Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

مَآ أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ إِلَّا بِإِذۡنِ ٱللَّهِۗ (64:11) هر بلایی که بر ما نازل می‌شود، فقط با اذن الله متعال است. بنابراین باید به درگاه الله دعا کنیم. یعنی باید هم قبل از وقوع حادثه و هم بعد از آن دعا کنیم. و ببینید، این بخشی از حکمت الله است: در سال‌های اخیر، همه جا آتش‌سوزی رخ می‌دهد. آتش‌سوزی‌ها رخ می‌دهند. و به راحتی نمی‌توان آنها را کنترل کرد. و چون این اتفاقات به امر الله رخ می‌دهند، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) نیز راهی برای پایان دادن به آنها از طریق لطف الهی به ما نشان داده است. او به ما آموخته است که چه باید بکنیم. «وقتی آتش می‌بینید، تکبیر بگویید.» زیرا تکبیر آتش را خاموش می‌کند. تکبیر چیست؟ اقرار به بزرگی الله است. درخواست کمک از الله متعال است. تکبیر آتش کفر را خاموش می‌کند. در مقایسه با آن، آتش دنیا چیزی نیست. بنابراین هرگز نباید تکبیر را کوچک شمرد. مردم ممکن است هر چقدر که می‌خواهند در مورد آن صحبت کنند یا مسخره کنند - اما این یک حقیقت است. به قدرت و لطف الله متعال، این بلا از بین خواهد رفت. باید به این امر ایمان کامل داشته باشیم. الحمدلله، ما چندین بار شاهد این بوده‌ایم. به همراه شیخ بابا، در قبرس، در منطقه لفکا. قبرسی‌های آنجا، راستش را بخواهید، اطلاعات زیادی در مورد دین و ایمان ندارند. اما به عنوان آخرین چاره، شیخ بابا را صدا زدند. و الحمدلله، ما با هم آنجا بودیم. غروب نزدیک بود. اگر آتش به شب می‌رسید، خاموش کردن آن غیرممکن بود. با شیخ بابا به بالای آن تپه رفتیم و از آنجا شروع به گفتن تکبیر کردیم. و این آتش، الحمدلله، قبل از اذان مغرب خاموش شد. به محض اینکه تکبیر گفتن را شروع کردیم، آتش کم‌کم ضعیف شد و به طور کامل خاموش شد، الحمدلله. بنابراین، در جاهایی که آتش‌سوزی رخ می‌دهد، باید تکبیر گفت. تکبیر اهمیت بسیار زیادی دارد. تکبیر بیانگر بزرگی الله، قادر متعال است. الله اکبر. گفتن الله اکبر به معنای «الله بزرگترین است» می‌باشد. هیچ کس به بزرگی او نیست، اما افراد کوته‌بین زیادی وجود دارند که این را درک نمی‌کنند. آنها می‌گویند: «این بزرگ است، آن بزرگ است.» هیچ کس بزرگ نیست. هیچ کس ذره‌ای قدرت ندارد. کسانی که با الله متعال مخالفت می‌کنند، بدون استثنا شکست خورده‌اند. به تاریخ نگاه کنید، از آدم (علیه السلام) تا به امروز: هیچ کس که ادعا کرده باشد «من بزرگترین هستم» در نهایت موفق نشده است. اگر اینقدر بزرگی، الان کجایی؟ بنابراین، اگر توبه کنیم، از الله طلب بخشش کنیم و تکبیر بگوییم، این بلاها با اذن الله از ما دور می‌شوند. ان‌شاءالله خداوند به ما لطف و رحمت خود را عطا فرماید.

