Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

ما در یک ماه مبارک هستیم. این ماه ربیع الاول است، ماه مبارکی که پیامبر ما، درود و رحمت خدا بر او باد، در آن متولد شد. «ربیع» به معنی بهار است. زمان واقعاً زیبایی از سال. الله، قدرتمند و متعال، تمام زیبایی و والاترین فضیلت را به پیامبرمان عطا فرمود. هر کس از راه او پیروی کند، به همه چیزهای زیبا و خوب دست می‌یابد. هر کس او را دوست داشته باشد، به عشق الله دست می‌یابد. اما هر کس او را دوست نداشته باشد، از عشق الله محروم می‌ماند. بزرگترین دشمن پیامبر ما شیطان است. او با تمام قدرت سعی می‌کند مردم را فریب دهد و آنها را از راه او منحرف کند. پیامبر ما، درود و رحمت خدا بر او باد، از همان لحظه تولدش گفت «امت من» و هرگونه فداکاری را برای نجات آنها انجام داد. و به لطف الله، کسانی که به امت او تعلق دارند و او را دوست دارند، به رحمت و لطف الله دست می‌یابند. اما کسانی که با او مخالفت می‌کنند، افرادی هستند که الله آنها را دوست ندارد و برای آنها خیر و خوبی نمی‌خواهد. بنابراین، از این فضیلت محروم می‌مانند. این فضیلت فقط به کسانی می‌رسد که از راه پیامبر ما، درود و رحمت خدا بر او باد، پیروی می‌کنند و او را دوست دارند. البته شیطان سعی می‌کند کسانی را که از اسلام پیروی می‌کنند نیز فریب دهد. آنها به پیامبر ما، درود و رحمت خدا بر او باد، احترام شایسته را نمی‌گذارند. آنها به او احترام نمی‌گذارند، بلکه حتی به او حسادت می‌کنند. باشد که الله ما را از شر شیطان و دام‌هایش حفظ کند. زیرا بسیاری در دام شیطان می‌افتند و می‌گویند: «من قرآن می‌خوانم، نماز می‌خوانم.» اما در عین حال مهمترین چیز را نادیده می‌گیرند یا انکار می‌کنند. آنها شفاعت و عشق پیامبر ما، درود و رحمت خدا بر او باد، را تصدیق نمی‌کنند. اما هر کس آن را بپذیرد، از این لطف برخوردار می‌شود. باشد که الله ما را از جمله کسانی قرار دهد که این را می‌پذیرند و ما را در این راه ثابت قدم بدارد، ان‌شاءالله.

وَقُلِ ٱلْحَقُّ مِن رَّبِّكُمْ ۖ فَمَن شَآءَ فَلْيُؤْمِن وَمَن شَآءَ فَلْيَكْفُرْ ۚ إِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلظَّـٰلِمِينَ نَارًا أَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَا (18:29) الله، قادر و متعال، در قرآن کریم می‌فرماید: این آیه دقیقاً در وسط قرآن قرار دارد. او می‌فرماید: «حقیقت را اعلام کن.» «حقیقتی را که از جانب پروردگارت به تو رسیده است، بیان کن.» حقیقت، حقیقت می‌ماند، هر کجا که باشد. هیچ چیز نمی‌تواند با آن مخالفت کند، هر کجا که خود را نشان دهد. الله می‌فرماید: «پس هر کس بخواهد، ایمان بیاورد و هر کس بخواهد، کافر شود.» هر کس بخواهد، حقیقت را بپذیرد و راه ایمان را انتخاب کند و هر کس نخواهد، آن را انکار کند و در کفر بماند. «اما تو، در اعلام حقیقت تردید نکن.» وظیفه تو رساندن پیام است. هر کس بخواهد، حقیقت را می‌پذیرد و راه الله را در پیش می‌گیرد. اما هر کس نخواهد، در کفر می‌ماند. سرانجام او آتشی است که دیواره‌هایش او را احاطه خواهند کرد. وقتی در آنجا طلب آب کنند، آبی مانند فلز گداخته به آنها داده می‌شود. امروز همه از دموکراسی صحبت می‌کنند. خب، این دموکراسی واقعی است. الله، قادر و متعال، به انسان اختیار داده است. اما او همچنین حقیقت را اعلام می‌کند و راه درست را نشان می‌دهد. «به آن ایمان بیاورید و آن را بپذیرید تا شما و دیگران به آرامش برسید.» «اما اگر آن را نپذیرید، عواقب آن را خواهید دید.» این در مورد کسانی است که ظلم می‌کنند و کافران. زیرا کافران کسانی هستند که واقعاً ظلم می‌کنند. هر کس حقیقت را رد کند، ظلم می‌کند. به چه کسی ظلم می‌کند؟ ابتدا به خودش، سپس به همنوعانش و سرانجام به الله، قادر متعال. زیرا بزرگترین ظلم، انکار الله است. این بزرگترین ظلم است. بنابراین، این امر بار سنگینی و قطعاً عذابی را به دنبال دارد. به همین دلیل، بیان حقیقت در این دنیا دشوار است. اغلب دشوار است، گاهی اوقات حتی می‌تواند خطرناک باشد. در بهترین حالت، آنها رنجیده می‌شوند، عصبانی می‌شوند، متکبر می‌شوند و مقاومت می‌کنند. این خفیف‌ترین واکنش از سوی کسانی است که نمی‌خواهند حقیقت را بپذیرند. امروزه اکثر مردم فقط آنچه را که خودشان فکر می‌کنند درست می‌دانند و حقیقت را رد می‌کنند. آنها از آنچه نفسشان به آنها می‌گوید پیروی می‌کنند و آن را حقیقت می‌نامند. اما الله، قادر و متعال، می‌فرماید: «تو باید حقیقت را اعلام کنی.» از کسی خجالت نکش، از کسی نترس و تردید نکن. حقیقت همیشه حقیقت می‌ماند. آن را بیان کن و به وظیفه‌ات عمل کن. این سخنان شاید شما را متأثر کند، اما من به طور کلی صحبت می‌کنم. این خطاب به شخص خاصی نیست. الله، قادر و متعال، این را به همه امر کرده است. هر کس حقیقت را جستجو کند، از گمراهی خود برمی‌گردد و آن را می‌پذیرد. سپس الله گناهانش را به اعمال نیک تبدیل می‌کند و این شخص رستگار می‌شود. باشد که الله به مردم عقل و بصیرت عطا کند تا حقیقت را بپذیرند. در غیر این صورت، راه آنها به پایان شومی منتهی می‌شود که سودی برایشان ندارد. باشد که الله همه ما را از آن حفظ کند.

پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به ما می‌آموزد که چقدر ارزشمند است که خود را با افراد خوب و دوستان خوب احاطه کنیم. به همین ترتیب، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) ما را از همنشینی با دوستان بد برحذر می‌دارد. برای روشن شدن این موضوع، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) مثالی زدند: یک دوست خوب مانند یک عطر فروش است. حتی اگر به مغازه‌اش بروی و چیزی نخری، مقداری از بوی خوش را با خود می‌بری. حداقل بوی خوش به تو می‌چسبد و با طراوت از آنجا خارج می‌شوی. یک دوست خوب نیز چنین است. چون او شخصیت خوبی دارد، تو را سنگین نمی‌کند، تو را آزار نمی‌دهد و برای تو بدی نمی‌خواهد. به دلیل ذات خوبش، درک او برای تو آسان است. شما با هم خوب کنار می‌آیید. به همین دلیل پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) دوست خوب را به عطر فروش تشبیه کرده‌اند. در همنشینی با یک دوست خوب، فقط خوبی‌ها را تجربه می‌کنی. او تو را به سوی خوبی هدایت می‌کند، تو را به زیبایی الهام می‌بخشد و راه خدا را به تو نشان می‌دهد. معاشرت و صحبت با او، تو را در همین دنیا به انسان بهتری تبدیل می‌کند. او برای تو غمی ایجاد نمی‌کند و سخنان آزاردهنده‌ای نمی‌گوید. دوستی با چنین شخصی نعمتی است. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) به ما توصیه می‌کند: «با آنها همنشین شوید.» در مقابل، او ما را از دوری از افراد بد برحذر می‌دارد و دوست بد را به کارگاه آهنگر تشبیه می‌کند. اگرچه امروزه آهنگری به اندازه گذشته رایج نیست، اما زمانی منظره‌ای روزمره بود. در آنجا آتشی در کوره می‌سوزد که دائماً با دم آهنگری باد زده می‌شود. در این حالت، دود غلیظ تمام کارگاه را پر می‌کند. علاوه بر دود، بوهای نامطبوعی که هنگام کار با آهن ایجاد می‌شود، هوا را آلوده می‌کند. بنابراین، ماندن در آهنگری برای یک فرد غریبه به هیچ وجه خوشایند نیست. یا بوی دود و دوده تو را آزار می‌دهد، یا جرقه‌ای که از سندان می‌پرد، لباس‌هایت را می‌سوزاند. یک دوست بد نیز چنین است. اگر در نزدیکی او باشی، اخلاق بدش ناگزیر به تو سرایت می‌کند. به همین دلیل پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) به ما توصیه می‌کند که از همنشینی با افراد بد دوری کنیم و به افراد خوب بچسبیم. زیرا یک انسان بد، چه با سخنان آزاردهنده و چه با سایر رفتارهای زشتش، ناگزیر به تو آسیب می‌رساند. به همین دلیل، دستور پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) روشن است: «از آنها دوری کنید.» بنابراین، اگر با وجود تمام تلاش‌ها، نمی‌توانی در کسی خوبی پیدا کنی و او به جای آن، مرتباً با تو بدرفتاری می‌کند، بهترین کار این است که از او فاصله بگیری. این یکی از آموزه‌های پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) است. و انسان باید خودش تلاش کند که مانند عطر فروش باشد تا ان‌شاءالله خوبی را در اطرافش پخش کند. این یکی از مهمترین پایه‌های یک زندگی خوب است. برای اینکه انسان بتواند زندگی آرام و پرباری داشته باشد، باید خود را با دوستان خوب احاطه کند - با افرادی که کارهای خوب انجام می‌دهند و نیت خوبی دارند. در غیر این صورت، به یکی از کسانی تبدیل می‌شویم که مردم به محض دیدنشان از آنها فرار می‌کنند. ان‌شاءالله خداوند ما را از این امر حفظ کند و ما را به چنین افرادی تبدیل نکند. ان‌شاءالله خداوند به همه ما خوبی عطا کند.

حضرت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «مَنْ غَشَّنَا فَلَیْسَ مِنَّا» «هر کس ما را فریب دهد، هر کس به ما خیانت کند، از ما نیست.» البته، در زمانه‌ی امروز مردم به هر طریق ممکن یکدیگر را فریب می‌دهند. آنها فریب می‌دهند. چه در مسائل بزرگ و چه در مسائل کوچک، به ندرت کسی پیدا می‌شود که فریب ندهد. آنها مردم را فریب می‌دهند، به آنها خیانت می‌کنند. اعمالشان با حرف‌هایشان مطابقت ندارد. آنها فکر می‌کنند که با فریب دادن، سودی می‌برند. اما این یک فریب ظاهری و دنیوی است. این مهمترین چیز نیست. فرض کنید کسی پول شما را دزدیده، ماشین یا خانه‌ی شما را تصاحب کرده است. اینها دارایی‌های دنیوی هستند. آنها چیز تعیین‌کننده‌ای نیستند. آنچه مهم است، آخرت است. کسی که شما را در مورد آخرت‌تان فریب می‌دهد، واقعاً خطرناک است. این بدترین خطر است. کسی که مردم را با ظاهر خود به عنوان فردی محترم و متبرک فریب می‌دهد، اما سپس آنها را در امور دین و طریقت فریب می‌دهد - دقیقاً چنین کسی است که پیامبر در موردش فرمود: «او از ما نیست». زیرا راه پیامبر روشن است. این راه عبارت است از نشان دادن خوبی و هشدار دادن در مورد بدی. به این معنی است که ظاهر با باطن مطابقت داشته باشد، که انسان از درون و بیرون یکی باشد. راه دیگری وجود ندارد. خود را به عنوان کسی از طریقت جا زدن، ماشاءالله، با لباسی، عمامه‌ای به بزرگی سینی و ریشی به طول دو وجب... ... و سپس ادعا کردن «من از شیخ پیروی می‌کنم»، اما دستورات و سخنان شیخ خود را نادیده گرفتن، حتی آنچه خود موعظه می‌کنند را اجرا نکردن... این فریب است. چنین کسی مردم را فریب می‌دهد. کسی که دیگران را فریب می‌دهد، در واقع اول از همه خودش را فریب می‌دهد و به خودش خیانت می‌کند. به همین دلیل پیامبر در مورد چنین افرادی می‌فرماید: «آنها از ما نیستند». این ویژگی یک منافق است. چنین افرادی اصلاً ایمان ندارند. اگر ایمان داشت، مردم را فریب نمی‌داد. او مردم را در امور دینی فریب می‌دهد تا برای خود منفعتی کسب کند. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: کسانی که فریب می‌دهند، کسانی که «غش» (فریب) را انجام می‌دهند، از ما نیستند. راه شیخ افندی روشن است. بعد از شیخ افندی، فریبکاران زیادی ظهور کرده‌اند. به همین دلیل می‌خواهیم نه یک بار، نه دو بار، بلکه بارها و بارها برادران خود را به این موضوع یادآوری کنیم. هر کسی را که عمامه دارد، شیخ یا ولی ندانید. درست است که گفته می‌شود: «هر کسی را که می‌بینی، خضر بدان»، اما نباید هر کسی را که عمامه دارد، ولی دانست. زیرا اغلب او فقط با این عمامه مردم را فریب می‌دهد. با ریش خود کاری می‌کند که مردم فکر کنند «چه انسان متبرکی» و فریب او را می‌خورند. و در نهایت با اعمال خود مردم را از اسلام دور می‌کنند. سپس مردم می‌گویند: «پس مسلمان اینگونه است؟ به او نگاه کن، با عمامه و لباس، و در آخر ما را فریب داد». این بدترین چیز است. فریب دادن مردم در امور دینی. و همانطور که گفته شد، افرادی هستند که در میان مریدان ادعا می‌کنند: «من این و آن هستم»، در حالی که در حقیقت هیچ نیستند. در همان لحظه‌ای که کسی «من» می‌گوید، بی‌ارزش است. به این نکته نیز باید توجه کرد. مریدان غالباً خوش‌باور هستند و به راحتی می‌توانند فریب کسی را بخورند. بنابراین باید مراقب باشند و از چنین افرادی پیروی نکنند. آنها در همه جا، در سراسر جهان وجود دارند. از همه جا ظاهر می‌شوند. «ما خلفای شیخ افندی هستیم.» یا به شیخ بزرگ عبدالله استناد می‌کنند... افرادی هستند که شیخ بابا و شیخ ناظم را به راحتی نادیده می‌گیرند و ادعا می‌کنند: «ما مرید شیخ بزرگ عبدالله داغستانی هستیم». تو اصلاً شیخ بزرگ عبدالله را نمی‌شناختی. تو کی هستی که بتوانی او را درک کنی؟ جز حرف‌های پوچ چیزی نیست... این بزرگترین فریب است. افراد زیادی از این قبیل وجود دارند. خداوند ما را حفظ کند. خداوند ما را از شر آنها در امان نگه دارد. زیرا آنها هدایت نخواهند یافت. شیطان چنان بر آنها مسلط شده است که هدایت دیگر به آنها نمی‌رسد. بنابراین دوری کردن از آنها برای انسان نجات‌بخش است. اگر به آنها نزدیک شوید، فقط باعث سردرگمی می‌شوند و در دل شک و تردید می‌کارند. خداوند ما را از این امر حفظ کند. برخی از افراد خوش‌باور این افراد را خاص می‌دانند، از آنها پیروی می‌کنند و زندگی خود را با دنبال کردن بیهوده‌ی آنها هدر می‌دهند. خداوند ما را از شر آنها و شیطان حفظ کند.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَـٰكُم مِّن ذَكَرٍۢ وَأُنثَىٰ وَجَعَلْنَـٰكُمْ شُعُوبًۭا وَقَبَآئِلَ لِتَعَارَفُوٓا۟ ۚ إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ ٱللَّهِ أَتْقَىٰكُمْ (49:13) الله، قادر و متعال، ما را آفریده است. الله، قادر و متعال، انسان‌ها را در اقوام، قبایل و جوامع مختلف و با رنگ‌های پوست متفاوت آفریده است. و او جهان را با آنها آباد کرده است. همه اینها به فرمان و اراده الله، قادر و متعال، اتفاق افتاده است. اما آنچه انسان‌ها در اینجا باید بفهمند این است که باید از عقل خود استفاده کنند. آنها باید از عقل خود استفاده کنند تا بفهمند برای چه آفریده شده‌اند. آنها باید تشخیص دهند که چه چیزی برای خودشان بهترین است. زیرا بهترینِ همه این انسان‌ها، پرهیزگارترین آنهاست. یعنی کسی که از الله می‌ترسد و از دستورات او پیروی می‌کند، با فضیلت‌ترین و شریف‌ترین انسان است. هیچ کس دیگر. گفتن اینکه: «تو سفیدی، من زردم، یکی قرمز است و دیگری سیاه» - نمی‌توان به این افتخار کرد. با این نمی‌توان فخر فروشی کرد. هیچ فایده‌ای هم ندارد. زیرا رنگ پوست، جایگاه اجتماعی یا تعلق به یک قوم، هیچ سودی برای انسان ندارد. لحظه‌ای که چشمانت را می‌بندی، شاید یک ماه بعد خودت هم به خاک تبدیل شوی. سیاه، سفید، قرمز و زرد، همه در زیر خاک یکسان خواهند بود. بنابراین، همه اینها در نهایت هیچ ارزشی ندارد. اینها چیزهای فانی هستند. مهم تقوا (پرهیزگاری) است. بزرگترین سود برای انسان در پیروی از دستورات الله، قادر و متعال، و جلب رضایت اوست. این سود واقعی است. هیچ چیز دیگری ارزشمند نیست. به همین دلیل است که الله، قادر و متعال، به انسان عقل داده است. و به آنها اختیار داده است تا از این عقل استفاده کنند. علما در مورد این موضوعات توضیحات مختلفی می‌دهند، مانند اراده الهی در پس همه چیز یا اختیار شخصی. اما نکته مهم این است که الله، قادر و متعال، به انسان عقل داده است. اگر انسان از این عقل استفاده کند، برایش خوب است. کسی که از عقل خود استفاده نمی‌کند، سودی از آن نمی‌برد. گفتن اینکه: «من از عقلم استفاده کرده‌ام و پزشک، مهندس یا مدیر بانک شده‌ام، من به این و آن رسیده‌ام» - همه اینها چیزهایی هستند که فایده‌ای ندارند. اگر از این موقعیت‌ها برای جلب رضایت الله استفاده شود، ارزشمند هستند. اما اگر فقط برای منافع شخصی خود از آنها استفاده کنی، هیچ فایده‌ای برایت نخواهند داشت. بنابراین، عقل واقعی در این است که انسان خود را تسلیم الله، قادر و متعال، کند و از دستورات او اطاعت کند. چیز بیشتری نیست. عقل، انسان را به راه درست هدایت می‌کند. کسی که عقل خود را در این جهت هدایت نمی‌کند، عقلش ناقص است. زیرا عقل همیشه بهترین و درست‌ترین راه را نشان می‌دهد. تا زمانی که این حقیقت را نشان ندهد، عقل واقعی نیست. هیچ کس نباید خود را خیلی باهوش بداند. انسانی که در راه الله است، باید برای این نعمت سپاسگزار باشد. اینکه در نظر مردم باهوش به نظر برسد یا نه، مهم نیست - او واقعاً باهوش است. یعنی: کسی که از دستورات الله پیروی می‌کند، در راه درست - راه عقل واقعی - است، حتی اگر دیگران او را رد کنند و «دیوانه» یا «احمق» بنامند. اما به دیگران نگاه کنید: حتی اگر تمام دنیا از آنها اطاعت کند، آیا واقعاً عقل دارند؟ خودتان قضاوت کنید. آنها فاقد عقل واقعی هستند. تا زمانی که تقوا نداشته باشند، تمام دارایی‌هایشان سودی برایشان نخواهد داشت. عاقبت آنها بد خواهد بود - الله ما را از آن حفظ کند. باشد که الله این عقل واقعی را هرگز از شما نگیرد. عقل یک موهبت، یک جواهر است که انسان را زینت می‌دهد. اگر انسانی از این جواهر به درستی استفاده نکند، نشان می‌دهد که قدر آن را نمی‌داند. باشد که الله ما را از آن حفظ کند.

