السلام عليكم ورحمة الله وبركاته أعوذ بالله من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين. مدد يا رسول الله، مدد يا سادتي أصحاب رسول الله، مدد يا مشايخنا، دستور مولانا الشيخ عبد الله الفايز الداغستاني، الشيخ محمد ناظم الحقاني. مدد. طريقتنا الصحبة والخير في الجمعية.

Latest translations

2026-04-28

Other
وَتِلْكَ الْأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ (3:140) الله، عز و جل، به این مضمون می‌فرماید: روزها در میان مردم در گردش‌اند؛ هر کس می‌آید و می‌رود. وقتی زمان یکی به پایان می‌رسد، دیگری جای او را می‌گیرد. این واقعیت هستی ماست: هیچ‌کس برای همیشه در این دنیا نخواهد ماند. روزها مثل برق و باد می‌گذرند. هفته‌ها، ماه‌ها و سال‌ها سپری می‌شوند و وقتی ناگهان به عقب نگاه می‌کنید، متوجه می‌شوید که ده یا پانزده سال گذشته است. الحمدلله، ما از حضور در اینجا خوشحالیم، حتی اگر ان‌شاءالله زمان ما در اینجا فردا به پایان برسد. دیدار با عزیزان و مریدان محبوبمان در این کشور – ما به کشورها و شهرهای بسیاری سفر کرده‌ایم – خیلی زود گذشت. ما الله را شکر می‌کنیم که این سفر را برای ما میسر ساخت تا به مردم خدمت کنیم و به آن‌ها یاری برسانیم. از این بابت بسیار خوشحالیم. زیرا این‌گونه، این روزها و سال‌ها بیهوده بر ما نمی‌گذرند. ان‌شاءالله که الله آن را بپذیرد و ما را یاری کند تا این راه را ادامه دهیم. و این برکت بزرگی برای زندگی ما در آخرت است. پیامبران به سوی قوم‌ها آمدند و آخرت را به آن‌ها بشارت دادند، اما بسیاری به آن‌ها ایمان نیاوردند. شاید برخی درباره آن شنیده باشند، مانند فراعنه مصر: آن‌ها اهرام را ساختند و درون آن‌ها را با ثروت‌ها، لباس‌ها و حتی غذا پر کردند. آن‌ها حتی قایق‌هایی برای سفر به آخرت در آنجا قرار دادند. ایمان آن‌ها کامل نبود. آن‌ها فکر می‌کردند این دنیای مادی همه‌چیز است. انسان مطلقاً نمی‌تواند هیچ‌چیز از این دنیا به دنیای دیگر ببرد، هیچ‌چیز. و حتی اگر ممکن هم بود، در آنجا هیچ فایده‌ای نداشت. همه‌چیز از بین خواهد رفت و می‌پوسد. اول بدن خودت می‌پوسد. پس از آن هر چیز دیگری که داری – چه تابوت باشد و چه هر چیز دیگر – به خاک تبدیل خواهد شد. به محض اینکه چشمانت را برای همیشه می‌بندی، دیگر هیچ‌چیز از این دنیا به تو تعلق ندارد. همه‌چیز برای خانواده‌ات باقی می‌ماند. حتی همسرت نیز دیگر همسر تو نخواهد بود. پول تو، خانه تو – دیگر هیچ‌کدام به تو تعلق ندارند؛ همه به ارث می‌رسند. تنها چیزی که می‌توانی به دنیای آخرت پیش بفرستی، اعمال نیک و صدقاتی است که در این زندگی داده‌ای. بنابراین هیچ فایده‌ای ندارد که برای جمع‌آوری غذا، طلا یا پول برای زندگی بعدی تلاش کنی؛ در آخرت از این‌ها بیش از حد نیاز وجود دارد. زیرا در بهشت، خانه‌ها و کاخ‌هایی از طلای ناب، نقره و سنگ‌های قیمتی در انتظار ما هستند. بهشت این‌گونه خواهد بود. پس اندوختن کالاهای دنیوی به جای انجام کارهای نیک در این دنیا، هیچ فایده‌ای ندارد. سنگ‌های قیمتی در آنجا مانند ستارگان خواهند درخشید. لباس‌ها، باغ‌ها، رودخانه‌ها – همه این‌ها فراتر از هرگونه تصوری است. و هر غذا یا میوه‌ای که بخوری: هر لقمه بعدی خوشمزه‌تر از لقمه قبلی خواهد بود. و البته دیگر مرگ، بیماری و اندوهی وجود ندارد – در بهشت چیزی جز سعادت و خوشبختی مطلق حاکم نیست. در آنجا رودخانه‌هایی از شیر و رودخانه‌هایی از شراب وجود خواهد داشت، اما آن‌ها مانند رودخانه‌های اینجا نیستند؛ آن‌ها مطلقاً با هیچ‌چیز در این جهان، این دنیا، قابل مقایسه نیستند. هیچ چشمی هرگز آن را ندیده، هیچ گوشی هرگز درباره آن نشنیده و هیچ‌کس نمی‌تواند حتی ذره‌ای از بهشت را در ذهن خود تصور کند. آنچه ما توصیف کردیم تنها نسیمی کوچک، شاید حتی یک میلیونیم آن هم نباشد، زیرا آن بی‌نهایت است. انسان به سادگی نمی‌تواند این زیبایی را تصور کند. و الله، عز و جل، همه این‌ها را به کسانی که به او ایمان دارند عطا می‌فرماید. کسانی که او را شکر می‌کنند و او را عبادت می‌کنند. کسانی که هیچ‌چیز دیگری را نمی‌پرستند. کسانی که تسلیم خواسته‌های نفس خود نمی‌شوند. و کسانی که از دستورات و وسوسه‌های شیطان پیروی نمی‌کنند. البته شیطان و پیروانش مردم را گمراه می‌کنند. آن‌ها چیزی را به عنوان امر مقدس یا فرمان الهی جلوه می‌دهند، در حالی که مطلقاً هیچ ارتباطی با احکام الله ندارد. آن‌ها چیزهایی را ترویج می‌کنند که برای هر انسانی با حتی ذره‌ای عقل سلیم، کاملاً غیرقابل‌قبول است. به این ترتیب، آن‌ها مردم را از راه بهشت منحرف می‌کنند. الله، عز و جل، به ما هشدار می‌دهد که شیطان دشمن آشکار ماست. و شیطان تمام وجود خود را وقف این هدف می‌کند که مردم را از راه الله منحرف سازد. او مردم را به سوی تباهی، پایان شوم و هر چیز بدی می‌کشاند. او به آن‌ها وسوسه می‌کند: "به الله ایمان نیاورید، فقط به خودتان ایمان داشته باشید. هر کاری که دوست دارید انجام دهید، خوش بگذرانید، از زندگی خود لذت ببرید و به حرف هیچ‌کس که می‌خواهد این لذت را از شما بگیرد گوش ندهید." او پیروز می‌شود وقتی کسی را وادار به پیروی از خود می‌کند. این بیشترین لذت را به او می‌دهد. اما بیشترین رنج او زمانی است که کسی به راه الله، عز و جل، بازمی‌گردد. بزرگ‌ترین دشمن شیطان کیست؟ پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، سیدنا محمد، صلی الله علیه و سلم. بنابراین می‌بینیم که پیروان شیطان، دشمنان پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، نیز هستند. زیرا او محبوب‌ترینِ الله، عز و جل، است و شیطان حسودترین است. به همین دلیل شیطان تمام تلاش خود را می‌کند تا دقیقاً همین را در میان مردم نابود کند: عشق به پیامبر، صلی الله علیه و سلم، و پایبندی به راه او. و در زمانه امروز ما، او بیشترِ جهان را در دست خود دارد. ما همه‌جا می‌بینیم که چگونه تعداد پیروان او پیوسته در حال افزایش است. پیروان او ارتش دجال (ضدمسیح) را تشکیل می‌دهند. از همان کودکی، درباره مهدی، علیه السلام، و دجال می‌شنیدم. در آن زمان مادرم درباره او به من می‌گفت. او همیشه می‌گفت که ارتش او از انسان‌هایی تشکیل خواهد شد که فاقد پیوندهای طبیعی انسانی هستند و برخلاف طبیعت انسانی عمل می‌کنند. تمام ارتش او این‌گونه خواهد بود. در آن زمان چنین چیزی کاملاً غیرقابل‌تصور بود؛ همه روابط عادی داشتند، بنابراین غیرقابل‌باور به نظر می‌رسید. اما امروز صدها میلیون نفر از این افراد را می‌توان یافت.