فَٱسۡتَقِمۡ كَمَآ أُمِرۡتَ (11:112) پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) در مورد این آیه از سوره هود فرمودند: «این سوره موهای مرا سفید کرد.» اگرچه این آیه کوتاه است، اما مهمترین موضوع را برای تمام بشریت در خود جای داده است. استقامت - به معنای راستگویی و درستکاری است. درستکاری در هر عمل، در برخورد با مردم، در همه چیز. اما شیطان انسان‌ها را فریب داده و به آنها وسوسه کرده است: «اگر راستگو باشی، می‌بازی. راه‌های کج برو، و بیشتر به دست خواهی آورد.» این نیرنگی از شیطان است. هر کس از راستی منحرف شود و به این نیرنگ گرفتار شود، در اعمالش برکتی نخواهد یافت. اما اگر در راه راستی ثابت قدم بمانید، رحمت و برکت خداوند متعال با شما خواهد بود. به برکت او، هزاران برابر بیشتر از آنچه که فکر می‌کنید با فریب و دروغ به دست می‌آورید، به دست خواهید آورد. آنچه در این راه‌های کج به دست می‌آورید، سودی برای شما نخواهد داشت. برعکس، فقط ضرر خواهد رساند. زیرا شما نه تنها غیر صادقانه عمل می‌کنید، بلکه به دیگران و خودتان نیز آسیب می‌رسانید. مردم از یکدیگر الگو می‌گیرند و چنین فریبی را به اشتباه زیرکی یا هوشیاری می‌دانند. آنها فکر می‌کنند: «اگر اینطور عمل کنیم، برنده می‌شویم.» «چرا باید آنقدر احمق باشیم که صادق بمانیم؟ صداقت به چه درد می‌خورد؟» می‌گویند. در حالی که دقیقاً همان چیزی است که خداوند متعال امر می‌کند: راستی و درستی. «راستگو باشید. از راه راست منحرف نشوید. راستی را ترک نکنید. اینگونه عمل کنید تا تمام بشریت از آن بهره‌مند شوند.» و اگر این اتفاق نیفتد، می‌بینیم که دنیا در چه وضعیتی است. متأسفانه تعداد کسانی که در راه راستی ثابت قدم می‌مانند، بسیار کم است. اما این مهم نیست. حتی اگر تمام دنیا از راه منحرف شود، شما نباید مانند آنها باشید. شما نباید مثل آنها باشید. فرمان خداوند متعال را اجرا کنید. به دیگران نگاه نکنید. هر کس مسئول اعمال خودش است. در آخرت، هر کس پاداش خود را دریافت می‌کند و بار گناهانش را به دوش می‌کشد. خداوند ما را از این امر حفظ کند. خداوند همه ما را در راه راستی ثابت قدم بدارد.

عشق به الله، عشق به پیامبر، عشق مؤمنان به یکدیگر. عشق به الله، عشق به پیامبر و عشق به برادران و خواهران دینی، وظیفه هر مؤمنی است. بدون این محبت، بدون این عشق، همه چیز خشک و خالی است. چیزی بدون زندگی، بدون شور و نیرو است. محبت و عشق به همه چیز زندگی می‌بخشد. عشق به پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم ـ او حبیب الله، محبوب خداست. راه او، راه عشق، راه رسیدن به الله است. مؤمنان باید یکدیگر را دوست داشته باشند. یک مؤمن واقعی به دنبال عیب‌های دیگران نیست. او آنها را با عشق می‌پوشاند. اما منافق، به دنبال عیب‌ها می‌گردد. او به طور هدفمند به دنبال نقص‌های مردم است. تلاش برای برتر دانستن خود و نفس خود بر دیگران، منجر به تکبر می‌شود. خودخواهی و خودبینی، از ویژگی‌های شیطان است. اینها ویژگی‌های یک مؤمن نیست. انسان باید نفس خود را مهار کند و از این چیزها رها شود. کسی که این کار را نکند، پیشرفتی نخواهد کرد. ایمانش محکم نخواهد شد، بلکه حتی پسرفت خواهد کرد. همانطور که می‌بینیم، دنیا پر از افرادی است که با خصومت با یکدیگر روبرو می‌شوند و سعی می‌کنند به یکدیگر بدی کنند. به همین دلیل حال دنیا خوب نیست، به هیچ وجه. اما به راستی، الله متعال، بنده‌ای را خواهد فرستاد تا امور را اصلاح کند. و این بنده، الحمدلله، مهدی موعود، علیه السلام، است. منتظر او بودن، ان‌شاءالله، خود عبادت است. به او ایمان داشتن و منتظر او بودن، عبادت است. حالا به اصطلاح علمایی و دیگران هستند که شبهه ایجاد می‌کنند و می‌گویند این درست است و آن درست نیست. هدف آنها این است که مردم را گیج کنند، آنها را در ناامنی بیندازند و ایمانشان را تضعیف کنند. اما مؤمن واقعی، همانطور که گفتیم، ایمان خواهد آورد. الله قادر و متعال، قلبش را باز خواهد کرد. او حقیقت را در قلبش آشکار خواهد کرد. این نیز از الطاف الله قادر و متعال است. باشد که خداوند این لطف را هرگز از ما دریغ نکند، ان‌شاءالله. باشد که آن را افزون کند. هر چه خوبی بیشتر باشد، با برکت‌تر است. گسترش بدی سودی ندارد، جز ضرر. اما فراوانی خوبی و ایمان، نعمت است. باشد که خداوند این نعمت را برای همیشه به ما عطا کند، ان‌شاءالله.

