السلام عليكم ورحمة الله وبركاته أعوذ بالله من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين. مدد يا رسول الله، مدد يا سادتي أصحاب رسول الله، مدد يا مشايخنا، دستور مولانا الشيخ عبد الله الفايز الداغستاني، الشيخ محمد ناظم الحقاني. مدد. طريقتنا الصحبة والخير في الجمعية.

Latest translations

2026-11-03

Other
الله ما را — الحمدلله — به بهترین شیوه آفریده است. و او برای ما انسان‌ها فقط خیر و نیکی می‌خواهد. در مقابل، شیطان هیچ خیری برای انسان‌ها نمی‌خواهد. متأسفانه بیشتر مردم به دنبال شیطان می‌روند، زیرا او به آنها وانمود می‌کند: «ببینید، آنچه به شما می‌دهم شما را خوشبخت خواهد کرد.» و به مردم تلقین می‌کنند که اگر نماز نخوانند و مجبور به اطاعت از الله و پیامبر نباشند، آزاد و خوشبخت خواهند بود. و مردم دقیقاً همان کاری را می‌کنند که شیطان می‌خواهد: «از من پیروی کنید، تنها از این راه خوشبخت می‌شوید.» در حالی که خوشبختی حقیقی باید همیشگی و جاودانه بماند. نه فقط برای این دنیای کوتاه، این دنیا. زیرا همان‌طور که همه می‌دانند، خوشبختی در این دنیا بسیار زودگذر است. الله انسان را در چنین صورت کاملی آفریده است. او به ما زیباترین صورت را بخشیده است. این سعادت برای مؤمنان مقدر شده است، اما دیگران نیز مشتاق آن هستند. زیرا افراد بی‌ایمان به دنبال شیطان می‌روند، به این امید که او خوشبختشان کند. آنها گمان می‌کردند که در آنجا به رضایت و آرامش درونی می‌رسند. بنابراین، قدم‌به‌قدم به آنچه او پیشنهاد می‌دهد تن می‌دهند. یک روز، دو روز، یک ماه — و بعد از آن دلزده و سیر می‌شوند. آنها بیشتر طلب می‌کنند. و باز هم برایشان کافی نیست. این روند بی‌پایان ادامه دارد. هیچ پایانی ندارد. یک چرخه باطل محض. اینجا در این کشور، در خیابان‌های کلمبو، دیدیم که ارتش مانند پلیس بازرسی‌های ناگهانی انجام می‌دهد. به ما توضیح دادند که ارتش علیه معتادان به مواد مخدر اقدام می‌کند. دقیقاً همین، آشکارترین درس عبرت برای همه ماست. وقتی مواد مصرف می‌کنند، شاید برای نیم ساعت، نصف روز یا یک روز حال خوبی داشته باشند. اما بعد از آن بیدار می‌شوند و عذاب جهنمی می‌کشند، فریاد می‌کشند و اگر مواد به دستشان نرسد، بی‌قراری و پرخاش می‌کنند. از ظاهرشان پیداست که چقدر تباه و نابود شده‌اند. به همین دلیل دولت‌ها در سراسر جهان با آن مبارزه می‌کنند، اما هیچ‌کس واقعاً حریف مهار آن نمی‌شود. زیرا چه چیزی پشت این ماجراست؟ این نفس اماره در خالص‌ترین شکل خود است. کاملاً واضح دیده می‌شود که این نفس چه بر سر انسان می‌آورد. و وقتی انسان‌ها به این نقطه می‌رسند — و افراد زیادی به آن گرفتارند — در واقع دیگر کارشان تمام است. خانواده‌هایشان وقت و پول صرف کرده‌اند، گذاشتند حرفه‌ای بیاموزند، و در نهایت هیچ‌کس دیگر آنها را استخدام نمی‌کند. هیچ‌کس به آنها کار نمی‌دهد، زیرا توانایی کار کردن ندارند؛ آنها کاملاً تباه شده‌اند. با آنها مانند زباله رفتار می‌شود — انسان‌هایی که دیگر فقط آسیب می‌رسانند. آنها به باری سنگین برای کشور و برای تمام این دنیا تبدیل شده‌اند. آنها کاملاً گمگشته‌اند: نه می‌توان آنها را به کارخانه‌ای فرستاد، نه آموزش داد و نه به‌طور مفیدی به کار گرفت. زیرا این اعتیاد ویرانگر، کنترل کامل آنها را در دست گرفته است. و دقیقاً همین سرنوشت در انتظار هر کسی است که کورکورانه از هوس‌های نفس خود پیروی کند. چنین انسانی دیگر هیچ فایده‌ای برای جامعه ندارد. بنابراین باید نفس خود را مهار کنیم و خوشبختی را در تنها منبع حقیقی آن بجوییم. خوشبختی حقیقی تنها نزد الله است. مانند نشئگی ناشی از مواد مخدر نمی‌پرد که پس از آن همه‌چیز تمام شود... خیر. تو نماز می‌خوانی، و الله قلبت را سرشار از آرامشی عمیق می‌کند. تو روزه می‌گیری، و الله سعادت و سرور را در سینه‌ات افزون می‌سازد. تو صدقه می‌دهی، و قلبت سبک‌بال و شادمان می‌شود. این خوشبختی هرگز از بین نمی‌رود. اگر از اینجا آغاز کنی، به رضایت و آرامش واقعی دست می‌یابی. و چنین خوشبختی‌ای پایانی ندارد. این بی‌پایان و بی‌کران است. مسلماً گاهی رنج می‌کشی، اما با این آگاهی که همه‌چیز از جانب الله است، آن را با شکیبایی تحمل می‌کنی. و از الله امید و آرامش می‌طلبی تا این رنج تو را در هم نشکند. شاید غم و اندوه به سراغت بیاید. اما حتی برای این اندوه نیز الله پاداشی برای تو آماده کرده است. و آگاهی از این پاداش، دوباره به تو تسلی و امید می‌بخشد. بسیاری از ما عزیزانمان را از دست داده‌ایم یا آزمون‌های سختی را پشت سر گذاشته‌ایم — و هر کس پایدار بماند، الله پاداش فراوانی به او می‌دهد. بی‌دلیل نیست که یکی از نام‌های او «الصبور» — بسیار شکیبا — است. هیچ‌کس با از دست دادن فردی نزدیک و عزیز احساس شادی محض نمی‌کند. اما از روی تسلیم در برابر الله، برای هر آنچه مقدر فرموده می‌گوییم «الحمدلله». چه نعمت باشد و چه آزمونی دشوار — برای همه‌چیز می‌گویی «الحمدلله». و در این امر پاداش عظیمی نهفته است که الله به بندگانش عطا می‌کند. درِ بازی وجود دارد. او ما را ندا می‌دهد: «بیایید! نروید! درهای بسته را نکوبید. این در باز است، وارد شوید! راه‌های دیگر را نجویید.» همه درهای دیگر به گمراهی ختم می‌شوند. تنها یک در نجات‌بخش است: درگاه الله. الله ما را انسان‌هایی نیک و راستین حفظ کند و نگذارد مانند مردگان متحرک گام برداریم. نه مانند انسان‌هایی که کاملاً سرگردان و بی‌هدف در زندگی پرسه می‌زنند. نه، بیایید با نور الله، با نور الهی او زنده باشیم. تا خود نیز نوری باشیم. الله این نور را درست در دل قلبت می‌نهد. و آن‌گاه به میان مردم می‌روی و به همنوعانت نور می‌بخشی. الله در قرآن می‌فرماید: به هر کس که او نوری ندهد، هیچ نوری نخواهد داشت. مؤمنان راستین این نور را در درون خود دارند و تمام محیط پیرامونشان را روشن می‌سازند. آنها برای اطرافیان خود خیر و برکت به همراه می‌آورند. ما باید — ان‌شاءالله — از آن کسانی باشیم که برای گمراهان، هدایت و روشنگری به ارمغان می‌آورند. آنها باید به راه الله بازگردند، پیش از آنکه مهلت عمرشان به پایان برسد. همه ما باید به سوی الله و به راه او بازگردیم. هرگز از این راه منحرف مشو. زیرا هر کس از این راه بیرون رود، گمراه و هلاک می‌شود. الله ما را بر راه خود استوار بدارد. و اینجا، الحمدلله، از صمیم قلب خوشحالم که می‌بینم امروز جان‌های پاکِ بیشتری نسبت به دفعه گذشته گرد هم آمده‌اند، الحمدلله. آنها در چنین مکانی گرد هم می‌آیند، در کنار کسانی که راه را به سوی خوشبختی حقیقی و جاودانه به آنها نشان می‌دهند. الله به همه شما برکت دهد.

