Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، کسی است که به ما ادب واقعی و رفتار کامل را می‌آموزد. هر کس که از راه و سنت او پیروی کند، از جمله بندگانی است که مورد محبت الله قرار می‌گیرند. هر ویژگی اخلاقی پیامبر ما والا است و هر کاری که او انجام می‌داد، خوب و زیباست. این برای بشریت بسیار سودمند است. هیچ‌یک از اعمال او هرگز بی‌دلیل و حکمت نبوده است. «ما ینطق عن الهوی» (۵۳:۳) - همان‌طور که در قرآن آمده است: او از روی هوای نفس سخن نمی‌گوید. هر یک از اعمال او سنت است. این اعمال برای انسان‌ها به عنوان یک درس و الگویی کامل عمل می‌کند. امروزه کسانی هستند که می‌خواهند از او پیروی کنند و کسانی نیز هستند که این را رد می‌کنند. کسانی که آن را رد می‌کنند، از راه شیطان پیروی می‌کنند. آنها سنت را رد می‌کنند. آنها بر اساس تصورات خود روشی برای زندگی ابداع می‌کنند؛ و هنگامی که با سنت واقعی روبرو می‌شوند، آن را پس می‌زنند. بنابراین، اگر می‌خواهی بنده‌ای باشی که الله او را دوست دارد، تلاش کن تا در همه چیز از الگوی پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، پیروی کنی. در مورد سنت چنین است: اعمالی وجود دارند که به فراموشی سپرده شده‌اند و اعمالی که هنوز به آن‌ها عمل می‌شود. پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، فرمودند: «من احیا سنتی عند فساد امتی فله اجر شهید.» این بدان معناست: کسی که در دوران فساد و انحطاط، یک سنت فراموش شده را احیا کند - چیزهایی که بسیاری حتی دیگر نمی‌دانند که سنت هستند... ...و این را به مردم بیاموزد، پاداش و برکت صد شهید را دریافت می‌کند. بنابراین، ارتباط قلبی با پیامبرمان، بزرگترین نعمت است. ادای احترام و تکریم عمیق نسبت به ایشان، برای ما برکتی عظیم است. زیرا افراد زیادی هستند که اگرچه خود را مسلمان می‌نامند، اما ارزش واقعی برای او قائل نیستند. بسیاری هستند که از افراد گمراه پیروی می‌کنند - افرادی که به او احترام نمی‌گذارند، درباره او بد می‌گویند و از عظمت پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، غافل‌اند. اما کسانی که در راه او استوار می‌مانند، بندگانی هستند که الله واقعاً آنها را دوست دارد. الله به آنها پاداش فراوانی خواهد داد. راه آنها پر از نور خواهد بود و در دل‌هایشان نور، ایمان و آرامشی عمیق مستقر خواهد شد. اما کسی که در راه او نیست، دچار مشکل می‌شود؛ چنین افرادی فقط برای خود و دیگران اندوه به بار می‌آورند. آنها هرگز به آرامش درونی دست نمی‌یابند. قلب‌ها و چهره‌هایشان نشان از تاریکی دارد. تمام اعمال آنها به بدی ختم می‌شود. باشد که الله ما را از شر آنها حفظ کند. اما کسانی که پیامبر محبوب و مبارک ما، صلی الله علیه و سلم، را در ماه تولدش گرامی می‌دارند و مولود می‌خوانند، در راهی قرار دارند که مورد رضایت الله است. کسی که از ادای این احترام به او دریغ می‌ورزد، هر چقدر هم که درباره قرآن یا چیزهای دیگر دانش داشته باشد - او فقط از تصورات خود پیروی می‌کند و از راه راست منحرف شده است. باشد که الله ما را از این امر محفوظ بدارد. باشد که الله شفاعت پیامبرمان، صلی الله علیه و سلم، را نصیب همه ما بگرداند. باشد که او، ان‌شاءالله، هرگز ما را از راهش منحرف نسازد.

"Wa likulli qawmin haad" – «و برای هر قومی راهنمایی است.» (سوره رعد، ۱۳:۷). الله، متعال و قادر مطلق، قطعاً برای هر کس راهنمایی فرستاده است. منظور از این راهنما، هدایت پیامبران است؛ این پیامبران هستند که راه نشان داده شده توسط الله را نشان می‌دهند. از زمان آدم (علیه‌السلام)، پیامبران یکی پس از دیگری آمدند تا اینکه سرانجام پیامبر ما (صلی‌الله علیه و سلم) ظهور کردند. پس از آن، این اصحاب پیامبر و کسانی بودند که راه آنان را دنبال کردند و مردم را به سوی هدایت فرا خواندند. آنها وارثان پیامبر، وارثان محمد (صلی‌الله علیه و سلم) هستند. کسی که در این راه قدم می‌گذارد، انسان با برکتی است که دیگران را به راه راست الله دعوت می‌کند. بنابراین، جهان هرگز بدون آنها نخواهد بود. هفت‌تنان، چهل‌تنان، ابدال، اوتاد و اخیار – همه آنها ستون‌های معنوی این جهان هستند. پیامبر ما (صلی‌الله علیه و سلم) درباره آنها فرمودند: «Bihim tumtarun, bihim turzakun, bihim tunsarun.» این بدان معناست: «به برکت آنها باران می‌بارد.» «از طریق آنها روزی خود را دریافت می‌کنید.» «معیشت شما با وساطت آنها تأمین می‌شود.» «و پیروزی را نیز به لطف آنها به دست می‌آورید»، الله متعال چنین می‌فرماید. اینها شخصیت‌هایی هستند که باید همیشه در این جهان حضور داشته باشند. الله در حکمت خویش، این وظیفه معنوی در جهان را به آنها واگذار کرده است. به همین دلیل جهان هرگز از آنها خالی نیست. در آخرالزمان ممکن است این‌گونه نباشد، اما معمولاً این شخصیت‌ها باید حضور داشته باشند، زیرا همه چیز با وساطت آنها انجام می‌شود. امروزه برخی به آنها ارزشی نمی‌دهند و ادعا می‌کنند: «چنین چیزی وجود ندارد.» کسی که چنین چیزی می‌گوید ممکن است مسلمان باشد، اما مسلمانان جاهل زیادی وجود دارند. بنابراین باید به انسان‌هایی که در راه الله قرار دارند، احترام گذاشت و آنها را گرامی داشت. باید پیامبران را گرامی داشت. باید قدر و منزلت آنها را دانست، زیرا الله این نعمت‌ها را از طریق آنها به ما عطا می‌کند. و بزرگ‌ترین نعمت، همانا ایمان است. آنها فرستاده شدند تا انسان‌ها نیز واقعاً انسانی زندگی کنند. البته هر قومی ویژگی‌ها و رسوم خاص خود را دارد. برای اینکه در روز قیامت نتوانند بگویند: «ما از هیچ چیز خبر نداشتیم»، الله متعال برای همه راهنمایی فرستاده است. بنابراین، پیامبران فقط از اینجا، یعنی از خاورمیانه نیامده‌اند. پیامبرانی به تمام نقاط جهان فرستاده شدند. برای هدایت انسان‌ها، الله متعال برای آنها کتاب‌هایی نازل کرده یا وحی‌هایی فرستاده است. مسلماً همه از آن مطلع شده‌اند، اما انسان به سرعت به سوی تباهی متمایل می‌شود. او بسیار مستعد آن است که از نفس خود و شیطان پیروی کند. و بعداً ادعا می‌کنند: «هرگز در اینجا پیامبری نبوده است.» در حالی که قطعاً پیامبری آمده بود. اما به محض اینکه این پیامبر از دنیا می‌رود، آنها دین را تحریف می‌کنند و شروع به پرستش بت‌ها یا چیزهای ساخته و پرداخته خود می‌کنند. در زمان پیامبر موسی (علیه‌السلام)، بنی‌اسرائیل به تازگی جان خود را به سختی از چنگ فرعون نجات داده بودند. به محض اینکه از دریا عبور کردند، درخواست کردند: «برای ما بتی بساز تا بتوانیم آن را بپرستیم.» طبیعت انسان این‌گونه است. چه بنی‌اسرائیل باشند و چه دیگران – همه آنها فرزندان آدم هستند و همه مثل هم هستند. ذات آنها در همه به یک اندازه مستعد تباهی است. بنابراین باید بسیار هوشیار بود. نباید از راه حق منحرف شد. راه حق، همان راه پیامبران است. کسی که از این راه منحرف شود، نابود می‌گردد. ان‌شاءالله که الله همه ما را حفظ کند.

