Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

ما باید همیشه شکرگزار الله باشیم. کسی که در راهی قدم برمی‌دارد که الله آن را دوست دارد، باید سرشار از شکرگزاری مداوم باشد. زیرا الله هر که را بخواهد هدایت می‌کند و هر که را بخواهد گمراه می‌سازد. کارهای او قابل بازخواست نیست، حکمتش غیرقابل درک است. هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند آنچه را او به ما می‌بخشد، عطا کند. بنابراین، انسانی که در این راه قدم برمی‌دارد باید عمیقاً شکرگزار باشد. علاوه بر این، نعمت‌های او با شکرگزاری پایدار می‌مانند؛ و دقیقاً همین بزرگترین موهبت است. لَئِن شَكَرۡتُمۡ لَأَزِيدَنَّكُمۡۖ (14:7) با شکرگزاری، نعمت‌ها برای همیشه ماندگار می‌شوند. نعمت ایمان، طریقت و شریعت... بودن در این راه، نعمت عظیمی از جانب الله عزوجل برای ماست. با این نعمت، انسان به سعادت ابدی در آخرت دست می‌یابد و، ان‌شاءالله، در همین دنیا نیز می‌تواند طعم این نیکی و زیبایی را بچشد. وقتی الله عزوجل یک بار این طعم را به انسان بچشاند، دیگر هیچ چیز برایش جذاب نخواهد بود. آن‌ها از گناهان و هرگونه بدی بیزار می‌شوند. حتی اگر زمانی بلغزند، در آن حالت باقی نمی‌مانند، بلکه می‌خواهند به سرعت دوباره خود را از آن رها کنند. با این حال، بیشتر مردم امروزی – الله ما را حفظ کند – به چیزهای بد عادت می‌کنند. و وقتی انسان به چیزی عادت کند، رهایی دوباره از آن دشوار می‌شود. این امر به نوبه خود از کمبود ایمان نشأت می‌گیرد. انسان خیال می‌کند که لذت واقعی را در آن می‌یابد. در حالی که اصلاً این‌طور نیست؛ بلکه بیشتر شبیه به آب دریاست. کسی که از روی تشنگی آب دریا می‌نوشد، تشنه‌تر می‌شود و بیشتر و بیشتر طلب می‌کند. در نهایت، این او را نابود می‌کند. هیچ سودی ندارد و به هیچ چیز خوبی منجر نمی‌شود. بنابراین، الله ما را از آن حفظ کند. بیایید برای همه این نعمت‌ها شکرگزار باشیم. ان‌شاءالله که الله این نعمت را برای همیشه برای ما حفظ کند. و ان‌شاءالله آن را به کسانی که هنوز از آن بی‌بهره‌اند نیز عطا فرماید. ان‌شاءالله که الله همه ما را از نفس خودمان و نفس دیگران حفظ کند.

ما به پایان ماه شوال نزدیک می‌شویم، ان‌شاءالله. ماه‌های ذی‌القعده، ذی‌الحجه و محرم؛ این سه ماه، ماه‌های حرام هستند. ذی‌القعده، ذی‌الحجه، محرم. در این سه ماه، الله عزوجل صریحاً می‌فرماید: «جنگی به راه نیندازید.» الله عزوجل می‌فرماید: «اما البته می‌توانید با کسانی که به شما اعلان جنگ می‌دهند، بجنگید.» حکمت این ماه‌ها این است که مردم به خاطر حج بتوانند سه ماه در امنیت سفر کنند. یعنی در زمان‌های قدیم، زمانی که هواپیما یا ماشینی وجود نداشت، با شتر یا پیاده به حج می‌رفتند و برمی‌گشتند. برای اینکه آن‌ها در امنیت باشند، الله عزوجل با حکمت خویش این ماه‌ها را از دوران باستان ماه‌های حرام قرار داده است. برکت آن‌ها نیز بسیار بزرگ‌تر و فراوان‌تر است. حال، در طریقت ما خلوت وجود دارد. خلوت به مدت چهل روز انجام می‌شود. بدون ترک کردن محل، در یک جا نشستن و خلوت کردن، الحمدلله چیزی است که هر انسانی در یک طریقت باید یک بار در زندگی‌اش انجام دهد. بعدها شیخ بابا در نهایت این امر را برای ما آسان کرد، زیرا در زمانه امروز توانایی تحمل این خلوت وجود ندارد. به همین دلیل او آن را آسان کرد. پس این در واقع یک خلوت جزئی است. از یکم ذی‌القعده تا دهم ذی‌الحجه. انسان در زمان سحر، یعنی قبل از نماز صبح تا زمان اشراق (پس از طلوع آفتاب)، نیت می‌کند. یا بین نماز عصر و نماز مغرب، یا بین مغرب و عشا. اگر فرد نیت خلوت را از عصر تا شب بکند، این نیز به عنوان خلوت محسوب می‌شود. نوع دیگر، یعنی کناره‌گیری خاص برای