Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

الله، قادر و متعال، در قرآن کریم اعلام می‌کند که مؤمنان به حقیقت موفق خواهند شد. این وعده اوست، کلام او. این زمین متعلق به الله، قادر و متعال است، تمام عالم هستی متعلق به اوست. اینجا مکانی است که ما انسان‌ها زندگی می‌کنیم. اینجا انسان‌ها از همه نوع وجود دارند؛ کافران، مسلمانان، مؤمنان و نامعتقدان. از میان آنها الله، قادر و متعال، به مؤمنان یک وعده داده است. او به آنها اطمینان داده که زمین متعلق به آنها خواهد بود. این زمین با اجازه الله کاملاً به آنها تعلق خواهد داشت. وعده قادر و متعال حقیقت است. بنابراین نزد مؤمنان هیچ ناامیدی وجود ندارد. این زمین، همان‌طور که نام آن در ترکیه گفته می‌شود – «زمین» به معنای «خوردن» است. و آن انسان‌ها را می‌بلعد. پس کسی نباید باور کند که این مکان برای همیشه به او می‌ماند یا متعلق به اوست. فقط کسانی پایدارند که الله، قادر و متعال، انتخاب کرده است. و آنها حقیقتاً موفق خواهند شد. این زمین، این خاک همه چیز را پاک می‌کند. بنابراین چیزهای ناپاک و کثیف روی آن معنایی ندارد. مهم این است که با الله، قادر و متعال، باشی. اینانی که حقیقتاً موفقند، همین‌اند. دیگران می‌خورند و می‌نوشند و می‌روند، بدون اینکه چیزی به دست آورند. چیزی که دیروز خوردی، امروز دیگر در تو نیست، گذشته است. و انسان دوباره طلب می‌کند. دیروز تا بیزاری خوردی. و حالا کجاست؟ ناپدید شده است. تو انواع شرارت را انجام داده‌ای. کجا هستند؟ تو سرگرم شده‌ای، بدی کرده‌ای، همه چیز را کرده‌ای. امروز دوباره هیچ‌کدام از آنها باقی نمانده است. بنابراین باید به آنچه پایدار است توجه کرد. پایدار بودن این است که با الله، قادر و متعال، باشی؛ این است وجود حقیقی. بقیه همه نیستی است. هیچ چیز دیگری فایده واقعی نمی‌آورد. باشد که اعمال تو از بدانند که به تو فایده‌ی راستین برسانند. از چیزهایی که فایده نمی‌آورند اما فقط ضرر می‌رسانند دوری کن. این‌ها برای تو چیزی جز پشیمانی به ارمغان نمی‌آورند. و حتی این پشیمانی هم فایده نخواهد داشت. کسی که عقل دارد، به ابدیت توجه دارد. ابدی الله، قادر و متعال است، و راه او. حتی اگر تمامی دنیا متعلق به تو باشد، آنچه می‌توانی از آن تناول کنی همچنان ناچیز است. و وقتی زمانش به پایان رسیده است، نه ارزشی دارد و نه طعمی. طعم چیزی که دیروز خوردی را امروز نمی‌توانی بچشی. تو نمی‌توانی طعم بدی‌هایی که کرده‌ای را دیگر حس کنی. ابدی تنها راه الله، قادر و متعال، است. باید به آن توجه کرد. الله، قادر و متعال، می‌گوید: وَعَدَ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مِنكُمۡ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ لَيَسۡتَخۡلِفَنَّهُمۡ فِي ٱلۡأَرۡضِ (24:55) الله، قادر و متعال، وعده داده که مقام کسانی که ایمان دارند، صبورند، راه راست می‌روند و کارهای نیک انجام می‌دهند، پایدار و والا است. اعمال آنها هرگز بی‌ثمر نخواهد بود. ان شاء الله، الله ما را از آنها بگرداند و در این مسیر استقامت ببخشد.

ممکن است شما چیزی را ناپسند بدانید در حالی که برای شما خوب است. (2:216) الله، بزرگ و باشکوه می‌گوید: گاهی اوقات چیزهایی برای شما اتفاق می‌افتد که دوست ندارید. شما آنها را بد می‌پندارید، اما در واقع برای شما خوب هستند. این به این معناست که در این جهان با اجازه الله هر چیزی برای مؤمن خوب است. حتی چیزی که در نگاه اول بد به نظر می‌آید، در حقیقت خوب است. هم خوب و هم بد، ان شاء الله، به خیر منتهی می‌شود. زیرا این جهان بهشتی نیست، بنابراین طبیعتاً مشکلات و دشواری‌ها وجود دارد. شما با انواع موقعیت‌ها روبرو خواهید شد. ممکن است افرادی باشند که نسبت به شما دشمنی کنند. ممکن است افرادی باشند که درباره شما بد صحبت کنند. همه این‌ها را باید به عنوان فرصتی برای رشد تلقی کنید. اگر کسی به شما احترام نگذارد یا علیه شما صحبت کند، در واقع علیه نفس شما قیام کرده است. و شما باید بگویید: "این درست است." "نفس من حتی بدتر است." "آنچه این شخص می‌گوید، درست است." سپس الله، بزرگ و باشکوه، شما را محافظت می‌کند. إِنَّ ٱللَّهَ يُدَٰفِعُ عَنِ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓ (22:38) الله، بزرگ و باشکوه، محافظ مؤمنان است. در چنین موقعیت‌هایی نیازی به دفاع از خود نیست. الله، بزرگ و باشکوه، به هر حال شما را محافظت می‌کند. بیشتر چه می‌خواهید؟ بگذارید تا می‌خواهند صحبت کنند. وضعیت فقط با واکنش شما بدتر می‌شود. این به شما هیچ چیزی نمی‌آورد. از یک طرف الله، بزرگ و باشکوه، شما را محافظت می‌کند، و از طرف دیگر شما مستحق پاداش می‌شوید. شما مستحق پاداش می‌شوید، زیرا شکیبا می‌مانید و واکنش نمی‌دهید. امروزه بسیاری از مردم فکر می‌کنند با جواب دادن چیزی انجام می‌دهند. آنها معتقدند حقوق دیگران را دفاع می‌کنند. اما شما نمی‌توانید حق را با بحث با نادانان دفاع کنید. وقتی با یک نادان صحبت می‌کنید، او را به گناه بزرگتری می‌کشانید. شما خودتان هم گناهی مرتکب می‌شوید و این هیچ فایده‌ای ندارد. به همین خاطر می‌گویند: "بهترین پاسخ به یک نادان، سکوت است." زیباترین پاسخ به یک نادان این است که فقط ساکت بمانید. امروزه از این چیزها بسیار است؛ فوراً می‌نویسند "آن این را به من گفت، این گونه گفت." الحمدلله، ما نمی‌دانیم این چیزها چطور کار می‌کند و حتی نمی‌توانیم پاسخ دهیم. ما اصلاً نمی‌بینیم و این خوب است. اصلاً توجه نکنید، نادیده بگیرید. حتی اگر هم می‌بینید، به آن پاسخ ندهید. این پاسخ درست است که باید به یک نادان داده شود. پاسخ او را الله، بزرگ و باشکوه، خود می‌دهد. بنابراین نیازی به غمگین بودن نیست. مسلمان باید شکرگزار الله باشد که این افراد به خودشان و نه به ما آسیب می‌زنند. اگر شما واکنش نشان دهید، به خودتان هم آسیب می‌زنید. از این رو بهتر است که به آنها پاسخ ندهید. اگر کسی واقعاً می‌خواهد حقیقت را بداند، می‌توانید با او صحبت کنید. اما با کسانی که فقط می‌خواهند به شما حمله کنند، خود را مشغول نکنید؛ آن‌ها را به الله بسپارید. الله با همه آنها برخورد خواهد کرد. همه چیز در دست الله، بزرگ و باشکوه است. الله ما را محافظت کند. نادانان زیادی وجود دارند، اکنون دقیقاً زمان دومین دوره نادانی است. جاهلیت، نادانی: یعنی چیزی را ندانستن. امروزه نادانان تحصیلکرده وجود دارند. آنها حتی واقعاً نمی‌فهمند چه می‌خوانند. آنها با دانشی که بدون زحمت به‌دست آورده‌اند افتخار می‌کنند؛ همه جا چنین نادانان تحصیلکرده‌ای هستند. پیشتر افراد فارغ‌التحصیل دبستان معمولاً باهوش‌تر بودند و دانش واقعی بیشتری داشتند. امروزه گرچه مدارک دانشگاهی دارند. اما آنها به چیزهای سطحی می‌افتند و سپس به آن افتخار می‌کنند. این دوره یک معجزه است که پیامبر ما پیش‌بینی کرده است. او گفته بود: "دوران دومی از نادانی خواهد بود." ما دقیقاً در وسط این زمان قرار داریم. الله ما را از داشتن کار با چنین نادانانی محافظت کند. بگذارید تا می‌خواهند صحبت کنند. الله پاسخ مناسب را به آنها خواهد داد. الله ما را محافظت کند.

پیامبر ما، صلح و درود بر او، می‌فرماید: افرادی که الله بیش از همه دوست دارد، جوانانی هستند که خود را به الله می‌سپارند. او به‌ویژه آن‌ها را ارزشمند می‌داند. او آن‌ها را بیش از مسن‌تران دوست دارد، زیرا جوانیِ مسن‌تران گذشته است - چه کارهایی که نکرده‌اند؟! اما وقتی جوانان به الله رو می‌آورند، این یکی از فضیلت‌هایی است که الله بیشترین ارزش را به آن می‌دهد. زنجیر کردن و کنترل امیال برای جوانان آسان نیست. اما کسی که این کار را انجام دهد، به مرتبه‌ای ویژه می‌رسد. او به یکی از بندگان محبوب الله تبدیل می‌شود. در مقابل، افرادی که الله دوست ندارد، مسن‌ترانی هستند که گناه می‌کنند - به‌ویژه کسانی که خیانت می‌کنند. متأسفانه چنین رفتارهایی امروزه شیوع یافته‌اند. زیرا بی‌عفتی و بی‌شرمی در همه جا پراکنده شده‌است. مردم می‌توانند بدون مانع هر چه را که می‌خواهند انجام دهند. بنابراین این افراد کسانی هستند که الله کمتر برایشان ارزش قائل است. یعنی کسانی که هم مسن هستند و هم این شنیعات را انجام می‌دهند. آنها بنابراین خشم و نفرت الله را به سمت خود جذب می‌کنند. هیچ یک از اعمال آنها سودی ندارد، آن‌ها چیزی جز مصیبت برداشت نمی‌کنند. سرنوشت آن‌ها در این دنیا فقر است. و در آخرت عذاب. بنابراین افراد مسن باید مراقب باشند. گناهانی که به‌راحتی انجام می‌شوند، هیچ سود، هیچ منفعت و هیچ فایده‌ای نمی‌آورند. آن‌ها فقط برای انسان رنج به همراه دارند. آن‌ها مصیبت به همراه دارند. باشد که الله ما را از آن محافظت کند. انسان باید امیال خود را کنترل کند. کسی که امیال خود را در جوانی کنترل کند، در پیری نیز در مسیر درست باقی خواهد ماند. اما کسی که در جوانی امیال خود را آزاد بگذارد، این کار را تا پایان عمر ادامه خواهد داد. و این یک ضرر سنگین خواهد بود. می‌گویند: «او زندگی خود را تلف کرده است». آن‌ها زندگی خود را واقعاً تلف کرده‌اند. برخی می‌گویند: «کسانی که در راه الله افتاده‌اند زندگی خود را از دست داده‌اند». نه، کسی که در راه الله می‌میرد، زندگی خود را از دست نمی‌دهد، بلکه زندگی جدید و زیباتری به دست می‌آورد. بقیه در مقابل زندگی خود را از دست داده‌اند. آن‌ها هم دنیا و هم آخرت را از دست می‌دهند. باشد که الله ما را از چنین چیزی حفظ کند. تسلیم نشوید و نگویید: «من الان برای این کار خیلی پیر هستم». نگویید: «هیچ اتفاقی نمی‌افتد». باشد که الله ما را محافظت کند. هرگز به امیال خود تسلیم نشویم، انشاءالله.

