Latest translations
2026-11-11
Dergah, Akbaba, İstanbul
إِذْ تَبَرَّأَ الَّذِينَ اتُّبِعُوا مِنَ الَّذِينَ اتَّبَعُوا وَرَأَوُا الْعَذَابَ وَتَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْأَسْبَابُ (2:166)
در روز قیامت مردم شکایت خواهند کرد: «ما به دنبال این فریبکاران راه افتادیم و آنها ما را به این هلاکت انداختند!»
آنها به کسانی اشاره میکنند که به گمراهی کشاندهبودندشان: «آنها این بلا را سر ما آوردند، بگذارید دو برابر عذاب بکشند!»
اما آنها فقط با بیاعتنایی دست تکان میدهند و میگویند: «به ما چه ربطی دارد؟ مجبور نبودید به دنبال ما راه بیفتید!»
دقیقاً همینطور خواهد شد. به همین دلیل انسان باید در این زندگی دنیوی چشمانش را باز نگه دارد.
آدم که کورکورانه به دنبال جماعت به درون پرتگاه نمیپرد... انسان بالاخره عقل دارد!
در مورد گوسفندان، بهمحض اینکه اولی سقوط کند، بقیه هم پشت سرش میپرند. اما الله به ما انسانها عقل عطا کرده است.
او به ما اندیشه داده است تا ببینیم: «صبر کن، آنجا یک پرتگاه است! اگر او میپرد—بفرماید، اما من سری برای فکر کردن دارم.»
انسان بازمیگردد تا همراه آنها نابود نشود. هر کس راه درست را بجوید، آن را پیدا خواهد کرد.
راه راست کاملاً روشن و آشکار است؛ تمام راههای انحرافیِ دیگر انسان را تباه میسازند.
پس خیلی دقیق مراقب باشید که از چه کسی پیروی میکنید.
تنها به این دلیل که همه یک حرف را تکرار میکنند، اصلاً به معنای درست بودن آن نیست.
عقل، منطق، سنجش و کتاب آسمانی وجود دارد—باید از همهٔ اینها استفاده کرد!
هم در زندگی روزمره و دنیوی و هم در دین و ایمان.
در امور دنیوی ما این موضوع را فوراً متوجه میشویم، اما در مسائل معنوی نیز دقیقاً همینطور است: چیزهای زیادی وجود دارد که انسان را به تباهی میکشاند. هوشیار باشید!
از دیرباز پیروان شیطان در خواب نبودهاند—آنها هر کاری میکنند تا انسانها را همراه خود به جهنم بکشانند.
الله ما را از آن محفوظ بدارد.
الله به همهٔ ما بصیرت عطا فرماید و ما را هدایت کند تا از عقل خود استفاده کنیم—زیرا هر کس از آن بهره گیرد، به رستگاری میرسد.
Share
2026-11-10
Bedevi Tekkesi, Beylerbeyi, İstanbul
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «ليس المسكين الذي يطوف على الناس ترده اللقمة واللقمتان والتمرة والتمرتان، ولكن المسكين الذي لا يجد غنى يغنيه، ولا يفطن له فيتصدق عليه، ولا يقوم فيسأل الناس»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «مسکین واقعی کسی نیست که با یک یا دو لقمه، یا یک یا دو خرما نزد مردم رد شود (سیر گردد و بازگردد).»
منظور از «مسکین» در اینجا فردی واقعاً فقیر و نیازمند است.
«مسکین واقعی کسی است که علیرغم نیازمندیاش از کسی درخواست و گدایی نمیکند، کسی متوجه وضعیت او نمیشود تا به او صدقه دهد، و خودش هم برنمیخیزد تا از مردم تقاضا کند.»
در زبان ترکی واژهٔ «مسکین» بار منفی دارد (به معنای سست یا تنبل)، اما در اینجا صرفاً به معنای انسانی فقیر و فروتن است.
بنابراین چنین نیازمندی کسی نیست که برای پول، خرما یا هر چیز دیگری دست به گدایی بزند و از آن برگیرد.
منظور کسی است که با وجود نیاز مبرم از کسی گدایی نمیکند، کسی متوجه فقر او نمیشود و عزتنفس خود را در پنهان حفظ میکند.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «من استعف أعفه الله، ومن استغنى أغناه الله، ومن سأل الناس وله عدل خمس أواق فقد سأل إلحافا»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «هر کس در پی پاکدامنی و خویشتنداری برآید، الله به او عفت و کرامت میبخشد.»
یعنی: هر کس بخواهد پاک بماند و از بدی و حرام دوری گزیند، الله این پاکی را به او عطا میفرماید.
آنگاه هیچکس نمیتواند به او گزندی برساند.
«و هر کس قناعت ورزد و گدایی نکند، الله او را بینیاز میگرداند.»
پس هر کس از مردم گدایی نکند، الله او را از درون و برون بینیاز میسازد.
«اما هر کس با داشتن مالی به ارزش پنج اوقیه از مردم گدایی کند، با وقاحت و اصرارِ ناپسند درخواست کرده است.»
بنابراین هر کس مال دارد و با وجود این گدایی میکند، خود را به گدایی حرفهای بدل میسازد.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «ما فتح رجل باب عطية بصدقة أو صلة إلا زاده الله تعالى بها كثرة، وما فتح رجل باب مسألة يريد بها كثرة إلا زاده الله تعالى بها قلة»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «هیچکس درِ بخشش را با صدقه یا صلهٔ رحم نمیگشاید مگر اینکه الله تعالی به واسطهٔ آن مالش را افزون میسازد.»
پس هر کس صدقه دهد و در کنار خویشاوندانش باشد، الله دارایی او را افزایش داده و به آن برکت میبخشد.
«و هر کس درِ تکدیگری را برای انباشتن ثروت خویش بگشاید، الله داراییاش را جز کاهش نخواهد داد.»
او انباشتن کالا را عادت خود میسازد و از مردم پول یا مال طلب میکند، در حالی که اصلاً نیازی به آن ندارد.
آنگاه الله داراییاش را بیش از پیش کاهش میدهد و هر برکتی از میان میرود.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «ملعون من سأل بوجه الله، وملعون من سئل بوجه الله ثم منع سائله ما لم يسأل هجرا»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «ملعون است کسی که به وجه الله درخواست کند.»
پس هر کس گدایی کند و بگوید: «به خاطر وجه الله به من بدهید»، لعنت را بر خود خریده است.
اگر هم چیزی میخواهی، نام الله را به میان نکش.
«و همچنین ملعون است کسی که به وجه الله از او چیزی خواسته شود که گناه نیست، و آن را دریغ ورزد.»
بنابراین اگر از کسی به خاطر وجه الله امری حلال خواسته شود و او توان بخشش داشته باشد اما مضایقه کند، او نیز ملعون است.
اما برای کار گناهآلود نه میتوان درخواستی کرد و نه اجازه هست آن را به انجام رساند.
هرگز نباید چنین کاری کرد.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «من استعاذ بالله فأعيذوه، ومن سألكم بوجه الله فأعطوه»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «هر کس به الله پناه برد، به او پناه دهید.»