چهل روز بدون ترک محل، امروزه دیگر تقریباً غیرممکن است. برای آن اجازه خاصی لازم است. حال، این خلوت جزئی را هر کسی می‌تواند انجام دهد، بسیار ساده‌تر است. علاوه بر این، طریقت مسئولیت‌ها و وظایف مشخصی دارد. به این ترتیب فرد این مسئولیت را به جا می‌آورد و پاداش آن را دریافت می‌کند. از طریق عبادت در ماه‌های مبارک، انسان برکت و پاداش بیشتری به دست می‌آورد. البته امور دنیوی... انسان نباید بیش از حد خود را درگیر دنیا کند؛ در هر چیزی اراده الله عزوجل متجلی می‌شود. ما نمی‌توانیم در آن دخالت کنیم. وظیفه ما این است که تا حد توان در راه او، در راه پیامبرمان صلی الله علیه و سلم، راهی که به آن فرمان داده شده، به مسیر خود ادامه دهیم. الله به ما یاری رساند. ان‌شاءالله که امور دنیوی ما را منحرف نکنند. بار دنیا سبک باشد. الله عزوجل ما را مورد آزمایش قرار ندهد. الله عزوجل بدون اینکه ما را با آزمایش‌ها بیازماید، روزی، هرگونه سلامتی، عافیت و ایمان را به ما عطا فرماید. ان‌شاءالله که زندگی‌مان را در راه او سپری کنیم. الله به ما یک زندگی با برکت عطا فرماید. او صاحب، مهدی علیه‌السلام را بفرستد. ان‌شاءالله که ما نیز آن روزها را ببینیم.

وَلِلَّهِ ٱلۡأَسۡمَآءُ ٱلۡحُسۡنَىٰ فَٱدۡعُوهُ بِهَاۖ (7:180) پیامبر ما می‌فرمایند: «هر کس نام‌های الله، قادر و متعال، را ذکر کند و آن‌ها را حفظ کند، وارد بهشت خواهد شد.» این نام‌های مبارک، صفات الله، قادر و متعال هستند. برخی از آن‌ها تنها به او اختصاص دارند. برخی دیگر نیز می‌توانند برای انسان‌ها به کار روند. نام‌های خاصی منحصراً به او اختصاص دارند، هیچ‌کس جز او اجازه استفاده از آن‌ها را ندارد. به همین دلیل پیامبر (صلی الله علیه و سلم) می‌فرمایند: «هر کس این نام‌ها را بشمارد، وارد بهشت خواهد شد.» هر کس که می‌تواند آن‌ها را حفظ کند، باید آن‌ها را حفظ کند. هر کس که نمی‌تواند آن‌ها را حفظ کند، در هر حال می‌تواند آن‌ها را بخواند. بنابراین، این رحمتی است که الله به بندگانش عطا کرده است. نام‌های الله، قادر و متعال، البته بی‌حد و مرز و بی‌نهایت هستند. به هر پیامبری نام‌های مختلفی وحی شده است. به پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) ۹۹ نام وحی شده است... یکی از آن‌ها «اسم اعظم»، یعنی بزرگ‌ترین نام است. این راز اوست. دعای انسانی که به این راز دست یابد، مسلماً مستجاب خواهد شد. البته این تنها نصیب کسی می‌شود که الله به او اجازه دهد؛ به هر کسی عطا نمی‌شود. و کسی که آن را در اختیار دارد، پنهان می‌ماند؛ همه نمی‌دانند چه کسی اسم اعظم را دارد. به همین دلیل به آن «بزرگ‌ترین نام»، یعنی «اعظم»، گفته می‌شود؛ بزرگ‌ترین نام، اسم اعظم، پنهان است. الله، قادر و متعال، برکت و ویژگی آن را به معدود انسان‌هایی عطا کرده است. البته این انسان‌ها هرگز برخلاف رضای الله عمل نمی‌کنند. به این معنی که، انسانی که اسم اعظم را دارد، حق آن را نیز ادا می‌کند. البته در گذشته نیز کسانی بوده‌اند که از آن سوءاستفاده کرده‌اند. او در این دنیا خشم الله را بر خود خرید و در آخرت رنج بیشتری خواهد برد. مانند داستان معروف بنی‌اسرائیل که در آن شیطان مردی را گمراه کرد. او به پادشاهی کافر خدمت می‌کرد. در پی آن، الله در این دنیا لعنت و خشم خود را بر او نازل کرد. او اگرچه توبه کرد، اما توبه‌اش دیگر برای او سودی نداشت. الله ما را از هر بدی در امان نگه دارد. امید است او این نام‌ها را در قلب‌های ما حک کند و آن صفاتی را که شایسته انسان‌هاست به ما عطا فرماید، ان‌شاءالله. به احترام سایر نام‌ها، امید است برکت الله بر ما باشد. امید است برکت آن نام‌هایی که تنها به او اختصاص دارند، بر همه ما باشد، ان‌شاءالله.