2026-04-27

Other
قبل از هر چیز، می‌خواهیم یک بار دیگر تأکید کنیم که چقدر از حضور در اینجا خوشحالیم. مریدان قدیم و جدید به یک اندازه، همه در کنار هم جمع می‌شوند، ماشاءالله، الحمدلله. الله در قرآن می‌فرماید: «ما شما را از زمین آفریدیم و زمین را مسطح ساختیم تا همه چیز بتواند در آن بروید: سبزیجات، درختان و گندم.» برخی از مردم معتقدند – من درباره یک روند جدید شنیده‌ام – که زمین تخت است. این به واسطه قدرت مطلق الله (قدرت) است که آن را این‌گونه خلق کرده است. آنها به سادگی نمی‌توانند تصور کنند که زمین کاملاً گرد است. بنابراین، آنها به سادگی ادعا می‌کنند که زمین تخت است. الله می‌فرماید: «ما شما را از زمین آفریدیم و به زمین بازخواهید گشت.» و پس از آن می‌فرماید: «ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًا» (قرآن ۷۱:۱۸). «ما دوباره شما را از زمین بیرون خواهیم آورد.» و آفرینش توسط الله عزوجل بی‌وقفه ادامه دارد. سیدنا احمد الرفاعی، پیر طریقت رفاعی، دارای کرامات (نشانه‌های معجزه‌آسا) عظیمی است. او یک بار در مراسم حج بود. مردم صدایی از قبر پیامبر، صلی الله علیه و سلم، شنیدند که می‌فرمود: «نوه من آمده است. بیا اینجا و دستم را ببوس.» دست مقدس و سپید پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، نمایان شد و سیدنا احمد الرفاعی آن را بوسید. افراد بی‌شماری شاهد این ماجرا بودند؛ شاید بیش از صد، پانصد یا حتی هزار نفر آن را دیدند. یکی دیگر از معجزات (کرامات) او این روایت است: «من مُردم و از آسمان اول، دوم و سوم بالا رفتم تا به آسمان چهارم رسیدم. در آنجا اقیانوسی دیدم. اما این اقیانوس از شن تشکیل شده بود.» صدایی به او ندا داد: «نزدیک‌تر بیا و با دقت نگاه کن.» وقتی نگاه کرد، متوجه شد: هر دانه یک سیاره بود. هر یک از دانه‌های شن یک سیاره بود، اما از دور فقط شبیه به شن به نظر می‌رسید. البته در آن زمان وقتی او این موضوع را برای مردم تعریف کرد، آنها هنوز با مفهوم سیارات آشنا نبودند. شاید آنها بیشتر به چیزی شبیه ماه یا امثال آن فکر می‌کردند. اما این دانه‌ها شبیه به زمین ما بودند. همه اینها عظمت و قدرت الله را آشکار می‌سازد. او «الخلاق» است، به این معنی که: او بی‌وقفه می‌آفریند. به همین دلیل می‌گوییم: الحمدلله، ما اینجا هستیم؛ به ما اجازه داده شد به این دنیا بیاییم. و ان‌شاءالله، از طریق برکت مشایخ ما، دانش حقیقی را دریافت خواهید کرد – از پیامبر، صلی الله علیه و سلم، از مشایخ و از اولیاءالله. طبق وعده الله عزوجل، هر کس که از او پیروی کند، هنگامی که در روز قیامت برانگیخته شویم، برای همیشه در بهشت (جنت) خواهد ماند. به همین دلیل، مولانا شیخ خستگی‌ناپذیر از مردم می‌خواست که برای رسیدن به بهشت تلاش کنند. الحمدلله افراد بسیاری به این دعوت پاسخ دادند. و همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد، نسل‌های جدید و خوبی در حال رشد هستند که از مولانا شیخ پیروی می‌کنند. کتاب مقدس، قرآن عظیم‌الشأن، همه چیز را درباره این دنیا و آخرت برای ما توضیح می‌دهد. و همان‌طور که در ابتدا ذکر شد، الله جهان را با هر آنچه که انسان نیاز دارد آفرید: حیوانات و گیاهان. در این زمین، از هر چیزی به فراوانی برای تمام بشریت وجود دارد. اما از دوران باستان، انسان‌هایی در حال خرابکاری بوده‌اند که وانمود می‌کنند کارهای بزرگی انجام می‌دهند، در حالی که در حقیقت تنها می‌خواهند دیگران را گمراه کنند. آنها بارها تلاش کرده‌اند تا الله عزوجل را به چالش بکشند و بگویند: «من از تو قدرتمندترم.» نمرود برجی ساخت و تیرهایی به سوی آسمان پرتاب کرد. فرعون نیز دقیقاً همین‌گونه رفتار کرد. او به پیرو خود دستور داد برجی بسازد تا به سوی الله بالا برود. و مردم در دوران کنونی ما نیز دقیقاً همین کار را امتحان می‌کنند. آنها لاف می‌زنند: «ما ماه را فتح خواهیم کرد. ما به مریخ خواهیم رسید.» اما با این کار در درجه اول فقط به خودشان دروغ می‌گویند – و سپس به دیگران. برخی از آنها در آن بالا در آسمان مستقر هستند، حتی نه چندان دور – شاید صد یا دویست مایل. اما وقتی بازمی‌گردند، مانند صدف‌های توخالی حلزون هستند؛ از درون خالی‌اند و کاملاً نابود شده‌اند. در هر عصری کسی پیدا می‌شود که خود را به عنوان منجی بشریت جا می‌زند. آنها ادعا می‌کنند که با خدمت فرضی به بشریت، خدمت بزرگی به جهان می‌کنند. اما هر کاری که انجام می‌دهند، در نهایت فقط در خدمت منافع خودشان است – تا پول بیشتری جمع‌آوری کنند و روز به روز ثروتمندتر شوند. این هدف واقعی آنهاست. اکنون آنها علاوه بر این، نمایش بزرگی با جنگ‌ها و چیزهایی شبیه به آن به راه می‌اندازند. این امر همه را دچار وحشت می‌کند؛ مردم نگرانند که چه اتفاقی خواهد افتاد، آینده چه چیزی به همراه خواهد داشت و چه باید کرد. اما همه اینها آن‌گونه که به نظر می‌رسد، یا آن‌گونه که به عموم ارائه می‌شود، نیست. نیات تاریک بسیاری در پشت آن پنهان است. آنها به سادگی مردم را گمراه می‌کنند. به همین دلیل مؤمنان و کسانی که از راه الله و پیامبر، صلی الله علیه و سلم، پیروی می‌کنند، هیچ‌گونه نگرانی ندارند. اگر به این مسیر پایبند باشید، الله به قلب‌های شما آرامش درونی می‌بخشد و دیگر نگران هیچ چیز نخواهید بود. در آن صورت شما همیشه در امنیت خواهید بود، ان‌شاءالله. مولانا در این باره همیشه بشارت‌های خوبی به ما داده است. الحمدلله، مطلقاً هیچ دلیلی برای نگرانی وجود ندارد. ان‌شاءالله الله رهایی‌بخش ما، سیدنا المهدی، علیه السلام، را خواهد فرستاد. آنچه در حال حاضر در جهان رخ می‌دهد، صرفاً پیامد اعمال انسان‌هاست. آنها به سادگی همان چیزی را درو می‌کنند که خودشان کاشته‌اند. کسی که گندم، جو یا سیب‌زمینی می‌کارد، دقیقاً همان را درو خواهد کرد. اما اگر بذرهای بدی کاشته شود، فقط چیزهای بدی رشد خواهد کرد؛ این کاملاً بی‌فایده خواهد بود. دیروز در باغی بودیم. گیاه خاصی در آنجا رشد می‌کرد. مردم آن را همه‌جا می‌کارند، در حالی که نه ظاهر زیبایی دارد و نه بوی خوبی می‌دهد – برعکس، حتی بوی بدی هم دارد. کسی که چنین گیاهی پرورش می‌دهد، نباید انتظار بوی گل سرخ، یاس یا امثال آن را داشته باشد. پس در این دوران نگران نشوید. عاقلانه‌تر این است که سکوت کنید تا خشم توده‌ها را برنیانگیزید. فقط سکوت خود را حفظ کنید و تماشا کنید. الحمدلله، هر آنچه که مولانا پیش‌بینی کرده بود، اکنون کم‌کم در حال به حقیقت پیوستن است. در گذشته، مولانا به ما توصیه می‌کرد که شهرها را ترک کنیم و مکانی آرام در روستا پیدا کنیم. اما الحمدلله در سال‌های پایانی زندگی‌اش به ما توصیه کرد که فقط در خانه‌های خود بمانیم و دیگر نگران نباشیم. او می‌فرمود: کلمات خود را برای خودتان نگه دارید. از توده مردم پیروی نکنید. زیرا هم‌جهت شدن با جریان آب، خطراتی به همراه دارد. الله ما را حفظ کند و اجازه دهد تا آن روزهای خوب را تجربه کنیم. ان‌شاءالله آنها به زودی فرا می‌رسند؛ اما «الله اعلم» – الله بهتر می‌داند. در حال حاضر واقعاً به نظر می‌رسد که دیگر بدتر از این غیرممکن است. ان‌شاءالله، الله به ما امنیت عطا کند و ما را با خوشحالی در کنار هم نگه دارد. باشد که این دوران را تجربه کنیم و در کنار سیدنا المهدی باشیم. روزهای بی‌نظیر و زیبایی خواهد بود. اما در این زمینه نیز برخی افراد دیگران را گمراه می‌کنند. آنها ادعا می‌کنند: «ما باید آذوقه‌های بزرگی ذخیره کنیم. در غیر این صورت چگونه باید در آن روزها زنده بمانیم؟» با این حال، به محض ظهور سیدنا المهدی، آن دوران کاملاً متفاوت از امروز خواهد بود. به هیچ وجه دیگر به این فناوری مدرن نیازی نخواهد بود. از صد سال پیش یک ذهن درخشان متوجه شد که تمام این تلاش‌ها برای تولید برق اضافی است؛ انسان می‌تواند انرژی را مستقیماً از زمین دریافت کند. این یکی از معجزات الله عزوجل است. مولانا شیخ اغلب می‌فرمود که فناوری امروزی به پایان خود خواهد رسید. در مقایسه با امکانات آن زمان، فناوری امروزی ما شبیه به عصر حجر به نظر خواهد رسید. هنگامی که الله عزوجل چیزی را مقدر کرده باشد، هیچ‌چیز نمی‌تواند جلوی آن را بگیرد. بنابراین دوران آخرالزمان، هنگامی که المهدی، علیه السلام، ظهور می‌کند، یک عصر واقعاً شگفت‌انگیز خواهد بود. الله به شما برکت دهد. ان‌شاءالله الله شما را حفظ کند.

2026-04-27

Other
این مکان مرا به یاد آیه‌ای از قرآن، از سوره کهف می‌اندازد. «Innahum fityatun amanu bi-rabbihim wa-zidnahum huda.» (18:13) «آن‌ها جوانانی بودند که به پروردگارشان ایمان آوردند و ما بر هدایتشان افزودیم.» این جوانان درست مانند بقیه بودند – آن‌ها دوست داشتند بیرون بروند، تفریح کنند و از زندگی لذت ببرند. آن‌ها از جوانی خود لذت می‌بردند. اما وقتی الله کسی را به راه خود هدایت می‌کند، به او اجازه می‌دهد تا در آنجا خوشبختی واقعی را بیابد. پادشاهی بود که از همنشینی با آن‌ها لذت می‌برد. او آن‌ها را به خاطر جوانی‌شان ترجیح می‌داد و دوست داشت آن‌ها را در کنار خود داشته باشد. آن‌ها دغدغه زیادی در سر نداشتند. آن‌ها بی‌خیال، فارغ از تعهدات و بدون هیچ نگرانی بودند. پادشاه به سادگی از گذراندن وقت با آن‌ها لذت می‌برد، کاملاً بی‌دغدغه. حضور آن‌ها برای همه اطرافیانشان شادی‌بخش بود. بنابراین، پادشاه مهر این جوانان را بسیار به دل گرفته بود. هر جا که جوانان باشند، با خود شادی می‌آورند. آن‌ها انرژی خوبی از خود ساطع می‌کنند و انسان ذاتاً دوست دارد در کنارشان باشد. اما مشکل، محیط فاسد آن‌ها بود. این پادشاه مردم را مجبور می‌کرد که او را بپرستند و در برابر بت‌ها سجده کنند. اما این جوانان باهوش بودند. آن‌ها آنچه را که رخ می‌داد دیدند و با خود فکر کردند: «این مرد درباره خود و این بت‌ها چه ادعایی می‌کند؟ چگونه می‌توانیم در این کار شریک شویم؟» الله به دل‌هایشان هدایت بخشید – هدایه. آن‌ها با درایت خود دریافتند: «اگر به این پادشاه بگوییم که دست بردارد، به حرف ما گوش نخواهد داد.» «و اگر از پیروی او امتناع ورزیم، به احتمال زیاد ما را شکنجه کرده یا خواهد کشت.» بنابراین تصمیم گرفتند که فرار کنند. آن‌ها تصمیم گرفتند در پناه تاریکی شب مخفیانه فرار کنند تا از سلطه پادشاه بگریزند. الله عزوجل به آن‌ها برکت داد. او می‌خواست معجزه عظیمی را به آن‌ها نشان دهد. از طریق همین جوانان کاملاً معمولی، الله معجزه‌ای را رقم زد. آن‌ها گفتند: «قوم ما از گوش دادن امتناع می‌ورزند، بنابراین دیگر نمی‌توانیم در میانشان بمانیم. آن‌ها ما را نخواهند پذیرفت و ما نیز نمی‌توانیم با راه آن‌ها همراه شویم. بیایید از این شهر فرار کنیم تا ایمان خود را نجات دهیم.» آن‌ها متوجه شدند: «والدین و خویشاوندان خودمان کافر هستند. آن‌ها به جای پذیرفتن ما، علیه ما خواهند شد.» این مرا به یاد اولین سفرم به آلمان در سال ۱۹۸۵ می‌اندازد. در آن دیدار اول با بسیاری از مسلمانان جدید آشنا شدم. من این مؤمنان جدید را که تازه اسلام آورده بودند، به خوبی به یاد دارم. من یک مقایسه انجام دادم – یک تشبیه. یک قیاس. من آن‌ها را با این جوانان غار، و یا با صحابه اولیه مقایسه کردم، زیرا خانواده‌های خودشان و کل جامعه در برابر آن‌ها ایستاده بودند. با این حال، آن‌ها از تسلیم شدن در برابر شیطان یا سر فرود آوردن در برابر بستگان کافر خود امتناع ورزیدند. برای این کار، قطعاً پاداش فراوانی خواهند گرفت. آن‌ها به راستی از برگزیدگان هستند. تا حدود سال ۱۹۷۷ تقریباً هیچ دشمنی با اسلام وجود نداشت. اما پس از آن فتنه برانگیخته شد، که با انقلاب ایران آغاز شد – آنچه که انقلاب اسلامی نامیده می‌شود. این انقلاب صحنه‌سازی شده بود. مردم شروع به انجام کارهای وحشتناکی علیه یکدیگر کردند. و جهان شروع به گفتن کرد: «پس اسلام این است.» این‌گونه بود که تعصبات شکل گرفت. به تدریج مردم علیه اسلام موضع گرفتند. در سال ۱۹۸۵ هنوز اوضاع آنقدر بد نبود، اما جامعه به طرز محسوسی ناشکیباتر شده بود. در آن زمان می‌شد ادعا کرد که هر چیزی هستی. می‌توانستی بگویی: «من الله هستم»، «من پیامبر هستم» یا حتی «من شیطان هستم» و مردم تحمل می‌کردند. اما نمی‌شد با افتخار کلمه «اسلام» را بر زبان آورد. در چشم آن‌ها، این بدترین چیزی بود که یک نفر می‌توانست باشد. این جوانان نیز دقیقاً همین طرد شدن از سوی جامعه را تجربه کردند. آن‌ها از شهر خود فرار کردند و در غاری پناه گرفتند. آن‌ها گفتند: «ما خسته‌ایم. احتمالاً به اندازه کافی از این کوه بالا آمده‌ایم.» وقتی که زمان مقرر شده از سوی الله فرا رسید، آن‌ها بیدار شدند. حالشان خوب بود، اما گیج شده بودند. از یکدیگر پرسیدند: «نکند خیلی طولانی خوابیده‌ایم؟ یک، دو، یا شاید سه روز؟» سپس متوجه شدند که چقدر گرسنه هستند. پس به یکی از میان خود گفتند: «این سکه نقره را بردار و به شهر برو، اما بسیار مراقب باش. ما نباید با هم برویم. در غیر این صورت ما را می‌شناسند، به پادشاه خبر می‌دهند و ما را دستگیر می‌کنند.» «آنگاه او ما را مجبور خواهد کرد که دوباره دینش را بپذیریم. بنابراین جلب توجه نکن، چیزی برای خوردن بخر و سریع برگرد.» بنابراین او به شهر پایین رفت و سکه را برای خرید نان داد. تاجر با دقت بیشتری به سکه نگاه کرد – متعلق به ۳۰۰ سال پیش بود. نام پادشاه باستانی، دقیانوس، بر روی آن حک شده بود. اما در طول این قرن‌ها، ساکنان شهر مؤمن شده بودند. پادشاه ظالم مدت‌ها پیش مرده بود و تمام سرزمین به ایمان واقعی روی آورده بودند. اهالی شهر از او سؤالاتی پرسیدند و سرانجام به او توضیح دادند: «اکنون همه ما مؤمن هستیم.» او که کاملاً مبهوت شده بود، غذا را برداشت و با شتاب به سوی کوه بازگشت. مردم با هیجان به یکدیگر گفتند: «ما آن جوانان گمشده را پیدا کرده‌ایم! باید فوراً نزد آن‌ها برویم.» آن‌ها ردپای مرد جوان را تا غار دنبال کردند. اما الله در حکمت خویش، جوانان را از دیدگان آن‌ها پنهان کرد. در نتیجه مردم تصمیم گرفتند: «ما باید عبادتگاهی بر روی آن‌ها بنا کنیم.» بنابراین آن‌ها در این مکان مسجدی ساختند. وقتی به آن مؤمنان جدید در آلمان فکر می‌کنم، این داستان به ذهنم می‌رسد، ماشاءالله. و إن‌شاءالله به برکت چنین جوانانی، تمام این کشور به ایمان دست خواهد یافت. دقیقاً همین غار در طرسوس واقع شده است. مولانا قبلاً از آن بازدید کرده است. در شهر طرسوس، در جنوب ترکیه قرار دارد. مکان‌های بسیاری ادعا می‌کنند که مکان واقعی غار هستند، اما مولانا و حجه آنه تأیید کرده‌اند که غار اصلی در طرسوس قرار دارد.