2026-11-03

Other
سعادت ابدی، آن چیزی است که قلبت را شادمان می‌سازد. هیچ خوشبختی دیگری چنین نیست، زیرا همه‌چیز در این زندگی پایانی دارد. برای سعادت ابدی باید الله را دوست بداری و پیامبر صلی‌الله علیه و آله و سلم را دوست داشته باشی. این اولیاء الصالحین و عبادالله الصالحین را دوست بدارید، با آنها باشید و از ایشان طلب برکت کنید. الحمدلله، ما همین الان مجلسی برای بزرگداشت سیدنا احمد الرفاعی کبیر برگزار کردیم. او یکی از بزرگ‌ترین اولیاءالله از زمان بیش از هزار سال پیش بود. او صاحب کراماتی بزرگ و اموری عظیم است. بدین‌گونه همهٔ مردم کرامت او را تجربه می‌کنند و از مدد او بهره‌مند می‌شوند. برکت او سرازیر می‌شود، در حالی که مردم از او مدد می‌جویند و قرآن تلاوت می‌کنند و تسبیح و تهلیل و صلوات می‌فرستند. آنان از آن بهره‌مند خواهند شد. این راهی است برای آنکه ان‌شاءالله دل‌هایتان شاد شود، زندگی‌تان به کمال برسد و نسلی نیکو داشته باشید، ان‌شاءالله. الله شما را محفوظ بدارد، زیرا بزرگ‌ترین دشمن این مردم — شیطان و پیروانش — اولیاءالله را دوست ندارند، پیامبر صلی‌الله علیه و آله و سلم را دوست ندارند. از این رو: هر اندازه شیطان از کسی بیزارتر باشد، شما باید او را بیشتر دوست بدارید. این یک صحبت کوتاه و پندی مختصر (نصیحت) برای همهٔ ماست، ان‌شاءالله. اکنون ختم خواجگان را به‌جا می‌آوریم، ان‌شاءالله. ما در اینجا، الحمدلله، همراه با افرادی از طریقت‌های متعدد گرد هم آمده‌ایم. رفاعی، شاذلی، قادری، نقشبندی، چشتی — همهٔ طریقت‌ها، ما باید با هم متحد باشیم. ما نباید با یکدیگر دشمنی بورزیم؛ همین حالا هم به اندازهٔ کافی دشمن داریم. شیطان و پیروانش دشمنان ما هستند، نه اهل طریقت. همهٔ این اولیاءالله بزرگ تاج سر ما هستند. الحمدلله، امسال الله به ما توفیق داد که همهٔ این اولیا را در بغداد زیارت کنیم: سیدنا عبدالقادر گیلانی، سیدنا سری سقطی، معروف کرخی — همهٔ آنها که شاید نزدیک به ۷۰ تن بودند. به‌ویژه احمد رفاعی: ما اختصاصاً به آرامگاه او که بسیار دور از بغداد است سفر کردیم و در آنجا کرامت او را تجربه نمودیم. همسرم بسیار در رنج و عذاب بود، نمی‌دانم از چه چیزی. او گمان می‌کرد سحر و جادوی سیاه یا چیزی شبیه به آن باشد. الحمدلله، پس از آن همه‌چیز برطرف شد، الحمدلله. کرامات اولیاءالله و معجزاتشان حتی بیشتر از زمان حیاتشان است. پس الحمدلله، ما قدردان همهٔ این‌ها هستیم، و اگر کسی بگوید «ما بهتریم» — هیچ دلیلی برای گفتن چنین سخنی وجود ندارد. ما با نهایت احترام به همهٔ آنها حرمت می‌گذاریم، ان‌شاءالله، و از همهٔ ایشان طلب مدد می‌کنیم. نسبت به آنان بی‌ادبی و بی‌احترامی نکنید و سخن بدی درباره‌شان نگویید. در مورد برخی از آنان، سخن گفتن علیه ایشان می‌تواند عواقب بسیار وخیمی به همراه داشته باشد. پس این دومین نصیحت است: همیشه با کمال ادب و با بهترین رفتار با همهٔ اولیاءالله روبه‌رو شوید، ان‌شاءالله.

2026-11-01

Other
Dharhum Ya'kulu Wa Yatamatta'u Wa Yulhihimu Al-'Amalu (15:03). الله عزّ و جلّ می‌فرماید: بگذار این مردم در دنیا بخورند، خوش‌گذرانی کنند، برقصند و مال بیندوزند. پشت این کارها تنها این امید واهی نهفته است که از این طریق خوشبخت شوند. این دقیقاً همان چیزی است که امروز در سراسر جهان می‌بینیم. همه فقط در پی دنیا هستند: چگونه می‌توانم خودم را خوشبخت کنم؟ خوشبختی با پول، طلا، خودروها، زنان — با هر چیز دیگری. فکر و ذکر مردم فقط حول همین می‌چرخد. به‌ویژه در این کشور، این وضعیت بسیار افراطی است. چرا؟ چون پول دارند و گمان می‌کنند خوشبختی همین است. در حقیقت، این اصلاً خوشبختی نیست. آن‌ها هنوز هم از خود می‌پرسند: چگونه خوشبخت‌تر شویم؟ آیا با خرید خانه‌ای گران‌تر، خودرویی گران‌تر، کفش‌ها، لباس‌ها یا غذایی گران‌تر؟ افکارشان فقط گرد همین چیزها می‌چرخد. این هیچ ربطی به این ندارد که یک انسان در واقع چگونه باید باشد. زیرا الله به انسان عقل بخشیده است تا بیندیشد و خیر را از شر بازشناسد. حیوانات نمی‌دانند چه چیزی خوب است. آن‌ها فقط به دنبال خوراک‌اند — و نه هیچ چیز دیگر. اما انسان قطعاً باید فراتر از این باشد. انسان باید این حقیقت را درک کند. Afahasibtum Annama Khalaqnakum Abatha (23:115). ما شما را نیافریدیم تا فقط بیهوده‌کاری کنید، سرگرم خودتان باشید، نَفستان را خشنود سازید و بردهٔ نَفْس و هوا و هوس‌های آن باشید. خیر، الله عزّ و جلّ شما را برای چنین چیزی نیافریده است! او شما را برای سعادت راستین آفریده است. و خود از این سعادت سخن گفته است: Wa-Llahu yad'u ila dari s-salam (10:25). الله انسان‌ها را به سعادت و سرای سلامت و آرامش فرا می‌خواند. سلامت و صلح در اینجا به معنای سعادت حقیقی است — نه آن صلحی که مردم این جهان از آن دم می‌زنند. بسیاری از صلح دم می‌زنند، اما برای دستیابی به این آرامش مطلقاً هیچ کاری نمی‌کنند. اگر به آنچه الله از شما می‌خواهد عمل کنید، سعادتمند خواهید بود و به آرامش راستین خواهید رسید. اما اگر تنها در پی این دنیا بدوید و بیندیشید: «اگر فلان چیز را بخریم، خوشبخت‌تر می‌شویم»، خیر — این حرص و طمع هرگز پایانی ندارد. هر چه بیشتر به نَفستان بها دهید، بیشتر طلب می‌کند. خواهش‌های نَفْس هرگز بازنمی‌ایستند. همیشه فقط بیشتر و بیشتر و باز هم بیشتر می‌خواهد. و چیز دیگری هم می‌خواهد: اینکه هیچ‌کس به گرد پایش نرسد. به محض اینکه شخص دیگری را می‌بیند، می‌گوید: «باید سریع چیز بهتری رو کنم. باید آن را به دست بیاورم! او این را دارد، آن یکی آن را دارد — اما من پول دارم، همه‌چیز دارم، باید بی‌همتا باشم! هیچ‌کس نباید به من برسد.» من بارها شاهد چنین رفتارهایی بوده‌ام. اولین باری که به پاریس رفتم، وارد یکی از این فروشگاه‌های فوق‌العاده گران‌قیمت شدیم. اجناس گوناگونی را به من نشان دادند — از خردریزهای بسیار کوچک گرفته تا اقلام بزرگ‌تر. اما قیمت‌ها: در تمام عمرم چنین قیمت‌هایی برای چنان چیزهایی نشنیده بودم! آن‌جا با خود گفتم: مردم این‌ها را فقط به این دلیل می‌خرند که دیگران توان مالی‌اش را ندارند و تنها خودشان می‌توانند بخرند؛ در حالی که کمترین فایده‌ای هم ندارد. فقط برای اینکه بتوانند بگویند: «من از فلان بوتیک اشرافی خرید کرده‌ام.» افراد عادی — چه برسد به تهیدستان — هرگز نمی‌توانند از آنجا خرید کنند. «آه، من چقدر خوشبختم! ای نَفْس، نَفْس عزیزم، آیا اکنون راضی شدی؟» «خیر، باید باز هم بیشتر بخری! باید چیزی پیدا کنی که از این هم گران‌تر باشد! برو و دنبال چیزهای گران‌تری بگرد! پول بیشتری را به پای این خزعبلات بریز!» اما اگر پای رضایت الله در میان باشد، حتی یک سنت هم حاضر نیستند بپردازند. اما برای ارضای هوای نَفْس خود به راستی از همه چیز مایه می‌گذارند. طرز فکر مردم امروزی دقیقاً همین‌گونه است. آن‌ها بیش از اندازه به دنبال نَفْس خود می‌دوند. اما اگر خود را از بند نَفْس برهانند، سعادتمند خواهند شد. تنها در آن صورت است که به سعادت راستین دست می‌یابند. بسیاری از اولیاءالله در آغاز در بیراهه بودند؛ اما سپس الله به آنان هدایت عطا فرمود و از اولیای بزرگ شدند. یکی از آنان که به خاطرم می‌آید، بِشر حافی است. ما سال گذشته مزار او را در بغداد زیارت کردیم. او در آن دوران جوان بود. خانواده‌اش بی‌اندازه ثروتمند بودند. و او یک دوست ناباب داشت — بدترین چیزی که ممکن است برای کسی پیش بیاید. هر کسی باید از دوستان ناباب برحذر باشد. با آنان نشست و برخاست نکنید. پند و اندرز نیکی به آنان بدهید — اگر گوش فرا دادند، چه بهتر. اگر نخواستند گوش کنند، از همنشینی با آنان دوری گزینید. — خلاصه، او چنین دوست نابابی داشت. با آن مال و اموال فراوان می‌توانست هر کاری انجام دهد: به هر سو پرسه بزند و میگساری کند. یک روز، او دوباره مشغول باده‌نوشی بود. چون به خانه بازگشت، به خواب رفت. در آن هنگام، مردی خداپرست آمد و درِ خانهٔ او را کوبید. خادم در را گشود. آن مرد گفت: «به اربابت بگو این دوست ناباب و این راه تباه را رها کند و به سوی الله بازگردد.» خادم به درون رفت و این پیام را به او رساند. او پرسید: «چه کسی این سخن را گفت؟» خادم پاسخ داد: «مردی وارسته در را زد و این پیام را داد.» او بی‌درنگ به دنبال آن مرد دوید. آن مرد دوباره به او گفت: «این دوست ناباب را پشت سر بگذار.» در آن حال، او پشیمان شد، توبه کرد و به نماز روی آورد. اما پس از مدتی، آن دوست شیطانی دوباره به سراغش آمد و او کم‌کم دوباره به میگساری روی آورد و بار دیگر با او به گشت‌وگذار پرداخت. یک روز، او دوباره مشغول نوشیدن بود. هنگامی که پس از آن پا به خیابان نهاد، پاره‌کاغذی را روی زمین یافت که نام الله بر آن نگاشته شده بود. باران سیل‌آسا می‌بارید و همه‌جا گل‌آلود بود. او آن را برداشت، با دقت پاکیزه کرد، با خشوع بر پیشانی نهاد، به عطر ناب معطر ساخت و در اتاقش آویخت. در همان شب، مردی خداپرست در خواب دید که الله به او می‌فرماید: «به این جوان بگو: همان‌گونه که نام مرا گرامی داشتی و رفعت بخشیدی، من نیز از او درگذشتم و او را رفعت بخشیدم. در پیشگاه من مرتبه‌ای والا و بلندمرتبه شایستهٔ اوست.» پس آن مرد به سراغش رفت و این بشارت را به او رساند. اشک از دیدگان بِشر جاری شد و به تلخی گریست. سپس گفت: «از همان لحظه‌ای که این سخنان را از جانب الله برایم آوردی، توبه می‌کنم. هیچ چیزی با خود برنمی‌دارم و زندگی‌ام را تماماً وقف الله می‌سازم.» بدین ترتیب، همه چیز را به حال خود رها کرد و پابرهنه به راه افتاد. «حافی» یعنی پابرهنه، بدون کفش — و او به همین علت به این لقب شهرت یافت. او در تمام باقی‌ماندهٔ عمرش هرگز کفش نپوشید، زیرا می‌گفت: «روزی که با الله آشتی کردم پابرهنه بودم. اکنون شرم دارم که دوباره کفش به پا کنم.» او از همه چیز دست کشید و به سعادت حقیقی رسید. او سلطانی از سلاطین آخرت شد. مزار شریف او در بغداد قرار دارد. او هزاران شاگرد را به راه پیامبر (صلی الله علیه و سلم) — در طریقت و شریعت — هدایت فرمود و راهنمای آنان گشت. این دقیقاً همان چیزی است که ما نیز در تلاش برای رسیدن به آن هستیم. الحمدلله، حتی در اینجا — جایی که همه چیز به شکلی باورنکردنی گران است و گران‌ترین نقطهٔ جهان به شمار می‌رود. الحمدلله، ان‌شاءالله شما، فرزندانتان و همهٔ این مردم به دنبال چنین مادیاتی نباشید. انسان نباید بگوید: «آه، این مال پدرم بود، این مال مادرم بود، این زمین ماست و آن یکی متعلق به ما نبود.» خیر، این‌ها کاملاً بی‌ارزش و بی‌معنی است. آنچه واقعاً اهمیت دارد و گرانبهاترین گوهر به شمار می‌رود این است که در بارگاه الهی الله عزّ و جلّ، بنده‌ای گرامی باشیم. Inna Akramakum Inda Allahi Atqakum (Koran 49:13). Sadaqa Llahu l-Azim. گرامی‌ترین و والاترین شخص نزد الله کسی است که به او نزدیک‌تر باشد، از او فرمان برد، پیامبرش (صلی الله علیه و سلم) را دوست بدارد، صحابه، اهل بیت، مشایخ و مؤمنان را دوست بدارد. ثروت حقیقی این است. نه چیزی مانند اینجا. من در دیار خودمان هرگز چنین تجملات مادی‌ای ندیده‌ام — شاید در هیچ کجای دیگر دنیا هم نظیر نداشته باشد. اما همهٔ این‌ها مطلقاً هیچ ارزشی ندارد. مولانا شیخ اغلب مطالبی را بیان می‌فرمود که انسان را هم به لبخند وامی‌داشت و هم به اندیشیدن وادار می‌کرد. این همه عمارت عظیم و باشکوه — سرانجامش چه شد؟ صاحب آن همین چند لحظه پیش چشم از جهان فروبست. این مرده را ببرید، مخفیانه از طریق آسانسور ببریدش، جایی که هیچ‌کس او را نبیند. رویش را خوب بپوشانید تا مبادا کسی متوجه چیزی شود. سریع او را دور کنید تا مبادا مردمی که به دنبال این دنیا می‌دوند او را ببینند و در نهایت عبرت بگیرند! مالک این ساختمان عظیم مرده است. در نهایت چه سودی برایش داشت؟ آیا فایده‌ای برایش داشت؟ ساختمان عظیمش، آن‌همه پول، آن‌همه ثروت—آیا توانستند حتی یک لحظه زندگی بیشتر به او ببخشند؟ نه. تمام شد و رفت، همه‌چیز به پایان رسید. در آن لحظه دیگر هیچ صدایی نیست، هیچ نفسی نیست، هیچ‌چیز نیست. تمام شد. همه‌چیز به پایان رسید. این شهر مایهٔ عبرتی است برای مؤمنان تا به دنیا دل نبندند. نگذارید به شما القا کنند که: «آه، چقدر با این دنیا خوشبختیم!» خوشبختی خود را در آن جست‌وجو نکنید. مشتاق آخرت باشید، إن شاء الله. الله به شما برکت دهد. الله شما را حفظ کند. الله همهٔ ما را محفوظ بدارد. از این دنیا برای آخرت بهره بگیرید! اگر آن را برای آخرت به کار گیرید، تمام این کاخ را پیشاپیش به آخرت فرستاده‌اید. وگرنه، آن را همین‌جا به جا می‌گذارید و دیگران آن را تصاحب خواهند کرد. همان‌گونه که شما مالک آن بودید، پس از شما دیگران مالکش خواهند شد. الله ما را از این امر در امان بدارد، إن شاء الله. الله به ما وسعت رزق عطا فرماید تا به دیگران کمک کنیم و به اسلام خدمت نماییم، إن شاء الله. اگر برای این نباشد، اصلاً نیازی به آن نداریم، إن شاء الله. الله توفیق درک دوران سیدنا المهدی علیه السلام را به ما عطا فرماید. اینکه ثروت واقعی چیست را تازه آن زمان خواهید دید. تمام این‌ها در مقایسه با ثروت دوران سیدنا المهدی علیه السلام هیچ است.