اعوذ بالله من الشيطان الرجيم بسم الله الرحمن الرحيم والصلاة والسلام على رسول محمد سيد الاولين والاخرين مدد يا رسول الله مدد يا سادات اصحاب رسول الله مدد يا مشايخنا قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ان الله حرم علي الصدقة صدقة على اهل بيتي پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: «الله صدقه (خیرات) را برای من و برای اهل خانه من، یعنی اهل بیت من، حرام کرده است.» این بدان معناست که صدقه برای پیامبر ما مجاز نبود. به همین دلیل پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) هیچ صدقه‌ای را نمی‌پذیرفتند. ایشان هدایا را می‌پذیرفتند، اما صدقه را قبول نمی‌کردند. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ان صدقة لا تنبغي لآل محمد انما هي اوساخ الناس پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) همچنین فرمودند: «برای خاندان محمد شایسته نیست که از زکات بگیرند.» «زیرا اینها چرکِ اموال مردم هستند.» این بدان معناست که زکات و صدقه برای اهل بیت پیامبر ما مجاز نیست. فقط هدایا مجاز هستند. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ان صدقة لا تحل لنا وان مولى القوم منهم پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) دوباره فرمودند: «اموال زکات بر ما حلال نیست.» «آزادشده‌ی یک قوم، از خود آنان به شمار می‌آید.» «تو نیز از ما به شمار می‌آیی، ای ابورافع!» از آنجا که او در آن زمان نزد اهل بیت و در کنار پیامبر ما بود، در نتیجه برای او نیز مجاز نبود. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم انا آل محمد لا تحل لنا الصدقة پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: «بر ما، خاندان محمد، صدقه حلال نیست.» قال رسول الله صلى الله عليه وسلم كخ كخ ارم بها اما شعرت انا لا نأكل الصدقة پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: «کِخ، کِخ.» پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: «این کثیف است، آن را دور بینداز.» «مگر نمی‌دانی که ما صدقه نمی‌خوریم؟» احتمالاً پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) به یکی از اعضای خانواده‌اش فرمودند: «آن را برندار.» ایشان فرمودند: «آن را دور بینداز، ما صدقه نمی‌خوریم.» قال رسول الله صلى الله عليه وسلم اتق الله يا ابا الوليد لا تأتي يوم القيامة ببعير تحمله وله رغاء او بقرة لها خوار او شاة لها نواحا نواحون پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: «از الله بترس، ای ابوالولید، و در اموال زکات خیانت مکن!» «هیچ چیزی از آن را به ناحق برندار، تا در روز قیامت با این شتر نالان، گاو زاری‌کنان، یا گوسفند بع‌بع‌کنان بر گردنت، در پیشگاه الله حاضر نشوی.» بنابراین پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) به جمع‌آوری‌کنندگان زکات یا کسانی که زکات را نگه می‌دارند هشدار می‌دهند که مراقب باشند تا در روز قیامت با اشیایی که به ناحق برداشته‌اند بر گردنشان – همراه با سر و صدای شترها و گاوها – ظاهر نشوند. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ارضوا مصدقيكم پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: «جمع‌آوری‌کنندگان زکات را راضی کنید.» این بدان معناست که جمع‌آوری‌کننده‌ی زکات نیز حقی بر بخشی از زکات دارد، هرچند نه خیلی زیاد. او حقی بر زکات دارد، بنابراین ایشان امر می‌فرمایند: «او را راضی کنید.» قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ان رجالا يتخوضون في مال الله بغير حق فلهم النار يوم القيامة پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: «برخی از افراد به ناحق در اموالی که الله برای رفاه مسلمانان تعیین کرده است دخل و تصرف می‌کنند، در حالی که هیچ حقی بر آن ندارند.» پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) می‌فرمایند، این یعنی: «برخی از افرادی که این اموال به آنها سپرده شده و اجازه دخل و تصرف در آن را دارند، از آن برای منافع شخصی خود استفاده می‌کنند.» «برای آنان در روز قیامت آتش خواهد بود.» این بدان معناست: برای کسانی که زکات، صدقه یا آنچه را که در راه الله داده شده است به جایگاه درست آن نمی‌رسانند، بلکه برای خود برمی‌دارند، در روز قیامت آتش خواهد بود؛ الله ما را از آن حفظ کند. ان الله تعالى لم يرض بحكم نبي ولا غيره في الصدقات حتى حكم فيها هو فجزأها ثمانية اجزاء پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: «در مورد تقسیم زکات، الله متعال نه به حکم پیامبران راضی شد و نه به حکم دیگران.» این بدان معناست که الله (عز و جل) حتی تقسیم آن را به پیامبران نیز واگذار نکرد. «او خود در این باره حکم صادر کرد و آنان (گیرندگان) را به هشت گروه تقسیم نمود.» این بدان معناست که الله (عز و جل) شخصاً زکات را به هشت دسته تقسیم کرده است تا کسی نتواند بگوید: «پیامبر ناعادلانه رفتار کرده است.» اینکه چه کسی می‌تواند زکات دریافت کند، در آنجا به وضوح مشخص شده است. الخازن المسلم الامين الذي يعطي ما امر به كاملا موفرا طيبة في نفسه فيدفعه الى الذي امر له به احد المتصدقين پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم) فرمودند: «مسلمان یک خزانه‌دار امین است.» این بدان معناست که اگر یک مسلمان خزانه‌دار بود، او قابل اعتماد بود. «اگر او صدقه‌ی امر شده را با میل قلبی، بدون کاستی و به طور کامل تحویل دهد، همان پاداشی را دریافت می‌کند که شخص صدقه‌دهنده دریافت کرده است.» این بدان معناست که اگر این مسلمان صدقات سپرده شده به خود را به مقصد برساند، همان پاداشی را دریافت می‌کند که شخصی که در ابتدا صدقه را داده است.

