواهید برد. پدر و مادرتان خوشحال خواهند شد و برکت دریافت خواهند کرد. همه این‌ها به آنان می‌رسد. به محض اینکه آن‌ها از دنیا می‌روند، امکان جمع‌آوری پاداش برایشان پایان می‌یابد – همان‌طور که پیامبر، صلی الله علیه و سلم، فرمودند – مگر از طریق این اعمال نیک که از سوی خانواده یا دیگران انجام می‌شود. البته صدقه جاریه و علم سودمندی که به مردم کمک کند نیز شامل این موارد می‌شود. نه دانشی که باعث فساد یا زیان مردم شود. الله همه چیز را برای خیر و صلاح بشریت فراهم کرده است. الله عز و جل آنان را فرا می‌خواند تا خود را نجات دهند. اما آن‌ها روی برمی‌گردانند. شما می‌دانید که انسان‌ها معمولاً از آتش فرار می‌کنند، اما این افراد مستقیم به سوی آن می‌دوند. آتش مسئله ساده‌ای نیست؛ سوختن بدترین درد برای هر کسی است. حتی جراحت جسمی نیز با درد آتش قابل مقایسه نیست. به همین دلیل، الله عز و جل به ما دستور می‌دهد که خود را از دوزخ حفظ کنیم و از آتش دور نگه داریم. وارد بهشت شوید. الله مهربان است و راه‌هایی را برای همه می‌گشاید تا ان‌شاءالله وارد بهشت شوند. الله همه آنان را هدایت فرماید. و الله ما را از شر حفظ فرماید، ان‌شاءالله.

رجب گذشت و ما در شعبان هستیم؛ ما به نیمه شعبان نزدیک می‌شویم. این ماهِ مبارکی است، ماهِ پیامبر، صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم. الحمدلله، این نعمت بزرگی است که کاری را انجام دهیم که الله از آن خشنود است. او این توفیق را به همه ما ارزانی داشته تا به خاطر عشق به او، عشق به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) و عشق به اولیاءالله دور هم جمع شویم. بسیار مهم است که عشق بورزیم و شادی را به قلب‌های مردم هدیه دهیم. نفرت‌پراکنی نکنید و افکار بد در سر نپرورانید. این لطف بزرگی از جانب الله است، یک نعمت – بزرگترین نعمت – که تحت فرمان او باشیم و نه خارج از آن. اگر از فرمان او پیروی کنید، در امان هستید. اگر تحت فرمان او نباشید، نافرمان هستید و همیشه با مشکلات و دردسر مواجه خواهید شد. هیچ چیز برای شما عاقبتِ خوشی نخواهد داشت. شاید به فکر پیروی از کسانی بیفتید که می‌گویند: «بیایید، ما همه چیز به شما می‌دهیم؛ این راه را رها کنید.» بسیاری از مردم به دنبال دنیا می‌دوند و آنچه را که تاکنون به آن عمل می‌کردند، رها می‌کنند. اما این کار برایشان سودی ندارد، جز بدبختی – دقیقاً برعکسِ آنچه انتظار داشتند. و اگر برخی می‌روند... الله ما را حفظ کند... ان‌شاءالله که بازگردند. اگر بازنگردند، حقیقتاً حال و روز بدی خواهند داشت. ما همیشه می‌گوییم: «اللهم ثبّتنا علی الحق» (ای الله، ما را بر حق استوار بدار). الله ما را در این مسیر حفظ کند و نگذارد از آن منحرف شویم. این بسیار مهم است؛ ما باید هوشیار باشیم، زیرا شیطان در کمین هر کسی است که کار نیک انجام می‌دهد. او خسته نمی‌شود، دست برنمی‌دارد و این تا پایان عمر ادامه دارد. به همین دلیل، مجالس این‌چنینی – یا هر جایی که با دیگر مریدان هستید – ضروری هستند. حتی اگر فقط هفته‌ای یک بار، یا هر دو سه هفته یک بار باشد، باید حداقل با انسان‌های خوب نشست و برخاست کنید. تا اینکه... الله به شما برکت دهد، ان‌شاءالله. باشد که او شما را از انحراف از این راه حفظ کند. الله ما را نجات دهد.