Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Allah shoma ra barkat dahad. Shoma be ma ehteram migozarid, ba inke ma layegh-e an nistim. Amma Alhamdulillah, be wasile-ye ma shoma Maschayekh va Payambar (sallallahu alaihi wasallam) ra ekram mikonid. Tashakor mikonam; Allah be shoma eshgh va nur-e bishtar va bishtari ata konad. Allah shoma ra dar in rah sabet-ghadam gardanad – rah-e Payambar (sallallahu alaihi wasallam), rah-e Ahlus Sunnah wal Jamaah va rah-e Tariqat. Hame-ye inha yek rah hastand; hich tafavoti vojud nadarad. Alhamdulillah, ma dar rah-e dorost hastim, Tariqat al-Mustaqim, haman rah-e rast. "Tariqat" be ma'nay-e rah ast va "Mustaqim" be ma'nay-e rast – rahi ke az hadaf monharef nemishavad. Alhamdulillah, ma az rah-e Payambar (sallallahu alaihi wasallam) peyravi mikonim va in ra edame khahim dad, na faghat ta Qiyamah, balke ta abad. Kasani ke az ebteda be an chang bezanand, ba barkat-tarand va dar Jannah be Payambar (sallallahu alaihi wasallam) nazdiktar khahand bud. Dar Dunya niz anha nazd-e Payambar (sallallahu alaihi wasallam) mahbub-tarand. Zira Payambar (sallallahu alaihi wasallam) farmudand: "Har kas bar man Salawat befrestad, man be u javab midaham." Banabar-in, har bar ke ahl-e Tariqat baraye ishan Salawat ya Durood mifrestand, Payambar (sallallahu alaihi wasallam) javab midahand. In aghide-ye mast, aghide-ye Eslami. Hata agar barkhi mardom an ra ghabul nakonand, anha ahamiyati nadarand. Mohemtarin chiz in ast ke dar rah-e Payambar (sallallahu alaihi wasallam) bashid, rah-e pedaran, ajdad va niakan-e shoma, az zaman-e Payambar ta emruz. In rah edame darad. Basiari talash kardand an ra nabud konand, amma natavanestand. Anha rafte-and va digar hich-kas chizi az anha nemidanad. Albate faghat yek ya do ya sad nafar nabudand, balke hezaran nafar dar hame ja budand; amma hame shekast khordand va ba Fitna-ye khod dafn shodand. Anha aknun dar zir-e khak az anche karde-and pashimanand, amma digar sudi baraye anha nadarad. Sud dar in ast ke hamishe az in rah peyravi konid va be Sheitan gush nadahid. Mardom miguyand: "Man Waswasa (vasvase) daram". In az taraf-e Sheitan normal ast, amma an mardom az vasvase-haye Sheitan badtarand. Alhamdulillah, Sheikh-e ma ke Qasida ra khand, darbare-ye Masjid al-Aqsa va Isra va Mi'raj sohbat kard. Motasefane, dar hal-e hazer baraye basiari az mardom emkan-e bazdid az in makan vojud nadarad. Emruz yeki az baradaraneman az man porsid: "To be hame ja safar mikoni; az kodam keshvar bishtar khoshat miayad?" Shayad u fekr mikard man miguyam Makkah ya Madinah, amma man goftam Filistin. Alhamdulillah, zira an sarzamin-e Payambaran va sarzamin-e in Masjid al-Aqsa-ye moghaddas ast. Subhanallah, Allah mohabbat-e in sarzamin ra dar ghalb-e man gharar dade ast. Man ghablan ba Mawlana Sheikh anja budam; dar an zaman Arab-ha an ra kontrol mikardand. Mawlana Sheikh har sal Haji-ha ra az Ghobros miavard, anha ra be Hajj mibord va anha az Masjid al-Aqsa bazdid mikardand. Pas az inke Esra'il anja ra gereft, anha digar nemitavanestand beravand. Amma bad az shast sal man az anja bazdid kardam va vaghean makan-e fogholade-i bud. Vaghti be Nablus raftam, ke shahri besyar ziba ba basiari az ahl-e Tariqat ast, anha ma ra be sham davat kardand. Ma dar hame-ye masajid namaz khandim va Nablus vaghean por az peyrovan-e Tariqat ast. Amma mardom, hame-ye in Arab-ha – anha az haman ebteda tavasot-e Gharb farib khordand ta aleyhe Khalife va Osmani-ha enghelab konand. Be Sultan Abdul Hamid milyard-ha pishnehad dadand ta bedehi-haye u ra pardakht konand, agar faghat tekeh-ye kouchaki az an zamin ra be anha bedahad. Sultan Abdul Hamid an mard ra birun andakht va goft: "Man nemitavanam hata yek mosht khak az in sarzamin-e moghaddas ra be to bedaham; in Amanah (amanat) man ast." "Chegone mitavanam dar moghabel-e Allah be-istam va beguyam ke man in mas'uliyat ra raha kardam?" Sultan Abdul Hamid va hame-ye Sultan-ha ahl-e Tariqat budand; Sheikh-e Sultan Abdul Hamid az Tariqat-e Shadhili bud. U an ra nadad, amma anha Fitna be pa kardand, u ra sarnegun kardand va be Arab-ha khianat kardand. Anha be Arab-ha goftand: "Shoma padeshahan-e hame-ye mosalmanan va Arab-ha khahid shod va in sarzamin mal-e shoma khahad bud." Mawlana Sheikh Abdullah Daghestani dar an zaman dar artesh-e Osmani bud. U chehel ruz Khalwa (cheleh-neshini) dar Masjid al-Sakhrah, nazdik-e Masjid al-Aqsa anjam dad. U hodudan yek sal anja bud va az Filistin va Masjid al-Aqsa defa' mikard. Pas az bazgasht-e anha, kar-e Osmani-ha tamam shode bud. Ghodrat-haye gharbi be sor'at tamame sarzamin-haye Osmani ra gereftand va Khalife ra tab'id kardand. Anha ghader be in kar hastand. Ma nemitavanim chizi beguyim, zira "Jang farib ast". Dar jang momken ast doshmanat to ra farib dahad. Amma kas-i ke farib midahad budan, vahshatnak ast. Istadan dar kenar-e doshman aleyhe Eslam va aleyhe Khalife, gonah-e bozorgi ast. In ghabel-e ghabul nist. Albate in dowran be payan resid, va bad az inke anha Filistin ra gereftand, mardom shoru be shekayat va gerye az zolm kardand. Chera in ettefagh mioftad? Hata aknun niz anha be zolmi ke mortakeb shode-and e'teraf nemikonand. Hanuz ham anha aleyhe Osmani-ha va aleyhe Khalife hastand – tamame jahan-e Arab. Fekr nakonid ke anha ba Khalife ya Osmani-ha khoshhal mishodand. Ta emruz, Gharb in zahr ra be keshvar-haye anha avarde ast va in zahr ta ostokhan-haye Arab-ha nofuz karde ast. Agar kasi hata kami dar in bare sohbat konad, doshmani va nefrat ra aleyhe Osmani-ha va Khalife mibinad. Be hamin dalil ast ke hame-ye inha aknun ettefagh mioftad. Anha faryad mizanand "Ghazzeh, Ghazzeh", amma in taghsir-e khod-e shomast. Doshman har kari bakhahad mikonad; az doshman entezar-e mehrabani nadashte bashid. Amma agar be dargah-e Allah tobeh nakonid va ba Tariqat nabashid, vazi'at-e shoma khub nist. Aya kasi mitavanad beguyad ke in eshtebah ast? Man dar Damishq motaveled shodam va anja zendegi kardam. Dar doran-e madrese be ma yad midadand ke Osmani-ha doshman hastand. Anha yad midadand ke anha ma ra aghab negah dashte-and va keshvar-e ma ra eshghal karde-and. Agar Osmani-ha mikhastand, mitavanestand Filistin ra be in mardom bedahand va pul ra begirand, va emruz ham bar sarzamin-e khod hokumat mikardand. Amma in mardom aghl nadarand; aghl-e anha nabud va sukhte shode ast. Hame-ye mosalmanan... zehn-e anha tar ast. Na fekri, na andishe-ye dorosti. Anha faghat be zaher negah mikonand, bedun inke bebinand che chizi dar posht ya darun-e an ast. Anha be donbal-e Iran midavand, be donbal-e Wahhabi-ha – nemitavan goft ke kasi dar in halat vaghean mosalmanane amal mikonad. Vaghti dar Nablus budam in ettefagh oftad. Sultan Abdul Hamid in shahr ra dust dasht; anja baraye u makan-e khassi bud. Dar yek sham bud... mardom Masha'Allah, besyar khub budand. Anha Sultan Abdul Hamid ra dust dashtand chon u anha ra dust dasht; u hata rah-ahan ra ta Nablus sakht. Amma pir-mardi anja neshaste bud, va vaghti be u salam kardam, kheili khoshhal nashod. U goft "Tatbi'", va man ebteda nafahmidam "Tatbi'" yani che. Bad tar fahmidam ke "Tatbi'" yani "addisazi-ye ravabet", ke anha an ra rad mikonand. Ma miayim ta yek makan-e moghaddas ra ziarat konim, va Allah in rah ra baraye ma baz karde ast, pas ma amadim. Chera chenin chizi miguyi? In faghat baraye shoma nist; sarzamin-e moghaddas baraye hame-ye mosalmanan ast. Agar edde'a konid ke faghat baraye shoma ast, anha albate be shoma zolm mikonand va har kari ke shoma ra narahat konad anjam midahand. Pas in vazi'at-e Eslam va mosalmanan ast. Anha bayad az Ulama va Maschayekh-e haghighi biamuzand. Alhamdulillah, albate basiari az anha vojud darand, amma motasefane mibinam ke hata Sufi-haye Arab in zahr ra dar hame jay-e badan-e khod darand. Vaghti ensan bish az had ba chizi mashghul shavad, an chiz aram aram nemayan mishavad. Banabar-in anha bayad az Allah Azza wa Jalla talab-e maghferat konand. Allah Ghafur va Rahim ast. Allah mipazirad va mibakhshad. Insha'Allah Allah ma ra bebakhshad va baraye ma yari beferestad. Alhamdulillah, basharat-haye khubi az Payambar (sallallahu alaihi wasallam) dar mored-e Mahdi (alaihissalam) vojud darad. Bedun-e in, kar moshkel bud. Dar hame-ye zaman-ha, hame ja, moshkelati dar donya vojud darad; hich jayi bedun-e moshkel nist. Va albate bishtar-e moshkelat dar makan-haye mosalmanan va keshvar-haye eslami yaft mishavad. Chera? Zira Sheitan bazneshaste nashode ast. Haman-tor ke Mawlana Sheikh yek bar tozih dad, vaghti yek osghof az u porsid key in badbakhti tamam mishavad. Mawlana Sheikh goft: "Vaghti Sheitan bazneshaste shavad, tamam mishavad." U be in mard besyar khandid. Vaghiyat in ast: Vaghti Mahdi (alaihissalam) biayad, tamam khahad shod. Amma Sheitan hanuz karash tamam nashode ast. Vaghti ma az Kashmir, Myanmar, Filistin, Aragh, Iran, Afrigha, Sudan, Libi mishenavim... har keshvar-e mosalmani moshkelati darad. Man besyar narahat mishavam. Amma sepas motavajje mishavam ke agar anha bakhahand khodeshan an ra hal konand, hezaran sal tul mikeshad. Man be yad miavaram ke vaghti Sayyidina Mahdi (alaihissalam) biayad, solh bargharar khahad shod. Digar moshkeli nist, visa nist, digar niazi be ejaze baraye mandan, raftan ya amadan nist. Hame-ye inha payan khahad yaft. Albate Sheitan hanuz dar bazneshastegi nist. Amma vaghti Mahdi (alaihissalam) biayad, in donya an-tor ke Payambar (sallallahu alaihi wasallam) farmudand khahad shod: Tamame zamin be Eslam ta'alogh khahad dasht. دین دیگری وجود نخواهد داشت؛ همه انسان‌ها از اسلام پیروی خواهند کرد. اسلام به معنای صلح است؛ صلحی برای تمام جهان خواهد بود. پس مهدی (علیه‌السلام) خواهد آمد و بعد از او عیسی (علیه‌السلام) خواهد آمد. پس از مهدی، عیسی (علیه‌السلام) حکومت خواهد کرد؛ چهل سال صلح خواهد بود. و هنگامی که عیسی (علیه‌السلام) وفات یابد، در نزدیکی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) به خاک سپرده خواهد شد. نه آن‌طور که آن افراد دیوانه ادعا می‌کنند که او پسر الله است، استغفرالله. این مضحک‌ترین ایده از جانب کسانی است که فکر می‌کردند باهوش‌ترین انسان‌های جهان هستند. حتی آن‌ها اکنون می‌توانند از این ماشین هوشمند بپرسند؛ چرا که آن‌ها ماشین‌های هوشمند دارند. اگر از آن بپرسند: «عیسی (علیه‌السلام) کیست؟»