Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

وَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ إِلَّا رَحۡمَةٗ لِّلۡعَٰلَمِينَ (۲۱:۱۰۷) الحمدلله، امروز اولین روز از ماه ربیع الاول است. باشد که برای ما مبارک و پر از برکت باشد. بعد از ماه صفر، ان‌شاءالله، گشایش می‌آید. ماه صفر امسال واقعا بسیار سخت و طاقت‌فرسا بود. به خواست خدا، تمام آن سختی‌ها با آن ماه گذشت. باشد که این ماه جدید، موجب آسودگی خاطر شود. باشد که این ماه برای مردم، مایه خیر و هدایت باشد. چرا که الله، والا و باعظمت، پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) را به عنوان رحمتی برای جهانیان فرستاده است. تا هر کس بتواند از آن بهره‌مند شود، با نزدیک شدن به او و پیروی از راهش. الله متعال در قرآن کریم معجزات بسیاری را برای کسانی که از او پیروی می‌کنند آشکار کرده و به آنها نعمت‌های خاصی عطا فرموده که سایر امت‌ها از آن بی‌بهره بودند. زیرا مقام پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) نزد خدا بسیار والا است. رتبه او بی‌کران است. ادای احترام به او برای ما یک وظیفه مقدس است. برای یک مؤمن، بالاترین هدف، جلب رضایت و محبت الله، والا و باعظمت، است. زیرا فقط این است که جاویدان است. فقط این است که ارزش واقعی دارد. این دنیا و هر آنچه در آن است، به خودی خود ارزشی ندارد. نه فقط یک مکان خاص - تمام دنیا بی‌ارزش است. در پایان، انسان همه چیز را رها می‌کند و می‌رود. ارزش واقعی و پایدار فقط در آخرت است. هر کس پیامبر را دوست داشته باشد، با او خواهد بود. اما کسی که او را دوست نداشته باشد، همه چیز را از دست داده است. با این حال، در خانه پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) به روی همه باز است. او هیچ کس را رد نکرده است. او به هر کسی با چشم رحمت می‌نگریست. با وجود اینکه او مردم را صدا می‌زند: «بیایید، وارد بهشت شوید!»، برخی پاسخ می‌دهند: «نه، ما نمی‌خواهیم، ما جهنم را ترجیح می‌دهیم.» پس این تصمیم خودشان است. اما کسی که واقعاً عقل دارد، این دنیای فانی را ترجیح نمی‌دهد. او آخرت را انتخاب می‌کند. در این مورد هیچ فرمانی وجود ندارد که بگوید کسانی که از پیامبر پیروی می‌کنند، باید کاملاً از دنیا رویگردان شوند. تا زمانی که از راهی که الله امر فرموده و پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) به ما نشان داده است، پیروی کنند. پس سعادت آنها هم در این دنیا و هم در آخرت تضمین شده است. باشد که الله ما را از کسانی قرار دهد که او، پیامبر، را صمیمانه دوست دارند. زیرا پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: «انسان با کسی است که او را دوست دارد.» پس بیایید انسان‌های صالح را دوست داشته باشیم تا در آخرت در جمع آنها باشیم. در عوض، محبت به انسان‌های ناصالح هیچ سودی ندارد. جز ضرر محض چیزی نیست. با این کار فقط فرصت خود را از دست می‌دهند. باشد که الله ما را از این امر حفظ کند. باشد که الله این ماه ما را مبارک گرداند.

وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٞ وِزۡرَ أُخۡرَىٰۚ (6:164) الله متعال می‌فرماید: «هیچ کس بار گناه دیگری را به دوش نمی‌کشد.» این به این معنی است که هر کس مجازات گناهان خود را متحمل خواهد شد. اگر کسی گناهی مرتکب شود و از آن توبه کند، آن گناه بخشیده می‌شود. اما اگر توبه نکند، طبیعتاً هیچ کس دیگری مجازات او را متحمل نخواهد شد. با این حال، کسی که دیگران را به راه خطا هدایت می‌کند و آنها را به بدی سوق می‌دهد، سهمی از گناهان آنها را نیز خواهد داشت. اگر کسی از گناه خود توبه کند، الله او را می‌بخشد. زیرا الله بسیار بخشنده است. اما اگر کسی دیگران را مجبور به ارتکاب همان گناه کند یا حتی آنها را با فخر فروشی به آن ترغیب کند و بگوید: «من این کار را کردم، عالی است، شما هم انجام دهید!»