Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Пратеникот (мирот и благословот нека бидат врз него) вели: Меѓу најблагородните дела е да се внесе радост во срцето на верникот: Idkhālu ’s-surūri fī qalbi ’l-mu’min. Тој вели: Да му се подари олеснување на верникот и неговото срце да се исполни со радост. Фала Му на Аллах, ова беше патување единствено заради Аллаховото задоволство. И нашите браќа таму здивнаа, а нивните срца се исполнија со радост. ИншаАллах, со тоа го стекнавме Аллаховото задоволство, и нека го стекнат и тие. Зашто ова е радост што се чувствува заради Аллах, а не за овосветски нешта. А токму тоа го посакува Аллах, Семоќниот и Возвишениот: Верниците да си помагаат меѓусебно, да се сакаат еден со друг и да си даваат искрени совети. ИншаАллах, токму тоа беше нашата намера. Нека Аллах ги услиши и прими нашите молитви, иншаАллах. Секако, тие живеат во земја на неверието, но фала Му на Аллах, дури и таму за нив постојат џамии, простории за молитва и дергаси. Овие места им даваат потпора. За нив цврсто се држат за да не пропаднат и да не се изгубат во земјата на неверието. Всушност, неверието нема никаква моќ, но силата на заведување на шејтанот е голема. Шејтанот се обидува со сите можни сплетки да го одврати човекот од вистинскиот пат. Но, иншаАллах, Аллах ќе ги сочува муслиманите, верниците, од тоа. Сè додека се држат заедно и се поддржуваат меѓусебно, иншаАллах ќе останат постојани. И онака е сигурно дека светот сега се свртува кон исламот. Како и да изгледа состојбата во светот во овој момент: на крајот, во времето на Мехди (мирот нека биде врз него), сите ќе станат муслимани, со Аллахова дозвола. Нека Аллах ни овозможи да ги доживееме тие денови многу скоро. И нека нè заштити сите од злото на шејтанот, иншаАллах.

Мевлана Шејх Назим секогаш прашуваше: „Што е правда?“ Тој прашуваше: „Што значи правда?“ Мевлана Шејх Назим велеше: „Правда значи на секоја работа да ѝ се даде нејзиното право место.“ Да му се даде правото на оној кому му припаѓа, сè да се постави на соодветното место, таму каде што припаѓа – тоа е правда. Едноставно сè... Дури и најмалите нешта, на кои човек воопшто не помислува: ако ги ставите на нивното место, настанува правда. А каде што владее правда, сè станува добро. Се разбира, човек најпрво помислува на правото и законот. Некој може да се запраша: „Каква врска има тоа? Каква врска има со правдата поставувањето на нештата на нивното место?“ Но, без сомнение, токму за тоа станува збор. Редот што го создал Алах, сите Негови суштества – Алах, Возвишениот и Величествениот, создал сè во најубаво совршенство и го поставил на неговото најдобро место. Но луѓето не се придржуваа кон тоа, и така сè се наруши. Затоа денес на светот веќе нема правда; таа практично веќе не постои. Нема зошто да се залажуваме, секој го знае тоа многу добро. Зарем ја има? Уште само малкумина се залажуваат: на овој свет веќе нема правда. Како што беше речено: секој мора да го знае своето место. Човек мора да го почитува местото на Алаховото создание. Ако поместиш еден камен овде, а одземеш едно парче таму, од правдата не останува ништо. Дури и ако некој сака да спроведе правда, на многу места воопшто не му дозволуваат; тој не успева, бидејќи она што е толку ретко, е речиси како ништо. Да се прави добро и да се гради е тешко. Но дури и да се успее, уште полесно е повторно да се урне. Значи, твоја одговорност е каде ги поставуваш нештата и што правиш. Човек треба да се преиспита и да има намера: „Ова го правам заради Алах; да даде Алах ова да ни користи нам, на луѓето и на муслиманите.“ Ако навистина носи корист, тогаш тоа се прави. Ако не носи корист, човек се распрашува подетално: ако прави добро, направи го; ако не, секако нема потреба. Затоа исламот ни го покажува патот во сè; тој точно покажува што треба да се прави и како треба да се постапува. Тој го учи вистинскиот начин и потребното примерно однесување. Затоа нема потреба попусто да се троши ниту време, ниту труд, ниту пари. Ако среде пустина изградиш огромна џамија покрај која никој не поминува – за што ќе служи тоа? Тоа е сосема непотребно. Оној што сака да се моли таму, ќе постави шатор, ќе постели сеџаде и ќе се моли. Исто така, каде што нема заедница – односно: каде што не живеат муслимани –, нема потреба да се градат големи џамии. Наместо тоа, се гради таму каде што живеат муслимани и каде што навистина има потреба. Дури и да не е посебна џамија: еден стан, мала молитвена просторија како овде или дергјах се сосема доволни – тоа ја задоволува потребата. Куранот зборува за „шура“: мора да има советување. Се прави консултација: „Дали ова место е погодно за џамија, дергјах или слично?“ И според тоа се постапува. Но да потрошиш милиони за да поставиш џамија среде немуслимани, каде што нема муслимани – каква корист има од тоа? Никаква. Алах ни дал разум; човек мора да процени дали има смисла или не. За иднината, се разбира, Алах може сè; доколку таму има муслимани, тие самите ќе изградат. Но да се гради тукутака без никаква причина е погрешно – тоа не е ниту Алахова заповед, ниту упатство од нашиот Пратеник (мир и благослов нека се врз него). Ниту еден муслиман во тоа време не постапувал толку непромислено. На почетокот во Мека тие не граделе ниту џамии ниту молитвени домови; дури по нивното пристигнување во Медина ја изградиле џамијата Куба. Таму најпрво се молеле, а потоа во просветлениот град Медина ја изградиле Пратеничката џамија. Дури постепено настанале џамии насекаде каде што исламот фатил корен. Фала му на Алах, таму бројот на муслиманите значително се зголеми, како што се зголеми и бројот на немуслиманите. И така се градеа сè повеќе џамии – но секогаш таму каде што имаше потреба. Секако, изградбата на џамија е големо, заслужно дело. На оној што го прави тоа, Алах за возврат му подарува куќа, дворец во Џенетот. Но кога една џамија предизвикува смут – како онаа што ја изградија лицемерите –, тогаш Пратеникот (мир и благослов нека се врз него) интервенираше: бидејќи беа лицемери и планираа зло, тој нареди џамијата да се урне. Затоа мора внимателно да се гледа што е потребно; како што беше речено, на почетокот секогаш стои правдата, вистинската мера. На сè што се употребува да му се даде неговото вистинско место. Да се ставаат нештата на погрешно место не е правда, туку неправда. Правда значи: сè да се постави на своето место, да се дејствува таму каде што има потреба и да не се форсира ништо на несоодветни места. Затоа Шејх Баба го носеше почесното име „Хакани“: од Хак – некој што секому му го дава своето право и постапува совршено праведно кон сè. Да даде Алах да се изградат уште многу убави џамии – добро поставени и точно таму каде што се потребни. Понекогаш уште однапред се насетува дека во иднина ќе има потреба; тогаш се гради таму. За време на животот на нашиот покоен Шејх Баба на Кипар, ние тогаш го поставивме камен-темелникот за џамијата во Никозија. Аџи Бахаудин го увакфи земјиштето на кое требаше да се изгради џамијата. Во тоа време таму имаше само празно поле, надалеку и нашироко немаше ништо. Фала му на Алах, ги ископавме темелите, го поставивме камен-темелникот, а Шејх Баба направи дова ова место да се исполни. Иако беше покрај патот, наоколу немаше апсолутно ништо; пустош. Луѓето критикуваа: „Зошто се гради овде? Овде не живее никој, од каде ќе дојде џематот?“ Фала му на Алах, околината уште пред завршувањето се исполни со фабрики, работилници, канцеларии и претпријатија. Денес секој петок се собираат 500 до 600 верници; џамијата е полна, внатре нема доволно место и многумина клањаат надвор. Тоа се должи како на берекетот од нашиот шејх, така и на далекогледоста дека таму ќе има потреба. На околу 500 метри подалеку дури беше изградена уште една џамија, бидејќи оваа повеќе не беше доволна. Така, изградбата беше точно на правото место. Кога нешто се наоѓа на правото место, тоа носи корист и носи богата награда кај Алах. Но ако се гради на пусто место, тоа е сосема непотребно. Сè додека таму не живеат муслимани – доколку го прифатат исламот, тие секако самите ќе изградат. Нека Алах ни овозможи на сите нас да изградиме уште многу добро поставени дергјаси и џамии.

