Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

یک گفتار بود از شیخ ناظم افندی - نمی‌دانم دقیقاً آیا حدیث بود یا یک سخن مهم از یک قدیس: "اللهم قوی ضعفی فی رضاک." این به معنای: "ای اللهم، ضعف مرا در آنچه که تو از آن راضی هستی تقویت کن." انسان ضعیف است. از همه لحاظ انسان ضعیف است. اگر به تمام مخلوقات نگاه کنید، انسان ضعیف است - اما الله به کسانی که در راه او گام برمی‌دارند، قدرتی به خوشنودی خود بخشیده است. با کسانی که به دنبال دنیا می‌روند، اوضاع کاملاً متفاوت است. دو نوع انسان وجود دارد: برخی دنبال دنیا می‌روند، اما در دستشان جز حماقت چیزی نمی‌آید. یا آنچه به دست می‌آورند تنها گناه است. قدرت واقعاً مهم، قدرت معنوی است. قدرت معنوی یعنی به دنبال خوشنودی الله رفتن. کسی که به دنبال آن برود، الله مطمئناً به او کمک می‌کند و به او قدرت می‌بخشد. این همان چیزی است که ما آن را قدرت واقعی می‌نامیم - قدرت معنوی. قدرت ظاهری به هیچ وجه فایده‌ای ندارد. در قدرت ظاهری می‌توانید شکست بخورید، دیگر چیزها می‌توانند اتفاق بیفتند - اما اگر ایمان وجود داشته باشد، این چیزها اهمیت ندارند. تنها ایمان مهم است. اگر برنده‌ای ایمان ندارد، پس پیروزی او نیز بی‌ارزش است. او ممکن است خود را به هر اندازه قوی بپندارد. اما چیزی وجود دارد که نمی‌تواند بر آن پیروز شود. در نهایت مرگ می‌آید و او را به سوی سوی دیگر می‌برد. آنجا او خواهد فهمید که چه کسی قوی بود و چه کسی ضعیف. ای کاش الله به ما به خوشنودی خود قدرت معنوی ببخشد، ان‌شاء‌الله. ای کاش ما راه شیخ‌ها را بپیماییم، راه الله، ان‌شاء‌الله. ای کاش الله ایمان ما را حفظ کند. ای کاش او به مردم نیز ایمان بخشد. مردم آخرت را فراموش کرده‌اند و به طور کامل در دنیا فرو رفته‌اند. با سرعت زیادی بی‌وقفه به دنبال چیزهای دنیوی می‌روند. به هیچ وجه با کندی نه. آنها فکر می‌کنند چیز خوبی به آنها خواهد رسید اگر در این سرعت پیش بروند. آنها می‌پندارند هر چه بیشتر نفس خود را راضی کنند، شادتر خواهند شد. در حقیقت آنها ضعیف هستند. کسی که به نفس خود تسلیم شود، ضعیف است. کسی که بر آن پیروز شود، قوی است. بنابراین ما الله، قدرتمند و بلندمرتبه را می‌خوانیم: "ای پروردگار ما، به ما قدرت بده که بتوانیم بر نفس خود پیروز شویم، ان‌شاء‌الله." ای کاش الله همه ما را محافظت کند. ای کاش الله یاری ما باشد، ان‌شاء‌الله.