2026-11-03

Other
... آن وقت دیگر راه بازگشتی از آن وجود ندارد. دقیقاً به همین دلیل: وقتی آتش را می‌بینی، نمی‌توانی... اگر ناگهان این‌جا – پناه بر الله – در همه جا آتش درگیرد و تو نزدیک‌تر بروی و فکر کنی: «خب، فقط از نزدیک نگاهی می‌اندازم، هر وقت بخواهم می‌توانم کنار بروم»، آن‌وقت ناگهان بادی می‌وزد، شعله‌های آتش تو را در بر می‌گیرند و تو را می‌سوزانند. به همین دلیل باید تا جایی که ممکن است از آتش دور بمانی. نگو: «من فقط یک نخ سیگار امتحان می‌کنم، چیزی نمی‌شود.» نه! اگر یک‌بار گرفتارت کند، دیگر اصلاً نمی‌توانی از آن خلاص شوی. فکر می‌کردی خیلی بزرگ و مهم شده‌ای وقتی آن‌جا ایستاده بودی و دود می‌کردی. اما در نهایت فقط برده‌ی آن می‌شوی. آرزو خواهی کرد که کاش ترک کنی و از آن رها شوی، اما مثل هشت‌پا به تو می‌چسبد و به بندت می‌کشد. دیگر اصلاً رهایی نخواهی داشت. و این فقط یک نمونه از هزاران نمونه‌ای است که هر روز شاهدش هستیم. پس اگر چنین چیزی دیدی، هرگز نگو: «حتماً باید یک‌بار امتحانش کنم.» نه، اصلاً هیچ دلیلی برای امتحان کردن آن وجود ندارد. در مدرسه به ما یک قاعده اساسی یاد می‌دهند... در مدرسه ضرب‌المثل بسیار بجایی یاد می‌گیریم: „Man jarraba al-mujarrab fa 'aqluhu mukharrab.“ «هر کس آزموده را بیازماید، عقلش زایل گشته – عقلش کاملاً تباه است.» مردم از پیش آن را می‌دانند – همه می‌دانند که زیان دارد. پس به اذن الله اصلاً نباید به سراغ امتحان کردنش رفت. به همین دلیل دعا می‌کنیم: ان‌شاءالله الله ما را از فواحش (پلیدی‌ها)، از گناهان و از هر بدی حفظ فرماید. الله به شما برکت دهد و فرزندانمان را محفوظ بدارد.