طریقت بر اساس ادب اسلام است. أَدَّبَنِي رَبِّي فَأَحْسَنَ تَأْدِيبِي پیامبر ما، صلی الله علیه و آله، می‌فرماید مهم‌ترین چیز در اسلام ادب است. همچنین برای انسان نیز ادب مهم‌ترین است. آنچه انسان را از حیوان جدا می‌کند، ادب است. حیوان، همان‌طور که از اسمش پیداست، از او ادب انتظار نمی‌رود. هرجا که می‌خواهد می‌رود، همه چیز می‌تواند بکند. هیچ مسئولیتی ندارد، موظف نیست. موظف بودن یعنی ملزم به نماز بودن، ملزم به پاکیزگی بودن، و ملزم به اعمال ضروری بودن. حیوان می‌تواند هر کاری کند، زیرا بهانه‌ای دارد. الله برای او عقلی قرار نداده است. هیچ الزاماتی برای او نیست. دیوانه نیز به همین شکل است. دیوانه انسانی بدون عقل است، او هم موظف نیست. إِذَا أُخِذَ مَا وَهَبَ، أَسْقَطَ مَا أَوْجَبَ این یک قانون در فقه اسلامی است. یعنی آنچه انسان را به نماز وامی‌دارد، عقل است. وقتی الله عقلی داده است، باید از این عقل استفاده کرد. مهم‌ترین چیز حقیقتاً ادب است. ادب شامل همه چیز می‌شود. نه تنها حجب، بلکه هر چیزی که شامل نیکی، زیبایی و انسانیت می‌شود، ادب است. چه کسی ادب را آموزش داد؟ دولت اسلامی. در نهایت در امپراطوری عثمانی حفظ شد. بعد از آن، همان‌طور که می‌بینیم، نه ادب، نه احترام، نه تکریم در جهان باقی نمانده است. هر کس طوری رفتار می‌کند که گویی موظف نیست، سعی دارد هر چه دوست دارد انجام دهد. به دیگران گوش نمی‌دهد، به دیگران احترامی نمی‌گذارد. تنها سعی دارد آنچه خودش، نفسش می‌خواهد بکند. طرف دیگر کاری می‌کند تا او را تعلیم دهد. و این تعلیمات انسان‌ها را از انسان بودن بیشتر دور می‌کند. اصلی‌ترین چیز این است: جوهر انسانیت این است که عقلی که الله تعالی داده را استفاده کنیم تا انسان باشیم، آداب داشته باشیم. با آداب و احترام. انسان به زیبایی زندگی می‌کند، نه تنها با احترام به نفس خود، بلکه با احترام به دیگران. اما این چیزی است که شیطان نمی‌خواهد. به همین دلیل جهان در همه جا به جوش می‌آید، شر از همه اطراف جریان دارد. الله ما را حفظ کند. اما البته هر چیزی پایانی دارد. الله تعالی قطعاً کسی را خواهد فرستاد که انسانیت را نجات دهد. این بشارت پیامبر ماست، صلی الله علیه و آله. ان شاء الله، وقتی مهدی علیه‌السلام بیاید، همه مشکلات و سختی‌ها با اجازه الله پایان خواهند یافت. در غیر این صورت، وضعیت با آنچه این مردم می‌آموزند بدتر خواهد شد. الله کمک کند. نباید امید را از دست داد. انسان‌های بی‌امید در غم و ترس هستند. کسی که ایمان دارد، ناامید نیست. الله تعالی می‌فرماید، ناامید نشوید. آن روز قطعاً خواهد آمد. آنچه که الله می‌گوید همیشه درست است و آنچه وعده می‌دهد نیز درست خواهد شد، ان شاء الله. هرچه زودتر، ان شاء الله، به شرف این جمعه. زیرا دیگر هیچ چیزی از جهان نمانده که بهتر شود. الله ما را حفظ کند، ان شاء الله به امنیت برسیم.