، یا آنها را با این کلمات تشویق کند: «من به شما نشان می‌دهم که چگونه این کار بد، این گناه را انجام دهید»، مجازات بزرگتری در انتظار اوست. زیرا او به دیگران نیز آسیب رسانده است. و هر کس به دیگران آسیب برساند، بدون شک مجازات آن را خواهد دید. بعضی از مردم می‌گویند: «خیلی اتفاقات بد در دنیا می‌افتد.» و برخی که خود را خیلی باهوش می‌دانند، حتی برخی از مسلمانان می‌پرسند: «چرا الله این بدکاران را مجازات نمی‌کند؟» از کجا می‌دانی که او آنها را مجازات نمی‌کند؟ برای هر کار بدی مجازاتی وجود دارد. تا زمانی که توبه صورت نگیرد، از این مجازات گریزی نیست. هیچ کس نباید در این مورد شک کند. اما الله بخشنده است. بخشش او می‌تواند همه را در بر بگیرد؛ او هیچ تفاوتی قائل نمی‌شود و نمی‌گوید: «تو را می‌بخشم، اما تو را نه». برای رهایی از این مجازات، باید برای گناهانی که مرتکب شده‌ایم و کارهای بدی که انجام داده‌ایم توبه کنیم و طلب بخشش نماییم. و اگر حق کسی را ضایع کرده‌ایم، باید از آن شخص طلب بخشش کنیم. این راه است. مردم می‌گویند: «فلانی این کار را کرده، این همه انسان را کشته، این همه کار بد و ظلم انجام داده»، و سپس شکایت می‌کنند که به نظر می‌رسد این شخص بدون مجازات مانده است. نه، نگران نباشید. خداوند ما را حفظ کند، اما چنین افکاری فقط به خودتان آسیب می‌رساند و علاوه بر آن، بی‌احترامی بزرگی نسبت به الله است. آیا می‌خواهی برای الله تعیین کنی که چگونه عمل کند؟ الله قادر مطلق است. او بر همه چیز قدرت دارد و هر چه بخواهد انجام می‌دهد. تو نمی‌توانی او را بازخواست کنی، این حق را نداری. حتی اگر چنین فکری به ذهنت خطور کند، باید فوراً توبه کنی و طلب بخشش نمایی. حتی اگر تمام دنیا نابود شود، حق نداری بپرسی: «چرا؟». زیرا پروردگار همه چیز الله است. او آنچه را که می‌خواهد انجام می‌دهد، و آنچه را که نمی‌خواهد انجام نمی‌دهد. خداوند به ما و همه مردم عقل و بصیرت عطا فرماید. خداوند ما را از ظلم و گناه حفظ کند و به ما قدرت توبه از گناهانمان را بدهد، ان‌شاءالله.

وَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ إِلَّا رَحۡمَةٗ لِّلۡعَٰلَمِينَ (۲۱:۱۰۷) الحمدلله، ماه مبارک صفر رو به پایان است. این ماه، ماهی سخت محسوب می‌شود؛ و امسال حتی کمی چالش‌برانگیزتر هم بود. الحمدلله، به سلامت از آن گذر کردیم. اما نکته‌ی بسیار زیبا این است که بعد از آن، ماه مبارک پیامبرمان (صلی الله علیه و آله و سلم) آغاز می‌شود. یعنی ماه ربیع الاول. ان‌شاءالله، دو روز دیگر شروع می‌شود. این ماه مبارک، ماهی است که پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) با حضور خود، دنیا را مفتخر کرد. برکت و رحمت او بی‌کران است. روز مبارک ولادت پیامبر عزیزمان، همانطور که مولف مولودنامه، سلیمان چلبی، ذکر کرده است، با شب قدر قابل مقایسه است. به همان اندازه ارزشمند است؛ با آن برابری می‌کند. زیرا شب قدر نیز هدیه‌ای است که الله متعال، به امت، به احترام پیامبرمان (صلی الله علیه و آله و سلم) عطا کرده است. به امت پیامبرمان (صلی الله علیه و آله و سلم). اما آن شب مبارک قدر پنهان است، در حالی که شب مولود شناخته شده است. بنابراین، تمام این ماه به افتخار ایشان مبارک است. خداوند به ما توفیق دهد تا ماه‌های بسیاری از این قبیل را تجربه کنیم. ان‌شاءالله، ما منتظر کسی هستیم که عزت و شرف اسلام را دوباره احیا کند. تمام امت، بلکه تمام بشریت، منتظر رهایی است. و این رهایی تنها و تنها از طریق او خواهد آمد. یعنی از طریق مهدی علیه السلام، که پیرو راه پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) و از نسل اوست، خواهد آمد. جز این، از تمام این حرف‌ها مانند «ما این جلسه را برگزار کردیم، ما آن کار را انجام دادیم» خیری حاصل نمی‌شود، بلکه فقط شر و بدی به بار می‌آید. نجات بشریت تنها در دست اوست، زیرا انسان‌ها تمام راه‌های دیگر را امتحان کرده و به بن‌بست رسیده‌اند؛ راه دیگری باقی نمانده است. اخیراً از یکی از برادرانمان که در سیاست آگاه است، سؤالی پرسیدم. در آنجا مردی صحبت می‌کرد و من پرسیدم: «این کیست؟» گفت: «این یکی از اعضای حزب کمونیست است.» پرسیدم: «این افراد هنوز هم همان مسیر را دنبال می‌کنند؟» پاسخ داد: «بله، همان مسیر را.» پرسیدم: «اصلاً آیا کمونیسم هنوز وجود دارد؟» گفت: «نه، خودشان هم در اصل