، خواهد گفت او یک پیامبر است. حتی آن ماشین بهتر از آن‌ها می‌داند. پس هنگامی که عیسی (علیه‌السلام) وفات یابد و در مدینه در نزدیکی پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) دفن شود - جایگاه او آنجاست، همانطور که اهل سنت و جماعت می‌دانند. پس از آن، همه چیز دوباره بد خواهد شد. شیطان با تمام قدرت بازخواهد گشت و در میان مردم عمل خواهد کرد. افراد بسیار زیادی دوباره کافر و بی‌ایمان خواهند شد. تنها تعداد کمی از مسلمانان باقی خواهند ماند و در آن زمان دود (دخان) خواهد آمد. و مسلمان هنگامی که این دود را استنشاق کند، خواهد مرد (و وارد جنت خواهد شد). تنها کافران در اینجا باقی خواهند ماند. بنابراین تنها برای چهل سال آرامش از شر شیطان وجود خواهد داشت و پس از آن او بازخواهد گشت. دنیا این‌گونه است؛ باید چنین باشد. زیرا قیامت بر این افراد، یعنی کافران، فرا می‌رسد؛ همه در آن زمان نابود خواهند شد. اکنون گاهی اخباری می‌آورند که سنگی از فضا می‌آید و به زمین برخورد می‌کند و باعث قیامت می‌شود. الحمدلله، مسلمانان و مؤمنان می‌دانند که این حقیقت ندارد. شاید دیگر مردم ترس زیادی داشته باشند، نگران و غمگین باشند که پایان جهان با این سنگ فرا می‌رسد. اما هر سنگ و هر چیز کوچکی به فرمان الله عز و جل اتفاق می‌افتد. چگونه قیامت می‌تواند بدون فرمان او رخ دهد؟ کافران عقاید بی‌معنایی دارند. آن‌ها خودشان را می‌ترسانند؛ ترسی از الله ندارند، بلکه ترس از هیچ. الله به ما کمک کند، ان‌شاءالله، تا ما را در راه اهل سنت و جماعت حفظ نماید. آن‌ها چه کسانی هستند؟ آن‌ها کسانی هستند که از شریعت پیروی می‌کنند. الحمدلله، شریعت و چهار مذهب مهم هستند. کسانی که این را قبول ندارند، جزو اهل سنت و جماعت نیستند. هر مذهب راه آسانی ارائه می‌دهد؛ هیچ سختی وجود ندارد. هر کشوری می‌تواند از آنچه برایش مناسب است پیروی کند. اما اکنون مد جدید این افراد این است که می‌گویند: «ما نیازی به مذهب نداریم.» آن‌ها به مذاهب لعنت می‌فرستند و به کسانی که از یک مذهب پیروی می‌کنند دشنام می‌دهند. می‌گویند: «نیازی به مذهب نیست، تو فقط از قرآن پیروی کن.» اما وقتی قرآن می‌خوانند، افراد زیادی را می‌شنوم که حتی نمی‌توانند آن را درست بخوانند. پس چگونه می‌توانید آن را بفهمید و از آن پیروی کنید؟ پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) فرمودند: «یسروا ولا تعسروا» (آسان بگیرید و سخت نگیرید). پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) به ما آموختند که کارها را آسان کنیم. وقتی راهت را به تو نشان می‌دهند، راه مذهب را، پیروی از آن برایت آسان است. اگر راه را ندانی، قرآن را از اول تا آخر باز می‌کنی و سعی می‌کنی چیزی پیدا کنی. تا زمانی که آن را پیدا کنی، مورد دیگر را فراموش می‌کنی؛ مدام جستجو کردن - این خوب نیست. این باعث فتنه بزرگی می‌شود. علما این را می‌دانند؛ افراد زیادی هستند که کارهایی خلاف شریعت انجام می‌دهند. اما ادعا می‌کنند: «ما این را از قرآن می‌دانیم.» قرآن عظیم‌الشأن... برای یادگیری آن، انسان باید حداقل ده سال تحصیل کند تا بتواند آن را درست بخواند و بفهمد. وقتی آن را فهمید، باید به حدیث هم نگاه کند. این افراد احادیث را قبول ندارند؛ آن‌ها گمراه شده‌اند. هر چه می‌خوانند بی‌فایده خواهد بود؛ حتی به آن‌ها ضرر می‌رساند. زیرا آن‌ها فتنه می‌کارند و مردم را وا می‌دارند که به دنبال چیزهای دیگری بگردند. پس، ای اهل سنت و جماعت، از مذهب دور نشوید و از طریقت فاصله نگیرید. این‌ها دو بال هستند، چنان‌که می‌گویند. شیخ خالد بغدادی «ذوالجناحین» نامیده می‌شد، یعنی صاحب دو بال. یک بال برای شریعت، یکی برای طریقت. بدون این نمی‌توان پرواز کرد. هر دو باید باشند و این راه ماست. الله به شما برکت دهد، الله شما را در این راه حفظ کند، ان‌شاءالله. شما می‌توانید از هر طریقتی پیروی کنید؛ این مهم نیست، همانطور که امروز هم گفتم. طریقت‌های بسیاری وجود دارد؛ شما می‌توانید از هر طریقتی که برایتان مناسب است پیروی کنید، درست مانند هر مذهبی که برایتان مناسب است. الله به شما برکت دهد، الله ما را در این راه ثابت‌قدم بدارد.

«بی‌گمان الله با کسانی است که تقوا پیشه کردند و کسانی که نیکوکارند.» (النحل، ۱۶:۱۲۸) کسانی که از بدی دوری می‌جویند و همواره می‌کوشند تا برای مردم نیکی به ارمغان آورند. الحمدلله، این بزرگترین نعمت برای ماست: دانستن اینکه چه کسی پشت و پناه شماست. تکیه‌گاه شما نه پلیس است، نه سیاستمدار و نه یک انسان ثروتمند. تکیه‌گاه شما الله است، پروردگار و مالک تمام هستی. الله عزوجل شما را یاری می‌کند؛ این را باید در وجود خود نهادینه کنید. خوش‌دل باشید؛ غمگین نباشید و نگذارید دلتنگی بر شما غلبه کند. یقیناً وقتی انسان‌ها دور از وطن اسلامی در محیطی دیگر هستند، گاهی هوا و فضای معنوی بیگانه به نظر می‌رسد. دچار ترس می‌شوند؛ نگرانی و اندوه بر آن‌ها چیره می‌شود. این حالتی درست نیست؛ باید موارد زیر را به یاد داشته باشید. بگویید: «حسبنا الله – الله ما را بس است، او با ماست.» الله بر هر کاری تواناست؛ هیچ چیز برای او دشوار نیست. او القادر و المقتدر است (آن توانای مطلق، آن تعیین‌کننده تمام قدرت‌ها). این آگاهی برای یک مؤمن، برای یک مسلمان، بزرگترین موهبت است. زیرا مسلمان همواره هدف و زیر رگبار ستمگران است. یا اینکه شیطان لشکریان خود را علیه مؤمن می‌فرستد تا او را ناخشنود سازد و از یاد الله عزوجل بازدارد. تنها هدف آن‌ها این است که ما را منحرف کنند و از توجه به مهربان‌ترین، الله عزوجل، که ما را آفرید و زنده نگه می‌دارد، دور سازند. او روزیِ هر کس را، چه مسلمان و چه غیرمسلمان، می‌دهد؛ اما وقتی مسلمانان این را درک کنند، دل‌هایشان آرامش می‌یابد. آن‌ها خوشبخت می‌شوند و هرگز در بدبختی غرق نخواهند شد. این دقیقاً راه پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، است. هنگامی که او دعوت را آغاز کرد و مردم را به سوی حق فراخواند، همه در برابر او ایستادند. آن‌ها هر نوع آزار و خباثتی را علیه پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، مجاز می‌دانستند. و آن‌ها دنیاها را به او پیشنهاد دادند تا از هدفش دست بردارد. او نپذیرفت، زیرا پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، پروردگارش را می‌شناخت. اگر پولی در جیب نداشته باشید و کسی بیاید و بگوید: «به تو پنج سکه می‌دهم، دنبالم بیا»، آیا همراهش می‌روید؟ حاشا (پناه بر الله) – شاید این مثال کاملی نباشد – اما این غافلان نادان فکر می‌کردند پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) حقیقت را رها کرده و از آن‌ها پیروی می‌کند. آن‌ها مردمی جاهل بودند. آن دوران را حتی «عصر جاهلیت» (Jahiliyya) می‌نامند. دو نوع جاهلیت وجود دارد. یکی در زمان پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، بود که ایشان (صلی الله علیه و آله و سلم) آن را پایان دادند، الحمدلله. دومی جاهلیت آخرالزمان است، یعنی همین دوران امروزی. این بسیار سنگین‌تر از آن دوران نخست جاهلیت است. در آن زمان دست‌کم به بت‌ها یا هرچند به غلط، به نوعی معبود باور داشتند. اما در این جاهلیت آخرالزمان، مردم دیگر به هیچ چیز باور ندارند. این عمیق‌ترین تاریکی جهل است. این نادانی حقیقی است؛ زیرا الله هر امکانی برای دانستن، دیدن، اندیشیدن و شنیدن به آن‌ها داد، اما با این حال ایمان نمی‌آورند. در گذشته مردم به آسمان نگاه می‌کردند و می‌پنداشتند ستارگان تنها چراغ‌های کوچکی هستند. اما اکنون می‌دانند که جهان هستی چقدر عظیم است، با این حال نمی‌توانند هیچ پایان و مرزی برای این جهان بیابند. آن‌ها نگاه می‌کنند و جهان‌هایی را می‌بینند که میلیاردها بار بزرگترند، اما مرزی نمی‌یابند که بتوانند بگویند: «اینجا نقطه پایان است.» پس اگر ذره‌ای عقل می‌داشتند، باید به خالقی ایمان می‌آوردند. اما ایمان نیاوردنشان گواهی بر نادانی آن‌هاست. نادانی یعنی: یا ندانستن، یا نخواستنِ دانستن. ننگ نیست که انسان نادانی باشد که چیزی نمی‌داند اما می‌خواهد بیاموزد؛ هیچ ایرادی در آن نیست. اما اگر بر نادان ماندن اصرار ورزید و در جهل باقی بمانید، این وحشتناک است. به همین دلیل الله عزوجل همه پیامبران را فرستاده است. همان‌طور که پیامبر ما، صلی الله علیه و آله و سلم، درباره یارانش فرمود: «اصحاب من مانند ستارگان آسمانند؛ به هر کدام اقتدا کنید، هدایت می‌شوید.» به این ترتیب به نادانی خود پایان می‌دهید. هر حقیقتی که از پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، می‌رسد، ماهیت این زندگی و معنای زندگی آخرت را به انسان‌ها می‌آموزد. بیان می‌کند که الله چگونه انسان را آفرید و این جهان چطور آغاز شد. نیازی نیست نظریه‌پردازی شود که «این‌طور شد، آن‌طور اتفاق افتاد». کوتاه بگویید «الله آفرید»؛ این برای خردمندان ساده‌ترین و روشن‌ترین راه است. اما بی‌خردان هنوز بیهوده می‌کاوند: «چگونه شد؟ چطور پیش رفت؟» در حالی که همه چیز در قرآن، کلام الله، موجود است. او همه چیز را از آغاز تا پایان توضیح می‌دهد. او حتی آنچه را که بعداً رخ خواهد داد، یعنی احوال روز قیامت را بیان می‌کند. آن‌ها نظریه‌هایی دارند و در واقع می‌دانند که همان‌طور که قرآن خبر داده خواهد شد، اما باز هم ایمان نمی‌آورند. حتی توصیف روز قیامت در قرآن را امروزه با علم خود تأیید می‌کنند. «پس آنگاه که آسمان شکافته شود و چون چرم سرخ (یا گل سرخ) گردد.» (الرحمن، ۵۵:۳۷) وقتی آسمان باز می‌شود و شکل یک گل رز را به خود می‌گیرد... در علم دقیقاً همین‌طور توصیفش می‌کنند؛ شبیه یک گل رز عظیم در حال باز شدن خواهد بود. الله این را آشکارا بیان می‌کند، با این حال آن‌ها ایمان نمی‌آورند. آن‌ها همچنان آن را به تعویق می‌اندازند و می‌گویند: «این تازه میلیاردها سال دیگر اتفاق می‌افتد.» اگر الله بخواهد، هنگامی که آن ساعت فرا رسد، همه چیز در یک چشم بر هم زدن رخ می‌دهد، ان‌شاءالله. مهم این است که انسان‌های صالح را بیابیم و از آن راه پربرکت پیامبران پیروی کنیم. و خردمندان از این راه پیروی می‌کنند. بسیاری از اولیاءالله راه الله را نشان می‌دهند. حضرت مولانا شیخ ناظم، قدس سرّه. الحمدلله، او از خانواده‌ای روشن‌ضمیر و تحصیل‌کرده بود. در آن زمان او را برای تحصیل به استانبول فرستادند. در آن زمان در قبرس کسی با توان مالی یا دانش کافی وجود نداشت که بتواند تحصیلات عالی را در آنجا ارائه دهد. به همین دلیل او در استانبول تحصیل کرد. او بسیار باهوش بود و برادرانش نیز همین‌طور. وقتی زمانش فرا رسید و برادر بزرگترش درگذشت، او تحصیلاتش را رها کرد. زیرا قلبش شروع به روی آوردن به آخرت و معنویت کرد. این حال باعث شد تا او علوم دنیوی را رها کند، با اینکه تحصیلاتش را به پایان رسانده بود و بسیار بااستعداد بود. مولانا شیخ به واسطه همت (حمایت معنوی) اولیاءالله فردی