پیامبر ما، سلام بر او، به ما می‌آموزد: پنج بار در روز نماز بخوانید، روزه بگیرید، و به بهشت وارد خواهید شد. نماز و روزه ستون‌های اسلام هستند. هر که این‌ها را به جا آورد، پاداش خواهد گرفت. در حقیقت، این مسئله دشواری نیست. اما به نظر انسان غالباً سخت می‌آید. نفس، آن را دشوار می‌یابد. در بین مسلمانان انسان‌های متفاوتی با دیدگاه‌های گوناگون وجود دارد. هر نوع انسانی وجود دارد. برخی نماز نمی‌خوانند و ادعا می‌کنند: "من ذکر می‌گویم." "ذکر می‌گویم، این کار را می‌کنم، آن کار را می‌کنم" – بر اساس تشخیص خود عمل می‌کنند. اما نماز نمی‌خوانند. چرا که نه؟ می‌گویند: "آنچه می‌کنم، کافی است." حتی اگر به مدت ۲۴ ساعت بی‌وقفه ذکر بگویی، به پاداش و فضیلت یک تکبیر در نماز نخواهی رسید. فراموش کن ۲۴ ساعت – حتی اگر یک ماه یا حتی ۲۴ سال این کار را بکنی، همچنان به ارزش یک تکبیر نخواهی رسید. این نماز به عنوان بدهی بر شانه‌هایت باقی می‌ماند. به همین دلیل است که ما دائماً یادآوری می‌کنیم. زیرا بسیاری از مردم بر اساس نظر خود عمل می‌کنند، اما این راه صحیح نیست. دین، دین الله متعال است. همان‌طور که او امر کرده، ما باید پیروی کنیم. کافی نیست که بگویی: "من به روش خود عمل می‌کنم." حتی در امور دنیوی، اگر همه چیز را بر اساس نظر خود دنبال کنید، به جایی نخواهید رسید. در آن صورت بیهوده تلاش می‌کنید؛ به جای اینکه راه آسان را انتخاب کنید، راه دشوارتر را برمی‌گزینید که در پایان سودی ندارد. در امور دنیوی شاید گاهی کارساز باشد. تا حدی می‌توانی برخی کارها را به روش خود انجام دهی. اما حتی آن هم اغلب دشوار است. با این حال، برای آخرت ثمربخش نخواهد بود. اگر آنچه را که الله متعال امر فرموده و پیامبر ما به نمایش گذاشته است، پیروی نکنی، سودی نخواهد داشت. این وظیفه عبادت بر شانه‌های شما باقی می‌ماند – این یک بدهی است. کسی که نماز نمی‌خواند، باید بدهی خود را در آخرت بپردازد. برای هر نماز قضا ۸۰ سال، ۸۰ سال تمام. جبران در آخرت ۸۰ سال طول می‌کشد. شاید در تمام طول زندگی‌ات به ۸۰ سالگی برسی، شاید هم نرسی، اما برای هر نماز قضا در آخرت ۸۰ سال توبه خواهی کرد. بنابراین، باید نماز بخوانیم، مادامی که در این جهان هستیم، ان‌شاء‌الله. باشد که الله به ما در این امر کمک کند. نباید به نفس خود پیرو باشیم. کسی که به نفس خود دچار شود، فقط به خود تکیه کند، نماز و روزه را نادیده بگیرد و بگوید: "من مسلمانم، من به این طریقت تعلق دارم، من این‌گونه و آن‌گونه‌ام" – چیزی به دست نخواهد گرفت. علاوه بر این، چنین افرادی اغلب به اطرافیان خود ضرر می‌رسانند، زیرا دیگران نیز سپس نماز، روزه و عبادات مشابه را نادیده می‌گیرند. در حالی که این کار آسان است، واقعاً بسیار آسان. همچنین از نظر جسمی و روحی برای انسان بسیار مفید است. آنچه الله متعال امر فرموده است، نه تنها برای روح بلکه بر بدنت نیز برکت دارد – سلامت، زیبایی و نور درون می‌آورد. باشد که الله به همه ما این درک را عطا کند. نباید از نفس خود پیروی کنیم، ان‌شاء‌الله.

خدا را شکر، ما رمضان را تجربه کردیم، عید را هم تجربه کردیم – امیدواریم که مبارک باشد. این چیزها برای آخرت خوب هستند. وَلَلدَّارُ ٱلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ (۶:۳۲) آخرت از این دنیا بهتر است. این مسلم است. مردم این را درک نمی کنند. آنها برای امور دنیوی یکدیگر را نابود می کنند، به یکدیگر آسیب می رسانند، به یکدیگر ضرر می زنند. در حالی که این دنیا نه پیش تو و نه پیش من باقی نمی‌ماند. فقط آخرت جاویدان است. باید برای آخرت تلاش کنیم، برای آن کوششی کنیم. اگر مردم تنها یک درصد از تلاشی که برای امور دنیوی می کنند، برای آخرت کنند، کافی است، حتی بیش از حد کافی. اما حتی این کار را نمی کنند. اینجا هم این شیطان است که آنها را بازمی‌دارد. راه‌های درست به صورت منفی نشان داده می‌شوند و مردم به مسیر غلط هدایت می‌شوند. برای آخرت الله، تعالی، تمام امکانات را به انسان داده است. حالا ما، خدا را شکر، رمضان را تجربه کردیم. ما آن را با دعاها و عبادات سپری کردیم و همچنین عید را نیز تجربه کردیم. الان در ماه شوال هستیم. هرکس در این ماه شش روز روزه بگیرد، برای او – همچنان که پیامبر ما، صلح‌ و سلام بر او، فرمودند – به حساب می‌آید که انگار یک سال کامل روزه گرفته است. هر روز به ده برابر حساب می‌شود، یعنی سیصد و شصت روز روزه. این به معنای این است که فرد انگار یک سال کامل پیوسته روزه گرفته باشد. در برخی روایت‌ها پیامبر ما، صلح‌ و سلام بر او، حتی گفته است که مانند این است که تمام عمر روزه گرفته باشد. به همین دلیل باید به این مسائل روحانی اهمیت بدهیم. حتی اگر دنیا اطراف ما فروپاشد، نباید ما را نگران کند. اصلاً. خود کلمه «دنیا» به معنای «پایین» است. اسم خودش می‌گوید – این معنای آن است. «دانی» به معنی پایین، به معنای کم‌ارزش است. پایین بودن – دنیا نمایندهٔ پایین بودن است. نگاهتان را به چیزهای بالاتر معطوف کنید. چیزهای بالاتر در آخرت هستند – چیزهایی که به آخرت مرتبط هستند. کسی که برای امور دنیوی اندوه بخورد، از آن هیچ نفعی نخواهد داشت. باید درباره آخرت اندیشیده و غمگین شد، اگر چیزی را از دست داده‌ای – باید درباره آن اندوه بخوری. سپس الله، تعالی، در پاسخ به توبه صادقانه‌ات نعمت‌ها به تو عطا می‌کند. او از پاداش‌هایش به تو عطا می‌کند. الله، تعالی، حتی آنچه را که نتوانستی انجام دهی، به تو عطا می‌کند. در امور دنیوی اینطور نیست. مهم نیست چقدر برای مسائل دنیوی اندوه بخوری، هیچ چیزی به دست نمی‌آوری. به همین دلیل دنیا در آشفتگی است. ما به مؤمنان، مسلمانان می‌گوییم: به امور دنیوی اندوه نخورید. آنچه که الله مقدر کرده، رخ می‌دهد – هیچ چیز دیگر. برای همین نگاهتان را به آخرت معطوف کنید. بیهوده خود را زجر ندهید. امیدواریم که الله بهترین را به ما عطا کند. امیدواریم که الله ایمان ما را تقویت کند و ما را در ایمان ثابت قدم کند – این مهمترین مسئله است.