2026-10-15

Other
ما شکرگزار الله هستیم؛ شکرًا لله. ما خوشحالیم که در میان مردمی هستیم که برگزیده شده‌اند تا محبوب الله باشند. همه کسانی که اینجا گرد آمده‌اند، مورد محبت الله هستند. حدود ده روز پیش، کسی از ما سؤالی پرسید که بارها پرسیده می‌شود. طلبه‌ای پرسید: «چگونه می‌توانم ولی‌الله شوم؟» زیرا کسانی هستند که واقعاً دوره‌هایی درباره اینکه چگونه می‌توان ولی‌الله شد برگزار می‌کنند. آنها در اینترنت یک دوره سه‌ماهه ارائه می‌دهند: «چگونه ولی‌الله شویم.» پس چگونه می‌توان یکی از آنها شد؟ حدود هزار دلار پرداخت می‌کنی و بعد از سه ماه، یک ولی‌الله می‌شوی! اصلاً به چنین چیزی نیازی نیست! اگر پنج بار در روز نماز بخوانی، روزه بگیری، زکات بپردازی و حج را به جا آوری، محبوب الله خواهی شد. ولی‌الله ساده و روشن یعنی: کسی که الله او را دوست دارد. اگر فقط برای این تلاش می‌کنی که ولی‌الله شوی تا معجزه نشان دهی و کرامت به نمایش بگذاری، این کار را برای الله انجام نمی‌دهی – و مورد محبت او نیز قرار نخواهی گرفت. تو این کار را فقط برای خودت انجام می‌دهی. یک ولی‌الله واقعی می‌داند که نیازی ندارد برای خودش کرامت نشان دهد. الحمدلله، بیشتر شما که اینجا هستید از دستورات او پیروی می‌کنید – و الله شما را دوست دارد. اگر او شما را دوست نمی‌داشت، اصلاً شما را به اینجا هدایت نمی‌کرد. میلیون‌ها انسان فقط به دنبال هوای نفس خود می‌دوند، وقت خود را با خرید کردن می‌گذرانند و در کافه‌ها می‌نشینند. آنها هیچ علاقه‌ای به دین یا به دست آوردن رضایت الله ندارند. اما هر کس در جستجوی الله باشد، هرگز دست‌خالی نخواهد ماند. الله قطعاً به او پاداش خواهد داد. از این رو، طریقت ما، الحمدلله، از ابتدا تا انتها فقط یک هدف را دنبال می‌کند: اینکه چگونه انسان محبوب الله شود. و هنگامی که الله تو را دوست بدارد، مردم نیز تو را دوست خواهند داشت. الله، عزّوجلّ، می‌فرماید: «هنگامی که بنده‌ای را دوست بدارم، به تمام آفرینش فرمان می‌دهم که او را دوست بدارند.» اما اگر الله کسی را دوست نداشته باشد، مردم – اگر هم از او پیروی کنند – صرفاً به خاطر پول است، نه از سر عشق و محبت راستین. آنها فقط به خاطر ثروتش یا آنچه به آنها می‌دهد به دنبال او می‌روند – نه به خاطر منش و اخلاقش. تنها زمانی که انسان الله را دوست بدارد و الله او را دوست داشته باشد، مردم نیز محبتی خالصانه نسبت به او پیدا می‌کنند. به همین دلیل، پیامبر (صلی‌الله علیه و آله و سلم) در طریقت ما – که راه اوست – هر فضیلت والای تصورشونده‌ای را به ما آموخته است. این راه برای تمام بشریت برکت می‌آورد، از آغاز تا پایان زمان. نه آن‌گونه که برخی ادعا می‌کنند – که بشریت از صد هزار یا پانصد هزار سال پیش آغاز شده است. این یکی از بزرگ‌ترین فریب‌هاست. بدون طریقت، هیچ زندگی حقیقی وجود ندارد – نه طراوت روحی و نه معنویت راستین. هر خیری ریشه در آن دارد. حتی اگر مردم با اسلام دشمنی کنند، به آن ناسزا بگویند و با آن بجنگند – و حتی اگر خود مسلمانان مرتکب اشتباه شوند –، الله باز هم به خاطر این جان‌های پاک برکت می‌بخشد، همان‌طور که پیامبر (صلی‌الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «به واسطه آنان باران دریافت می‌کنید، به واسطه آنان روزی داده می‌شوید و به واسطه آنان یاری می‌شوید.» از طریق این بندگان مخلص، شما روزی، محافظت و باران دریافت می‌کنید. بنابراین برای هر انسانی بسیار حیاتی است که در این راه قدم بگذارد. اما همان‌طور که گفته شد: برای این کار باید از سوی الله نیز برگزیده شده باشید. او برمی‌گزیند چه کسی راه معنوی را بپیماید و چه کسی از پیروی از شیطان بر حذر بماند. طریقت، قلب شریعت است. طریقت دقیقاً همان چیزی است که پیامبر (صلی‌الله علیه و آله و سلم) در عمل به تمام امت نشان داد و تا به امروز منتقل می‌کند. بنیاد آن بر محبت است: اینکه یک مسلمان برادرش را از صمیم قلب دوست بدارد. وقتی کسی را خالصانه دوست داری، نمی‌توانی با او – و با هیچ‌کس دیگر – بدرفتاری کنی. انسان باید همواره آراسته به ادب والا، ادب حقیقی و سیرت نیکو باشد. پیامبر (صلی‌الله علیه و آله و سلم) والاترین آداب معاشرت را به ما آموخته است. الحمدلله، شما صاحب این رفتار نیکو و این ادب والا هستید. و ان‌شاءالله همگی شما از کسانی هستید که مورد محبت الله، عزّوجلّ، قرار دارند. الله شما را از هر گزند و بدی محفوظ بدارد. در گذشته دشمنان گمان می‌کردند که اگر حکومت اسلامی – امپراتوری عثمانی – را سرنگون کنند، اسلام برای همیشه از میان خواهد رفت. اما اسلام به واسطه افرادی با اخلاق والا و ادب نیکو، به واسطه سالکان راه طریقت و به واسطه اولیاءالله زنده می‌ماند. آنها با تمام ابزارهای تصورشونده به اسلام هجوم آوردند. اگر در این کار موفق شده بودند، امروز در اینجا حتی یک مؤمن باقی نمانده بود – حتی یک مسلمان در سراسر جهان نبود. و ما در برابر آن چه پاسخی داریم؟ ما سلاحی نداریم، موشکی نداریم، جنگی به راه نمی‌اندازیم و هیچ نقشه شومی برای نابودی هیچ‌کس نمی‌کشیم. در حالی که آنها پیوسته همه این کارها را انجام می‌دهند. همه این مخالفان و دشمنان خستگی‌ناپذیر تلاش می‌کنند تا اسلام را ریشه‌کن کنند. اما الله نگهبان آن است. ما آرام و سرشار از آرامش باقی می‌مانیم. ما ترسی از هیچ چیز نداریم. چرا؟ زیرا پیامبر (صلی‌الله علیه و آله و سلم) فرمود: «غمگین مباش، بی‌تردید الله با ماست» (۹:۴۰). حتی در بحرانی‌ترین لحظه، پیامبر (صلی‌الله علیه و آله و سلم) به سیدنا ابوبکر فرمود: «نگران نباش، خاطرجمع باش؛ الله با ماست.» آفریدگار و فرمانروای تمام جهان هستی پشتیبان ماست. پس نه از سلاح‌هایشان بترسید و نه از دسیسه‌هایشان؛ فقط در این راه استوار بمانید، دل‌هایتان را پیوندخورده با پیامبر (صلی‌الله علیه و آله و سلم) نگه دارید، و کلام آخر از آنِ ما خواهد بود. همان‌طور که این ضرب‌المثل می‌گوید – چه در انگلیسی و چه در آلمانی: «کسی که آخر از همه می‌خندد، بهتر می‌خندد.» کسی که زودهنگام خوشحالی کند و گمان برد که قومی را نابود کرده است، در پایان دست‌خالی خواهد ماند. چنان‌که در سوره مطففین آمده است: «آیا کافران سزای آنچه را که همواره انجام می‌دادند نیافته‌اند؟» (۸۳:۳۶). مؤمنان به این افراد در آتش دوزخ نظاره خواهند کرد. و الله، عزّوجلّ، در این آیه به آنها گوشزد می‌کند که چه به دست آورده‌اند و همه تلاش‌هایشان در پایان چه حاصلی برایشان داشته است. این دقیقاً همان چیزی است که الله در پایان این سوره می‌پرسد. بنابراین بیایید در راه الله ثابت‌قدم بمانیم و از آنچه در اطرافمان می‌گذرد دچار تزلزل نشویم. در برابر الله مخلص بمانید، پیامبر (صلی‌الله علیه و آله و سلم) را دوست بدارید، و مؤمنان و تمامی امت را دوست بدارید، ان‌شاءالله. الله به شما برکت دهد، ما را محفوظ بدارد، درجات شما را عالی گرداند، شما را راهنمای دیگران قرار دهد و همه شما را از برکت‌یافتگان بشمارد، ان‌شاءالله. الله به همه شما عنایت فرماید که از اولیای او باشید، ان‌شاءالله.