می‌دانند. آنها همه چیز را امتحان کرده‌اند تا جایی که دیگر چیزی نمانده است. اما یک بار این راه را در پیش گرفته‌اند و حالا دیگر نمی‌توانند از آن منحرف شوند.» در حالی که این سیستم‌ها مدت‌ها پیش شکست خورده و به پایان رسیده‌اند. سوسیالیسم به پایان رسیده است، این سیستم به پایان رسیده است، آن سیستم به پایان رسیده است؛ همه آنها شکست خورده‌اند. بشریت فقط با قوانینی که الله متعال وضع کرده است، یعنی با شریعت، نجات پیدا می‌کند. تا زمانی که مردم تسلیم آن نشوند، ظلم، بی‌قانونی و بی‌عدالتی در جهان ادامه خواهد داشت. هر چقدر هم که مردم ادعای درستکاری کنند، موفق نخواهند شد. زیرا سیستم جهانی فعلی اینگونه ساخته شده است. حتی قوی‌ترین فرد هم اگر الان بیاید، نمی‌تواند کاری انجام دهد. بنابراین، همه باید بدانند و به این امر اعتماد داشته باشند که ان‌شاءالله، آن بنده‌ی مبارک الله متعال، به زودی خواهد آمد و ما را نجات خواهد داد.

پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرماید: یسّروا و لا تعسّروا بشّروا و لا تنفّروا «آن را آسان کنید!» «آن را سخت نکنید.» «کار را برای مردم دشوار نکنید.» خداوند هر عبادتی را که انسان انجام می‌دهد، هر چقدر هم کوچک باشد، می‌پذیرد. زیرا اگر به کسی گفته شود: «عبادت تو پذیرفته نیست»، ممکن است آن شخص فکر کند «عبادت من به هر حال پذیرفته نمی‌شود» و دیگر هرگز آن را انجام ندهد. اما تا زمانی که به خاطر خداوند باشد، خداوند متعال آن عبادت را می‌پذیرد. هیچ مانعی برای پذیرش آن وجود ندارد. خداوند متعال از طریق پیامبرمان (صلی الله علیه و آله و سلم) به ما می‌فرماید: «آن را آسان کنید، برای مردم سخت نگیرید.» اگر به کسی دستور داده شود: «باید این کار را انجام دهی، آن کار را انجام دهی، و دقیقاً به این صورت»، او را تحت فشار قرار می‌دهد. او خواهد گفت: «من نمی‌توانم این کار را انجام دهم» و کاملاً از آن دست خواهد کشید. اما حتی یک عمل کوچک، قلب انسان را روشن می‌کند و برکت را به زندگی او می‌آورد. زیرا تا زمانی که بنده خدا را فراموش نکند، وقتی برای نماز برمی‌خیزد، به یاد اوست. همین امر در مورد وضو نیز صدق می‌کند. بنابراین باید آن را آسان گرفت، هر چقدر هم کم باشد. نباید باری بر دوش مردم گذاشت و نگفت: «نه، باید اینقدر انجام دهی.» تا زمانی که بنده‌ای خدا را فراموش نکند، خداوند نیز از او راضی است. «بشّروا!» «مژده دهید»، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرماید. به آنها بگویید: «تو این کار را انجام داده‌ای، پس خداوند متعال از تو راضی است و پیامبر نیز راضی است.» بسیاری از مردم دچار تردید می‌شوند که آیا اعمالشان اصلاً پذیرفته می‌شود یا خیر. آنها از خود می‌پرسند: «آیا پذیرفته شده است یا نه؟» بعضی‌ها ساعت‌ها وقت خود را صرف وضو می‌کنند. وقتی می‌خواهند نماز را شروع کنند، شک می‌کنند: «آیا نیتم را درست انجام داده‌ام؟» وقتی ذکر می‌گویند یا از تعلیمی پیروی می‌کنند، نگران این هستند که: «آیا رابطه‌ام را درست انجام داده‌ام؟» در حالی که رابطه به آن سختی نیست. کافی است که به شیخ خود فکر کنی. افراد زیادی هستند که یک ساعت برای «انجام رابطه» تلاش می‌کنند. این برای آنها به یک بار تبدیل می‌شود. و در نهایت آن را رها می‌کنند. در حالی که رابطه خود به خود اتفاق می‌افتد؛ شیخ ارتباط را با تو برقرار می‌کند. وقتی به او فکر می‌کنی، از طریق او به یاد پیامبرمان و در نتیجه به یاد خداوند متعال می‌افتی. همه اینها برای تو تسهیلاتی هستند. آنها سختی نمی‌خواهند. خداوند متعال، پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) و شیوخی که از راه او پیروی می‌کنند، همیشه راه آسانی را نشان می‌دهند. بهترین مثال برای این، شیخ ما، شیخ ناظم است. او با خودش، با نفسش بسیار سختگیر بود و تمام تلاش خود را می‌کرد تا از هر سنت پیروی کند. اما در مقابل دیگران همیشه راه آسان را نشان می‌داد. به لطف او، هزاران، بلکه ده‌ها هزار نفر که از صفر شروع کردند، به بالاترین مراتب معنوی رسیده‌اند. خداوند مقامش را بالا ببرد. خداوند به مردم خیر و هدایت عطا فرماید، ان‌شاءالله.