«در نیکوکاری و تقوای الله به یکدیگر یاری رسانید، اما در گناه و دشمنی به یکدیگر کمک نکنید.» (سوره مائده، آیه ۲) الله به شما فرمان می‌دهد که در انجام کارهای نیک از یکدیگر حمایت کنید. او به شما دستور می‌دهد که نیکی کنید. در انجام کارهای بد به یکدیگر کمک نکنید. الله می‌فرماید: «به هیچ وجه در کارهای بد به یکدیگر یاری نرسانید.» در کارهای نیک با هم متحد باشید. اگر کسی می‌خواهد کار بدی انجام دهد، او را از آن بازدارید و به او هشدار دهید. کار درست را به او نشان دهید و بگویید: «این اشتباه است، این درست نیست، نباید این کار را انجام داد.» این ماهیت دین اسلام است. اسلام پایه و اساس تمام مفاهیم و امور حقیقی است. در این دنیا سیستم‌های مختلفی ابداع می‌شوند، به این ادعا که به بشریت خدمت کنند. اما این خدماتِ ادعا شده، در واقعیت اصلاً خدمت نیستند. زیرا آن‌ها مفاهیم و عملکردهایی هستند که توسط انسان‌ها ابداع شده‌اند. از آنجایی که فاقد پایه و اساس معنوی هستند و بر مبنای دستورات الله قرار ندارند، کارایی ندارند. آن‌ها هرگز کار نخواهند کرد. به عنوان مثال، کمونیسم را ابداع کردند. سیستمی که ظاهراً برای این معرفی شد تا همه با هم متحد باشند و به یکدیگر کمک کنند. اما کمک کردن این‌گونه نیست! اموال، کار، خانه‌ها، زمین‌ها و کارخانه‌های مردم را از آن‌ها می‌گیرند. و این کار ظاهراً برای کمک به دیگران انجام می‌شود. بسیار خب، اما پس عدالت و حقوق در اینجا چه می‌شوند؟ این چیزی جز ظلم و ستم نیست. در اینجا اصلاً نمی‌توان از کار نیک صحبت کرد. اسلام کاملاً متفاوت است. اسلام می‌گوید: «به یکدیگر کمک کنید.» ثروتمند باید به فقیر کمک کند. چه از طریق صدقات مستحبی و چه از طریق زکات واجب. یا با دادن یک وام منصفانه و بدون بهره. کمک واقعی این‌گونه است. گرفتن اموال کسی با زور، با انسانیت و به خصوص با دین در تضاد است. به همین دلیل است که این سیستم فروپاشید. پس از آن چیزی به نام سرمایه‌داری روی کار آمد. در این سیستم ظاهراً قرار است به کسی که سخت کار می‌کند، پاداش داده شود. اما آن‌ها اوضاع را حتی بدتر از کمونیسم کردند. یک نفر پنج سنت درآمد دارد، و دولت می‌گوید: «تو باید ده سنت مالیات بدهی.» وقتی کسی فقط پنج سنت درآمد دارد، چگونه می‌توان شصت، هشتاد یا حتی درصد بیشتری مالیات از او طلب کرد؟ چگونه چنین چیزی ممکن است؟ در اینجاست که انسان از خود می‌پرسد: «چرا اصلاً باید کار کنم و به خود زحمت دهم؟ چه کار باید بکنم؟» بنابراین این هم هیچ نتیجه‌ای نداشت. دنیای امروز این‌گونه است. از آنجایی که تمام کشورهای غربی بر اساس این سیستم کار می‌کنند، مردم واقعاً حسرت بازگشت به کمونیسم را می‌خورند. زیرا در کمونیسم دست‌کم همه در یک قایق بودند. به هر حال، یک‌جوری می‌شد روزگار را گذراند. دولت کمک می‌کرد و برخی از مسئولیت‌ها را بر عهده می‌گرفت. هیچ‌کس نمی‌توانست هر کاری که دلش می‌خواهد انجام دهد، اما امروز اوضاع حتی افراطی‌تر است. این سیستم بسیار بدتر است. این سیستم مردم را سرکوب کرده و آن‌ها را از حقوقشان محروم می‌کند. و علاوه بر این، آن‌ها را سرزنش می‌کنند و مدعی می‌شوند: «ما که داریم به شما رسیدگی می‌کنیم.» این‌گونه کار پیش نمی‌رود. در اسلام، کسی که کار می‌کند سود می‌برد و زکات واجب خود را می‌پردازد. از این طریق، فرد نیازمند حمایت خود را به روشی حلال و عادلانه دریافت می‌کند. و الله به بخشنده به خاطر آن پاداش می‌دهد. تا به امروز سیستم‌های زیادی به بشریت تحمیل شده است. سوسیالیسم، کمونیسم، فاشیسم و غیره... یکی از دیگری بدتر بود. هیچ‌کدام از آن‌ها موفق نبودند. همه آن‌ها شکست خوردند. اکنون سیستم فعلی نیز در حال فروپاشی است؛ جهان به سوی همان نابودی پیش می‌رود. این سیستم‌ها هیچ سودی برای بشریت ندارند. تنها سیستم حقیقی همان است که الله تعیین کرده است: انسان تنها دو و نیم درصد از ثروت خود را به عنوان صدقه می‌پردازد. در سیستم‌های امروزی، مردم مبالغ هنگفتی را به عنوان مالیات می‌پردازند؛ ابعاد دقیق آن را فقط الله می‌داند. و سپس گفته می‌شود: «اقتصاد بهبود خواهد یافت، فلان و بهمان اتفاق خواهد افتاد.» اما هیچ اتفاقی نخواهد افتاد. با سیستمی که بشریت را تحت ستم قرار می‌دهد، مطلقاً هیچ‌چیزی بهتر نخواهد شد. تنها سیستم الله است که دوام دارد. این اسلام است که برای مردم برکت و گشایش می‌آورد. تنها سیستمی که توسط الله تعیین شده است، با موفقیت همراه است. هر چیز دیگری فقط به تباهی منجر می‌شود و صرفاً اتلاف وقت است. هیچ مفهوم دیگری موفق نیست، همه آن‌ها سیستم‌های شکست‌خورده‌ای هستند. در نهایت، همه آن‌ها خودبه‌خود نابود می‌شوند. درست مانند کمونیسم. کمونیسم با دخالت‌های خارجی سرنگون نشد. بلکه از درون فروپاشید. زمان آن فرا رسیده است، و پایان سیستم فعلی نیز دقیقاً به همین شکل خواهد بود. بشریت این را هم تجربه خواهد کرد. پس از آن، ان‌شاءالله، الله سیستم خودش را برقرار خواهد کرد؛ او سیدنا مهدی (علیه‌السلام) را خواهد فرستاد. قطعاً، آن نزدیک است، ان‌شاءالله.

پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، برای آخرت زندگی می‌کرد. به همین دلیل، هیچ مال و ثروت دنیوی را برای خود طلب نمی‌کرد. او همه چیز را می‌بخشید: اگر نیازمندی می‌آمد، به او می‌داد؛ اگر آشنایی می‌آمد، به او هدیه می‌داد. هنگامی که پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، رحلت فرمودند، بستر ایشان تنها از یک تشک پر شده از الیاف خرما و یک بالشت تشکیل می‌شد. در زمستان از یک پتوی پشمی استفاده می‌کرد و در تابستان به هر حال نیازی به آن نداشت. این در حالی بود که تمام جهان با تمام ثروتش در اختیار پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، قرار داشت. اما ایشان هیچ ارزشی برای آن قائل نبود. همه این‌ها صرفاً مادیات دنیوی هستند. به عنوان کسی که آخرت را می‌شناخت و مردم را درباره آن آموزش می‌داد، کاملاً طبیعی بود که پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، به آن‌ها ارزشی ندهد. اگر او یک انسان معمولی بود، طوری به دنبال چیزهای دنیوی حرص می‌ورزید که گویی تا ابد زنده خواهد ماند. او همواره سعی می‌کرد آن‌ها را احتکار کند و بر دارایی خود بیفزاید. و این در حالی بود که به هر حال همه چیز در اختیار پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، قرار داشت. حتی زمانی که پس از آن همه رنج در مکه به مدینه هجرت کرد، از لشکرکشی‌ها و نبردهای متعدد، غنائم جنگی زیادی نصیب پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، شد. اما ایشان همواره آن‌ها را به طور کامل و بدون باقی گذاشتن چیزی توزیع می‌کرد. البته همسران ایشان گاهی اوقات – همان‌طور که کاملاً اقتضای طبیعت انسانی است – کمی تحت تأثیر نفس خود قرار می‌گرفتند. هنگامی که همسران دیگر صحابه را می‌دیدند، نوعی حسادت در آن‌ها به وجود می‌آمد. آن‌ها سهم خود را از غنائم دریافت کرده بودند، لباس‌های نو پوشیده بودند و خوردنی و نوشیدنی فراوانی داشتند. در پی آن، آن‌ها پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، را کمی سرزنش کرده و گفتند: «کاش ما هم همان امکانات آن‌ها را داشتیم.» با این حال، شخصیت پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، با ما تفاوت داشت: او هرگز صدایش را بالا نمی‌برد و بر سر کسی فریاد نمی‌کشید. در چنین موقعیت‌هایی، او فقط آزرده‌خاطر می‌شد، سکوت می‌کرد و گوشه‌گیر می‌شد. هنگامی که این سخنان را شنید، پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، بسیار اندوهگین شد و از آنان کناره گرفت. او یک اتاق خصوصی داشت که کمی بالاتر قرار داشت. به آنجا رفت، در انزوا فرو رفت و با هیچ یک از همسرانش صحبت نکرد. پس از آن، این آیه شریف نازل شد: «ای همسران پیامبر!» «اگر خواهان مال و ثروت دنیوی هستید، بیایید. من آنچه می‌خواهید به شما می‌دهم، اما پس از آن راهمان را از هم جدا می‌کنیم.» «شما آزاد هستید که به نیکی از هم جدا شوید و به راه خود بروید.» «اما اگر خواهان الله (عز و جل) و فرستاده گرامی‌اش – سلطان عالمیان – هستید، پس در کنار او خواهید ماند.» «شما بین این دو گزینه حق انتخاب دارید.» پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، فرمودند: «آنچه را که می‌خواهید انتخاب کنید. اگر دنیا را می‌خواهید، هر چقدر بخواهید از آن به شما می‌دهم. اما هر دو با هم ممکن نیست – باید تصمیم بگیرید.» البته این وضعیت کاملاً و به طور خاص برای آن‌ها صدق می‌کرد. آن‌ها از اشتباه خود عمیقاً پشیمان شدند و دریافتند که مال و ثروت دنیوی در مقایسه با آخرت کاملاً بی‌ارزش است. آن‌ها با پشیمانی فراوان همگی نزد پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، آمدند و گفتند: «ما این دنیا را نمی‌خواهیم؛ ما الله (عز و جل) و تو را می‌خواهیم.» این رویداد برای ما انسان‌ها درس بزرگی است. البته تا زمانی که انسان هرگز آخرت را فراموش نکند، می‌تواند مال و ثروت دنیوی به دست آورد. زیرا آخرت مهم‌ترین چیز است. تو می‌توانی در این دنیا نیز هر چقدر که می‌خواهی درآمد داشته باشی، به شرطی که از راه مجاز (حلال) باشد و حقوق دیگران و همچنین وظایف خود را رعایت کنی. با این حال، عشق به الله (عز و جل) و پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، باید بالاتر از هر چیزی باشد. نباید اجازه دهی دنیا به قلبت وارد شود؛ در آنجا فقط باید عشق به الله و فرستاده‌اش ساکن باشد. تو نباید حتی کوچک‌ترین فضایی در قلبت به مادیات دنیوی اختصاص دهی. حتی اگر تمام دنیا متعلق به تو بود، باز هم نباید چیزی در این زمینه تغییر کند. اما اگر تقریباً هیچ چیزی نداری، ولی قلبت پر از خواسته‌های دنیوی است، و در عین حال ادعا می‌کنی: «من الله و پیامبر را دوست دارم»، پس این صادقانه نیست. همان‌طور که گفته شد: مهم‌ترین چیز این است که آخرت را فراموش نکنیم. انسان باید درک کند که ثروت دنیوی دستاورد شخصی نیست، بلکه لطف و نعمتی از جانب الله است. پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، در این زمینه بزرگ‌ترین الگوی ماست. هر کس راه او را دنبال کند، هم در دنیا و هم در آخرت سعادتمند خواهد شد. او از زندگی خود راضی خواهد بود و همواره شکر الله را به جا خواهد آورد. باشد که الله نعمت‌های شگفت‌انگیز خود را از ما دریغ نکند. ان‌شاءالله که او همه ما را از جمله بخشندگان قرار دهد؛ باشد که الله به ما نیز به فراوانی عطا فرماید. خزانه‌های الله پایان‌ناپذیرند، و ثروت‌های او هرگز تمام نمی‌شوند. شکر و سپاس مخصوص الله است.