Нека Аллах го благослови овој собир, иншаАллах. Фала Му на Аллах, тука сме веќе три-четири дена. Славен нека е Аллах; можеме да уживаме во Неговите благодати и од срце да им се радуваме на луѓето од оваа земја. Наша постојана желба е да бидеме заедно со добри луѓе. Сам човек нема сила – вистинската сила е во заедништвото. Аллах, Семоќниот, ја нареди заедницата: „Држете се сите цврсто за јажето на Аллах и не се разделувајте.“ Патот на Аллах е само еден: тевхидот, верувањето во Едниот Аллах. Тој наредува: „Не придружувајте Ми ништо рамно и обединете се на овој пат.“ И тоа е патот на пратениците. Многумина од нив патуваа за да ги упатат луѓето кон вистинската вера. Сите тие се залагаа за доброто на луѓето – за тие да ги почитуваат Аллаховите наредби и да станат добри робови. Нивната задача беше исклучително тешка, воопшто не беше лесна. Да им се приближи доброто на луѓето беше мачно, бидејќи нивниот ум беше насочен сосема на друго место – токму во спротивна насока. И нашиот Пратеник (sallAllahu alayhi wa sallam) одеше по тој пат. Заради повикувањето во верата тој едвај го напушти Хиџаз. Отиде само во Таиф, но таму го одбија и го измачуваа. Поради тие малтретирања на крајот мораше да се врати назад. Само еден единствен човек таму ја прифати верата, а тоа беше еден едноставен, сиромашен човек. Каде и да одеше нашиот Пратеник (sallAllahu alayhi wa sallam) и што и да правеше – во сè се покажуваше божествената мудрост на Аллах. Тоа што заради посланието не патуваше далеку, содржи длабока мудрост. Тој отпатува само еднаш во Дамаск, никаде на друго место. Зашто денес некои се обидуваат да зборуваат лошо за исламот, опсипувајќи ја личноста на нашиот Пратеник (sallAllahu alayhi wa sallam) со клевети. Тоа што едвај патуваше ги разобличува нивните лаги. Беше судбина да остане во Хиџаз; бидејќи целата Аллахова објава стигна до него токму таму. Повикувањето започна, значи, на лице место. Подоцна тој испрати писма со повик до околните владетели: до шаховите, до Мукавкис од Египет и до источноримскиот цар. Секој од нив доби лично писмо во кое беше објаснет исламот. Во него пишуваше: „Ако бараш спас и мир, прифати го исламот.“ На овој начин нашиот Пратеник ја ширеше пораката. По неговата смрт, неговите придружници тргнаа на сите страни на светот. За да им го отворат на луѓето овој благороден пат, повикот на исламот стигна до секој агол на светот – сè до Кина. Пред десетина дена и самите бевме во Самарканд. Таму братучедот на нашиот Пратеник, Кусам ибн Абас, загина како шехид. Неговото благословено почивалиште се наоѓа на тоа место. Така, по Пратеникот (sallAllahu alayhi wa sallam), тие го раширија исламот низ светот. Никој никогаш не беше присилен да стане муслиман. Кога освојуваа земји, на луѓето им ја оставаа слободата. Ништо не се случуваше под присила. Тие велеа: „Можеш да станеш муслиман ако сакаш – тоа е твој слободен избор.“ „Ако станеш муслиман, ти следуваат сите права и никој не смее да ти ги одземе.“ „Ако не сакаш, едноставно плаќаш данок за заштита (џизија).“ А оној што го плаќаше овој данок, често уживаше дури и поголема заштита и правна сигурност од еден муслиман. Тоа не беа задушувачки даноци како денес, кога се одземаат шеесет, осумдесет или дури деведесет проценти. Тоа беше износ што можеше без проблем да се плати. Приближно колку зекатот: околу два и пол проценти. Токму таа правда беше тајната зад ширењето на исламот. Кога луѓето ја искусија оваа чесност и праведност, сами по себе ја прифатија верата. Тврдењата дека исламот се ширел со меч се чисти лаги. Исламот ги отстрани тие деспоти за да ги избави луѓето. Тој ослободи народи кои тогаш беа држени полошо од робови. Исламот го претставуваат како нешто лошо. Многу луѓе овде се плашат и од самото име – насекаде владее вистинска исламофобија. А во исламските земји живееја секакви народи: Евреи, православни, католици, будисти, зороастријци, хиндуси – сите тие живееја во муслиманските земји во целосна слобода. Си го плаќаа својот придонес и живееја мирно едни покрај други. Ако од нешто требаше да се плашиме, тоа е од она што историски се случувало во име на христијанството. Тие се повикуваат на Исус. А што учеше Исус? „Ако некој те удри по десниот образ, сврти му го и другиот.“ Но погледнете ги крстоносците: кога влегоа во Ерусалим – колку луѓе убија, наместо да живеат според љубовта кон ближниот? Седумдесет илјади луѓе масакрираа; не беа поштедени ниту муслимани ниту Евреи. Крвта беше до колена по улиците – ниедна душа не оставија жива. Во својот поход стигнаа во Константинопол, денешен Истанбул. Иако нивните сопствени едноверци ги пречекаа, тие безмилосно го ограбија градот. Во Анадолија, христијанските Ерменци со добра намера им ги отворија портите – но крстоносците ги убија и нив. И сето тоа се нарекуваше „Света крстоносна војска“, предводена од свештеници и монаси! Се преправаа дека се борат во името на Исус: „За него тргнуваме во битка, за да шириме религија на милост, добрина и сомилост.“ Која муслиманска војска некогаш направила барем приближно такви ѕверства? Упатството на нашата вера во случај на војна е недвосмислено: „Не допирајте ни стари лица, ни жени, деца или немоќни; борете се само против оние што ќе кренат оружје против вас.“ И понатаму: „На оној што бара милост или се предава, влакно од главата не смее да му падне.“ Ја искривија вистината и ги убедија луѓето дека исламот е суров и крволочен. А всушност тие самите беа оние што пролеваа крв. Оние што дејствуваа во име на христијанството... Зошто ги нарекуваат христијани? Затоа што доаѓаа со огромни крстови и со повици за „Света војна“; на луѓето им го одземаа секое достоинство. Милост немаше никаква – наместо тоа, суровост без мерка. А тоа е само видливата страна... Целиот свој систем го изградија врз чисто угнетување. Она што се случи во Андалузија, злосторствата на Португалија, Холандија и Белгија – бројот на нивните жртви е безброен. Тогаш безмилосно го убиваа секој што не беше христијанин. И тоа го нарекуваа „донесување цивилизација на светот“! Без муслиманска Андалузија, тие никогаш немаше да ја запознаат цивилизацијата. Тоа што нè гледавте како непријатели – нека биде. Но што ви направија кутрите луѓе од Африка? Ги товаревте како добиток на бродови и ги продававте во Америка како робови. Од сто луѓе одвај десет го преживуваа патувањето! Повеќе од сто милиони човечки животи беа уништени тогаш. И тоа не беше сè: каде и да одеа, оставаа трага на смрт зад себе. Го донесоа своето наводно „свето христијанство“ во Америка и го истребија домородното население. Милиони невини беа убиени. Ниту староседелците на Северна Америка не беа поштедени: убија милиони, намерно заразувајќи ги со заразни болести. Токму тоа толку многу ме револтира: постојано се зборува за „исламофобија“ – а би требало да се предупредува за постапките на Западот во име на крстот. Првпат дојдов во Германија во 1985 година. Бев гостин кај покојниот Џелал. Таму имаше книга од еден професор, кој напишал страшни навреди за нашиот Пратеник (sallAllahu alayhi wa sallam). Авторот важеше за европски образован, просветлен и сезнаен. Бев вџашен. Тоа што видов како го навредуваат Пратеникот, неверојатно ме налути. Како можат образовани луѓе да кажат такво нешто? Но тогаш сфативме: тие не се следбеници на Исус – тие го следат ѓаволот. Ѓаволот ги заслепил и ги убедил лошото да го гледаат како добро, а доброто како лошо. Сите нивни постапки се лага, измама и илузија. Кај нив може да се најде секаков вид лицемерие. Она што го учеше Исус нема апсолутно никаква врска со она што тие го прават. Исус (alayhissalam) беше како сите пратеници. Во Куранот стои: „La nufarriqu bayna ahadin min rusulih“ – „Ние не правиме никаква разлика меѓу Неговите пратеници.“ Ние не ги одвојуваме пратениците едни од други. Пораките и вредностите што ги донесе нашиот Пратеник (sallAllahu alayhi wa sallam) се сосема исти како и кај сите други пратеници. Хуманизам, комунизам, социјализам, империјализам... Сето тоа се само измислици за да се залажуваат луѓето и да им се одвлекува вниманието. Она што е навистина важно е патот на Пратеникот. На тој пат никој не доживува неправда; тој значи чиста правда. А каде што владее правда, секој си го добива своето право и сите се задоволни. Тоа е патот на пратениците и на оние луѓе кои ги следат нивните стапки. Да им се гарантираат правата на луѓето и да се заштитат. Но сопствената слобода завршува таму каде што почнува правото на другиот. Нарушувањето на туѓите граници во исламот е целосно неприфатливо. Пред Аллах сите луѓе се еднакви. Пред Неговото лице нема никаква разлика каква боја на кожа има некој – дали е црна, бела или црвена. Но кои се луѓето кои навистина имаат углед кај Аллах и Му се најблиски? Вистинската вредност не се мери со пари и богатство, туку со одењето по Неговиот пат и служењето Нему. Затоа, единствена животна цел треба да биде стекнувањето углед кај Аллах. А тоа се постигнува само со држење до највозвишените пратеници и одење по нивниот пат. Човек мора да ги сака – а да се сакаат пратениците значи да се следат чекор по чекор. Зашто најважното во животот е љубовта. Во благородниот курански ајет стои: „Кажи: Ако Го сакате Аллах, тогаш следете ме, за Аллах да ве засака.