الله متعال و باشکوه می‌فرماید که او پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را از میان خودتان فرستاده است. لَقَدْ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ (9:128) الله می‌فرماید: «من پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را از میان شما فرستاده‌ام.» نه از نوع دیگری، بلکه از جنس بشر. او را به عنوان انسانی مانند شما فرستاده است. اما پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) متفاوت است. بسیاری از جاهلان می‌گویند: «او هم فقط یک انسان است و ما هم انسان هستیم.» کسی که چنین چیزی می‌گوید، انسان شریفی نیست. زیرا انسانی که ارزش دیگران را نمی‌داند، خودش بی‌ارزش است. انسانی که قدر می‌داند، خودش با ارزش می‌شود. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) ارزش بی‌حد و حصری دارد. او آن پیامبر ارزشمند (صلی الله علیه و آله و سلم) است که رحمتی برای امتش است، راه را به آنها نشان می‌دهد و آنها را از آتش جهنم حفظ می‌کند. پیامبری (صلی الله علیه و آله و سلم) که به درگاه الله دعا می‌کند تا امتش گمراه نشود. او که همیشه آنها را به راه راست، به سوی بهشت دعوت می‌کند... این بزرگترین آرزوی پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بود. هنگامی که به دنیا آمد، بلافاصله پس از تولدش سجده کرد و گفت: «امت من، امت من.» معمولاً کودکان وقتی به دنیا می‌آیند، گریه می‌کنند. اما پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) وقتی به دنیا آمد، با اولین نفسش به امتش فکر کرد و گفت: «امت من!» تا آخرین نفسش، راه را به امتش نشان داد، برای آنها دعا کرد و همچنان برای آنها شفاعت خواهد کرد. در روز قیامت نیز به درگاه الله دعا خواهد کرد تا برای امتش شفاعت کند. البته پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) آرزو دارد که امتش از این شفاعت بهره‌مند شود و جزو بندگان موردعشق الله باشد. این آرزو و هدف اوست. او می‌خواهد بشریت را به راه راست هدایت کند و الله از فضل و پاداش خود به آنها عطا فرماید. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) یک نبی، یک پیامبر است. نبوت به شخصی اطلاق می‌شود که از آینده خبر می‌دهد. همه پیامبران بنا به تعریف، انسان‌هایی هستند که از وقایع آینده خبر می‌دهند. در یک حدیث شریف می‌فرماید: «امت من دچار انحطاط خواهد شد.» «امت من از راه منحرف خواهد شد.» برای اینکه از راه منحرف نشوند، مردم باید به سنت او (صلی الله علیه و آله و سلم) پایبند باشند. هر چه بیشتر به سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پایبند باشند، ایمانشان قوی‌تر می‌شود. برعکس، هر کس سنت را نادیده بگیرد، ایمانش ممکن است ضعیف شود. همانطور که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود، اسلام فقط بر زبان آنها باقی می‌ماند، از گلوهایشان پایین‌تر نمی‌رود. فقط بر زبان باقی می‌ماند. به همین دلیل پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) در یک حدیث شریف می‌فرماید: «در زمان انحطاط امتم، کسی که یکی از سنت‌های مرا احیا کند، پاداش صد شهید را خواهد داشت.» شهید شدن آسان نیست و به دست آوردن پاداش آن نیز آسان نیست. اما ما دقیقاً اکنون در زمانی زندگی می‌کنیم که امت بیشترین انحراف را از راه و حقیقت دارد. بنابراین، برای هر سنتی که انجام می‌دهیم، الله به ما پاداش صد شهید می‌دهد. و این سنت‌ها چه هستند؟ سنت‌های وضو، سنت‌های لباس پوشیدن... نحوه رفتار پیامبرمان (صلی الله علیه و آله و سلم)، کارهایی که انجام می‌داد - همه اینها سنت است. هزاران سنت وجود دارد. هر چقدر می‌توانید، هر چقدر که به ذهنتان می‌رسد، انجام دهید... بیشتر آنها کارهای سختی نیستند. انجام سنت‌ها بسیار آسان است. برای هر سنتی که انجام می‌دهی، الله به تو پاداش ۱۰۰ شهید می‌دهد. اگر هزار تا از آنها را انجام دهی، برای هر کدام از آنها این پاداش را دریافت می‌کنی. گنجینه‌های الله بی‌پایان و تمام‌نشدنی است. الله کریم است. او می‌دهد و از وعده‌اش تخطی نمی‌کند. الله مانند انسان‌های امروزی نیست که می‌گویند: «من آن را به تو می‌دهم» و وقتی می‌روی، آن را انکار می‌کنند و می‌گویند: «من هرگز چنین چیزی نگفته‌ام.» الله نمی‌ترسد که گنجینه‌هایش تمام شود. تمام کیهان در دست اوست. او بدون هیچ تردیدی به شما می‌دهد. به همین دلیل سنت بسیار مهم است. همانطور که گفتیم، شفاعت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بسیار مهم است. ایمان کسی که سنت را انجام می‌دهد، تقویت می‌شود. اما جایی که ایمان ضعیف است - الله ما را از آن حفظ کند - خطر گمراه شدن و عاقبت به خیری نداشتن افزایش می‌یابد. دقیقاً به همین دلیل شیطان تمام تلاش خود را می‌کند تا مردم را از انجام سنت بازدارد. با انواع وسوسه‌ها. الله ما را از شر آنها حفظ کند. ان‌شاءالله الله شفاعت پیامبرمان (صلی الله علیه و آله و سلم) را نصیب ما کند. دعای باران که در این روزهای مبارک انجام دادیم، نیز یکی از سنت‌های اوست. این یک سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) است. ما این کار را انجام دادیم، ان‌شاءالله الله آن را بپذیرد. ان‌شاءالله باران پربرکتی هم به ما عطا کند.

وَٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّ فِيكُمۡ رَسُولَ ٱللَّهِۚ (۴۹:۷) «و بدانید که در میان شما فرستاده خداست.» این فرموده خداوند متعال است. پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، در میان امت خود است. امت او نمی‌تواند بدون او باشد. او همیشه با ماست. خدا را شکر، این روزها به خاطر او روزهای مبارکی هستند. او، پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، برای همیشه با ما، با مسلمانان، با مؤمنان و با کسانی که او را دوست دارند، خواهد بود. در واقع، پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، خود می‌فرماید: الْمَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ انسان با کسی است که او را دوست دارد. میلیون‌ها نفر پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، را دوست دارند و پیوسته به یاد او هستند. وقتی کسی به یاد او باشد، او حاضر است. در واقع، به لطف خدا، ما همیشه در حضور او هستیم. اهل طریقت به این موضوع اهمیت ویژه‌ای می‌دهند و به آن اعتقاد راسخ دارند. یکی از روش‌های طریقت ما انجام رابطه‌ است. بیشتر مردم می‌پرسند: «رابطه چیست؟» رابطه یعنی اتصال قلب خود با شیخ و از طریق شیخ با پیامبر. آنها می‌پرسند: «چگونه این کار را انجام دهیم؟» البته روش‌های مختلفی، برخی پیچیده، برای این کار وجود دارد. بعضی از آنها ساده‌تر هستند. روش ما ساده‌ترین است: شیخ خود را در ذهن مجسم می‌کنیم، از او طلب توجه و عنایت (همت) می‌کنیم و از طریق او همت پیامبر را درخواست می‌کنیم. این رابطه است. مهم نیست که در طریقت‌های دیگر چگونه انجام می‌شود، شما در این طریقت هستید. شما در راه حقانی هستید که از شاخه خالدی نشأت می‌گیرد. این مسیر ساده است؛ طوری طراحی شده که برای مردم آسان باشد. عزیمت (پیروی سختگیرانه) و رخصت (تسهیل) وجود دارد. از آنجا که راه ما در آخرالزمان قرار دارد، از رخصت‌ها (تسهیلات) پیروی می‌کند. شیخ افندی، یعنی شیخ ناظم، بارها می‌گفت: «ما بر اساس رخصت‌ها عمل می‌کنیم.» زیرا اگر بر اساس عزیمت (پیروی سختگیرانه) عمل می‌کردیم، هیچ کس نمی‌توانست در این راه دوام بیاورد. بنابراین، رابطه در طریقت ما، به لطف خدا، این شکل ساده ارتباط با پیامبر، درود خدا بر او، است. در اصطلاح رابطه، شیخ واسطه است. یعنی از طریق واسطه او به پیامبر، درود خدا بر او، رسیدن. بیشتر مردم مدام درباره رابطه سؤال می‌کنند، چون هر کسی چیز متفاوتی درباره آن می‌گوید. «چگونه این کار را انجام دهیم؟ دقیقاً چگونه؟» برای ما حتی یک دقیقه هم طول نمی‌کشد. شیخ خود را در ذهن مجسم کنید، با او ارتباط برقرار کنید، از او طلب همت کنید. همین کافی است. این رابطه است. بقیه در دستان آنهاست، نه در دستان ما. شما می‌توانید هر چقدر که می‌خواهید تلاش کنید؛ تا زمانی که آنها در را باز نکنند، هیچ اتفاقی نمی‌افتد. اما وقتی در را باز می‌کنند، وضعیت شما را می‌بینند و بسته به نیت و اخلاص شما، خداوند آن را می‌پذیرد. خدا را شکر که این راه را به ما عطا کرده است. اما البته: وَقَلِيلٞ مِّنۡ عِبَادِيَ ٱلشَّكُورُ (۳۴:۱۳) «و تعداد کمی از بندگان من شکرگزارند.» این فرموده خداوند متعال است. اگر توفیق پیمودن این راه را دارید، باید شکرگزار خداوند باشید. بنابراین، این موضوع امروز، در این روز مبارک پیامبرمان، درود خدا بر او، توضیح داده شد. به هر حال، امروز در سراسر جهان جشن‌ها و مراسم مختلفی به افتخار پیامبرمان برگزار می‌شود. در گذشته مردم بیشتر تلاش می‌کردند و با شور و شوق بیشتری جشن می‌گرفتند. مردم امروز به وضعیتی دچار شده‌اند که مثل ماشین شده‌اند. دیگر هیچ چیز برایشان مهم نیست، به نظر نمی‌رسد هیچ چیز آنها را تحت تأثیر قرار دهد. تمام چیزی که برایشان مهم است، تلفن همراه یا رایانه در دستشان است؛ به آن خیره می‌شوند و به هیچ چیز دیگری اهمیت نمی‌دهند. در حالی که خداوند متعال شما را برای خیره شدن به آن نیافریده است. او شما را آفریده است تا در راه خدا باشید، با خدا باشید و به امت پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، تعلق داشته باشید. پس امروز این روز مبارک، روز پیامبر ماست. شیاطین و انسان‌های فریب خورده توسط شیطان نیز وجود دارند که می‌گویند: «نباید این روز را جشن گرفت.» قرآن کریم آنها را به الاغ تشبیه می‌کند. در قبرس نیز مردم در گذشته می‌گفتند «مرکب». «مرکب» به معنی الاغ است. همانطور که در قرآن کریم آمده است: الاغی که بار کتاب‌های ارزشمند دارد، از محتوای آنها بی‌خبر است. کسانی که به پیامبر احترام نمی‌گذارند و قدر او را، درود خدا بر او، نمی‌دانند، نیز همینطور هستند. زیرا پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، هر دوشنبه روزه می‌گرفت. وقتی از او درباره حکمت آن پرسیدند، فرمود: «در این روز به دنیا آمدم، من در روز دوشنبه متولد شدم.» هر دوشنبه او این روز را به یاد می‌آورد و امت خود را نیز به آن متذکر می‌شود. پس چرا جشن گرفتن این روز، روز تولد واقعی او، اشتباه باشد؟ چرا نباید مجاز باشد؟ باید از آن الاغ‌های چهارپا پرسید. خداوند به آنها عقل و شعور بدهد. زیرا آنها دیگران را نیز گمراه می‌کنند. مردم آنها را عالم می‌دانند، از آنها پیروی می‌کنند و با خود فکر می‌کنند: «آنها اینطور گفته‌اند، آنها بهتر از ما می‌دانند، پس ما نباید این کار را انجام دهیم» و از آن دست می‌کشند. اما کسی که عاقل است، به حق باز می‌گردد. باشد که خداوند در این روز مبارک ما را از کسانی قرار دهد که به حق باز می‌گردند. بیایید قدر او را بدانیم و به او احترام بگذاریم، ان‌شاءالله.