وَقُلِ ٱعۡمَلُواْ فَسَيَرَى ٱللَّهُ عَمَلَكُمۡ وَرَسُولُهُۥ (9:105) الله عزوجل همه کارهایی را که انجام می‌دهید می‌بیند. او آن را خواهد دید؛ هر کاری که انجام دهید. الله عزوجل، همه، حتی پیامبران و مردم نیز آن را خواهند دید. اعمال شما هم در آخرت و هم در دنیا عواقبی در پی دارد. ما همیشه تحت قدرت الله عزوجل هستیم. مطلقاً هیچ چیزی وجود ندارد که او نداند. انسان‌ها نادان هستند. از چه نظر نادان؟ انسانی که خالق خود را نمی‌شناسد، نادان است. کسی که عظمت، قدرت و صفات الله عزوجل را نمی‌شناسد، نادان است. او با خود فکر می‌کند: «من کاری انجام دادم، هیچ‌کس متوجه نشد، هیچ‌کس از آن خبر ندارد.» الله عزوجل از همه چیز آگاه است. اوست که ما را آفریده، ما را می‌بیند و به ما توانایی انجام هر حرکتی را می‌دهد. به همین دلیل انسان باید محتاط باشد. انسانی که به این موضوع دقت می‌کند، انسان عاقلی است. انسان عاقل کسی است که به عواقب اعمال خود می‌اندیشد. انسانی که این کار را نمی‌کند و به فکر آخرت خود نیست، نادان است. انسان باید دائماً تلاش و کوشش کند تا عاقبتش بخیر شود. در غیر این صورت، اگر فقط خواسته‌های نفسش را انجام دهد، همه چیز را از دست خواهد داد. باید در این باره تأمل کرد. شعار راه ما این است: الله حاضری، الله ناظری، الله شاهدی. الله با من است، الله کارهایی را که انجام می‌دهم می‌بیند، الله عزوجل شاهد اعمال ماست. این همان معنای یادآوری مداوم، یعنی ذکر است؛ به معنای به یاد الله بودن، و با الله بودن است. ان‌شاءالله، الله هرگز اجازه نخواهد داد که این امر از قلب‌های ما بیرون برود. هر لحظه با او بودن، زیباترین چیز است. به یاد الله بودن... آنگاه هر کاری که انسان انجام می‌دهد، خوب پیش خواهد رفت. البته یک انسان نمی‌تواند هر دقیقه این کار را انجام دهد. اما تا جایی که برایش ممکن است، نباید او را از یاد ببرد. ما باید فکر کنیم: «الله ما را می‌بیند؛ من نباید هیچ کار بدی انجام دهم. اگر کار خوبی انجام دهیم، الله از ما راضی خواهد بود»، و بر همین اساس عمل کنیم. این دقیقاً همان زندگی زیباست. این همان زندگی خوب است. این مفیدترین زندگی است. بدون این، زندگی ناقص است. اگر انسان هرگز به یاد او نباشد، این امر به تباهی منجر می‌شود. الله ما را حفظ کند. ان‌شاءالله، الله هرگز اجازه ندهد که او از یاد، قلب و ذهن ما بیرون برود.