هنگامی که الله متعال شروع به وحی قرآن کریم به پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) کرد، نماز به شکل امروزی آن هنوز مقرر نشده بود. او فرمود: «شب برخیز و نماز بخوان». «شب برخیز و به یاد الله باش، زیرا الله تو را در این زمان می‌بیند.» فضیلت شب از روز بیشتر است، زیرا عبادت در شب دشوارتر است. سخت‌تر است. الله متعال و بلندمرتبه اینگونه مقرر فرموده است. کسی که قبل از خواب نماز بخواند و شب برای نماز تهجد برخیزد، برای او چنان است که تمام شب را به عبادت گذرانده است. اگر قبل از خواب دو رکعت نماز بخوانی و سپس برای تهجد برخیزی، حتی اگر فقط دو رکعت دیگر باشد، مانند این است که تمام شب را به عبادت گذرانده باشی. بعضی از مردم می‌خواهند تمام شب را بیدار بمانند تا آن را در عبادت بگذرانند. اما این تلاش زیادی می‌طلبد. بعضی از مردم شب کار می‌کنند و برخی دیگر روز. بنابراین، عبادت در شب نیز طاقت‌فرساتر و دشوارتر است. اما پاداش آن نیز بیشتر است. بسیار بیشتر است. پاداش آن هزار برابر است. دو رکعت نماز که در شب خوانده شود، ارزشمندتر از هزار رکعت نماز در روز است. بسیاری از مردم از این فضائل و پاداش عظیم آگاه نیستند. حتی اگر شب نتوانستی، حداقل در روز آن را انجام بده. نمازهایت را به جا آور، عبادت خود را انجام بده. ان‌شاءالله خداوند همه ما را ببخشد. امروز ان‌شاءالله آخرین چهارشنبه ماه صفر نیز هست. خداوند ما را حفظ کند. خیر و برکت به همراه داشته باشد. و ان‌شاءالله خداوند سختی شب را برای ما آسان کند.

حضرت پیامبر گرامی (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «الصَّدَقَةُ تُطِيلُ العُمْرَ وَ تَدْفَعُ البَلاءَ» همانطور که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «صدقه عمر را طولانی می‌کند و بلا را دفع می‌کند.» مؤمنان باید به این عمل کنند. الحمدلله، ماه صفر رو به پایان است. و فردا آخرین چهارشنبه این ماه است. ماه صفر، ماه سختی محسوب می‌شود. اما پیامبر گرامی (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «تَفَاءَلُوا بِالخَیْرِ تَجِدُوهُ - به خوبی‌ها امیدوار باشید، خوبی‌ها را خواهید یافت.» به همین دلیل این ماه را «صفر الخیر» یعنی «صفرِ خیر» نامیدند. ان‌شاءالله، خیر و برکت خواهد آورد و بلا را دفع خواهد کرد. سخت‌ترین روز این ماه، آخرین چهارشنبه آن است، یعنی فردا. بنابراین مردم، برادران و خواهران ما، همه مسلمانان فردا صدقه را فراموش نکنند. صدقه بدهید تا به اذن خداوند متعال در امان باشید. هر کلام پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) حق محض است. بنابراین صدقه، چه در ماه صفر و چه در هر روز دیگر، از بلای آن روز محافظت می‌کند. پس یک صندوق صدقه داشته باشید و حتماً صبح‌ها بعد از بیدار شدن، قبل از خروج از خانه، صدقه‌ای در آن بیندازید تا از بلاها، مصیبت‌ها و هرگونه سختی آن روز در امان باشید. صدقه از چشم زخم، از بدی، از بیماری و از هر چیز بد محافظت می‌کند. و همچنین ما را از سختی ماه صفر حفظ می‌کند. آخرین چهارشنبه ماه صفر، فردا است، ان‌شاءالله. خداوند حافظ و نگهدار باشد. ممکن است برخی در این روزها نگران باشند، اما جای نگرانی نیست. اگر صدقه داده‌اید، به اذن خداوند، نیازی به ترس نیست. علاوه بر این، یک نماز چهار رکعتی وجود دارد که باید فردا آن را بخوانید. در هر رکعت، بعد از سوره فاتحه، یازده مرتبه سوره اخلاص خوانده می‌شود. هر کس این نماز را برای رضای خدا بخواند، پاداش بزرگی و حفاظت الهی دریافت می‌کند. البته این نماز باید قبل از غروب خوانده شود و نه بعد از نماز عصر، زیرا بعد از عصر نباید نماز نافله خواند. بنابراین می‌توان آن را در هر زمانی قبل از نماز عصر خواند، ان‌شاءالله. خداوند همه ما را حفظ کند. خداوند به ما روزهای خوب و خوش زیادی عطا فرماید. خداوند ما را به حضرت مهدی (علیه السلام) برساند، ان‌شاءالله.

پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «هنگامی که از خانه‌ات خارج می‌شوی، دو رکعت نماز بخوان. این نماز تو را در بیرون از بلا و از موقعیت‌های خطرناک محافظت می‌کند. و هنگامی که به خانه‌ات وارد می‌شوی، نیز دو رکعت نماز بخوان تا این نماز تو را در خانه نیز از بلا محافظت کند.» یعنی این نمازهای نافله برای یک مؤمن، به ویژه برای پیروان طریقت، بسیار مهم هستند. کسانی که به طریقت تعلق ندارند، نه تنها به نمازهای نافله، بلکه اغلب حتی به سنت هم اهمیت زیادی نمی‌دهند. در حالی که این نمازها به نفع خود شما، به نفع مردم، به نفع مسلمانان است. الله به آنها نیازی ندارد. نفع آن برای شماست. بنابراین، هنگام خروج و ورود به خانه... یعنی نه هر بار که از در بیرون می‌روید و داخل می‌شوید، بلکه وقتی صبح به سر کار می‌روید، می‌توانید آن را به عنوان نماز ضحی در نظر بگیرید. وقتی برمی‌گردید و زمان ممنوعه غروب آفتاب نیست، دوباره دو رکعت نماز بخوانید. این نمازها برکت می‌آورند و از بدی‌ها محافظت می‌کنند. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «برای چهار رکعت سنت که قبل از نماز ظهر بدون سلام بین آنها خوانده می‌شود، درهای آسمان باز می‌شود.» چهار رکعت قبل از نماز ظهر، سنت مؤکده است. الحمدلله، این نمازهای سنت در اینجا توسط ما انجام می‌شود. اما در برخی از کشورهای مسلمان، آنها نادیده گرفته می‌شوند یا اصلاً خوانده نمی‌شوند؛ مردم می‌آیند، فقط نماز فرض را می‌خوانند و می‌روند. یا اصلا نماز نمی‌خوانند. آنها به آن اهمیت زیادی نمی‌دهند، در حالی که بسیار مهم است. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «چهار رکعتی که قبل از نماز ظهر خوانده می‌شود، همان اجر چهار رکعتی را دارد که بعد از نماز عشاء خوانده می‌شود.» بسیاری از مردم از ما می‌پرسند: «شما بعد از نماز عشاء چهار رکعت و بعد از نماز ظهر نیز چهار رکعت می‌خوانید، چرا این کار را می‌کنید؟» چون پاداش آن بسیار زیاد است. خواندن چهار رکعت بعد از نماز عشاء، همان اجر سنت اول نماز ظهر را دارد. «و چهار رکعتی که بعد از نماز عشاء خوانده می‌شود، معادل اجر چهار رکعتی است که در شب قدر خوانده می‌شود.» یعنی اجر این چهار رکعت بعد از نماز عشاء به اندازه اجر چهار رکعت در شب قدر است. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «در زمان زوال خورشید، درهای آسمان باز می‌شود.» زوال یعنی خورشید به بالاترین نقطه خود رسیده و دوباره شروع به پایین آمدن می‌کند. در مکه مکرمه و مدینه منوره، زائران وقتی ظهر به اطراف نگاه می‌کنند، می‌بینند که هیچ سایه‌ای وجود ندارد. وقتی خورشید دقیقاً در وسط آسمان است. اما اینجا برای ما اینطور نیست. آنجا اینطور است. در این زمان مطلقاً هیچ سایه‌ای وجود ندارد. بنابراین زوال لحظه‌ای است که خورشید از بالاترین نقطه خود عبور می‌کند. دقیقاً در همان زمان، وقت نماز ظهر فرا می‌رسد. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند که در این زمان، در زمان زوال، درهای آسمان باز می‌شود. دقیقاً در همان زمان درهای آسمان باز می‌شود. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «من دوست دارم در این زمان قبل از نماز فرض نماز بخوانم تا اعمال نیکم بالا رود.» یعنی خواندن چهار رکعت سنت در این زمان، پاداش ویژه‌ای دارد. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «بین هر اذان و اقامه، یک نماز نافله برای کسی که مایل است وجود دارد.» این برای زمان بعد از اذان صبح، ظهر، عصر، شب... برای همه اوقات نماز صدق می‌کند. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند که بین هر اذان و اقامه نمازی برای کسی که مایل است وجود دارد، و این را در مورد نماز مغرب نیز ذکر می‌کنند. این نماز نافله قبل از نماز مغرب است. طبق مذهب ما، خواندن آن ضروری نیست. اما ما آن را انجام می‌دهیم تا از شیوخ پیروی کنیم. در مذاهب دیگر، قبل از نماز مغرب سنت خوانده می‌شود، بعد از نماز مغرب نه. برعکس، سنت بعد از اذان صبح، همانطور که پیامبر ما فرمودند، نه تنها یک نماز نافله، بلکه آنقدر مهم است که تقریباً واجب است. سنت نماز صبح تقریباً واجب است. این یک سنت مؤکده است. نماز بعد از اذان ظهر قبل از اقامه نیز سنت مؤکده است. نماز قبل از فرض نماز عصر سنت است، اگرچه سنت مؤکده نیست. همین امر در مورد سنت قبل از نماز عشاء نیز صدق می‌کند. برخی از برادران فکر می‌کنند که نماز نافله قبل از نماز مغرب واجب یا سنت مؤکده است. نه، اینطور نیست. این نافله است. ما آن را می‌خوانیم چون شیوخ ما آن را انجام می‌دهند و ما از آنها پیروی می‌کنیم. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «خداوند به کسی که چهار رکعت قبل از نماز عصر می‌خواند، رحم کند.» بسیاری از مردم ممکن است این نماز را ترک کنند، زیرا سنت مؤکده نیست. در حالی که نباید آن را از دست داد، چه مؤکده باشد چه نافله. روزی سلطانی مسجدی را افتتاح کرد و گفت: «کسی باید اینجا امام شود که هرگز سنت نماز عصر را ترک نکرده باشد.» آنها به اطراف نگاه کردند، اما کسی آنجا نبود. هیچ یک از علمای حاضر اعلام آمادگی نکردند، زیرا هر کدام احتمالاً یک بار به دلیل عجله از آن صرف نظر کرده بودند، فقط به این دلیل که «فقط» یک سنت است. اما خود سلطان هرگز سنت نماز عصر را ترک نکرده بود، بنابراین آن روز امام شد. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «دو رکعت نماز صبح بهتر از دنیا و هر آنچه در آن است می‌باشد.» یعنی تمام ماشین‌های امروزی، آسمان‌خراش‌ها، کشتی‌ها، قایق‌های تفریحی، هر چه که هست... این دو رکعت از همه اینها با ارزش‌تر است، بله، بهتر از تمام دنیا و هر آنچه در آن است. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «دو رکعت نماز بهتر از دنیا و هر آنچه در آن است می‌باشد.» پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «اگر آنچه را که به شما امر شده است انجام دهید، بدون نگرانی و زحمت زندگی خواهید کرد و روزی شما به راحتی به شما خواهد رسید.» امروزه مردم از خود می‌پرسند: «ما که نماز می‌خوانیم، پس چرا این اتفاق برای ما می‌افتد؟ چرا کسب و کار ما رونق نمی‌گیرد؟ چرا نگران هستیم؟» این یعنی نماز شما درست نیست، ایمان شما درست نیست، چیزی درست نیست. چون همین چیزی که می‌گویی، همه چیز را خراب می‌کند. شما باید همه چیز را از الله انتظار داشته باشید. شما نباید اعمال خود، نماز خود را به عنوان معامله یا وسیله‌ای برای فشار استفاده کنید. «من که انجامش دادم، اما نتیجه نداد...» می‌بینی، دقیقاً به همین دلیل نتیجه نمی‌دهد. ایمان و نیت خود را پاک نگه دارید. ادب صحیح را نسبت به الله و پیامبرمان حفظ کنید. آن وقت این نگرانی‌های دنیوی چیزی نیستند. خداوند ما را حفظ کند - نگرانی‌های مسلمانان در غزه، نگرانی‌های واقعی هستند. اما حتی آنها هرگز علیه الله شورش نمی‌کنند. اما مردم اینجا با کوچکترین چیز ناله می‌کنند. خداوند ما را حفظ کند. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «این دو رکعت کوتاه که به عنوان نماز نافله می‌خوانید و شاید آن را کوچک بشمارید، برای کسی که آن را به اعمالش اضافه کند، بهتر از تمام دارایی دنیوی شماست.» زیرا این دنیا مانند یک خواب، یک سراب است. به سرعت می‌گذرد و هیچ چیز از آن باقی نمی‌ماند. اما آنچه باقی می‌ماند، این دو رکعت است. این نماز که شاید به آن اهمیت زیادی نمی‌دهید، آن را کوچک می‌شمارید، از هر چیز دیگری با ارزش‌تر است. خداوند این زیبایی واقعی را به همه ما عطا کند. ان‌شاءالله خداوند به ما قدرت دهد تا از آنچه پیامبرمان فرموده پیروی کنیم.