«و به خاطر چهرهٔ نیکویش از ابرها طلب باران می‌شود.» به خاطر حرمت چهرهٔ پیامبرمان، صلی الله علیه و آله و سلم، خداوند باران می‌فرستد. این نیز یکی از معجزات پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، است. هنگامی که او کودکی بیش نبود، خشکسالی‌ای مانند آنچه امروزه شاهد آن هستیم، رخ داد. در آن زمان، عمویش پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، را با خود برد. خداوند حفظ کند، امروزه در سراسر جهان خشکسالی است. باران نمی‌بارد؛ و اگر ببارد، تبدیل به سیل می‌شود و ویرانی بر سر مردم می‌آورد. بنابراین عمویش او را با خود برد و دعا کرد: «ای Allah، به خاطر این کودک، به ما باران عطا فرما.» پس از آن، باران فراوان بارید. هم انسان‌ها و هم حیوانات نجات یافتند. این یک رویداد مشهور است. به همین دلیل، طلب هر خیر و خوبی به خاطر او، سنت پسندیده‌ای است. کسی که به او ایمان دارد، قطعاً این برکت را دریافت خواهد کرد. او انواع شفا، برکت و فرزندان صالح دریافت می‌کند. به حرمت او درخواست کنید. زیرا وقتی برای خودمان دعا می‌کنیم، اگرچه خداوند دعاها را رد نمی‌کند، اما می‌تواند اجابت آنها را به تأخیر بیندازد. اما وقتی به خاطر حرمت پیامبر دعا می‌شود، خداوند مردم را منتظر و ناامید نمی‌گذارد. خداوند به ما یاری رساند. امروزه مردم در مشکلات زیادی زندگی می‌کنند. همچنین تعداد بسیار کمی از مردم به یاد روز مولود، ماه تولد پیامبر، هستند. به ندرت کسی آن را به یاد می‌آورد. و حتی اگر کسانی باشند که آن را به یاد آورند، دیگران ظاهر می‌شوند و سعی می‌کنند مردم را از آن بازدارند و می‌گویند: «این مجاز نیست، شما مرتکب گناه می‌شوید.» وقتی این کار را می‌کنند، مردم را از اجر، برکات و شفاعت محروم می‌کنند. ان‌شاءالله امشب برای باران تسبیح خواهیم خواند. همچنین امشب، شب مولود پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، است و هیچ‌کس نمی‌تواند وقایع آن شب را انکار کند. حتی کسانی که شدیدترین مخالفت را با پیامبر داشتند، نمی‌توانند آنچه را که در آن شب اتفاق افتاد انکار کنند. در آن شب، آتش هزار سالهٔ مجوسی خاموش شد. کاخ کسری فرو ریخت. در آن شب اتفاقات شگفت‌انگیز زیادی رخ داد. بنابراین، متبرک بودن شب مولود، از زمان تولدش نشانه‌ای برای مردم بود. مؤمنان باید این را بدانند. کتاب‌ها و آثاری دربارهٔ مولود وجود دارد که آن را توصیف می‌کنند و از وقایع آن شب می‌گویند. آنها همچنین مردم را از خواندن این کتاب‌ها منع می‌کنند، آن را «بدعت» می‌نامند و از کسانی که این کار را می‌کنند خشمگین می‌شوند. به همین دلیل، آنها نمی‌خواهند مردم را در مورد تولد پیامبر و برکاتی که در آن وجود دارد، آگاه کنند. آنها می‌گویند: «ما مسلمان هستیم، به این نیاز نداریم.» آنها می‌گویند: «این بدعت است، این مجاز نیست. پیامبر این کار را نکرده است.» پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، خود متبرک است؛ هر روزی که با او سپری می‌شد، از متبرک‌ترین روزها بود. ما در آن زمان زندگی نکرده‌ایم. به همین دلیل سعی می‌کنیم تا حد امکان کارهایی انجام دهیم که یاد او را گرامی بدارد. بنابراین ما امشب نیز، با اجازهٔ خداوند، به حرمت پیامبر، برای هر خیر و خوبی دعا می‌کنیم. برای پیروزی اسلام دعا می‌کنیم. باشد که رهبر حقیقی ظهور کند. باشد که او به این جاهلان حد و مرزشان را نشان دهد، مسلمانان را بیدار کند و بشریت را نجات دهد. برای این دعا می‌کنیم، ان‌شاءالله. خدا را شکر، در این مناسبت، جامعهٔ خود را اینجا داریم: مؤمنان، مریدان، عاشقان. این مکانی که در آن هستیم، در زمان شیخ محمد ناظم (قدس سره) ساخته شده است. در آن زمان نیز جامعه بزرگ بود؛ و اکنون، ماشاءالله، دوباره با حمایت معنوی و برکت او در حال رشد است. در این مناسبت، ان‌شاءالله امشب، افتتاح مسجد جدیدمان را انجام خواهیم داد. در آنجا دوباره تسبیح خواهیم خواند. باشد که خداوند برکت خود را بر آن نازل فرماید. باشد که این برکت، ظاهری و باطنی، نصیب ما شود، ان‌شاءالله. خداوند آن را متبرک گرداند. باشد که باران فضل و رحمت خود را به فراوانی بر ما ببارد. خداوند به گمراهان، سرگردانان و فریب‌خوردگان هدایت عنایت فرماید، ان‌شاءالله.