انسان می‌خواهد با فرد قوی همراه باشد. او می‌خواهد با قوی‌ترین همراه باشد. اگر دولت قدرتمندی وجود داشته باشد، انسان در آنجا به دنبال کمک می‌گردد. این در طبیعت انسان است. او معتقد است که اگر قوی باشد، می‌تواند از خودش محافظت کند. اما در این میان به قوی‌ترینِ قوی‌ها فکر نمی‌کند. قوی‌ترین، الله عز و جل است. زیرا قدرت حقیقی تنها در دست اوست. هرچه او بخواهد همان می‌شود؛ و هرچه او نخواهد، اتفاق نمی‌افتد. الله عز و جل در قرآن می‌فرماید: «و ما ذلک علی الله بعزیز»، به این معنا که: «و این کار بر الله به هیچ وجه دشوار نیست.» (۱۴:۲۰) هیچ چیز برای الله عز و جل دشوار نیست. هیچ چیز و هیچ کس نمی‌تواند با او مخالفت کند. به ویژه هیچ دولت یا انسانی: حتی اگر تمام دنیا و همه مخلوقات علیه او متحد شوند، قدرت آن‌ها در برابر عظمت و قدرت الله عز و جل حتی مانند هوا هم نخواهد بود – بلکه یک هیچِ مطلق خواهد بود. بنابراین یک انسان عاقل، اگر می‌خواهد در کنار قوی‌ترین باشد، باید در جبهه الله عز و جل بایستد. در برابر الله عز و جل سرکشی نکن. الله هر روز چیزهای جدیدی به ما نشان می‌دهد. همان‌طور که کسانی که در گذشته در برابر الله ایستادند نابود شدند، امروز نیز نابود خواهند شد. آن‌ها هرگز نمی‌توانند در برابر الله پیروز شوند. در این نبرد نمی‌توان پیروز شد. انسانی که خود را فریب می‌دهد و فکر می‌کند با پناه بردن به دیگران می‌تواند خود را نجات دهد، هیچ نجاتی نخواهد یافت. تنها کسی که در کنار الله عز و جل بایستد نجات خواهد یافت. هیچ راه فرار دیگری وجود ندارد. نه در این دنیا و نه در آخرت، هیچ جایی وجود ندارد که بتوانی از دست الله به آنجا بگریزی. اصلاً به کجا می‌خواهی فرار کنی؟ در برابر الله عز و جل، چه در سوراخی در زمین پنهان شوی، چه به کوهی پناه ببری، یا خود را پشت سلاح‌ها مخفی کنی، هیچ‌کدام تو را نجات نخواهد داد. نجات حقیقی تنها در این است که از الله بترسی و در کنار او بایستی. و نه هیچ چیز دیگر. زیرا شیطان انسان‌ها را گمراه می‌کند. انسان‌ها با خود می‌گویند: «ما باهوش هستیم، ما تمام این ابزارها و دستگاه‌ها را اختراع کرده‌ایم، این و آن را ساخته‌ایم – حتی ماشین‌هایی که از ما باهوش‌ترند.» بنابراین، انسان‌هایی که فکر می‌کنند: «هیچ اتفاقی برای ما نخواهد افتاد»، بزرگ‌ترین اشتباه و مرگ‌بارترین خطای ممکن را مرتکب می‌شوند. زیرا این ماشین‌ها نه به تو زندگی می‌بخشند و نه روح می‌دهند، و تو را نیز نجات نخواهند داد. هنگامی که اراده الله تجلی یابد، او همه چیز را از بین خواهد برد. او هیچ چیزی باقی نخواهد گذاشت. در برابر قدرت الله عز و جل، نه فرد باهوش و نه فرد نادان، نه فرد زیاده‌رو، و نه ظالم و مظلوم هیچ دوامی نخواهند داشت. به همین دلیل ما به همه انسان‌ها ندا می‌دهیم: به سوی الله عز و جل بازگردید. این الله است که شما را از عدم آفریده است. مادر و پدرت تو را نیافریده‌اند، بلکه الله تو را آفریده است. برخی انسان‌های بسیار بی‌خرد وجود دارند. آن‌ها از دست والدینشان عصبانی می‌شوند و فریاد می‌زنند: «چرا مرا به این دنیا آوردید؟» پناه بر الله – چنین کسی یک الاغ مطلق است، و منظورم دقیقاً همان حیوان چهارپاست. تو اگرچه از طریق والدینت، اما در نهایت با اراده الله به دنیا آمده‌ای. روح تو، بدن تو – همه چیز با فرمان الله به وجود آمده است. اگر بایستی و چنین سخنان احمقانه‌ای به زبان بیاوری، تنها خودت را در بدبختی بزرگ‌تری غرق می‌کنی. انسان باید به این موضوع آگاه باشد. همه ما متعلق به الله هستیم. ما باید دعا کنیم: «باشد که الله ما را از بندگان محبوب خود قرار دهد.» الله ما را از اینکه جزو کسانی باشیم که با او مخالفت می‌کنند حفظ کند و ما را از آن‌ها دور نگه دارد. حتی مقایسه یک قدرت دیگر با عظمت الله عز و جل، گناه و بی‌احترامی است. سپس افرادی پیدا می‌شوند و کاملاً بی‌ملاحظه رفتار می‌کنند. آن‌ها در برابر الله سرکشی می‌کنند و ادعا می‌کنند: «من ملحد هستم، من این هستم، من آن هستم.» اما با کوچک‌ترین اتفاقی – اگر فقط یک جسد ببینند – از ترس خودشان را خیس می‌کنند. با این حال سعی می‌کنند در برابر الله لجاجت کنند. بنابراین ما در جامعه‌ای با چنین افراد متزلزل و بی‌خردی زندگی می‌کنیم. الله ما را از اینکه شبیه آن‌ها شویم حفظ کند و الله آن‌ها را هدایت نماید. آن‌ها نباید با الله مخالفت کنند. خشم الله بسیار عظیم است. هیچ چیز و هیچ قدرتی نمی‌تواند در برابر او پابرجا بماند. الله ما را محافظت کند. ان‌شاءالله که همیشه در کنار او و در مسیر او بمانیم. الله با قدرت خود به ما قدرت معنوی نیز عطا فرماید. باشد که او به ما آرامش درونی ببخشد و ما را، ان‌شاءالله، وسیله‌ای برای هدایت انسان‌ها قرار دهد.