پیامبر ما، صلح بر او باد، گفت: بنی اسرائیل به ۷۲ فرقه تقسیم شدند. همه به جز یکی به جهنم می‌روند. امت من به ۷۳ فرقه تقسیم خواهد شد. همه به جز یکی از آن‌ها نیز به جهنم می‌روند. یاران پرسیدند: «ای رسول الله! کدام یک از این امت نجات می‌یابند؟» پیامبر ما، صلح بر او باد، پاسخ داد: «آن‌هایی که به راه من و راه یارانم پیروی می‌کنند.» این‌ها هستند که نجات می‌یابند - از آتش جهنم فرار می‌کنند. امّا ۷۲ فرقه دیگر به جهنم می‌روند. به همین دلیل بسیاری از فرقه‌ها به وجود آمده‌اند که به طور کامل از راه پیامبر و راه او پیروی نمی‌کنند. برخی کاملاً گمراه شده‌اند، دیگران مردم را به گمراهی می‌کشانند. آن‌ها خود را به نام‌هایی همچون امت یا جامعه برمی‌نامند، اما از راه پیامبر پیروی نمی‌کنند. آن‌ها کارهایی که او کرده است را نمی‌کنند و بخش‌هایی از گفته‌های او را انکار می‌کنند. به این ترتیب انواع مختلفی از فرقه‌ها به وجود می‌آیند. فرقه‌ای که از آتش جهنم می‌گریزد، کسانی هستند که بر راه پیامبر گام برمی‌دارند. این‌ها اهل طریقت هستند - مردمان راه معنوی. برخی گروه‌های خارج از اهل طریقت شریعت را به‌طور کامل رعایت نمی‌کنند، بر اساس سلیقه خود تعیین می‌کنند چه چیزی مجاز یا ممنوع است و نظرات خود را به عنوان دین عرضه می‌کنند. الله ما را حفظ کند - پایان کسانی که چیزهایی را به عنوان دین عرضه می‌کنند که پیامبر هرگز انجام نداده است، بد خواهد بود. احتمالاً بیش از ۷۳ فرقه از زمان پیامبر تشکیل شده است. هر یک ادعا می‌کنند: «ما مسلمانان واقعی هستیم.» در این موضوع باید بسیار محتاط بود. راه درست، راه پیامبر ما، صلح بر او باد، است. شکر الله، راه اهل طریقت از طریق سلسله - زنجیره انتقال - از شیخ به شیخ، از مرشد به مرشد، به صورت پیوسته به پیامبر ما، صلح بر او باد، می‌رسد. اما دیگران - الله بهتر می‌داند - راه‌هایی هستند که توسط مردمان دیروز بنیان‌گذاری شده‌اند. آن‌ها به خواست خود یک رهبر انتخاب می‌کنند و از او پیروی می‌کنند. آن‌ها مردم را با کلماتی مانند: «نیازی به خواندن قرآن نیست، نیازی به گفتن صلوات نیست، نیازی به دیدار شیخ نیست» فریب می‌دهند. نیّت آن‌ها این است که مردم را از اعمالی که به آنان خیر و ثواب می‌دهد، دور نگه دارند. این کاری از شیطان است. کسی که به شیطان می‌افتد و به خودخواهی‌اش گوش می‌دهد، به چنین راه‌هایی می‌افتد. آن‌ها برای این دنیا کار می‌کنند. اما کسی که برای آخرت کار می‌کند، راه پیامبر ما را پیروی می‌کند. آخرت باید برای هر انسانی اولویت داشته باشد. در این دنیا باید کار کرد تا آخرت را به دست آورد - نباید آخرت را برای دنیای فانی فروخت. این راه پیامبر ما است. الله هدایت به همه انسان‌ها بدهد. او همچنین ما را در راه خود استوار نگه دارد.