“ (3:31) Тоа значи: „Ако сакате Аллах да ве сака, тогаш следете ме и служете Му онака како што јас ви покажав со својот пример.“ Како што беше кажано на почетокот: за муслиманите е од животно значење да се опкружат со честити луѓе. Зашто насекаде демнат луѓе кои сакаат да ве заведат на погрешен пат. Има толку многу раздор што ги подбуцнува луѓето едни против други. Вистинскиот пат е патот на Аллах: кон своите ближни да се однесуваш со добрина и со топлина во срцето. Она што ќе нè спаси е љубовта. Она што ќе нè спаси е нашата љубов кон Пратеникот (sallAllahu alayhi wa sallam). Милоста, подготвеноста за помош и доброто – тоа се особините што исламот и нашиот Пратеник најмногу ги сакаат. Накратко кажано: токму во тоа лежи суштината на исламот и на духовниот пат. Бидејќи Пратеникот (саллаллаху алејхи ве селем) е најомилениот Аллахов роб, секоја дова останува неизвесна доколку на нејзиниот почеток и крај не се донесат благослови (салавати) за него. Но, доколку се изговори овој благослов, Аллах сигурно ја прима молитвата. Нека Аллах ја зголеми нашата меѓусебна љубов и поврзаност. Нека луѓето секогаш си помагаат едни на други, иншаАллах. Преку оваа љубов нека ни припадне големата радосна вест на нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селем). Имено, постои еден прекрасен хадис: Кога еден асхаб бил на смртна постела, Пратеникот (саллаллаху алејхи ве селем) го посетил и го видел како плаче. На прашањето: „Зошто плачеш?“, тој одговорил: „Плачам затоа што умирам и потоа веќе нема да можам да бидам со тебе.“ Тогаш Пратеникот (саллаллаху алејхи ве селем) рекол: „Al-mar'u ma'a man ahabba“ – „Човекот ќе биде со оној што го сака.“ Овој благословен збор е огромна радосна вест за сите нас! Да му укажуваме почит, страхопочит и љубов на Аллаховиот Пратеник и да го чествуваме е нашето најголемо богатство. Благодарение на оваа љубов, на Судниот ден ќе ни бидат заштедени мачното чекање и пеколните маки. Од љубов кон нашиот Пратеник, нека ни биде овозможено директно да влеземе во Џенето. Нека Аллах ни го подари ова на сите нас, иншаАллах.

Нека биде благословено, Машалах. Беше ли ова денес првата џума-намаз овде? Нека биде полна со благослов и спас, иншалах. Аллах нека даде оваа џума-намаз да се надоврзе на онаа првата што ја клањаше Пејгамберот на патот за Медина, и нека и нам ни припадне неговата награда. Иншалах... Погледнете, ние овде се наоѓаме среде центарот на неверството. Нека ова место, додека сè уште има време, биде патоказ за упатување на луѓето. Единствената вистинска вера кај Аллах е Исламот. Од Адем – нека е мир со него – сè до Судниот ден, пред Него нема друга вера. Сите пејгамбери посведочија: „Ние сме муслимани (покорни на Аллах)“, како што изрично е наведено и во Куранот. Сите објавени книги пред Куранот ја објавуваа истата вистина: дека покрај божествената вистина нема друго верување. Ако некој сега се запраша: „Што всушност значи верата и зошто Исламот е единствениот пат?“... Бидејќи верата во својата суштина се состои од искреност и добар совет. А што значи добар совет? Добар совет значи секогаш да се препорачува правилното, доброто и корисното. Човек прашува: „Како да го доведам мојот живот во ред, како ќе биде успешен?“, а соговорникот му го покажува вистинскиот пат. Оној што сака добро и сака да биде искрен човек, бара таков совет. Сите наредби и совети на верата и онака се вртат само околу доброто и корисното. Никој не бара совет со зборовите: „Како можам да направам штета и неред?“ Ниту еден човек не оди кај мудар човек за да праша: „Како да правам зло, како да крадам или да мамам други?“ Такво нешто на крајот на краиштата не се нарекува совет; ако луѓето си помагаат во зло, тоа е едноставно соучесништво. Ако некој побара совет за да направи зло и му се помогне во тоа – ако бидат откриени, и двајцата се подеднакво виновни. Токму затоа текиите и џамиите се места на доброто и честитоста. Тоа се благословени места на кои се учи доброто и се шират вистината и правдата. Нашата вера го јакне духовниот живот, но исто толку јасно уредува како треба да се однесуваме едни со други во секојдневието. Така се вели во ајетот од денешната петочна хутба: „О вие кои верувате! Кога влегувате во должнички однос за определен рок, запишете го.“ Чесниот Куран нè опоменува: запишувајте ги вашите деловни договори – освен секојдневните ситници – и заверете ги пред сведоци. Но зошто Создателот ни го наредува тоа? Може ли некој да помисли: „Каква врска има верата со трговијата и парите?“ Сосема спротивно: токму тука лежи темелот на верата – никогаш да не се загрозат правата на другите, но и да не се прокоцка сопственото право. Ако си невнимателен, го наведуваш својот брат на грев, а на крајот го губиш и сопствениот имот. Оној што не се обезбедува, сноси соучесничка вина за тоа што другиот незаконски (харам) се богати. Да се потпираш само на усно ветување и без потврда да кажеш: „Земи, драги мој, ќе ми вратиш некогаш...“, е фундаментално погрешно. Ако му го подариш, тоа е друго. Но, ако позајмуваш, мора задолжително да го ставиш на писмено. Ако ништо не се запише и другата страна не врати – или намерно го одолговлекува плаќањето иако има пари –, тогаш тие пари стануваат нечисти и забранети. Ако децата се воспитуваат со такви нечесни пари, подоцна лесно ќе тргнат по лош пат и ќе станат непослушни. Харам парите во телото отвораат врата за секакви болести. Со нечесен имот не се гради џамија; ниту пак садаката или зекатот дадени од него се важечки пред Аллах. Затоа не се жали само: „Ми отидоа парите!“, туку пред сè грижи се за тоа што си придонел парите да станат забранети. И ако прашаш: „Што треба да направам тогаш?“... Божествената упата е недвосмислена: запиши го долгот и побарај потпис. Ако си ја исполнил својата должност и сè си запишал, ти немаш веќе никаква вина – без оглед дали другиот ќе плати или не. Уште за време на животот на Мевлана Шејх Назим многу луѓе доаѓаа и се жалеа: „Учителу, позајмив некому пари, но не можам да си ги вратам!“ Шејх Баба тогаш секогаш прашуваше: „Ме праша ли мене пред да ги дадеш парите?“ И токму истите тие поплаки ги слушаме постојано и денес. Речиси секојдневно доаѓа некој и се жали: „Позајмив пари и не гледам ништо од нив“, или „Влегов во ортаклак и ме измамија за моето право.“ Во хадисот од хутбата Пејгамберот ни ветува: оној што зема долг со искрена намера да го врати, нему Аллах му помага и му го олеснува враќањето. Тој внатрешен став е од суштинско значење. Како што реков: кај деловните работи мора задолжително да се почитуваат овие правила. Зашто, каде и да погледне човек: човечката природа насекаде пати од истите слабости. Некои уште од самиот почеток позајмуваат пари со измамничка намера; други имаат добра намера, но без своја вина запаѓаат во неволја. На оној што сака, но не може, му се дава одложување; доверителот покажува попустливост и, ако е потребно, го смета тоа во зекатот за да го растовари должникот. Но, ако намерата од самиот почеток е расипана – по логиката: „Ова се добродушни дервиши, тие и онака нема да се бунат; да им ги земеме парите“ –, тогаш тоа не носи берекет ниту за оној што зема, ниту за оној што дава. Аллах нека нè сочува сите нас од такви лоши намери. Понекогаш посетителите овде во текијата прашуваат: „Зошто духовните луѓе воопшто се мешаат во овоземните работи?“ Но, секојдневниот живот е реалност... На крајот на краиштата, ние не сме чисти духовни суштества, туку луѓе од крв и месо. Сè додека душата престојува во телото, човек не може едноставно да избега од овоземните должности. Ако овоземните дела и односи излезат од колосек, неизбежно трпи и духовниот живот. Порано луѓето имаа сосема поинакво чувство за чест и чувствителност. Се раскажува дека пред векови дури и провалниците, од почит кон приватноста на домашните, никогаш не влегувале во спалната соба, туку земале само од она што било напред и си оделе. Дури и кај нив имало црвена линија, свест за границите и искра срам. Дури и кога правеле грев, си велеле: „Направивме неправда и згрешивме; ајде барем да не ја нарушуваме приватноста и да не навлекуваме уште поголема вина на себе.“ Нека Господарот ги сочува сите луѓе од посегнување по забранет имот. Харамот е тежок товар – нашиот Создател секогаш нека нè чува од него. Да можеш да се заштитиш од гревовите и забранетото е бесценета благодат. Најголемиот дар е верата – а веднаш по него доаѓа способноста совесно да се држиш подалеку од забранетото. Аллах нека биде задоволен од сите вас.