در قرآن مجید، الله متعال انسان‌هایی را که صادق و مخلص هستند و بر سر عهد و پیمان خود می‌ایستند، ستایش می‌کند. در مقابل، او کسانی را که به عهد خود وفا نمی‌کنند، منافق می‌نامد. منافقان انواع مختلفی دارند. منافقانی هستند که اصلاً مسلمان نیستند، اما خود را مسلمان جا می‌زنند. امروزه از این دسته افراد زیاد وجود ندارند؛ زیرا امروزه کسی که بی‌ایمان است، به سادگی می‌گوید: «من بی‌ایمانم» و دیگر نیازی به پنهان کردن خود ندارد. اما نوع دیگر، کسانی هستند که به عهد خود وفا نمی‌کنند. آن‌ها جزء انسان‌هایی که الله متعال دوستشان دارد نیستند؛ آن‌ها از راه راست منحرف شده‌اند و به دیگران آسیب می‌رسانند. الله متعال می‌فرماید که اگر توبه نکنند، پایان شومی در انتظار آن‌هاست. اما اگر خالصانه توبه کنند، به ما خبر می‌دهد که آن‌ها را می‌بخشد - حتی اگر بزرگ‌ترین و بی‌شمارترین گناهان را مرتکب شده باشند. او بسیار آمرزنده و مهربان است، بخشش او بی‌کران است. یک انسان ممکن است ببخشد، اما اغلب چیزی در درونش باقی می‌ماند. اما الله متعال انسان توبه‌کننده را چنان کامل می‌بخشد که کوچک‌ترین اثری از گناه باقی نمی‌ماند. هنگامی که انسانی توبه می‌کند، تمام این گناهان به طور کامل از او محو می‌شوند. پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) در حدیث شریفی که نقل کردیم می‌فرماید: «بیشترین چیزی که بر امتم از آن می‌ترسم، منافقان زبانی هستند که دقیقاً می‌دانند چگونه از کلمات خود استفاده کنند.» زیرا آن‌ها حق را باطل و باطل را حق جلوه می‌دهند. و اگر مردم از آن‌ها پیروی کنند - الله ما را از آن حفظ کند - فتنه و تفرقه بزرگی به پا می‌کنند. آن‌ها نه تنها تفرقه ایجاد می‌کنند، بلکه آخرت این افراد را نیز نابود کرده و آن‌ها را به ورطه هلاکت می‌کشانند. برای این منافقان در دنیا و آخرت پایان بسیار بدتری در پیش است. به همین دلیل پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) هشدار می‌دهد: «از این دسته منافقان بر حذر باشید.» مردم با خود فکر می‌کنند: «آه، این مرد چقدر زیبا سخن می‌گوید، او درباره دین و ایمان حرف می‌زند.» اما منافق از این فرصت استفاده می‌کند تا در میان کلمات زیبایش، نظرات باطل را به صورت هدفمند بگنجاند و به این ترتیب عقیده مردم را فاسد کند. چنین منافقانی آسیب عظیمی وارد می‌کنند. دقیقاً همین نوع افراد هستند که تمام جهان اسلام را به نابودی می‌کشانند. متأسفانه از این نوع منافقان بسیار زیاد هستند. این پدیده در اواخر دوران امپراتوری عثمانی بیشتر رخ داد. در آن زمان، سلطان عبدالحمید خان مرحوم دستور داد کتاب‌های علم‌الحال (کتاب‌های آموزشی) نوشته شود. این کتاب‌ها به دقت توضیح می‌دادند که مسلمانان - یعنی اهل سنت و جماعت - باید به چه اصولی اعتقاد داشته باشند و چه چیزی در دین درست یا غلط است. کسی که این اصول را بپذیرد، از اهل سنت است و مسلمان می‌باشد. اگر به گروه دیگری تعلق داری، پس در گروه خودت بمان. در میان جامعه نفوذ نکن، خود را پنهان نکن و تفرقه نینداز. اگر با این راه موافق نیستی و به دین یا مذهب دیگری تعلق داری، آن را آشکارا بیان کن. اما اگر این راه را می‌پذیری، نباید از این خط روشن خارج شوی. انحراف از این راه به فتنه منجر می‌شود. بلافاصله پس از سقوط عثمانی‌ها این ناآرامی‌ها آغاز شد. از صد سال پیش تاکنون این تفرقه کاهش نیافته است؛ متأسفانه همواره در حال بزرگ‌تر شدن است و تا امروز ادامه دارد. چرا؟ زیرا آن‌ها می‌توانند مردم را فریب دهند. با وسوسه‌های خود، بذر شک را در دل مردم می‌کارند و به آن‌ها القا می‌کنند: «این راه اشتباه است.» در حالی که این راهی است که قرن‌ها - از زمان پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) - پیموده شده است. تمام علما، شیوخ، اولیا و صحابه این راه را رفته‌اند. آیا فکر می‌کنی اکنون تو تنها کسی هستی که همه چیز را بهتر می‌دانی؟ این طرز فکر از سوی شیطان به تو القا شده است؛ این یک تفکر شیطانی است که تنها هدفش ایجاد تفرقه است. به همین دلیل، وضعیت در گذشته، در زمان آخرین دولت اسلامی - یعنی عثمانی‌ها - کاملاً متفاوت بود. بدون خلیفه نمی‌توان از یک دولت اسلامی سخن گفت. متأسفانه در حال حاضر این امر در دست ما نیست، اما حقیقت باید گفته شود. آن‌ها با کلمات فریبنده، نوشته‌ها و دسیسه‌های خود، همه را فریب داده‌اند. با تحریک همان شیاطینی که پیش‌تر امپراتوری عثمانی را نابود کردند، جهان اسلام را دچار انشعاب و چنددستگی کرده‌اند. اما این برایشان کافی نیست: آن‌ها تا زمانی که اسلام را به طور کامل از روی زمین محو نکنند، آرام نخواهند گرفت. اما با اذن الله، اسلام هرگز نابود نخواهد شد؛ چیزی که واقعاً نابود خواهد شد، کفر است، ان‌شاءالله. وعده الله حقیقت مطلق است، کلام الله حق است؛ اسلام با اذن الله در سراسر جهان گسترش خواهد یافت. منافقان هر چقدر هم که می‌خواهند تلاش کنند. مهم‌ترین چیز این است که به حرف‌هایشان اعتماد نکنید؛ زیرا هر آنچه می‌خواهند به شما القا کنند، چیزی جز دروغ و باطل نیست.

يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ (5:67) الله عز و جل به پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، فرمان داد تا تمام آنچه را که به او نازل کرده است، به مردم ابلاغ کند و برساند. و او نیز آن را به مردم ابلاغ کرد. بسیاری از این طریق به هدایت دست یافتند. مردم از تاریکی، از آن دوران تاریک، به سوی نور آمدند. به واسطه اسلام، از طریق نور اسلام، تمام جهان روشن شد، الحمدلله. با نور پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، و نور اسلام، هر گوشه از جهان روشن شد. بزرگ‌ترین نور آن است که سرچشمه‌اش در نور الله است – یعنی نور اسلام. بنابراین، این نور راهنمایی برای هدایت است؛ برای مردم نیکی و زیبایی به ارمغان می‌آورد. اگر مردم این راه را در پیش می‌گرفتند، نه جنگی بود و نه نزاعی، و نه هرج و مرج مطلقی رخ می‌داد. اما دنیا این‌گونه است؛ شیطان مردم را به جان هم می‌اندازد، یعنی آن‌ها را از راه منحرف می‌کند. با این حال، مهم‌ترین چیز ماندن در این راه راست است. دیگران نیز از خود می‌پرسند: «چگونه ممکن است؟ چه باید بکنیم؟» دقیقاً همین راهی است که الله عز و جل به ما نشان داده است. بیایید و در این راه قدم بگذارید. بیایید همه با هم به بهشت برویم. «والله یدعو إلی دار السلام.» «و الله به سرای صلح و آرامش، بهشت، دعوت می‌کند.» (۱۰:۲۵). الله همه را به آن دعوت می‌کند. و مکانی که به آن دعوت می‌شوید، مکانی بسیار زیباست. زیرا دو مکان وجود دارد: مکانی که انسان بدون دعوت به آنجا می‌رود – پناه بر الله؛ مکانی وحشتناک، جهنم... و سپس بهشت است. به آنجا فقط با دعوت می‌توان رسید. الله همه را دعوت می‌کند. اما برخی می‌گویند: «نه، ما این را نمی‌خواهیم. ما می‌خواهیم به جایی برویم که نیاز به دعوت ندارد. آن آسان‌تر است، نیازی به تلاش نداریم، ترجیح می‌دهیم تنبل باشیم. آن‌ها می‌گویند: «این انتخاب ماست.» در نهایت هرکس باید خودش برای خودش تصمیم بگیرد. اما نشان دادن راه راست به کسی که به دنبال آن است، کار بسیار زیبایی است. زیرا پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، فرمودند: «اگر حتی یک نفر به واسطه تو هدایت یابد، برای تو بهتر از تمام دنیا و هر آنچه در آن است خواهد بود.» این از هر چیز دیگری در دنیا بهتر است. الحمدلله، برادران ایمانی ما در همه‌جا حضور دارند؛ افراد زیادی می‌آیند و این را می‌بینند. ان‌شاءالله که این یک دعوت زیبا برای آن‌ها باشد، و آن‌ها الگوی خوبی برایشان باشند. آن‌ها واقعاً تمام تلاش خود را می‌کنند تا مردم را به این راه زیبا دعوت کنند. الحمدلله، برخی از ما نیز به آنجا سفر می‌کنیم. در آفریقای جنوبی ما شامل افندی، پدرش و برادران ایمانی را داریم. الحمدلله، آن‌ها وسیله‌ای شدند تا صدها هزار نفر اسلام بیاورند. این خدمت نصیب آن‌ها شد. آن‌ها اجازه یافتند که وسیله‌ای برای هدایت مردم باشند. مردمی که کاملاً از راه منحرف شده بودند، با یاری الله عز و جل و برکت مولانا شیخ ناظم به اسلام می‌گرایند. صدها و هزاران نفر می‌پیوندند. و آن‌ها اسلام را به شیوه‌ای بسیار شگفت‌انگیز می‌پذیرند. زیرا سال‌ها در دست کافران حتی با آن‌ها مانند یک انسان رفتار نمی‌شد. آن‌ها همیشه فقط ظلم دیده‌اند. اکنون وقتی این راه زیبای الله عز و جل را می‌بینند، عمیقاً تحت تأثیر قرار می‌گیرند و روحشان بالاخره آرامش می‌یابد. بنابراین آن‌ها نیز در این راه قدم می‌گذارند. الحمدلله، این خدمت عظیمی است. الله عز و جل به رنگ پوست، زبان یا اصالت نگاه نمی‌کند؛ هرکس که در راه او قدم بگذارد، به سعادت واقعی دست می‌یابد. انسان به بنده‌ای محبوب برای الله تبدیل می‌شود، دقیقاً همان بنده‌ای که الله می‌خواهد. به همین دلیل، اصالت و زبان اصلاً هیچ اهمیتی ندارند. آنچه واقعاً اهمیت دارد، تقرب به الله است. آن ترس و تقوا نسبت به الله عز و جل است. این به معنای پیروی از راه الله عز و جل است. و به معنای دوست داشتن پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، است. این نیز از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. در این راه آن‌ها نه تنها اسلام را می‌پذیرند، بلکه آن را در شکل واقعی‌اش می‌شناسند. دقیقاً همین اسلام ناب است که مستقیماً به راه پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، بازمی‌گردد. سایر گروه‌ها فقط آنچه را که خودشان در سر می‌پرورانند، انجام می‌دهند. آن‌ها چیزهایی را ابداع می‌کنند که مطلقاً در دین، در اسلام، جایی ندارند. و سپس این را به عنوان اسلام و مسلمان بودن به مردم می‌فروشند. الحمدلله، الله از آن‌ها راضی باشد که نه تنها مسلمان می‌شوند، بلکه از راه حقیقی پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، راه حقیقی اسلامی، نیز پیروی می‌کنند. طریقت به هر حال هسته حقیقی شریعت است. هرکس در این راه قدم بگذارد، با اذن الله هرگز گمراه نخواهد شد. ان‌شاءالله، الله از همه شما راضی باشد.