وَ قُلِ ٱعْمَلُوا فَسَيَرَى ٱللَّهُ عَمَلَکُم وَ رَسُولُهُ (9:105) الله، بلند مرتبه و قادر مطلق، می‌فرماید: «کارهای خوب انجام دهید، اعمال نیکو بجا آورید.» «بیکار نمانید.» آنچه انجام می‌دهید، الله، بلند مرتبه و قادر مطلق، و پیامبر ما (صلوات و سلام بر او باد) می‌بیند. هر آنچه در این دنیا انجام می‌دهیم، نزد الله محفوظ و نگهداری می‌شود. پس نیازی به نگرانی نیست. فکر نکنید: «چگونه این کار را انجام دادم؟ چه کاری انجام دادم؟» اگر نیتتان را برای رضای الله قرار داده‌اید، حتما پذیرفته خواهد شد. این امر هم برای امور دنیوی و هم اخروی صدق می‌کند. کار دنیوی نیز مهم است. برخی افراد بیکار می‌مانند. با اینکه وظایف بسیاری دارند، به آنها نمی‌پردازند. فکر می‌کنند برای آخرت کار می‌کنند. اما این برای آخرت نیز فایده‌ای ندارد. مشایخ می‌گویند: «هِمَّت الرجال تقلع الجبال». این به معنی است: تلاش افراد بزرگ، کار بدون تنبلی، کوه‌ها را جابجا می‌کند. این چنین است. اما اگر بگوییم 'دیگران به ما می‌پردازند' و خودمان کاری نکنیم، این ممکن نیست. می‌گویند «او دستش را از آب گرم به سرد نمی‌زند» - چنین افرادی پذیرفته نمی‌شوند. باید با امور دنیوی نیز مشغول شوید، حداقل کارهای خانه خودتان را انجام دهید. افرادی که می‌گویند «من از دنیا عقب‌نشینی کرده‌ام»، چیز دیگری است. دوستان خدا، با اینکه چنین زندگی می‌کنند، باز هم وظایف خود را دارند. آنها نیز وظایف دنیوی دارند. آنچه ما کار دنیوی می‌نامیم، نیز خدمتی است که بخاطر رضای الله انجام می‌شود و بی‌فایده نیست. این همچون عبادت، مزد و پاداش می‌آورد. بنابراین انسان باید اندیشه کند و خوب را از بد تمیز دهد. آنچه ما خوب می‌نامیم، کار و تلاش است. این در هر حال برای این دنیا و آخرت خوب است. بدی تنبلی است. تنبلی چیزی است که شیطان به انسان وسوسه می‌کند. آدم تنبل کار نمی‌کند، و در عبادت می‌گوید: «این برای من سخت است.» سخت است؟ ماشاءالله، تو مثل شیر قوی هستی، اعضای بدنت کار می‌کند، می‌توانی کار کنی. در حالی که افرادی تلاش می‌کنند که خیلی ضعیف‌تر، بیمار و معلول‌تر از تو هستند، عبادت‌های خود را انجام داده و سعی می‌کنند کارهای خود را انجام دهند. الله، بلند مرتبه و قادر مطلق، به تو دست‌ها، پاها و قدرت داده است، و تو می‌گویی: «این برای من سخت است، برایم دعا کنید.» ما دعا می‌کنیم که الله آسانی بدهد؛ اما این را بهانه نکنید و نه نماز و نه کار را ترک نکنید. اگر این کار را بکنید، خود را به شیطان سپرده‌اید. و شیطان شما را هدایت می‌کند به هر راهی که می‌خواهد. الله محافظت کند. الله بندگان کارگر خود را دوست دارد. اما افراد تنبل را دوست ندارد. زیرا تنبلی به عبادت هم سرایت می‌کند. این فرد عبادت خود را هم به جا نمی‌آورد. الله ما را از شر نفس خود محافظت کند، ان‌شاءالله.