الله همه ما را از فتنه‌های آخرالزمان حفظ کند. فتنه به این معناست که شیطان از همه طرف حمله می‌کند تا ایمان مردم را بدزدد، آن را از آن‌ها بگیرد و آن‌ها را در حالت کفر رها کند. زیرا بزرگ‌ترین دشمن انسان شیطان است. شیطان می‌خواهد انسان را از هرگونه رحمت الله دور نگه دارد. او می‌خواهد ایمانش را بگیرد تا انسان در برابر الله طغیان کند و او را نشناسد. برای تقویت ایمان واقعی، باید از راه پیامبر ما، که درود و سلام بر او باد، پیروی کرد. هرکس در راهی که او نشان داده است - راه اصحاب پیامبر، علما، اولیای الله و مذاهب - بماند، ان‌شاءالله ایمان خود را نجات خواهد داد. در غیر این صورت بدون ایمان خواهد مرد، الله ما را از این امر حفظ کند. فتنه‌ای که اکنون از آن صحبت می‌کنیم، و بدترین بخش آن، کسانی هستند که تحت عنوان «عالم» ظاهر می‌شوند. در ۱۰۰ تا ۱۵۰ سال گذشته، افرادی پیدا شده‌اند که می‌گویند: «اسلام قدیمی شده است، بیایید آن را تجدید کنیم؛ بیایید دین را اصلاح کنیم، بیایید این کار و آن کار را انجام دهیم.» آن‌ها هیچ اصلاحاتی انجام نمی‌دهند، بلکه مستقیماً افکار دشمنان اسلام را وارد جهان اسلام می‌کنند. به این ترتیب، آن‌ها ایمان مردم را می‌دزدند و آن‌ها را در کفر رها می‌کنند. به همین دلیل باید بسیار مراقب بود. عقیده اهل سنت و جماعت، راه پیامبر ما (صلی الله علیه و سلم)، مذاهب و طریقت مهم هستند. برای اینکه یک مسلمان بتواند ایمان خود را حفظ کند، مذهب فقهی و راه معنوی (طریقت) از اهمیت زیادی برخوردارند. اگر این‌ها وجود نداشته باشند، انسان از راه منحرف شده و گمراه می‌شود. او گمراه می‌شود و دیگر نمی‌داند چه چیزی درست و چه چیزی نادرست است. او فکر می‌کند کار خوبی انجام می‌دهد، اما در نهایت دچار ناامیدی تلخی خواهد شد. برای او نه ایمانی باقی می‌ماند، نه اسلامی، و نه هیچ چیز دیگری. او بزرگ‌ترین، مهم‌ترین و ارزشمندترین گنجینه خود را از دست می‌دهد. و چرا این‌طور است؟ پیامبر ما این افراد را «علمای سوء» می‌نامد، یعنی «علمای بد، علمای شر». این‌ها علمایی هستند که مردم را گمراه می‌کنند. آن‌ها دو خط به نام اسلام مطالعه می‌کنند و در نهایت خودشان بدون ایمان می‌مانند. آن‌ها در نهایت به کفر می‌رسند و دیگران را نیز گمراه می‌کنند. انسان‌های بیچاره‌ای که با این فکر که «بیایید متدین باشیم، مردم را به ایمان دعوت کنیم و ایمانمان را تقویت کنیم» علم می‌آموزند، سپس به خاطر این به اصطلاح علما، هر آنچه نام ایمان دارد را از دست می‌دهند و در کفر می‌افتند؛ الله ما را حفظ کند. به این موضوع باید دقت زیادی کرد. هرگز نباید در مورد طریقت، شریعت و مذاهب سازش کرد. اصلاً به کسانی که می‌گویند: «این چیزها غیرضروری است» گوش ندهید. مهم نیست به کدام گروه تعلق دارند، چه تعداد کتاب نوشته‌اند یا چه تعداد خواننده دارند؛ از آن‌ها دوری کنید. از چنین علمایی که مذاهب و طریقت‌ها را قبول ندارند، دوری کنید. در گذشته‌ای نه‌چندان دور، در زمان سلطان عبدالحمید دوم، همه آن علما یا شاعرانی که با او مخالفت می‌کردند، کوچک‌ترین ارزشی نداشتند. زیرا آن‌ها سعی کردند اصلاحاتی علیه طریقت و دین انجام دهند، به ابزاری برای شیطان تبدیل شدند و با متحدان شیطان همکاری کردند. هرگز باور نکنید که آن‌ها در راه راست هستند. اینکه چقدر به اسلام ضربه زده‌اند را الله می‌داند، علمای واقعی و انسان‌های آگاه می‌دانند. حتی اگر علمای واقعی صدای خود را در مخالفت بلند کنند، آن‌ها فوراً صدایشان را سرکوب می‌کنند. الله ما را از هر شر و از افراد شرور حفظ کند. بزرگ‌ترین خطر و بزرگ‌ترین گناه بر دوش چنین افرادی است. کسانی که مردم را گمراه می‌کنند، گناه بسیار بزرگی بر گردن دارند. به خاطر آن‌ها در اواخر دوره امپراتوری عثمانی و پس از آن، میلیون‌ها مسلمان نه تنها از نظر معنوی، بلکه از نظر فیزیکی نیز نابود شدند؛ مردم از سرزمین مادری خود رانده شدند. با وجود تمام این ویرانی‌های مادی و معنوی، مردم هنوز هم بیدار نمی‌شوند؛ متأسفانه افراد زیادی هستند که از آن‌ها پیروی می‌کنند. ان‌شاءالله الله به همه ما عقل و هوشیاری عطا کند.

وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡجَنَّةِۖ هُمۡ فِيهَا خَٰلِدُونَ (2:82) الله عز وجل می‌فرماید: «کسانی که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام می‌دهند، برای همیشه در بهشت خواهند ماند.» این وعده راستین الله است. بنابراین اکنون افرادی هستند که می‌پرسند: «ما باید چه کار کنیم؟»؛ آن‌ها می‌پرسند: «وضعیت چگونه است، آیا ما پیشرفت کرده‌ایم یا نه؟» وظیفه این نیست. وظیفه این است: تو باید ایمان داشته باشی و تکلیفت را انجام دهی. وظیفه یک مسلمان چیست؟ اقامه نماز، روزه گرفتن، پرداخت زکات، رفتار نیک با مردم و بنده خوبی برای الله بودن. وظیفه این است. بنابراین در اینجا چیزی به نام «چقدر پیشرفت کرده‌ام، چقدر پسرفت کرده‌ام؟» وجود ندارد. اگر این کارها را انجام می‌دهی، در مسیر درستی هستی؛ دلیلی برای پرسیدن وجود ندارد. اگر از خود می‌پرسی: «آیا پیشرفت کرده‌ام یا پسرفت کرده‌ام؟»؛ به محض اینکه این کارها را رها کنی، پسرفت کرده‌ای. اما اگر به انجام آن‌ها ادامه دهی، الحمدلله، در مسیر درستی هستی؛ تو استقامت نشان داده‌ای و در این راه بدون خستگی یا دلزدگی به پیش می‌روی. شیخ بابا همیشه می‌گفت: «کسی که خسته و دلزده می‌شود، از ما نیست.» افراد زیادی هستند که می‌گویند: «این نماز، این عبادت کی تمام می‌شود؟» الله ما را حفظ کند. باشد که او عبادت ما را پایدار سازد و آن را تا آخرین نفسِ ما تداوم بخشد. به همین دلیل، گاهی برخی از مردم با اشتیاق فراوان قدم در راه می‌گذارند و می‌گویند: «من این کار را خواهم کرد، من آن کار را خواهم کرد.» فقط به اندازه‌ای که در توان داری انجام بده، اما به آن استمرار ببخش. این عبادات باید مانند خوردن و آشامیدن عادی و پیوسته باشند. بنابراین، همان‌طور که انسان زیاد سؤال نمی‌کند: «چه خوردم، چه نوشیدم؟»، عبادت نیز باید به همین شکل باشد. اصلاً نباید نگران این موضوع بود. امروزه مردم تنبل هستند، گاهی سهل‌انگاری می‌کنند؛ دقیقاً در همان زمان است که پسرفت می‌کنند. اما کسی که در همان سطح و بدون کاستی ادامه می‌دهد، همان کسی است که پیروز می‌شود و لیاقت بهشت را می‌یابد. ان‌شاءالله همه لیاقت آن را خواهند داشت؛ اما کسی که بیشتر می‌خواهد، باید استقامت بورزد. این همان چیزی است که اهمیت دارد. اگر استقامت بورزی، الحمدلله، مقامت نیز بالاتر می‌رود. از خود نپرس: «آیا مقامم بالا رفته است یا نه؟»؛ تو خودت را بهتر از همه می‌شناسی. الله به همه ما استقامت عطا فرماید. الله ما را از تنبلی حفظ کند. این بیماری انسان‌هاست، بیماری انسان‌های این آخرالزمان. آن‌ها می‌خواهند بدون هیچ تلاشی به همه چیز برسند. آن‌ها می‌خواهند بدون کار کردن پیروز شوند. این یعنی تنبلی، یک ویژگی بدِ این دوران است. دلزده بودن یعنی فکر کنی: «چه کار باید بکنم، چگونه نفسم را سرگرم کنم، با چه چیزی خودم را مشغول کنم تا حوصله‌ام سر نرود؟» دقیقاً همین یک بیماری است. الله ما را از آن در امان نگه دارد. بیایید برای وضعیت خود شکرگزار باشیم؛ ان‌شاءالله که پایدار باشد. گام برداشتن ما در راه الله عز وجل و در راه پیامبرمان، صلی الله علیه و سلم، پایدار باد. الله ما را ثابت‌قدم بگرداند، ان‌شاءالله.