این بدان معناست: هر کس به خاطر الله پناه خواست، باید در حد توان از او محافظت کنید.
«و هر کس به وجه الله از شما چیزی خواست، به او عطا کنید.»
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «من استعاذكم بالله فأعيذوه، ومن سألكم بالله فأعطوه، ومن دعاكم فأجيبوه، ومن صنع إليكم معروفا فكافئوه، فإن لم تجدوا ما تكافئونه فادعوا له حتى تروا أنكم قد كافأتموه»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «هر کس به نام الله به شما پناه جست، پناهش دهید.»
یعنی اگر اتفاقی رخ داد، تا جایی که در توان دارید از او محافظت نمایید.
«و هر کس به نام الله از شما چیزی خواست، به او بدهید.»
اگر کسی به خاطر الله درخواستی کرد، چیزی به او بدهید — حتی اگر بسیار ناچیز باشد.
«دعوتِ دعوتکننده را اجابت کنید. و هر کس به شما نیکی کرد، آن را جبران نمایید.»
پس اگر کسی به شما هدیهای داد یا لطفی کرد، به او پاداش دهید و آن را تلافی کنید؛ نگذارید بیجواب بماند.
پاسخ دادن به هدیه با هدیهای متقابل، کاری پسندیده است.
«اما اگر وسع و توان آن را ندارید» — او به شما هدیه داده ولی توان مالی جبران آن را ندارید — «آنقدر برای او دعا کنید تا حس کنید نیکیاش را جبران کردهاید.»
پس از صمیم قلب برای او دعای خیر کنید.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «من أصابته فاقة فأنزلها بالناس لم تسد فاقته، ومن أنزلها بالله أوشك الله له بالغنى، إما بموت عاجل أو غنى عاجل»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «هر کس دچار فقر و تنگدستی شود و آن را نزد مردم ببرد [و از آنان گدایی کند]، نیازش برطرف نخواهد شد.»
میفرماید: اگر کسی در گرفتاری خویش از مردم طلب کند، نیازمندی او برطرف نمیشود.
او به ما هشدار میدهد: از مردم درخواست مکنید!
«اما هر کس نیاز خویش را به درگاه الله ببرد، به زودی الله او را بینیاز میگرداند — یا با مرگی زودرس یا با ثروتی زودهنگام.»
بنابراین اگر انسان خواستهاش را نزد الله ببرد، یقیناً الله این بار را از دوش او برمیدارد.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «من سأل الناس أموالهم تكنزا فإنما يسأل جمر جهنم، فليستقل منه أو ليستكثر»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «هر کس اموال مردم را بخواهد تا داراییاش را افزون کند» — یعنی کسی که پول دارد اما میخواهد بیشتر انباشته کند — «در حقیقت جز اخگرهای آتش جهنم را طلب نمیکند.»
کسی که چنین کند، در نهایت چیزی جز آتش جهنم نخواسته است.
«حال، چه کم از آن برگیرد و چه بسیار.»
فرقی نمیکند چه میزان از این آتش را بخواهد: اگر از مردم کم بخواهد، آتش اندکی میگیرد؛ و اگر آتش بیشتری بخواهد، بیشتر طلب میکند.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «من سأل من غير فقر فكأنما يأكل الجمر»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «هر کس بدون نیازمندی گدایی کند، گویی پارههای آتش میخورد.»
برای اینکه مردم هرگز به این خصلت زشت خو نگیرند: هنگام نیاز واقعی، انسان با میل میبخشد؛ اما گدایی بدون نیازمندی، هم در دنیا و هم در آخرت مایهٔ تباهی است.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «من سئل بالله فأعطى كتب له سبعون حسنة»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «هر کس به نام الله از او چیزی خواسته شود و ببخشد، هفتاد نیکی برای او ثبت میشود.»
پس اگر کسی بگوید: «به خاطر الله بده!» و انسان عطا کند، پاداشی هفتاد برابری دریافت میدارد.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «من يتكفل لي أن لا يسأل الناس شيئا أتكفل له بالجنة»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «هر کس برای من ضمانت کند که از مردم هیچ نخواهد، من بهشت را برای او تضمین میکنم.»
هر کس از هیچکس درخواستی نکند، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به او وعدهٔ بهشت میدهد.
دست نیاز دراز کردن سخت است؛ انشاءالله که الله هیچکس را محتاج دیگران نگرداند.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «هدية الله تعالى إلى المؤمن السائل على بابه»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «هدیهٔ الله تعالی به فرد مؤمن، نیازمندی است که بر درِ خانهٔ او میآید.»
این نیز لطفی از جانب الله است: او از تو یاری میطلبد، و الله تو را از اینکه خود محتاج گدایی باشی نگه داشته است.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «لا تسأل الناس شيئا ولا سوطك، وإن سقط منك حتى تنزل فتأخذه»
این نیز حدیث شگرفی است: «از مردم هیچچیز مخواه.» یعنی نه فقط دست کشیدن از گدایی: «حتی اگر تازیانهات بر زمین افتاد، خود پیاده شو و آن را بردار.»
پس مگذار حتی چوبدستی یا تازیانهٔ افتادهات را کسی برایت بردارد.
بینیاز بودن از همگان، والاترین فضیلت است. الله هرگز ما را محتاج مردم نسازد.
بنابراین در سایر امور نیز از هیچکس مخواه که خدمتت کند یا برای کارهایت بدود.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «لا يسأل بوجه الله إلا الجنة»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «به وجه الله جز بهشت نباید درخواست شود.»
پس نباید به نام الله برای پول گدایی کرد؛ بلکه انسان باید دعا کند: «بار الها، به خاطر وجه خویش بهشت را به ما عطا فرما.»
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «إن المسألة لا تحل إلا لأحد ثلاثة: لذي دم موجع، أو لذي غرم مفظع، أو لذي فقر مدقع»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «درخواست کردن [مال] جز برای یکی از سه نفر حلال نیست:»
زیرا استثنائاتی وجود دارد که در آنها درخواست کردن جایز است:
«نخست: کسی که بار دیهای سنگین و دردناک بر دوش اوست» — رخدادی پیش آمده، انسانی کشته شده و اکنون دیهای مطالبه میشود، خواه صدهزار باشد یا یک میلیون —
برای پرداخت آن مجاز است درخواست کند؛ چرا که اگر دیه را نپردازد، خطر قصاص و مرگ او را تهدید میکند.
در چنین صورتی میتوان برای فراهم ساختن دیه تقاضای کمک کرد.
دوم: «کسی که زیر بار قرض و بدهی کمرشکنی له شده است؛ و سوم: کسی که در فقرِ بسیار سخت و خاکسترنشین به سر میبرد.»
بنابراین هر کس از بدهیهای سنگین رنج میبرد یا چنان فقیر است که لقمه نانی ندارد — تنها در این سه مورد درخواست روا است.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «ما الذي يعطي من سعة بأعظم أجرا من الذي يقبل إذا كان محتاجا»
پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) میفرماید: «توانگری که از سرِ فراوانی میبخشد، در پاداش برتری بر نیازمندی ندارد که آن را در هنگام حاجت میپذیرد.»