وَقُل رَّبِّ زِدْنِي عِلْمًا (20:114) در پی دانش باشید. خواندن متفاوت از داشتن دانش است. در این روزها، بچه‌ها دوران مدرسه خود را به پایان می‌رسانند. دوران مدرسه تمام شده است. مردم مدام بچه‌هایشان را می‌آورند تا به کلاس بعدی منتقل شوند: «یاد بگیرید تا بچه ما امتحان را بگذراند.» آنها می‌گویند: «تا این امتحان را بگذراند.» آنها می‌خواهند به فرزندانشان آموزش دهند. دانش بی‌انتها است. هم کودکان و هم دیگران به دانش واقعی نیاز دارند. بدون دانش واقعی، خواندن بی‌فایده است. اگر دانش واقعی موجود باشد، همه چیز مفید است. در غیر این صورت، فقط مطالعه کرده‌اید. اغلب با افرادی روبرو می‌شوید که با خواندن، خیر به دست نمی‌آورند بلکه شرارت آنها افزایش می‌یابد. «من مطالعه کردم، این را به دست آوردم، آن را انجام دادم» - اینگونه آنها متکبر می‌شوند و دیگر چیزی را دوست ندارند. علاوه بر این، چیزهایی که سال‌ها مطالعه کرده‌اند، به درد نمی‌خورند. پس از فارغ‌التحصیلی متوجه می‌شود که هزاران، صدها هزار نفر مانند او وجود دارد. در میان این صدها هزار نفر، آنهایی موفق هستند که به خاطر رضای الله مطالعه می‌کنند. آیا ما مطالعه کردیم؟ بله، ما مطالعه کردیم. اما آیا بر اساس آنچه که یاد گرفتید عمل می‌کنید؟ خیر. چه چیزی باقی می‌ماند؟ یک تکه کاغذ. این مدرک را برای پیدا کردن کار نیاز دارید. البته - اگر کار پیدا کند. اگر پیدا نکند، بیهوده مطالعه کرده است. اما اگر حداقل نیت این باشد که به خاطر رضای الله از علومی که او عطا کرده یاد بگیرد، این تلاش‌ها بی‌فایده نبوده است. الله برای او دری نیز باز می‌کند. او یک در با برکت باز می‌کند. به همین دلیل مردم باید این روزها این را به فرزندانشان القا کنند: «پسرم، دخترم، تو مطالعه خواهی کرد، اما نیت خود را به خاطر رضای الله قرار بده.» «این دانش را برای هیچ چیز نمی‌آموزم - نه تنها برای این دنیا، بلکه برای آخرت خود.» «باشد که دانشی که می‌آموزم به هر دو دنیای من و آخرت من نفع برساند.» «باشد که این دانش، ما را در این دنیا و آخرت نجات دهد.» زیرا مهم‌ترین چیز آخرت است. بگذارید آنها را اینگونه به خاطر بسپارند: «بگذارید آخرت را به دست آوریم.» این یک کودک است، آن را درک نمی‌کند. اگر آن را نمی‌فهمد، چرا آن را درس می‌دهی؟ تو آن را مطالعه می‌دهی، اما آن را نمی‌فهمد. اگر آن را درک نمی‌کند، بگذار مطالعه را شروع نکند. این مطالعه ضروری نیست. یعنی تو اینقدر هزینه می‌کنی، اینقدر تلاش می‌کنی. اگر آن را درک نمی‌کند، این هم برای تو و هم برای کودک عذابی است. این هزینه‌های غیر ضروری هم برای دولت و هم برای ملت باری است. الله ما را از این نگه دارد. یک نسل با برکت از دانش با برکت به وجود می‌آید. در آغاز هر چیزی نیت قرار دارد - مهم‌ترین چیز نیت است. به همین دلیل این روزها به فرزندان خود بگویید: «تو مطالعه خواهی کرد.» «باشد که نیت تو برای رضای الله باشد، تا الله از تو رضایت داشته باشد و کارهای تو به خوبی پیش بروند.» در غیر این صورت - اگر الله راضی نباشد - حتی اگر همه دانشگاه‌های جهان را به دست آورید، هیچ ارزشی ندارد. باشد که الله هم به فرزندان ما و هم به ما دانشی با برکت عطا کند، ان شاء الله. زیرا دانش بی‌پایان است. کودکان اکنون فقط برای «قبول شدن در کلاس، رسیدن به چیزی» تلاش می‌کنند. اما این اصل مطلب نیست. برای ما، دانش «از گهواره تا گور» است. بنابراین باشد که دانش همه ما به خاطر رضای الله باشد، ان شاء الله.