الله، قادر مطلق و بلندمرتبه، در قرآن مجید می‌فرماید: «در برخی چیزهایی که ناخوشایند می‌دارید، خیری نهفته است و در چیزهایی که دوست می‌دارید، بدی وجود دارد.» بنابراین گمان نکنید که این شر کاملاً بد است. الله، قادر مطلق و بلندمرتبه، در آن نیز خیری می‌آفریند. از آنچه شما شر می‌پندارید، خیر پدید می‌آید. اکنون، وضعیت دنیا به هر حال آشکار است. در هر چیزی خیری نهفته است. برای مسلمان، برای کسی که از اسلام پیروی می‌کند، این خیر است. بدون اذن الله هیچ شری رخ نمی‌دهد. همه چیز در نامه اعمال ما نوشته می‌شود. به عنوان پاداش آن، ان‌شاءالله، الله در آخرت به آن‌ها و به ما نیکی عطا خواهد کرد. بنابراین، بیشتر چیزها در این دنیا در واقع آن‌طور که به نظر می‌رسند، نیستند. آن‌ها اصلاً آن‌گونه که به نظر می‌رسند نیستند. شیطان انسان‌ها را فریب می‌دهد. بدی به هر حال بد است، اما در این دنیا چیزهای بسیاری وجود دارد که بدی را خوب جلوه می‌دهد. شیاطینی وجود دارند، بله حتی شیاطین انسانی، که حتی از خود شیطان هم بدترند. آن‌ها به هر شکلی درمی‌آیند. آن‌ها می‌توانند هر انسانی را فریب دهند. این بدان معناست که الله، قادر مطلق و بلندمرتبه، وضعیت دنیا را به وسیله‌ای برای آزمایش تبدیل کرده تا انسان‌ها را بیازماید. به همین دلیل ما به هر چه رخ می‌دهد به عنوان تقدیر الله نگاه خواهیم کرد. بیایید ببینیم پایان کار چه خواهد شد؛ همان‌طور که می‌گویند: «الله هر چه کند، به زیبایی انجام می‌دهد.» به همین دلیل، برخی از مردم در برابر تقدیر الله به طغیان روی می‌آورند. پناه بر الله، آن‌ها دانسته یا ندانسته طغیان می‌کنند. آن‌ها می‌گویند: «چگونه ممکن است این اتفاق بیفتد؟» پناه بر الله! «چگونه الله متعال اجازه می‌دهد این اتفاق بیفتد؟» چرا نباید اجازه دهد؟ به هر حال بدون اذن او هیچ چیز رخ نمی‌دهد. این افراد باید با دیدن آنچه می‌بینند، توبه کنند و آمرزش بخواهند. هر چه اتفاق بیفتد، الله از آن آگاه است. پناه بر الله، آیا می‌خواهی به الله، قادر مطلق و بلندمرتبه، چیزی یاد بدهی؟ توبه کن و آمرزش بخواه. توبه کن و آمرزش بخواه. برخی به این بسنده نمی‌کنند که فقط در دل به آن فکر کنند؛ احمق‌ها و نادان‌های بسیاری هستند که آن را مستقیماً به زبان می‌آورند. آن‌ها می‌گویند: «ما طغیان می‌کنیم.» در برابر چه کسی می‌خواهی طغیان کنی؟ آیا جایی برای فرار از فرمان و حضور الله داری؟ آیا فکر می‌کنی با طغیان کردن نجات خواهی یافت؟ پناه بر الله. توبه کنید و آمرزش بخواهید. الله در هر چیزی زیباترین را انجام می‌دهد. غمگین نباشید، نگران نباشید. و به کسانی که فقط حرف‌های پوچ می‌زنند گوش ندهید. حقیقت را ببینید. حقیقت همان است که الله می‌خواهد. کسی که همه کارها را انجام می‌دهد الله است، و او همه چیز را به زیباترین شکل انجام می‌دهد. آنچه او انجام می‌دهد نباید زیر سؤال برود. او را نمی‌توان بازخواست کرد. این صبح، صبح جمعه است. بیایید همه توبه کنیم و آمرزش بخواهیم. هر چه از دل‌هایمان گذشته است... پیامبر ما (درود و سلام بر او باد) می‌فرماید: «طغیان نکنید.» هر چیزی حکمتی دارد. برای کسانی که از اسلام پیروی می‌کنند، پایان همه چیز نیک خواهد بود. بنابراین، الله ما را محافظت کند. از شر نفس خود و شیاطین... باشد که او ما را از شر شیاطین انسانی حفظ کند. الله ما را از شر این افرادی که بدی را خوب جلوه می‌دهند و ما را به سوی گناه می‌کشانند، حفظ کند.