Нека Алах го направи овој наш собир повод за многу добро, иншаАлах. Денес има малку луѓе тука. Во ваков милионски град, луѓето вечерва прават сосема други работи, само затоа што утре е неработен ден. За Алах, за религијата и верата не знаат ништо – апсолутно ништо. Тие само трчаат по овој свет и по копнежите на своето его. Си замислуваат дека се на овој свет само за да се забавуваат. Наместо да Му служат на Алах, се мачат за да станат робови на овој свет. Но овоземниот живот никому не му користи. Дури и цел живот да рмбаш за него, на крајот ништо не ти вреди. Човек мора да го искористи овој свет за оној свет. Оној што мисли дека чисто овоземните работи ќе му помогнат таму, брка илузија. Овој свет му користи на човека само ако го искористи за оној свет. Овој свет е нивата за сеење на оној свет. Што ќе посееш тука, тоа ќе жнееш таму. Колку милијарди луѓе, безброј милиони дојдоа и си заминаа од оваа Земја! Станаа земја, се претворија во прав. Кога со правот сè би завршило, би било добро! Но на Судниот ден неверниците ќе жалат: „Да бев барем останал прав!“ „Да бев барем земја!“ Но не е така едноставно – човек не останува прав! Едноставно не е готово, работата не завршува тука! Алах го создаде Адем (мир над него). Алах го создаде за да Му служи. „А џините и луѓето ги создадов само за да Ми служат.“ Возвишениот Алах ги создаде џините и луѓето единствено за да Го обожаваат. Која е тогаш смислата на животот? Да Му се служи на Алах. Како муслиман, човек не си ја мачи главата со тоа; едноставно го знае. Но луѓето во Европа, на пример, се прашуваат: „Зошто воопшто сме тука?“ Притоа, огромното мнозинство длабоко во себе насетува за оној свет. Сигурно и таму има многумина што заборавиле, но во суштина речиси секој знае за тоа. Но сфаќањата на немуслиманите одат во сосема поинакви насоки. Тие гледаат на религијата чисто материјално. Некои измислуваат приказни за богови: имало татко и мајка што се карале, и што уште не. Прават нивните богови да се борат едни против други. А потоа на Алах – Алах нека сочува – Му припишуваат дури и син. Го втиснуваат Алах во човечки облик. Понатаму на исток ја прогласуваат природата за бог. Сметаат слонови, секакви животни, па дури и стаорци за богови. Го замислуваат Алах, Аззе ве Џелле, како материјално тело. Кога верата ќе избледи или целосно ќе се изгуби, луѓето залутуваат на сите страни. Во исламот важи начелото: „Лејсе кемислихи шеј’“. „Ништо не Му е ни најмалку слично.“ Ниту можеш да Го споредиш, ниту можеш да Го замислиш. Ништо не е слично на Алаховото битие. Што и да може умот да опфати – ништо од тоа не одговара на Неговото битие и Неговите својства. Затоа во исламот е сосема незамисливо Алах да има телесен облик. Во исламот дури е и забрането да се шпекулира за самото битие на Алах. Неговата возвишеност повеќе ја препознаваме преку Неговите дела. Погледни во вселената: нашата Земја, целата наша галаксија е поситна од зрнце прашина. Колку ситна улога играме во целиот космос? Постојат милијарди вакви галаксии. Споредено со семоќта на Алах, човекот, сите живи суштества и сето создание се... Дури ни нашата душа не е бесконечна, туку само еден здив на Неговата творечка моќ. Целиот универзум пред Алах, Аззе ве Џелле, не е ни колку една точка. Уште од тоа се препознава дека исламот е вистинската Алахова вера. Другите патишта се нецелосни и полни со заблуди; сите тие скршнале од патот. Исламот е тој, божествениот закон на исламот, кој сè обединува во себе. Исламот е совршената порака; тој ги заокружи сите претходни учења. Оној што носи вистинска вера во срцето, наоѓа душевен мир. Алах нè создаде во Својата безгранична големина и секојдневно ни ја дава нашата нафака. Сè Му должиме Нему, а Тој ни ја подари и верата. Затоа не ни преостанува ништо друго освен од срце да Му се заблагодариме. Му благодариме за Неговите благодати и се стремиме кон Неговото задоволство. Оној што се грижи за своето семејство, заработува за нивната нафака и со тоа го прави највредното дело од сè. Но во човекот тлее алчноста. Денес луѓето станаа уште понезаситни; секој сака само сè повеќе да трупа. Многумина гледаат само кон брзи пари, без ниту за секунда да помислат на последиците. А на крајот го губат дури и она што го имале. Притоа, скромноста е најголемото богатство. Порано во Турција постоеше еснафската традиција на Ахиите. Трговците ја живееја својата вера, водеа чесна трговија и мајсторски го владееја својот занает. Имаа вистински вредности и чесност. Кога некој дуќанџија наутро ќе ја направеше првата продажба и ќе дојдеше следниот купувач, велеше: „Оди, те молам, кај соседот, тој денес сè уште нема направено сефте.“ Обучуваа млади луѓе во чесен занает, сè додека не добијат мајсторско писмо. Од тоа таму ништо не остана; муслиманите го фрлија сето тоа во вода. Тука на Запад сè уште го има тоа: се учи од мајстор, се минува обука и се стекнува професија. Кога Османлиската империја се распадна, сите овие благородни обичаи едноставно ги укинаа. Наместо тоа, наредија: „Сега мора да носите шешир и западњачки панталони!“ А луѓето беа пресиромашни; немаа пари ни за најнеопходното. „Облечете го тоа, инаку нема да влезете во градот!“, се велеше тогаш. Така, доблестите и убавиот карактер на нашиот народ постепено се изгубија. На нивно место дојдоа бескрупулозноста и дрскоста. Далеку од тоа да му посакаш муштерии на соседот – денес му ги грабнуваат пред нос. Само уште се размислува како највешто да се измами муштеријата. А потоа креваат раменици: „Епа, верата едноставно ослабна.“ Мислат дека нешто добиле, а воопшто не забележуваат колку многу губат притоа. Го прокоцкуваат оној свет, а истовремено си го уништуваат и овој свет. Што сè нема да види човек на овој свет! Имаше еден што се беше заплеткал со џини. Во Узбекистан, имено, има безброј медреси. Таму имаше една просторија што важеше за опседната соба. Ноќе никој не смееше да влезе внатре; кој ќе се осмелеше, нешто ќе го зграпчеше и ќе го исфрлеше пред врата. За тоа се раскажуваше една приказна: Во некаква чајџилница, некој човек наводно имал џин во своја служба. Љубопитните одеа таму: навистина, човекот седеше и велеше: „Донеси чај!“, и чајот веднаш се појавуваше топол и чадеше. „Уште еден, уште еден!“, бараа тие и рекоа: „Продај ни го тоа суштество!“ „Не доаѓа предвид“, рече сопственикот. Но трговците не попуштаа и му понудија огромно богатство. Платија огромна сума пари. Веднаш го зедоа со себе! Штом го фатија, му наредија: „Донеси ни скриени богатства, донеси ни злато, прибави богатства!“ Но ништо не се случи. Ни малку. „Како сега? Зарем не требаше сè да можеш да набавиш! Каде се нашите златни богатства?“ Тогаш тој рече: „Па јас можам само чај да послужувам!“ Навистина, кога ќе настапи времето на Мехди (алејхиселам) – Шејх Баба секогаш велеше... Денес на многу места лежи скриено злато, но заштитено е со магија. Никој човек не може да го извади. Дури кога ќе се појави Мехди (алејхиселам), тој ќе им нареди на џините и тие сè ќе извадат на површина. Но тогаш златото нема да вреди ниту еден цент. За тоа постои една изрека од нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем): „Во крајот на времињата, еден човек ќе оди по улиците со својот зекат и нема да најде никого што би го примил.“ Сè има своја вредност во свое време. Сега е важно! Кој денес не се моли, денес не дава милостина и не прави добри дела... Сега е времето за тоа! Луѓето ја заборавија молитвата и само трчаат по парите. Што ти вреди сето богатство без покорност кон Аллах? Безвредно ќе ти се лизне низ прстите. На нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем) му беа понудени сите богатства на овој свет – дури и планината Ухуд од чисто злато. Но, Пратеникот (саллаллаху алејхи ве селлем) со благодарност одби. Тој дури и позајми жито од еден еврејски трговец. Овој човек немаше никаква почит; понекогаш доаѓаше и зборуваше дрско. Асхабите веќе сакаа да реагираат, но нашиот Пратеник не дозволи. Да имаше овој свет барем најмала вредност, нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем) ќе му придадеше значење. Но, тој воопшто не му обрнуваше внимание. Нека Аллах нè вброи меѓу оние што остануваат верни на Неговиот пат, иншаАллах. Овој свет е само средство за целта: ако го користиш за оној свет, секоја постапка станува за Аллаховото задоволство. Да заработуваме чесно, да јадеме, пиеме и живееме – но секогаш со намера за Неговото задоволство. Вие нè гоштевате само заради Аллах, Аззе ве Џелле. „Зошто го правите ова? Зошто ја делите храната и пијалакот со нас?“ – „Само за Аллаховото задоволство.“ Секој ваш дар е исклучиво од љубов кон Аллах. Не сакате благодарност ниту еден цент за тоа – ја сакате само Аллаховата близина. Тоа е вистинската добивка во животот. Нека Аллах ви ја зголеми верата, вашата искреност и вашата побожност, иншаАллах. Нека Тој им подари упатство на луѓето. Шејтанот, секако, вложува најголем труд да најде нови начини за да ги оттргне луѓето од патот. Наспроти тоа, ваквите собири како овој стануваат чиста светлина – светлина на верата, иншаАллах.