2026-10-29

Other
الحمدلله، همه ما در اینجا اهل طریقت هستیم. و این سخنان شاه نقشبند، پیر طریقت نقشبندیه است: در طریقت باید دو چیز وجود داشته باشد: ختم خواجگان و صحبت، ان‌شاءالله، و در کنار هم بودن. الحمدلله، ما امروز بر اساس رهنمود پیرمان، شاه بهاءالدین نقشبند، گرد هم آمده‌ایم—تا نظر او، نگاه پربرکتش به ما، ان‌شاءالله راه را برای این بگشاید که الله عزوجل با خشنودی کامل به ما بنگرد و از ما راضی باشد. من هر بار دعا می‌کنم که الله انسان‌های نیکویی را به سوی ما بفرستد تا در جمع و همنشینی خوبان باشیم. این دعای همیشگی و دعای پیوسته ماست. همنشینی با انسان‌های نیک بهترین چیز است، زیرا پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) به ما چنین دستور داده‌اند. ایشان در این باره مثالی زدند: همنشین نیک مانند عطار (فروشنده عطر) است. وقتی وارد دکان او می‌شوی، صرفاً با حضورت بوی دل‌انگیزی را استشمام می‌کنی که دلت را شادمان می‌سازد—حتی اگر هیچ چیزی نخری. حتی بدون هیچ خریدی، به محض ورود خشنود و خوشحال خواهی شد—به لطف آن بوی خوش، آن مکان پاکیزه و آن همنشینی نیکو. اما همنشین بد را به آهنگر تشبیه فرمودند. وقتی به کارگاه او می‌روی، به کار خود مشغول است—که برای او کاملاً عادی است. اما هنگامی که با دم‌آهنگری بر آتش می‌دمد تا آهن را ذوب کند، جرقه‌هایی پرتاب می‌شوند که ممکن است لباست را بسوزانند و سوراخ کنند—یا در نهایت سراپایت بوی دود بگیرد. افزون بر این، برای سخت کردن آهن، گاهی آن را در آب گندیده یا حتی ادرار اسب فرو می‌برند که همواره بوی بسیار زننده‌ای پخش می‌کند. بنابراین بر اساس این تمثیل، دلیلی وجود ندارد که انسان در کنار آهنگری که مشغول کار است بنشیند. اگر کسی به چیزی نیاز داشته باشد، می‌تواند از دور آن را بخرد یا سفارش دهد؛ اما هیچ‌کس صرفاً برای لذت بردن، در یک آهنگری داغ و پر از دوده نمی‌نشیند. به همین سبب، ما باید در جستجوی انسان‌های نیک باشیم و به آنان نزدیک شویم، ان‌شاءالله. و انسان‌های نیک کسانی هستند که الله را دوست دارند، پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) را دوست دارند، و به صحابه، اهل بیت و مشایخ احترام می‌گذارند—آنان به راستی بهترینِ انسان‌ها هستند. معنای واقعی زندگی ما دقیقاً در همین نهفته است. با این حال، بسیاری از مردم بی‌قرارانه در جستجو هستند و از خود می‌پرسند که اصلاً چرا به اینجا آمده‌ایم. هیچ‌یک از ما هرگز دعوت‌نامه‌ای شخصی برای ورود به این جهان دریافت نکرده است. الله تو را آفریده است—و تو نمی‌توانی از او بازخواست کنی که چرا در اینجایی. „Afaḥasibtum annamā khalaqnākum 'abathan wa-annakum ilaynā lā turja'ūn.“ الله می‌فرماید: «آیا پنداشتید که ما شما را بیهوده آفریده‌ایم و به سوی ما بازگردانده نمی‌شوید؟» این سخن باید انسان‌ها را بیدار و هشیار کند. اما کسی که آن را نخواند و به کار نبندد، تمام عمرش رنج خواهد کشید. برخی گمان می‌کنند تنها به واسطه والدینشان در اینجا هستند و به آنان طعنه می‌زنند: «اصلاً چرا مرا به این دنیا آوردید؟» این عین نادانی و جاهلیت است. پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) پیش‌تر فرموده‌اند که جاهلیت دوم—جاهلیت نوین—حتی از جاهلیت نخست نیز بدتر است. اما اگر انسان معنای واقعی زندگی را دریابد، به آرامش درونی و رضایت خاطر دست می‌یابد—کاملاً به دور از هرگونه اضطراب، ترس و اندوه. ارزش بی‌بدیل همنشینان نیک در همین است: هم‌صحبتی با اهل صدق، گوهر و جوهره واقعی زندگی است. الحمدلله، انسان‌های بسیاری در اینجا راه خود را به سوی طریقت می‌یابند، و در سراسر اندونزی زاویه‌های جدیدی در حال گشایش است، ان‌شاءالله. مولانا شیخ ناظم، پدر ما، همواره می‌فرمودند که ان‌شاءالله روزی در سراسر جهان ۴۰ هزار درگاه و زاویه وجود خواهد داشت. الله هر انسانی را تا حدی متفاوت آفریده است. بنابراین اگر کسی در کنار دوستان خاصی احساس راحتی بیشتری دارد و با آنان دیدار می‌کند، هیچ ایرادی به آن وارد نیست. تا زمانی که از الله عزوجل پیروی کنند و با پیوند محبت در کنار یکدیگر بمانند، هیچ آسیبی در آن نیست. در میان ۱۲۴ هزار پیامبر، کسانی بودند که تمام پیروانشان تنها یک نفر بود. تمام امت یک پیامبر تنها همان یک شخص بود. بنابراین اگر نماینده طریقت هستی یا درگاهی را اداره می‌کنی، نگران این نباش که آیا افراد زیادی می‌آیند یا خیر. هر که آمد، از صمیم قلب به او خوش‌آمد بگویید و در کنارش باشید؛ و هر که نیامد—آن هم خوب است. الحمدلله، چه نقشبندی باشد و چه از طریقتی دیگر، همه ما برادریم و یکدیگر را دوست داریم. سال گذشته ما به عراق سفر کردیم. ما مزارات شیخ عبدالقادر گیلانی، امام ابوحنیفه، سیدنا احمد الرفاعی و حسن بصری را زیارت کردیم—ما همه این اولیاء را در اعماق قلبمان جای داده‌ایم. ما برای آنان احترامی بی‌نهایت قائلیم، همان‌طور که برای علما، اولیاء و صالحان امروز. الحمدلله ما با یکدیگر پیوند و دیدار داریم و همگی از بندگان محبوب الله هستند. بنابراین نباید سخن از تفرقه به میان آورد؛ هرگاه با انسان‌های نیک دیدار می‌کنید، دلتان باید بیش از پیش شادمان گردد. الحمدلله، امام ما اندکی پیش آیات پایانی سوره زمر را بسیار زیبا تلاوت کردند. مفهوم این آیات آن است که کسانی که به الله ایمان دارند، پرهیزگارانه زیسته‌اند و از او خشوع و پروا داشته‌اند، همگی گرد آورده خواهند شد. در این سوره آمده است که آنان گروه گروه—«زُمَراً»—وارد بهشت خواهند شد، یعنی همراه یکدیگر و در محفلی برادرانه. همان‌گونه که در این دنیا در کنار هم بودند، ان‌شاءالله در جهان آخرت نیز با هم وارد بهشت خواهند شد. و فرشتگان به آنان درود می‌گویند: «سلامٌ علیکم—سلام بر شما!» فرشتگان خواهند گفت: «الله از شما خشنود گشته است؛ به بهشت درآیید.» امید است الله انسان‌های هرچه بیشتری را گرد هم آورد تا میلیون‌ها نفر با هم وارد جنت شوند، ان‌شاءالله. الله به شما پاداش جزیل عطا فرماید؛ از هنگام مغرب با شکیبایی و عشق به الله در اینجا ماندید و خسته نشدید. تمام این مدت در انتظار ما بودید و از منتظر ماندن ملول نگشتید. چرا که شما در انتظار سرگرمی، موسیقی یا بطالت نبودید؛ نیت شما تنها شنیدن سخنانی بود که دل را می‌گشاید و طلب برکت از الله بود. الله به شما برکت دهد و ان‌شاءالله همواره پیوند میان ما برقرار بماند.

2026-10-25

Other
الحمدلله، همه ما در اینجا اهل طریقت هستیم. و این سخنان شاه نقشبند، پیر طریقت نقشبندیه است: در طریقت باید دو چیز وجود داشته باشد: ختم خواجگان و صحبت، ان‌شاءالله، و در کنار هم بودن. الحمدلله، ما امروز بر اساس رهنمود پیرمان، شاه بهاءالدین نقشبند، گرد هم آمده‌ایم—تا نظر او، نگاه پربرکتش به ما، ان‌شاءالله راه را برای این بگشاید که الله عزوجل با خشنودی کامل به ما بنگرد و از ما راضی باشد. من هر بار دعا می‌کنم که الله انسان‌های نیکویی را به سوی ما بفرستد تا در جمع و همنشینی خوبان باشیم. این دعای همیشگی و دعای پیوسته ماست. همنشینی با انسان‌های نیک بهترین چیز است، زیرا پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) به ما چنین دستور داده‌اند. ایشان در این باره مثالی زدند: همنشین نیک مانند عطار (فروشنده عطر) است. وقتی وارد دکان او می‌شوی، صرفاً با حضورت بوی دل‌انگیزی را استشمام می‌کنی که دلت را شادمان می‌سازد—حتی اگر هیچ چیزی نخری. حتی بدون هیچ خریدی، به محض ورود خشنود و خوشحال خواهی شد—به لطف آن بوی خوش، آن مکان پاکیزه و آن همنشینی نیکو. اما همنشین بد را به آهنگر تشبیه فرمودند. وقتی به کارگاه او می‌روی، به کار خود مشغول است—که برای او کاملاً عادی است. اما هنگامی که با دم‌آهنگری بر آتش می‌دمد تا آهن را ذوب کند، جرقه‌هایی پرتاب می‌شوند که ممکن است لباست را بسوزانند و سوراخ کنند—یا در نهایت سراپایت بوی دود بگیرد. افزون بر این، برای سخت کردن آهن، گاهی آن را در آب گندیده یا حتی ادرار اسب فرو می‌برند که همواره بوی بسیار زننده‌ای پخش می‌کند. بنابراین بر اساس این تمثیل، دلیلی وجود ندارد که انسان در کنار آهنگری که مشغول کار است بنشیند. اگر کسی به چیزی نیاز داشته باشد، می‌تواند از دور آن را بخرد یا سفارش دهد؛ اما هیچ‌کس صرفاً برای لذت بردن، در یک آهنگری داغ و پر از دوده نمی‌نشیند. به همین سبب، ما باید در جستجوی انسان‌های نیک باشیم و به آنان نزدیک شویم، ان‌شاءالله. و انسان‌های نیک کسانی هستند که الله را دوست دارند، پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) را دوست دارند، و به صحابه، اهل بیت و مشایخ احترام می‌گذارند—آنان به راستی بهترینِ انسان‌ها هستند. معنای واقعی زندگی ما دقیقاً در همین نهفته است. با این حال، بسیاری از مردم بی‌قرارانه در جستجو هستند و از خود می‌پرسند که اصلاً چرا به اینجا آمده‌ایم. هیچ‌یک از ما هرگز دعوت‌نامه‌ای شخصی برای ورود به این جهان دریافت نکرده است. الله تو را آفریده است—و تو نمی‌توانی از او بازخواست کنی که چرا در اینجایی. „Afaḥasibtum annamā khalaqnākum 'abathan wa-annakum ilaynā lā turja'ūn.“ الله می‌فرماید: «آیا پنداشتید که ما شما را بیهوده آفریده‌ایم و به سوی ما بازگردانده نمی‌شوید؟» این سخن باید انسان‌ها را بیدار و هشیار کند. اما کسی که آن را نخواند و به کار نبندد، تمام عمرش رنج خواهد کشید. برخی گمان می‌کنند تنها به واسطه والدینشان در اینجا هستند و به آنان طعنه می‌زنند: «اصلاً چرا مرا به این دنیا آوردید؟» این عین نادانی و جاهلیت است. پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) پیش‌تر فرموده‌اند که جاهلیت دوم—جاهلیت نوین—حتی از جاهلیت نخست نیز بدتر است. اما اگر انسان معنای واقعی زندگی را دریابد، به آرامش درونی و رضایت خاطر دست می‌یابد—کاملاً به دور از هرگونه اضطراب، ترس و اندوه. ارزش بی‌بدیل همنشینان نیک در همین است: هم‌صحبتی با اهل صدق، گوهر و جوهره واقعی زندگی است. الحمدلله، انسان‌های بسیاری در اینجا راه خود را به سوی طریقت می‌یابند، و در سراسر اندونزی زاویه‌های جدیدی در حال گشایش است، ان‌شاءالله. مولانا شیخ ناظم، پدر ما، همواره می‌فرمودند که ان‌شاءالله روزی در سراسر جهان ۴۰ هزار درگاه و زاویه وجود خواهد داشت. الله هر انسانی را تا حدی متفاوت آفریده است. بنابراین اگر کسی در کنار دوستان خاصی احساس راحتی بیشتری دارد و با آنان دیدار می‌کند، هیچ ایرادی به آن وارد نیست. تا زمانی که از الله عزوجل پیروی کنند و با پیوند محبت در کنار یکدیگر بمانند، هیچ آسیبی در آن نیست. در میان ۱۲۴ هزار پیامبر، کسانی بودند که تمام پیروانشان تنها یک نفر بود. تمام امت یک پیامبر تنها همان یک شخص بود. بنابراین اگر نماینده طریقت هستی یا درگاهی را اداره می‌کنی، نگران این نباش که آیا افراد زیادی می‌آیند یا خیر. هر که آمد، از صمیم قلب به او خوش‌آمد بگویید و در کنارش باشید؛ و هر که نیامد—آن هم خوب است. الحمدلله، چه نقشبندی باشد و چه از طریقتی دیگر، همه ما برادریم و یکدیگر را دوست داریم. سال گذشته ما به عراق سفر کردیم. ما مزارات شیخ عبدالقادر گیلانی، امام ابوحنیفه، سیدنا احمد الرفاعی و حسن بصری را زیارت کردیم—ما همه این اولیاء را در اعماق قلبمان جای داده‌ایم. ما برای آنان احترامی بی‌نهایت قائلیم، همان‌طور که برای علما، اولیاء و صالحان امروز. الحمدلله ما با یکدیگر پیوند و دیدار داریم و همگی از بندگان محبوب الله هستند. بنابراین نباید سخن از تفرقه به میان آورد؛ هرگاه با انسان‌های نیک دیدار می‌کنید، دلتان باید بیش از پیش شادمان گردد. الحمدلله، امام ما اندکی پیش آیات پایانی سوره زمر را بسیار زیبا تلاوت کردند. مفهوم این آیات آن است که کسانی که به الله ایمان دارند، پرهیزگارانه زیسته‌اند و از او خشوع و پروا داشته‌اند، همگی گرد آورده خواهند شد. در این سوره آمده است که آنان گروه گروه—«زُمَراً»—وارد بهشت خواهند شد، یعنی همراه یکدیگر و در محفلی برادرانه. همان‌گونه که در این دنیا در کنار هم بودند، ان‌شاءالله در جهان آخرت نیز با هم وارد بهشت خواهند شد. و فرشتگان به آنان درود می‌گویند: «سلامٌ علیکم—سلام بر شما!» فرشتگان خواهند گفت: «الله از شما خشنود گشته است؛ به بهشت درآیید.» امید است الله انسان‌های هرچه بیشتری را گرد هم آورد تا میلیون‌ها نفر با هم وارد جنت شوند، ان‌شاءالله. الله به شما پاداش جزیل عطا فرماید؛ از هنگام مغرب با شکیبایی و عشق به الله در اینجا ماندید و خسته نشدید. تمام این مدت در انتظار ما بودید و از منتظر ماندن ملول نگشتید. چرا که شما در انتظار سرگرمی، موسیقی یا بطالت نبودید؛ نیت شما تنها شنیدن سخنانی بود که دل را می‌گشاید و طلب برکت از الله بود. الله به شما برکت دهد و ان‌شاءالله همواره پیوند میان ما برقرار بماند.