وَلَا تَرۡكَنُوٓاْ إِلَى ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ فَتَمَسَّكُمُ ٱلنَّارُ (11:113) با ستمگران همراه نباشید، به آن‌ها تمایل پیدا نکنید. آتش به انسانی که به آن‌ها تمایل پیدا کند، خواهد رسید. او نیز آسیب خواهد دید. همیشه با انسان‌های خوب همراه باشید، از ستمگران دوری کنید. ستمگران به هیچ‌کس جز خودشان فکر نمی‌کنند. تمام چیزی که آن‌ها می‌خواهند ستم کردن است، نه هیچ چیز دیگری. جهان پر از ظلم است. در هیچ کجا حتی اثری از عدالت باقی نمانده است. برخی از مردم می‌گویند: «در اروپا عدالت وجود دارد.» این بزرگ‌ترین دروغ است. آن‌ها فقط چیزی را نشان می‌دهند که خودشان می‌خواهند و این‌گونه ظاهر عدالت را به نمایش می‌گذارند. اما در حقیقت چهره واقعی آن‌ها کاملاً متفاوت است. بنابراین در این دنیا به دنبال عدالت نباشید. هیچ چیزی جز ظلم وجود ندارد. بنابراین لازم است که به الله پناه ببریم. بیایید ظلم نکنیم، بیایید به هیچ‌کس ستم نکنیم، ان‌شاءالله. این مهم‌ترین چیز است. در این دنیا باید در برابر ستمگران بسیار هوشیار بود. بیش از حد خود را درگیر این نکنید که چه کسی چه کاری را چرا انجام می‌دهد یا چه کسی بر حق یا ناحق است. الله، بلندمرتبه و توانا، به هر کسی مجازات و پاداشش را می‌دهد. بنابراین از خودت محافظت کن. در کارهای دیگران دخالت نکن. در غیر این صورت تو نیز در ظلم آن‌ها شریک خواهی شد. و آنگاه آتش جهنم به تو نیز خواهد رسید. به تو نیز آسیب خواهد رساند. بنابراین از خودت محافظت کن. درباره هیچ چیزی اظهار نظر نکن. الله با تو خواهد بود. در غیر این صورت به آن‌ها متمایل نشوید و نگویید: «این چنین است، آن چنان است»؛ زیرا دیگر چیزی به نام انسانیت وجود ندارد. متأسفانه. ظلم همه‌چیز را فرا گرفته است. الله ما را حفظ کند. ما ظلم را نمی‌پذیریم. ما نیز با ستمگران نیستیم. الله ما را از راه خود منحرف نکند. الله ما را حفظ کند. درباره ظلم گفته می‌شود: «الظلم ظلمات» (ظلم تاریکی است). ظلم تاریکی است. آن هم قلب و هم زندگی انسان را تاریک می‌کند. بنابراین الله ما را از ظلم حفظ کند، ان‌شاءالله. باشد که او برای امت، مهدی علیه‌السلام را بفرستد تا به این ظلم پایان دهد. زیرا در غیر این صورت این وضعیت پایانی نخواهد داشت.

أَلَا فِي الْفِتْنَةِ سَقَطُوا ۗ وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكَافِرِينَ (9:49) هر کس در دام فتنه بیفتد، سزاوار جهنم می‌شود. آنچه ما آن را فتنه می‌نامیم، چیزی است که به انسان‌ها آسیب می‌رساند. فتنه از سوی شیطان می‌آید. شیطان به انسان‌ها آرامش نمی‌دهد، او می‌خواهد همه آن‌ها را به جهنم بکشاند. و این راه به سوی جهنم از طریق فتنه می‌گذرد. راه فتنه به جهنم ختم می‌شود. فتنه چیز مضری است. الله، قادر مطلق و بلندمرتبه، آن را لعنت کرده است؛ و پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) نیز کسی را که فتنه به پا می‌کند، لعنت می‌کند. بنابراین باید مراقب بود. برخی گمان می‌کنند کار خوبی انجام می‌دهند، در حالی که در واقع فتنه به پا می‌کنند. از طریق این فتنه، آن‌ها به انسان‌ها و در درجه اول به خودشان آسیب می‌رسانند. این فتنه از زمان آدم (علیه السلام) همواره رخ داده است، اما در زمان پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) نیز فتنه‌های بزرگی وجود داشت. این فتنه‌ها به کسانی که آن‌ها را ایجاد کردند، آسیب رساند. کسانی که در معرض فتنه قرار می‌گیرند شاید در این دنیا آسیب ببینند، اما پاداش آن‌ها در آخرت بزرگ است. به همین دلیل نباید در دام فتنه افتاد. باید هوشیار بود. شیطان تو را به تله می‌اندازد. شیطان و پیروانش تو را به تله می‌اندازند تا تمام اعمال نیک و ثواب‌هایت را از تو بگیرند. و او همچنین تو را با گناهان فراوان سنگین می‌کند تا به طور حتم وارد جهنم شوی. الله ما را از آن حفظ کند. ما در آخرالزمان زندگی می‌کنیم. پیامبر ما (صلی الله علیه و آله و سلم) درباره فتنه‌های آخرالزمان می‌فرماید که آن‌ها «مانند شبی تاریک» هستند. بنابراین نیازی نیست که ذهن خود را بیش از حد درگیر اتفاقات کنید. هرچه الله مقدر کند، همان می‌شود. چه بخواهی و چه نخواهی، آنچه باید بشود خواهد شد؛ تو فقط باید منتظر بمانی. اگر الله نجات‌دهنده‌ای بفرستد، او تو را در این زمان نجات خواهد داد. تو نمی‌توانی خودت را نجات دهی. اگر می‌خواهی خودت را نجات دهی، فقط در دام فتنه نیفت. با هیچ‌کس درگیر نشو، کورکورانه از کسی اطاعت نکن! اگر از پیروی شیطان دوری کنی، رستگار خواهی شد. بنابراین شیخ بزرگوار ما همواره می‌فرمود: وقتی فتنه‌های بزرگ برپا می‌شود، از خانه خارج نشو و به حرف هیچ‌کس گوش نده. الله ما را حفظ کند. از فتنه‌های شیطان و فتنه‌های آخرالزمان، الله همه ما را در امان بدارد. ان‌شاءالله که او به همه ما هوشیاری عطا فرماید.