Нека биде благословено и полно со милост, иншаАллах. Дергјасите се, како што секогаш велиме, како оази среде пустина. Насекаде наликува на пустина. Каква пустина? Се зборува за „зеленило“, но... Што се однесува до верата и духовноста, сѐ е сосема опустошено и претворено во пустина. Таму веќе нема апсолутно ништо. Луѓето се жедни за духовност, но никој не им подава од водата на Аллаховата милост – освен токму овие дергјаси... Ова е земја на неверувањето; но дури и на места каде што нема неверување, речиси веќе нема духовност. Но токму овде тие се најпотребни; тие се вистински оази. Секој што доаѓа на такви места, има голема корист од тоа. Тој го прима овој благослов, зашто овие места се создадени единствено за Аллаховото задоволство. Не за да се стекне корист од некого, туку единствено и само заради Аллах. Тие се изградени за да се зајакне верата на сите муслимани – било млади или стари, мажи или жени. Токму тоа е вистинската цел и смислата на дергјасите: Да се поучува за верата и да се покаже вистинскиот пат. Особено накшибендиските дергјаси... Без сомнение, тоа важи и за другите дергјаси – но на искрените накшибендии никој не може да им префрли ниту еден единствен збор. Фала му на Аллах, патот на накшибендиите е најчистата суштина на Шеријатот. Било сунет, ваџиб, фарз или мустехаб – сите молитви, побожни дела, зикр и благослови таму се целосно зачувани, токму онака како што Пратеникот (sallAllahu alayhi wa sallam) покажал со својот живот. Затоа овие дергјаси се толку непроценливо вредни; најголемата корист се наоѓа овде. Секако, треба да одите и во џамија. Но има многу предели каде што воопшто нема џамија. Токму на такви места тогаш заеднички се моли и се стекнува знаење. Секако, жените имаат свои денови, а мажите свои; а се води сметка и за децата. Тие треба да го следат овој пат, како што одредиле мојот почитуван татко и учителите. Нека биде Аллах задоволен од сите нив. Како што реков: кој доаѓа овде, го прима духовниот благослов. Кој не доаѓа, можеби ќе отиде на друго место – но значењето на дергјасите е едноставно огромно. Затоа, каде и да има дергјах или џамија: одете таму, без да пропуштите ниту една единствена недела. Треба да се оди таму за тоа да ви донесе благослов вам самите, а и да биде од корист за семејството и за луѓето околу вас. Нека биде Аллах задоволен од сите што придонесуваат за тоа. Нека Аллах го зголеми нивниот број.

„Благословен нека е Аллах, најдобриот Создател!“ (23:14), вели Аллах, Азза ве Џелл. Никој не создава посовршено од Аллах, Азза ве Џелл. „Возвишено нека е Неговото име“, вели Аллах, Азза ве Џелл. Во сè што Тој создал и направил, нема ни најмала маана. Аллах, Азза ве Џелл, создал сè прекрасно. На секое нешто му го дал совршеното место. Велиме: Аллах, Азза ве Џелл, го обликувал Своето создание без исклучок на најубав и најсовршен начин. Аллах, Азза ве Џелл, ја создал оваа Земја. Да кажеме уште еднаш: „Благословен нека е Аллах, најдобриот Создател!“ (23:14), се Неговите зборови. Тој е најдобриот Создател – единствениот вистински Создател секако е Самиот Тој. Сепак, Тој го слави Своето име за луѓето конечно да се освестат. Аллах, Азза ве Џелл, го создал овој свет за човекот да се насели и да живее на него. Чисто материјално гледано, целата Земја потекнува од едно единствено потекло. Најпознатиот дел од тоа е Црниот камен, кој се спуштил директно од Џенетот. Има и други нешта, но тоа малку им е познато на луѓето. Постојат и други траги, но во средината стои овој благословен, свет камен. Остатокот од оваа Земја Аллах, Азза ве Џелл, го уредил така што да им служи на луѓето. Во благородниот Куран се вели: „Од неа ве создадовме, и во неа ве враќаме, и од неа уште еднаш ќе ве изведеме.“ (20:55) „Од земја сте направени, во неа се враќате, и на Денот на воскресението повторно од неа ќе излезете.“ Колку и да се приврзуваат луѓето за овој свет: го користат некое време, а потоа самите исчезнуваат. Никој не може да го понесе овој свет со себе. Затоа, оној што ќе дозволи овој свет да го заслепи, на крајот губи. Овој свет никому нема да му остане вечно. Нашиот Пратеник (мирот и благословот нека бидат врз него) вели: Оној што на Денот на пресметката верувал во Аллах, но никогаш не се молел, туку само правел неправда и грешел – ќе оди во џехенемскиот оган. Оној што постапувал така, оди во оган. Но барем верувал во Аллах... За оној што целосно Го негира, работите стојат сосема поинаку. Овој верник навистина ќе оди во оган, но на крајот сепак ќе биде спасен. Без разлика дали ќе мора да испаштува таму стотици илјади или милиони години – во еден момент ќе излезе. А последниот верник што ќе го напушти Џехенемот... Кога ќе влезе во Џенетот, ќе помисли: „За мене веќе ништо не останало. Милијарди души се таму пред мене – што би имало уште за мене? Има ли воопшто место? Ниту местенце да ја спуштам главата!“, си мисли тој. Но дури и нему Аллах, Азза ве Џелл, ќе му подари царство многукратно поголемо од целата оваа Земја. И тоа не само за неколку години или за еден човечки век, туку за сета вечност. Затоа, оној што трча по овој свет за да си обезбеди минливи денови, а притоа Го заборава Аллах, Му пркоси или Го негира – тој губи сè; таквиот едноставно нема разум. Затоа што овој земен живот е тесно ограничен. Однадвор ништо не се додава; човекот не може ништо да изнуди со сила. Овој свет е само овој свет. Тој е само преодна станица за секој од нас. Никој не може да остане овде. Вечен живот овде нема. Денес сите зборуваат за вештачка интелигенција и такви работи – но и тоа наидува на своите граници. Многумина си умислуваат дека со тоа би можеле уште подрско да Го негираат Аллах. Но и на тоа му се поставени јасни граници. Оној што е слаб во верата или е целосно без Аллах, дозволува тоа целосно да го полуди: што ќе биде од сето ова, каде води сето тоа...? Аллах е тука! Без волјата на Аллах, Азза ве Џелл, ниеден лист не затреперува, ништо не се случува и ништо воопшто не настанува. Аллах, Азза ве Џелл, вели во благородниот Куран: „И ви го потчини она што е на копното и во морето.“ (22:65) Сè на копно и на вода ставил во ваша служба. Ние муслиманите мора да разбереме дека сè потекнува од Неговата волја и дека без Неговата волја апсолутно ништо не се случува. Но денес дури и многу муслимани се целосно несигурни. Мислите им се сосема збркани. Затоа што таму каде што недостига вера, недостига и внатрешен мир. Во благородниот Куран се вели: „Мислат дека секој крик е насочен против нив.“ (63:4) „Се плашат дека сè ќе се сврти против нив“, така Аллах ги опишува во возвишениот Куран... Тоа се однесува на оние без вера. Но оној што верува, има доверба во Неговиот план: „Сè доаѓа од Аллах – и доброто и искушението.“ Со оваа увереност тој чекори низ животот. Она што ни е предодредено како нафака, сигурно ќе стигне до нас. Човек мора да биде свесен за тоа. Треба сè да се препушти во Неговите раце и да не се исцрпува постојано со световни грижи. Аллах, Азза ве Џелл, вели: „Можеби нешто мразите, а тоа е добро за вас; и можеби нешто сакате, а тоа е лошо за вас.“ (2:216) Затоа, препуштете го световното на оние што живеат само за овој свет. Нека си ја мачат главата и нека се трошат; оставете ги нека прават така, а вие зачувајте го вашиот душевен мир. И овде сè премногу се врти околу светот, околу световните страсти... Сега тоа е речиси насекаде така, но на некои места луѓето се уште повеќе обземени од тоа. Затоа што секој сака само да го задоволи своето его. Но оној што го држи своето его под контрола, победува во сè. Во спротивно, во животот никогаш ништо нема да го засити човека. Човек само се уништува себеси – а ги повлекува и другите со себе. Најдобриот лек против тоа е да се бараат добри пријатели. Да се држиме заедно со искрени луѓе. Меѓусебно да си помагаме во доброто и да се советуваме... Нашиот Пратеник рекол: „Аллаховата рака е со заедницата.“ Аллаховата помош е во заедништвото. Оној што се одвојува, лесно се губи. Особено во ова време... Лошиот пријател прави повеќе зло отколку ѓаволот. Она што ѓаволот не успева да го направи, на лажниот пријател му успева без напор. Држете се подалеку од такви луѓе. Нека Аллах ви помогне на сите вам, а и нам. Насекаде низ светот... Овде можеби повеќе се забележува, но вистинска сигурност веќе нема никаде. Нека Аллах наскоро ни подари спас. Тој спасител е Имам ал-Махди, мир нека е со него. Сè додека не се појави, мора да останеме цврсти. Кога ќе дојде, на сета оваа неправда ќе ѝ дојде крај и сè ќе биде исправено. Нека се појави наскоро. А секој успех доаѓа од Аллах. Ал-Фатиха.