ظَهَرَ ٱلۡفَسَادُ فِي ٱلۡبَرِّ وَٱلۡبَحۡرِ بِمَا كَسَبَتۡ أَيۡدِي ٱلنَّاسِ (30:41) الله متعال و باشکوه می‌فرماید که فساد در همه جا گسترده شده است. فساد به معنای منحرف شدن از راه راست است. در دریا و خشکی - یعنی همه جا. بدی و فساد رشد کرده و آشکار شده است. الله متعال و باشکوه می‌فرماید که تعادل همه چیز مختل شده است. اما چگونه همه این اتفاقات رخ داده است؟ به واسطه اعمال خود انسان‌ها. چگونه انسان می‌تواند اینقدر آلودگی ایجاد کند؟ اما او این کار را کرده است. همه چیز. حتی اقیانوس‌های بزرگ آلوده شده‌اند. همه جا - زمین، سنگ‌ها، کوه‌ها... به واسطه اعمال انسان‌ها، همه چیز از نظر مادی و معنوی آلوده شده است. و آلودگی معنوی حتی بدتر است. این به کجا منتهی می‌شود؟ آنها دست از کار خود نمی‌کشند، آنها همچنان ادامه می‌دهند. اگر این روند ادامه پیدا کند، در نهایت فقط به خودشان آسیب می‌رسانند. در حالی که الله متعال و باشکوه این زمین را پاک و بی‌عیب و نقص به ما تحویل داده است. او فرمود: «از آن به خوبی استفاده کنید.» اما انسان دقیقاً برعکس آنچه الله متعال و باشکوه دستور داده است، عمل می‌کند. و علاوه بر آن، شکایت هم می‌کند. این بلا نتیجه‌ی کارهایی است که با دستان خود انجام داده‌اند. انسان در نهایت باید خود مجازات و عواقب منفی آن را متحمل شود. اسلام دین زیبایی، دین پاکی و دین خوبی است. به ما دستور می‌دهد که از همه چیز بهترین را انجام دهیم. الله متعال و باشکوه فرمان می‌دهد: «از چیزهای خوب بخورید و بنوشید، اما اسراف نکنید.» و چیزهایی که او نهی کرده، ناپاک و آلوده هستند، به همین دلیل می‌فرماید: «از آنها دوری کنید.» او می‌فرماید: «الکل ننوشید.» زیرا الکل ناپاک است، آلودگی است. او می‌فرماید: «گوشت خوک نخورید»، زیرا آن هم آلودگی است. هر چیز ممنوعه برای انسان مضر است، چه در خوردن و چه در آشامیدن. ما فقط چند نمونه ذکر کردیم، اما ممنوعیت‌ها به نفع انسان هستند، نه به ضرر او. اما به نظر می‌رسد انسان این را یک کار بزرگ می‌داند. او به مخالفت با الله متعال و باشکوه افتخار می‌کند. مجازات آن در همین دنیا به او می‌رسد، و در آخرت - خداوند ما را از آن حفظ کند. خداوند مردم را هدایت کند. هر چه انسان خود را متمدن‌تر می‌پنداشت، بیشتر در جهالت فرو می‌رفت. او به دنبال جهالت می‌دود. انگار تمام تلاش خود را می‌کند تا این بلا را بر سر خود بیاورد. خداوند همه ما را حفظ کند. ان‌شاءالله بلا و مصیبتی که از این بدکاران سرچشمه می‌گیرد، به ما نرسد. هوا، آب، دریاها، زمین - همه جا آلوده و ناپاک است. اما کسانی که در کنار الله هستند و به سوی او روی می‌آورند، خداوند از روی رحمت خود برای مؤمنان، ان‌شاءالله آنها را از این آسیب حفظ خواهد کرد. خداوند همه ما را حفظ کند.

وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ بِٱللَّهِ وَرُسُلِهِۦٓ أُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلصِّدِّيقُونَۖ وَٱلشُّهَدَآءُ عِندَ رَبِّهِمۡ (57:19) جایگاه مؤمنان نزد الله والا است. اما کسانی که ایمان نمی‌آورند، بدبختی در انتظارشان است. عاقبت بدی برای آنها مقدر شده است. تا زمانی که انسان در این دنیا است، فرصت پیدا کردن راه درست را دارد. اما یک راه درست وجود دارد و در کنار آن راه‌های گمراهی که برخی آن را درست می‌پندارند. اینها راه‌هایی هستند که انسان‌ها به دلخواه خود ساخته‌اند. هر کس یکی از این راه‌ها را انتخاب کند، سعادت یا بدبختی در انتظارش است. یعنی در نهایت یا بهشت یا جهنم در انتظارش است. به همین دلیل، الله، قادر و متعال، دو راه به انسان نشان داده است. او فرمان می‌دهد: «به راه راست بیایید.» «به راه من، به بهشت من بیایید. به سوی صلح و زیبایی بیایید.» الله هشدار می‌دهد: «از شیطان پیروی نکنید و راه بدبختی و جهنم را نپیمایید.» الله، قادر و متعال، هرگز به بندگانش ظلم نمی‌کند. به‌راستی، کلام او حق است. و شکوه و جلالی که کسانی که از راه او پیروی می‌کنند به دست می‌آورند، جاودانه است. ما اغلب می‌گوییم «تا ابد»، اما ابدیت واقعاً به چه معناست؟ «تا ابد» به معنای بی‌نهایت است. اما درک دنیوی ما از آن فقط تا زمان مرگ است. اما زندگی واقعی بعد از مرگ آغاز می‌شود. بنابراین، سفر کسی که راه درست را می‌رود با مرگ پایان نمی‌یابد. زیرا زندگی حقیقی تازه بعد از آن آغاز می‌شود. برای اینکه انسان بتواند این انتخاب را انجام دهد، الله به او عقل داده است. اگر انسان از عقل خود استفاده کند و به حق گوش فرا دهد، از راه راست منحرف نخواهد شد. او باید از این راه پیروی کند تا به سرانجام نیک برسد. بدین ترتیب، هم در این دنیا به سعادت و آرامش و هم در آخرت به خوشبختی ابدی دست می‌یابد. خداوند ما را از منحرف شدن از راه راست حفظ کند. باشد که او به همه بشریت هدایت عطا فرماید. زیرا مردم از «دموکراسی» و چه و چه حرف می‌زنند. آنها می‌گویند: «این نظر من است، من اینطور می‌بینم» و بر نظر خود پافشاری می‌کنند. نظر خودت را کنار بگذار و از راه الله، قادر و متعال، پیروی کن. باشد که Allah یار و یاور همه ما باشد.

وَمَنۡ أَعۡرَضَ عَن ذِكۡرِي فَإِنَّ لَهُۥ مَعِيشَةٗ ضَنكٗا (20:124) الله متعال و قدرتمند می‌فرماید کسی که از او روی برگرداند و به دنیا دل ببندد، زندگی سختی خواهد داشت. کسی که خدا را فراموش کند، هرگز واقعاً خوشبخت نخواهد شد. زیرا افرادی هستند که شاید روزی یک بار، هفته‌ای یک بار یا ماهی یک بار او را به یاد آورند. اما کسانی هم هستند که در تمام طول زندگی خود هرگز او را به یاد نمی‌آورند، هیچ توجهی به او ندارند - و متأسفانه اکثریت اینگونه‌اند. به همین دلیل بشریت در سختی مداوم است. مشکل اصلی همین است. زیرا همه چیز در دست خداست. اوست که همه چیزهای زیبا، خوب و همه نعمت‌ها را به تو می‌دهد. اما به جای اینکه او را به یاد آورد و از او تشکر کند، انسان حتی یک فکر هم به این موضوع نمی‌کند. او در نگرانی‌های دنیوی غرق می‌شود و زندگی خود را در سختی می‌گذراند، زیرا فقط از خود می‌پرسد: «آیا این گران است یا ارزان، زیبا است یا زشت؟» در زندگی او نه آرامشی وجود دارد و نه زیبایی واقعی. نتیجه: سختی مداوم، نزاع، هرج و مرج و درگیری با دیگران. او با دیگران کنار نمی‌آید؛ به آنها توهین می‌کند و آنها به او توهین می‌کنند. حتی در خانواده، بین زن و شوهر، آرامشی وجود ندارد. دلیل همه اینها این است که آنها به یاد خدا، متعال، نیستند. کاش فقط به خدا فکر می‌کردند، او را به یاد می‌آوردند... زیرا ذکر، دقیقاً همین است: به یاد آوردن خدا. وقتی کسی از خدا آگاه باشد، می‌داند: «پروردگارم مرا می‌بیند، پروردگارم صدایم را می‌شنود.» الله حاضر است، الله ناظر است، الله با من است. لحظه‌ای که بدانی: «خدا با من است»، همه چیز آسان‌تر و زیباتر می‌شود. در غیر این صورت، هیچ چیز در زندگی آسان یا زیبا نخواهد بود. بزرگترین بدبختی فراموش کردن خدا و یاد نکردن اوست. رنج واقعی در همین است. به همین دلیل است که اوضاع جهان روز به روز بدتر می‌شود. زیرا در گذشته مردم بیشتر به یاد خدا بودند و او را به یاد می‌آوردند. اما امروزه حواس‌پرتی‌های بی‌فایده زیادی وجود دارد که باعث می‌شود انسان خدا را فراموش کند و کاملاً در آنها غرق شود. در حالی که مشغول برنامه‌ریزی برای انجام این و آن است، فقط بیشتر در سختی فرو می‌رود. او تلاش می‌کند و با ناامیدی از خود می‌پرسد: «چگونه از اینجا بیرون بیایم؟» هرچه بیشتر تلاش می‌کند، بیشتر غرق می‌شود. خداوند مردم را حفظ کند و آنها را به راه راست هدایت کند تا سعادت پیدا کنند، ان‌شاءالله.