برگزیده بود. او ترکیه را ترک کرد و هجرت نمود. زیرا در آن زمان در ترکیه اذان گفتن یا پوشیدن لباس مطابق سنت پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، ممنوع بود. او قصد داشت به مدینه منوره برود. ابتدا به سوریه، به شهر حمص رفت. در آنجا مدرسه‌ای از دوران عثمانی با علمای بزرگ، عالمانی حقیقتاً برجسته وجود داشت. او یک سال در آنجا تحصیل کرد. او در مقام سیف‌الله خالد بن ولید اقامت گزید. او آنجا بود و دانش ده سال را در همین یک سال فرا گرفت. فقه، حدیث، تفسیر، عربی؛ خلاصه همه چیز... آسان نبود؛ من هم درس خوانده‌ام، اما یادگیری دانش ده سال در یک سال فوق‌العاده دشوار است. اما آنچه ما در ده سال آموختیم، او در یک سال به پایان رساند. این برای آن بود که او را برای وظیفه اصلی‌اش آماده کند. پس از اینکه دانش شریعت را تکمیل کرد، شیخِ او وی را به دمشق فرستاد. در آنجا با مولانا شیخ عبدالله داغستانی آشنا شد و به او پیوست. او تمام عمرش به ایشان خدمت کرد. تا پایان عمرش، مولانا شیخ عبدالله از مولانا شیخ ناظم محافظت و مراقبت کرد. وقتی از دنیا کناره گرفت، به مدت هفت سال حتی یک سکه در جیبش نداشت. او گفت: «من دنیا را نمی‌خواهم.» او به این سو و آن سو سفر می‌کرد، حتی بدون پول با قایقی کوچک از سوریه به قبرس سفر کرد؛ این کرامت او بود. هفت سال بعد مولانا شیخ عبدالله به او گفت: «حالا خوب است. کافی است، تو باید خرج کنی، باید بگیری؛ دیگر مشکلی نیست.» پس از آن سال‌های بسیاری را با مولانا سپری کرد. در این سال‌ها مولانا شیخ عبدالله داغستانی او را تربیت کرد و توجه خاص (توجه) خود را به او معطوف داشت. مریدان دیگری هم بودند، اما مولانا شیخ نگاه و علاقه ویژه‌ای به مولانا شیخ ناظم داشت. او را به خلوت در مدینه فرستاد. شش ماه در مدینه... و پس از آن نیز در بغداد... مولانا عبدالقادر گیلانی نیز او را به صورت روحانی همراهی می‌کرد؛ آنها در یک درگاه بودند. یکی از نوادگان مولانا شیخ عبدالقادر گیلانی خوابی دید. در خواب به او گفته شد: «ببین، یکی از پسران ما به اینجا خواهد آمد؛ تو باید او را بجویی، پیدایش کنی و تا زمانی که خلوتش را به پایان می‌رساند، به او خدمت کنی.» به او اطلاع داده شد که او در چه روز و چه ساعتی وارد خواهد شد. وقتی مولانا شیخ با اتوبوس از دمشق به بغداد آمد، در همان اولین قدم در بغداد دید که آن مرد آنجا منتظر است. او انتظارش را می‌کشید و او را به اتاقی که برای خلوت آماده شده بود، در خانه خودش برد. در تمام این مدت او از وی مراقبت می‌کرد. مولانا شیخ نقل می‌کرد: «من شش ماه آنجا بودم.» «هر روز، پس از اینکه مردم می‌رفتند، من به مقام سیدنا عبدالقادر گیلانی می‌رفتم و مراقبه می‌کردم.» «به مدت سه، چهار ساعت... سپس به اتاق باز می‌گشتم.» حال و هوای شیخ افندی اینگونه بود. پس از آنکه خلوت‌های بسیاری را به پایان رساند و مولانا شیخ عبدالله به ابدیت پیوست، او امانت را بر عهده گرفت. افراد زیادی پیدا شدند که ادعا می‌کردند خلیفه یا چیز دیگری هستند، اما هیچ‌کس به آنها توجهی نکرد. یک سال پیش از وفاتش، مولانا شیخ عبدالله به او گفت: «برای تو گشایشی در کشورهای غربی خواهد بود؛ تو باید بروی و آن را بیابی.» در پی آن، وقتی مولانا شیخ عبدالله در سال ۱۹۷۳ وفات یافت، مولانا شیخ در سال ۱۹۷۴ برای اولین بار به انگلستان آمد. از آن زمان، الحمدلله، او آن دانه را کاشت و آن نهال در حال رشد است. و ان‌شاءالله، با سیدنا مهدی علیه‌السلام و تمام جهان اسلام به کمال خواهد رسید، ان‌شاءالله. از این رو می‌گوییم: نگران نباشید، غمگین نباشید. آنچه قرار است بشود، می‌شود؛ این از جانب الله عزوجل مقدر شده است. مولانا شیخ همیشه این ابیات را می‌خواند: «لا تُکثِر لِهَمِّک، ما قُدِّرَ یَکون.» (غمت را زیاد مکن، آنچه مقدر است می‌شود.) «وَ اللهُ المُقَدِّر، وَ العالَمُ شُؤون.» (الله مقدر کننده است و دنیا پر از دگرگونی است.) نگران آنچه پیش می‌آید نباش؛ چه بخواهی و چه نخواهی، تقدیر محقق می‌شود. همه چیز توسط الله انجام می‌شود و انسان‌ها مخلوقات او هستند، پس غصه نخورید. گاهی مردم می‌گویند: «من حملات هراس (پانیک) دارم.» این ناشی از ایمان ضعیف است. اگر آنها مؤمنان کامل بودند، هیچ حمله هراسی وجود نداشت. اکثر آنها می‌گویند که ترس از مرگ دارند. چرا از مرگ می‌ترسید؟ نیاکان ما چه زیبا گفته‌اند: «ترس هیچ فایده‌ای برای اجل ندارد.» ترس کمکی به جلوگیری از مرگ نمی‌کند. چه بترسی و چه نترسی، وقتی مهلت به سر آید، امانتی (جان) را بازپس خواهی داد. بنابراین نگران نباشید. برای مرگ آماده باشید؛ نمازهای پنج‌گانه خود را به جا آورید. و هر زمان که مرگ بیاید، برای شما خیر خواهد بود؛ غمی نداشته باشید. اگر این آمادگی را ندارید، آنگاه وقت ترسیدن است. اگر مؤمن و مسلمان هستید، نماز بخوانید، روزه بگیرید و با پیروی از مشایخ و اولیاءالله، از دستورات الله اطاعت کنید... در آن صورت دلیلی برای ترس وجود ندارد. دلتان باید شاد باشد. بیشتر صحابه مانند سیدنا بلال حبشی سخن می‌گفتند. هنگامی که او بسیار بیمار بود و می‌دانست که مرگش نزدیک است، چنین گفت. او گفت: «فردا دوستان را ملاقات می‌کنم، محمد مصطفی، صلی الله علیه و آله و سلم، و یارانش را.» بنابراین ای مردم، بی‌ایمان نباشید. اعتماد داشته باشید: اگر الله بخواهد به شما رزق بدهد، خواهید خورد. او روزیِ هر کس را می‌دهد؛ او الرزاق است. نترسید و فکر نکنید: «چیزی برای خوردن پیدا نخواهم کرد، از گرسنگی خواهم مرد.» حتی اگر تمام دنیا از آنِ شما باشد، اما یک لقمه در تقدیر شما نباشد، نمی‌توانید چیزی از آن بخورید. اگر چیزی ندارید، الله عزوجل روزیِ شما را می‌فرستد. بسیاری از مردم این مشکل را دارند، مشکل در ایمان، مشکل در توکل. شما باید به معنای کامل به الله ایمان داشته باشید. آیا تو مؤمن هستی؟ بله، من مؤمن هستم. پس نترس، وحشت نکن، غمگین نباش. الله عزوجل می‌فرماید: «مؤمنان باید تنها به آن شادمان باشند» (یونس، ۱۰:۵۸). اگر از حق پیروی می‌کنید، نماز می‌خوانید، روزه می‌گیرید و کارهای نیک انجام می‌دهید، پس خوشحال باشید. «باید به آن شادمان باشند.» (۱۰:۵۸) فرمان این است: شما باید خوشحال و سعادتمند باشید. غصه نخورید. یقیناً چیزهای زیادی در دنیا رخ می‌دهد. اما این از جانب الله است. هر آنچه می‌بینید، خواست الله است. البته چیزهایی هست که ما با آنها موافق نیستیم، که ما را ناخشنود می‌کند، مانند ظلم یا بی‌عدالتی. اما ما به عدالت الله عزوجل ایمان داریم. ما می‌دانیم که او چگونه مظلومان، کشته‌شدگان یا شکنجه‌شدگان را جبران خواهد کرد. برای همه این‌ها، الله آن‌ها را به پاداششان خواهد رساند. و آن‌ها تا ابد خوشبخت خواهند بود. دنیا در مقایسه با آخرت زمان بسیار کوتاهی است؛ حتی نمی‌توان این دو را مقایسه کرد. الحمدلله، مولانا شیخ خستگی‌ناپذیر و بدون ملال از اقیانوس فیض الهی می‌بخشید. از آن روز و حتی پیش از آن، او از مکانی به مکان دیگر سفر می‌کرد و صحبت برگزار می‌کرد. او مردم را هدایت می‌کرد. او به آن‌ها حمایت معنوی می‌داد. حمایت معنوی و همت مهم‌ترین چیزها هستند. اگر این همت معنوی نبود، دیگر نشانی از مسلمانان باقی نمی‌ماند. زیرا از همان روز اول پس از پیامبر، صلی الله علیه و آله و سلم، آن‌ها حمله را آغاز کردند تا اسلام و مسلمانان واقعی را نابود کنند. اما با حمایت نیروی معنوی که از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، صحابه، اهل بیت و اولیاءالله می‌رسد، ما هنوز استوار ایستاده‌ایم. ما هیچ ترسی نداریم. ان‌شاءالله خداوند به ما، شما و تمام مسلمانان یاری زیبا و نصرت عطا فرماید. خداوند ما را در راه ایشان ثابت‌قدم بدارد. و ان‌شاءالله ما را به احوالات ایشان آراسته گرداند. همان‌طور که گفته شد، ما نمی‌توانیم دقیقاً مانند آن‌ها باشیم. شاید اگر بتوانیم یک‌هزارم آن را انجام دهیم، این خود دستاورد بسیار بزرگی است. اگر بتوانیم حتی ذره‌ای از هزاران حال مولانا را کسب کنیم، بسیار خوب است. ان‌شاءالله خداوند ما را در رسیدن به این امر یاری فرماید. خداوند از شما راضی باشد. الحمدلله، ما برای دومین بار در این مسجد هستیم، ان‌شاءالله؛ اینجا نیز مکانی پربرکت است. شهر نیز شهر زیبایی است، افراد صالح بسیاری وجود دارند، الحمدلله. الله شما را در اینجا گرد هم آورده و جمع کرده است. ان‌شاءالله خداوند میان شما محبت زیبا و سعادت عطا فرماید. هیچ جدایی بین طریقت‌ها وجود ندارد. مهم‌ترین چیز، بودن در یک طریقت و در یک راه حق است. مولانا شیخ می‌فرمود که هر انسانی قسمتی در طریقت خاصی دارد. مهم نیست کدام باشد؛ مادامی که ان‌شاءالله خارج از آن دایره معنوی نمانید. خداوند از شما راضی باشد.

وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ (13:7) الله عزوجل در این آیه می‌فرماید که او برای هر قومی کسی را فرستاده است تا راه راست را به آن‌ها نشان دهد. «هادی» به معنای «راهنما» است. راهنمای ما الهادی است؛ یعنی یکی از نام‌های او – یکی از نام‌های الله – الهادی است. این بدین معناست: الله برای تمام بشریت پیامبرانی فرستاده است. وقتی به پیامبران نگاه می‌کنیم: تا زمان پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم)، ۱۲۴۰۰۰ پیامبر آمدند و رفتند. آن‌ها همگی فقط در خاورمیانه نبودند؛ آن‌ها در سراسر جهان بودند. اینجا در اروپا، در آمریکا، در استرالیا و حتی در دورافتاده‌ترین نقاط جهان؛ الله فرستادگان خود را فرستاد تا به انسان‌ها بیاموزند که چه کسانی هستند، چه باید بکنند و هدف زندگی‌شان چیست. بنابراین هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید: «برای ما پیامبری نیامد.» هر کسی پیامبری داشت. اما البته آن زمان مانند امروز نبود که همه به همه‌چیز دسترسی داشته باشند. الله عزوجل آن‌ها را مخصوصاً برای جوامعی فرستاد که به آن‌ها نیاز داشتند. بنابراین در مجموع ۱۲۴۰۰۰ پیامبر (علیهم‌السلام) وظیفه خود را انجام دادند. البته مشهورترین آن‌ها در این منطقه بودند، یعنی در خاورمیانه... در مکان‌هایی مانند مکه، مدینه، حجاز، یمن، فلسطین، سوریه و ترکیه. اکثر پیامبرانی که نامشان را می‌دانیم، اینجا بودند. اما دیگران در کشورهای دیگر، در سراسر جهان پراکنده بودند. وقتی یکی دو ماه پیش در آمریکای جنوبی بودم، حتی از یک مکان باستانی بازدید کردم. در آنجا به من گفتند که مردم در گذشته چیزهای زیادی را می‌پرستیدند. اما یکی از میان آن‌ها برخاست و گفت: «هیچ‌یک از این‌ها پروردگار ما نیست؛ پروردگار ما یکی است.» این داستان تا به امروز نقل شده است. به نظر من، آن مرد پیامبری بود که در آن زمان همه چیز را به آن‌ها آموخت، اما فقط این بخش در حافظه آن‌ها باقی مانده است. و الحمدلله، ما از راه خاتم الانبیاء (آخرین پیامبران) پیروی می‌کنیم. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: «بعد از من دیگر نه پیامبری هست و نه رسولی.» «این امر با من تمام شده است؛ من آخرین هستم و نبوت با من پایان یافته است.» این چیزی است که پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) در یک حدیث فرموده است. پس الحمدلله، امروز تمام دنیا از پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) و از اسلام آگاه هستند. پس کسانی به سوی او روی می‌آورند که الله به آن‌ها هدایت عطا کرده باشد؛ و کسانی که او هدایتشان نکند، از این رحمت الله محروم می‌مانند. باشد که الله ما را در راه راست استوار بدارد و به دیگران نیز هدایت عطا فرماید.