2026-04-26

Other
الحمدلله، مردم تشنه معنویت هستند. ما اکنون تقریباً نه یا ده روز است که در سفر هستیم. این آخرین ایستگاه است، یا حداقل تقریباً آخرین است. الحمدلله، مردم تشنه معنویت هستند؛ و تعداد بیشتری از آن‌ها می‌آیند. امروز صبح من در کاسل بودم و در آنجا ما مکان او، باغ او را بازدید کردیم. و هنگامی که در حال عبور از کاسل به سوی مکان دیگری بودیم، با دو نفر ملاقات کردیم. یکی از مریدان ما توجه ما را به این دو نفر جلب کرد. او گفت: «این افراد می‌خواهند با شما احوالپرسی کنند، زیرا تشنه معنویت هستند.» او گفت: «مسلمانان و مسیحیان، ما در اینجا گرد هم می‌آییم.» من به او گفتم که مؤمنان باید با هم متحد باشند. البته هیچ تفاوتی بین مسیحیان و مسلمانان وجود ندارد. تمام دین حقیقی اسلام است. همه کسانی که به الله و کتاب‌های آسمانی ایمان دارند، برابرند. از آدم (علیه السلام) تا پیامبر (صلی الله علیه و سلم). آن‌ها به بشریت آموختند که چگونه به عنوان انسان‌هایی واقعی زندگی کنند. به عنوان انسان زندگی کنند و خدمت کنند. چگونه می‌توان یک انسان واقعی بود؟ با بنده بودن برای پروردگار خود، الله عز و جل، که او را آفریده است. این بزرگ‌ترین افتخار برای یک انسان است. بنده انسان‌های دیگر بودن، دلیلی برای افتخار نیست. انسان تنها می‌تواند به بنده الله بودن افتخار کند؛ این افتخار واقعی است. این را والاترینِ بشریت، محمد (صلی الله علیه و سلم) نیز فرمود. او چنین نامیده می‌شود: «Abduhu wa rasuluhu» – بنده او و فرستاده او. همه پیامبران «abduhu» هستند – بندگان الله. زکریا، سیدنا یحیی و سیدنا ابراهیم – از همه آن‌ها به عنوان بندگان او یاد شده است. در کتاب مقدس، قرآن عظیم‌الشأن، نوشته شده است. در آنجا ذکر شده است که چگونه هر پیامبری می‌گوید: «من بنده الله هستم. او به من پیامی داد تا فرستاده او باشم و مرا با کتاب‌های مقدس و وحی‌های الهی فرستاد.» و حتی افراد بی‌ایمان نیز اذعان دارند که پیامبران انسان‌هایی بسیار مقدس با والاترین شخصیت‌ها هستند. هیچ‌کس این را انکار نمی‌کند. این باارزش‌ترین گوهر در میان انسان‌ها است. در قصیده آمده است: «Muhammadun basharun wa laysa kal-bashari, bal huwa yaqutatun wa-n-nasu kal-hajari.» پیامبر محمد (علیه السلام) یک انسان است، اما او مانند دیگر انسان‌ها نیست. سنگ قیمتی مانند یاقوت نیز یک سنگ است، اما نمی‌توان سنگ‌های دیگر را با آن مقایسه کرد. این تنها مثالی است برای ما، برای همه کسانی که می‌خواهند خوب باشند و به مقام والایی در پیشگاه الهیِ الله عز و جل و پیامبر (صلی الله علیه و سلم) دست یابند. باید تلاش کرد مانند آن‌ها بود و از آن‌ها پیروی کرد. آن‌ها تمام زندگی خود را وقف خدمت به الله عز و جل کردند و برای بشریت هدایت آوردند. البته ممکن است برخی از مردم بعداً بپرسند: «اکنون پیامبران کجا هستند؟» پس از پیامبر (صلی الله علیه و سلم) دیگر هیچ پیامبری وجود ندارد. زیرا همان‌طور که پیامبر (صلی الله علیه و سلم) در خطبه وداع خود در آخرین حجش، حج اکبر، فرمود: «Al-yawma akmaltu lakum dinakum» – امروز من دین شما را برایتان کامل کردم. (۵:۳) البته دین با سیدنا آدم (علیه السلام) آغاز شد. ۱۲۴٬۰۰۰ پیامبر از جانب الله برای بشریت فرستاده شدند. آن‌ها در زمان‌های مختلف آمدند – گاهی بیشتر بودند، گاهی کمتر – در طول هزاره‌ها و قرن‌ها، تا اینکه آخرین پیامبر آمد تا آن را کامل کند و به بشریت برساند. برای تمام بشریت – نه فقط برای یک قوم خاص، بلکه برای همه. هر آنچه او آموخت، صد در صد در خدمت خیر و صلاح بشریت است. اگر مردم حتی فقط نیمی یا تنها ۱۰ درصد از این آموزه‌ها را پیروی می‌کردند، جهان یک بهشت می‌شد. اما مردم از آن‌ها پیروی نمی‌کنند و به همین دلیل رنج می‌برند. ما امروز این را می‌بینیم و در گذشته نیز آن را دیده‌ایم. مردم مسائل را بر اساس صلاحدید خودشان پیش می‌برند و تنها بر اساس عقل خود عمل می‌کنند. بدون اینکه به دیگران فکر کنند. حتی اگر ایده خوبی برای بهبود امور ارائه دهند، آن را فقط برای خودنمایی انجام می‌دهند تا ثابت کنند که باهوش هستند و تأثیری می‌گذارند. اما برای این افراد اوضاع خوب پیش نمی‌رود. تنها زمانی که افراد صادق به خاطر الله خدمت کنند، همه‌چیز رو به راه می‌شود. اما امروزه همه‌چیز فقط بدتر و بدتر می‌شود. روز به روز مردم بیشتر و بیشتر از دین دور می‌شوند. در قرن گذشته، تلاش شد تا دین از بین برود. در قرن بیستم، یک انقلاب عظیم علیه دین رخ داد. اما نتوانستند آن را نابود کنند. زیرا بدون آن، مردم دیگر چیزی ندارند که نفس آن‌ها را مهار کند. البته کمونیسم و سوسیالیسم همگی تلاش‌هایی برای از بین بردن دین بودند. استالین گفت که دین افیون توده‌هاست. اما او مرد و افرادی که پس از او آمدند، کل سیستم را برچیدند و آن را به زباله‌دان انداختند. استالین فکر می‌کرد که کار بزرگی انجام می‌دهد، اما در حقیقت او به شیطان خدمت می‌کرد؛ او بخشی از لشکر شیطان بود. مردم او را پشت سر گذاشتند، اما شیطان هنوز افراد بسیار دیگری از انواع مختلف را در لشکر خود دارد. سپس قرن بیست و یکم آغاز شد. امروز مردم همه‌چیز دارند. دیگر فقری مانند کشورهای کمونیستی وجود ندارد؛ مردم ثروتمند شده‌اند و صاحب همه‌چیز هستند. اما در عین حال، دیگر اهمیتی به دین نمی‌دهند. این بار شیطان از ترفند دیگری استفاده می‌کند. مردم همه‌چیز دارند و هم خوبی‌ها و هم بدی‌ها را می‌بینند، اما بدترین قسمت این است که آن‌ها برای خودشان به دنبال لذت‌های هرچه بیشتر هستند. او مردم را وسوسه می‌کند تا بیشتر و بیشتر به دنبال امیال و نفس خود بروند و به آن‌ها الکل می‌دهد. وقتی الکل دیگر کافی نباشد، به مواد مخدر نیز روی می‌آورند. آن‌ها هیچ توجهی به دین نمی‌کنند. آن‌ها اصلاً به اینکه چه چیزی حرام یا حلال است، اهمیتی نمی‌دهند. در ابتدا ادعا می‌کنند که آزادند و می‌توانند هر کاری که می‌خواهند انجام دهند. پس از آن، دین را انکار می‌کنند و خالق را منکر می‌شوند. این چیزی است که سیستم‌های دیگر به آن نرسیدند: او موفق شده است بیش از نیمی از جهان را بدون دین رها کند. و چون این افراد نمی‌خواهند بنده الله باشند، به بندگان شیطان تبدیل می‌شوند. بیشتر این افراد حتی به آن افتخار می‌کنند و کاملاً آشکارا می‌گویند: «ما بندگان شیطان هستیم.» این جهالت واقعی است – دومین عصر جاهلیت، که پیامبر (صلی الله علیه و سلم) از آن سخن گفت. اما پس از آن، الله به یاری بندگانش خواهد آمد. او نجات‌دهندگان را خواهد فرستاد: سیدنا مهدی (علیه السلام) و سیدنا عیسی (علیه السلام). البته بشریت در زمان پیامبر (صلی الله علیه و سلم)، پیش از آنکه او به عنوان پیامبر مبعوث شود، تاریک‌ترین دوران خود را تجربه می‌کرد. در این زمان پیامبر (صلی الله علیه و سلم) با نور خود ظهور کرد و تمام جهان را روشن ساخت. آن اولین دوران جاهلیت بود. و او پیش‌گویی کرد که دومین دوران جاهلیت فرا خواهد رسید. الله کسی را از نسل پیامبر (صلی الله علیه و سلم) خواهد فرستاد تا نور را به تمام جهان بیاورد، تاریکی را از بین ببرد و نور را بگستراند، ان‌شاءالله. ممکن است ما شاهد وقوع جنگ‌ها یا رویدادهای دیگر باشیم، اما همه این‌ها به اندازه وضعیت معنوی انسان‌ها سنگین نیست. جهان در ظاهر زیبا به نظر می‌رسد. مردم همه‌چیز دارند: ماشین‌ها، هواپیماها و هر اختراعی که قابل تصور باشد. بسیاری از مردم فکر می‌کنند که این خوب است و هیچ مشکلی وجود ندارد. امروز برادری – که الله او را برکت دهد – ما را دعوت کرد. آیبرک افندی از او پرسید: «چرا یک درخت سیب نمی‌کاری تا بتوانیم از آن بخوریم؟» ما در دمشق نیز یکی کاشته‌ایم؛ ما در آنجا یک درخت سیب بزرگ داریم. اما کِرمی به آن نفوذ کرد و آن را از درون خورد. آن درخت گرد و بی‌نقص به نظر می‌رسید، اما ناگهان به پایین افتاد. دنیای امروز دقیقاً همین‌طور است. توسط یک کرم شرور در حال خورده شدن است. انسان به آن نگاه می‌کند و آن را بسیار زیبا می‌پندارد، اما کاملاً ناگهانی فرو خواهد ریخت، کاملاً بدون هیچ قدرت باقی‌مانده‌ای. ان‌شاءالله به زودی گشایش خواهد آمد. باشد که الله ما را از این وضعیت بد حفظ کند، ان‌شاءالله. و ما امیدواریم که تمام جهان را در صلح ببینیم، ان‌شاءالله.