ما امروز در زمان آخرالزمان زندگی می‌کنیم. الحمدلله که ما را در این زمان آفریده‌است. اراده الله محقق خواهد شد. هیچ چیز به دلخواه خودت اتفاق نمی‌افتد. بنابراین باید تسلیم باشی. تسلیم اراده الله تعالی و متعال باش، افکاری مانند «اگر ما آن زمان زندگی می‌کردیم» یا «اگر ما در آن زمان زندگی می‌کردیم» چیزی را عوض نمی‌کنند. تو دقیقا اینجا و هم‌اکنون، در این زمان زندگی می‌کنی. تجلی این زمان به‌ناچار به تو خواهد آمد. این تجلی آخرالزمان، تجلی آشوب است. این تجلی زمانی از آشفتگی است. انسان هر روز چیزهای جدیدی اختراع می‌کند. از هر کجا چیزها پدیدار می‌شوند، و اگر گیج هستی که چه کاری باید انجام دهی، در واقع واضح است که چه کاری باید انجام دهی. تو تسلیم خواهی شد. تو آنچه که الله تعالی و متعال به ما دستور داده است انجام خواهی داد. در هیچ چیز دیگری دخالت نکن. نگو: «این اتفاق افتاد، آن رخ داد.» در هر آنچه رخ می‌دهد، اراده الله تعالی و متعال محقق می‌شود. هیچ‌چیز دیگر. به همین دلیل است که شیخ بابا درباره آخرالزمان گفت: «بهتر است در خانه بمانی.» زیرا وقتی بیرون می‌روی، آشفتگی ایجاد می‌شود، چیزی اتفاق می‌افتد، خطرات کمین می‌کنند. بنابراین در خانه بمان. اگر لازم شد، به سر کار برو، اما سعی نکن به بیرون نگاه کنی و بپرس: «چه اتفاقی افتاده است؟»، او می‌گوید. شیخ‌ها همیشه این را آموزش داده‌اند. کسی که کنجکاوانه سر خود را بیرون می‌آورد و می‌پرسد: «چه خبر جدیدی است؟»، او خطر را دعوت می‌کند. حتی در زمان‌های شیخ بابا و شیخ عبدالله داغستانی هم مثل امروز نبود. امروز همه چیز خیلی شدیدتر شده است. آزمایش‌ها و آشفتگی‌ها به طور چشمگیری افزایش یافته است. بنابراین یک انسان هوشمند قبل از اقدام به عواقب فکر می‌کند. افراد بدون حکمت بدون فکر عمل می‌کنند. بعداً آن‌ها پشیمان می‌شوند. بزرگترین پشیمانی ناشی از نادیده‌گیری الله تعالی و متعال است. برای این پشیمانی هیچ جبران دیرتری وجود ندارد. فقط می‌توان آن را در طول حیات جبران کرد. برای هر آنچه در طول حیات انجام می‌دهی، در برابر الله تعالی و متعال، یک راه‌حل وجود دارد. می‌توانی توبه کنی. می‌توانی حق کسی که نادیده‌اش گرفته‌ای را بازگردانی. می‌توانی با کسی که در جدال بودی آشتی کنی. می‌توانی از کسی که به او ظلم کرده‌ای طلب بخشش کنی. تمام این‌ها ممکن است. اما وقتی به آخرت می‌روی، همه چیز سخت‌تر می‌شود. به همین دلیل است که زمانی که ما در آن زندگی می‌کنیم، زمان گشت و گذار آزادانه شیاطین است. با کوچکترین چیز مردم را علیه یکدیگر تحریک می‌کنند. همه چیز را فاسد می‌کنند. داستانی وجود دارد: شیطان روزی در جایی نشسته بود. او گفت: «اینجا دیگر کار زیادی نداریم.» او با پسرش بود. «بیا از اینجا برویم، به جای دیگری برویم. آنجا هم می‌توانیم مردم را علیه یکدیگر تحریک کنیم و تفرقه بپراکنیم»، گفت. «پسرم»، گفت، «صبر کن، آنجا یک کار کوچکی برای یک یا دو دقیقه وجود دارد. من آن را انجام می‌دهم و برمی‌گردم.» زنی داشت گاوش را می‌دوشید. شیطان دم گاو را کشید. وقتی دم را کشید... گاو وقتی دوشیده می‌شد، لگدی زد. شیر ریخت. شوهرش آمد و به زن ضربه زد: «چرا شیر رو ریختی؟» زن به قبیله‌اش رفت. قبیله‌اش مرد را مورد حمله قرار داد. آن‌ها او را کشتند زیرا او زن را زده بود. وقتی او را کشتند، دو قبیله به هم رسیدند. مرده‌ها و مجروحان همه جا بودند. همه جا در آشوب بود. پسر شیطان از پدرش پرسید: «چه کردی؟» او پاسخ داد: «هیچی نکردم. فقط یک حرکت کوچک انجام دادم. در هیچ چیز دیگر دخالت نکردم. همه این کارها را خودشان انجام دادند.» همین است دیگر. بنابراین باید محتاط بود. مردم باید در هر آنچه انجام می‌دهند، در هر حرکت، بسیار مراقب باشند تا هیچ آسیب و مصیبتی پیش نیاید. افرادی که در راه الله هستند، به هر حال در امور دنیوی دخالت نمی‌کنند. آن‌ها وضعیت دنیا را به مردم دنیوی واگذار کرده‌اند. آن‌ها امور دنیوی را به مردم دنیوی واگذار کرده‌اند. و این‌ها قبلاً همه چیز را خراب کرده‌اند. در حال حاضر تمام دنیا بر سر پا است. دیگر نمی‌دانند چه باید بکنند. بنشین و تماشا کن، هیچ کاری بیشتر انجام نده. نیازی به دخالت نیست. تماشا کن که الله چه می‌کند. تو قبلاً نتیجه را می‌دانی. در پایان این وضعیت - الحمدلله - چه کسی در پایان جهان پیروز خواهد شد؟ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ (28:83) پایان متعلق به پرهیزکاران است. آن‌ها پیروز خواهند بود. بنابراین به هیچ چیز ناراحت نباش. تا زمانی که با الله تعالی و متعال هستی، به دنبال کسی نرو، با هیچ‌کس دعوا نکن. زیرا هر چیزی زمان خودش را دارد. زمانی برای سکوت و زمانی برای صحبت کردن وجود دارد. به همین دلیل اکنون بهترین کار سکوت است. یک قدیس هزار سال پیش گفت: هَذَا زَمَانُ السّکوتِ وَمُلَازَمَةُ الْبُیُوتِ. این به این معناست که این زمان، زمان سکوت و زمان ماندن در خانه است. اگر این گفته شده بود که هزار سال پیش گفته شده بود، باید با این منطق امروز اصلاً از خانه بیرون نرفت. بنابراین مسلمانان باید، اگر چیزی بد دیدند، از درون خود بیزاری احساس کنند و بگویند: «این چیزی است که الله خوشش نمی‌آید.» «من این را به الله واگذار می‌کنم.» الله احکم الحاکمین است: او بهترین قاضی و عادل‌ترین است. حکم او نهایی است. الحمدلله.

به‌راستی کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند آن‌ها را هیچ ترسی نیست و آن‌ها غمگین نخواهند شد (۲:۲۷۷) الله، بلندمرتبه و بزرگوار می‌فرماید: برای کسانی که ایمان آورده‌اند و بر الله توکل کرده‌اند، هیچ ترسی، غم و اندوهی نیست. ما باید در راه راست بمانیم. راه راست، راه پیامبر ماست، صلوات و سلام الله بر او باد. از زمان پیامبر ما، صلوات و سلام الله بر او باد، تا امروز تنها یک راه راست وجود دارد. تنها راه او، صلوات و سلام الله بر او باد، پایدار است. خلاف او یا ناهماهنگ با راه او، نوآوری‌های بسیاری به وجود آمده‌اند. همه آن‌ها گذشته و ناپدید شده‌اند. از برخی چیزها، فقط نام‌ها باقی مانده‌اند، بدون هیچگونه مضمونی، اثر آن‌ها از مدت‌ها پیش از بین رفته است. چنین چیزهایی وجود دارند، اما البته شیطان هرگز خسته نمی‌شود. همیشه چیزهای جدید با این عبارت به وجود می‌آیند: 'اینجا راه راست است.' اما راه پیامبر ما، صلوات و سلام الله بر او باد، تغییر نمی‌کند؛ راه امن، راه اوست. این راه ادامه دارد. راه پیامبر ما تا روز قیامت ادامه خواهد داشت. کسی که این راه را دنبال کند، صلح درونی خواهد یافت. کسی که از راه منحرف شود و بازنگردد، به هلاکت می‌افتد. زندگی چنین فردی هرگونه ارزشی را از دست می‌دهد. چیزی جز زیان به همراه ندارد. در روز قیامت خواهند گفت: ای کاش من خاک بودم (۷۸:۴۰) کاش من خاک بودم و نکرده بودم آنچه را که کردم. اما در آنجا تنها یک بار می‌توان خاک شد. بعد از آن برای همیشه هلاکت خواهد بود. بنابراین به راه پیامبر ما، صلوات و سلام الله بر او باد، پایبند باشید. و به ریسمان الله، همگی، چنگ بزنید و پراکنده نشوید (۳:۱۰۳) این فرمان الله، بلندمرتبه و بزرگوار است. 'به این طناب نجات چنگ بزنید'، این است فرمان او. چنگ بزنید به آن طوری که جریانات شما را نبرد. اگر به آن محکم چنگ بزنید، نجات خواهید یافت. اگر محکم نچنگید، نفس شما، تمایلاتتان، شیطان و تمام جاذبه‌های دنیا شما را از راه منحرف خواهند کرد. سپس به زیر خواهید رفت. باشد که الله، بلندمرتبه و بزرگوار، ما را از این امر حفظ کند. این راه از ابتدا راه شیخ‌ها، مقدسین، همراهان، خانواده پیامبر و خود پیامبر بوده است. هیچ‌کدام از آن‌ها از این راه منحرف نشده‌اند. همه آن‌ها در این راه قدم برداشته‌اند. کسانی که از این راه منحرف شده‌اند، به هلاکت افتاده‌اند. راه آن‌ها به بن‌بست رسیده است. از این رو الله، بلندمرتبه و بزرگوار، به ما یک نعمت بزرگ عطا کرده است، که به ما امکان پیمودن این راه را داده. باشد که الله، بلندمرتبه و بزرگوار، به خواست خود این نعمت را ادامه دهد. راه ما، ان شاء الله، راهی مبارک است. این راه نور است. این راه الله، پیامبر و مقدسین است. ان شاء الله، ما بر این مسیر پایدار خواهیم بود. تا زمانی که مهدی، سلام بر او باد، ظهور کند، ان شاء الله با او ملاقات خواهیم کرد. برای این دعا می‌کنیم. این همچنین اعتقاد جامعه ما است. پیروان سنت کسانی هستند که راه پیامبر ما را دنبال می‌کنند و به او ایمان دارند. کسانی که او را به رسمیت نمی‌شناسند، راه راست را ترک کرده‌اند.

