Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Исламот е религија на добриот морал. Тој учи на добар карактер и повикува да им се прави добро на луѓето. Зборовите на Пратеникот (нека е мирот над него) се поука за секој од нас. Оној што сака да води пристоен живот, си ги зема неговите зборови при срце и ги применува неговите совети колку што може подобро. Ако некогаш не успее во тоа, нека прости Аллах – но намерно да се прави спротивното, му штети само на себеси. Една позната изрека на Пратеникот (нека е мирот над него) гласи: „Ал-мустешар му'темен“ – оној од кого се бара совет е чувар на довербата. Па ако некој дојде кај тебе за да го чуе твојот совет или искрена процена, не смееш да го измамиш. Ако знаеш нешто, кажи го отворено. Ако на пример некој праша: „Какви луѓе се тие?“ „Овој човек ја бара раката на една роднина.“ „Каков човек е тој?“ Затоа што човек мора претходно да се распраша – без разлика за што се работи, а особено при брак. „Што знаете за него?“ Тогаш велиш: „Според мене, тој е пристоен човек, редовно се моли и никому не му прави зло.“ Но, доколку има сериозни мани, тогаш во овој случај не е озборување да се кажат. Затоа што тој изречно побарал совет од тебе. Должен си да го кажеш она што го знаеш. Тоа е вистинска работа на доверба. За да останеш искрен, велиш: „Така ми Аллах, овој човек ги има овие и оние мани.“ Малите грешки секако не се мислат; но кога станува збор за сериозни работи како коцкање или алкохол, тоа мора да се спомне. Тоа смее отворено да се каже – тоа во никој случај не се смета за озборување. На крајот на краиштата, таа личност со доверба ти се обратила тебе. Или ако некој праша: „Сакаме да влеземе во бизнис – вреди ли тоа?“ Тогаш повторно велиш искрено: „Работата ги има овие предности, но ги носи оние ризици.“ Пратеникот (нека е мирот над него) значи јасно вели: Оној од кого се бара совет мора да ја каже вистината. Другиот целосно ти се доверува. Ако знаеш, кажи; ако не знаеш, кажи: „Не знам, брате мој. Не ми замерувај, но за тоа немам поим.“ Да кажеш: „Распрашај се повеќе, прашај подобро и други“, и тоа спаѓа во искреноста. Ако те прашаат за совет, а немаш поим, едноставно кажи: „Не знам.“ Никој не мора да знае сè – ниеден човек не знае сè. Кажи му на оној што бара совет: „Тоа не е моја област, од тоа не разбирам ништо, обрати се подобро кај некој друг.“ Токму тоа е еден од оние вредни совети на Пратеникот (нека е мирот над него), кои ни го покажуваат правилниот пат за овој и за оној свет. Целиот наш живот – од лулката до гробот – во исламот следи јасен ред. Затоа победува секој што се придржува до упатствата на исламот. Оној што не го прави тоа, сам мора да одговара за тоа. Нека нè задржи Аллах сите на овој пат, и нека го спроведеме нашето знаење во дело колку што е можно подобро, иншаАллах.

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «إِذَا أُعْطِيتَ شَيْئًا مِنْ غَيْرِ أَنْ تَسْأَلَ فَكُلْ وَتَصَدَّقْ» Нашиот Пратеник ﷺ вели: „Ако ти се даде нешто без да бараш или да просиш, тогаш прифати го, јади од тоа и дели со другите.“ Затоа, не одбивајте го даденото. Ако добиеш нешто без да си просел за тоа, тогаш тоа ти е потполно дозволено. Можеш самиот да го искористиш, да го поделиш или да го подариш. Нашиот Пратеник ﷺ вели: „Ако Аллах ти даде нешто без да си просел или да си копнеел по него, тогаш прифати го; задржи го за себе или подели го. Но по она што не ти е одредено, твоето срце нека не копнее.“ Тоа е ризк што Аллах ти го подарил. Без разлика дали е подарок, пари или материјално добро... Ако ти припадне без да си рекол: „Ова мора по секоја цена да го имам“, тогаш нашиот Пратеник ﷺ вели: „Користи го како свој сопствен имот.“ Но немој да копнееш по работи што не ти се одредени и не фрлај око на туѓиот имот. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «مَنْ آتَاهُ اللَّهُ مِنْ هَذَا الْمَالِ شَيْئًا مِنْ غَيْرِ أَنْ يَسْأَلَهُ فَلْيَقْبَلْهُ، فَإِنَّمَا هُوَ رِزْقٌ سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْهِ» Нашиот Пратеник ﷺ вели: „На кого Аллах ќе му даде нешто од овој имот без тој да проси, нека го прифати со благодарност.“ Тука воопшто не треба да се распрашува надолго: „Што е ова, од каде доаѓа?“ Ако ти дојде неочекувано, нашиот Пратеник ﷺ вели: „Прифати го.“ Затоа што тоа е опскрба што Аллах ја одредил токму за тебе. Тоа е Негова одредба; се појави повод и овој дар стигна до тебе. Затоа не правете претстави и не велете горделиво: „Јас ова не го прифаќам!