الحمدلله و شکر لله، هر چقدر که ما از خداوند تشکر کنیم، هر چقدر که او را ستایش کنیم، هرگز کافی نخواهد بود. سپاسگزاری ما برای اینکه به عنوان عضوی از امت پیامبرمان (صلی الله علیه و آله و سلم) آفریده شده‌ایم، باید بی‌پایان باشد. باید با هر نفس از خداوند متعال تشکر و او را ستایش کرد. سپاسگزاری ما نسبت به او بی حد و مرز است، زیرا او ما را به عنوان عضوی از این امت شگفت‌انگیز آفریده و این نعمت را به ما ارزانی داشته است. یک مؤمن باید از این امر آگاه باشد. به‌ویژه کسانی که به یک طریقت تعلق دارند، باید بدانند که بزرگترین نعمت، عضویت در امت پیامبرمان (صلی الله علیه و آله و سلم)، پیمودن راه خداوند و پیروی از بندگان محبوب اوست. اگر از مردم در مورد وضعیت کنونی جهان بپرسید، می‌گویند: «ما هرگز چیزی بدتر از این ندیده‌ایم.» شیخ ما مولانا ناظم در مورد دنیا می‌فرمود: «هر روز آینده بدتر از روز قبل خواهد بود.» یعنی از نظر دنیوی، اوضاع رو به بهبود نیست. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) در مورد این زمان فرموده‌اند: «این زمان فتنه - آزمایش و اختلاف است.» این زمان، زمان فتنه است، اما برای مؤمن بهترین زمان است. ممکن است بپرسید: «چگونه می‌تواند بهترین زمان باشد، در حالی که این همه ظلم و ستم وجود دارد، در حالی که این همه اتفاقات بد رخ می‌دهد؟» زیرا خداوند متعال چنین خواسته است. کسی در کارهای خداوند دخالت نمی‌کند. حکمت او مورد سوال قرار نمی‌گیرد. خداوند متعال مورد سوال قرار نمی‌گیرد. کسی نمی‌گوید: «چرا این کار را کردی؟» خیلی از افرادِ به ظاهر باهوش این گونه سوالات را می‌پرسند. «در آنجا این همه انسان می‌میرند، این همه ظلم می‌شود.» «چرا خداوند متعال دخالت نمی‌کند؟» این سوال، خداوند ما را حفظ کند، بزرگترین نوع کفر است. از نظر اسلامی، اینگونه است - استغفرالله! - که انگار خداوند متعال را مانند یک سلطان یا رئیس جمهور مورد بازخواست قرار می‌دهی و می‌پرسی: «چرا در برابر ظلم دخالت نمی‌کند؟» در حالی که همه چیز طبق خواست او اتفاق می‌افتد. هیچ چیز بدون اراده او اتفاق نمی‌افتد. بنابراین، همانطور که قبلاً گفتیم، یک مسلمان هرگز نباید مخالفت کند. او باید از خداوند متعال تشکر کند. او نباید در کارهای او دخالت کند. همچنین نباید قضاوت کرد: «یکی این کار را کرده است، این مجازات اوست، و دیگری آن کار را کرده است، این پاداش اوست.» تو نباید در کارهای خداوند متعال دخالت کنی. تو باید به خودت، به نفس خودت نگاه کنی. تو نباید به چیزهای دیگر بپردازی. هر چه اتفاق می‌افتد، به خواست خداوند است. ما در آخرالزمان زندگی می‌کنیم و آنچه را که تجربه می‌کنیم، نشانه‌های این زمان است. باید به این باور داشته باشی تا آرامش پیدا کنی و خداوند متعال از تو راضی باشد. البته ما با ظلم موافق نیستیم. نباید ظلمی را که اتفاق می‌افتد، تأیید کرد. اما در عین حال با خواست خداوند نیز مخالفت نمی‌کنیم. خداوند متعال هر چه بخواهد انجام می‌دهد و از هر چه بخواهد خودداری می‌کند. هیچ کس نمی‌تواند در اراده او دخالت کند. هیچ کس نمی‌تواند اراده او را تغییر دهد. بنابراین، یک مؤمن باید این را بداند. او باید برای وضعیت خود سپاسگزار باشد تا خداوند او را ثابت قدم بدارد. حتی همین فکر مذموم است، اما صرفِ یک فکر، گناهی بر انسان محسوب نمی‌شود. اگر چیزی از ذهن انسان بگذرد، وسوسه شود یا چیزی فکر کند، اما آن را به زبان نیاورد و بگوید: «کاش طور دیگری بود»، اهمیتی ندارد. این کار شیطان است، در درون باقی می‌ماند. هیچ اهمیتی ندارد. اما بلند شدن، مردم را گیج کردن و پرسیدن: «چرا این اتفاق می‌افتد؟ چرا ظلم وجود دارد؟» ... همه چیز زمان خودش را دارد. وَٱلۡعَٰقِبَةُ لِلۡمُتَّقِينَ (28:83) سرانجام نیک، عاقبت نهایی، از آنِ پرهیزگاران است. باید این را دانست و صبورانه منتظر ماند. هیچ چیز بی‌حساب نخواهد ماند. برای همه چیز، تا کوچکترین ذره، حسابرسی خواهد شد. فَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٍ خَيۡرٗا يَرَهُۥ وَمَن يَعۡمَلۡ مِثۡقَالَ ذَرَّةٖ شَرّٗا يَرَهُۥ (99:7-8) هر کس به اندازه ذره‌ای کار نیک انجام دهد، آن را خواهد دید. و هر کس به اندازه ذره‌ای کار بد انجام دهد، آن را نیز خواهد دید. بنابراین، مؤمن باید در راه پیامبرمان بماند و قدر آن را بداند. کسی که قدر این را بداند، برنده می‌شود. کسی که این کار را نکند، زندگی‌اش مانند علفی است که می‌روید و از بین می‌رود. او زندگی خود را بدون به دست آوردن هیچ چیز با ارزشی تلف کرده است. می‌گویند «زندگی‌اش را باخته است»، این یک اصطلاح امروزی است. این عبارت کاملاً به بعضی از افراد می‌آید، به بعضی دیگر نه. کسی که واقعاً زندگی‌اش را از دست می‌دهد، کسی است که بیهوده در این دنیا زندگی می‌کند، وقتش را با بازی، تفریح و چیزهای بی‌ارزش می‌گذراند و فکر می‌کند چیزهای زیادی به دست آورده است. در حالی که در حقیقت تمام زندگی‌اش را به بازی گرفته است. خداوند ما را از این امر حفظ کند. ان‌شاءالله قدر زندگی‌مان را بدانیم.