«کل حال یزول.» هر وضعیتی گذراست، هیچ‌چیز تا ابد دوام نمی‌آورد. در زندگی یک انسان اتفاقات بسیار متفاوتی رخ می‌دهد. انسان نوزاد است، کودک می‌شود، سپس نوجوان؛ این روند طبیعی امور است. سرانجام انسان پیر می‌شود و از دنیا می‌رود. بنابراین شرایط زندگی انسان در هر مرحله‌ای متفاوت است. هیچ‌چیزی نیست که تغییر نکند. همه‌چیز در این دنیا دستخوش تغییر است. فریب این را نخورید که چیزی پایدار به نظر می‌رسد. تغییر به‌طور اجتناب‌ناپذیری رخ می‌دهد. تنها کسی که جاودانه و تغییرناپذیر باقی می‌ماند، الله، عز و جل است. بنابراین، انسان‌ها نباید از شرایط زندگی خود شکایت کنند. زیرا هیچ وضعیتی در زندگی تا ابد ادامه ندارد؛ زمان‌های سختی و زمان‌های آسایش وجود دارد. مهم‌ترین چیز این است که راه راست را پیدا کرده و از آن پیروی کنیم - راه الله. استوار و ثابت‌قدم ماندن در این راه، نعمتی بزرگ و فضیلتی عظیم است. کسی که به این دست یافته، دیگر به هیچ‌چیز دیگری نیاز ندارد. زیرا، همان‌طور که گفته شد، کمتر کسی پیدا می‌شود که کاملاً از وضعیت خود راضی باشد. دائماً گفته می‌شود: «من باید این کار را بکنم، باید آن را تغییر دهم.» اگر می‌خواهی چیزی را برای خدمت به دین و جلب رضایت الله تغییر دهی، این کار را بکن. اما هیچ‌چیز را صرفاً از روی هوس تغییر نده، با این بهانه که: «حوصله‌ام سر رفته است، جای دیگری می‌روم.» اگر در جایی که هستی در آرامش زندگی می‌کنی، دلیلی وجود ندارد که به دنبال چیز دیگری باشی یا به جای دیگری بروی. اگر الله روزی تو را تضمین کرده و حالت خوب است، همین کاملاً کافی است. تغییر ساختارهای عادت‌شده هرگز آسان نیست. اگر الله به تو نیکی عطا کرده و هیچ کمبودی نداری، بهترین کار این است که قناعت پیشه کنی، در همان‌جا بمانی و ایمانت را محکم حفظ کنی. اما اگر از سختی‌های بزرگی رنج می‌بری، مسلماً می‌توانی در جای دیگری به دنبال روزی خود باشی. چنین موقعیت‌های انسانی در زندگی بسیار زیاد رخ می‌دهند. گاهی اوقات انسان‌ها کارهایی انجام می‌دهند که بعداً پشیمان می‌شوند. آن‌ها می‌خواهند آن را به حالت اول برگردانند، اما معمولاً دیگر خیلی دیر شده است، یا همه‌چیز از قبل تغییر کرده است. آن‌گاه دیگر ممکن نیست. به همین دلیل، گذراندن این زندگی در آرامش، یک نعمت است. پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، فرمودند: «بی‌دلیل به دنبال سختی‌ها نباشید.» رنج و گرفتاری را به سوی خود فرا نخوانید. اگر از وضعیت خود راضی هستید، پس از زندگی خود لذت ببرید. به عبارت دیگر: الله را شکر کنید. تا نعمت‌های او برای شما باقی بماند. داشتن یک زندگی مستقل، بدون آسیب رساندن به ایمان خود، یک نعمت بزرگ است. همان‌طور که گفته شد، همه‌چیز در حال تغییر مداوم است. اما با شکرگزاری، نعمت‌ها حفظ می‌شوند. همیشه شکرگزار باش. تو باید بگویی: «درآمد من، کار من، خانواده‌ام - همه‌چیز خوب است. ستایش مخصوص الله است! الله ما را از این وضعیت خوب به زیر نکشد و نعمت‌هایش را برای ما حفظ فرماید.» زیرا اگر شکرگزار نباشید، این نعمت ممکن است دوباره از دست شما برود. وقتی انسان نعمتی را از دست داد، پیدا کردن دوباره آن دشوار است. الله ما را از آن حفظ کند. الله به ما استقامت عطا فرماید. باشد که وضعیت خوب ما به سمت منفی تغییر نکند. ان‌شاءالله که عشق ما به الله، عز و جل، و به پیامبرمان، صلی الله علیه و سلم، تزلزل‌ناپذیر بماند. باشد که جاودانه بماند. به احترام این روزهای مبارک و به احترام میلاد پیامبرمان، صلی الله علیه و سلم، الله ما را از امتحانات سخت در امان بدارد. ان‌شاءالله که در راه خود تا ابد استوار خواهیم ماند.

روزی مبارک که در آن پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) به دنیا آمد. حدود ۱۵۰۰ سال پیش، پیامبر ما این جهان را مزین کردند. از آن روز، مردمان آن زمان بخشی از جامعه پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) و در نتیجه امت محمد شدند. الله به عنوان بزرگترین هدیه، پیامبرمان (صلی الله علیه و سلم) را برای ما فرستاد. بخشی از امت ایشان بودن نیز یک نعمت بزرگ است. رد کردن ایشان حماقت محض است. ما از الله سپاسگزاریم که امروز در اینجا گرد هم آمده‌ایم. برای به دست آوردن خشنودی الله و از روی عشق به پیامبر... ماشاءالله، هوای امروز اینجا به شدت یادآور شهر منور مدینه است. کمی بیش از حد گرم است، اما زیباست. حال و هوای بسیار خاصی دارد. هر چیزی جنبه‌های خوب خود را دارد. برای این جنبه‌های خوب، حمد و سپاس مخصوص الله است. همه چیز از بهترین جنبه‌اش به ما نشان داده می‌شود. هر اتفاقی که بیفتد یا هر کاری که انجام دهیم – تا زمانی که در راه رضای الله باشد، در همه چیز خیری وجود دارد. مهم نیست چقدر غم و اندوه از بیرون بر ما اثر بگذارد: برای کسانی که راه پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) را دنبال می‌کنند، ان‌شاءالله هیچ سختی واقعی وجود نخواهد داشت. زیرا در پس آن، خشنودی الله و عشق به او قرار دارد. وقتی این عشق به وجود بیاید، دیگر هیچ چیز نمی‌تواند آسیب جدی به ما برساند. بزرگترین هدیه این است: اگر الله عشق به خودش و پیامبرمان (صلی الله علیه و سلم) را در قلب‌های ما قرار داده باشد، هر چیز دیگری بی‌اهمیت است. این مهم‌ترین چیز است. این گرانبهاترین چیز است. اگر الله با اذن خود این هدیه گرانبها را به ما عطا کند، ان‌شاءالله برای همیشه در قلب‌های ما می‌ماند و هرگز از بین نمی‌رود. زیرا این مهم‌ترین دعایی است که می‌توان به زبان آورد. مهم‌تر از خوردن، نوشیدن یا رهایی از غم‌ها، دعا برای این است که قلب ما سرشار از این عشق شود. دعا برای اینکه این عشق هرگز کاهش نیابد، بلکه پیوسته رشد کند – درخواست چنین چیزی، بزرگترین فضیلت است. کسی که در راه الله قرار دارد، این راه را نیز دنبال می‌کند و احترام و خشیت لازم را به او نشان می‌دهد. باید درست همانطور که او می‌خواهد، زندگی خود را وقف راه پیامبر مبارک ما (صلی الله علیه و سلم) کرد. از راه او منحرف نشو. برای دیگران الگوی بدی نباش. اجازه دادن به مردم برای اینکه بگویند: «به این شخص نگاه کن، ادعا می‌کند در راه پیامبر است، اما ببین چه کارها که نمی‌کند!» – این بدترین چیز ممکن است. الله ما را از این امر در امان بدارد. باشد که این راه پناهگاه ما باشد. بیایید از راه راست منحرف نشویم. زیرا کسی که از راه منحرف شود، نابود می‌گردد. مهم نیست چه ثروت‌های دنیوی به تو پیشنهاد می‌شود: آن‌ها را رد کن! در ایمان خود هیچ‌گونه سازشی نکن. در عشق به الله و به پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) نباید هیچ‌گونه کوتاه آمدنی وجود داشته باشد. اگر انسان به چنین سازش‌هایی عادت کند – کمی اینجا، کمی آنجا – در نهایت نه ایمانی باقی می‌ماند و نه اسلامی. بنابراین این مهم‌ترین چیز است: راه پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم)، راه طریقت، راه مذاهب و راه اسلام. هیچ چیز باارزش‌تری در جهان وجود ندارد. حتی اگر تمام دنیا را به تو پیشنهاد دهند و بخواهند: «این راه را ترک کن، از ایمانت دست بردار» – بله، حتی برای کوچکترین منافع دنیوی: هرگز فریب نخور! به هیچ وجه زیر بار آن نرو. هرگز سازش‌های بیجا و نادرست نکن. با هر کوتاه آمدن، فقط پایین‌تر می‌روی و در نهایت نابود می‌شوی. و بدترین نابودی این است که آخرت خود را از دست بدهی. آخرت خود را برای منافع زودگذر دنیوی به خطر نیندازید. زیرا هر چیز دنیوی فانی است. در حالی که آنچه جاودان می‌ماند، پاداش در آخرت است. اگر آخرتت را فدای سودهای دنیوی کنی – بعداً چگونه می‌خواهی در چشمان شیخ خود نگاه کنی؟ چگونه می‌خواهی با پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) روبرو شوی؟ تو هرگز نمی‌توانی این کار را بکنی. به همین دلیل باید به شدت هوشیار بود. انسان‌های بسیار زیادی جان و تمام دارایی خود را فدا کرده‌اند، فقط برای اینکه به ایمان خود پایبند بمانند. بنابراین باید واقعاً مراقب بود. باید از هر چیزی که ممکن است انسان را گمراه کند دوری کرد و نباید تسلیم نفس خود شد. الله ما را هرگز از این راه منحرف نسازد. باشد که او ما را در برابر پیامبرمان (صلی الله علیه و سلم) شرمنده نکند. باشد که او ما را در برابر الله و مشایخ شرمنده نکند. آخرت خود را فدای منافع زودگذر این دنیا نکنید.