اگر انسان تنگدستی آن بخشش را شاکرانه بپذیرد، پاداشی برابر با پاداش بخشنده دریافت میدارد.
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «ما المعطي من سعة بأفضل من الآخذ إذا كان محتاجا»
«آنکه از توانگری خود میبخشد، برتر از نیازمندی نیست که آن بخشش را قبول میکند.»
این نیز تقدیر حکیمانهٔ الله است: هم انسان نیازمند در تنگنای خویش و هم یاریرسان، هر دو به پاداشی یکسان دست مییابند.
فرستادهٔ الله در آنچه فرمود یا بدانگونه که بیان فرمود، راست گفت.
Share
2026-11-10
Dergah, Akbaba, İstanbul
«و کار خیر انجام دهید» [حج ۲۲:۷۷]، اللهِ قادر و متعال میفرماید.
در قرآن کریم این فرمان آمده است: «نیکی کنید، کارهای شایسته انجام دهید.»
این فرمانی است برای هر مؤمن، برای هر مسلمان.
هر کس نیکی کند، سود میبرد.
و هر کس بدی کند، کیفر اعمال خویش را خواهد دید.
از این رو، انسان باید پیوسته بکوشد تا کار خیر انجام دهد.
آنچه ما کار نیک مینامیم — حتی اگر ناچیز باشد — بسته به نیت فرد به یک عمل صالح تبدیل میشود.
انسان با انجام کار نیک، خوی میگیرد که همواره نیکی کند.
او از بدی و ستمکاری روی برمیتابد.
متأسفانه، مردم روزگار ما از انجام کار نیک پرهیز میکنند.
هر جا که امر بدی باشد، نفسِ آنها بیشتر به سویش تمایل مییابد.
به همین سبب است که این عادتهای بد را میبینیم: از نوشیدن شراب و قماربازی...
...گرفته تا مواد مخدر، متأسفانه. هر روز گلایههایی به گوش میرسد از این قبیل که: «پسرم، یا همسرم چنین کارهایی میکند.»
همه اینها بد است؛ قطعاً هیچ خیری در آن نیست.
این کار نادرست در وهله نخست به خودِ فرد آسیب میزند.
سپس به اطرافیانش زیان میرساند.
و پس از آن، به کل جامعه آسیب وارد میکند.
بنابراین، از بدی دوری گزینید.
اگر از بدی دوری کنی، خودْ کار نیکی انجام دادهای.
یعنی همین کار نیز یک عمل صالح است.
کار خیر انجام میدهی و مستحق پاداش الهی میشوی.
اگر به آن نزدیک شوی، به تو آسیب میزند، بار گناه بر دوشت مینهد و در آخرت مجازات در پی خواهد داشت.
در این دنیا نیز در هر حال، هر کس از پیامد اعمال خویش در رنج است.
الله آنان را به راه اصلاح هدایت فرماید.
انشاءالله، الله همه ما را از نیکوکاران قرار دهد.
Share
2026-11-09
Dergah, Akbaba, İstanbul
سپاس و ستایش شایسته الله، عزّ و جل، است. انشاءالله که نعمتهایش را همواره برای ما پایدار بدارد.
بزرگترینِ همه نعمتها، نعمت ایمان است.
الله به همگان این ایمان را عطا بفرماید.
همانطور که گفته شد: ما پیوسته الله را شکر میگوییم.
این سفر طولانی بود.
شکر الله که به سلامت رفتیم و برگشتیم.
همچنین توانستیم برادران آنجا را دوباره ببینیم.
این بار کمی طولانیتر شد، چرا که دو سال بود کسی به آن منطقه سفر نکرده بود.
آنها بسیار به این دیدار نیاز داشتند.
آنها دلتنگ ما شده بودند و ما نیز متقابلاً دلتنگشان بودیم.
الله از آنها خشنود باشد؛ با صمیمیت تمام از ما پذیرایی و مراقبت کردند.
محبت فراوان و مهماننوازی بسیار سخاوتمندانهای به ما ابراز داشتند.
و همه اینها را صرفاً برای رضای الله انجام دادند.
انشاءالله الله اعمال همه ما را به عنوان خدمتی خالصانه برای رضای خویش بپذیرد.
انسان باید هر کاری را برای خشنودی و رضایت الله انجام دهد.
برای الله میبخشی، برای الله میگیری، برای الله گام برمیداری...
باید در پسِ هر کاری نیّت خالصانه برای الله باشد تا زندگی در این دنیا اصلاً معنا و فایدهای داشته باشد.
سفر کردن صرفاً برای گشتوگذار... اگر انسان تنها برای گذران وقت برود، این فقط یک سفر بیهوده و توخالی خواهد بود.
اما انسان میتواند سفر کند و در عین حال به خاطر الله در کنار مردم باشد و به آنان خدمت کند.
بسیاری از انسانها راهی چنین سفرهایی میشوند – تا رضای الله را بجویند و به دیگران یاری برسانند.
چنین دیدارهایی نزد الله بسیار باارزش و پذیرفتهشده است.
اما کسی که تنها برای امور دنیوی و نَفْس خویش زندگی میکند، کاملاً بیهدف و بیهوده عمر را سپری میکند.
اگر در این مسیر مرتکب گناهانی هم بشوند، عذابی به مراتب سختتر دامنگیرشان خواهد شد.
و حتی اگر کاری هم نکنند، باز هم عمرشان را به سادگی و بیهوده هدر دادهاند.
بنابراین، همه چیز را برای رضای الله انجام دهید؛ تا زمانی که در چارچوب حلال باشد، میتوانید به هر کاری بپردازید.
و حتی در آن صورت نیز انشاءالله باید هر قدم، هر دقیقه و هر ثانیه را برای الله زندگی کنیم.
الله آن را قبول بفرماید.
الله از برادران آنجا نیز خشنود باشد؛ آنها چنان سخاوتمندانه از ما پذیرایی کردند و از صمیم دل خوشحال شدند.
انشاءالله الله دلهای همه ما را شاد بگرداند.
Share
الحمدلله، ما متعلق به طریقت هستیم.
طریقتهای نقشبندی، قادری، رفاعی و دیگر طریقتها وجود دارند.
همهٔ طریقتها در اصل یکی هستند.
طریقت وجود دارد، اما به دانش شریعت نیز نیاز است.
مذاهب فقهی بخشی از شریعت هستند.
بدون مذهب فقهی، طریقتی وجود ندارد.
طریقت همیشه همراه با یک مذهب فقهی است.
چهار مذهب فقهی وجود دارد: حنفی، شافعی، مالکی و حنبلی.
از هر کدام از این چهار مذهب فقهی پیروی کنید، در راه درست هستید.
این نکته را باید کاملاً واضح بیان کنیم.
بعضی افراد در اینجا فکر میکنند اگر امام بسمله («بسم الله الرحمن الرحیم») را بلند نگوید، در تضاد با اسلام و شریعت است.