2026-04-25

Other
ان‌شاءالله ما در اینجا برای رضای الله گرد هم می‌آییم. ان‌شاءالله که الله آن را بپذیرد و از ما راضی باشد. آموزه‌های اسلام، الحمدلله، آموزه‌های حقیقی هستند؛ آن‌ها بهترین‌اند، زیرا مطلقاً بی‌نظیرند. حتی در ساخت یک مسجد، پیش از بنای اصلی، دقت می‌شود تا مکانی برای وضو، دوش گرفتن و غسل ساخته شود. زیرا مهم‌ترین چیز در اسلام طهارت است - پاکیزه بودن. اسلام برای این است که انسان را تعالی بخشد و هدایت کند. و برای خود انسان نیز طهارت و پاکیزگی مهم‌ترین چیز است. وقتی انسان پاکیزه باشد، همه‌چیز پاک است و هیچ‌چیز نمی‌تواند به او آسیبی برساند. دو نوع پاکی وجود دارد: پاکی معنوی و پاکی مادی. برای دست‌یابی به پاکی معنوی، فرد باید ابتدا از نظر جسمی و مادی پاک باشد. همان‌طور که همه می‌دانند - چه مسلمان و چه غیرمسلمان - ادرار و مدفوع نجس هستند؛ همه می‌دانند که آن‌ها کثیف‌اند. اما بسیاری شاید ندانند که خون و الکل نیز نجس محسوب می‌شوند؛ در اسلام آن‌ها کثیف هستند. انسان نباید الکل بنوشد یا غذاهایی بخورد که حاوی خون هستند. شنیده‌ام که در برخی جاها، خون به جای دور ریخته شدن با غذا مخلوط می‌شود، اما این نجس است. اما نجس‌ترینِ همه‌ی این‌ها گوشت خوک است. این در بالاترین حد نجس است، همان‌طور که خوردن گوشت انسان حرام است. و سبحان‌الله، می‌گویند که آناتومی این حیوان نجس بسیار شبیه به انسان است. هر چیزی که الله در اسلام مقرر کرده است، هزاران، بلکه میلیون‌ها حکمت پنهان در خود دارد. هیچ‌چیزی بدون دلیل حرام نشده است. خوردن آن مطلقاً حرام است، مگر اینکه فرد از گرسنگی در حال مرگ باشد؛ در آن صورت می‌تواند مقدار کمی از آن را برای نجات جان خود بخورد. اما خوردن جسد انسان هرگز مجاز نیست، حتی اگر فرد از گرسنگی بمیرد. با این حال، ما از غیرمسلمانان داستان‌های زیادی از این دست می‌شنویم. حتی در قرن گذشته، در طول انقلاب چین قحطی‌ای رخ داد که در آن اجساد خورده شدند. صلیبیون نیز به خوردن انسان‌ها مشهور و بدنام بودند. در کتاب‌های خودشان نوشته شده است که در منطقه حلب و جاهای دیگر مردم را می‌کشتند و می‌خوردند. و اسپانیایی‌ها در آمریکای جنوبی نیز به خوردن گوشت انسان روی آوردند. به همین دلیل، اسلام دین حقیقی بشریت است. این انسان‌گرایان منافق این موضوع را نادیده می‌گیرند و در عوض ادعا می‌کنند که اسلام انسان‌ها را کشته و آن‌ها را با شمشیر مجبور به تغییر دین کرده است. در اسلام، هر کاری که باید انجام داد یا از آن پرهیز کرد، به وضوح تنظیم شده و با ظرافت و دقت زیادی آموزش داده می‌شود. تنها در صورتی که فرد از نظر جسمی پاک باشد و به آنچه می‌خورد دقت کند، معنویت او نیز می‌تواند پاک شود. اگر معده پر از چیزهای نجس باشد، این امر غیرممکن است. اگر انسان کثیفی مصرف کند، معنویت هرگز به درجه‌ی بالایی نخواهد رسید. نه از طریق یوگا و نه از طریق مدیتیشن. ممکن است کسی تصور کند که از طریق مواد مخدر یا سایر مواد مضر به حالت و معنویت بالایی دست یافته است. اما این در بهترین حالت، یک درجه‌ی بالا در فاضلاب است. مولانا شیخ همیشه می‌فرمود: موشی که آنجا زندگی می‌کند، بسیار خوشحال است. او به این‌سو و آن‌سو می‌پرد، شنا می‌کند، به سطح می‌آید و با خود می‌گوید: «آه، من اینجا پادشاه هستم.» کسی که راه الله را نپذیرد، هرگز نمی‌تواند از این فاضلاب بیرون بیاید. زیرا این اعمال تنها نفس را تغذیه می‌کنند، نه معنویت را. چنین فردی بسیار مغرور است و می‌گوید: «من یوگا انجام می‌دهم، من مدیتیشن می‌کنم. هیچ‌کس نمی‌تواند مانند من سه ساعت روی پاها یا انگشتانش بایستد.» ما آن‌ها را می‌بینیم، و ممکن است تصور شود که آن‌ها فروتن و قانع هستند، اما در حقیقت هرگز این‌گونه نیست. الله این را در قرآن چنین توصیف کرده است: "Wa zayyana lahumu sh-shaytanu a'malahum fasaddahum 'ani s-sabil" (27:24) شیطان اعمالشان را در نظرشان زیبا جلوه داد و آنان را از راه راست منحرف کرد. زیرا شیطان و پیروانش باعث می‌شوند این افراد - که شاید لباس‌های عجیبی پوشیده باشند - هنگام ورود به اروپا یا جاهای دیگر بسیار محترم به نظر برسند. مردم به دیدار آن‌ها می‌روند، به آن‌ها ادای احترام می‌کنند و از آن‌ها حمایت می‌کنند. این امر باعث می‌شود که نفس این افراد پیوسته بزرگ‌تر شود. مردم از سخنان، فلسفه، عادات غذایی و اعمال آن‌ها پیروی می‌کنند. و وقتی این اتفاق می‌افتد، این افراد روز به روز متکبرتر می‌شوند. این امر انسان‌ها را هر چه بیشتر از واقعیت حقیقی، از راه الله و راه پیامبر، صلی‌الله علیه و آله و سلم، دور می‌کند. به همین دلیل، ما هشدار می‌دهیم که فریب ظاهر برخی افراد را نخورید - چه مسلمان و چه غیرمسلمان - که مردم را از حقیقت دور می‌کنند. همان‌طور که پیش‌تر ذکر شد، پاکیزگی هم از لحاظ مادی و هم از لحاظ معنوی مهم‌ترین چیز است. این امر امروزه از بالاترین اهمیت برخوردار است، زیرا غذای جسمانی ما اغلب بسیار نامناسب است. حتی بدون اینکه خودشان بدانند، مردم چیزهایی مصرف می‌کنند که آن‌ها را از نظر جسمی و روحی بیمار می‌کند. در سطح معنوی نیز پیوسته موارد مضری تبلیغ می‌شود. مردم به تدریج مجبور به پذیرش آن‌ها می‌شوند و کسانی که امتناع کنند مجازات می‌گردند. بنابراین در وهله‌ی اول به آنچه می‌خورید و آنچه به فرزندانتان می‌خورانید دقت کنید. متأسفانه من در اینجا نیز افراد زیادی را می‌بینم که برایشان اهمیتی ندارد چیزی حلال است یا حرام؛ آن‌ها باید در این زمینه بسیار محتاط‌تر شوند. این بسیار مهم است. اگر در یک مکان غذای حلال پیدا نکردید، باید در جای دیگری به دنبال آن بگردید. تسلیم نفس خود نشوید، فقط به این دلیل که کمی گرسنه هستید، و فکر نکنید: «من آن را می‌خورم؛ شاید حرام نباشد.» این کار را نکنید. نکته مهم دیگر این است که خود را با انسان‌های خوب احاطه کنید. اگر افراد بدی به شما نزدیک شدند، به آن‌ها نصیحت کنید که راه الله را انتخاب کنند. اگر پذیرفتند که چه بهتر؛ اگر نه، وقت زیادی را با آن‌ها نگذرانید. زیرا این افراد ویژگی‌ای از شیطان را در درون خود دارند: حسد. اگر آن‌ها ببینند که وضعیت شما بهتر از آن‌هاست، تمام تلاش خود را خواهند کرد تا شما را به سطح خودشان پایین بکشند. به عنوان مثال آب را در نظر بگیرید: آب بسیار نرم است، در حالی که چاقو تیز و برنده است. اما اگر این آب نرم به‌طور مداوم روی یک صخره‌ی سخت چکه کند - قطره قطره - سرانجام در آن سوراخی ایجاد خواهد کرد. از سوی دیگر، چاقو نمی‌تواند آسیبی به صخره برساند. شاید فکر کنید ایمان شما مانند یک صخره محکم است. اما اگر دائماً توسط دوستان بد احاطه شده‌اید و با خود می‌گویید: «ایمان من قوی است، من تحت تأثیر قرار نمی‌گیرم»، تأثیر روزمره آن‌ها در طی یک یا دو سال باعث می‌شود که به حرف‌هایشان گوش دهید. در نهایت شاید دقیقاً مثل آن‌ها شوید. الحمدلله، این پیام اکنون در همه‌جا پخش می‌شود. این پیام نه تنها در اروپا، بلکه تقریباً در سراسر جهان شنیده می‌شود. شیطان و پیروانش سعی دارند بر تمام جهان مسلط شوند. بنابراین این صحبت - آنچه ما در اینجا در مورد آن بحث می‌کنیم - نه تنها خطاب به حاضران، بلکه ان‌شاءالله خطاب به همه‌ی انسان‌هاست. در گذشته البته همه‌چیز کاملاً متفاوت بود. همه‌چیز کنترل می‌شد: چه کسی می‌آمد و چه کسی می‌رفت. در شب، دروازه‌های شهر تا صبح بسته می‌شد. هر کسی که می‌خواست در شهری ساکن شود، پیش از دریافت اجازه برای زندگی در آنجا، از نظر داشتن شخصیت و اخلاق خوب مورد بررسی قرار می‌گرفت. در گذشته این‌گونه بود. به این ترتیب، بیشتر کشورها و شهرها تحت کنترل بودند و هیچ‌کس نمی‌توانست آن‌طور که امروزه رایج است، رفتار کند. اما در قرن گذشته، به‌ویژه پس از جنگ جهانی اول، این کل سیستم به آرامی اما با اطمینان نابود شد. با گذشت هر دهه، اوضاع رفته‌رفته بدتر و بدتر شد. در گذشته هر کس در مکان خودش ریشه داشت، اما برای به دست آوردن آرای انتخاباتی، مردم از روستاها به شهرها کشانده شدند. روستاها خالی از سکنه شدند، در حالی که همه به شهرها مهاجرت کردند. در این کلان‌شهرهای شلوغ، مردم دیگر یکدیگر را نمی‌شناسند. هیچ‌کس از همسایگان یا بستگان خود احساس شرم نمی‌کند، و این کار را برای ارتکاب اعمال نادرست بسیار آسان‌تر می‌کند. امروزه آن‌ها در همه‌چیز دخالت می‌کنند و دیکته می‌کنند: «این کار را بکنید، آن کار را نکنید، به اینجا بیایید، به آنجا بروید، آنچه ما می‌خواهیم انجام دهید، نه آنچه خودتان می‌خواهید.» آن‌ها عملاً خود را به جایگاه خدایان بالا برده‌اند. از آنجا که آن‌ها فاقد ایمان حقیقی هستند، شاید حتی باور داشته باشند که کار خوبی انجام می‌دهند. اما در حقیقت، نیت‌های آن‌ها پلید است؛ این نقشه شیطان برای نابودی بشریت است. الله راه عبور از این شرایط را به ما نشان می‌دهد، اما بیشتر مردم به آن اهمیتی نمی‌دهند. آن‌ها به هدایت او راضی نیستند، در عوض تنها از نفس خود پیروی می‌کنند و از گوش دادن به الله سر باز می‌زنند. و این دقیقاً همان چیزی است که امروزه در حال رخ دادن است. باشد که الله سیدنا مهدی، علیه‌السلام، را برای ما بفرستد تا همه‌چیز را دوباره به راه راست هدایت کند. اما تا زمان ظهور او، ما باید تلاش کنیم تا در راه الله باقی بمانیم. ما باید از فرزندان و بستگان خود محافظت کنیم و آن‌ها را از افراد بد دور نگه داریم تا این بیماری دامن‌گیر آن‌ها نشود. این بیماری معنوی از کرونا بدتر است. در دوران کرونا، مردم بیش از یک سال در خانه‌های خود محبوس بودند، اما وضعیت کنونی ما بسیار بدتر از این همه‌گیری است. برای در امان ماندن از این، همان‌طور که گفته شد، باید مراقب خانواده خود باشید. آن‌ها را با غذاهای حلال تغذیه کنید، راه الله را به آن‌ها نشان دهید و از تأثیرات بد دورشان نگه دارید. و به درگاه الله دعا کنید که به خاطر پیامبر، صلی‌الله علیه و آله و سلم، شما و خانواده مسلمانتان را محافظت کند. به واسطه‌ی برکت او و برکت صحابه، اهل بیت و اولیاءالله، الله ما را حفظ خواهد کرد. حتی اگر در آتش افکنده شویم، هیچ اتفاقی برای ما نخواهد افتاد.