الله، قادر متعال می‌فرماید: أَيَّامٗا مَّعۡدُودَٰتٖۚ (2:184) روزهایی که شمارش شده‌اند. همه چیز اندازه‌گیری شده است. چه در خوبی و چه در بدی - همه چیز شمارش شده است. همچنین روزه هم اندازه‌گیری شده است، خداوند، قادر متعال می‌فرماید. عبادت حج که در این ماه انجام می‌شود نیز اندازه‌گیری شده است. نگاه کنید، یک ماه پیش، همه کسانی که می‌خواستند به حج بروند، پر از هیجان بودند. «چگونه خواهد بود؟ چه خواهیم کرد؟» از خود می‌پرسیدند. این نیز به خوبی سپری شد. در این روزهای شمارش شده، کسی که قادر به پیروزی است، پیروز می‌شود. این روزهایی نیستند که بتوان به راحتی از تمام امکانات آن بهره‌مند شد. کسانی که این روزها را بدون شناخت ارزششان تلف می‌کنند، بازندگان هستند. ارزشمندترین چیز، زندگی انسان است. و ارزشمندترین چیز در زندگی‌اش، زمان است. زیرا هیچکس نمی‌داند چقدر زمان باقی مانده است، کی پایان می‌یابد - خدا، قادر متعال می‌گوید «روزهایی شمارش شده». بنابراین انسان باید حتماً ارزش آن‌ها را درک کند. کسی که ارزش داده‌ها را تشخیص دهد، پیروز می‌شود. کسی که آن‌ها را تشخیص ندهد، نمی‌تواند چیزی به دست آورد و بعداً پشیمان می‌شود. او می‌گوید: «چیزی بسیار ارزشمند را تلف کرده‌ام، بدون اینکه آن را بشناسم یا قدردانی کنم». حتی اکثر مردم امروز می‌گویند: «من وقتم را تلف می‌کنم». آن‌ها می‌گویند «ما وقتمان را تلف می‌کنیم» - اما وقتی زمان را تلف می‌کنید، خودتان را نابود می‌کنید. شما جواهری را به زباله انداخته‌اید. این روزهای مبارک آمده و رفته‌اند. مردم باید به روزهای آینده نیز توجه کنند. آن‌ها باید ارزش زمان را درک کنند. هر کس زمان و ساعت خود را دارد. باشد که ارزش زمان را قبل از آمدن آن ساعت بشناسیم، ان‌شاءالله. باشد که الله ما را از کسانی کند که ارزش را درک می‌کنند و زمان خود را تلف نمی‌کنند، ان‌شاءالله.

ما در ماه ذوالحجه هستیم، ماه حج. ده روز اول این ماه با روزها و شب‌های خاصشان بسیار با برکت هستند. اکنون حجاج ما نیز باز می‌گردند، بسیاری از آن‌ها بالفعل بازگشته‌اند. حج یک عبادت است که الله تعالی به مسلمانان عطا کرده است. کسی که این عبادت را انجام می‌دهد، یعنی حج را آغاز می‌کند و بازمی‌گردد، تمام گناهان او بخشیده می‌شوند. طبعاً بدهی‌ها به افراد از این امر مستثنی هستند - این‌ها باید جداگانه تسویه شوند. اما الله تعالی امیدواریم بدهی‌ها به مردم را نیز از طریق دعاها در مزدلفه ببخشد. بنابراین کسی که از حج باز می‌گردد مثل کسی که تازه متولد شده، بدون هیچ گناهی. در مورد آن‌ها گفته می‌شود: 'حج مبرور، سعی مشکور، ذنب مغفور.' این به معنای: 'باشد که حج پذیرفته شود، تلاش پاداش گیرد و گناه بخشیده شود.' این حج واقعی است که الله به مسلمانان عطا کرده است. دیگران، یعنی غیرمسلمانان، می‌توانند سفرهایشان را 'حج' بنامند. نه روزهای آن‌ها و نه مکان‌های عبادتشان مثل ما هستند. آن‌ها بازدیدهای خودشان از مکان‌های تعیین شده توسط خودشان را به عنوان حج می‌نگرند. اما حج یک عبادت است که الله تعالی آن را مشخص کرده است. کسی که این عبادت را انجام می‌دهد، از همه گناهان آزاد بازمی‌گردد. اما کسی که به یک حج ساختگی دست می‌زند، نه تنها کار خیری انجام نمی‌دهد بلکه به گناه بزرگتر نیز دچار می‌شود. غیرمسلمانان ادعا می‌کنند که با بازدیدهای ساخته دست خودشان 'حاجی' می‌شوند. اما حکمت حج در این است که تنها در مکانی که الله تعیین کرده و تنها یک بار در سال انجام می‌شود. یعنی نمی‌توان به دلخواه 'حاجی' شد. اگر خارج از زمان حج بروید، این عبادت عمره نامیده می‌شود. اما حج چیز دیگری است. این که آن یک نعمت و برکت بزرگ است، آن را به چیزی خاص، چیزی