بنابراین باید در این مورد آگاهی داشته باشید.
اگر چنین چیزی دیدید، ابتدا بپرسید: «حکمت این کار چیست؟»
فوراً قضاوت نکنید.
قضاوت عجولانه بدون علم، اشتباهی بزرگ است؛ این شایسته نیست.
این کار حتی گناه است: اگر نسنجیده به عملی برچسب غیراسلامی بزنید و بدون آگاهی قضاوت کنید، در برابر آن بازخواست خواهید شد.
زیرا با این کار فتنه به پا میکنید و ندانسته بذر تردید را در دلهای مردم میکارید.
چهار مذهب فقهی وجود دارد.
باید دربارهٔ هر کدام پرسید: «حکم این مسئله چیست؟ در چنین حالتی چه باید کرد؟ قاعده در اینجا چیست؟ حکم آن چگونه است؟»
تنها در این صورت است که آگاه میشوید.
به همین دلیل باید محتاط باشید.
حتی افراد خودمان هم اغلب به محض دیدن چیزی ناآشنا، به شدت برآشفته میشوند.
این کار را نکنید؛ فقط بپرسید.
زیرا نیمی از دانش در پرسیدن است.
وقتی از اصل و پیشزمینهٔ مسئله اطلاعی ندارید، دلیلی برای خشمگین شدن وجود ندارد.
زیرا بسیاری از مردم—بهویژه کسانی که خارج از چهار مذهب فقهی هستند—ادعا میکنند: «نیازی به مذهب فقهی نیست.»
و البته دربارهٔ طریقت میگویند: «این بدعت است؛ این شرک است.»
اما حتی دربارهٔ مذاهب هم میگویند: «نیازی به مذهب نیست؛ هر کس خودش میتواند خودسرانه عمل کند.»
این اصلاً درست نیست.
بسیاری از مردم با پیروی از این تفکر، ایمانشان را از دست میدهند و از اسلام دور میشوند.
پس در هیچ موردی در قضاوت شتاب نکنید.
بهتر است ابتدا بپرسید که آیا واقعاً چیزی غیراسلامی است یا خیر.
تنها در آن صورت است که متوجه میشوید: «چنین قضاوت عجولانهای درست نیست.»
اگر صرفاً شکی داشتید که بیاساس بودنش ثابت شد، میتوانید بگویید: «الحمدلله که سکوت کردیم، بدین ترتیب نیازی نیست در پیشگاه الله برای سخنان نادرست پاسخگو باشیم.»
الله ما را در راه خویش حفظ بفرماید.
الله دلهای ما را از ایمان، با نور ایمان سرشار بفرماید، انشاءالله.
الله مؤمن را بینا میسازد با همان نوری که در قلبش نهاده است.
انشاءالله، الله همه ما را از چنین انسانهایی قرار دهد.
این شامل همه نمیشود، اما افرادی هستند که اینگونه عجولانه عمل میکنند.
اگر چنین چیزی دیدید، خیلی ساده اعتراف کنید که نمیدانید و بپرسید.
الله همه ما را از شیطان و پیروانش محافظت فرماید.
باشد که ما نیز راهنمایی برای دیگران و سرچشمهای از هدایت برای این سرزمین زیبا باشیم.
الله، عز و جل، مقرر فرمود که آدم، علیهالسلام، اولین قدمش بر این زمین را بر این جزیره بگذارد.
الله به شما برکت دهد.
انشاءالله که همیشه با یکدیگر متحد باشیم.
Share
از مالزی گرفته تا اندونزی، سنگاپور و تا اینجا در سریلانکا؛ الحمدلله از روز نخست در همهجا با برادران و خواهران باایمان دیدار میکنیم.
آنها از حضور ما شادمانند و ما نیز متقابلاً از دیدن آنها خرسندیم.
الله برکت و پاداش خود را نصیب گرداند؛ چراکه پیامبر ما صلیاللهعلیهوسلم میفرمایند: هرگاه مؤمنی به دیدار مؤمن دیگری برود، الله در ازای هر گام به او پاداش میدهد، گناهی از او را میبخشاید و هربار او را یک درجه ترفیع میدهد.
الحمدلله، ما دقیقاً همین را تجربه میکنیم.
به هر جایی که وارد میشویم، دقیقاً با همان کسانی دیدار میکنیم که الله مقدر فرموده است؛ کسانی که او برایشان خیر خواسته و برای ما نیز مایه برکت هستند.
و هرکس که این تقدیر و این خیر نصیبش نشده باشد، الله برای او مسیر دیگری مقدر میسازد.
چراکه هیچکس را نمیتوان مجبور کرد کسی را دوست بدارد یا راه الله را در پیش گیرد.
الله عزوجل در قرآن، خطاب به پیامبر صلیاللهعلیهوسلم میفرماید – و این شامل همه ما نیز میشود: «إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَن يَشَاءُ» (۲۸:۵۶). صدق الله العظیم.
پیامبر صلیاللهعلیهوسلم بسیار مشتاق بودند که خانواده و قبیلهشان اسلام را بپذیرند، و از اینکه چنین نکردند عمیقاً اندوهگین بودند.
از این رو الله عزوجل میفرماید: تو نمیتوانی کسی را هدایت کنی.
تنها کسی را که الله بخواهد هدایت کند، به او هدایت میبخشد؛ فارغ از اینکه میل و دیدگاه خود شخص چه باشد.
الله در راه خویش، خود کسانی را برمیگزیند که میخواهد هدایتشان فرماید و نزد خود نگاه دارد.
این نعمتی بینهایت ارزشمند از سوی الله عزوجل است که به انسان توفیق دهد تا با افراد نیکو همنشین باشد – با مرشدی صالح و یارانی راستین.
این زیباترین هدیهای است که الله میتواند به یک انسان عطا فرماید.
به همین دلیل است که هرگاه در گوشه و کنار جهان این انسانهای مخلص را میبینیم، دلمان شاد و گشوده میشود.
به هر کجا که میرویم، مردم فوجفوج به سویمان میآیند.
ما خوشحالیم و الله عزوجل را سپاس میگوییم که چنین انسانهای نیکوی پرشماری را گرد هم میآورد تا همگی از برکت این محفل بهرهمند شویم.
این بهراستی مجلسی پربرکت است.
الله عزوجل چنین مجالسی را دوست میدارد و فرشتگان بالهای خود را زیر پاهای شما میگسترانند.
چراکه شما اینجا آمدهاید تا به کلام پیامبر صلیاللهعلیهوسلم، کلام الله عزوجل، و حکمتهای صالحین گوش فرا دهید.
انشاءالله برای همه ما چیزی ارزشمندتر از این نخواهد بود.
امید است الله انسانهای بیشتری را همواره به این راه هدایت فرماید.
و برای کسانی که مخالفت میکنند یا به گمراهی کشیده شدهاند: از الله میخواهیم که چشمانشان را بگشاید تا به راه حق بازگردند – همان راهی که او و پیامبرش صلیاللهعلیهوسلم دوست میدارند.