سپاس خداوندی را که ما را در چنین مناسبت‌های زیبایی گرد هم آورده است. خداوند حضور تک تک شما را به بهترین وجه پاداش دهد. زیرا ما اینجا گرد هم آمده‌ایم تا رضایت خداوند را جلب کنیم و به خاطر عشق به پیامبرمان، که درود و رحمت خداوند بر او باد. خداوند از همه شما راضی باشد. میلاد شریف، زادروز پیامبر ماست، که درود و رحمت خداوند بر او باد. او نوری برای بشریت است. زیرا خداوند، متعال و باشکوه، بشریت را از نور پیامبر آفریده است. بنابراین، وقتی پیامبر را گرامی می‌داریم و دوستش داریم، رضایت خداوند را به دست می‌آوریم. بنابراین، این سؤال پیش می‌آید: «سودمندترین چیز برای انسان چیست؟» پول، ثروت، دارایی... همه اینها هیچ فایده واقعی ندارند. سود واقعی، بزرگترین سود برای یک مسلمان، دوست داشتن پیامبر، که درود و رحمت خداوند بر او باد، گرامی داشتن او و پیروی از راه اوست. خداوند متعال و باشکوه، همه نعمت‌ها را به افتخار پیامبر آفریده است، حتی نعمت‌هایی که نصیب غیرمسلمانان می‌شود. هر کس از این نعمت بهره‌مند شود، در حقیقت از نور پیامبر بهره می‌برد. هر چه در جهان و کیهان وجود دارد، خداوند متعال و باشکوه، به افتخار پیامبر آفریده است. دوست داشتن او برای یک مسلمان وظیفه است. کسی که عشقی به پیامبر ندارد، شیطان است. و پیروانش نیز او را دوست ندارند. و به همین ترتیب، مسلمانان را گمراه می‌کنند. شیطان با این نیرنگ که می‌گوید: «اگر پیامبر، که درود و رحمت خداوند بر او باد، را بیش از حد دوست داشته باشی، شرک می‌ورزی و برای خدا شریک قرار می‌دهی» فریب می‌دهد. کسانی که عقل ضعیفی دارند، فریب این نیرنگ را می‌خورند، دشمن مسلمانان می‌شوند و آنها را آزار می‌دهند. آنها با تمام توان سعی می‌کنند مانع این عشق شوند. این پدیده از زمان پیامبر، که درود و رحمت خداوند بر او باد، وجود داشته است. به محض اینکه فرصتی می‌بینند، ظاهر می‌شوند، آشوب ایجاد می‌کنند و مردم را از راه راست منحرف می‌کنند. آنها تمام تلاش خود را می‌کنند تا کسانی را که از پیامبر پیروی می‌کنند، از راه به در کنند. آنها وانمود می‌کنند که حق با آنهاست، اما به بدی دعوت می‌کنند. با این استدلال که «شرک ممنوع است»، عشق و احترام به پیامبر، که درود و رحمت خداوند بر او باد، را منع می‌کنند. به این ترتیب، مردم را از این رحمت محروم می‌کنند. بنابراین، شفاعت پیامبر، که درود و رحمت خداوند بر او باد، و نعمت‌هایی که خداوند به او عطا کرده است، از مردم دریغ می‌شود. آن گروهی که فریب شیطان را می‌خورند و خود را مسلمان می‌نامند، اغلب احادیث شریف را بهتر می‌دانند. اما آنها کسانی هستند که می‌خوانند، اما نمی‌فهمند. اگر می‌فهمیدند، اینگونه عمل نمی‌کردند. پیامبر، که درود و رحمت خداوند بر او باد، می‌فرماید: «هر کس بر من درود بفرستد، من درودش را پاسخ می‌دهم. و خداوند، متعال و باشکوه، ده برابر به او پاداش می‌دهد.» البته این برای شیطان خار چشم است. او نمی‌خواهد مسلمانان چنین پاداشی دریافت کنند و به خداوند، متعال و باشکوه، نزدیک شوند. او می‌خواهد همه آنها را با خود به جهنم ببرد. به همین دلیل، میلاد مناسبت بسیار زیبایی است. چقدر زیباست که در همه جا جشن گرفته می‌شود. اما متأسفانه جاهایی وجود دارد که آن را ممنوع می‌کنند و نمی‌خواهند. بنابراین، این نعمت بزرگ از آنها نیز دریغ می‌شود. آنها خود را از بزرگترین سود زندگی‌شان محروم می‌کنند. آنها ممکن است بگویند: «ما خودمان این کار را نمی‌کنیم.» اگر خودت این کار را نمی‌کنی، پس رهایش کن. اما اگر دیگران را از آن منع کنی، تو نیز مسئول هستی. خداوند ما را از شر شیطان حفظ کند. ان‌شاءالله در راه پیامبر، که درود و رحمت خداوند بر او باد، ثابت قدم بمانیم. ان‌شاءالله از بندگان محبوب او باشیم. ان‌شاءالله خداوند این ایام را مبارک گرداند.