2026-04-25

Other
وَٱعۡتَصِمُواْ بِحَبۡلِ ٱللَّهِ جَمِيعٗا وَلَا تَفَرَّقُواْۚ (3:103) الله قادر و متعال می‌فرماید: «به ریسمان الله چنگ زنید و پراکنده نشوید.» این ریسمان شما را نجات خواهد داد. ریسمان الله شما را نجات خواهد داد. به ریسمان او چنگ زنید. به ریسمان الله چنگ زنید. راه الله چیست؟ این همان راهی است که پیامبر ما نشان داده است. دقیقاً همین راه، طریقت است؛ طریقت به معنای راه است. راه الله از طریق طریقت محکم‌تر نگه داشته می‌شود. در این راه دشمن یکدیگر نباشید. اگر همه در یک راه قدم بردارند، این راه به سوی الله ختم می‌شود. در آن صورت هیچ پراکندگی و تفرقه‌ای وجود نخواهد داشت. چرا تفرقه به وجود می‌آید؟ این تفرقه می‌تواند ناشی از فتنه شیطان باشد. با حرف‌هایی مانند «تو بر حق نیستی، من بر حق هستم» چنین فتنه‌ای می‌تواند کاشته شود. در حالی که انسان‌ها در راه الله، اگر دیگران نیز در همان راه هستند، باید به خودشان نگاه کنند، نفس خود را پاک سازند و به خطاهای دیگران توجه نکنند. انسان گناهکار است. تنها پیامبران معصوم و بی‌گناه هستند. به جز آن‌ها، همه گناهانی دارند. قصیده‌ای زیبا از سیدنا ابوبکر وجود دارد... «أنت یا صدیق عاصی، تب إلی المولی الجلیل.» سیدنا ابوبکر می‌گوید: «ای صدیق، تو نافرمان و گناهکار هستی، به درگاه الله متعال توبه کن.» سرور ما سیدنا ابوبکر... همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، انسان گناهکار آفریده شده است. به جز پیامبران، همه گناهکارند. با این حال، صحابه کسانی بودند که قوی‌ترین ایمان را به پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) داشتند. و برترین در میان صحابه، سیدنا ابوبکر است. از ایشان در قرآن مجید نیز یاد شده است. از او به عنوان همراه پیامبر ما و یار غار ایشان یاد شده است. او قصیده خاص خودش را دارد. در این قصیده، او با خود سخن می‌گوید و می‌فرماید: «أنت یا صدیق عاصی، تب إلی المولی الجلیل»، به این معنا که: «تو انسانی نافرمان هستی، به درگاه الله متعال توبه کن.» «به درگاه الله قادر و متعال توبه کن.» با این وجود، سیدنا ابوبکر انسانی بود که از گناهان دوری می‌کرد. او یکی از ده نفری (عشره مبشره) بود که به آن‌ها وعده بهشت داده شده بود. در عین حال، او از جمله صحابه‌ای بود که در جنگ بدر شرکت کردند. تمامی گناهان آن‌ها بخشیده شد. گناهان گذشته و آینده آن‌ها بخشیده شد. او انسان گناهکاری نبود، اما با این وجود از الله طلب آمرزش می‌کرد. ما نباید به خطاهای دیگران نگاه کنیم، بلکه باید به عیب‌ها و خطاهای خود توجه کنیم و از الله طلب آمرزش نماییم. فایده این کار چیست؟ هیچ بدخواهی و شرارتی در مؤمن وجود نخواهد داشت؛ بدی در او جایی پیدا نمی‌کند. دین ما، اسلام، دین برای همه است. راه پیامبر ما، که این مسیر را نشان داد، از طریق این ادب، یعنی از طریق طریقت، بسیار بهتر آموزش داده می‌شود. ما باید مراقب احوال خود باشیم؛ وضعیت دیگران تنها به خودشان مربوط است. برای اینکه تاریکی به قلب ما راه نیابد، باید نسبت به همه حسن نیت داشته باشیم. البته کسانی که در راه‌های دیگری هستند، این را نمی‌خواهند. آن‌ها می‌گویند: «نه، این یکی فلان کار را کرد، آن یکی بهمان کار را کرد.» می‌بینید که آن‌ها از کودکی به صحابه توهین می‌کنند؛ چیزی نیست که درباره آن‌ها نگویند. وقتی آن‌ها از کودکی این‌گونه تربیت شوند، طبیعتاً درونشان قیرگون و سیاه می‌شود. قلب‌هایشان تیره و تار می‌گردد. این وضعیت برخی از افراد است که در راه راست نیستند. به آن‌ها این‌گونه آموزش می‌دهند: «باید آن‌ها را لعنت کرد؛ اگر این کار را نکنی، تو هم کافر هستی، تو هم مثل آن‌ها هستی. لعنت کردن آن‌ها وظیفه همه است.» نه تنها خودشان آرام نمی‌گیرند، بلکه دیگران را نیز راحت نمی‌گذارند. به این ترتیب، آن‌ها تلاش می‌کنند قلب‌های دیگران را نیز تاریک کنند. اولیاء، مانند شیخ ناظم، به‌ندرت تمایل داشتند از کلمه «لعنت» استفاده کنند؛ در چنین مواردی آن‌ها بسیار حساس هستند. او حتی درباره شیطان نیز می‌گفت «علیه ما یستحق». یعنی می‌گفت: «آنچه سزاوارش است، بر او باد.» برای اینکه این کلمه را به زبان نیاورد، می‌گفت: «آنچه سزاوارش است، بر او باد.» آن‌ها می‌گویند «این‌ها فلان کار را کردند، آن‌ها بهمان کار را» و اصرار می‌ورزند: «باید آن‌ها را لعنت کرد.» مردم فریب این را می‌خورند و به جای گفتن تسبیح، توبه یا صلوات، کلمات زشتی از دهانشان خارج می‌شود. لعنت کردن هرگز به عنوان یک عمل نیک ثبت نخواهد شد. بنابراین آن‌ها تلاش می‌کنند تا کلمه لعنت همواره از دهان مردم خارج شود و همه را به این کار مجبور می‌کنند. این در پرونده اعمال نیک انسان نوشته نمی‌شود. یا به عنوان گناه نوشته می‌شود یا اصلاً نوشته نمی‌شود. پس به زبان آوردن این کلمات بد، اصلاً کار خوبی نیست. انسان باید همیشه کلمات خوب به زبان بیاورد؛ حتی اگر طرف مقابل بد باشد، این موضوعی بین او و الله است. برای پاک نگه داشتن قلب، باید همیشه کارهای نیک انجام داد، کلمات زیبا به زبان آورد و با انسان‌های خوب معاشرت کرد. طریقت چیست؟ طریقت، قلب شریعت است. آن قلب اسلام است. مردم امروزه طریقت را چیز دیگری می‌پندارند؛ آن‌ها با تحقیر «اهل طریقت» صدا می‌زنند و از آن دوری می‌کنند. در حالی که طریقت، عصاره و جوهره اسلام است. طریقت دین دیگری نیست و چیزی جز شریعت را دستور نمی‌دهد. طریقت تنها به آنچه پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) انجام داده، عمل می‌کند. راه پیامبر ما راه رحمت و زیبایی است؛ این راه، راه تمام نیکی‌هاست. جدای از طریقت، با ساختارهایی که بعدها تحت عنوان «جماعت» تأسیس شدند، انسان به جایی نمی‌رسد. این‌ها چیزهایی هستند که بعدها به وجود آمده‌اند؛ سلسله آن‌ها به پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) نمی‌رسد و زنجیره انتقال آن‌ها قطع شده است. طریقت تو را وادار به حمل سنگ بر پشتت نمی‌کند؛ تو تنها با قلب خود متصل می‌شوی، همین و بس. اینکه وظایف محول شده را انجام دهی یا نه، به خودت بستگی دارد. به هر حال تو به طریقت پیوسته‌ای و متصل شده‌ای. متصل شدن به این معناست: تو به مرشد پیوسته‌ای، او به مرشد پیشین خود، و این زنجیره تا پیامبر ما امتداد می‌یابد. این‌گونه، راه پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) بدون قطع این ارتباط، به تو می‌رسد. وظایفی که در طریقت داده می‌شوند، عبادات مستحب و داوطلبانه هستند. واجبات به هر حال مشخص و شناخته شده‌اند. پنج نوبت نماز فریضه است؛ هر چیز دیگری سنت و مستحب است. اگر وظیفه‌ات را انجام دهی، ثواب بیشتری کسب می‌کنی. اگر آن را انجام ندهی، گناهی محسوب نمی‌شود. برخی از مردم از پیوستن به طریقت تردید دارند، زیرا فکر می‌کنند که رنج خواهند کشید یا نمی‌توانند وظایف محول شده را انجام دهند. ارکان اسلام پنج تا هستند. شهادتین، نماز، روزه، زکات و حج. این‌ها فرایض هستند. بقیه موارد یا واجب هستند یا سنت. سنت مؤکده، سنت عادی و عبادات مستحب وجود دارد. این راه ماست. هیچ‌کس نباید چیز دیگری فکر کند؛ طریقت هیچ رازی ندارد. همه‌چیز آشکار و علنی است. گاهی می‌گویند: «در میان شما جاسوس‌هایی وجود دارند.» بگذارید بیایند، بسیار خوش‌آمدند. ما چیزی برای پنهان کردن از هیچ‌کس نداریم. اصلاً نیازی به جاسوس نیست، زیرا همه‌چیز در نزد ما کاملاً آشکار است. ما نه با سیاست کاری داریم، نه با سیاستمداران. سر و کار ما فقط با الله است. الله از ما راضی باشد، همین برای ما کاملاً کافی است. الله از همه شما راضی باشد.