إِنَّ نَاشِئَةَ ٱلَّيۡلِ هِيَ أَشَدُّ وَطۡـٔٗا وَأَقۡوَمُ قِيلًا (73:6) الله متعال می‌فرماید که عبادت در شب سخت‌تر است. همچنین برای انسان دشوارتر است. بنابراین، کسی که در شب عبادت می‌کند، در مقایسه با کسی که در روز نماز می‌خواند، پاداش چند برابری دریافت می‌کند. احمد البدوی بزرگوار می‌گوید که یک رکعت نماز در شب ارزشمندتر از نمازهایی است که در روز خوانده می‌شود. او در مصر مدفون است و در همه جا افراد زیادی هستند که او را دوست دارند و از او پیروی می‌کنند. ما نیز اینجا، به عنوان مهمانان او در درگاهش، تحت حمایت او هستیم. احمد البدوی بزرگوار از اولیای الهی با قدرت معنوی والا بود و عاشقان بسیاری داشت. او پیروان زیادی داشت. البته تجلی معنوی با زمان تغییر می‌کند. حتی اگر ما اینجا تعداد کمی باشیم، ان‌شاءالله برکت او شامل حال ما خواهد شد. بنابراین، طبق سخن زیبای او، یک رکعت نماز شبانه به اندازه هزار رکعت نماز در روز ارزش دارد. چگونه نماز شب بخوانیم؟ کسی که قبل از خواب وضو می‌گیرد و دو رکعت نماز می‌خواند، شب را با نماز زنده کرده است (قیام اللیل). اگر کسی بتواند کمی قبل از نماز صبح بیدار شود تا نماز تهجد و دیگر نمازهای مستحبی را بخواند، هر یک از این اعمال به منزله زنده کردن شب محسوب می‌شود. ارزش این عبادت نزد الله محفوظ است. فقط او می‌داند که پاداشی که الله می‌دهد چقدر بزرگ خواهد بود. همچنین دعا در زمان تهجد، در حالی که مردم خواب هستند، از جمله دعاهایی است که مستجاب می‌شود. الله متعال، اجر این عبادت را هم در دنیا و هم در آخرت می‌دهد. برای اینکه انسان به آرامش درونی برسد، انجام این اعمال بسیار مهم است. اینها واجب نیستند، بلکه عبادات مستحبی هستند؛ اما این اعمال مستحبی، قدرت معنوی و روحی انسان را تقویت می‌کنند. و این قدرت معنوی بسیار مهم‌تر از قدرت مادی بدن است. زیرا قدرت معنوی وسیله‌ای است که انسان با آن نفس خود را تربیت می‌کند. اگر این قدرت نباشد، تغذیه بدن و برآورده کردن هر خواسته آن فایده‌ای ندارد. زیرا حیوانات نیز کاری جز خوردن، آشامیدن و چاق شدن انجام نمی‌دهند، بدون اینکه از آن سودی معنوی ببرند. بنابراین، برای بهره‌مندی معنوی، باید حداقل دو رکعت نماز قبل از خواب (قیام اللیل) و قبل از نماز صبح دو، چهار یا هشت رکعت - هر چقدر که می‌توان - به عنوان نماز شب خواند. حتی اگر فقط دو رکعت نماز بخوانید، مانند این است که تمام شب را در حال نماز بوده‌اید. سود آن بی‌شمار است. باشد که الله این را برای همه ما میسر و آسان کند. زیرا اکثر مردم می‌گویند: «من نمی‌توانم بیدار شوم، نمی‌توانم این کار را انجام دهم.» این به دلیل غلبه نفس است. بنابراین، اگر انسان با نفس خود مبارزه کند و حداقل ۱۵-۲۰ دقیقه قبل از نماز صبح برای انجام این عبادت بیدار شود، کافی است. بله، حتی اگر وقت نماز صبح رسیده باشد، اما هنوز نماز واجب را نخوانده باشید، می‌توانید با اجازه الله نیت نماز تهجد کنید و آن را بخوانید. باشد که خداوند به ما کمک کند و به ما قدرت دهد، ان‌شاءالله.

پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، می‌فرمایند: «مؤمن دروغ نمی‌گوید.» یک مؤمن ممکن است گناهان دیگری مرتکب شود، اما دروغ نمی‌گوید. پشت دروغ، نیت بدی نهفته است. شخص برای رسیدن به منفعتی دروغ می‌گوید، به همین دلیل دروغ گفتن از ویژگی‌های یک مؤمن نیست. یک مؤمن ممکن است گناهان دیگری مرتکب شود، اما باید همیشه بر راستی و درستی بماند. او باید همیشه صادق باشد. صادق بودن فضیلتی است که آبروی انسان را افزایش می‌دهد. رتبه‌ی او نزد الله بالا می‌رود. و همچنین اعتبارش در میان مردم بیشتر می‌شود. لقب پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، محمد امین بود. یعنی «امین»؛ او به این معروف بود که هرگز دروغ نمی‌گوید. به همین دلیل شهادت دروغ در اسلام از گناهان کبیره است. حتی از بزرگترین گناهان محسوب می‌شود. بسیاری از مردم دروغ گفتن را گناهی کوچک می‌دانند، در حالی که از بزرگترین گناهان است. به عنوان مثال، گاهی شهادت دروغ سنگین‌تر از زنا است. این گناه بسیار بزرگی است. زیرا می‌تواند زندگی یک نفر را نابود کند یا حقی را به ناحق به کسی بدهد. دادگاه را گمراه می‌کند. و هر جا که دادگاه به اشتباه بیفتد، ظلم به وجود می‌آید. در جایی که ظلم حاکم باشد، هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند شکوفا شود. اعمال ناشی از طمع دنیوی، در نهایت برای فاعل آن خیری به همراه نخواهد داشت. دروغ برای دروغگو به آتش تبدیل می‌شود. بنابراین هر نوع دروغی گناه است. باید از آن دوری کرد. به همین دلیل گفته شده است: «النجاة فی الصدق». یعنی: نجات در راستگویی است. بعضی‌ها ممکن است فکر کنند که می‌توانند با دروغ گفتن خود را نجات دهند. ممکن است در برابر مردم نجات یافته به نظر برسند، اما در آخرت راه فراری ندارند. بنابراین باید توبه صادقانه کنند و طلب بخشش نمایند. کسی که شهادت دروغ داده است، باید از کسی که به او آسیب رسانده است، طلب بخشش کند. در غیر این صورت، بار گناه و عذاب او در آخرت بسیار سنگین خواهد بود. خداوند ما را از این امر حفظ کند. خداوند ما را از گمراه شدن از راه راست حفظ کند.

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ (۴۹:۱۰) الله، قادر مطلق و متعال، می‌فرماید: «مؤمنان فقط برادران یکدیگرند.» پس بین برادرانتان صلح برقرار کنید. اگر اختلافی بین آنها وجود دارد، این اختلاف را برطرف کنید، بین آنها میانجیگری کنید. هر کس این کار را انجام دهد، رحمت خدا را به دست خواهد آورد. ایمان، مرتبه‌ای بالاتر از اسلام است. این امر به ویژه در مورد اهل طریقت صادق است. هر کسی می‌تواند مسلمان باشد، اما مؤمن، یعنی واقعاً باایمان بودن، مرتبه‌ای بالاتر است. ایمان موهبتی بزرگ از جانب الله، قادر مطلق و متعال است و به هر کسی عطا نمی‌شود. همه آن را ندارند. انسان با تربیت نفس خود به ایمان می‌رسد و به این ترتیب صفت «مؤمن» را به دست می‌آورد. این صفت مؤمن، صفتی است که هم مورد محبت الله، قادر مطلق و متعال، و هم مورد محبت پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، است. به‌ویژه کسانی که اهل طریقت هستند، باید تلاش کنند تا بر نفس خود غلبه کنند و به مرتبه‌ی ایمان برسند. در این راه کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد. با انجام دادن تدریجی این کارها، انسان به آن مرتبه می‌رسد. آنگاه رحمت و لطف الهی شامل حال او خواهد شد. زیرا بهترین چیز در این دنیا پول یا ثروت نیست، بلکه ایمان است. زیرا هر کسی می‌تواند پول و ثروت داشته باشد؛ فرعون و نمرود هم داشتند. ظالم‌ترین و کافرترین مردم دنیا می‌توانند ثروتمندترین باشند، اما این پول نه برای خودشان و نه برای دیگران فایده‌ای ندارد. آنچه واقعاً مفید است، ایمان است. اگر ایمان نداشته باشی، تمام دنیا چه ارزشی دارد؟ بنابراین کسی که مؤمن است باید بر نفس خود غلبه کند و مشکلات خود را با برادرانش حل کند. بین افرادی که در یک راه هستند، باید محبت وجود داشته باشد. پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، نیز می‌فرماید که یک مؤمن با ایمان واقعی باید آنچه را که برای خود دوست دارد برای برادر مؤمن خود نیز دوست داشته باشد. اما یک مسلمان، چه این محبت را داشته باشد چه نداشته باشد، مسلمان است و مسلمان می‌ماند. هر کس بگوید «لا اله الا الله» مسلمان است. اما برای رسیدن به مقام والای ایمان، انسان باید نفس خود را کنترل و تربیت کند. خداوند به همه ما توفیق دهد و ما را پیرو نفس خود قرار ندهد. گاهی اوقات برخی چیزها برای انسان دشوار است. اما اگر انسان این سختی‌ها را تحمل کند و بنده‌ای شود که مورد محبت خدا و رسولش قرار گیرد، این سختی‌ها برایش گشایش ایجاد می‌کند. به عنوان پاداش، هم در دنیا آسایش می‌یابد و هم در آخرت اجر و پاداش خود را دریافت می‌کند. ان‌شاءالله هیچ اختلافی بین مؤمنان وجود نداشته باشد، بلکه محبت و دوستی باشد.

پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، می‌فرمایند: «المؤمن یألف و یؤلف». یعنی: «مؤمن خوش‌برخورد و با مردم خوش‌رفتار است.» او به سرعت با دیگران ارتباط برقرار می‌کند و دیگران نیز به سرعت با او ارتباط برقرار می‌کنند. انسان‌ها ذاتاً شخصیت‌های متفاوتی دارند. و همین توانایی کنار آمدن با این تفاوت‌هاست که مؤمن را متمایز می‌کند. این ویژگی، ویژگی‌ای است که مورد توجه و تقدیر اهل طریقت و پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، است؛ این یکی از ویژگی‌های شخصیتی ایشان است. بنابراین، یک مؤمن باید خوش‌برخورد باشد و با مردم با مدارا رفتار کند. هر انسانی ذاتاً شخصیت و استعداد متفاوتی دارد. اگر با این تفاوت‌ها با مدارا برخورد نشود، از مقام معنوی فرد کاسته می‌شود. زیرا ایمان وجود دارد و اسلام هم وجود دارد. مؤمن وجود دارد و مسلمان هم وجود دارد. مؤمن، واقعاً مؤمن در میان مسلمانان است. در مورد مسلمان: چه خوش‌برخورد باشد چه بدبرخورد، چه گناهکار باشد چه بدکار، همه آن‌ها می‌توانند بگویند: «من مسلمان هستم.» اما در مورد مؤمن اینطور نیست. مؤمن کسی است که با مردم خوب رفتار می‌کند، عبادات خود را انجام می‌دهد، در راه خدا گام برمی‌دارد، از کارهای حرام دوری می‌کند و در پی انجام کارهای نیک است. به همین دلیل بیشتر احادیث شریف پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، کوتاه و مختصر بیان شده‌اند تا به راحتی به خاطر سپرده شوند. اگر انسان آن‌ها را در زندگی خود به کار گیرد، هم به اجر و پاداش عظیمی دست می‌یابد و هم به آرامش درونی. تمام سخنان، نصایح و دستورات پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، در نهایت به نفع و صلاح خود ماست. باشد که خداوند به همه ما توفیق عمل به آن‌ها را عنایت فرماید و ان‌شاءالله این امر را برای ما میسر سازد.

پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، می‌فرماید: قرآن بخوانید. زیرا به ازای هر حرفی که از قرآن می‌خوانید، خداوند ده حسنه برای شما می‌نویسد، ده گناه شما را می‌آمرزد و درجه شما را ده برابر افزایش می‌دهد، این فرموده پیامبر ماست، صلی الله علیه و آله و سلم. برای هر حرف... مثلاً اگر بگویید «الم». الف یک حرف است، لام یک حرف است، میم نیز یک حرف است. یعنی با خواندن این سه حرف، ۳۰ حسنه می‌گیرید، ۳۰ گناه شما بخشیده می‌شود و درجه‌تان ۳۰ برابر افزایش می‌یابد. فقط به این فکر کنید که چند حرف در هر سطر، در هر صفحه وجود دارد... با همه اینها، حسنات و گناهان بخشیده‌شده‌ای که خداوند متعال اعطا می‌کند، به هزاران می‌رسد. بنابراین خواندن قرآن برای یک مسلمان سود زیادی دارد. اما برخی از مردم می‌آیند و می‌گویند: «قرآن نخوانیم، چیزهای دیگر بخوانیم.» دلیلشان چیست؟ «قرآن به زبان عربی است، ما چیزی از آن نمی‌فهمیم.» بعضی‌ها حتی کتاب‌های زیادی می‌نویسند و می‌گویند: «قرآن نخوانید.» «آنچه را که من نوشته‌ام، بخوانید.» «کتاب من قرآن را توضیح و تفسیر می‌کند؛ این مهم است.» آنها می‌گویند: «آنچه می‌فهمید، مهم است.» نه، به هیچ وجه اینطور نیست. چیزی که واقعاً مهم است، خواندن قرآن، کلام مبارک و مقدس خداوند متعال، همانطور که هست، است. مهم نیست که آن را بفهمید یا نه. مهم این است که آن را