طرقیت ما، الحمدلله، طریقت نقشبندی است که زبده شریعت و جوهر اسلام را مجسم می‌کند، الحمدلله. وقتی این روزها از یک طریقت صحبت می‌شود، مردم اغلب آن را اشتباه می‌فهمند. آنها فکر می‌کنند که چیزی کاملاً متفاوت است و گمراه می‌شوند. در حالی که طریقت مسلمان را بیشتر با اسلام پیوند می‌دهد. طریقت به نوعی جوهر اسلام است. اگر طریقت و شریعت دست در دست هم قرار نگیرد، شخص، مسلمان ناقص باقی می‌ماند. چگونه یک مسلمان به الله نزدیک می‌شود؟ الله متعال می‌گوید: با عبودیت، با نمازهای مستحب! هر چه بیشتر نماز بخواند، به من نزدیک‌تر می‌شود. سپس من دست او خواهم شد که با آن می‌گیرد، پای او خواهم شد که با آن می‌رود، چشم او خواهم شد که با نور من می‌بیند، می‌گوید الله متعال. برای دستیابی به این هدف، باید نفس را رام کرد، نفس را پاک و پاکیزه کرد. باید آن را از تأثیرات بد، عادات بد، سخنان بد و اعمال بد آزاد کرد. این اصل اصلی طریقت ما است. ابتدا ۴۱ طریقت وجود دارد. هرکدام روش خود، رویکرد خود را دارند. همه طریقت‌های واقعی هستند. پیران این طریقت‌ها قطب هستند. الله متعال به این انسان‌ها که به بالاترین درجات رسیده‌اند، توانایی‌های خاصی بخشیده است. از آنجا که الله آن‌ها را به‌عنوان منبع قرار داده است، تا آن‌ها مردم را در مسیرهای پیامبر ما، درود و سلام بر او باشد، به راه راست هدایت کنند، نیروی روحیشان خارق‌العاده است. به‌همین دلیل مردم آن‌ها را جستجو می‌کنند و از آن‌ها بهره می‌برند. این‌طور نیست که شیطان مردم را گمراه کند. آن‌ها را به عنوان مرده نمی‌نامید. مرده کسی است که آن‌ها را مرده می‌نامد - او خود کسی است که هیچ حیاتی ندارد. او هیچ زندگی حقیقی در خود ندارد. حیات حقیقی نزد آن‌ها است. زیرا آن‌ها راه پیامبر ما، درود و سلام بر او باشد، را دنبال می‌کنند. آن‌ها شخصیت‌های مبارکی هستند که راه پیامبر ما، درود و سلام بر او باشد، را روشن می‌کنند. صدها نفر از آن‌ها وجود دارد. صدها شیخ، صدها مشایخ در بین بزرگ‌ترین‌ها وجود دارد. آن‌ها شیوخ این طریقت‌ها هستند. کرامات هر یک از آن‌ها به‌خوبی شناخته شده است. کلماتشان وزن دارند. راه آن‌ها راهی است که به پیامبر ما، درود و سلام بر او باشد، منتهی می‌شود. و به‌همین‌ترتیب هر انسان با توجه به طبیعت خود، راه یک طریقت را پیش می‌گیرد. طریقت ضروری است. هر مسلمان باید این راه را طی کند. اما کسانی هم هستند که این راه را انتخاب نمی‌کنند. آن‌ها با شیوه خودشان کنار می‌آیند. ولی اشتباه است که با آن‌ها مواجه شوید. زیرا دشمنی با دوستان الله، الله متعال، به معنای دشمنی با خود الله است. حدیث قدسی می‌گوید: مَن عادی لی ولیاً فقَد آذَنتُه بالحرب. کسی که با یکی از بندگان محبوب من دشمنی ورزد، خودم با او دشمنی اعلام می‌کنم، می‌گوید الله متعال. کسی که الله متعال با او دشمن شود، گمراه است. بنابراین شیطان با تمام توان خود تلاش می‌کند که مسلمانان را از ایمان باز دارد. اگر نتواند، ایمان‌داران را از فضایل دور می‌کند. او تلاش می‌کند که آن‌ها را علیه یکدیگر تحریک کند. و کسانی که چنین دشمنی در دل دارند، اغلب افرادی هستند که خارج از طریقت‌اند. کسانی که درون طریقت‌اند، برای همه دلسوزی دارند و برای همه دعا می‌کنند که الله آن‌ها را به راه راست هدایت کند. که آن‌ها راه درست را بیابند. و به کسی آسیب نرسانند. مردم گمراه قابل ترحم هستند، راهی که آن‌ها انتخاب کرده‌اند به‌سوی گمراهی می‌برد. چقدر که از راه راست دور شده باشند، حتی اگر به لحاظ دینی بابت ایمانشان، درباره اسلام شک ایجاد شود، کلمه مبارک پیامبر ما، درود و سلام بر او باشد، می‌گوید: کسی که لا اله الا الله محمد رسول الله می‌گوید، مسلمان است. تو نباید او را به‌عنوان کافر برچسب بزنی. اما گاهی اوقات کلماتی گفته می‌شود که، الله ما را حفظ کند، مرزهای کفر را لمس می‌کند. حتی اگر چنین باشد، پس از گفتن 'لا اله الا الله'، ما او را نه بت‌پرست و نه کافر نمی‌نامیم. متاسفانه اما، آن‌ها به کوچک‌ترین مورد، مردم را بت‌پرست یا کافر می‌نامند و آن‌ها را به کفر متهم می‌کنند. به همین دلیل است که طریقت برای هر فرد بسیار ضروری است، تا نفس خود را کنترل کند. ضروری است، تا بر روی خود کار کند. این برکتی برای مردم، برای بشریت، به‌ویژه برای مسلمانان است. کسی که در طریقت است، باید بیشتر بر روی خود کار کند. او باید به اخلاق خود توجه کند، تا سپس دیگران نگویند: 'این چه طریقتی است؟' وقتی او می‌گوید: 'من متعلق به طریقت هستم.' این تغییر در یک شب رخ نمی‌دهد، بلکه به‌تدریج. مثل یک رنگ نیست که درون آن فرو بروی و متفاوت بیرون بیایی. این به‌تدریج صورت می‌گیرد، ان‌شاء‌الله. ما به بهترین توانایی خود این راه را طی می‌کنیم. ما برای مهار نفس خود کار می‌کنیم. الله ما را بر اساس نیتمان پاداش خواهد داد، ان‌شاء‌الله. یکی از زیباترین ویژگی‌های طریقت این است که همه چیز را در نور مثبت می‌بیند. همه چیز را به‌عنوان زیبا می‌بیند، ان‌شاء‌الله.