Wa innaka la'ala khuluqin azim. «و همانا تو دارای اخلاق عظیمی هستی.» (۶۸:۴) این‌گونه الله پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را توصیف می‌کند. الحمدلله، دیشب یا امشب ما شب اسرا و معراج را گرامی داشتیم. بنابراین، الحمدلله، ما خوشحالیم که به واسطه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) مورد تکریم قرار گرفته‌ایم. الله او را با بالاترین شرافت مفتخر کرده و او را برای ما بهترین الگو قرار داده است. زیباترین نمونه برای کسانی که از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پیروی می‌کنند چیست؟ مولانا شیخ عبدالله داغستانی از مولانا شیخ ناظم خواستند تا اولین صحبت را یادداشت کنند. مولانا شیخ عبدالله داغستانی اقیانوسی از علم بودند. اما ایشان تنها برای مولانا شیخ ناظم بودند. هیچ کس دیگری ایشان را نمی‌فهمید؛ و ایشان به دنبال جمع کردن مرید یا پیدا کردن کس دیگری نبودند. نگاه ایشان تنها بر مولانا شیخ ناظم دوخته شده بود. در اولین صحبت ایشان... مولانا شیخ ناظم ۷۷۰۰ صحبت از گرندشیخ عبدالله داغستانی را یادداشت کردند. اولین آنها می‌گفت: At-tariqatu kulluha adab. طریقت تماماً ادب است؛ این به معنای رفتار نیکوست. رفتار نیکو طریقت است، و این راه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) است. این سنت والای ایشان است. در هر کاری که انجام می‌دهید، باید از ایشان پیروی کنید. نزد کسانی که در این راه هستند، رفتار بد وجود ندارد؛ نزد آنان تنها اخلاق نیکو یافت می‌شود. پیش از همه در برابر الله و پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)... آنها با احترام هستند. آنها هرگز بی‌احترامی نمی‌کنند. آنها دارای ادب هستند. اما در مورد سایر مردم که در طریقت نیستند: اکثر آنها نمی‌دانند ادب چیست. آنها گمان می‌کنند که این موضوع مهمی نیست. آنها ادب یا اخلاق نیکو را ضروری نمی‌دانند. در حالی که این اولین شرط برای یک مسلمان، یک مومن و به طور کلی هر انسانی است. اخلاق نیکو خصیصه‌ای است که انسان را مقبول می‌سازد. حیوانات ادب ندارند. آنها می‌توانند هر کاری را در هر جایی انجام دهند. وسط خیابان، یا هر جایی، قضای حاجت می‌کنند. آنها بر یکدیگر می‌جهند... حیوانات این فهم را ندارند. نمی‌توان آنها را سرزنش کرد. اما برای یک انسان، ادب مسئله بسیار مهمی است. اگر شما ادب داشته باشید، پس تفکر می‌کنید. انسان باید درباره آنچه انجام می‌دهد، آنچه می‌گوید و آنچه خود را با آن مشغول می‌کند، بیاندیشد. چرا این کار را می‌کنم؟ چرا مرتکب آن می‌شوم؟ این برای انسانیت حیاتی است. به همین دلیل الله در قرآن کریم پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را ستایش می‌کند و به مردم پند می‌دهد. این بسیار مهم است. Wa innaka la'ala khuluqin azim. الله برای رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) گواهی می‌دهد: «تو دارای والاترین ادب، بهترین اخلاق و نیکی در اعمالت هستی.» این باعث می‌شود که مردم از او پیروی کنند و در هر کاری که انجام داده، قدم در جای پای او بگذارند. دقیقاً به این سنت می‌گویند. سنت برای یک مومن، برای کسی که ایمان دارد، بسیار ارزشمند است. به همین دلیل پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بر اهمیت سنت تأکید کرده‌اند. ایشان فرمودند: Man ahya sunnati inda fasadi ummati falahu ajru mi'ati shahid. یا sab'ina shahid (هفتاد شهید)... روایات متفاوت است. «هر کس سنت مرا در زمان فساد امتم زنده کند، الله به او پاداش صد شهید را می‌دهد.» زیرا یک شهید می‌تواند برای هفتاد نفر شفاعت کند. پس این مقام بسیار بالایی است. مردم به این توجه نمی‌کنند... اما اهل طریقت، الحمدلله، از سنت پیروی می‌کنند. آنها سعی می‌کنند تا حد امکان آن را اجرا کنند. اما سبحان الله، ما برخی افراد را می‌بینیم، به خصوص کسانی که مخالف طریقت هستند... کسانی هستند که در طریقت نیستند و مشکلی هم با طریقت ندارند. اما کسانی هم هستند که مخالف طریقت‌اند، کسانی که طریقت را دشمن می‌پندارند. دقیقاً همین افراد هیچ ارزشی برای سنت قائل نیستند. آنها با سنت زندگی نمی‌کنند؛ اکثرشان حتی نمازهای سنت را نمی‌خوانند. آنها ادعا می‌کنند که تنها چهار رکعت (نمازهای واجب) کافی است. سنت‌های بسیاری وجود دارد که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بر آنها اصرار داشتند، اما آنها انجامش نمی‌دهند... همانطور که در ابتدا گفتیم، آنها ادب ندارند. آنها احترامی برای پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) قائل نیستند. وقتی شما به سنت عمل می‌کنید، این نشانه احترام به رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) است. و الله از شما راضی خواهد بود. الله از شما خشنود خواهد شد. اگر این کار را انجام دهید، او به شما پاداش می‌دهد. اگر کاری را انجام دهید که حبیب او انجام داد، الله به شما هزار برابر پاداش می‌دهد. شما از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) تقلید می‌کنید. شما سعی می‌کنید شبیه ایشان باشید. و برای هر عمل سنتی که انجام می‌دهید، پاداش صد شهید را دریافت می‌کنید. زیرا ما در زمانه بسیار دشواری زندگی می‌کنیم. دشمن، یعنی شیطان، حمله می‌کند تا به این دین پایان دهد. اما الله از دین خود محافظت می‌کند. به همین دلیل شیطان می‌خواهد آن را از درون نابود کند. زیرا از بیرون... قلعه‌های بسیاری دیده می‌شوند که از بیرون بسیار مستحکم به نظر می‌رسند. اما آن دشمن مکار نفوذ می‌کند و آنها را از درون ویران می‌سازد. این همان چیزی است که امروزه اتفاق می‌افتد. اما همه اینها نمی‌تواند حقیقت را نابود کند. کسانی که نمی‌اندیشند، همان کسانی هستند که پایان می‌یابند و از بین می‌روند. حقیقت، یعنی راه راست، هرگز پایان نمی‌یابد. الحمدلله، از زمان پیامبر تاکنون نزدیک به ۱۴۵۰ سال گذشته است. از همان ابتدا گروه‌های بسیاری آمدند تا اسلام را نابود کنند. اما همه آنها نابود شدند و شکست خوردند. آنها با پشیمانی بسیار به آخرت رفتند و آرزوی بازگشت داشتند... اما افسوس که دیر شده بود. شما باید تا زمانی که هنوز در این زندگی هستید، بیاندیشید. بنابراین ما به این افراد می‌گوییم: از الله طلب بخشش کنید و به راه راست بازگردید. این در به روی همه باز است. مردم گاهی می‌پرسند... «آیا می‌توانیم به درگاه بیاییم؟» الحمدلله، ما می‌گوییم: «درِ درگاه همیشه برای همه باز است، بسته نیست.» همانطور که مولانا جلال‌الدین رومی فرمود: «بازآ بازآ هر آنچه هستی بازآ.» «حتی اگر خطایی مرتکب شدی، بیا.» «حتی اگر ده بار توبه خود را شکستی، بیا.» او گفت: «حتی اگر صد بار بود، بیا.» این جوهر طریقت است. این رحمت طریقت است که از جانب پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و از جانب الله می‌آید. آنها کسی را که جویای رحمت است و می‌خواهد با دوستان حقیقت باشد، رد نمی‌کنند؛ آنها از این موضوع مشکلی نمی‌سازند. آنها می‌بخشند. آنها هیچ کینه و نفرتی نسبت به مردم ندارند. آنها فقط دوست ندارند که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) رد یا انکار شود. و با این حال دعا می‌کنند که این افراد راه الله و سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را پیدا کنند. الحمدلله، مولانا شیخ ناظم در این شب‌ها دعا می‌کردند؛ ایشان برای مردم، برای امت و برای تمام بشریت طلب بخشش می‌کردند. ایشان آرزو داشتند که آنها به راه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بیایند. در تمام طول عمرش، الحمدلله، او بارها از این منطقه نیز بازدید کرد. تنها برای رضای الله. ما اغلب او، آن وجود مبارک را بسیار خسته می‌دیدیم و می‌گفتیم: «ایشان خیلی پیر هستند، نباید این‌قدر خود را خسته کنند.» اما ایشان می‌گفتند: «این مردم می‌خواهند مرا ببینند، پس من باید پذیرای آن‌ها باشم.» همان‌طور که در کلام حکیمانه آمده است: اگر به چهره بنده‌ای بنگرید که الله او را دوست دارد، الله برای شما پاداش می‌نویسد. این نور از اولیاءالله بر شما و در قلب‌هایتان منعکس می‌شود. الحمدلله، ما همه جا و هر زمان با اولیاءالله همراه هستیم. در اینجا نیز برای رضای الله دور هم جمع شده‌ایم. الله ما را دوست دارد. ولی‌الله یعنی بنده‌ای که الله او را دوست دارد و به دوستی گرفته است. ان‌شاءالله همه‌ی شما اولیاءالله هستید، الحمدلله. لازم نیست اولیاءالله در هوا پرواز کنند یا کرامات نشان دهند. آن‌ها فقط قلب‌هایشان را با الله حفظ می‌کنند. الله آن‌ها را دوست دارد. Qul in kuntum tuhibbunallah fattabi'uni yuhbibkumullah. (3:31) در قرآن کریم به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) خطاب می‌شود: «(بگو:) اگر الله را دوست دارید، پس از من پیروی کنید...» «...تا الله شما را دوست بدارد.» الحمدلله، پیروی از رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) بسیار مهم است. همان‌طور که گفتیم: از هر کاری که ایشان انجام دادند پیروی کنید و آن را تصدیق نمایید. هرگز نگویید، پناه بر الله، که چیزی از آن غیرقابل قبول است. همه چیز، هر حرکت، هر کلامی که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند، برای ما سراسر سود و منفعت است. این خیر محض برای بشریت است. چرا وضعیت کنونی جهان این‌گونه است؟ بدبختی و فقر همه جا را فرا گرفته است. حتی دریاها و اقیانوس‌ها پر از کثیفی و آلودگی شده‌اند. زیرا آن‌ها به دستورات پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) توجه نمی‌کنند. کسانی که می‌گویند «ما سبزها هستیم، ما طرفدار محیط زیست هستیم»... این هم فریب شیطان است. زیرا اولین کسی که به طبیعت و مخلوقات توجه کرد، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بود. هر چه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند، باید صددرصد برای مردم مفید باشد. درباره آب فرمودند: نباید آلودگی و نجاسات در آب بریزید. نباید در آب ادرار کنید. اگر چنین کنید، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) آن را با لعنت‌الله نفرین کرده‌اند. این لعنت مخصوص ابلیس است. اگر آب را آلوده کنید، مثل ابلیس می‌شوید. این نکته بسیار مهم است. مسلمانان نیز باید این را بدانند. وقتی مسلمانان می‌خورند و می‌نوشند، به پاکیزگی توجه می‌کنند. امروزه اکثر مسلمانان غذای فراوان دارند. آن‌ها می‌خورند و سپس بیمار می‌شوند و دچار ناراحتی می‌گردند. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: هرگاه غذا می‌خورید، خود را کاملاً سیر نکنید. وقتی کافی شد... باید دست از خوردن بکشید. خود را آن‌قدر پر نکنید که جایی برای آب و هوا باقی نماند، وگرنه بعد از غذا دیگر نمی‌توانید نفس بکشید. ما این مثال را می‌زنیم تا نشان دهیم که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) چه رحمتی نه تنها برای مسلمانان، بلکه برای تمام بشریت هستند. وقتی ایشان چیزی می‌گویند یا کاری انجام می‌دهند، میلیون‌ها حکمت در آنچه از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) صادر می‌شود نهفته است. الحمدلله، همان‌طور که گفتیم، ما در شبی مبارک قرار داریم. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) سفر شبانه (اسراء) و سفر معراج را انجام دادند. در این سفر، پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) همه چیز را مشاهده کردند. ایشان هر حکمتی را که ما نمی‌دانیم، از مخلوقاتی که الله آفریده است، دیدند. انسان‌ها هنوز در جستجوی دانش و چیزهای دیگر هستند... پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) همه چیز را در یک شب دیدند و می‌دانند. دانشی که ما در حال حاضر در این تکنولوژی داریم... همه به واسطه و مدد پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌آید. عکس آن ممکن نیست؛ دانش بدون ایشان نمی‌تواند بیاید. حتی اگر کافران هرچقدر تلاش کنند: اگر پیامبر اجازه نمی‌دادند که از طریق ایشان بیاید، آن‌ها هرگز نمی‌توانستند به این تکنولوژی یا این دانش دست یابند. و این اطلاعات در مقایسه با علم پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) هیچ است. هیچ... حتی قطره‌ای در اقیانوس علم ایشان نیست. الحمدلله، تعلق داشتن به امت ایشان و پیروی از ایشان، برای ما موهبتی بزرگ و نعمتی عظیم است. برای اینکه در این مکان هستیم و پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را مدح می‌کنیم، باید میلیاردها بار الله را شکر کنیم. و الله رحمتش را بر ما نازل گرداند. الحمدلله، ما بسیار خوشحالیم. نه مثل کسانی که بیهوده با ماشین و موتورسیکلت در خیابان‌ها ویراژ می‌دهند یا در جاهای بد وقت می‌گذرانند. آن‌ها سعی می‌کنند خوشحال باشند، اما الله هرگز به آن‌ها آرامش و خوشبختی نمی‌دهد. سعادت در قلب است، نه در ظاهر. به همین دلیل، الحمدلله، ما خوشحالیم که اجازه داریم خاک پای مبارک پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) باشیم. ما نمی‌توانیم خود را با پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) مقایسه کنیم. کسی که حد و حدود خود را بشناسد، همان کسی است که واقعاً خوشبخت است. اگر کسی خاک کفش‌های پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) بودن را افتخار نداند، هرگز نمی‌تواند خوشبخت شود. سبحان‌الله، وقتی انسان به مدینه منوره می‌رود و از حضور پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) عبور می‌کند... واقعاً شرمگین می‌شود، احساس خجالت می‌کند. مردم صدا می‌زنند و حرکت می‌کنند، اما این هیبتی است که از جانب پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) ساطع می‌شود. شما احساس شرم می‌کنید... ایشان نگهبانان معنوی در آنجا گمارده‌اند تا مردم سریع حرکت کنند. شاید اگر ایشان نمی‌خواستند، آن‌ها در آنجا نبودند. آن‌ها آنجا هستند تا مردم بدانند زیارت ایشان و بودن در حضور مبارکشان، حتی برای یک ثانیه، چه سعادت بزرگی است. برای کسانی که آنجا هستند، همین کافی است. زیرا بارانی از رحمت بر آن‌ها می‌بارد. برخی مردم فکر می‌کنند اگر بگویند: «من چنینم، من چنانم»، خوشبخت می‌شوند. نه، خواهش می‌کنم چنین چیزهایی نگویید. نسبت به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) احترام داشته باشید، در برابر ایشان ادب و اخلاق نیکو داشته باشید. قدر و حد و حدود خود را بشناسید. شما هیچ نیستید. همان‌طور که گفتیم، شما حتی گرد و غباری که از نعلین شریف پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) برمی‌خیزد هم نیستید. ما هیچ نیستیم. اگر چنین تواضعی نشان دهید، الله از شما راضی خواهد بود. اگر بگویید: «من شیخ هستم، من ولی‌الله بزرگی هستم، من چنین و چنان هستم»، این برای شما خوب نیست. الله از شما راضی نخواهد بود. تمام اولیاءالله می‌گویند، همان‌طور که مولانا شیخ درباره خود فرمودند: «ما هیچ نیستیم، ما فقط خدمتگزار امت هستیم.» الله به حرمت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) ما را به عنوان خدمتگزار امت بپذیرد. الله به شما برکت دهد. الله این شب را مبارک گرداند. این شب... البته دیروز هم همین‌طور بود، اما الله بر اساس نیت عطا می‌کند. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «اعمال وابسته به نیت‌هاست.» ایشان محبوب‌ترین نزد الله هستند. ان‌شاءالله، در این شب دعا و تضرع کنید؛ هدیه‌ای که ما از الله می‌خواهیم، دعاست. الله دعاهای ما را هم برای دنیا و هم برای آخرت قبول فرماید، ان‌شاءالله. الله شما را از شرور و انسان‌های بد حفظ کند. ان‌شاءالله، همیشه نسبت به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) با احترام باشید. محبوب ایشان باشید و محبوب الله باشید. الله ما را از پیروان سنت و راه ایشان قرار دهد و ما را از مسیر او جدا نکند. و الله این انسان‌های غافل را که فریب شیطان را خورده‌اند، هدایت کند. زیرا الحمدلله، بسیاری از مردم از این راه اشتباه بازمی‌گردند؛ آن‌ها از راه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و اولیاءالله دفاع می‌کنند. هیچ دلیلی برای ناامیدی وجود ندارد. الحمدلله، وقتی آن‌ها بازگردند، بسیاری از انسان‌های دیگر نیز راه هدایت را می‌یابند. الله همه را هدایت فرماید. زیرا همان‌طور که گفتیم، قلب یک مسلمان به دنبال انتقام نیست؛ بلکه برای آن‌ها، برای همه‌ی ما طلب رحمت می‌کند، ان‌شاءالله.

ماشاءالله، امروز روز مبارکی است: روز جمعه و شب سفر آسمانی، یعنی اسراء و معراج، با هم مصادف شده‌اند. الحمدلله، این برای مؤمن برکتی مضاعف، رحمتی و لذتی معنوی است. این لذتی که روح دریافت می‌کند، از اهمیت بالایی برخوردار است. زیرا شادی روح از عبادت سرچشمه می‌گیرد. این شادی از اطاعتِ الله – آن عزیز و بلندمرتبه – حاصل می‌شود... و از اطاعت پیامبرمان – که درود و سلام بر او باد – سرچشمه می‌گیرد... و از طریق اعمال نیک پدید می‌آید: به‌ویژه با اقامه نماز، روزه گرفتن و پرداخت صدقه. این اعمال روح ما را سرشار از سعادت می‌کنند و به آن طعمی شیرین می‌بخشند. و این روز مبارک این لذت را چند برابر می‌کند، زیرا این عنایتی خاص از جانب الله برای بنده‌اش است. مولانا شیخ اغلب می‌فرمودند: الله، آن عزیز و متعال، این لذت و سعادت را برای تمام بشریت فرو می‌فرستد. در حال حاضر شاید هشت، پنج یا هفت میلیارد انسان بر روی زمین باشند... الله این موهبت را برای همه آن‌ها، برای تک‌تکشان فرستاده است. اما مولانا شیخ فرمودند: حتی اگر مردم این را نادیده بگیرند، این موهبت معنوی به آسمان بازگردانده نمی‌شود. بلکه نصیب کسانی می‌شود که ایمان دارند و آن را می‌پذیرند. بنابراین، کسی که با الله است و به آنچه الله می‌دهد راضی است، تمام این فیض معنوی را دریافت می‌کند. این بنده، این لذت و برکتی را که از جانب الله می‌آید، دریافت می‌کند. برکت باز نمی‌گردد؛ الله کریم است، او آنچه را که عطا کرده، پس نمی‌گیرد. دقیقاً به همین دلیل است که گاهی نگون‌بختی در انسان پدید می‌آید. البته نه همیشه نگون‌بختی، اما اکثر مردم بی‌قرارند زیرا راه اشتباه را دنبال می‌کنند. سعادت حقیقی در این راه است، اما آن‌ها در جهت مخالف می‌روند. آن‌ها به دنبال «هیچ» می‌دوند، در حالی که حقیقت در سوی دیگر قرار دارد. بدین‌سان الله این را، چنان‌که گفتیم، مایه لذت روح ما و طعمی حقیقی قرار داده است. دیگر امور دنیوی تنها ضایعات هستند. آنچه را که صبح خورده‌اید، چهار ساعت بعد فراموش می‌کنید – و برخی شاید تنها پس از یک ساعت. اما تا زمانی که دوباره گرسنه شوید، معمولاً پنج یا شش ساعت طول می‌کشد. این یعنی: فراموش می‌کنی چه خورده‌ای و آن غذا از دست رفته است. اما غذای روح یک عمر – اگر الله بخواهد – تا ابد باقی می‌ماند. از این‌رو، باشد که الله نصیب ما را از آن بیشتر گرداند. ما الله را برای این موهبتی که کریمانه به ما ارزانی داشته، ستایش می‌کنیم. باشد که الله ما را از راه خود جدا نگرداند و استقامت ما را حفظ کند. ان‌شاءالله که ما را ثابت‌قدم بدارد.

‎سُبۡحٰنَ الَّذِىۡۤ اَسۡرٰى بِعَبۡدِهٖ لَيۡلًا مِّنَ الۡمَسۡجِدِ الۡحَـرَامِ اِلَى الۡمَسۡجِدِ الۡاَقۡصَا الَّذِىۡ بٰرَكۡنَا حَوۡلَهٗ لِنُرِيَهٗ مِنۡ اٰيٰتِنَا​ ؕ اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيۡعُ الۡبَصِيۡرُ‏ «منزّه است آن [خدایی] که بنده‌اش را شبانگاه از مسجد الحرام به سوی مسجد الاقصی سیر داد، که پیرامون آن را برکت بخشیده‌ایم، تا از آیات خود به او نشان دهیم. همانا او شنوا و بیناست.» [۱۷:۱] الله، عز و جل، در این شب مقدس فرمان می‌دهد که او و پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) را ستایش کنیم. این شبی بسیار مهم است؛ رویدادی فوق‌العاده ویژه که برای پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) رخ داده است. تمام مخلوقات در آن شب او را گرامی داشته و تکریم کردند. الله متعال محدود به هیچ مکانی نیست؛ عقل انسان قادر به درک این موضوع نیست. ما نباید در این باره که الله چگونه این کار را انجام داده است، کنکاش کنیم. او خالق است. بنابراین، این شبی بسیار پربرکت است. ان‌شاءالله از الله می‌خواهیم که به ما شناختی از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) عطا فرماید: نسبت به آنچه می‌گوید، آنچه فرمان می‌دهد و آنچه را که برای مردم الگو قرار می‌دهد. این بدان معناست که از نفس خود پیروی نکنیم. انسان‌ها اغلب خود را مهم می‌پندارند، اما باید از آنچه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به ما نشان داده است، پیروی کرد. از او پیروی کنید. مغرور نشوید و صرفاً هر کاری که دلتان می‌خواهد انجام ندهید. اگر کاری انجام دهید که پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) از آن راضی نیست، نه برای شما و نه برای دیگران سودی نخواهد داشت. از الله متعال می‌خواهیم که ما را در راه خود ثابت‌قدم بدارد؛ راه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم). ما در مقایسه با ایشان (صلی الله علیه و آله و سلم) هیچ نیستیم؛ ما باید به ایشان احترام بگذاریم. باید آگاه باشیم که بدون ایشان (صلی الله علیه و آله و سلم) قادر به انجام هیچ کاری نیستیم. آنچه ایشان (صلی الله علیه و آله و سلم) دستور داده و به ما نشان داده‌اند، همان راه راستین است. الله ما را در راه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) حفظ فرماید و عقل، ایمان و جسم ما را تقویت کند. ان‌شاءالله.