بی‌نظیر تبدیل کرده است. همه چیز ارزش خود را دارد. ارزشمندترین فرد در میان انسان‌ها پیامبر ما، صلوات و سلام بر او باد، است. همانطور که مکان‌ها نیز ارزش‌های خاص خود را دارند: مکه، مدینه، بیت‌المقدس - این شهرهای بابرکت مکان‌های خاصی هستند که الله آن‌ها را تعیین کرده است. برای مثال، بازدید از بیت‌المقدس نیز نعمتی بزرگ از الله است. یک نماز که در آنجا ادا شود برابر با هزار نماز ادا شده در جاهای دیگر است. پیامبر ما، صلوات و سلام بر او باد، می‌فرماید: 'به آنجا سفر کنید.' مسلماً اکنون سفر به آنجا دشوار است. کسی که نمی‌تواند برود، باید با ارسال روغن زیتون به آنجا خدمت کند. این نیز یکی از توصیه‌های پیامبر ما است؛ کسی که می‌تواند باید این کار را انجام دهد. اما مسأله حج متفاوت است. وقتی حج به عنوان تکلیف یک بار در زندگی انجام می‌شود، این وظیفه از فرد ساقط می‌شود. فرد به این وسیله هم از گناهان خود پاک می‌شود و هم به صورت کامل بخشیده می‌شود. این یکی از زیباترین عبادات اسلام است. سخت است، اما هرچه سخت‌تر باشد، ثواب آن نیز بیشتر است. باشد که الله همچنین کسانی را که نمی‌توانند بروند، توان رفتن عطا کند. باشد که الله حج کسانی که می‌روند را قبول کند، ان‌شاءالله. باشد که الله نیز حج کسانی را قبول و تبرک کند که به راه می‌افتند اما نمی‌رسند، ان‌شاءالله.

وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ بِٱللَّهِ وَرُسِلِهِۦٓ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلصِّدِّيقُونَۖ وَٱلشُّهَدَآءُ عِندَ رَبِّهِمۡ لَهُمۡ أَجۡرُهُمۡ وَنُورُهُمۡۖ (57:19) خداوند قادر درباره مؤمنان چنین می‌گوید: در نزد پروردگارشان پاداششان بر آنها انتظار می‌کشد - پاداش و نور ایشان. خدا به آنانی که ایمان آورده‌اند و اسلام را عملی می‌کنند، قطعاً نوری عطا می‌کند. هر چه بیشتر از دستورات خدا پیروی کنند، پاداش و نورشان بیشتر می‌شود. برای همین است که کافر نوری ندارد. او بسیار تلاش می‌کند و خود را بسیار به زحمت می‌اندازد تا زیباتر شود. اما بدون نور، هیچ زیبایی واقعی نمی‌تواند وجود داشته باشد. تنها تاریکی است - تاریکی مطلق. برای آمدن نور، انسان باید به خدا ایمان بیاورد و وجود او را بپذیرد. زیرا این نور رازی است که فقط از طریق ایمان افشا می‌شود. کافران، بی‌خدایان - هر کسی که به خدا ایمان ندارد - همه آنها نوری ندارند. به دست آوردن نور در واقع خیلی آسان است، اما شیطان نمی‌گذارد که انسان‌ها آرام شوند. فقط با زبان دو کلمه: "لا إله إلا الله، محمد رسول الله" - و این نور به تو می‌رسد. پیامبر ما - صلح و سلام بر او باشد - می‌گوید: کَلِمَتَانِ خَفِيفَتَانِ عَلَى اللِّسَانِ، ثَقِيلَتَانِ فِي الْمِيزَانِ دو کلمه‌ای هستند که راحت بر زبان می‌آیند، اما در ترازو سنگین هستند - در ترازوی روز قیامت. این کلمات وزن زیادی در ترازو دارند و انسان را به بهشت هدایت می‌کنند. هر کس این کلمات را نگوید، هر چه می‌خواهد بگوید - "من این هستم، من آن هستم" - و به چیزهای بی‌معنی بپردازد، هیچ چیز برایش نخواهد داشت. به همین دلیل است که شیطان با تمام قدرت تلاش می‌کند که مردم را از این لطف محروم کند. او تمام وقت خود را برای این کار می‌گذارد. متاسفانه اکثر مردم او را دنبال می‌کنند. خداوند ما را محافظت کند. کسی که نور می‌خواهد - هر چه بیشتر نماز بخواند، نورش بیشتر می‌شود. بدون ایمان هیچ نوری وجود ندارد. این نوری که خدا خلق کرده، لطفی است که فقط برای مؤمنان است - کافران هیچ سهمی در آن ندارند. حتی در این جهان، آنها در تنگنا هستند و در آخرت وضعیتشان بسیار بدتر خواهد بود. خداوند ما را همه محافظت کند. خداوند به ایمانمان قدرت بخشد، إن‌شاءالله.