تمام خواسته و مقصود ما همین است.
الحمدلله، از صمیم قلب بابت مهماننوازی گرمتان سپاسگزاریم.
شما با محبتی فراوان از ما استقبال کردید و هر آنچه در توان داشتید انجام دادید.
ما واقعاً بینهایت شادمانیم.
گاهی اوقات ممکن است کمی تند شوم یا صدایم بلند شود.
به دل نگیرید، این خُلق و خوی من است، مسئلهای نیست.
سخت نگیرید.
ما در دلمان کمترین کینهای نداریم.
گاهی سخنی از دهان بیرون میپرد، اما در دل چیزی از آن باقی نمیماند.
در وجود ما تنها محبت جاری است، الحمدلله: محبت به الله، محبت به پیامبر صلیاللهعلیهوسلم، و انشاءالله محبت به مؤمنان.
راه ما این است.
و باید نزد تکتک ما نیز چنین باشد.
اگر زمانی سخنی با تندی گفته شد: بشنوید، از آن بگذرید و به دل نگیرید؛ انشاءالله همهچیز خیر است.
الله به همه شما برکت فراوان عنایت فرماید.
انشاءالله پیوسته یکدیگر را دیدار خواهیم کرد.
ما همچنان امیدوار میمانیم، همانگونه که مولانا شیخ همواره میفرمودند: «من در انتظار مهدی علیهالسلام بودهام.
هرگاه به خواب میرفتم، با خود میگفتم: شاید مهدی علیهالسلام همین صبح ظهور فرماید.
و چون صبح بیدار میشدم و هنوز نیامده بودند، امیدوار بودم: شاید شامگاه امروز تشریف بیاورند.»
بیش از ۶۰ سال مولانا شیخ اینگونه چشمانتظار ماندند – هر روز با همان اشتیاق روز نخست.
اما ما مدتی انتظار میکشیم و اگر اتفاقی نیفتد، دوباره به فراموشی سپرده میشود.
اما از آنجا که مولانا شیخ هرگز دست از این امید نکشیدند، اکنون ما نیز از صمیم قلب امیدواریم.
جهان مالامال از آشوب و سختی است.
انشاءالله سیدنا مهدی علیهالسلام باید بهزودی ظهور فرمایند تا همهچیز را به صلاح و سامان بازگردانند.
هیچ راهحل زمینی قادر به درمان دردهای این جهان نیست؛ این کار انشاءالله تنها از طریق مهدی علیهالسلام و روح حقیقی اسلام میسر خواهد بود.
الله در فرج ایشان تعجیل فرماید و توفیق دهد که همه ما در رکاب ایشان باشیم، انشاءالله.
Share
بر روی اقیانوس.
به یاد میآورم که چگونه مولانا شیخ در آخرین روزهای حیاتش هر بار به کنار دریا میرفت و ندا میداد: «مدد یا سیدنا الیاس».
دو پیامبر وجود دارند — سیدنا خضر و سیدنا الیاس — که الله چنان عمر طولانی به آنها عطا فرموده که آخرین انسانهایی خواهند بود که در این جهان از دنیا میروند.
سیدنا خضر علیهالسلام مسئول خشکی است،
و سیدنا الیاس علیهالسلام مسئول دریا، مسئول اقیانوس.
هرگاه کسی در سختی و گرفتاری بیفتد، به او یاری میرسانند.
الیاس علیهالسلام به مردمِ روی دریا، روی اقیانوس کمک میکند.
و سیدنا خضر علیهالسلام در خشکی کمک میکند.
آنها مأموریتی دارند.
آنها وظیفهای دارند.
دقیقاً کارشان همین است.
فقط میخواستم این را انتقال دهم و این صحبت مولانا را با شما به اشتراک بگذارم.
Share
یکی پس از دیگری دنیای خود را ترک میکنند و پس از آن، دیگران این جایگاه را میگیرند، جای او را، جایگاهی دیگر را.
آنها یکی پس از دیگری میآیند، مانند این خانه که شاید ۱۰۰ سال قدمت دارد، یا کمتر، یا بیشتر.
نسلهای بسیار، انسانهای زیادی اینجا زندگی کردند و رفتند؛ آنها نمیتوانند آن را با خود ببرند.
آنها اینجا بودند.
مهم این است که اعمال نیک و کارهای خوب برای مردم به یادگار گذاشته شود، کارهایی که باعث میشود مردم آنها را یا ستایش کنند یا نفرین.
اتفاقات زیادی اینجا رخ داده است.
افراد زیادی نفرین شدند.
و الحمدلله مسلمانان همواره ستوده شدهاند، زیرا به کسی ظلم نمیکنند.
ظلم و ستم برای مسلمانان حرام است.
«لا ضرر و لا ضرار» (نه به کسی ضرر برسانید و نه ضرر را با ضرر پاسخ دهید).
«لا یَظلِم و لا یُظلَم» (نه ستم کن و نه بگذار به تو ستم شود).
یک مؤمن نمیتواند به کسی ستم کند.
حتی در مورد مردگان، کسی حق ندارد پیکر فردی را که در جنگ کشته شده مثله کند.
نباید به آن آسیبی رساند.
نباید آن را تکهتکه کرد، دور انداخت یا سوزاند.
این کار بر آنها حرام است.
اما کافران دست به هر کاری میزنند.
از این رو میگوییم: کسانی که کار خیر انجام میدهند و از سوی مردم و همچنین از سوی الله عزوجل ستایش میشوند، مسلمانان هستند، الحمدلله.
حتی اینجا در سراسر سیلان، سریلانکا، مقامات و زیارتگاههای بسیاری وجود دارد.
هزاران مزار از اولیاء وجود دارد.
البته بیشتر آنها شناختهشده نیستند.
اما آنهایی را که شناختهشده هستند، الله آشکار ساخته است تا به مردم نشان دهد که بیایند و از آنها برکت بگیرند.
زیرا هنگامی که ولیّای از اولیای الله از دنیا میرود، معنویت او دستکم هفت برابر قدرتمندتر از زمان حیاتش میشود.
به همین دلیل امروز الحمدلله قصد داریم به زیارت این مزار در نزدیکی فرودگاه نیز برویم.
گفتند نمیدانستند این شخص کیست، اما از طریق یک کرامت آشکار شد، و برای او مقبرهای ساختند و مردم به زیارتش میروند.
و کرامت او نیز این است که در آنجا تنها چند متر دورتر از دریا، آب شیرین وجود دارد؛ جایی که معمولاً نمیتوان نزدیک دریا آب شیرین یافت.
این غیرممکن است، اما یک معجزه، یک کرامت برای اولیاءالله است.
الله آن را در آنجا قرار داده است.
افراد زیادی میآیند و او را زیارت میکنند تا به خاطر الله برکت کسب کنند.
این شخص حبیب و دوستدار الله است، و به همین دلیل ما او را زیارت کرده و احترام میگذاریم.