"اسمعوا وعوا فإذا وعيتم فانتفعوا." سیدنا عمر (رضی الله عنه) وقتی سخنرانی می‌کردند، عادت داشتند چنین بگویند. گوش دهید و دریابید؛ و هنگامی که دریافتید، مطابق حقیقتی که فهمیده‌اید عمل کنید. خلاف آن عمل نکنید. سال‌ها مولانا شیخ تعلیم دادند و صحبت (سخنرانی) کردند؛ اکنون این سخنان در همه جا در دسترس است: در یوتیوب، تلویزیون و کانال‌های دیگر. اما مسئله فقط شنیدن نیست. برخی افراد، الحمدلله، از دستور مولانا و فرمان پیامبر (ص) اطاعت می‌کنند، حتی اگر هنوز معنای کامل آن را کاملاً درک نکنند. آن‌ها بر اساس هوی و هوس یا تمایلات خود دستور نمی‌دهند. الحمدلله، ما امروز دوباره اینجا جمع شده‌ایم، با برادران عزیزمان، با کسانی که به خاطر الله، آن خداوند قادر و متعال، دوست داشته می‌شوند. این برای ما و برای هر انسانی مهم‌ترین مسئله است. انسان نباید فقط از نظر ظاهر انسان باشد، بلکه باید یک انسان حقیقی باشد. الحمدلله، ما دوباره اینجا هستیم. خوشحالیم که الله دوباره به ما عمر بخشید و توانستیم، الحمدلله، همدیگر را ملاقات کنیم. ان‌شاءالله مقدر باشد که سیدنا مهدی (ع) را نیز ملاقات کنیم. باشد که او ظهور کند... سیدنا مهدی (ع)، همراه با جماعت عظیم آن زمان. الحمدلله، امشب شبی مبارک است. ما برای اولین بار در چنین شب ویژه‌ای در این منطقه، اینجا در شمال هستیم. هر بار که می‌آمدیم، این شب مبارک را در لندن، قبرس یا ترکیه می‌گذراندیم. اما امسال، الحمدلله، قسمت ما اینجا بود. الحمدلله، باشد که الله متعال رحمت خود را بر ما بباراند و ما را از بندگان مقبول در محضر الهی خود قرار دهد. این از بیشترین اهمیت برخوردار است. همه اولیاء و شیوخ محترم به مردم توصیه می‌کنند که حد و حدود خود را بشناسند. اولاً، نباید سخنانی بگویند که برای خودشان خوب نیست. وگرنه هم به خودشان و هم به دیگران آسیب می‌رسانند. مولانا شیخ با وجود مقام معنوی والایشان همیشه می‌گفتند: "من شخصی ضعیف هستم، من ناتوانم، من هیچ قدرتی ندارم." او به ما می‌آموزد که متواضع باشیم. اینکه انسان حد خود را بداند و بداند که کیست. در آینه‌ای نگاه نکن که تو را بزرگ‌تر و باشکوه‌تر از آنچه هستی نشان دهد. دنبال آینه‌ای باش که شاید تو را کوچک‌تر نشان دهد یا آینه‌ای که حقیقت را منعکس کند. وقتی خود را در این آینه ببینی، می‌دانی که نباید مغرور باشی. رسول الله (ص) فرمودند: "من تواضع لله رفعه." هر کس برای الله تواضع کند، الله او را رفعت می‌بخشد. اما کسی که تکبر ورزد و خود را بالا برد، به پایین‌ترین درجات سقوط می‌کند. این نکته بسیار مهم است. به همین دلیل می‌گوییم: خودت را بشناس. گوش کن و حقیقتی را که می‌شنوی دریاب. چرا ما اینجا حضور داریم؟ ما برای رضای الله اینجا هستیم. برای یافتن مدد... تا او با نظر لطف به ما بنگرد، تا الله از ما راضی باشد. هدف ما این است. نه برای اینکه نفس (اگو) خود را بزرگ کنیم. مولانا شیخ اغلب مثال‌های ظریفی می‌زدند. ایشان می‌گفتند: وقتی موشی در خمره شراب می‌افتد و مست می‌شود، بیرون می‌پرد و فریاد می‌زند: "آن گربه کجاست؟!" بزرگیِ ما هم همین‌قدر "بزرگ" است... پس هوشیار باشید. اجازه ندهید شیطان با شما بازی کند. اجازه ندهید توهمات و خیالاتتان شما را به پایین، به اسفل سافلین بکشاند. زیرا اگر از پیامبر (ص) بپرسید – این‌ها سخنان من نیست، سخنان مبارک ایشان است: هر کس خود را بزرگ ببیند، الله او را خوار می‌کند. این را فخر کائنات، پیامبر ما (ص) اعلام می‌دارد. و باز هشداری مهم از پیامبرمان: "هر کس چیزی بگوید که من نگفته‌ام، باید جایگاه خود را در آتش دوزخ آماده کند." بسیاری از مردم حرف می‌زنند و ادعا می‌کنند: "پیامبر این را گفت، پیامبر آن را دستور داد." مراقب باشید. حتی وقتی حدیثی نقل می‌کنیم، می‌گوییم: "این احتمالاً یک حدیث است، روایات این‌گونه هستند." ما فقط می‌توانیم این‌طور بیان کنیم. اما اگر از پیش خود بگویی: "پیامبر شخصاً به من این و آن را دستور داد"، آنگاه این خطری بزرگ برای توست. عظمت پیامبر (ص) در هر زمان و مکانی حاضر است. اما این شب، شبی بسیار ویژه برای پیامبر ما (ص) بود. شب اسراء؛ آن سفر شبانه که از مکه به بیت‌المقدس انجام شد. این بخش اول این رویداد است. بخش دوم: پس از اینکه در بیت‌المقدس با پیامبران دیدار کرد، بر براق سوار شد و به آسمان‌ها، به آسمان‌های هفتگانه عروج کرد. پس از هفت آسمان، او به محضر الهی الله، آن قدرتمند و متعال راه یافت. الله از مکان مبراست، او همه جا هست... اما این اتفاق افتاد تا نشان دهد که شکوه او چقدر بلندمرتبه است و عظمت پیامبر ما را نمایان سازد. هیچ‌کس به این مقام نرسیده است و هیچ‌کس نمی‌تواند به اقیانوس معنویت او دست یابد. هیچ‌کس... تمام دنیا در مقایسه با او شاید فقط یک قطره باشد. اگر چنین است، پس چگونه انسان‌ها می‌توانند درباره خود بگویند: "من چنینم، من چنانم"؟ این مطابق با ادب نیست. الحمدلله، در این شب الله به پیامبر ما (ص) پاداش داد و با او سخن گفت، فارغ از مکان... چگونگی آن غیرقابل توصیف است. تنها الله می‌داند که چگونه بود. و پیامبر ما (ص) اجازه یافت در این شب بهشت، جهنم و همه چیز را در تمام هفت آسمان مشاهده کند. در هر آسمان مقام و جایگاهی برای پیامبری وجود دارد و پیامبر ما (ص) با هر یک از آن‌ها دیدار و گفتگو کرد. اگر کسی بخواهد این را با عقل دنیوی محاسبه کند، هزاران سال طول می‌کشد. یعنی این رویداد یک "طی الزمان، طی المکان" (درنوردیدن زمان و مکان) بود. زمان گسترش یافت و مسافت با معجزه پیامبر ما (ص) آشکارا پیموده شد. در آن زمان تکنولوژی وجود نداشت... به همین دلیل برای مردمِ آن موقع درک آن بسیار دشوار، و تقریباً غیرممکن بود. در زمانه امروز شاید کمی راحت‌تر باشد... مردم فخر می‌فروشند: "ما تکنولوژی داریم، ما نانوتکنولوژی داریم." آن‌ها می‌توانند تصوری از آن داشته باشند. اما مسلماً حتی تکنولوژی این عصر در مقایسه با آن حالت معنوی بسیار عقب‌تر است. در آن شب الله پیامبر ما (ص) را برکت داد و رضایت خود را از او نشان داد. و او تمام بهشت و آسمان‌ها را به واسطه حضور و برکت پیامبر ما (ص) متبرک ساخت. و سایر پیامبران نیز از سیدنا محمد (ص) خشنود بودند. به عنوان مؤمنان به این تمسک جویید. مؤمن کیست؟ مؤمن کسی است که از پیامبر (ص) پیروی می‌کند. مؤمن کسی است که اهل بیت را دوست دارد و صحابه را دوست دارد. زیرا همه این‌ها جزو ایمان است. شرایط ایمان مشخص است. هر کس حتی به یکی از این شرایط ایمان نداشته باشد، مؤمن نیست و از پیامبر (ص) اطاعت نمی‌کند. به همین دلیل ما از "اهل سنت و جماعت" صحبت می‌کنیم. اهل سنت و جماعت چه کسانی هستند؟ آن‌ها اهل طریقت هستند. نه دیگران... زیرا حتی اگر مخالف طریقت نباشند، ممکن است بازیچه دستان شیطان شوند... ممکن است فریب بخورند. و به راحتی می‌توانند گمراه شوند. به همین دلیل، دژِ اهل سنت و جماعت، اهل طریقت هستند. زیرا در طریقت اولین شرط، مؤمن بودن و داشتن ایمانی قوی است. ایمان امری حیاتی است. بدون ایمان هیچ قدرتی برای مسلمان وجود ندارد. این وضعیتِ پس از سقوط عثمانی‌هاست؛ در آنجا خلیفه‌ای روی زمین بود که از اهل سنت و جماعت و اهل طریقت بود. پس از آن، تمام این مسلمانان مانند بازیچه‌ای برای دیگران شدند. چرا؟ چون ایمانشان ضعیف شد. بدون ایمان کاری از دستت برنمی‌آید. به همین دلیل بسیاری می‌پرسند: "فایده طریقت چیست؟" طریقت به اعتقاد تو، به ایمان تو قوت می‌بخشد. متأسفانه حتی اکنون افرادی هستند که ادعا می‌کنند مسلمان یا عالم اسلامی هستند... اما معجزه اسراء و معراج پیامبر ما (ص) را قبول ندارند. می‌گویند: «این یک خواب بود.» «این واقعی نبود، جسمانی نبود.» اگر فقط یک خواب بود، چرا پیامبر (ص) باید از آن به عنوان معجزه یاد می‌کرد؟ همه می‌توانند خواب ببینند. گاهی اوقات مردم نزد من می‌آیند و می‌گویند: «می‌خواهم خوابی برایت تعریف کنم.» معمولاً من خیلی دوست ندارم به خواب‌ها گوش دهم. می‌گویم: «بسیار خب، لطفاً بگو.» او شروع می‌کند... خوابی که شاید نیم ساعت طول بکشد! خواب در نهایت فقط یک خواب است... فراموش نکنید، همه خواب می‌بینند. اینکه پیامبر (ص) فقط یک خواب معمولی تعریف کند که در آن می‌گوید «من چنین بودم، من اینجا بودم، من آنجا بودم»... نه، این غیرممکن است. و دلیل آن ثابت است. پیامبر (ص) آن را اعلام می‌کند و الله آن را در قرآن مجید تأیید می‌فرماید. حتی کسانی که بدون ایمان این ادعا را می‌کنند، باطناً می‌دانند که این حقیقت است. وقتی این افراد چنین چیزهای انحرافی‌ای می‌گویند، در خطر خروج از دین قرار می‌گیرند. اما این فریب شیطان است. او از همه طرف حمله می‌کند تا معنویتی را که ساخته‌اید نابود کند. شاید گاهی بخشی از آن را نابود کند. اما الحمدلله، یک مؤمن واقعی می‌تواند به سرعت آن را ترمیم کند. چگونه ترمیم می‌شود؟ به برکت پیامبر (ص)، با حمایت اولیای الهی و با دعای مؤمنان. زیرا آن‌ها مردم را رها نمی‌کنند تا از نفس خود پیروی کنند. خیر، آن‌ها به سرعت آنان را به راه راست بازمی‌گردانند، وگرنه گمراه شده و از زیانکاران می‌شدند. پس، الحمدلله، البته مردم گاهی می‌آیند و می‌روند، اما در نهایت الله و پیامبرش (ص) از مؤمن محافظت می‌کنند. مؤمنان در همه جا تحت حفاظت الهی هستند. مؤثرترین سلاح برای یک مسلمان، مؤمن واقعی بودن است. نه تانک‌ها یا موشک‌ها یا مهمات دیگر... ایمان مؤثرتر است. در مورد چیزهای دیگر: شاید شما یکی بسازید، اما یاران شیطان هزار تا از آن‌ها را می‌سازند تا از خود محافظت کنند. شما با سپر ایمان از خود محافظت می‌کنید. این مؤثرترین سلاح برای یک مسلمان و برای تمام جهان است. اگر تمام دنیا از اسلام پیروی می‌کردند و از فرمان الله اطاعت می‌نمودند، ان‌شاءالله همگی در امان بودند. الحمدلله، در این شب دعا می‌کنیم که الله متعال مسلمانان را حفظ کند. که او همه را حفظ کند... ما می‌بینیم که مسلمانان رنج می‌کشند. البته آن‌ها رنج می‌کشند زیرا از حقیقت پیروی نمی‌کنند... و زیرا از پیامبر (ص) دور می‌شوند. این مهم‌ترین حقیقت است. پس هر کس می‌خواهد در امان باشد، باید به احترام پیامبر (ص) از الله طلب حفاظت و امنیت کند. در این شب، الله هدایای بسیاری به پیامبر (ص) عطا فرمود. یکی از آن‌ها دو آیه آخر سوره بقره (امن الرسول) است. این در محضر الهی داده شد؛ الله این را بدون واسطه به پیامبر (ص) داد. و علاوه بر آن، نمازهای پنج‌گانه روزانه. این پنج نماز در اصل پنجاه نماز بود. پنجاه بار – الله به پیامبر (ص) دستور داد که هر شبانه‌روز پنجاه بار نماز بخواند. اما الحمدلله، سیدنا موسی (ع) با قوم خود تجربه داشت. او گفت: «ای محمد، آن‌ها نمی‌توانند این کار را انجام دهند، از پروردگارت تخفیف بخواه.» و پیامبر (ص) آن را از الله درخواست کرد. و الله آن را به چهل و پنج کاهش داد. سیدنا موسی باز گفت: «خیلی زیاد است.» چهل. خیلی زیاد است. سی و پنج. خیلی زیاد است. هر بار پنج تا کم می‌شد. سی. خیلی زیاد است. بیست و پنج. خیلی زیاد است. بیست. خیلی زیاد است. پانزده. خیلی زیاد است. ده. خیلی زیاد است. پنج. خیلی زیاد است. پیامبر (ص) فرمود: «همین خوب است، ما خیلی چانه می‌زنیم... ماشاالله قوم شما تاجر هستند... اما من اکنون از پروردگارم خجالت می‌کشم. پنج وقت برای ما مناسب است.» الحمدلله، پیامبر (ص) این را پذیرفت و الله در این پنج وقت، پاداش پنجاه وقت را عطا فرمود. پس الحمدلله خیلی سخت و سنگین نیست. چرا می‌گوییم که آنقدر سخت نیست؟ چون مردم ادعا می‌کنند: «پنج بار نماز خواندن بار سنگینی برای ماست.» اما پنج نوبت نماز در مجموع چند دقیقه طول می‌کشد؟ هر نوبت شاید ده دقیقه طول بکشد. بنابراین در کل روز پنجاه دقیقه. بیایید بگوییم یک ساعت. وقتی به باشگاه ورزشی می‌روید، چند ساعت آنجا وقت می‌گذرانید؟ شاید حداقل دو ساعت. این حداقل است. برخی افراد شاید پنج ساعت، چهار ساعت وقت بگذارند... من دقیق پیگیری نمی‌کنم، اما تخمین من این است. بنابراین نماز خیلی ساده است. شما را تندرست نگه می‌دارد و در این پنج نوبت، برکت و تحرک به تمام بدن شما می‌رسد. در این پنج وقت، هر دری از خیر به روی شما باز می‌شود. پاکیزه شدن، تجدید وضو، تسبیح گفتن، ایستادن به نماز. پس این هدیه‌ای از جانب الله به افتخار شب معراج است، الحمدلله. ما به این شب مبارک رسیده‌ایم. الله مردم را هدایت می‌کند... اما شیطان – که لعنت سزاوار او باد – یک فریبکار واقعی است. او واقعاً مردم را فریب می‌دهد تا آن‌ها را از کارهای نیک دور نگه دارد. فقط وقتی چیز بدی وجود دارد، آنگاه فوراً... «Wa zayyana lahumu'sch-schaitanu a'malahum» [شیطان اعمالشان را در نظرشان زیبا جلوه داد]. او آن را زینت می‌دهد... بسته‌بندی را زیبا جلوه می‌دهد تا انسان گمان کند گناه چیز خوبی است. بدین ترتیب مردم به سمت این گناه می‌دوند. آن‌ها به سینما می‌دوند، به سوی چیزهای بیهوده. و اکنون سینماداران نیز از وضعیت خود بسیار شکایت دارند. چرا؟ زیرا شیطانی بزرگتر از سینما اختراع شده است. اهالی صنعت سینما شکایت می‌کنند: «دیگر کسی به سینما نمی‌آید.» همان‌طور که می‌گفتند کسی به مسجد نمی‌آید، اکنون می‌گویند دیگر علاقه‌ای به سینما وجود ندارد. چرا؟ چون آن‌ها در خانه و در دستانشان شیطان بزرگتری دارند. آن‌ها همیشه، هر دقیقه جلوی این صفحه نمایش هستند. به همین دلیل سینما را رها کرده‌اند. چه باید بکنیم؟ نگران نباشید، شیطان از این وضعیت راضی است... شاید سینماداران خوشحال نباشند، اما شیطان راضی است، زیرا چیزی بدتر از سینما پیدا کرده است. الله ما را محفوظ بدارد. در اینجا هم هشدار می‌دهیم: مراقب باشید... می‌بینم که این گوشی‌ها را الان حتی به نوزادان می‌دهند. بعد شکایت می‌کنند: «بچه حرف نمی‌زند، راه نمی‌رود، رشد نمی‌کند.» زیرا در آن... من مطمئنم که در آن شری نهفته است که به انسان‌ها آسیب می‌رساند. و این کار عمداً انجام می‌شود... آگاهانه... نه فقط به خاطر نور صفحه نمایش یا دلایل دیگر. چیزی وجود دارد که آن‌ها در آن قرار داده‌اند تا به فطرت انسان آسیب برسانند. بنابراین هوشیار باشید، به‌ویژه در مورد کودکان. به آن‌ها اجازه ندهید که زیاد با آن بازی کنند. شاید اگر خیلی تمایل دارند... بسیار خب، روزی نیم ساعت یا برای مدت کوتاهی در هفته به آن‌ها بدهید. نه از صبح زود تا پاسی از شب. برخی نمی‌دانند خواب چیست. وقتی نمی‌خوابند، یاران شیطان از آن طریق نفوذ می‌کنند... روح و روانشان را نابود می‌کنند، آن‌ها را از پا درمی‌آورند و عقلشان را زایل می‌کنند. بنابراین مراقب باشید. چشمانتان را باز کنید. ما در زمانه فتنه حقیقی زندگی می‌کنیم، در آخرالزمان. همان‌طور که پیامبر ما (ص) فرمودند: «فتنه‌هایی همچون شب‌های تاریک.» فتنه همه جا را احاطه کرده است. به هر جا که نگاه می‌کنی... به راست نگاه کن فتنه است، چپ فتنه، بالا فتنه، پایین فتنه، پیش رو و پشت سرت همیشه فتنه است. همه‌جا. بنابراین ان‌شاءالله باید در این زمینه مراقب باشید. زیرا آن‌ها برای ما گرانبهاترین جواهرات هستند... این کوچولوهای ما، نوزادان، جوانان. الله آن‌ها را حفظ کند. ما برای جوانان نیز اینجا هستیم. شما باید... زیاد به تلفن نگاه نکنید. درست است، شما را جذب می‌کند، اما باید نفستان را مهار کنید، باید بر خود مسلط باشید. شاید یک ساعت، نیم ساعت، ده دقیقه در روز کافی باشد. الله ما را رهایی بخشد و از شر نفس‌مان، از فتنه و از شیطان حفظ کند. الله متعال همه ما را به حرمت این شب پربرکت حفظ و نگهداری کند. شب معراج، که در آن دعاها مستجاب می‌شود. الله ما را در وضعیت خوب، در صحت و عافیت، با علم و صالحان، شما، خانواده‌ها و فرزندانتان را حفظ فرماید. الله سیدنا مهدی (ع) را بفرستد تا ما را از این تاریکی نجات دهد. تا ان‌شاءالله این تاریکی را به نور مبدل گرداند. آمین. ان‌شاءالله الله آرزوهای نیکی را که هر کس در دل دارد، برآورده سازد. افکار نیک... تا ان‌شاءالله درهای برکت گشوده شود. الله دعاهای ما را به حرمت این شب مبارک قبول فرماید.

ان‌شاءالله، فردا شب معراج مبارک پیامبرمان (صلی الله علیه و آله و سلم) را گرامی خواهیم داشت. این روزها ویژه هستند؛ این یکی از روزهای گران‌بهایی است که پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) به امت خود هدیه داده‌اند. این رویدادی است که الله به وسیله آن برتری پیامبر ما را بر تمام جهانیان نشان داد، الحمدلله. به مکان، مقام و مرتبه‌ای که هیچ مخلوق دیگری نتوانست به آن دست یابد؛ الله پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) را به آنجا برد و به محضر خود پذیرفت. ماهیت این حالت را تنها الله می‌داند و نه هیچ‌کس دیگر. آنچه ما می‌دانیم این است - الحمدلله - که این‌ها معجزات بزرگی هستند؛ این‌ها هدایای رحمانی برای پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) هستند. الله ما را نیز همواره از این مواهب بهره‌مند گرداند. این نصیب کسانی می‌شود که به او ایمان و توکل دارند؛ برکت پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) به آن‌ها می‌رسد. کسی که ایمان ندارد، در هر حال بازیچه شیطان شده است؛ آن‌ها مدام می‌گویند: «نه، این‌طور بود، نه، آن‌طور بود.» بسیار خوب، کافر ممکن است این را بگوید، اما تو نباید شبیه کافر باشی. کافران آن زمان می‌گفتند: «این غیرممکن است»؛ اما مؤمنان امروز به برکت ایمانشان می‌گویند: «این ممکن است.» اما کسانی که می‌گویند «من مسلمان هستم» و ادعا می‌کنند «نه، این فقط یک خواب بود، یا فلان چیز» - این‌ها کسانی هستند که ایمانشان ضعیف است. انسان مؤمن با یقین کامل (حق‌الیقین) مقام پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) را می‌شناسد، به او ایمان دارد و از راه او پیروی می‌کند. ان‌شاءالله، الله ما را از این راه دور نکند و ما را ثابت‌قدم بدارد. امروز ان‌شاءالله سفری در پیش داریم. ما از مکان‌هایی بازدید می‌کنیم که مولانا شیخ ناظم ما تأسیس کرده‌اند، جایی که برادران ایمانی ما حضور دارند و به تمام جهان خدمت می‌کنند. برادران ما آنجا هستند؛ برادران قدیمی، جدید و درگذشتگان... انسان باید همواره با آن‌ها در ارتباط باشد. با نیت اینکه هم در دنیا و هم در آخرت تا ابد در کنار هم باشیم، ان‌شاءالله راهی این سفر می‌شویم. ان‌شاءالله این سفر به خیر منتهی شود؛ به خیر برویم و به خیر بازگردیم. ان‌شاءالله برای همه ما پربرکت باشد.

پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرماید: «در آخرالزمان، فتنه مانند شب‌های تاریک و ظلمانی خواهد بود.» این بدان معناست که حتی در روز روشن، تاریکی‌ای مانند شب حکم‌فرماست. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) این‌گونه توصیف می‌کند. او می‌پرسد: «شما در این زمان چه خواهید کرد؟» در آن زمان باید در خانه ماند و بی‌دلیل بیرون نرفت. انسان باید عبادت‌هایش را در خانه انجام دهد، در کنار خانواده‌اش باشد و به آن‌ها رسیدگی کند. امروزه مردم فقط به خودشان نگاه می‌کنند، کمتر کسی به فکر دیگران است. آن‌ها می‌گویند: «اول من، بعد دیگران، و تازه بعد از آن خانواده.» به همین دلیل آن‌ها نمی‌خواهند مسئولیت خانواده را بر عهده بگیرند؛ هر کسی فقط می‌خواهد آزاد باشد. اما آزادی این‌گونه کار نمی‌کند؛ هر چیزی نظم و آداب خودش را دارد. دنیا انسان‌ها را به خود جذب می‌کند، آن‌ها را به تباهی می‌کشاند و از الله، آن قدرتمند و بلندمرتبه، دور می‌سازد. به همین خاطر مردم می‌پرسند: «وظیفه ما چیست؟ چه توصیه‌ای به ما داری؟» مراقب خانواده‌تان باشید. در این زمان، این بسیار مهم است؛ حفاظت از خانواده امری حیاتی است. زیرا - پناه بر الله - بسیاری نزد ما می‌آیند؛ فرزندان وابسته شده‌اند، می‌خواهند رهایی یابند، اما نمی‌توانند. و برای این موضوع درخواست دعا می‌کنند. بنابراین باید از هر جهت بسیار محتاط بود. از طریق دستگاه‌هایی که در دست دارند، از طریق تلفن و چیزهای دیگر، به آن‌ها سم تزریق می‌کنند. این یعنی شیطان و سربازانش تله‌هایی می‌گذارند و از سمومی استفاده می‌کنند که به سختی می‌توان تصور کرد؛ آن‌ها از همه طرف حمله می‌کنند. قمار بلای دیگری است. چند روزی است می‌بینم که چنین پیام‌هایی حتی به دست ما هم می‌رسد. الله ما را حفظ کند! به همین دلیل ما در مورد آن هشدار می‌دهیم؛ باید به این موضوع بسیار توجه کرد. آن‌ها می‌گویند: «ما ۵۰۰۰ لیر به حساب تو واریز کردیم، با آن شروع به بازی کن.» یا الله، این از کجا می‌آید؟ چه کسی همین‌طوری ۵۰۰۰ لیر می‌بخشد؟ سربازان شیطان تو را با ۵۰۰۰ لیر فریب می‌دهند، سپس تو را به ۵۰۰ میلیون بدهی می‌اندازند و هر چه داری را از تو می‌گیرند. این چیزها چگونه کار می‌کنند؟ دقیقاً این‌ها انواع مختلف فتنه آخرالزمان هستند، سم‌های آخرالزمان. انسان باید مراقب خود، فرزندان و خانواده‌اش باشد. باید هوشیار بود تا الله ما را حفظ کند، تا الله به ما کمک کند. زمانه ما، زمانه آخرالزمان است. هرگز پیش از این در دنیا این‌قدر شر و بدی دیده نشده که در این زمان دیده می‌شود. بدترینِ همه زمان‌ها، زمانه ماست، آخرالزمان. اما در مقابل، در این زمان بزرگترین برکت، بزرگترین پاداش و نعمت‌های الله نیز وجود دارد. کسی که از خود محافظت کند و در راه راست بماند، کسی که به خود، خانواده، خویشاوندان و جامعه‌اش کمک کند، برای او پاداش عظیمی است. به عنوان جبرانِ این سختی‌ها و این بدی‌ها، الله پاداش‌های بزرگی وعده داده است. دقیقاً به این می‌گویند جهاد؛ این جهاد واقعی است. محافظت از خود در برابر نفس خویش و در برابر بدی‌ها، و همچنین حفظ کردن دیگران. الله یار و یاور همه ما باشد. الله ما را از این وضعیت و از شر و بدی حفظ کند. الله ما را از شر شیطان و پیروانش محفوظ بدارد.

قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: بُنِيَ الْإِسْلَامُ عَلَى خَمْسٍ: شَهَادَةِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ، وَإِقَامِ الصَّلَاةِ، وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ، وَحَجِّ الْبَيْتِ، وَصَوْمِ رَمَضَانَ. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود: اسلام بر پنج ستون بنا شده است. این بدان معناست که این‌ها شرایط اساسی اسلام هستند. این‌ها عبارتند از: شهادت دادن به اینکه هیچ معبودی جز الله نیست و محمد فرستاده الله است – یعنی بر زبان آوردن کلمه شهادت. دوم: برپا داشتن نماز. سوم: پرداخت زکات. چهارم: انجام حج (زیارت خانه الله). و روزه گرفتن در ماه رمضان. این‌ها ارکان اسلام هستند؛ هیچ‌یک از آن‌ها نباید ترک شود. اگرچه زکات و حج برای کسانی است که توانایی مالی دارند، اما آن‌ها نیز اعمال واجبی هستند و جزو ارکان اسلام به شمار می‌روند. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: إِنَّ لِلْإِسْلَامِ صُوًى وَمَنَارًا كَمَنَارِ الطَّرِيقِ، رَأْسُهُ وَجِمَاعُهُ شَهَادَةُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، وَإِقَامُ الصَّلَاةِ، وَإِيتَاءُ الزَّكَاةِ، وَتَمَامُ الْوُضُوءِ. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود: اسلام دارای نشانه‌ها و مناره‌هایی است، مانند علامت‌های راهنما در جاده. همان‌طور که یک فانوس دریایی راه را به انسان در دریا یا خشکی نشان می‌دهد، اسلام نیز نشانه‌هایی دارد که آن را قابل شناسایی می‌کند. سرآمد و اصل آن عبارت است از: گواهی دادن به اینکه هیچ معبودی جز الله نیست و محمد بنده و فرستاده اوست. این، ورود به اسلام است. پس از آن، نماز را به درستی برپا داشتن، پرداخت کردن زکات، و کامل انجام دادن وضو. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَيُّمَا مَالٍ أَدَّيْتَ زَكَاتَهُ فَلَيْسَ بِكَنْزٍ. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود: مالی که زکات آن پرداخت شده باشد، «کنز» نیست، یعنی گنجی که صرفاً اندوخته شده باشد نیست. این مال حلال و پاک است. «کنز» به مالی گفته می‌شود که حق (دیگران) با آن آمیخته شده باشد؛ به محض اینکه زکات پرداخت شود، آن مال پاک و حلال می‌گردد. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: بَرِئَ مِنَ الشُّحِّ مَنْ أَدَّى الزَّكَاةَ، وَقَرَى الضَّيْفَ، وَأَعْطَى فِي النَّائِبَةِ. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود: هر کس زکات مال خود را بپردازد، از مهمان پذیرایی کند و به کسی که در سختی است کمک کند، خود را از بخل رهانیده است. یعنی چنین فردی بخیل نیست، زیرا زکاتش را داده، مهمان را اکرام کرده و به نیازمند کمک رسانده است. هر کس این کارها را ترک کند، بخیل است؛ و هر کس انجام دهد، بخیل محسوب نمی‌شود. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: ثَلَاثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وُقِيَ شُحَّ نَفْسِهِ: مَنْ أَدَّى الزَّكَاةَ، وَقَرَى الضَّيْفَ، وَأَعْطَى فِي النَّائِبَةِ. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود: هر کس سه ویژگی را در خود جمع کند، نفس خود را از بخل حفظ کرده است. بخل صفتی ناپسند است؛ الله – عز و جل – آن را دوست ندارد و پیامبر (که درود و سلام الله بر او باد) نیز آن را دوست ندارد. همچنین مردم نیز فرد بخیل را دوست ندارند. هر کس این شرایط را به جا آورد، از بخل در امان است. این‌ها عبارتند از: اول، پرداخت زکات. ثروتمندان بسیاری هستند که به دلیل بخلشان زکات خود را نمی‌پردازند؛ برای این موضوع مثال‌های بی‌شماری وجود دارد. اکثریت در این وضعیت قرار دارند: ثروتمندان مال دارند، اما دلشان نمی‌آید آن را ببخشند – این دقیقاً همان بخل است. دوم: پذیرایی از مهمان. باید آنچه را که می‌توانی به مهمان تعارف کنی. اما لازم نیست انسان خود را به زحمت زیاد بیندازد (تکلف کند). آنچه در خانه هست را پیشکش کن. باری بر دوش خود نگذار؛ لازم نیست از این و آن پول قرض بگیری و خود را به دردسر بیندازی فقط برای اینکه مردم نگویند: «او بخیل است». مهمان هر چه را که موجود باشد می‌خورد. این هم نوعی پذیرایی است. و سوم: کمک به کسی که دچار سختی شده است. انسان در حد توان خود به فرد نیازمند کمک می‌کند. الله – عز و جل – باری را که بنده توان تحملش را ندارد بر دوش او نمی‌گذارد و او را به مشقت نمی‌اندازد. یکی از اصحاب تکه طلایی نزد پیامبر – که درود و سلام الله بر او باد – آورد. پیامبر ما روی خود را برگرداند. آن مرد از طرف دیگر آمد و گفت: «من این طلا را پیدا کرده‌ام. این تمام دارایی من است، آن را به تو می‌دهم.» سرانجام پیامبر – که درود و سلام الله بر او باد – طلا را گرفت و به سمت آن مرد انداخت. به او اصابت نکرد. سپس پیامبر (که درود و سلام الله بر او باد) فرمود: «آیا تمام دارایی‌ات را به من می‌دهی و بعد می‌روی گدایی می‌کنی؟ این‌طور نمی‌شود.» «به اندازه‌ای که توانت اجازه می‌دهد ببخش.» «بقیه‌اش را برای خودت خرج کن و به فکر رفاه خودت باش.» بنابراین، هر چیزی ادب و روش خود را دارد. بدون اینکه خودت را به سختی بیندازی، تا جایی که می‌توانی کمک کن. در حدیث آمده است: «به نیازمند کمک کن»، اما درست نیست که خانه و زندگی‌ات را بفروشی تا قرض کسی را بدهی و بعد خودت بی‌خانمان شوی. همه چیز نظمی دارد. در حد توانایی‌ات به نیازمند کمک کن، آنگاه بخیل محسوب نمی‌شوی. پس از اینکه بخیل پنداشته شوی نترس. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَخْلِصُوا عِبَادَةَ اللهِ تَعَالَى، وَأَقِيمُوا خَمْسَكُمْ، وَأَدُّوا زَكَاةَ أَمْوَالِكُمْ طَيِّبَةً بِهَا أَنْفُسُكُمْ، وَصُومُوا شَهْرَكُمْ، وَحُجُّوا بَيْتَ رَبِّكُمْ، تَدْخُلُوا جَنَّةَ رَبِّكُمْ. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود... در اینجا پیامبر همه چیز را به زیباترین شکل بیان می‌کند. متن عربی حدیث دارای سبکی مسجع و شاعرانه است. حتی اگر در ترجمه این‌گونه مسجع نباشد، معنی آن به شرح زیر است: در عبادت خود برای الله خالص باشید و پنج نماز خود را برپا دارید. اول اخلاص: با اخلاص الله را بپرستید و نمازهای پنج‌گانه خود را بخوانید. ماه رمضان خود را روزه بگیرید. سپس زکات اموال خود را با طیب خاطر بپردازید. یعنی به خاطر از دست رفتن پول ناراحت نباشید. اگر زیاد می‌بخشی، به این معناست که الله به تو زیاد داده است. اگر صد سکه طلا زکات می‌دهی، پس الله به تو پنج هزار داده است تا بتوانی این صد سکه را بدهی. تو باید خوشحال باشی و بگویی: «من این‌قدر می‌بخشم، این یعنی الله نعمت زیادی به من عطا کرده است.» پس زکاتت را با وجدانی آسوده بپرداز. و به خانه پروردگارتان (بیت‌الله) حج کنید تا وارد بهشت پروردگارتان شوید. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: حَصِّنُوا أَمْوَالَكُمْ بِالزَّكَاةِ، وَدَاوُوا مَرْضَاكُمْ بِالصَّدَقَةِ، وَأَعِدُّوا لِلْبَلَاءِ الدُّعَاءَ. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود: اموال خود را با زکات حفظ کنید. اگر زکات مال پرداخت نشود، بعداً – پناه بر الله – تمام مال از بین می‌رود. حتماً زکات بدهید تا دارایی خود را ایمن کنید. بیماران خود را با صدقه درمان کنید. درمان بیماری، صدقه است. این درمانی قوی‌تر از پزشک یا دارو است. و با دعا برای بلاها (آزمایش‌ها) آماده شوید. دعا کنید تا بلا از شما دور بماند. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: حَصِّنُوا أَمْوَالَكُمْ بِالزَّكَاةِ، وَدَاوُوا مَرْضَاكُمْ بِالصَّدَقَةِ، وَاسْتَعِينُوا عَلَى حَمْلِ الْبَلَاءِ بِالدُّعَاءِ وَالتَّضَرُّعِ. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود: اموال خود را با زکات حفظ کنید. برای حفظ دارایی، زکات یک شرط است. با این کار هم وظیفه دینی (فرض) را انجام می‌دهی، هم مالت را حفظ می‌کنی و هم پاداش کسب می‌کنی. علاوه بر این، دعای خیر دریافت می‌کنی. بیماران خود را با صدقه درمان کنید؛ انسان باید حتماً هر روز صدقه‌ای بدهد تا از حوادث و بلاها در امان بماند و شفا یابد. برای دفع بلا، از دعا و تضرع کمک بگیرید. یعنی به درگاه الله زاری کنید و دعا کنید که بلا به شما نرسد. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: الدِّينَارُ كَنْزٌ، وَالدِّرْهَمُ كَنْزٌ، وَالْقِيرَاطُ كَنْزٌ. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود: تا زمانی که زکات آن پرداخت نشود، دینار (طلا) «کنز» است، یعنی گنجی که انباشته شده است. درهم (نقره) و قیراط نیز «کنز» هستند. این بدان معناست که آن‌ها کالاهایی هستند که زکاتشان پرداخت نشده است. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: الزَّكَاةُ قَنْطَرَةُ الْإِسْلَامِ. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود: زکات پل اسلام است. پس از رحلت پیامبر ما (که درود و سلام الله بر او باد)، اکثر آن اعراب مسلمان بودند، اما مرتد شدند. چرا؟ برای اینکه زکات نپردازند. این بدان معناست که زکات حقیقتاً پل اسلام است؛ کسی که آن را نپردازد، گویی به طور کامل وارد اسلام نشده است. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: كُلُّ مَالٍ أُدِّيَتْ زَكَاتُهُ فَلَيْسَ بِكَنْزٍ وَإِنْ كَانَ مَدْفُونًا تَحْتَ الْأَرْضِ، وَكُلُّ مَالٍ لَا تُؤَدَّى زَكَاتُهُ فَهُوَ كَنْزٌ وَإِنْ كَانَ ظَاهِرًا. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود: مالی که زکات آن پرداخت شده باشد، «کنز» (مال انباشته شده) نیست، حتی اگر در هفت طبقه زیر زمین دفن شده باشد. اما مالی که زکات آن پرداخت نشده باشد، «کنز» محسوب می‌شود، حتی اگر آشکارا روی زمین باشد؛ یعنی مالی است که حق آن دریغ شده است. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: لَمْ يَمْنَعْ قَوْمٌ زَكَاةَ أَمْوَالِهِمْ إِلَّا مُنِعُوا الْقَطْرَ مِنَ السَّمَاءِ، وَلَوْلَا الْبَهَائِمُ لَمْ يُمْطَرُوا. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود: اگر قومی زکات اموال خود را دریغ کند، قطعاً باران آسمان از آن‌ها دریغ خواهد شد. امروزه در همه جای دنیا کمبود آب حکم‌فرماست. ما شکایت داریم که باران نمی‌بارد، و آب نیست... اگر حیوانات نبودند، حتی یک قطره باران هم نمی‌بارید. این بدان معناست که الله بر حیوانات و حشرات ترحم می‌کند و این باران را می‌بخشد؛ وگرنه حقیقتاً قطره‌ای نصیب ما نمی‌شد. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: عُرِضَ عَلَيَّ أَوَّلُ ثَلَاثَةٍ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ، وَأَوَّلُ ثَلَاثَةٍ يَدْخُلُونَ النَّارَ. فَأَمَّا أَوَّلُ ثَلَاثَةٍ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ: فَشَهِيدٌ، وَمَمْلُوكٌ أَحْسَنَ عِبَادَةَ رَبِّهِ وَنَصَحَ لِسَيِّدِهِ، وَعَفِيفٌ مُتَعَفِّفٌ. وَأَمَّا أَوَّلُ ثَلَاثَةٍ يَدْخُلُونَ النَّارَ: فَأَمِيرٌ مُسَلَّطٌ، وَذُو ثَرْوَةٍ مِنْ مَالٍ لَا يُؤَدِّي حَقَّ اللهِ فِي مَالِهِ، وَفَقِيرٌ فَخُورٌ. پیامبر ما – که درود و سلام الله بر او باد – فرمود: سه نفر اولی که وارد بهشت می‌شوند و سه نفر اولی که وارد دوزخ می‌شوند، بر من عرضه شدند. یعنی این موضوع به پیامبر ما (که درود و سلام الله بر او باد) وحی شده است. سه نفری که پیش از همه وارد بهشت می‌شوند عبارتند از: اولی شهید است. دومی برده‌ای (بنده‌ای) است که هم عبادتش نسبت به الله و هم خدمتش نسبت به اربابش را به نیکی انجام داده است. به پاداش رنجی که در دنیا متحمل شده، او جزو گروه دومی است که وارد بهشت می‌شود. سومی انسان عفیف و آبرومندی است که عیال‌وار است و از گدایی کردن شرم دارد. این شخص که از کسی درخواست کمک نمی‌کند و برای تأمین معاش خانواده‌اش صبر پیشه می‌کند، در گروه سوم بهشتیان جای دارد. سه نفر اولی که وارد دوزخ می‌شوند عبارتند از: اولی حاکم ستمگر است. دومی ثروتمندی است که زکات نمی‌پردازد و بدین‌سان از ادای حق الله در مالش امتناع می‌ورزد. او مال و ثروت دارد اما زکات نمی‌دهد؛ و چون در این ثروت حق الله قرار دارد، این شخص جزو گروه دوم دوزخیان است. و سومی فقیر متکبر است. کسی که فقیر است اما تکبر می‌ورزد، متعلق به گروه سوم است.