As-salāmu ʿalaikum. Aʿūdhu bi-Llāhi mina sh-shayṭāni r-rajīm, Bismi Llāhir-Raḥmānir-Raḥīm. Wa ṣ-ṣalātu wa s-salāmu ʿalā Rasūlinā Muḥammadin Sayyidi l-awwalīna wa l-ākhirīn. Madad yā Rasūlallāh, madad yā Sādāt-i Aṣḥāb-i Kirām, madad yā Mashāyikhinā. Dastūr Mawlānā Schaykh ʿAbdullāh al-Fā'iz ad-Dāghistānī, Schaykh Muḥammad Nāẓim al-Ḥaqqānī. Ṭarīqatunā aṣ-ṣuḥbah wa l-khayru fi l-jamʿiyyah. Има различни видови лицемери. Има лицемери меѓу муслиманите, а има лицемери и меѓу немуслиманите. Сепак, меѓу денешните муслимани речиси и да нема лицемерие. Денес муслиманот воопшто нема потреба да лицемерничи. Ако некој не се моли, едноставно не се моли; повеќе воопшто не му е грижа. Денешните муслимани веќе не знаат што да прават со лицемерието. Вистинските лицемери за кои зборуваме се всушност немуслиманите. Кои се тие всушност? Тоа се оние што ги напаѓаат муслиманите и им припишуваат секакви можни злосторства. Овие немуслимани им влеваат страв на луѓето од исламот. Мотото на муслиманот е довата: „Allāhumma anta s-Salām wa minka s-Salām...“ Тоа значи: „О Алах, Ти си мирот и од Тебе доаѓа секој мир.“ Кон Тебе се враќа секој мир. Секое спасение доаѓа единствено од Тебе и лежи во исламот. Заповедите до кои се држи еден муслиман се: Никому да не му нанесе зло. Да не прави неправда. Никого да не убива. Да не ги нарушува туѓите права. И да не посегнува по туѓ имот. Тоа се заповедите на еден муслиман. Она што го прават немуслиманите е да им припишуваат „исламофобија“ на муслиманите. Тие им влеваат страв од исламот на сите луѓе. Тоа е лицемерие во највисок можен степен! Она за што навистина би требало да се зборува се сосема поинакви фобии. Би требало да се зборува за христофобија, будистофобија, хиндуфобија или фобија од комунизмот. Од нив навистина треба да се плаши човек! Никој на овој свет не се убивал меѓусебно толку масовно како што тоа го правеле христијаните меѓу себе. Кога крстоносците дојдоа во Анадолија, застанаа пред тврдините на Ерменците. Рекоа: „Па и ние сме христијани, да застанеме заедно!“ Ерменците им поверуваа и ги отворија портите на тврдината. Но, штом влегоа внатре, никого не оставија жив. Било стари или млади, мажи или жени, деца или возрасни... Со зборовите: „Вие не сте од нашите!“, ги масакрираа сите. Пред тоа беше Константин, градителот на Константинопол. Токму тој беше оној што го искриви христијанството. Секој што не го признаваше Исус (мирот нека е со него) како „Божји Син“, тој го погубуваше. Кога христијанството се ширеше пред 1500 години, на пример во Германија, тие отпрвин го сметаа Исус (мирот нека е со него) за пророк. Потоа дојде онаа друга фракција и го уби секој што не се покори. Подоцна на сцена стапија Шпанците и Португалците. Луѓето што не беа како нив ги мачеа и масакрираа. Милиони луѓе одведоа од Африка; повеќето ги убија, а останатите ги претворија во робови. Во Америка масакрираа кого стигнаа од домородното население. А на оние што не можеа да ги убијат, им даваа предмети заразени со болести за така да ги истребат. Овој таканаречен христијански менталитет носи милиони човечки животи на својата совест! Зошто никој не зборува за „христофобија“, а секој зборува за „исламофобија“? Токму тоа ме лути. Каде некогаш се слушнало муслиман да убил милиони луѓе? Помислете на Монголите: одеа пљачкосувајќи и пустошејќи низ цели земји. На крајот и тие преминаа во ислам. Пред исламот беа диви народи што убиваа сè пред себе. Кога станаа муслимани, донесоа висока култура и цивилизација. Одете во Индија – насекаде стојат нивните ремек-дела! Сето тоа е чиста игра на ѓаволот. Ако муслиман некогаш направил неправда – што и онака речиси и да не постои –, само истражете внимателно: Зад тоа гарантирано стои нешто длабоко неисламско. Минатата недела бевме во Централна Азија, во Узбекистан. Што сè не му подарија на светот тогаш, и световно и духовно знаење и мудрост! Тамошните муслимани ја ширеа својата светлина во сите правци. Пред исламот во тие земји немаше ни вистинско спознание ни наука. Дури преку исламот беа просветлени. Нивното знаење стана благослов како за нив самите, така и за целиот свет. И цела Европа ѝ ја должи својата цивилизација на муслиманите од Андалузија. Во Централна Азија во тоа време живееја безброј духовни водачи. Имаа стотици илјади ученици. Тие шејхови ги испраќаа своите ученици во други земји. За да им го покажат на луѓето вистинскиот пат... ...да им пренесат знаење, пристојност и смисла на животот. И така им донесоа бескрајна корист на луѓето. Бидејќи ги учеа на вистинска човечност. Денес некои се нарекуваат „хуманисти“. Но и тоа е само уште еден вид лицемерие. Ѓаволот никогаш не спие, тој не си дава одмор. Ние спиеме, но тој постојано ја турка својата работа напред. Тој никогаш не се уморува. Според мудроста на Алах, човекот станува мрзлив кога сака да направи нешто добро... Но кога сака да направи лошо, се фаќа за работа без никакво двоумење. Затоа Алах ги наградува делата на луѓето на вистинскиот пат според нивната чиста намера. Дури и ако ѓаволот ги спречи во самото дело, а тие кажат: „Сакаме да го направиме тоа“... ...Алах веќе ги наградува за нивната добра одлука. Во Централна Азија комунистите мислеа: „Го искоренивме исламот од корен.“ Не се воздржуваа од никакво злодело. Но, фала Му на Алах: штом заминаа, исламот повторно расцути како свежо зеленило од земјата! Ги осквернавија гробовите на учените и ги срамнија со земја сите исламски гробишта. На нивно место населија немуслимани. За жал, ова премногу често се случуваше и кај нас на Кипар и во Турција. Старите гробишта ги рушеа, а на нивно место градеа сосема неважни работи. На Кипар ги отстранија гробовите на нашите предци и дедовци и врз нив изградија нови градби. Огромните стари османлиски надгробни споменици едноставно ги фрлија во ѓубре. Наместо тоа, таму изградија училишта и слични бескорисни работи. А токму тие гробови беа имотните листови на нашата земја! Ако денес сакаш да кажеш: „Ова е наша земја“, веќе немаш никаков доказ во рака. Таму имаше гробови стари 500 години – и сите ги уништија. Едноставно мислеа дека во текот на осумдесет години им ја истргнале верата на луѓето во Централна Азија. Но, фала му на Алах, Алах ги збриша тие насилници преку ноќ. И исламот таму оживеа одново. Тоа е благодарение на благословот на тие духовни учители и шејхови. Нивните корени се длабоки и непоколебливи. Дури и ако одозгора не се гледаат или ако се отсечат – од длабочината веднаш повторно никнуваат. Затоа е толку важно да се биде покрај духовните учители. Човек мора да оди по нивниот пат. Укажувањето чест кон нив му користи на човека и на овој и на оној свет. Денес некои луѓе тврдат: „Такво нешто воопшто не ни треба.