چرا که الله عزوجل در یک حدیث قدسی میفرماید: «من بندگان نیکم را دوست دارم، و هر کس با دوست من دشمنی کند، با او اعلام جنگ میکنم.»
حال، بسیاری از مردم فکر میکنند که مسلمانان خوبی هستند و کارهای نیک انجام میدهند.
آنها این افراد را متهم میکنند که اینها را میپرستند، قبرها را میپرستند.
خیر، ما آنها را عبادت نمیکنیم.
ما الله عزوجل را عبادت میکنیم.
و الله این افراد را دوست دارد، بنابراین ما نیز آنها را دوست داریم.
ما به خاطر آنها از الله طلب میکنیم، نه از خود آنها.
با این حال، درخواست کردن از آنها نیز اشتباه نیست، زیرا آنها از الله درخواست میکنند.
اگر مستقیماً از الله بخواهی، اجابت میشود، این برای تو مشکلی ندارد.
از طریق آنها نخواه، از الله بخواه.
اما اگر از آنها بخواهی که برایت دعا کنند، بهتر است، زیرا در بارگاه الهیِ الله عزوجل بیشتر پذیرفته میشوند.
در مورد اولیاءالله، الله درخواست آنها را رد نمیکند.
چون ما گناهکاریم، نمیدانیم چگونه به درستی نماز بخوانیم و دعا کنیم.
ما از آنها میخواهیم که از الله برای ما هر خیری را که آرزویش را داریم طلب کنند، به ویژه ایمانی قوی، قرار داشتن در راه الله و برای همیشه با الله عزوجل بودن را.
این هدف ماست.
متأسفانه، هرچند مسلمانان در سریلانکا مردمی مخلص هستند، اما این بیماری معنوی مانند کووید سرایت میکند، همانطور که میگوییم.
زیرا سرطان وحشتناک است، اما واگیردار نیست.
سرطان البته بیماری بسیار خطرناکی است، اما به دیگران سرایت نمیکند.
واگیری و سرایت مانند کووید یا سرماخوردگی یا هر چیزی است که میان مردم منتشر میشود.
تنها افراد بسیار کمی میتوانند در امان بمانند.
به این شیوه گسترش مییابد، زیرا مردم فریب میخورند.
انسان کسی را دوست دارد که او را فریب میدهد و به او آسیب میرساند.
چنانکه در یک ضربالمثل ترکی میگویند: «شتر خار را دوست دارد.»
آنچه شتر میخورد را حتی نمیتوان لمس کرد؛ اگر به آن دست بزنی، پر از خار است.
شتر آن را بسیار دوست دارد.
و انسان نیز کسی را دوست دارد که فریبش میدهد.
این یک ضربالمثل ترکی است.
بنابراین حقیقت دارد.
اگر فرد صادقی را بیابند، باورش نمیکنند؛ اما اگر کلاهبرداری را پیدا کنند، همگی مانند گوسفند میآیند و به دنبالش میدوند.
متأسفانه در اینجا، این به دلیل نادانی مردم است.
آنها راه الله را نمیشناسند.
فقط به این دلیل که کسی فریاد میکشد و چنین و چنان میگوید، به دنبالش میدوند: «آه، این عالم بزرگی است، او چقدر بلند فریاد میزند!»
مانند جمعه گذشته که در مسجدی بودیم و خطیب چنان با صدای بلند فریاد میزد که مجبور شدیم گوشهایمان را بگیریم.
وقتی کسی اینگونه فریاد میزند، مستقیماً به مغز انسان نفوذ میکند.
ما گوشهایمان را گرفتیم تا چیزی نشنویم.
این افراد متأسفانه اینگونهاند؛ آنها قدر کسانی را که محبوب الله هستند نمیدانند.
اگر به آنها احترام بگذاری، الله از تو راضی خواهد بود.
الله میفرماید: «من از تو راضی هستم؛ چون با کسی که دوستش دارم خوبی میکنی، من از تو راضی هستم.»
زیرا وقتی کسی را دوست داری، تمام اطرافیان او، خانوادهاش و دیگران را نیز دوست داری؛ به آنها احترام میگذاری و دوستشان میداری.
اگر به آنها احترام نگذاری، تو نیز نزد الله عزوجل نه محترم خواهی بود و نه محبوب.
الله بر تو خشمگین خواهد شد، نه راضی از تو.
این همان کاری است که ما تلاش میکنیم انجام دهیم، و آنچه همه پیامبران سعی کردند به مردم بیاموزند: تو باید الله را دوست داشته باشی و آنچه را الله دوست دارد دوست بداری.
«حب فی الله و بغض فی الله»، یعنی: دوستی به خاطر الله و دشمنی به خاطر الله.
اگر کسی پیامبر را دوست نداشته باشد و الله را دوست نداشته باشد، ما ملزم نیستیم او را دوست بداریم.
شاید کسی بگوید این خلاف انسانیت است.
«انسانیت»—ما به این اهمیتی نمیدهیم؛ دغدغه ما الله است.
اگر ایمان نیاورند، مسلماً ما آن را دوست نداریم، و اگر سخنی کینهتوزانه علیه الله بگویی، ما از تو راضی نخواهیم بود، زیرا الله از تو راضی نیست.
انشاءالله الله ما و شما را از این بیماری و از این افراد حفظ فرماید.
با این حال، ما علیه آنها سخنی نمیگوییم، بلکه فقط از الله میخواهیم که به آنها هدایت عطا کند.
از آنجا که مؤمنان در اینجا در اقلیت هستند، باید متحد بمانند و با دیگران نیز خوشرفتار باشند.
اهل طریقت با همه خوب رفتار میکنند: با مؤمنان، نامسلمانان، بوداییها، هندوها، مسیحیان و یهودیان؛ ما با هیچکدام از آنها مشکلی نداریم.
آنها در صلح و آرامش و بدون نزاع با آنها زندگی میکنند، زیرا ما موظف نیستیم کسی را مجبور کنیم.
نمیتوان همه را مجبور کرد مسلمان شوند؛ اگر بخواهند باشند، بسیار خوب، خوش آمدند.
اگر نخواهند، نمیتوان آنها را مجبور کرد.
اجبار غیرقابلقبول است، زیرا کسی نباید بر اساس میل و خواسته خود رفتار کند.
اگر چنین کاری کنی، در آخرت از سوی الله عزوجل بازخواست و مجازات خواهی شد.
انشاءالله الله ما و شما را حفظ کند.
الحمدلله، ما خوشحالیم که دوباره اینجا هستیم.
بسیاری از همراهان ما که دفعه گذشته اینجا بودند، این بار دیگر در میان ما نیستند.
الله به آنها برکت دهد و مقامشان را بالاتر و بالاتر ببرد، زیرا آنها محبوبان الله هستند.
آنها به الله عزوجل خدمت کردند، مشایخ را دوست داشتند، و اولیاءالله را دوست داشتند.
پیامبر صلیاللهعلیهوآلهوسلم درباره کسانی که چنین محبتی دارند میفرماید: «المرء مع من أحب» (انسان با کسی است که دوستش دارد).