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، اطاعت کنید از الله و اطاعت کنید از پیامبر و از اولی‌الامر خودتان (۴:۵۹) اطاعت کنید از الله، قادر مطلق و متعال، پیامبر ما و فرماندهان. اینجا 'اولی‌الامر' به معنای فرماندهان است، یعنی کسانی که کشور را اداره می‌کنند. گفته می‌شود: از کسانی که بر مسلمانان حکومت می‌کنند نیز اطاعت کنید. تا زمانی که دستوری صادر نکنند که با احکام الله متناقض باشد، واجب است که از آن‌ها اطاعت کنید. این یک دستور الله است. گاه رهبران ما خوب هستند، گاهی نیز - الله ما را حفظ کند - نه چندان خوب ولی برای اینکه از راه راست منحرف نشویم، از همه آن‌ها اطاعت کنید. زیرا گاه یک آزمون است و گاه یک برکت. اگر برکت باشد، انسان باید ارزش آن را بشناسد. انسانی که ارزش آن را می‌شناسد، همیشه پذیرفته می‌شود. در نزد کی پذیرفته می‌شود؟ انسانی که نزد الله قادر مطلق و متعال مورد رضایت است، همیشه حالش خوب است و سرانجامش خوب خواهد بود. اما اگر انسانی از سوی الله دوست داشته نشود، حتی اگر مالک تمام دنیا باشد، بله حتی ده برابر آن، به او سودی نمی‌رساند. زیرا سرانجامش خوب نخواهد بود. ما دعا می‌کنیم: 'باشد که الله برای امور ما سرانجام خوبی عطا کند.' از این رو ضروری است که از الله برای این نعمت‌ها که به ما داده شده تشکر کنیم. الله به هر فرد موقعیت و ویژگی داده است؛ هر کس باید به امور خود بپردازد. نباید به تشخیص خود حکم کند و بگوید: 'این چنین است، آن چنان است.' اگر گمان کند که چیزی را به درستی می‌داند، اغلب اشتباه می‌کند. همه چیز به آن صورت که در نگاه اول به نظر می‌رسد، نیست. این موضوع نیز وجه پنهانی دارد. الله ما را حفظ کند. ما از الله به اندازه نیت خود برای این نعمت که به ما داده است، تشکر می‌کنیم. الله به ما اجازه داد که او را بندگی کنیم و به ما سرنوشتی نداد که چیزهای دیگر را بپرستیم. الله ما را به این مسیر هدایت کرد. از این رو ضروری است که به راه خود نگاه کنیم و از الله تشکر کنیم. زیرا که شیطان بر انسان‌های این زمان آمده است؛ آن‌ها چیزی را دوست ندارند، هیچ خیری را به رسمیت نمی‌شناسند. هر کاری که انجام می‌دهی، آن‌ها تو را بد می‌دانند. هر کاری که انجام می‌دهی، می‌گویند: 'این به درد نمی‌خورد، آن زیبا نیست.' ناسپاسی زیبا نیست. چیزی است که الله قادر مطلق و متعال دوست ندارد. آنچه الله دوست دارد، شکرگزاری و ستایش برای نعمت‌های داده شده است. باشد که الله ما را از جمله شکرگزاران و حمدگویان قرار دهد.

إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ لَكُمْ عَدُوٌّۭ فَٱتَّخِذُوهُ عَدُوًّا ۚ (35:6) الله، قادر و برتر می‌فرماید: "شیطان دشمن شماست." او را همان‌گونه که هست ببینید - دشمن شما. هیچ دوستی با او نبندید. با یک دشمن نمی‌توان دوستی کرد. کسی که با شیطان دوستی کند، دچار زیان بزرگی خواهد شد. در نهایت او سرنوشت خود را با او به اشتراک خواهد گذاشت. دوست، دوست خود را هدایت می‌کند - یا به بهشت یا به جهنم. بنابراین از شیطان دوری کنید. از مصاحبت او پرهیز کنید. دوستی او فقط بدبختی به همراه دارد. دوستی او نفرین است، شر مطلق است - همه بدی‌ها را در خود دارد. به همین دلیل از شیطان دوری کنید. از وسوسه‌های او پیروی نکنید. اما چگونه بفهمیم شیطان از ما چه می‌خواهد؟ او به شرارت وسوسه می‌کند. او به انجام کارهای ممنوع تحریک می‌کند. اگر به او گوش دهید، به همپیمانان او تبدیل خواهید شد. همپیمان او بودن به معنای پیمودن راه او و تقسیم سرنوشت اوست. اما الله، قادر و برتر می‌گوید: "او را به عنوان دشمن در نظر بگیرید." اگر مقاومت کنید، نجات خواهید یافت. پایان شما مبارک خواهد بود. و جایگاه شما در بهشت خواهد بود. خداوند ما را محافظت کند. خداوند ما را از دوست گرفتن شیطان دور دارد، ان‌شاءالله.

حمد و سپاس برای الله به خاطر تمام زیبایی‌هایی که در این روزها به ما بخشیده است. شیخ بابا، شیخ ناظم حضرتلری، گفت: 'یوم جدید، رزق جدید' - 'هر روز جدید هدایا جدیدی به همراه دارد.' ما باید برای هر نفسی که به ما داده می‌شود شکرگزار باشیم. ما باید شکرگزار باشیم که اجازه داریم در راه الله، قادر و متعال قدم بگذاریم. هیچ نعمتی بزرگتر از این نیست، اما انسان‌ها به این امر آگاه نیستند. آن‌ها به خاطر مسائل بی‌اهمیت ناراحت می‌شوند و از رویدادهای بد ناامید می‌گردند. در حالی که همه چیز از نعمت و لطف الله، قادر و متعال است. از این رو نعمت ایمان بالاتر از همه چیز است. ضرورتی ندارد که به خاطر مسائل دیگر نگران باشیم. این دنیا از آغاز آفرینش خود مکانی برای آزمایش بوده است. آزمایش واقعی این است که با تقدیر الله، قادر و متعال راضی باشیم. مردم می‌گویند - الله ما را از این حفظ کند - 'ما از زندگی خسته شدیم'. برخی زندگی خود را می‌گیرند، برخی به ناامیدی می‌افتند و گمان می‌کنند از این طریق نجات پیدا می‌کنند. نه، چنین نیست. این نجات نیست. نجات تنها با شکرگزاری از آنچه الله به ما ارزانی می‌کند و با راضی بودن به اراده او به دست می‌آید. اگر تو راضی هستی به آنچه الله به تو می‌دهد، آنگاه الله نیز از تو راضی است. اما اگر راضی نباشی، آنگاه گرفتاری و رنج به سراغت می‌آیند. بدی‌ها رو به تو خواهند کرد. بنابراین مهم‌ترین چیز این است که از تقدیر الله، قادر و متعال راضی باشیم. ان‌شاءالله الله به همه ما قناعت و شکرگزاری بخشیده باشد. ان‌شاءالله ما را از پیروی از نفس خود محفوظ دارد. پیامبر ما، صلوات و سلام بر او باد، می‌گوید: تفكر ساعة خير من عبادة مائة سنة یک ساعت تفکر بهتر از صد سال عبادت است. تو می‌توانی صد سال عبادت کنی و با این حال از الله راضی نباشی. اما اگر برای یک ساعت بنشینی و تفکر کنی: 'چه حکمتی در این چیزها نهفته است و چه نیست؟' و این حکمت را بفهمی، آن‌گاه به کاری دست می‌یابی که از صد سال عبادت ارزشمندتر است. ان‌شاءالله، الله به واسطه شرافت این جمعه مبارک همه ما را از بندگان راضی خود گرداند.