الله، قادر مطلق و بلندمرتبه، می‌گوید: به یاد داشته باشید که همه ما به اصل خود بازمی‌گردیم و در حضور الهی الله، قادر مطلق، خواهیم ایستاد، که از آنجا آمده‌ایم. آنجا باید برای هر کاری که در این دنیا انجام داده‌ایم، حساب پس بدهیم. هر انسانی حاصل کارهایش را خواهد دید; هر که نیکی بکارد، نیکی درو خواهد کرد. هر که بدی کند، برای آن پاسخگو خواهد بود. «چرا بدی کرده‌ای؟» «چرا به دیگران رنج رسانده‌ای؟» «چرا به خودت ظلم کرده‌ای؟ چرا؟» مکانی که همه ما به آن خواهیم رفت، مکان حسابرسی در برابر الله، قادر مطلق و بلندمرتبه است. به همین دلیل این دنیا تنها موقتی است. پیامبر ما - صلح و برکت بر او - در حدیثی می‌فرماید: «در این دنیا مانند یک غریبه زندگی کن، همانند مسافر در حال عبور.» او می‌گوید: «مثل کسی باش که در سفر است». زیرا این دنیا خانه واقعی ما نیست، خانه حقیقی ما آخرت است. این دنیا مکانی است که می‌توانیم اعمال نیک برای زندگی آخرتی خود جمع کنیم. این مکانی است که برای آخرت آماده می‌شوید. در این دنیا نیکی‌ها، اعمال خوب و برکات را برای آخرت جمع می‌کنید. وقتی به آخرت می‌روید، دیگر چیزی باقی نمی‌ماند. اگر فرزندان صالح، اعمال نیک یا خیریه ماندگار نداشته باشید، پاداشی نخواهید داشت. بنابراین شما باید در حالی که هنوز در این دنیا هستید، به آینده خود فکر کنید، آخرت خود را برنامه‌ریزی کنید و زندگی خود را بر این اساس تنظیم کنید. امور دنیوی باید در خدمت آخرت باشد. اگر امور دنیوی شما تنها برای دنیا باشد، وقتی می‌روید، باید همه چیز را ترک کنید. اما اگر آن‌ها برای آخرت باشد، پاداشی در انتظار شماست. این پاداش را در آخرت خواهی دید. آنجا شما فایده واقعی را خواهید شناخت. اما کسی که تنها برای این دنیا کار کند، در آخرت سودی نخواهد داشت. به‌ویژه برای کسی که مسیر کفر را انتخاب می‌کند، پشیمانی بدتر از عذاب جهنم خواهد بود. حتی آتش جهنم در مقایسه با این پشیمانی تلخ هیچ است. آخرت باید هدف واقعی ما باشد. پیامبر ما - صلح و برکت بر او - می‌فرماید، خودت را به‌گونه‌ای ببین که گویی قبلاً مرده‌ای. در حقیقت، انسان تنها با لطف الله، قادر مطلق و بلندمرتبه زنده و نفس می‌کشد. وقتی الله، قادر مطلق و بلندمرتبه این امانت را بازمی‌گیرد، انسان بی‌قدرت است. حتی اگر همه دنیا از آن او باشد، نمی‌تواند حتی یک نفس دیگر بخرد. سپس همه چیز به پایان می‌رسد. بنابراین یک مسلمان باید همیشه آخرت را در نظر داشته باشد و زندگی دنیایی خود را بر همین اساس تنظیم کند. می‌توانید برای این دنیا کار کنید. این به هیچ وجه ممنوع نیست. اما نیت شما باید کسب رضایت الله، قادر مطلق و بلندمرتبه باشد. شما باید در راه او قدم بردارید. شما باید به دنبال برکت او باشید. این حق همه مسلمانان است. نتیجه این امر یا نفع است یا ضرر. نفع در باقی‌ماندن در راه الله است. راه ضرر، مسیر شیطان است. ترک راه الله، قادر مطلق و بلندمرتبه و نادیده‌گرفتن او خطایی بزرگ است که فقط پشیمانی به ارمغان خواهد آورد. الله ما را از این امر حفظ کند. الله ما را از انحراف از راه راست خود حفظ کند. چه راه مبارکی است. زیرا در زمانی که زندگی می‌کنیم، بسیاری هستند که دیگران را گمراه می‌کنند. شیاطین بشری بدتر از خود شیطان شده‌اند. مردم دیگر به‌سادگی قربانی شیطان نمی‌شوند. اما توسط هم‌نوعان خود فریب می‌خورند. انسان‌ها انسان‌های دیگری را فریب می‌دهند. آن‌ها حتی حیله‌گرتر از خود شیطان شده‌اند. او چیزهایی را که وجود ندارند به‌صورت حقیقت جلوه می‌دهد. و آن‌ها واقعیت واقعی را انکار می‌کنند. الله مردم را از هر گونه شر حفظ کند.