«و ما تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم.» (سوره انبیاء، ۲۱:۱۰۷) الله، عز و جل، پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، را به عنوان رحمتی برای انسان‌ها و تمام آفرینش فرستاده است. این بالاترین مقامی است که الله، عز و جل، ستوده است. به افتخار او، الله به انسان‌ها رحمت می‌ورزد. هر جا که پای پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، زمین را لمس کند، رحمت تجلی می‌یابد. به عنوان بزرگترین نعمت، او به خاطر وی هر آنچه در این دنیا زیباست را به ما می‌بخشد. شکر الله، شما در اینجا گرد هم آمده‌اید تا خشنودی الله را به دست آورید و از روی عشق به پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم. بزرگترین دستاورد در این دنیا، عشق به اوست. هر آنچه از این طریق به دست می‌آورید، در خدمت خشنودی الله است. هر آنچه به دست می‌آوریم از جانب الله است و در خدمت خشنودی اوست؛ انسان باید به این امر آگاه باشد. به خاطر پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، الله به ما این فرصت را می‌بخشد که کارهای نیک انجام دهیم و راه او را دنبال کنیم. گردهمایی امروز ما نیز دقیقاً به همین مناسبت برگزار می‌شود. در میان ما برادران و خواهران ایمانی، علما و شیوخی هستند که از راه‌های دور آمده‌اند. همه آن‌ها برای خشنودی الله گرد هم آمده‌اند؛ قوی‌ترین انگیزه برای این امر، عشق به پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، است. با اجازه الله، دقیقاً همین عشق است که ما را نجات خواهد داد. عشق عمیق ما به پیامبرمان، صلی الله علیه و سلم، وسیله‌ای برای دست‌یابی به عشق الله است. برخی این نوع شفاعت را رد می‌کنند و می‌گویند: «این شرک (شریک قائل شدن) است، چنین کاری نکنید»، اما بدون آن هیچ چیزی به دست نمی‌آید. اگر انسان تنها بر اساس نفس خود عمل کند، در زندگی او هیچ عشق و محبت واقعی وجود نخواهد داشت. آنچه چنین افرادی «عشق» می‌نامند، در واقعیت تنها منفعت‌طلبی است. به محض اینکه منفعت‌طلبی در میان باشد، دیگر عشق نیست، بلکه صرفاً منافع شخصی است. عشق واقعی به این معناست که برای خشنودی الله با بندگانی همراه باشیم که الله آن‌ها را دوست دارد. این دقیقاً همان راه عشق و محبت به پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، است. راه ما، راه پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، است و طریقت‌ها این راه را به ما نشان می‌دهند. برخی می‌پرسند: «طریقت به چه دردی می‌خورد؟» آن کاملاً ضروری است. کسی که ادعا می‌کند طریقت «ضروری نیست»، سخت در اشتباه است؛ آن تنها برای شیطان غیرضروری است. اما برای مؤمن، آن اجتناب‌ناپذیر است. برای یافتن راه راست، ماندن در آن و گمراه نشدن، انسان به طریقت نیاز دارد. طریقت یک نیروی عظیم است. آن برای محافظت از ایمان انسان ضروری است. شکر الله، طریقت تا روز قیامت پابرجا خواهد ماند. و تا ابد باقی خواهد ماند، تا آنجا که راه پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، امتداد دارد. کسی که در نهایت راه را نشان خواهد داد و شریعت و طریقت را در خود متحد خواهد کرد، بی‌شک حضرت مهدی، علیه السلام، است. هنگامی که او ظهور کند، تمام طریقت‌ها در این راه متحد خواهند شد، روشنایی خواهند یافت، و همه این مسیر را خواهند پیمود. اما تا آن زمان، طریقت‌ها و مذاهب مختلف بسیاری وجود دارند. وقتی مهدی، علیه السلام، ظهور کند، همه به عنوان وارث همهٔ آنها از وی پیروی خواهند کرد و در مسیر حقیقتی که او نشان می‌دهد، گام برخواهند داشت. بدین ترتیب در پایان، دوباره همه‌چیز دقیقاً همان‌طور خواهد شد که در زمان پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، بود. پس از آن، روز قیامت به‌طور اجتناب‌ناپذیری فرا خواهد رسید. پیش از روز قیامت، مهدی، علیه السلام، و عیسی، علیه السلام، باید ظهور کنند تا تمام جهان را به راه راست هدایت کنند. پس از آن، هر که می‌خواهد ایمان بیاورد و هر که نمی‌خواهد، نیاورد؛ در هر صورت هیچ فرصت دیگری وجود نخواهد داشت. انسان‌هایی که از راه راست منحرف شده‌اند، در نهایت به تباهی خواهند افتاد. الله همه ما را در این راه ثابت قدم بگرداند. همان‌طور که گفته شد، کسانی که در این راه قرار دارند، می‌توانند خود را بسیار خوشبخت بدانند. الله ما را حفظ کند. ما باید ارزش بی‌نهایت این نعمت را درک کنیم. ما باید خود را در خدمت این هدف قرار دهیم. ان‌شاءالله، الله ما را در این راه استوار نگاه دارد. الله آن را مبارک گرداند. این شب پرمعنا، شب مولود شریف، پس از نماز مغرب آغاز می‌شود. فردا روز مولود است. پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، در زمان کوتاهی پیش از نماز صبح متولد شد. بنابراین، این روز مبارک، یعنی دوازدهم ربیع‌الاول، با نماز مغرب امروز آغاز می‌شود و تا غروب فردا ادامه دارد. امروز، شبِ پیشواز آن است. این نیز مبارک است؛ تمام این‌ها روزهای مقدسی هستند. از آنجا که این روزها پیامبر ما، صلی الله علیه و سلم، را به یاد ما می‌آورند، برکت ویژه‌ای در آن‌ها نهفته است. ما باید به این روزها احترام و تکریم شایسته آن‌ها را ادا کنیم.