بخوانید، این کلمات را با دهان خود بیان کنید. اگر می‌خواهید، از صبح تا شب این تفاسیر و آثار را بخوانید - حتی پاداش یک حرف از قرآن را هم نخواهید گرفت. وضعیت به این صورت است. به همین دلیل است که مردم اغلب گمراه می‌شوند. می‌گویند: «من تفاسیر را می‌خوانم، این را می‌خوانم، آن را می‌خوانم.» بخوانید. هیچ کس مخالف آن نیست. اما اول قرآن بخوانید! البته می‌توان آن را با حروف لاتین نیز نوشت، اما نکته اصلی این است که تلفظ مطابق با اصل عربی باشد. اگر این تضمین شود، مهم نیست که با چه حروفی نوشته شده باشد. بعلاوه، به جای گفتن «الحمدلله رب العالمین»، خواندن معنای آن، یعنی «ستایش مخصوص خداوندی است که پروردگار جهانیان است»، قطعاً فایده دارد. اما همانطور که گفته شد: حتی اگر تمام روز ترجمه را بخوانید، هرگز به پاداش خواندن یک حرف از قرآن نخواهید رسید. شیطان تمام تلاش خود را می‌کند تا مردم را با فریب از این پاداش‌های بزرگ دور نگه دارد. کسانی که در این دام می‌افتند یا مستقیماً از شیطان پیروی می‌کنند، به دیگران می‌گویند: «چرا چیزی را می‌خوانی که نمی‌فهمی؟» به هر حال هیچ کس نمی‌تواند به طور کامل بفهمد. خداوند متعال به هر که بخواهد، هر چقدر که بخواهد، توضیح می‌دهد. اگر بخواهد، به کسی که چیزی نمی‌داند نیز توانایی فهمیدن می‌دهد. اگر نخواهد، کسی که فکر می‌کند همه چیز را می‌داند، چیزی نمی‌فهمد - اگر خدا نخواهد. این نکته بسیار مهم است. حالا مردم اغلب می‌گویند: «چرا به عربی می‌خوانیم؟ بگذارید نماز را هم به ترکی بخوانیم.» «بگذارید آن را به انگلیسی، به فرانسوی، به زبانی که می‌فهمیم، بخوانیم.» نه، این موضوع آنطور که شما فکر می‌کنید، نیست. به هر حال، بیشتر کسانی که چنین چیزهایی می‌گویند، افرادی هستند که هیچ ارتباطی با نماز، دین و ایمان ندارند. بسیاری فقط برای خراب کردن دین و ایمان چنین حرف‌هایی می‌زنند. گروهی هم هستند که می‌گویند «ما هم مسلمان هستیم»، اما نمی‌خواهند با طریقت کاری داشته باشند. شیطان آنها را نیز فریب داده است؛ آنها را وادار کرده است که طبق تصورات خودشان فکر کنند. آنها می‌گویند: «قرآن نخوانید، چیزهای دیگر بخوانید، این مهمتر است.» حالا مردم باید بیدار شوند. آنها باید بفهمند که از راه منحرف شده‌اند. اگر کسی به جای قرآن چیز دیگری بخواند و بگوید «این می‌تواند جایگزین آن شود»، ایمانش به خطر می‌افتد، خدا حفظ کند. خداوند ما را اهل قرآن قرار دهد. زیرا بزرگترین فایده در قرآن است. گروهی هم هستند که دقیقاً برعکس این را ادعا می‌کنند: «فقط قرآن برای ما کافی است»، و آنها در دام دیگری از شیطان افتاده‌اند. آنها یا جاهلانی هستند که چیزی نمی‌دانند، یا مستقیماً به یاران شیطان تبدیل شده‌اند. زیرا قرآن کریم از طریق دهان پیامبرمان به ما منتقل شده است. احادیث شریف و زندگی خود پیامبرمان تفسیر قرآن است. کسی که می‌گوید ما قرآن را بدون سنت می‌فهمیم، در واقع پیامبرمان را قبول ندارد. خدا حفظ کند. در آخرالزمان آزمایش‌های زیادی وجود دارد. بنابراین انسان باید هوشیار باشد. برای هوشیار بودن و تشخیص درست از نادرست، باید از یک مرشد پیروی کرد. بنابراین، برای اینکه مسلمانان در راه راست که به پیامبرمان منتهی می‌شود، باقی بمانند، طریقت لازم است. خداوند ما را از راه راست منحرف نکند.

پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، می‌فرماید: قرآن بخوانید. زیرا به ازای هر حرفی که از قرآن می‌خوانید، خداوند ده حسنه برای شما می‌نویسد، ده گناه شما را می‌آمرزد و درجه شما را ده برابر افزایش می‌دهد، این فرموده پیامبر ماست، صلی الله علیه و آله و سلم. برای هر حرف... مثلاً اگر بگویید «الم». الف یک حرف است، لام یک حرف است، میم نیز یک حرف است. یعنی با خواندن این سه حرف، ۳۰ حسنه می‌گیرید، ۳۰ گناه شما بخشیده می‌شود و درجه‌تان ۳۰ برابر افزایش می‌یابد. فقط به این فکر کنید که چند حرف در هر سطر، در هر صفحه وجود دارد... با همه اینها، حسنات و گناهان بخشیده‌شده‌ای که خداوند متعال اعطا می‌کند، به هزاران می‌رسد. بنابراین خواندن قرآن برای یک مسلمان سود زیادی دارد. اما برخی از مردم می‌آیند و می‌گویند: «قرآن نخوانیم، چیزهای دیگر بخوانیم.» دلیلشان چیست؟ «قرآن به زبان عربی است، ما چیزی از آن نمی‌فهمیم.» بعضی‌ها حتی کتاب‌های زیادی می‌نویسند و می‌گویند: «قرآن نخوانید.» «آنچه را که من نوشته‌ام، بخوانید.» «کتاب من قرآن را توضیح و تفسیر می‌کند؛ این مهم است.» آنها می‌گویند: «آنچه می‌فهمید، مهم است.» نه، به هیچ وجه اینطور نیست. چیزی که واقعاً مهم است، خواندن قرآن، کلام مبارک و مقدس خداوند متعال، همانطور که هست، است. مهم نیست که آن را بفهمید یا نه. مهم این است که آن را بخوانید، این کلمات را با دهان خود بیان کنید. اگر می‌خواهید، از صبح تا شب این تفاسیر و آثار را بخوانید - حتی پاداش یک حرف از قرآن را هم نخواهید گرفت. وضعیت به این صورت است. به همین دلیل است که مردم اغلب گمراه می‌شوند. می‌گویند: «من تفاسیر را می‌خوانم، این را می‌خوانم، آن را می‌خوانم.» بخوانید. هیچ کس مخالف آن نیست. اما اول قرآن بخوانید! البته می‌توان آن را با حروف لاتین نیز نوشت، اما نکته اصلی این است که تلفظ مطابق با اصل عربی باشد. اگر این تضمین شود، مهم نیست که با چه حروفی نوشته شده باشد. بعلاوه، به جای گفتن «الحمدلله رب العالمین»، خواندن معنای آن، یعنی «ستایش مخصوص خداوندی است که پروردگار جهانیان است»، قطعاً فایده دارد. اما همانطور که گفته شد: حتی اگر تمام روز ترجمه را بخوانید، هرگز به پاداش خواندن یک حرف از قرآن نخواهید رسید. شیطان تمام تلاش خود را می‌کند تا مردم را با فریب از این پاداش‌های بزرگ دور نگه دارد. کسانی که در این دام می‌افتند یا مستقیماً از شیطان پیروی می‌کنند، به دیگران می‌گویند: «چرا چیزی را می‌خوانی که نمی‌فهمی؟» به هر حال هیچ کس نمی‌تواند به طور کامل بفهمد. خداوند متعال به هر که بخواهد، هر چقدر که بخواهد، توضیح می‌دهد. اگر بخواهد، به کسی که چیزی نمی‌داند نیز توانایی فهمیدن می‌دهد. اگر نخواهد، کسی که فکر می‌کند همه چیز را می‌داند، چیزی نمی‌فهمد - اگر خدا نخواهد. این نکته بسیار مهم است. حالا مردم اغلب می‌گویند: «چرا به عربی می‌خوانیم؟ بگذارید نماز را هم به ترکی بخوانیم.» «بگذارید آن را به انگلیسی، به فرانسوی، به زبانی که می‌فهمیم، بخوانیم.» نه، این موضوع آنطور که شما فکر می‌کنید، نیست. به هر حال، بیشتر کسانی که چنین چیزهایی می‌گویند، افرادی هستند که هیچ ارتباطی با نماز، دین و ایمان ندارند. بسیاری فقط برای خراب کردن دین و ایمان چنین حرف‌هایی می‌زنند. گروهی هم هستند که می‌گویند «ما هم مسلمان هستیم»، اما نمی‌خواهند با طریقت کاری داشته باشند. شیطان آنها را نیز فریب داده است؛ آنها را وادار کرده است که طبق تصورات خودشان فکر کنند. آنها می‌گویند: «قرآن نخوانید، چیزهای دیگر بخوانید، این مهمتر است.» حالا مردم باید بیدار شوند. آنها باید بفهمند که از راه منحرف شده‌اند. اگر کسی به جای قرآن چیز دیگری بخواند و بگوید «این می‌تواند جایگزین آن شود»، ایمانش به خطر می‌افتد، خدا حفظ کند. خداوند ما را اهل قرآن قرار دهد. زیرا بزرگترین فایده در قرآن است. گروهی هم هستند که دقیقاً برعکس این را ادعا می‌کنند: «فقط قرآن برای ما کافی است»، و آنها در دام دیگری از شیطان افتاده‌اند. آنها یا جاهلانی هستند که چیزی نمی‌دانند، یا مستقیماً به یاران شیطان تبدیل شده‌اند. زیرا قرآن کریم از طریق دهان پیامبرمان به ما منتقل شده است. احادیث شریف و زندگی خود پیامبرمان تفسیر قرآن است. کسی که می‌گوید ما قرآن را بدون سنت می‌فهمیم، در واقع پیامبرمان را قبول ندارد. خدا حفظ کند. در آخرالزمان آزمایش‌های زیادی وجود دارد. بنابراین انسان باید هوشیار باشد. برای هوشیار بودن و تشخیص درست از نادرست، باید از یک مرشد پیروی کرد. بنابراین، برای اینکه مسلمانان در راه راست که به پیامبرمان منتهی می‌شود، باقی بمانند، طریقت لازم است. خداوند ما را از راه راست منحرف نکند.