2026-04-24

Other
إِنَّمَآ أَمۡوَٰلُكُمۡ وَأَوۡلَٰدُكُمۡ فِتۡنَةٞۚ (46:15) اموال و فرزندان شما به راستی برای شما آزمایشی هستند. شما باید به آن‌ها بیاموزید که از فتنه دوری کنند. چه در برخورد با پول، فرزندان یا خانواده – شما باید آن‌ها را با رفتار نیکو و آموزش صحیح تربیت کنید. هنگام خرج کردن، پول هرگز نباید بالاترین هدف شما باشد؛ پول تنها وسیله‌ای برای رسیدن به هدف است. بسیاری از مردم پیش از اینکه به پولی برسند، قصد دارند انفاق کنند، به نیازمندان کمک کنند و کارهای نیک انجام دهند. اما به محض اینکه پول به دستشان می‌رسد، هیچ یک از این کارها را انجام نمی‌دهند. در نهایت آن‌ها هیچ کاری انجام نمی‌دهند. در مورد فرزندان نیز دقیقاً همین‌طور است. وقتی هنوز کوچک هستند، خانواده‌هایشان آن‌ها را با خود به مسجد یا مجالس مذهبی می‌برند. تا زمانی که کوچک هستند، از این کار لذت می‌برند. اما به محض اینکه از ده سالگی عبور می‌کنند، شروع به دوری کردن از این مجالس می‌کنند. بنابراین باید مراقب فرزندان خود باشید و از کودکی به آن‌ها رفتار نیکو بیاموزید. وقتی بزرگتر می‌شوند، مطمئن شوید که در محیطی مناسب قرار دارند و دوستانی دارند که راه الله را دنبال می‌کنند. بسیاری از مردم فقط نگران این هستند که فرزندانشان چه چیزی می‌خوانند و چه شغلی را انتخاب خواهند کرد. آن‌ها به این موضوع بسیار علاقه‌مندند؛ برخی حتی آن‌ها را به کلاس‌های پیانو، موسیقی، آواز یا رقص می‌فرستند. اما وقتی نوبت به عبادت الله (عبادة) می‌رسد، مطلقاً هیچ علاقه‌ای نشان نمی‌دهند. در حالی که فرزندان یک گنج واقعی هستند. آن‌ها واقعاً گنجی بسیار گران‌بها هستند. شما نباید اجازه دهید این گنج به دست دزدان بیفتد. این دزدان می‌خواهند فرزندانتان را از شما بربایند و آن‌ها را نابود کنند. زیرا هر یک از این کودکان دشمنی در آینده برای شیطان هستند. به همین دلیل شیطان می‌خواهد ایمان آن‌ها را از بین ببرد. با قرار دادن آن‌ها در معرض آموزش‌ها، عادت‌ها و رفتارهای بد، انسانیت را از آن‌ها می‌ربایند. به محض اینکه والدین فرزندان خود را از دست می‌دهند، با وحشت از جایی به جای دیگر می‌دوند. آن‌ها می‌گویند: «لطفاً دعا کنید! فرزندم ایمانش را از دست داده، دخترم از ما روی گردانده، پسرم فرار کرده و با دوستان ناباب می‌گردد.» وقتی آسیب از قبل وارد شده است، آن‌ها برای کمک گرفتن به هر سو می‌دوند. این تربیت باید از همان دوران کودکی آغاز شود. این بدان معناست که حتی یک کودک سه‌ساله نیز می‌تواند یاد بگیرد. پیروان شیطان این را بهتر از ما می‌دانند. به همین دلیل آن‌ها آموزش دولتی را برای کودکان سه‌ساله اجباری می‌کنند. من هفت‌ساله بودم که به مدرسه رفتم. آنچه ما در آن زمان طی شش سال آموختیم، بسیار عمیق‌تر از تحصیلات عالی امروز بود. این افراد فهمیده‌اند که یک کودک می‌تواند از سه‌سالگی یادگیری را شروع کند. آن‌ها اصرار دارند که شما فرزندان خود را در این سنین پایین به مؤسسات آن‌ها بفرستید تا هر آنچه می‌خواهند به آن‌ها بیاموزند. یک ضرب‌المثل ترکی می‌گوید: «درخت را تنها تا زمانی که جوان است می‌توان شکل داد.» می‌توان آن را به هر جهتی خم کرد؛ درست مانند ژاپنی‌ها که با درختان بونسای خود شکل‌های شگفت‌انگیزی خلق می‌کنند. تا زمانی که جوان و انعطاف‌پذیر است، می‌توان آن را به دلخواه شکل داد. از همان سال سوم زندگی باید مراقب فرزندان خود باشید. به آن‌ها رفتار نیکو و برخورد صحیح با دیگران را بیاموزید. اگر یک معلم خوب یا مدرسه‌ای کوچک پیدا کردید، باید مطمئن شوید که فرزندانتان در این محیط خوب احساس راحتی می‌کنند. این وحشتناک است: این کودکان هیچ چیز بدی نمی‌دانند؛ آن‌ها کاملاً پاک وارد مهدکودک می‌شوند. و با این حال می‌شنوید که تنها پس از دو روز از کلمات زشت استفاده می‌کنند. این در همه جا اتفاق می‌افتد – نه تنها در اینجا، بلکه در کشورهای عربی، ترکیه و هر جای دیگر. این مؤسسات غیرمسئولانه عمل می‌کنند؛ کارکنان اغلب فقط به خاطر پول آنجا هستند، که این موضوع کل محیط را به معنای واقعی کلمه سمی می‌کند. بنابراین باید هوشیار باشید و تلاش کنید تا آداب و ارزش‌های نیکو را به فرزندان خود منتقل کنید. حتی پیش از آغاز این جنگ کنونی، در سراسر جهان مشخص بود که پیروان شیطان می‌خواهند بشریت را نابود کنند. آن‌ها بی‌رحم هستند و مطلقاً هیچ رحمتی در دل ندارند. بنابراین باید هوشیار باشید و خود و خانواده‌هایتان را از این شیاطین محافظت کنید. بله، این واقعیتی تلخ است؛ آن‌ها برنامه‌ای را دنبال می‌کنند. آن‌ها توقف نمی‌کنند، هرگز خسته نمی‌شوند و هیچ‌گاه تسلیم نمی‌گردند. آن‌ها مصمم هستند که بشریت را به نابودی بکشانند. و کسانی که در عمیق‌ترین خواب فرو رفته‌اند، مسلمانان هستند. تمام بشریت در خواب است، اما مسلمانان در خوابی بسیار عمیق قرار دارند. آن‌ها ترجیح می‌دهند استراحت کنند و از هرگونه تلاشی دوری جویند. راحتی‌طلبی کاملاً بر آن‌ها غلبه کرده است. حتی در برابر بزرگترین خطرات، هیچ کاری انجام نمی‌دهند. مولانا شیخ اغلب داستانی را تعریف می‌کردند. این یک اتفاق واقعی است. در زمان سلطان عبدالحمید، مردانی که توانایی جنگیدن داشتند به ارتش فراخوانده می‌شدند. اما مردانی که به عنوان درویش در یک درگاه زندگی می‌کردند، از خدمت سربازی معاف بودند. بسیاری از مردان در آنجا کاری جز خوردن و خوابیدن انجام نمی‌دادند. درگاه تا آخرین جای ممکن از چنین افرادی پر شده بود. مأموران نزد سلطان رفتند و گفتند: «بیشتر این مردان فقط می‌خواهند از رفتن به ارتش شانه خالی کنند. آن‌ها دروغگو هستند، نه درویش واقعی. آن‌ها فقط یک مکان راحت برای خوردن و خوابیدن می‌خواهند بدون اینکه مجبور به کار کردن باشند.» یکی از مشاوران سلطان پرسید: «با این افراد چه کنیم؟ این یک درگاه است، تا زمانی که آن‌ها ادعا می‌کنند درویش هستند، نمی‌توانیم به سادگی آن‌ها را بیرون بیندازیم.» «چه کاری می‌توانیم انجام دهیم تا آن‌ها را به ارتش بفرستیم؟» در این هنگام شخصی گفت: «ای سلطان، من یک ایده دارم.» «ما می‌توانیم در یک طرف درگاه آتش به پا کنیم. وقتی این درویش‌های دروغین فرار کردند، آن‌ها را دستگیر کرده و به ارتش می‌فرستیم.» آن‌ها آتش کوچکی روشن کردند و هر کس که متوجه آن شد، فوراً پا به فرار گذاشت. آن‌ها دستگیر شده و مجبور به پیوستن به ارتش شدند. همه فرار کردند، به جز دو مرد که به سادگی در خواب ماندند. یکی از آن‌ها کمی نزدیک‌تر به آتش خوابیده بود. او به همراهش گفت: «دوست من، می‌توانی کمی به آن طرف غلت بزنی؟ آتش دارد نزدیک می‌شود، من باید از اینجا دور شوم.» دوستش پاسخ داد: «مگر همین که از من چنین درخواستی کردی برایت خیلی خسته‌کننده نبود؟ و حالا جداً انتظار داری من غلت بزنم؟» وقتی افراد سلطان این را دیدند، گفتند: «بسیار خب، این دو نفر تنها درویش‌های واقعی در کل این درگاه هستند.» «آن‌ها را به جای امنی ببرید و بگذارید آتش همین‌جا به راحتی به سوختن ادامه دهد.» امروزه مردم دقیقاً همین‌طور شده‌اند. مسلمانان نه می‌خواهند از جای خود تکان بخورند و نه حتی هیچ کاری انجام دهند. چه در مورد فرزندانشان باشد و چه خودشان: آن‌ها هر روز فقط می‌نشینند و به این صفحه‌های نمایش خیره می‌شوند که آن‌ها را نابود می‌کنند. شما باید مراقب باشید که این دستگاه‌ها شامل چه چیزهایی هستند. آن‌ها عقل، سلامتی و هر چیز دیگری را از شما می‌ربایند، اما مردم همچنان چشمان خود را بر روی این آسیب می‌بندند. همان‌طور که پیش‌تر گفته شد، آن‌ها چیزهای بد بی‌شماری را در خود جای داده‌اند. علاوه بر این، آن‌ها هویت شما را می‌دزدند، پولتان را می‌گیرند یا شما را به قمار و سایر رذایل می‌کشانند. مردم می‌گویند می‌خواهند در تمام طول شبانه‌روز سرگرم شوند، اما سرگرمی مداوم برای شما خوب نیست. گاهی اوقات احساس بی‌حوصلگی کردن نیز مفید است. زیرا وقتی بی‌حوصله هستید، دوباره به کار، خانواده و فرزندان خود می‌پردازید. شما نباید فقط روی سرگرم کردن خود و تغذیه نفس تمرکز کنید. الله ما را از این فتنه حفظ کند. الله اموال و فرزندانمان را برای ما تبدیل به آزمایشی سخت نگرداند. ان‌شاءالله فرزندانمان گنج‌های واقعی ما باقی بمانند، همان‌طور که پیش‌تر گفتیم. زیرا در رابطه با این گنج، پیامبر (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: وقتی انسان می‌میرد، تنها سه چیز همچنان در قبر برای او پاداش می‌آورد. اول: دانش مفیدی که مردم همچنان از آن بهره‌مند می‌شوند. دوم: صدقه جاریه. و سوم: فرزند صالحی که برای او دعا می‌کند. الله ما را از این آزمایش‌های سخت حفظ کند. پیر یا جوان، امروزه همه در این فتنه گرفتار شده‌اند. اما آنچه الله از ما می‌خواهد این است که به دعا و نماز توکل کنیم. هرگز فراموش نکنید که همیشه نمازهای واجب خود را ادا کنید. الله ما را نجات دهد، ان‌شاءالله.

2026-04-24

Other
جمعه مبارک، ان‌شاءالله. ما در اینجا به خاطر الله، عز و جل، گرد هم آمده‌ایم. ان‌شاءالله که الله همه ما را برکت دهد. در روز جمعه، الله تمام نیکی‌ها را به محبوب خود، عزیزترینش، سیدنا محمد، صلی الله علیه و سلم، و به امت او، یعنی جامعه‌اش، عطا می‌کند. البته هر پیامبری – و هفت پیامبر اولوالعزم وجود دارند – روز مبارکی دارد که به او اختصاص یافته است. الله به هر یک از آن‌ها یک روز داده است. اما به پیامبر، صلی الله علیه و سلم، بهترین روز را عطا کرده است: جمعه. او اولین انسان، پدر تمام بشریت، سیدنا آدم، علیه السلام، را در روز جمعه آفرید و او نیز در روز جمعه از دنیا رفت. یوم القیامة (روز رستاخیز) نیز در روز جمعه رخ خواهد داد. شکافتن زمین و رستاخیز تمام بشریت هم در روز جمعه به وقوع خواهد پیوست. پیامبر، صلی الله علیه و سلم، همچنین فرمودند که الله در این روز نعمت‌های بسیاری به ما می‌بخشد. یکی از این نعمت‌ها زمان بسیار خاصی است: اگر کسی در این زمان دعایی بخواند، الله آن را مستجاب خواهد کرد. الحمدلله، ما الله را شکر می‌کنیم که ما را در این زمان آفریده است – زمانی با پاداش‌های بسیار بزرگ‌تر برای امتی که از پیامبر، صلی الله علیه و سلم، پیروی می‌کنند. مسلماً این سخت‌ترین زمان برای یک مؤمن، برای یک مسلمان است. همان‌طور که پیامبر، صلی الله علیه و سلم، فرمودند، حفظ ایمان و دین خود مانند نگه داشتن زغال‌های گداخته در دست است. البته در دست ما نبود که در این زمان به دنیا بیاییم؛ الله ما را آفرید و در این دوران سخت قرار داد. او هر کاری که بخواهد انجام می‌دهد؛ ما نمی‌توانیم با آن مخالفت کنیم. این تفاوت میان مسلمانان مؤمن و پیروان سایر پیامبران است. به عنوان مسلمانان مؤمن، ما خوشحالیم که الله ما را چنین آفریده و در این زمان قرار داده است. ما هیچ‌گونه اعتراضی به این موضوع نداریم. برای یک مؤمن حرام است که چنین سخنی بگوید. یاران پیامبران پیشین – حتی یاران پیامبران اولوالعزم مانند سیدنا عیسی و سیدنا موسی – برای آن‌ها مشکلاتی ایجاد می‌کردند. آن‌ها سؤالاتی می‌پرسیدند که کسی با ادب (احترام) واقعی نسبت به الله و پیامبرش هرگز نمی‌پرسید. برای مثال، پیروان سیدنا موسی، علیه السلام، را در نظر بگیرید. او آن‌ها را از ظلم فرعون نجات داد. تمام این معجزات به او عطا شد و او آن‌ها را به مکانی امن برد. فرعون نوزادان آن‌ها را کشته بود و زنانشان را برای سوءاستفاده ربوده بود. آن‌ها تحت شدیدترین ظلم‌ها رنج می‌بردند. و با این حال: به محض اینکه به مکان امنی در سینا رسیدند و سیدنا موسی برای چند روز آن‌ها را ترک کرد تا با الله عز و جل سخن بگوید، فوراً مجسمه یک گوساله را ساختند و شروع به پرستش آن کردند. هزاران نمونه از این دست وجود دارد که نشان می‌دهد ایمان آن‌ها تا چه حد باورنکردنی ضعیف بوده است. به سیدنا عیسی، علیه السلام، نگاه کنید. کسانی که امروز ادعا می‌کنند از او پیروی می‌کنند، در واقع حتی یک درصد هم این کار را انجام نمی‌دهند. پیامبر، صلی الله علیه و سلم، فرمودند که پیامبران صبورترین و ستمدیده‌ترین انسان‌ها هستند. و سیدنا محمد، صلی الله علیه و سلم، صبورترینِ همه بود. ما این را در سیدنا عیسی، علیه السلام، نیز می‌بینیم. او صبری باورنکردنی داشت. هر روز معجزاتی انجام می‌داد؛ صدها، بلکه هزاران نفر منتظر برکت او بودند و به شفا یافتن از طریق او امید داشتند. او انواع بیماری‌ها را شفا می‌داد: بینایی را به نابینایان برمی‌گرداند و بیماری‌های پوستی را درمان می‌کرد. روزانه هزاران نفر حتی با بیماری‌های لاعلاج به سوی او می‌آمدند. همه کسانی که ادعا می‌کنند اسلام یک دین نیست و پیامبر، صلی الله علیه و سلم، را رد می‌کنند، باید به نزدیک‌ترین یاران سیدنا عیسی – حواریون او – نگاه کنند. آن‌ها عالی‌رتبه‌ترین پیروان او بودند. و آن‌ها از او چه پرسیدند؟ آن‌ها پرسیدند: «آیا پروردگار تو، الله تو، الله عز و جل، می‌تواند سفره‌ای رنگین برای ما نازل کند تا بخوریم و خشنود شویم؟» قرآن معجزه الله است. قرآن عظیم الشأن تنها کتاب آسمانی باقی‌مانده و حقیقی از جانب الله عز و جل است. وقتی کسی کلمات آن را می‌خواند، درمی‌یابد که این افراد واقعاً چگونه بوده‌اند، چگونه فکر می‌کردند، چه شخصیتی داشتند و در چه وضعیتی قرار داشتند. آن‌ها گفتند: «اگر پروردگار تو می‌تواند این کار را انجام دهد...» اگر کسی در دین ما چنین چیزی بگوید، ایمانش از بین می‌رود. ان الله علی کل شیء قدیر (به راستی که الله بر هر چیزی تواناست). الله همه کار کرده است، همه کار می‌کند و می‌تواند همه کار انجام دهد. او فقط باید بگوید «باش»، و می‌شود (کن فیکون). با این حال، سیدنا عیسی به طرز باورنکردنی صبور ماند؛ او بر سر آن‌ها فریاد نزد. در عوض، او حتی به درگاه الله دعا کرد و الله آن سفره را برای آن‌ها نازل کرد. به دلیل این ذهنیت، امروز ما بسیاری از غیرمسلمانان – و گاهی حتی مسلمانانی که از آن‌ها تقلید می‌کنند – را می‌بینیم، که می‌پرسند: «چرا این اتفاق افتاد؟ چرا این اتفاق دقیقاً برای من می‌افتد؟» بسیاری از آن‌ها در برابر این موضوع طغیان می‌کنند. مسیحیان و سایر غیرمسلمانان به طور یکسان. هندوها یا پیروان سایر ادیان شاید به این دلیل صبور باشند که می‌ترسند به شکل یک مرغ یا موش دوباره متولد شوند. آن‌ها آرام رفتار می‌کنند و از مشکلات دوری می‌جویند، به امید زندگی بهتر در زندگی بعدی. اما گروه‌های دیگر – چه خود را مؤمن بنامند یا نه، و به ویژه کسانی که امروزه اصلاً به الله اعتقاد ندارند – پیوسته در برابر الله طغیان می‌کنند. گاهی می‌شنوید که افراد می‌گویند: «من دعا کردن به درگاه الله را متوقف کرده‌ام.» این مانند زمانی است که ما هنوز کودک بودیم: وقتی از دست کسی عصبانی بودیم، دیگر با او صحبت نمی‌کردیم یا از او دوری می‌کردیم. این افراد نیز دقیقاً همین رفتار را در قبال الله عز و جل دارند. آن‌ها درک نمی‌کنند که الله به عبادت آن‌ها نیازی ندارد. رفتار آن‌ها کمترین تأثیری بر الله نمی‌گذارد. با این حال، شیطان به آن‌ها زمزمه می‌کند: «ببین، الله به دیگران می‌بخشد، در حالی که تو این‌قدر رنج می‌بری. پس نباید به او گوش دهی. رهایش کن.» در حالی که تو با عبادت فقط به خودت لطف می‌کنی، نه به الله. اگر بیمار هستی، در فقر زندگی می‌کنی یا سختی‌هایی را پشت سر می‌گذاری و در عین حال صبور می‌مانی، الله تو را برای آن پاداش خواهد داد. مردم انواع فلسفه‌ها را در این باره اختراع می‌کنند. در دین ما، ما نیازی به چنین فلسفه‌هایی نداریم. فقط راه را دنبال کن. وقتی راه راست را یافتی، بر آن بمان و از آن منحرف نشو. به همین دلیل در این خطبه حدیث پیامبر، صلی الله علیه و سلم، را یادآوری می‌کنیم که می‌فرماید: برای چشیدن شیرینی ایمان، باید الله و پیامبرش، صلی الله علیه و سلم، را بیش از هر چیز دیگری دوست داشته باشی. اگر می‌خواهی این شیرینی ایمان را بیابی – و این ارزشمندترین چیز برای یک مؤمن است –، باید به خاطر الله دوست بداری و به خاطر الله دشمن بداری. نکته سوم این است: باید از بازگشت به کفر به همان اندازه بیزار باشی که از افکنده شدن در آتش بیزار بودی. این بسیار مهم است، تا انسان دچار طرز فکر اشتباهی نشود و فکر نکند که با وجود اینکه همه کارها را درست انجام داده، اما از آنچه روی داده ناراضی است. تنها الله تعیین می‌کند که چه اتفاقی بیفتد. در بسیاری از موقعیت‌ها باید به خاطر داشته باشی که افرادی هستند که وضعیتشان هزاران یا میلیون‌ها بار بدتر از توست. امروز پیام‌هایی را در تلفنم خواندم. یکی از مریدان ما در داغستان دو پسر دارد که در اوکراین می‌جنگند. یکی از آن‌ها شهید شد. او فقط پیامی برای من فرستاد و درخواست کرد تا برایش دعایی بخوانم. ایمان او واقعاً بسیار قوی است. ان‌شاءالله که الله به او پاداش دهد و از او خشنود باشد. «انما یوفی الصابرون اجرهم بغیر حساب» – به راستی که پاداش صابران بی‌حساب داده می‌شود. همان‌طور که در ابتدای صحبت گفتیم: الحمدلله، ما به خاطر آنچه الله به ما عطا کرده سپاسگزاریم – اینکه اجازه داریم در این زمان و در این مکان خوب زندگی کنیم. این لطف بزرگی از جانب اوست. ما همچنین از الله می‌خواهیم که امتحاناتی را که توان تحمل آن‌ها را نداریم بر ما تحمیل نکند، ان‌شاءالله. این نیز به همان اندازه مهم است: پیامبر، صحابه و اولیا به مردم توصیه می‌کنند که بارهایی را که نمی‌توانند تحمل کنند، بر دوش خود نگذارند. ان‌شاءالله که الله ما را محافظت کند. تا زمانی که، ان‌شاءالله، سیدنا مهدی، علیه السلام، ظهور کند و تمام بشریت را نجات دهد. ان‌شاءالله که الله شما، فرزندانتان، فرزندان تمام مسلمانان و کل بشریت را از شر شیطان و پیروانش محافظت کند.