2026-10-24

Other
پیش‌گویی‌های پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) یکی پس از دیگری محقق می‌شوند؛ از زمان ایشان تا روز قیامت، تا بهشت و فراتر از آن. پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) به ما خبر دادند که چه رویدادهایی پیش خواهد آمد و مردم با چه آزمون‌هایی روبه‌رو خواهند شد، تا هشیار و آگاه باشیم. یکی از این پیش‌گویی‌ها درباره تقلید از دیگران است؛ تقلید کورکورانه از نامسلمانان. در تاریخ اسلام، امپراتوری عثمانی آخرین حکومت اسلامی بود. در آن روزگار، هر جامعه دینی آداب و رسوم ویژه خود را داشت؛ نحوه زیست، خوراک و شیوه زندگی روزمره‌شان مشخص بود. هر جامعه‌ای سنت‌های خویش را می‌شناخت و پاس می‌داشت. آن واپسین حکومت اسلامی بود: عثمانی‌ها. پس از آن، پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) به ما فرمودند: «در آخرالزمان از نامسلمانان پیروی خواهید کرد.» پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) فرمودند: «حتی اگر آنان به سوراخ تنگی در زمین، به لانه حیوانی در عمق خاک فرو روند، شما نیز به دنبالشان خواهید خزید.» و این دقیقاً همان چیزی است که امروز در همه‌جا به چشم خود می‌بینیم. همه از آنچه این دیوانگان تعیین می‌کنند پیروی می‌کنند: امسال چه لباسی مد است، چه باید خورد، به کجا باید رفت، چه گوشی هوشمندی باید خرید و چه ساعتی را باید به مچ بست. تا اینجای کار هنوز قابل تحمل است؛ این هنوز مشکل اصلی نیست. مشکل واقعی از جایی آغاز می‌شود که انسان لباسی بپوشد که در اسلام روا نیست؛ زمانی که ارزش‌های خویش را رها کند و آداب و رسوم آنان را در پیش گیرد. و آداب و رسوم آنان، آیین درستی نیست. هر سرزمینی ویژگی‌های خاص خود را دارد. صدها و بلکه هزاران سال مردم به گونه‌ای لباس می‌پوشیدند و غذا می‌خوردند که برای منطقه زیستشان طبیعی و سالم بود. هر منطقه‌ای شرایط ویژه خود را دارد که باید خود را با آن سازگار کرد؛ آنگاه انسان از دشواری‌ها نیز در امان می‌ماند. اما اگر انسان چیزهایی را که با اینجا هیچ همخوانی ندارد بپذیرد و سبک زندگی بیگانگان را تقلید کند، به سلامت خود آسیب می‌زند و هیچ سودی برای کسی ندارد. امروزه در همه‌جا سخن از «جهانی‌سازی» است و این بدترین بخش ماجراست. به هر کجا که سفر کنید، همه‌جا تنها و تنها دقیقاً با همان چیزهای یکسان روبه‌رو می‌شوید. در گذشته پیشه‌های سنتی فراوانی وجود داشت؛ انسان‌هایی که با دست لباس می‌دوختند یا صنایع دستی کهن را حفظ می‌کردند. امروزه تمامی این‌ها از میان رفته است. همه از همان سه چهار برند معروف پوشاک خرید می‌کنند و مردم دیگر اصلاً به چیز دیگری اعتنایی ندارند. تنها همان برند «اچ» یا فروشگاه‌های زنجیره‌ای معروف دیگر؛ نام همه آن‌ها را دیگر از حفظ شده‌ایم. آنان ذهن مردم را چنان دستکاری می‌کنند که تنها در پی تصاحب کالای مارک‌دار بعدی باشند یا این غذاهای ناسالم را در شکم خود فرو ریزند. اسمش چه بود؟ غذای بی‌ارزش، فست‌فود، آشغال‌خوری. غذای لذیذ خانگی دیگر به دهانشان مزه نمی‌کند؛ همه فقط به دنبال همین فست‌فودها می‌دوند. این پسندیده نیست، چرا که الله عزّوجل تنوع را آفریده است؛ نه تنها نان یا تنها برنج. شاید برنج برای این دیار بهترین گزینه باشد. در زادگاه ما، نمی‌توان هر روز برنج خورد، زیرا ما آن را ساده مانند نان مصرف نمی‌کنیم، بلکه گوشت و روغن فراوان به آن می‌افزاییم. برای ما این یک وعده غذایی اصلی و سنگین است؛ اما در اینجا به عنوان خوراکی سبک در کنار غذا و مانند نان مصرف می‌شود و کاملاً با این آب‌وهوا سازگاری دارد. زمانی که مولانا شیخ به اندونزی تشریف برده بودند، با قطار حدود سه ساعت از جاکارتا فاصله گرفتیم. همه‌جا شالیزار بود و کشاورزان آنجا به طرز شگفت‌آوری لاغراندام بودند. مولانا شیخ در آن هنگام فرمودند: «به این مردم بنگرید: یک مشت برنج برای تمام روزشان بس است.» الله هر آنچه را که لازم بوده در همان یک مشت برنج نهاده تا توانمند بمانند و بتوانند روزی خانواده و فرزندانشان را فراهم آورند. اگر آنان را ناچار می‌کردند که هر روز همبرگر بخورند، چندی نمی‌گذشت که دیگر به‌سختی توان تکان خوردن داشتند. پس به آنچه مدها و موج‌ها به شما القا می‌کنند توجه نکنید؛ ببینید الله چه می‌خواهد و پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) برای ما چه می‌پسندند. الله و فرستاده‌اش جز خیر و صلاح شما را نمی‌خواهند؛ اینکه کاری را انجام دهید که حقیقتاً برایتان سودمند باشد، نه آنچه جیب دیگران را پر می‌کند. در گذشته استعمارگران می‌آمدند و همه‌چیز را با زور می‌گرفتند. امروز انسان‌ها کاملاً خودخواسته به بردگی آنان درمی‌آیند، بدون آنکه آنان اصلاً نیازی به آمدن داشته باشند. در آن دوران، اروپاییان میلیون‌ها انسان را به بردگی کشیدند و به اجبار به آمریکای شمالی و جنوبی و سراسر جهان بردند. آنان به اسارت درآمدند، از ریشه کنده شدند و بی‌رحمانه در بند نگاه داشته شدند. امروز انسان‌ها خودخواسته جانشان را در دریا به خطر می‌اندازند: نیمی غرق می‌شوند و بازماندگان به اروپا یا آمریکا می‌رسند، جایی که خوار شمرده می‌شوند و روزگارشان از بردگان آن زمان نیز بدتر است. روزگار بردگان گذشته اغلب بهتر از حال این مردم در عصر حاضر بود. امروز اینان به التماس می‌افتند که: «مرا برگزینید، من خادم شما خواهم بود؛ تنها مرا راه بدهید.» سبحان‌الله، چنین چیزی خوشایند الله نیست؛ زیرا آنان به نادرست گمان می‌کنند که آن کسان از ایشان برترند. در حالی که نزد الله هیچ‌کس بر دیگری برتری ندارد مگر به پرهیزگاری، خداترسی و فرمان‌برداری از او. تنها همین ارزش دارد! خواه آمریکایی باشد، خواه آفریقایی، هندی یا اروپایی: هیچ‌کس چهار پا یا دو بینی ندارد؛ همه ما یکسان آفریده شده‌ایم. و شگفت آنکه اگر کسی به نقشه جهان بنگرد، بی‌درنگ درمی‌یابد که الله بارورترین و غنی‌ترین سرزمین‌ها را به مسلمانان ارزانی داشته است. بی‌گمان سرزمین‌های زیبای دیگری نیز هست، اما دیار مسلمانان از ثروتمندترین و بهترین مناطق زمین برای زندگی است که در آن می‌توان در کمال فراوانی زیست. اما هنگامی که مردم الله را از یاد ببرند، فرمان‌هایش را نادیده انگارند و سرای جاودان را فدای این زندگانی دوروزه و گذرا کنند، زادگاه خویش را ترک می‌گویند؛ بی‌آنکه بدانند در غربت چه تیره‌روزی و رنجی در انتظار خود و فرزندانشان است. مولانا شیخ در این باره اغلب داستانی از سفرهای سیدنا عیسی (علیه‌السلام) بازگو می‌کردند. در روزگاران گذشته، مؤمنان پارسایی بودند که در غایت فروتنی در غارها یا خیمه‌ها می‌زیستند. روزی ایشان با مردی دیدار کردند که زیر سایه‌بانی بسیار کوچک به عبادت الله مشغول بود؛ سایه‌بانی که نه پناهی در برابر باران داشت و نه سایه‌ای درست می‌بخشید. سیدنا عیسی از او پرسیدند: «چند سال است که در اینجا روزگار می‌گذرانی؟» و آن مرد پاسخ داد: «هفتصد سال است.» در آن اعصار، الله به برخی از مردمان عمری دراز می‌بخشید، هرچند بسیاری نیز تنها سی یا چهل سال زندگی می‌کردند. سیدنا عیسی (علیه‌السلام) با شگفتی پرسیدند: «هفتصد سال است که در همین مکان زیر این سایه‌بان به سر می‌بری؟» و آن مرد گفت: «آری.» سیدنا عیسی (علیه‌السلام) دیگر بار پرسیدند: «چرا این کومه را اندکی فراخ‌تر نساختی تا در آسایش باشی و این‌چنین در تنگی روزگار نگذرانی؟» آن مرد پاسخ داد: «برای چه؟ زمان من در اینجا به پایان نزدیک است و ما را برای ابدیت در این جهان ننهاده‌اند.» سیدنا عیسی به او فرمودند: «در آخرالزمان عمر مردمان تنها هفتاد یا هشتاد سال خواهد بود، با این همه کاخ‌های سترگ و سر به فلک کشیده خواهند ساخت و همان نیز آنان را بس نخواهد بود و همواره فزون‌تر خواهند خواست.» آن مرد بانگ برآورد: «اگر مرا نیز چون آنان تنها هفتاد سال عمر بود، بی‌درنگ سر به سجده می‌نهادم و تا هنگام فرا رسیدن مرگ، سرم را برنمی‌داشتم!» آنان کسانی بودند که به‌راستی تنها برای الله عزّوجل می‌زیستند. از این رو، شایسته است قدردان هر آنچه الله به ما ارزانی داشته باشیم و از دویدن در پی پندارهای بیهوده دیگران دست برداریم. الگوهای آنان تباه‌کننده است؛ و سهمگین‌ترینِ آن‌ها نفوذی است که می‌خواهد مسلمانان را از دین و باورشان دور گرداند. و هر کسی ممکن است فریب این را بخورد، پیر باشد یا جوان. باید بسیار مراقب باشیم که از آنان پیروی نکنیم. اگر گام نخست را برداری، گام‌های دوم و سوم ناگزیر خواهند آمد و در پایان، تباهی و نابودی خواهد بود. شوربختانه امروز دقیقاً همین پدیده در بسیاری از سرزمین‌های اسلامی نمایان است. جوانان اغلب از ژرف‌اندیشی و دورنگری بی‌بهره‌اند؛ بسیاری از آنان پس از سال‌ها به خود می‌آیند و از لغزش‌هایشان سخت پشیمان می‌شوند. بنابراین، بر عهده ماست که فرزندانمان را هشیارانه رهنمون شویم. اما چگونه می‌توانیم به این مهم دست یابیم؟ نخست آنکه خود باید برای آنان الگویی راستین و عینی باشیم. اگر خود به آن عمل نکنیم، آنان چگونه از ما راه پذیرند؟ آنان باید در کردار ما ببینند که انسان کورکورانه در برابر هر خواهش و هوای نفسی تسلیم نمی‌شود. همان‌گونه که پیامبر (صلی‌الله علیه و سلم) آموختند: هر اندازه از این رسم‌های نوپدید دوری گزینیم، برای همه ما نیکوتر خواهد بود. نیت پاکیزه و راستین بنیان همه کارهاست؛ امید که الله در این راه ما را یاری فرماید. حتی در چیزهای خرد: اگر هوس چیزی در دلتان افتاد، آگاهانه بگویید: «نه، از این چشم‌پوشی می‌کنم؛ این تنها خواهش نفسم را سیراب می‌کند. نفس من فقط می‌خواهد این را داشته باشد، بپوشد یا انجام دهد.» گام به گام، این بینش و شیوه ان‌شاءالله برای فرزندانمان نیز سرمشق خواهد شد. یک اصل بنیادین در پرورش فرزند این است: در روزگاران پیشین، فرزندان برای پدر و مادر احترام قائل بودند و به سخنانشان گوش فرا می‌دادند. امروز اغلب وارونه شده است: تمامی خانواده، چه پدر و چه مادر، بر ساز فرزندان می‌رقصند. کودک هر چه بخواهد، بی‌درنگ می‌گویند: «تنها گریه نکن، همه‌چیز در اختیار توست؛ خواه اسباب‌بازی باشد، گوشی یا تلویزیون.» حتی اگر بر آنید که شادمانشان کنید، آن را بی‌درنگ در همان روز برایشان فراهم نیاورید! بگذارید هفته‌ای یا ماهی بگذرد تا ارزش چیزها را بشناسند. اگر بلافاصله به خواسته‌شان تن دهید، پس از ساعتی دل‌زده می‌شوند و اسباب‌بازی تازه‌ای می‌خواهند. کودک باید شکیبایی و کوشش را بیاموزد تا بتواند ارزش راستین چیزها را دریابد. دوست درگذشته‌ام (رحمة‌الله علیه) در این زمینه پیوسته داستانی را درباره پسری سخت لوس و نازپرورده بازگو می‌کرد. پدر دیگر تاب رفتار فرزندش را نداشت و شرطی پیش پای او نهاد: «از امروز باید هر روز کار کنی و شامگاه یک سکه به خانه بیاوری.» روز نخست، پسر پول را بدون رنج و کار فراهم آورد و با غرور نزد پدر آورد. پدر به او نگریست و با خونسردی گفت: «سکه را بردار و در چاه توالت بینداز.» پسر نیز بی‌هیچ درنگی چنین کرد. روز دوم همان ماجرا تکرار شد، چرا که او هنوز درسی نگرفته بود و حتی پشیزی را به دسترنج خود به دست نیاورده بود. روز سوم چاره‌ای نیافت جز آنکه از بام تا شام سخت رنج ببرد تا آن سکه را با کوشش راستین به دست آورد. چون به خانه آمد، پدر دوباره فرمان داد: «آن را در توالت بینداز!» در آن دم پسر هراسان بانگ برداشت: «این چه سخنی است؟! من برای این سکه تمام روز عرق ریخته‌ام! هرگز نمی‌توانم آن را در توالت بیندازم!» او ارزش را دقیقاً بدین‌گونه شناخت. زیرا آنچه بی‌رنج به دست آید، بی‌تأمل نیز بر باد می‌رود. فرزندان ما امروز سخت نیازمند چنین تجربه‌ای هستند. آنان در دریای نعمت غرق شده‌اند و حتی با ملال و بی‌حوصلگیِ سودمند بیگانه‌اند، چرا که شبانه‌روز تنها چشم به صفحه نمایش دوخته‌اند. در گذشته لحظاتی بود که هیچ کاری برای انجام دادن نداشتیم؛ و درست همان خاموشی برایمان سودمند بود. الله همه‌چیز را با حکمتی عمیق آفریده است تا یاد بگیریم که نفس و خودخواهی خویش را در مهار درآوریم. همان‌طور که گفته شد: این امر برای خودمان و فرزندانمان حیاتی است که تسلیم این موج بی‌پایان مصرف‌گرایی نشویم. این روزها از کسانی سخن می‌رود که سه ماه در برابر فروشگاهی چادر می‌زنند تا مگر نخستین خریدار فلان گوشی هوشمند باشند. اما چون از آنان خواسته شود دو رکعت نماز بگزارند، شکوِه سر می‌دهند که این کار سخت و دشوار است. سبحان‌الله! ما یکسره به بندگی نفس خود درآمده‌ایم! ما از تمام این حقایق سخن می‌گوییم و ان‌شاءالله اگر تنها یک درصد از این سخنان را به گوش جان بشنویم و به کار بندیم، ما را بسنده خواهد بود. امید که الله شما را برکت دهد، ما را در پناه خود نگاه دارد و ظهور سیدنا المهدی (علیه‌السلام) را روزی‌مان فرماید، ان‌شاءالله. همان‌گونه که مولانا شیخ همواره می‌فرمودند: در آن هنگام، به تمام این جنون فناوری پایان داده خواهد شد؛ دیگر نه از صفحه‌های نمایش اثری خواهد ماند و نه از آشفتگی‌های تلفن، و زندگی ان‌شاءالله بسیار آرام‌تر و باصفاتر خواهد شد. پس از آن، روز رستاخیز (قیامت) نیز فرا خواهد رسید، ان‌شاءالله. آنچه اکنون بیش از هر چیز بدان محتاجیم، آشکار شدن سیدنا المهدی (علیه‌السلام) است تا به این ستم جهان‌گستر پایان داده شود؛ خواه این ستم از سوی نامسلمانان باشد و خواه از سوی مسلمانان. زیرا متأسفانه مسلمانانی نیز هستند که بر دیگران سخت می‌گیرند و آنان را از دین گریزان می‌سازند، با توبیخ کردن مؤمنان راستین که: «این کار را مکن! آن کار را مکن! تو کافری! تو مشرکی!» از این رو دست به دعا برمی‌داریم و می‌خواهیم که الله سیدنا المهدی (علیه‌السلام) را برانگیزد تا دل‌ها و جهان را از این تباهی و فتنه پاک سازد. ما این درخواست را صرفاً از روی منفعت‌طلبی مطرح نمی‌کنیم: الحمدلله، ما در امنیت زندگی می‌کنیم، هر روز شکرگزار الله هستیم و هیچ کمبودی نداریم، ان‌شاءالله. از صمیم قلب از همه شما سپاسگزارم، و الله به شما برکت دهد.

