2026-09-04 - Dergah, Akbaba, İstanbul
لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا (2:286)
Аллах никого не оптоварува преку неговите можности.
Аллах, Аззе ве Џелле, од нас го бара само она што навистина можеме да го поднесеме.
А тоа се намазот, постот, зекатот и аџилакот – богослуженија што човекот може без мака да ги исполни.
Тој ни ги нареди нив, и секој мора да ги исполни овие должности за себе.
Никој друг не може да го стори тоа за вас – освен ако сте болни. Но, дури и за болните постојат олеснувања, за да можат да го направат тоа на свој начин.
Човек го извршува тоа сам. Болеста или оправданите причини се исклучоци, но во нормални околности, на човекот ова воопшто не му паѓа тешко.
Затоа што во секојдневниот живот тој совладува многу понапорни работи.
Таму ништо не му претставува тешкотија. Но, кога станува збор за намазот, надвладува мрзеливоста и тој не клања.
И уште нешто: кога даваш ветување, кога сакаш да се обврзеш на нешто или кога преземаш некоја задача – никогаш не ветувај нешто што не можеш да го исполниш.
Токму во тоа е суштината.
Никој не те присилува да дадеш ветување.
Наместо избрзано да кажеш: „Јас ќе го направам тоа“, треба да застанеш: „Прво да размислам. Можам ли навистина да го направам тоа? Може ли така, или на крајот ќе си го прекршам зборот?“
Затоа, не носи избрзани одлуки.
Не буди лажни надежи кај другиот.
Не се претставувај на крајот како лицемер.
Бидејќи најтипичната особина на лицемерот е тоа што ги крши своите ветувања.
За жал, многумина од нашите луѓе зборуваат избрзано, се занесуваат, ветуваат кули и градови – а на крајот не можат да го исполнат тоа.
Во тој момент врз себе се натоварува тешка вина.
Аллах, Аззе ве Џелле, и Самиот вели дека никому не му натоварува неподнослив товар.
Затоа, ниту ти самиот не си натоварувај обврски што ги надминуваат твоите можности.
Ти не си должен да го правиш тоа. Твоите вистински обврски се петте дневни намази, постот, зекатот и аџилакот.
Петте дневни намази и постот важат за сите; другите две само за оние кои имаат материјални можности за тоа.
Само тоа е задолжително.
Освен тоа, немаш никаква обврска кон никого.
Никој не те присилува да се расфрлаш со зборови, да даваш ветувања и потоа да си го газиш зборот.
Затоа што, се чини, деведесет и девет проценти од луѓето денес повеќе не си стојат на зборот.
Ние секогаш советуваме: кога нешто ќе договорите, ставете го на писмено.
Но, честопати дури ни напишаното повеќе не помага.
Затоа што мнозина се навикнати да зборуваат на големо: ветуваат сè и сешто и си мислат: „Ако биде – добро, ако не – што ми е гајле?“
Такво нешто воопшто не доаѓа предвид.
Не дозволувај да испаднеш лицемер – Аллах нека нѐ сочува од тоа! Кажи: „Брате мој, јас го преземам тоа“, само за оние работи што навистина можеш да ги исполниш.
Сепак, понекогаш човека и силно го притискаат од спротивната страна.
За тоа се вели: „Ma uhidha bil-haya fa-huwa haram.“
Она што некому ќе му се изнуди од срам или непријатност, е бесправно.
Тоа е грев – такво нешто не смее да се прави.
Притискаат некого сè додека тој, од срам, не попушти и не се согласи.
Ако потоа тој не може да го одржи тоа, паѓа во грешка и си го прекршил зборот.
Но, вистинскиот грев во овој случај е кај оној кој преку срам го принудил на тоа.
Работите тука се превртуваат.
Аллах ни ги дал разумот и способноста претходно да размислиме.
Избрзаноста е од шејтанот.
Брзањето му припаѓа единствено и само на правењето добри дела.
Кај сите други работи мора да се почека, да се размисли, темелно да се одмери и дури потоа претпазливо да се одлучи.
Аллах нека нѐ зацврсти за да бидеме од луѓето кои доследно си стојат на зборот, иншаАллах.
Нека нѐ сочува Тој од тоа да бидеме од лицемерите, иншаАллах.