وَأَنِيبُوٓاْ إِلَىٰ رَبِّكُمۡ وَأَسۡلِمُواْ لَهُ (39:54) الله متعال و قدرتمند فرمان می‌دهد: «به سوی الله بازگردید.» تسلیم او شوید. اگر اشتباهی کرده‌اید، از آن اشتباه برگردید، الله متعال و قدرتمند فرمان می‌دهد. راه الله روشن، واضح و آشکار است. این راه را بروید. اگر از راه‌های دیگر منحرف شده‌اید، فریب خورده‌اید، به سوی الله بازگردید. الله توبه را می‌پذیرد و می‌بخشد. اگر راه بدی را در پیش گرفته‌اید، بر آن راه اصرار نورزید. زیرا اصرار و لجاجت نشانه کفر است. لجاجت از ویژگی‌های کافر است. اما یک مسلمان حقیقت را می‌پذیرد و در طرف حق می‌ایستد. برای کافر هر چه نشان دهید یا بگویید، سودی ندارد. هر چقدر هم به او بگویید «این درست است، این غلط است»، باز هم عقیده باطل خودش را می‌پذیرد. به همین دلیل افراد فریب خورده زیاد هستند. کسانی هستند که از افراد خاصی پیروی می‌کنند، آنها را «مسلمان» می‌دانند و به این ترتیب از راه منحرف می‌شوند. آنها نیز باید به راه راست بازگردند. راه راست، راهی است که پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) نشان داده است. این راه، انسان را هم در دنیا و هم در آخرت به سعادت می‌رساند. این مهمترین چیز است. متأسفانه محیط اطراف پر از افراد فریب خورده مختلف است. دوباره به مهدی (علیه السلام) برمی‌گردیم. افراد زیادی هستند که ادعا می‌کنند «من مهدی هستم». چنین افرادی را هر روز می‌بینیم. بیشتر آنها یا دچار اختلال روانی هستند یا دیوانه. افراد زیادی هستند که ادعاهایی مانند «من مهدی هستم، من عیسی هستم» مطرح می‌کنند. البته همه این ادعاها را نمی‌پذیرند. اما برخی، جماعت‌های بزرگی را دور خود جمع می‌کنند و اعلام می‌کنند «مهدی ظهور کرده است». آنها ادعا می‌کنند که مهدی صد، پنجاه سال پیش ظهور کرده است. اگر مهدی (علیه السلام) در آن زمان ظهور کرده بود، باید سایر نشانه‌های بزرگ آخرالزمان نیز به ترتیب می‌آمدند. به این ترتیب مردم فریب می‌خورند. در حالی که نشانه‌های بزرگی وجود دارد که نه با اشاره، بلکه به طور مستقیم اتفاق خواهند افتاد. مهدی (علیه السلام) یکی از نشانه‌های بزرگ آخرالزمان است، اما نشانه‌های دیگری نیز وجود دارند که پس از او خواهند آمد. دابة الارض ظاهر خواهد شد، خورشید از غرب طلوع خواهد کرد، یأجوج و مأجوج پدیدار خواهند شد. اینها نشانه‌های بزرگ آخرالزمان هستند. این دنیا جاودانه نخواهد بود، آن هم پایانی دارد. بنابراین، پیروی از کسانی که با گفتن «من مهدی هستم» مردم را فریب می‌دهند، انحراف از راه است. به راه بازگردید! مهدی (علیه السلام) هنوز ظهور نکرده است. وقتی او ظهور کند، همه خواهند دانست - نه سه یا پنج نفر، نه هزار یا ده هزار نفر، بلکه میلیون‌ها نفر، همه دنیا خواهند دانست. مهدی (علیه السلام) ظهور خواهد کرد، و دجال نیز ظهور خواهد کرد. گروه‌هایی نیز هستند که منتظر دجال هستند و از او پیروی خواهند کرد. حتی آنها از این افراد فریب خورده باهوش‌ترند. الله متعال و قدرتمند کسانی را که در گمراهی هستند، صدا می‌زند: «انیبو، برگردید، برگردید!» به سوی الله بازگردید! این موضوع به افراد مربوط نیست. راه روشن است، همه چیز واضح است. شما که در گمراهی هستید، بر اشتباه خود اصرار نورزید. اصرار و لجاجت نشانه کفر است؛ به آن نزدیک نشوید، این کار را نکنید. باشد که الله عقل و بصیرت بدهد و به راه راست بازگرداند. اینها سخنان ما بود، ان‌شاءالله.