2026-10-23

Other
ان‌شاءالله به‌زودی به دیداری می‌رویم، اما پیش از آن می‌خواهیم چند کلمه‌ای برای رضای الله بگوییم. ان‌شاءالله برای من و برای همه ما مفید خواهد بود، ان‌شاءالله. امروز، الحمدلله، سفری طولانی را برای الله پشت سر گذاشتیم. طبیعتاً انسان به عنوان یک بشر از این سفر خسته می‌شود. اما وقتی برای الله باشد، پاداش بزرگی نزد الله عزوجل در انتظار آن است. و ما از این بابت خوشحالیم. تا زمانی که الله به ما سلامتی عطا می‌کند، همه‌چیز آسان است. مادرم یک بار خیلی نگران مولانا شیخ شده بود. آن‌ها در آن زمان هم در سفر و خسته بودند. آن‌گاه ایشان فرمودند: «این خستگی اصلاً عیبی ندارد.» «این فقط خستگیِ روز است، بیماری نیست.» اگر سلامتی آسیب ببیند، آن واقعاً بد است. وقتی انسان سفر می‌کند و در راه است، کمی خسته می‌شود. اما به محض اینکه با انسان‌های خوب گرد هم می‌آید، این خستگی معمولاً از بین می‌رود. و سپس وقتی انسان می‌خوابد و استراحت می‌کند، روز بعد، الحمدلله، دوباره کاملاً سرحال و پرتوان است. الله را برای این شکر می‌کنیم. الله به ما سلامتی و، ان‌شاءالله، انسان‌های خوب و مکان‌های پربرکتی عطا فرمود که می‌توانیم به آن‌ها برویم. ما که برای قماربازی یا به باشگاه‌های شبانه و مانند آن نمی‌رویم. ما به دیدار نزدیکانمان می‌رویم – مردمانی که دلتنگ ما هستند و ما نیز دلتنگشان بوده‌ایم. ما بیش از دو سال بود که آن‌ها را ندیده بودیم. الحمدلله، اکنون توانستیم دوباره آن‌ها را ببینیم. آن‌ها بسیار خوشحالند و خوشحالی‌شان به دل ما نیز می‌نشیند. الله به همه شما برکت دهد. صمیمانه سپاسگزارم از هر کسی که آمد تا ما را ببیند و در کنار ما باشد. الله به آن‌ها پاداش خیر دهد و به ایشان سلامتی، ایمانی قوی و زندگی طولانی و سعادتمندی عطا کند، ان‌شاءالله – هم در دنیا و هم در آخرت، ان‌شاءالله.

2026-10-26

Other
ان‌شاءالله، پیامبر صلی الله علیه و سلم درباره بهترین مردم فرمودند: «خیرکم من تعلّم القرآن و علّمه»؛ بهترین شما کسانی هستند که قرآن را می‌آموزند و آن را آموزش می‌دهند. الحمدلله، ما در اینجا یک مکتب قرآنی و این‌همه کودک را می‌بینیم. دوران کودکی بهترین زمان برای یادگیری قرآن است. الحمدلله، شما در اینجا در مکانی فوق‌العاده و در محاصره انسان‌های نیک هستید. الحمدلله، آنان از سخنان پیامبر صلی الله علیه و سلم پیروی می‌کنند و از خردسالی خواندن قرآن را به کودکان آموزش می‌دهند. سخنی معروف هست — فکر نمی‌کنم حدیث باشد، هرچند شاید هم باشد — که می‌گوید: «العلم فی الصغر کالنقش علی الحجر، و العلم فی الکبر کالنقش علی الماء». می‌گویند: آنچه در کودکی آموخته شود، گویی بر سنگ حک شده است. درست مانند کتیبه‌ای که با قلم بر سنگ حکاکی می‌شود: آنچه کودک در سنین پایین می‌آموزد، عمیقاً در ذهن نقش می‌بندد و هرگز فراموش نمی‌شود. امروز الحمدلله از مکان‌های زیادی بازدید کردیم. ابتدا در آرامگاه سلطان بودیم. در آنجا کتیبه‌ای سنگی وجود دارد که حتی پس از ۵۰۰ سال، همچنان محفوظ مانده و خواناست. آنان به راستی انسان‌هایی مخلص و باایمان بودند. شما همه این‌ها را مدیون برکت آنان هستید؛ اینکه اسلام در میان شما نسبت به اکثر کشورهای مسلمان، زنده‌تر حفظ شده است. این فضل و عنایت بزرگی از جانب الله است. او این انسان‌ها را فرستاد و از طریق آنان هدایت عطا فرمود؛ و این هدایت نسل به نسل منتقل می‌شود. این هدایت الحمدلله زنده می‌ماند؛ و این دقیقاً همان چیزی است که ما در اینجا می‌بینیم. و این برای همه انسان‌ها ارزشی بی‌اندازه دارد. قرآن سرچشمه تمام نیکی‌هاست، چرا که کلام زنده الله عز و جل است. وقتی آن را می‌خوانی، دل گشوده می‌شود. آن شفا برای جان است، و برکات قرآن مجید بی‌پایان است. ما از صمیم قلب از این بابت خرسند و خوشحالیم. ما تمام طول روز را اینجا ماندیم. فرصت یافتیم بشنویم، چیزهای تازه ببینیم، و این همه نیکی و خیر هرگز متوقف نمی‌شود. الحمدلله، تلاش‌های بسیاری صورت می‌گیرد تا کودکان هرچه بیشتری با قرآن انس بگیرند و مردم آموزش ببینند. الحمدلله، این فوق‌العاده است: تنها ظرف دو سال تقریباً سه برابر بزرگ‌تر شده است. زیرا پیامبر صلی الله علیه و سلم به ما آموختند: هر کس دو روزش کاملاً یکسان باشد — بدون اینکه فردایش بهتر از دیروزش باشد — دچار زیان شده است. چرا که فردای انسان باید همواره بهتر از امروزش باشد. از این رو، ما از همه کسانی که از سخنان پیامبر صلی الله علیه و سلم و ندای الله پیروی می‌کنند تا به شاگردان قرآن و جویندگان علم خدمت نمایند، صمیمانه قدردانی می‌کنیم. این توفیق و عنایت تنها از جانب الله است. کسی که این فضل نصیب او شود، باید خود را سعادتمند بداند که توفیق یافته آنچه را الله عز و جل امر فرموده، به جا آورد. این نعمتی بسیار بزرگ است؛ موهبت اینکه بتوانی برای رضای الله عز و جل کار نیک انجام دهی. چرا که امروزه مردم به‌ندرت برای کارهایی که نسل‌های گذشته انجام می‌دادند وقت می‌گذارند. آنان همین که شب فرا می‌رسید، پنج یا ده دقیقه درنگ می‌کردند و از خود می‌پرسیدند: امروز چه کرده‌ام؟ آیا خوب بود یا بد؟ چرا که در گذر روز اتفاقات بسیار زیادی رخ می‌دهد. آنان به حساب خود می‌رسیدند: چه کار خیری به جا آوردم؟ در کجا کوتاهی کردم؟ چه گناهانی مرتکب شدم؟ ما نیز باید به خود بیاییم و از الله عز و جل طلب بخشش کنیم. اگر کار خطایی کرده بودند، از الله عز و جل طلب بخشش می‌کردند. چرا که الحمدلله، الله به فرشته سمت چپ — که گناهان را می‌نویسد — امر می‌فرماید تا شامگاه درنگ کند و ببیند آن بنده چه می‌کند. اگر او طلب آمرزش کند، الله او را می‌بخشد و اصلاً اجازه نمی‌دهد آن عمل به عنوان بدی ثبت شود. و از آنجا که ما فراموشکاریم، بهترین کار این است که پیش از خواب تجدید وضو کنیم، دو رکعت نماز بخوانیم، «استغفرالله» بگوییم و از الله عز و جل طلب مغفرت کنیم. پیامبر صلی الله علیه و سلم فرمودند: هر کس این دو رکعت نماز را بخواند، «استغفرالله» بگوید و پیش از فجر بیدار شود تا دست‌کم دو رکعت نماز تهجد بگزارد، برای او چنان محاسبه می‌شود که گویی تمام شب را در نماز و شب‌زنده‌داری سپری کرده است. الحمدلله، شکرگزار الله هستیم که ما را از امت پیامبر محبوبمان، سیدنا محمد صلی الله علیه و سلم قرار داده است. چه لطف و عظمتی! ما حقیقتاً مشمول برکت هستیم. چرا؟ زیرا امت‌های پیش از امت پیامبر صلی الله علیه و سلم برای اینکه مورد بخشش الله قرار گیرند، متحمل آزمون‌هایی فوق‌العاده دشوار می‌شدند. برای مثال، هنگامی که سیدنا موسی علیه‌السلام به کوه سینا رفت و بازگشت، دید قومش به پرستش گوساله زرین روی آورده‌اند. الله بر آنان خشم گرفت، و هنگامی که از او التماس بخشش کردند، الله فرمود: «باید جان خود را فدا کنید [یکدیگر را بکشید].» و بدین ترتیب آنان یکدیگر را پی‌درپی هلاک کردند، تا آنکه ۷۰٬۰۰۰ نفر از آنان کشته شدند. این تنها یک نمونه است از اینکه پیش از سیدنا محمد صلی الله علیه و سلم، دستیابی به مغفرت و آمرزش الله چقدر دشوار بود. اما ما در مقابل، به آسانی می‌گوییم «استغفرالله»، و الله با رحمت واسعه‌اش ما را می‌آمرزد. این کار به شکلی وصف‌ناپذیر آسان گردانیده شده است. اگر هنگام غروب و شب این کار را انجام دهید — استغفرالله بگویید و دو رکعت نماز بخوانید — تمام گناهانتان بخشیده می‌شود و می‌توانید با خیالی آسوده و سرشار از آرامش به خواب بروید. الحمدلله، برای همه این نعمت‌ها شکرگزار الله هستیم. ان‌شاءالله الله همه ما را بیامرزد و این دیدار را برای همه ما پربرکت گرداند. از شما سپاسگزارم که خالصانه و برای رضای الله به اینجا آمده‌اید. ان‌شاءالله الله شما را سلامت بدارد و به شما برکت عطا فرماید. ان‌شاءالله همیشه در اوج تندرستی و با قلبی سرشار از شادی با یکدیگر دیدار داشته باشیم. ان‌شاءالله دل‌هایتان را متوجه آخرت کنید. این زندگی دنیوی گذرا و فانی است؛ آنچه اهمیت حقیقی دارد آخرت است. پیامبر صلی الله علیه و سلم فرمودند: هر کس روزی آن روز خود را داشته باشد، سرپناهی بر بالای سر داشته و بتواند به عبادت پروردگار بپردازد، از خوشبخت‌ترین انسان‌های روی زمین است. ان‌شاءالله الله به همه ما این گران‌بهاترین گنجینه را ارزانی دارد: قناعت — یعنی خرسندی و رضایت به آنچه در اختیار داریم. چه زیبا بیان شده است: «القناعةُ کنزٌ لا یفنى». این سخن یعنی: خرسندی واقعی به آنچه داری، گنجینه‌ای است که هرگز پایان نمی‌پذیرد. بسیار از شما سپاسگزارم، و الله به شما برکت دهد.