2026-04-23

Other
ما اینجا تنها به خاطر الله هستیم۔ ما در این گردهمایی تنها و تنها به خاطر الله شرکت می‌کنیم۔ در این راستا، ما هیچ‌گونه هدف دنیوی را دنبال نمی‌کنیم۔ نیت ما نیز باید دقیقاً همین‌گونه باشد۔ در هر کاری که انجام می‌دهید، باید نیت خالصی داشته باشید و آن را منحصراً برای الله انجام دهید۔ اگر چنین کنید، الله به شما در برابر همه چیز پاداش خواهد داد - برای هر نفس، هر دقیقه و هر ثانیه۔ او به شما پاداش خواهد داد و خشنودی او شامل حال شما خواهد شد۔ مولانا همیشه بر این موضوع تأکید کرده و در این باره از اولیای بزرگ نقل کرده است: "Ilahi anta maqsudi wa ridaka matlubi." "ای پروردگار من، تو هدف من هستی و خشنودی تو تنها خواسته و آرزوی من است۔" این دقیقاً همان چیزی است که مولانا در تمام طول زندگی‌اش برای آن تلاش کرد؛ او همیشه بر اساس این اصل عمل می‌کرد۔ او تا پایان عمر به این عهد پایبند ماند و هرگز چیز دیگری آموزش نداد۔ بسیاری از مردم یا علمایی که در میان عموم شناخته شده هستند، شاید از راه الله منحرف شوند، فقط برای اینکه مردم را راضی نگه دارند، با این شعار که: "مهم این است که مردم را راضی نگه داریم۔" مولانا شیخ هرگز سعی نکرد مردم را راضی کند، اگر این کار باعث ناخشنودی الله می‌شد۔ هر کاری که او انجام داد، مطابق با راه الله بود، و تنها برای جلب خشنودی او صورت می‌گرفت۔ از آنجا که او جانشین پیامبر (صلی الله علیه و سلم) بود، دقیقاً راه ایشان را دنبال می‌کرد۔ او هرگز از این راه منحرف نشد و هیچ‌گاه در تضاد با این راه عمل نکرد۔ این راه پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) و جانشینان ایشان است: سیدنا ابوبکر، عمر، عثمان و علی۔ همه آن‌ها در این مسیر گام برداشتند و این راه را ادامه دادند۔ هنگامی که سیدنا عمر جانشین سیدنا ابوبکر شد، بر منبر ایستاد و به مردم گفت: "اگر در من خطایی دیدید یا از راه راست منحرف شدم، مرا با شمشیرهایتان به راه راست بازگردانید۔" ما کسی را تحمل نمی‌کنیم که ادعا کند: "من متعلق به طریقت هستم"، اما در عین حال مرتکب ظلم شود۔ اگر کاری انجام دهید که با شریعت ناسازگار باشد یا با سخنان پیامبر (صلی الله علیه و سلم) در تضاد باشد، ما هرگز آن را نخواهیم پذیرفت۔ مردم به طریقت می‌آیند، الحمدلله، و انتظار دارند در آنجا چیزی را بیابند که مولانا شیخ آموزش داده است: نشان دادن راه راست به مردم۔ اما گاهی افرادی پیدا می‌شوند و آن‌ها را گمراه می‌کنند۔ در این میان شاید کسی چیزهایی بگوید که با شریعت مطابقت ندارد۔ به همین دلیل باید هوشیار باشید۔ شما باید عقل خود را به کار گیرید تا بررسی کنید که آیا آنچه گفته شده درست است یا غلط۔ اگر شکی دارید، باید از یک وکیل بپرسید، یا از کسی که دانش بیشتری نسبت به شما دارد۔ همه ما فقط انسان هستیم، بنابراین چنین چیزی ممکن است رخ دهد۔ به همین دلیل ما این هشدار را می‌دهیم تا مردم فریب نخورند۔ البته این اتفاق هر روز رخ نمی‌دهد۔ ان‌شاءالله اصلاً به اینجا نخواهد رسید، اما گاهی اوقات از چنین حوادثی می‌شنویم۔ حتی در زمان پیامبر (صلی الله علیه و سلم) پیامبران دروغین بسیاری ظهور کردند۔ مشهورترین آن‌ها مسیلمه کذاب بود، مسیلمه‌ی دروغگو۔ او با زنی ازدواج کرد که او نیز ادعای پیامبری داشت۔ به عنوان مهریه برای او گفت: "من به عنوان مهریه، تمام تکالیف نماز را از تو برمی‌دارم۔" "جامعه ما از این پس دیگر نیازی به نماز خواندن ندارد۔" تعداد پیروان او فقط ۱۰، ۱۵، ۱۰۰ یا ۱۰۰۰ نفر نبود۔ بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر بودند که از او پیروی کردند و در کنار او جنگیدند۔ این یک فتنه عظیم بود۔ به همین دلیل این موضوع را ذکر می‌کنیم: حتی در زمان پیامبر نیز مردم فریب چنین کلاهبردارانی را خوردند۔ بنابراین هر کسی می‌تواند به راحتی فریب بخورد۔ از این رو ما به مردم هشدار می‌دهیم که از پذیرفتن کسی که به شریعت پایبند نیست، خودداری کنند۔ برخی افراد پیدا می‌شوند و ادعا می‌کنند: "من مهدی هستم"، و در واقع افرادی هم هستند که حرف آن‌ها را باور می‌کنند۔ حدود ۳۰ یا ۴۰ سال پیش، مرد جوانی در استانبول بود۔ او در صحبت‌های مولانا شرکت می‌کرد و از این طریق شاید نیمی از مردان جوان آنجا را فریب داد۔ وقتی او ادعا کرد که عیسی (علیه السلام) است، آن‌ها از او پیروی کردند۔ بنابراین مراقب باشید۔ به ویژه در زمان حاضر، این موضوع به دلیل اینترنت بدتر هم شده است۔ برخی افراد خود را به عنوان نمایندگان ما یا نمایندگان طریقت جا می‌زنند۔ آن‌ها عکس می‌گیرند، به این طرف و آن طرف سفر می‌کنند و ادعا می‌کنند: "من نزدیک‌ترین شخص به شیخ هستم" یا "من داناترین فرد و عزیزترینِ او هستم۔" و به این ترتیب مردم را فریب می‌دهند۔ بنابراین وظیفه ماست که از همان ابتدا به مردم توصیه کنیم که با افراد خوب همراه شوند – با کسانی که از طریقت یا چیزهای دیگر برای فریب دادن دیگران سوءاستفاده نمی‌کنند۔ به راستی، الله آن‌ها را برای این کار مجازات خواهد کرد۔ الله آن‌ها را مجازات خواهد کرد، ان‌شاءالله۔ این کارِ شیطان است۔ او بارها و بارها چنین عمل خواهد کرد۔ از آنجا که شیطان همه‌جا حضور دارد، شما هر لحظه ممکن است فریب بخورید۔ به همین دلیل باید هوشیار باشید و راه پیامبر (صلی الله علیه و سلم) را به خوبی بشناسید۔ هنگامی که مولانا شیخ با اسقف اعظم استانبول ملاقات کرد، اسقف او را دعوت کرد و پرسید: "این مشکلِ فتنه چه زمانی به پایان می‌رسد؟" مولانا پاسخ داد: "وقتی که شیطان بازنشسته شود۔" اما او هرگز بازنشسته نمی‌شود، هرگز خسته نمی‌شود و هیچ‌گاه تسلیم نمی‌گردد۔ او هر روز بی‌وقفه در تعقیب شماست۔ اما الله فرمود: "إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًا۔" الله فرمود که مکر شیطان ضعیف است۔ پس ان‌شاءالله الله ما را از او محافظت کند۔ الله همه شما را برکت دهد، ان‌شاءالله۔ ماشاءالله، مردم دوباره به این مکان می‌آیند، الحمدلله۔ ان‌شاءالله الله این درگاه و مسجد را گسترش دهد و آن را به پناهگاهی مبارک برای مردم تبدیل کند۔ ان‌شاءالله الله انسان‌های خوبی را به اینجا راهنمایی کند که به ما کمک کنند تا اخلاق بد خود را اصلاح کنیم، عشق به یکدیگر را بیدار کنیم و نیکی را آموزش دهیم۔ الله به مولانا شیخ حسن عمری طولانی عطا فرماید۔ آمین۔ او انسانی صادق است۔ گاهی اوقات مردم سعی می‌کنند او را فریب دهند، اما الحمدلله نه در مسائل اعتقادی۔ فقط در مسائل دیگر و بی‌اهمیت... ماشاءالله، این ساختمان در اینجا و دیگر ساختمان‌ها، همگی نتیجه تلاش‌های اوست، الحمدلله۔ امروز این موضوع را به یاد آوردم و برای عبدالملک از زمانی که شیخ حسن در دمشق بود تعریف کردم۔ روبروی مسجد در دمشق، در کنار مقام مولانا شیخ، یک خانه قدیمی قرار داشت۔ مقام در گذشته بسیار کوچک بود، شاید به اندازه همین اتاق یا حتی کوچک‌تر۔ شیخ حسن این خانه را خرید و آن‌ها مسجد را بازسازی کردند تا بسیار جادارتر شود، الحمدلله۔ آن‌ها نه تنها مسجد را گسترش دادند، بلکه در طبقه زیرزمین یک آشپزخانه بزرگ نیز ساختند۔ به مدت ۱۵ سال، در طول جنگ، آن‌ها در آنجا به هر کسی که می‌آمد غذا می‌دادند۔ چه غنی و چه فقیر، هر روز حدود ۲۰۰۰ نفر برای غذا خوردن به آنجا می‌آمدند۔ الله همه شما را برکت دهد۔ ان‌شاءالله، الله به شما قدرتی عطا کند که آنچه موجب خشنودی اوست را انجام دهید۔ امیدوارم او مقاصد شما را در ساختن مقام‌ها، دادن صدقه و انجام کار خیر برای بشریت محقق سازد۔