انسان با کسی خواهد بود که دوستش دارد.
زیرا پیامبر صلیاللهعلیهوآلهوسلم از یکی از صحابه که گریه میکرد پرسیدند: «چرا گریه میکنی؟»
او گفت: «ای پیامبر صلیاللهعلیهوآلهوسلم، در بهشت شما در بالاترین درجه خواهید بود و ما نمیتوانیم در همان درجه شما باشیم؛ ما شما را در بهشت نخواهیم دید.»
پیامبر صلیاللهعلیهوآلهوسلم فرمودند: «المرء مع من أحب» (انسان با کسی خواهد بود که دوستش دارد).
این پیامبر صلیاللهعلیهوآلهوسلم است و او در کلامش راستگوترین است.
پس الحمدلله کسانی که دفعه گذشته با ما بودند و از دنیا رفتهاند، انشاءالله در بهشت همراه با مولانا شیخ و اولیاء خواهند بود.
شکی در این نیست.
الحمدلله، این نیز زیبایی ایمان، زیبایی طریقت و شریعت است: اینها به انسانها نیکی، هدایت نیکو و بشارت میبخشند.
با گفتنِ اینکه: «اوه، همه ما به جهنم میرویم»، آنها را دچار ناامیدی نکنید.
نه، الحمدلله، ما به جهنم نمیرویم.
هر کس میخواهد به جهنم برود، میتواند برود؛ ما نمیخواهیم به جهنم برویم.
الحمدلله، الله عز و جل در یک حدیث قدسی میفرماید: «من همانگونهام که بندهام دربارهام گمان میبرد.»
پس ما به او گمان نیک میبریم، چرا که او میفرماید بخشایندهترین است، و ما باور داریم که در بهشت خواهیم بود.
این امید ما به الله است؛ انشاءالله هیچ شکی در آن نیست.
الله به شما برکت دهد و ما را در کنار هم حفظ کند، انشاءالله، و به دیگران نیز هدایت عطا فرماید، انشاءالله.
Share
As-salamu alaykum wa rahmatullahi wa barakatuh.
A'udhu billahi min ash-shaytani ar-rajim. Bismillahi ar-Rahmani ar-Rahim.
Wa as-salatu wa as-salamu ala Rasulina Muhammadin, Sayyidi al-awwalin wal-akhirin.
Madad ya Rasula Allah, madad ya Sadati Ashabi Rasuli Allah, madad ya Mashayikhina, dastur Mawlana Sheikh Abdullah al-Fa'iz ad-Daghestani, Sheikh Muhammad Nazim al-Haqqani. Madad.
Tariqatuna as-suhbah wa al-khayru fil-jam'iyyah.
این پایه و اساس است.
در حدیث شریفی آمده است: «Innama al-ilmu bit-ta'allum wa innama al-hilmu bit-tahallum.»
انسان به خودی خود نمیتواند بیاموزد.
برای یادگیری، انسان به کسی نیاز دارد که به او آموزش دهد.
پیامبر ـ صلی الله علیه و سلم ـ بهترین آموزگار برای ماست.
آنچه او به ما آموخت، درسی بس بزرگ است؛ بهترین آموزه برای تمام بشریت.
پس از ۱۴۰۰ سال، اکنون شروع کردهاند به صحبت دربارهٔ حقوق بشر و حقوق حیوانات.
در حالی که پیامبر ـ صلی الله علیه و سلم ـ همهٔ اینها را از همان زمان به انسانها آموخته بود.
آن روزگار با امروز بسیار متفاوت بود.
مردم در آن زمان مانند کندههای چوب نتراشیده و خام زندگی میکردند.
و حالا سعی کنید به یک کندهٔ چوب یاد بدهید: «این کار را بکن، آن کار را نکن.»
پیامبر ـ صلی الله علیه و سلم ـ معلم راستین بود، الحمدلله.
او از علم الله تعلیم میداد.
آنچه انسان واقعاً به آن نیاز دارد و آنچه برای او سعادت واقعی میآورد، دقیقاً همان چیزی است که پیامبر ـ صلی الله علیه و سلم ـ آموخت.
امروزه خود را به زحمت و رنج میاندازند چون نمیخواهند از پیامبر ـ صلی الله علیه و سلم ـ پیروی کنند، و گمان هم میکنند که بهتر میدانند.
آنها نظامهای فراوانی ابداع کردند، اما هیچکدام کارساز نبود؛ برعکس، تنها به فاجعه ختم شد.
آنها سوسیالیسم، کاپیتالیسم و اومانیسم را پدید آوردند.
تمام اینها بیهوده و پوچ محض است.
زیرا از هرگونه آموزهٔ آسمانی بیبهرهاند.
از این رو، فایدهٔ همهٔ اینها روزبهروز کمتر میشود.
بهویژه امروزه به مردم اینگونه القا میکنند که هر کس هر کاری دلش خواست میتواند انجام دهد یا ندهد.
و وای اگر کسی مخالف آن سخنی بگوید؛ فوراً در برابرش موضع میگیرند.
آنها چیزهای بد را به مردم میآموزند، نه چیزهای خوب را.
به همین دلیل، این دانش هیچ ارزشی ندارد.
تنها علم الله است که فایدهٔ حقیقی میبخشد.
بسیاری از مردم فقط برای کسبوکار، شغل یا موقعیت شغلی آموزش میبینند.
میتوان اینها را آموخت، اما هرگز آن را علم واقعی و نیکو مپندارید.
انسان باید بتواند خوب را از بد تشخیص دهد.
نیکی آن چیزی است که پیامبر ـ صلی الله علیه و سلم ـ به ما آموخته است.
دانش بد آن چیزی است که او ناپسند شمرده است.
این تنها یک صحبت کوتاه است، اما همگان باید انشاءالله آن را آویزهٔ گوش کنند.
Share
الحمدلله، الله را برای این دیدار با اهل بیت سپاس میگوییم.
آنان به هر مکانی که در آن حضور یابند، برکت میآورند.
و الحمدلله: هرچند اینجا کشوری مسلمان نیست، اما اجازه میدهند مسلمانان در اینجا بدون هیچ مانعی به دینداری خود بپردازند.
بهویژه این نهاد: نقابت اشراف – نهادی که اهل بیت را ثبت و سرپرستی میکند.
حتی در بسیاری از کشورهای مسلمان نیز دیگر چنین چیزی وجود ندارد.
یا اینکه بسیاری از آنها به سادگی آن را برچیدهاند.
دیگر بهندرت میتوان چنین تشکیلاتی را یافت.
در حالی که این موضوع از بالاترین اهمیت برخوردار است.
در آخرین حکومت اسلامی، یعنی امپراتوری عثمانی، این نقابت اشراف جایگاهی بسیار والا داشت.
رئیس آن، نقیبالاشراف است – بزرگِ اشراف، یعنی اهل بیت.
به خاطر پیامبر (صلی الله علیه و سلم)، از روی محبت خالصانه به ایشان و برای تکریم شأن ایشان، آنان در حکومت اسلامی از احترامی کاملاً ویژه برخوردار بودند.