“ Не може ни да се наречат незнајковци – тие се лицемери! Без водство едноставно не бива. Човек не може сè сам да научи. Никој не станува инженер или лекар сосема сам. Неопходно е да се има учител. Оној што е со бистар ум, знае да ја цени неговата вредност. За своето вечно спасение, тој сака по секоја цена да биде покрај него. Колку гробови на моќни султани видовме таму! Сите тие посакувале да бидат погребани покрај Алаховите пријатели. Некои дури сакале да почиваат пред нозете на својот учител. А тоа биле владетели кои управувале со светот! Такво нешто сигурно не правеле лекомислено. Ако навистина барате мудри луѓе: тоа биле најпаметните умови на Земјата! Овој живот не трае вечно; нашето време е одбројано. Мора да се мисли на она што доаѓа потоа. Најсигурниот пат за спасение на оној свет е искрената љубов кон Пратеникот. На крајот на краиштата, неговиот благословен збор гласи: „Човекот ќе биде со оној кого го сака.“ Затоа ѓаволот и неговите следбеници беснеат од гнев: Ако се спомне зборот „застапништво“ или ако станува збор за „почит кон Пратеникот“... ...ако го сакаш Пратеникот, тие сосема полудуваат! Бидејќи по никоја цена не сакаат човекот да најде спас. Ѓаволот пред Алах, ʿAzza wa Jall, рекол: „Сите ќе ги одвратам од патот!“ Тој рекол: „Заедно ќе одиме во пеколот!“ Па кога ќе види некого како наоѓа спас, тоа длабоко му пречи. Фала му на Алах! Патот на терикатот води директно до Пратеникот. Тоа е пат што ја бара неговата љубов и неговото застапништво. Пат што учи на секаква почит и доблест кон Пратеникот. Алах нека не дозволи никој од нас некогаш да скршне од овој пат. И нека го направи упатство и за другите, иншаАлах. Овој пат има место за секого; тој е доволен за сите. Нашиот Пратеник рекол: „Верникот мора да посакува за другите исто такво добро како за себеси.“ Затоа терикатот е пат на чиста срдечност. Тој ги повикува луѓето кон овој прекрасен пат. Другите, пак, се полни со завист. Многумина си мислат: „Само јас смеам да влезам, никој друг!“ Такви луѓе има премногу. Во Арабија се раскажува една соодветна случка за тоа: Двајца мажи седеле заедно и разговарале – двајца од оние што одбиваат да му оддадат почит на Пратеникот... Тогаш едниот рекол: „Сите други се идолопоклоници! Само ти и јас останавме!“ Потоа погледнал кон покривот на својот пријател и таму видел сателитска антена, телевизиска антена... Па извикал згрозено: „Па и ти си бил идолопоклоник!“ „На целиот свет сега само јас останав единствениот вистински муслиман!“ Токму таков е нивниот начин на размислување! Тоа е менталитетот на оние што им се спротивставуваат на суфиите. А суфијата секогаш вели: „Секој е подобар од мене.“ Тој вели: „МашаАлах, сите луѓе стојат многу повисоко од нас.“ Сфаќањето на тие луѓе потекнува од ѓаволот. Сфаќањето на суфијата, пак, потекнува од Пратеникот. Алах нека ги вразуми. Никој не треба да наседнува на нив; премногумина се залажуваат – Алах нека сочува од тоа. Al-Fātiḥah. Faʿlam annahū lā ilāha illā Llāh...

Tariqatuna as-suhbah, wal-khayru fil-jam‘iyyah. „Нашиот пат е заедништвото, а доброто лежи во сплотеноста.“ Овие благословени зборови потекнуваат од Шах Бахаудин Накшбанд; тој ги повторувал на секоја средба. Ние се угледаме на него и го повторуваме тоа по него. Во мислите сè уште сме таму, на тие благословени места. Таму има толку многу светци и учени луѓе. Фала Му на Алах, ние го следиме нивниот прекрасен пат. Се разбира, меѓу нив постоеле разлики – било во нивните ставови или во начинот на кој ги толкувале и објаснувале работите. Затоа Пратеникот (мирот и благословот нека се над него) рекол: „Разликите во мислењата во мојата заедница се милост.“ Тоа што учените не се согласуваат и гледаат на некои работи поинаку е благослов за мојата заедница. Постојат четири правни школи, и секоја малку се разликува од другите. Она што денес го нарекуваме Узбекистан, во тоа време се викало Бухара. Подоцна Бухара била распарчена на многу делови. Всушност, целата таа област таму била Бухара. Имам ал-Бухари потекнува од таму, Ебу Хафс... Илјадници учени имало таму. И секако светците и шејховите – сите тие го продолжуваа истиот пат. Од овие разлики злонамерните луѓе денес се обидуваат да посеат раздор: „Оној бил таков, оној бил против оној, оној му бил пријател на оној.“ Но, фала Му на Алах, сето тоа служи за олеснување на верата: кај едниот е така, кај другиот е уредено малку поинаку. Како што вели Пратеникот (мирот и благословот нека се над него), Алах ни ги подарил овие разлики како олеснување и милост. Нивниот пат е патот на вистината. И сè си има своја смисла и своја мудрост. Сигурно некој некогаш бил прогонет или испратен на друго место, имало расправии – и човек помислува дека тоа било поради ова или она. Но воопшто не се работело за тоа. Зад тоа стоела волјата на Алах и Неговата мудрост, за луѓето да извлечат поука од тоа. Во Таџикистан, на пример, живеел големиот поет Алајар, кој пишувал на старотурски јазик и бил длабоко побожен човек. Тој западнал во неволја, па тамошниот владетел го прогонал на најопасната планина во тој крај. Таму сè врвело од змии отровници. Секој таму ги знае песните на Алајар, како тогаш така и денес – исто како со нашиот Јунус Емре овде. Кога се искачил на планината, сите змии го напуштиле тоа место поради него. Тие едноставно се повлекле на сосема друго место. Дури и животните се повлекуваат кога станува збор за благословен Алахов човек. Тоа се дел од скриените мудрости – а постојат милиони такви. Затоа семејството на Пратеникот, придружниците, шејховите и учените треба секогаш да се почитуваат најдлабоко. Фала Му на Алах, денес гробовите на светците таму насекаде се обновуваат со сите сили. Станува прекрасно; ја чистат и уредуваат целата околина. Луѓето одат на поклонение таму и кон овие места се однесуваат со голема почит. Кој покажува почит, ќе добие почит за возврат. Нека Алах ја зачува нашата почит, љубов и восхит кон овие благословени личности. Нека Алах ни помогне на сите, ако даде Алах. Само да не наседнеме на раздор. Денес се крева толку многу немир: „Оној бил таков, ал-Бухари бил таков, другиот за ништо не чинел.“ Таму преку тоа речиси го нема, но овде кај нас ѓаволот постојано се обидува да посее раздор и да ги оцрни овие учени луѓе. Тие беа признати правни учени – и како такви изведуваа пресуди. Тоа не беа лаици како тебе и мене. Го знаеја Куранот и хадисите напамет и судеа темелно; ништо не измислуваа од ракав. За таквите пресуди Пратеникот (мирот и благословот нека се над него) вели: „Оној што ќе донесе пресуда и ќе ја погоди вистината, добива двојна награда. А оној што ќе згреши притоа, сепак добива една награда.“ Значи, дури и при грешка, човекот сè уште е награден за тоа. Затоа мораме да бидеме внимателни и не смееме да дозволиме да нè насоскаат. Тие се големите столбови на исламот; сето знаење и преданија ги имаме од нив. Не оставајте сомнежи во вашите срца! Нека Алах нè заштити од искушенијата и поделбите на ова време. И нека Алах ги упати оние што скршнале од правиот пат.