2026-04-23

Other
پیروان طریقت نقشبندی ما که به این مسجد می‌آیند، خود را خوشبخت می‌دانند که بخشی از این طریقت هستند و در جمع جامعه خود حضور دارند. مسجد خانه الله عز و جل است. این مکان همه را به این جایگاه تسلیم و بندگی فرامی‌خواند تا او را عبادت کنند. این برای همه صدق می‌کند. الحمدلله، بنابراین وقتی مسجدی پیدا می‌کنیم، می‌توانیم برای نماز خواندن به آنجا برویم. و البته، نماز خواندن در مسجد پاداش بسیار بیشتری به همراه دارد. برای مؤمنان، زاویه یا تکیه مکانی است که ایمان آن‌ها را تقویت کرده و نور اسلام را گسترش می‌دهد. پیامبر (صلی الله علیه و سلم) فرمودند که نماز جماعت در مسجد بیست و هفت برابر پاداش بیشتری نسبت به نماز خواندن به تنهایی در خانه دارد. بنابراین وقتی مسجدی پیدا می‌کنیم - مکانی زیبا با انسان‌های خوب - باید به آنجا برویم و نباید تسلیم راحتی‌طلبی شویم. مولانا شیخ همیشه می‌فرمودند که به جای ساختن مساجد عظیم در همه‌جا، بهتر است مساجد کوچک و محلی ساخته شود - ترجیحاً در هر خیابان یکی. این‌گونه، وقتی مردم صدای اذان را می‌شنوند، می‌توانند به راحتی به جماعت برسند. در هر خیابان یا محله باید یکی وجود داشته باشد تا مردم بتوانند بدون ایجاد تنبلی، به راحتی شرکت کنند. امروزه مساجد عظیمی ساخته می‌شوند که غالباً فاصله زیادی از مردم دارند. بنابراین کسی که می‌خواهد به آنجا برود، برای شرکت در نمازها به ماشین نیاز دارد. و کسانی که ماشین ندارند، در نهایت در خانه می‌مانند. شیطان ترفندهای زیادی دارد. یکی از آن‌ها این است که به مردم القا کند: «ما مسجد بزرگی داریم، آنجا می‌توانیم نماز بخوانیم.» اما وقتی وقت نماز فرا می‌رسد، رفتن به آنجا ناگهان برایشان بسیار دشوار یا پرزحمت به نظر می‌رسد. تنبلی بر آن‌ها غلبه می‌کند و تصمیم می‌گیرند که نروند، زیرا آماده شدن و رانندگی ده‌ تا پانزده دقیقه‌ای برایشان زحمت زیادی دارد. اما اگر یک مسجد کوچک در خیابانشان وجود داشت، می‌توانستند به سرعت کتی بپوشند و به راحتی به جماعت بپیوندند. هنگامی که پیامبر (صلی الله علیه و سلم) از مکه به مدینه هجرت کردند، حتی پیش از آنکه کاملاً به مدینه برسند، مسجدی بنا کردند. این اولین مسجد در اسلام بود. بعدها آن‌ها مسجد پیامبر، المسجد النبوی را بنا کردند. ایشان خودشان در ساخت آن کمک کردند و برای ساختن مسجد در مدینه، سنگ و چوب حمل می‌کردند. ایشان همراه با تمام صحابه در آنجا حضور داشتند. آن‌ها نیز دست به کار شدند و بدین ترتیب این یادبود افتخارآمیز را به دست آوردند. تمام صحابه گِل، سنگ و چوب آوردند تا اولین مسجد پیامبر (صلی الله علیه و سلم) را بنا کنند. اگرچه آن یک ساختمان قدیمی بود و امروز هیچ‌کدام از آن‌ها زنده نیستند، اما کسانی که آن را ساختند هنوز هم در یادها مانده‌اند. آن‌ها در پیشگاه الهیِ الله عز و جل فراموش‌نشده‌اند و مسلمانان نیز آن‌ها را فراموش نکرده‌اند. در حدیثی پیامبر (صلی الله علیه و سلم) توضیح دادند که الله به کسی که حتی با یک سنگ در ساخت مسجد مشارکت کند، با خانه‌ای در جنت پاداش خواهد داد. این پاداشی عظیم و لطف بزرگی از جانب الله است که به کسی توفیق دهد تا چنین بنایی بسازد. کسی که چنین کاری می‌کند، حقیقتاً مورد برکت است. صدها هزار میلیونر وجود دارند که می‌توانستند مسجدی بسازند، اما حتی یک سِنت هم برای آن خرج نمی‌کنند. واقعاً باید به حال آن‌ها تأسف خورد. الله با رحمت به جماعتی در مسجد می‌نگرد که مطیع او هستند و به پیامبر (صلی الله علیه و سلم) و سایر مؤمنان احترام می‌گذارند. او از آن‌ها خشنود است و آن‌ها را غرق در پاداش و رحمت خویش می‌سازد. مسجد یک مرکز آموزشی و پرورشی است که از کودکی به مؤمنان می‌آموزد تا این مکان مقدس را دوست بدارند. این از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار است. مسئله فقط ساختن مسجد و قرار دادن نگهبان در درها نیست که فقط کسانی را که می‌پسندند راه دهند و دیگران را طرد کنند. باید درک کرد که مسجد یک مرکز پرورشی برای مؤمنان است، آن هم از دوران کودکی. جماعت باید کودکان را تشویق کنند تا به مسجد بیایند. آن‌ها باید از حضور در مسجد خوشحال باشند. من با افراد زیادی در دهه‌های سی یا پنجاه زندگی‌شان ملاقات کرده‌ام که به من می‌گفتند: «من یک بار در مسجدی بودم و افراد مسن مرا کتک زدند. بعد از آن هرگز برنگشتم.» بگذارید کودکان بیایند و اینجا بازی کنند؛ بگذارید فریاد بزنند، بخندند و بالا و پایین بپرند. کاری نکنید که آن‌ها از این مکان بترسند. هر کسی که از این موضوع خوشش نمی‌آید، اصلاً نباید بیاید. شما می‌توانید در خانه بمانید، در اتاقی بنشینید و در را محکم ببندید. آنجا هیچ‌کس شما را عصبانی نخواهد کرد. آنجا کاملاً تنها خواهید بود. برای چنین افرادی واقعاً بهتر است در خانه بمانند. بهتر است که یک فرد بی‌مدارا مسجد را ترک کند تا اینکه صد کودک رانده شوند. این کودکان مردان و زنان آینده جامعه هستند. آن‌ها جماعت فردا هستند. بهتر است یک فرد بدخلق برود تا اینکه تمام جماعت آینده از ما فراری شوند و نسبت به اسلام، طریقت و الله نفرت پیدا کنند. این رویکرد کاملاً در هماهنگی با آموزه‌های پیامبر (صلی الله علیه و سلم) است. یک بار، زمانی که ایشان خطبه می‌خواندند، نوه ایشان، سیدنا حسین، وارد شد. پیامبر از منبر پایین آمدند، او را بوسیدند و با خود به بالای منبر بردند. دقیقاً امروزه - چه در اینجا و چه تقریباً در هر کجای دیگر از جهان - وضعیت تقریباً به همین شکل است. اگر کودکی از مسجد رانده شود، صدها هزار شیطان در بیرون منتظرند تا او را به دام بیندازند و گمراه کنند. اگر آن‌ها در مسجد تجربیات منفی داشته باشند، بازگرداندن آن‌ها به این مکان مبارک بسیار دشوار خواهد بود. مساجد اهل سنت و جماعت، به ویژه، باید با جوانان ما با تساهل بیشتری برخورد کنند. در غیر این صورت، گروه‌های گمراه آن‌ها را جذب کرده و آنان را به دشمنان طریقت، مذاهب فقهی، صحابه، اهل بیت و حتی خود پیامبر تبدیل خواهند کرد. آن‌ها به این جوانان رفتارهای زشت و باورهای فاسد خواهند آموخت. اما اگر جوانان محکم در مسجد ریشه بدوانند، به یک تکیه‌گاه عظیم برای اسلام تبدیل خواهند شد. این جوانان نه تنها برای اسلام، بلکه برای کل بشریت نیرویی مثبت خواهند بود. آن‌ها به عنوان الگوهای خوبی عمل خواهند کرد که راه راست را به مردم نشان می‌دهند. آن‌ها دیگران را به راه رحمت، برکت و تمام نیکی‌ها هدایت خواهند کرد. وقتی به تاریخ صحابه نگاه می‌کنیم، ممکن است فکر کنیم که همه آن‌ها از قبل ۳۰، ۴۰ یا ۵۰ ساله بوده‌اند. اما بیشتر این صحابه که بعدها رهبران امت شدند، در حقیقت هنوز بسیار جوان بودند. بسیاری از آن‌ها شاید تازه ۱۵، ۱۶ یا ۱۷ سال داشتند. با این حال، وقتی داستان‌های آن‌ها را می‌شنوید - اینکه چگونه قوم خود را به اسلام راهنمایی کردند، از پیامبر (صلی الله علیه و سلم) حمایت کردند و در کنار ایشان علیه دشمنان جنگیدند... ...احساس می‌کنید که آن‌ها باید حداقل ۳۰ ساله می‌بودند. در حقیقت، بیشتر آن‌ها تنها ۱۵، ۱۶، ۱۷ یا ۱۸ ساله بودند. همه آن‌ها شاگردان بهترین معلم در تمام کیهان بودند: پیامبر (صلی الله علیه و سلم). آن‌ها او را از صمیم قلب دوست داشتند و او به آن‌ها رفتارهای نجیبانه را آموخت. پیش از آن، آن‌ها بادیه‌نشین بودند. آن‌ها چیزی درباره احترام واقعی نمی‌دانستند؛ آن‌ها فقط به قدرت، ثروت و زور احترام می‌گذاشتند. حتی احترام آن‌ها نیز فقط سطحی بود - بیشتر فقط برای اینکه برتر از دیگران به نظر برسند. آن‌ها هیچ‌گونه ادب نیکو یا رفتار شایسته‌ای نداشتند. آن‌ها مانند چوب یا سنگ خشن بودند و کاملاً از داشتن آداب و معاشرت نیکو بی‌بهره بودند. اما پیامبر (صلی الله علیه و سلم) به آن‌ها رفتار نیکو آموخت و بدین ترتیب آن‌ها به بافرهنگ‌ترین و خوش‌رفتارترین انسان‌ها تبدیل شدند. این افراد از پایین‌ترین سطح به بالاترین مقامی که یک انسان می‌تواند به آن دست یابد، ارتقا یافتند. این در سخن پیامبر (صلی الله علیه و سلم) بازتاب یافته است: «اصحابی کالنجوم، بایهم اقتدیتم اهتدیتم.» «یاران من مانند ستارگانند؛ از هر کدام از آن‌ها که پیروی کنید، هدایت خواهید شد.» هنگامی که برخی از مشرکان آمدند و دیدند که پیامبر (صلی الله علیه و سلم) چگونه در مسجد صحبت می‌کنند، یاران ایشان را چنان در سکوت عمیق و بی‌حرکت توصیف کردند که گویی پرنده‌ای می‌توانست روی سرشان بنشیند بدون اینکه بترسد. احترام آن‌ها نسبت به پیامبر (صلی الله علیه و سلم) تا این حد عظیم بود. چنین سطحی از انضباط برای مردم آن منطقه کاملاً بی‌سابقه بود. یک بار، هنگامی که صحابه در حال نماز بودند، صدایی شنیدند و بادیه‌نشینی را دیدند که در مسجد ادرار می‌کرد. برای آن بادیه‌نشین، این یک امر کاملاً عادی بود. اما پیامبر (صلی الله علیه و سلم) با مهربانی او را به روش بهتری راهنمایی کردند. وقتی صحابه از دست آن مرد عصبانی شدند، پیامبر به آن‌ها دستور دادند که او را به حال خود رها کنند، برای دفعه بعد او را به نرمی نصیحت کنند و آن محل را به سادگی با آب بشویند.