با اهل بیت با عمیقترین احترام برخورد میشد.
از این رو، الله نیز همواره پشتیبان آنان بود.
الله از آنان خشنود است و پیامبر (صلی الله علیه و سلم) از آنان رضایت دارد – دقیقاً به این دلیل که به خاطر پیامبر (صلی الله علیه و سلم) تا این حد برایشان حرمت قائلند.
و الله دربارهٔ پیامبر (صلی الله علیه و سلم) میفرماید: «وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ» (۲۱:۱۰۷).
الله ایشان را برای نجات بشریت، به عنوان رحمتی محض برای جهانیان فرستاد.
از این رو، هر کس که دارای دانشی راستین و درکی عمیق باشد، هر کسی را که به پیامبر (صلی الله علیه و سلم) منسوب است گرامی میدارد.
به همین دلیل، عثمانیها آخرین حکومت اسلامی بودند.
پس از آن، دیگر هیچ حکومت اسلامی وجود نداشت.
امروزه دیگر حتی یک کشور هم واقعاً اینگونه نیست.
ما خط پایانی کشیدهایم و دریافتهایم: دیگر حکومت اسلامی وجود ندارد.
چنین چیزی تنها در آن دوران، بیش از صد سال پیش وجود داشت.
از آن زمان به بعد، دیگر کمتر کسی چنین احترامی از خود نشان میدهد.
برخی حتی دیگر به خود پیامبر (صلی الله علیه و سلم) نیز احترامی نمیگذارند.
در مقابل، در زمان عثمانی دقیقاً به همین علت از چنین جایگاه ویژهای برخوردار بودند.
آنها حتی نظام قضایی خاص خود را داشتند.
آنها زندان مخصوص به خود را داشتند. کسی در امور اهل بیت دخالت نمیکرد، چرا که اگر خطایی رخ میداد، خودشان در میان خودشان آن را حلوفصل میکردند.
بنابراین، قاضیِ آنها از میان خودشان بود.
و خودشان قضاوت میکردند و آنچه را که لازم بود انجام میدادند.
با مردم عادی آمیخته نمیشدند؛ همواره با آنان بهصورت مجزا رفتار میشد.
و همهٔ اینها از روی احترام و تکریم عمیق نسبت به پیامبر (صلی الله علیه و سلم) بود.
زیرا عثمانیها مدافعان راستین پیامبر (صلی الله علیه و سلم) و اسلام حقیقی بودند.
و اسلام حقیقی چیست؟
پیروی از پیامبر (صلی الله علیه و سلم)، تکریم ایشان و همچنین گرامی داشتن خلفای چهارگانهشان، صحابه و اهل بیت.
پیش از هر چیز، صحابه و اهل بیت.
در میان صحابه نیز مراتب و درجات گوناگونی وجود دارد: در رأس، عشرهٔ مبشره (ده نفری که بشارت بهشت به آنها داده شد)، و به دنبال آنها یاران بدر و احد.
مرتبه و مقام همهٔ آنان بسیار فراتر از دیگران است.
و پس از آن، در بالاترین جایگاه، اهل بیت قرار دارند.
آنان والاترین کرامت و عزت را دارند.
به همین دلیل، در آن روزگار هنگام تولد هر نوزادی با دقت تمام بررسی میشد تا مشخص شود چه کسی واقعاً از نسل اهل بیت است.
نسبِ آنها را با دقت ثبت میکردند تا هرگز با دیگران آمیخته نشود.
زیرا افراد بسیاری به دروغ ادعا میکنند که از اهل بیت هستند.
اگر دلیلی و مدرکی بر آن نداشته باشند، ملعوناند.
پیامبر (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: هر کس به ناحق ادعا کند به این یا آن نسب تعلق دارد، در زمرهٔ ملعونان است.
به همین دلیل، مشخصات آنان بدون کموکاست ثبت میشد و با نام و نشان شناختهشده بودند.
و امروز، حکمت الهیِ الله بر این قرار گرفته که اوضاع به این صورت باشد.
هنگامی که مهدی (علیهالسلام) ظهور کند، همهچیز آشکار خواهد شد: آنچه حق است و آنچه باطل است.
بسیاری از چیزهایی که مردم درست میپنداشتند، نادرست از آب درخواهد آمد.
و بسیاری از چیزهایی که امروز حقیقت پنداشته میشود، در واقع گمراهی و اشتباه است.
این امر هم در امور دینی و هم در مسائل روزمره صدق میکند.
بسیاری از وقایع گذشته بر مردم پوشیده مانده است. اما در آن روزگار، کل تاریخ از سیدنا آدم (علیهالسلام) تا به امروز آشکار خواهد شد: چه اقوام و پیامبرانی زیستهاند، چه کسی در کجا میزیسته است – کدام پیامبر و کدامیک از اولیاءالله.
در زمان مهدی (علیهالسلام) همهچیز کاملاً روشن و آشکار خواهد بود.
از این رو مولانا شیخ میفرماید: هنگامی که مهدی (علیهالسلام) بیاید، تنها اجتهاد او معتبر خواهد بود – و نه هیچچیز دیگر.
همهٔ ما بیچونوچرا از او پیروی خواهیم کرد.
آنگاه دیگر کسی نخواهد توانست بگوید: «من حنفی هستم» یا «من شافعی هستم».
هر آنچه مهدی (علیهالسلام) حکم کند، از آن اطاعت خواهد شد.
همهٔ طریقتها نیز به او خواهند پیوست.
همگان پشت سر یک مرد متحد خواهند شد – پشت سر مهدی (علیهالسلام)، درست مانند آن روزگار در زمان پیامبر (صلی الله علیه و سلم).
زیرا در زمان پیامبر (صلی الله علیه و سلم)، بدون هیچ استثنایی همگان از پیامبر (صلی الله علیه و سلم) پیروی میکردند.
دقیقاً به همین شکل تکرار خواهد شد: کاملاً شفاف و بدون هیچگونه ابهام و سردرگمی.
هیچ تفرقهای در ایمان نخواهد بود: تنها اسلام ناب بر جای خواهد ماند، تنها مهدی (علیهالسلام).
به همین دلیل، در آن زمان انشاءالله حق از باطل جدا خواهد شد.
انشاءالله، الله ما را در زمرهٔ اهل حق و راستی قرار دهد.
الله به شما برکت دهد.
انشاءالله، الله به اهل بیت در اینجا و در سراسر جهان برکت عطا کند و آنان را محفوظ بدارد.
اهل بیت همواره از «اهل ابتلا» (آزمودهشدگان) بودهاند: آنان رنجهای سختی را متحمل شدند و بدین سبب درجهشان نزد الله پیوسته بالاتر رفت.
حتی سیدنا حسن و حسین به شهادت رسیدند.
از آن دوران تاکنون، آنان پیوسته سختیها و آزمونها را تاب آوردهاند.
انشاءالله، الله ما و آنان را حفظ فرماید تا توفیق درک دوران سیدنا مهدی (علیهالسلام) را داشته باشیم.
Share