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «ابْتَغُوا الْخَيْرَ عِنْدَ حِسَانِ الْوُجُوهِ» Нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем) вели: Ако сакате да побарате нешто добро, тогаш барајте го кај луѓе со љубезно, светло лице. Односно, кај луѓе со чисто лице. Намуртеното лице, секако, нерадо дава. Затоа Аллах им дарува убаво лице на оние што прават добро. Поради таа причина нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем) вели: Кога барате нешто, правете го тоа од луѓе со љубезно лице. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «إِذَا ابْتَغَيْتُمُ الْمَعْرُوفَ فَاطْلُبُوهُ عِنْدَ حِسَانِ الْوُجُوهِ» Понатаму, нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем) вели: Кога барате добро, односно помош и добродетелство, тогаш обратете им се на луѓето со убаво лице. Нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем) ионака го имаше најубавото лице; неговиот благословен лик беше најубавиот воопшто. Затоа барајте го кај луѓе кои како него носат убава, добродушна природа на своето лице. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «اسْتَعِينُوا عَلَى إِنْجَاحِ الْحَوَائِجِ بِالْكِتْمَانِ، فَإِنَّ كُلَّ ذِي نِعْمَةٍ مَحْسُودٌ» И ова е исклучително важен хадис. Сепак, повеќето луѓе денес го прават токму спротивното. Ако сакате да остварите некоја намера, побарајте ја помошта и успехот од Аллах со тоа што ќе ја зачувате во тајност. Бидејќи секој што е благословен, привлекува завист кон себе. Денес луѓето – простете на изразот – на сиот глас го разгласуваат дури и одењето во тоалет: „Сега одам таму!“ Дури и на најневажното место да одат, дури и тоа се објавува. Ако планираат нешто, веднаш го споделуваат и тоа. А потоа се жалат: „Зошто кај мене всушност ништо не успева?“ Бидејќи влегува зависта во игра; луѓето им завидуваат. Затоа воопшто нема причина секому да му кажувате за вашите планови. Истуркајте ја својата работа тивко и незабележливо – на крајот вие ќе бидете во добивка. Во спротивно, зависта ќе ве уништи. Тогаш ама баш ништо нема да ви успее. Токму тоа е замката на шејтанот. Денес секој постојано го држи својот паметен телефон во рака. Сè што се прави, мора веднаш да се покаже. „Јадев ова, јадев домати, јадев модри патлиџани, трчав по курбанот“ – сè, без оглед дали е важно или сосема безначајно, се споделува. И се фалат: „Погледнете што сè постигнав!“ Ако постапувате така, постојано ќе бидете изложени на зависта од другите. И потоа ништо повеќе не оди како што посакувате. Затоа ова начело е толку исклучително важно. Кога луѓето денес би го примениле само ова, веќе целосно би им било доволно. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «اسْتَعِينُوا عَلَى إِنْجَاحِ الْحَوَائِجِ بِالْكِتْمَانِ، فَإِنَّ كُلَّ ذِي نِعْمَةٍ مَحْسُودٌ» Ако сакате да постигнете нешто, задржете го за себе и така барајте помош од Аллах. Бидејќи секому што е со нешто благословен, му се завидува. Тоа значи: Ако планирате нешто, правете го тоа во тишина. Не мора да го разгласувате на сите ѕвона. Ако го разгласите, другите можеби ќе се обидат да го копираат, а вие самите на крајот ќе доживеете неуспех; или дури и да успее, ќе се соочите со завист. Резултатот: вашите планови ќе тргнат наопаку. Затоа обрнете внимание на овој совет – а за возврат, не мешајте се постојано во туѓите работи. Подобро кажете: „Аллах нека му подари успех на мојот брат.“ Ако неговите работи успеат, ќе успеат и вашите. Аллах и вам ќе ви даде, па дури и уште повеќе. Не бидете завидливи кон никого. Не пикајте го носот секаде: „Што правиш таму? На што работиш?“ Оставете го едноставно да си работи. Наместо тоа, молете се: „Аллах нека му подари успех, нека не го прави зависен од никого и нека му овозможи да прави добро.“ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «اطْلُبُوا الْحَوَائِجَ عِنْدَ ذَوِي الرَّحْمَةِ مِنْ أُمَّتِي تُرْزَقُوا وَتُنْجَحُوا، فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ: رَحْمَتِي فِي ذَوِي الرَّحْمَةِ مِنْ عِبَادِي، وَلَا تَطْلُبُوا الْحَوَائِجَ عِنْدَ الْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ فَلَا تُرْزَقُوا وَلَا تُنْجَحُوا، فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ: إِنَّ سُخْطِي فِيهِمْ» Нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем) вели: Кога имате некоја потреба, тогаш побарајте ја од милостивите од мојот уммет. Значи, ако сте во неволја, обратете се кај милостив човек. Правете го тоа за да бидете опскрбени и вашата потреба да се исполни. Преку нив ќе бидете опскрбени, а нивниот благослов ќе ви биде од корист. Бидејќи Аллах, Возвишениот, вели: „Мојата милост е кај милостивите меѓу Моите робови.“ Бидејќи Аллаховата милост почива врз нив, потребите се исполнуваат преку нив. Не барајте ги вашите потреби од оние чии срца се закоравени. Значи, не барајте ништо од луѓе со ладно, немилосрдно срце. Бидејќи од нив нема да имате никаква корист. Од нив кон вас не доаѓа ниту благослов ниту добро. Дури и да се богати: подобро избегнувајте ги. Држете се настрана од таквите луѓе. Не понижувајте се пред нив. Кај нив и онака нема да го најдете тоа на што се надевате. Бидејќи возвишениот Аллах вели: „Мојот гнев тежи врз оние со закоравени срца.“ Врз нив лежи Аллаховиот гнев, и од нив не може да се очекува никакво добро. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «اطْلُبُوا الْخَيْرَ عِنْدَ حِسَانِ الْوُجُوهِ» Нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем) понатаму вели: Барајте го доброто кај луѓе со светло, љубезно лице. Секаков вид добро – било да е тоа подадена рака или дова –, барајте го од таквите луѓе. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «اطْلُبُوا الْحَوَائِجَ بِعِزَّةِ الأَنْفُسِ، فَإِنَّ الأُمُورَ تَجْرِي بِالْمَقَادِيرِ» Нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем) вели: Искажувајте ги своите потреби со достоинство и самопочит. Бидејќи сè се случува онака како што е однапред одредено. Значи, кога ви треба нешто, во никој случај не треба да се понижувате пред другите. Изнесете ја својата потреба пристојно, без притоа да бидете наметливи. Некои се прават сосема мали и молат понизно – „Тоа е сосема непотребно“, опоменува нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем). Зачувајте го вашето достоинство кога барате нешто. Не заборавајте: сè се случува токму онака како што е одредено. Ако ви е одредено и ако Аллах сака, ќе го добиете и онака. А ако Аллах не го одредил, не помага никакво молење пред луѓето. Затоа не поклонувајте се пред никого – молете Му се единствено и само на Аллах, вели нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем). قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «اطْلُبُوا الْفَضْلَ عِنْدَ الرُّحَمَاءِ مِنْ أُمَّتِي تَعِيشُوا فِي أَكْنَافِهِمْ فَإِنَّ فِيهِمْ رَحْمَتِي، وَلَا تَطْلُبُوا مِنَ الْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ فَإِنَّهُمْ يَنْتَظِرُونَ سَخْطِي» Нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем) вели: Барајте ја благодатта и доброто кај милостивите од мојот уммет, за да живеете сигурно под нивна закрила. Бидејќи возвишениот Аллах вели: „Мојата милост е со нив.“ Каква и мака да имате: барајте ја близината на овие милостиви луѓе. Држете се до нив, бидејќи врз нив почива Аллаховиот благослов. Во нивното друштво и вие ќе стигнете под закрила на Аллаховата милост. Тоа се кротки, добродушни луѓе. Од тврдокорните, пак, не барајте ама баш ништо. Заобиколувајте ги во широк лак. Ако забележите дека некој е груб и со тврдо срце – ако побарате нешто, ви се развикува или ве одбива –, тогаш избегнувајте го целосно. Бидејќи таквите луѓе го привлекуваат врз себе Аллаховиот гнев. Врз закоравените срца тежи Аллаховото незадоволство. Дури и да отидете, ќе останете со празни раце и само залудно ќе сте се труделе. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «اطْلُبُوا الْمَعْرُوفَ مِنْ رُحَمَاءِ أُمَّتِي تَعِيشُوا فِي أَكْنَافِهِمْ، وَلَا تَطْلُبُوهُ مِنَ الْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ فَإِنَّ اللَّعْنَةَ تَنْزِلُ عَلَيْهِمْ. يَا عَلِيُّ، إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى خَلَقَ الْمَعْرُوفَ وَخَلَقَ لَهُ أَهْلًا، فَحَبَّبَهُ إِلَيْهِمْ وَحَبَّبَ إِلَيْهِمْ فِعْلَهُ، وَوَجَّهَ إِلَيْهِمْ طُلَّابَهُ كَمَا وَجَّهَ الْمَاءَ فِي الْأَرْضِ الْجَدْبَةِ لِتَحْيَا بِهِ وَيَحْيَا بِهِ أَهْلُهَا، إِنَّ أَهْلَ الْمَعْرُوفِ فِي الدُّنْيَا هُمْ أَهْلُ الْمَعْرُوفِ فِي الْآخِرَةِ» Нашиот Пратеник (саллаллаху алејхи ве селлем) го вели следново: Барајте го доброто од милостивите во мојата заедница, за да живеете безбедно под нивна заштита. Ако се држите до овие милостиви луѓе, ќе бидете под закрилата на Алах, заштитени од секое зло. Но никогаш не барајте добро од оние со закоравени срца. Зашто врз нив се спушта проклетство. „О, Али! Возвишениот Алах го создаде доброто и за него ги одреди вистинските луѓе. Тој им го стави доброто и правењето добро на срце. Како што Тој ја насочува водата кон исушената земја за да им дарува живот на неа и на нејзините жители, така ги упатува оние што бараат помош кон овие добротвори. Оној што на овој свет им припаѓа на добротворите, ќе им припаѓа и на оној свет.“ Оној што чини добро на овој свет, неговата награда на оној свет е доброто; оној што прави добро, спаѓа меѓу жителите на Џенетот. Нека Алах, иншалах, нѐ вброи сите нас меѓу нив. А овие добротвори се – фала Му на Алах – луѓето од тарикатот. Гледате и самите: има многу муслимани во светот, но кои се оние со навистина закоравени срца, секој многу добро знае. Нека Алах нѐ сочува од нив и нѐ држи подалеку од нив.