“ Слободно прифати го, искористи го, подели нешто од тоа – имаш слободен избор. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «مَا آتَاكَ اللَّهُ مِنْ أَمْوَالِ السُّلْطَانِ مِنْ غَيْرِ مَسْأَلَةٍ وَلَا إِشْرَافٍ فَكُلْهُ وَتَمَوَّلْهُ» Нашиот Пратеник ﷺ понатаму вели: „Ако Аллах ти даде нешто од средствата на владетелот, без да си побарал или да си копнеел по него, тогаш земи го, троши го и задржи го.“ Тоа значи: ако добиеш нешто од државата – денес повеќе нема султани, но државата понекогаш исплаќа бонуси или помош. А луѓето често прашуваат: „Дали воопшто смееме да го земеме тоа?“ Ако не си просел за тоа и едноставно ти следува или ти се исплаќа, нашиот Пратеник ﷺ вели: „Земи го.“ Користи го како свои сопствени пари, потроши го или заштеди го. Но да одиш, да креваш врева и да бараш: „И јас го сакам тоа! Видете, па и другите го добија!“ – тоа е сосема друга работа; такво нешто не приличи. Ако Аллах ти го испрати Самиот од Себе, прифати го. Но да креваш бунт и лакомо да бараш: „И јас сакам, дајте ми и мене!“ – тоа никако не бива. Од тоа на крајот нема никаков берекет. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «إِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرَةٌ حُلْوَةٌ، فَمَنْ أَخَذَهُ بِحَقِّهِ بُورِكَ لَهُ فِيهِ، وَمَنْ أَخَذَهُ بِإِشْرَافِ نَفْسٍ لَمْ يُبَارَكْ لَهُ فِيهِ، وَكَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلَا يَشْبَعُ، وَالْيَدُ الْعُلْيَا خَيْرٌ مِنَ الْيَدِ السُّفْلَى» Нашиот Пратеник ﷺ вели: „Овој овоземен имот...“ – било да се тоа пари, злато или богатство – е примамлив, привлечен и сладок. Секој човек е привлечен од тоа; му годи на душата. „Кој ќе го земе со право и со чисто срце, ќе му биде благословен.“ Тоа значи: ако се стекне на чесен, дозволен начин, тој носи вистински благослов. „Но кој ќе го земе од чиста лакомост и незаситност, за него во тоа нема да има благослов.“ Значи, кога некој бесрамно и дрско ќе се збогати од нешто, благословот исчезнува. А без Аллаховиот благослов, целото богатство ништо не вреди. „Таквиот човек наликува на некој што лапа, но никогаш не се заситува.“ Некои јадат и се прејадуваат додека речиси не пукнат, а сепак не се заситуваат. Истото му се случува и на оној што алчно фрла око на туѓиот имот. Тој вели: „Раката што дава е подобра од раката што зема.“ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «الأَيْدِي ثَلَاثَةٌ: فَيَدُ اللَّهِ الْعُلْيَا، وَيَدُ الْمُعْطِي الَّتِي تَلِيهَا، وَيَدُ السَّائِلِ السُّفْلَى، فَأَعْطِ الْفَضْلَ وَلَا تَعْجِزْ عَنْ نَفْسِكَ» Нашиот Пратеник ﷺ вели: „Постојат три вида раце: Највисоката е раката на Аллах...“ Најгоре стои возвишената рака на Аллах, Семоќниот. Затоа што Тој е единствениот вистински Давател. Сè во универзумот потекнува од Неговата рака; Тој самиот е на највисокото место. Човекот потоа е само посредник, алатка. Потоа следи раката на оној што посредува и дава – и таа рака што дава има висок степен. А најдолу стои понижената рака на оној што проси. „Давај од својот вишок и не дозволувај скржавоста на твоето его да те совлада.“ Ако имаш повеќе отколку што ти треба, тогаш удели. Не дозволувајте вашето его да ве убедува: „Јас не давам ништо.“ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «الْيَدُ الْعُلْيَا خَيْرٌ مِنَ الْيَدِ السُّفْلَى، وَابْدَأْ بِمَنْ تَعُولُ» Нашиот Пратеник ﷺ повторно нагласува: „Раката што дава секогаш е над раката што зема.“ Оној што дава е секогаш поблагороден од оној што само зема. „Кога даваш, почни од оние што си должен да ги издржуваш.“ Затоа, кога даваш садака или помагаш, започни најпрво од своето семејство, своите роднини и соседи. Нашиот Пратеник ﷺ вели: „Започнете од нив.“ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «إِذَا أَتَاكُمُ السَّائِلُ فَضَعُوا فِي يَدَيْهِ وَلَوْ ظِلْفًا مُحْرَقًا» Нашиот Пратеник ﷺ вели: „Кога некој просјак ќе ви дојде на врата, тогаш ставете му нешто во рацете – па макар тоа било и изгорено копито; не дозволувајте да си замине со празни раце.“ Дали е навистина во невоља, тоа тој самиот треба да си го расчисти со себе; но штом веќе стои пред тебе, не враќај го со празни раце. И Шејх Баба секогаш ни велеше: „Дајте им барем некоја ситница, не оставајте ги со празни раце.“ Дури и да е само ситница, нашиот Пратеник ﷺ вели: Дајте му нешто. Дали на просјакот тоа ќе му одговара или не, споредно е. Дај нешто ситно според твоите можности – сеедно дали ќе се израдува или ќе крене нос. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «إِذَا دَخَلَ عَلَيْكُمُ السَّائِلُ بِغَيْرِ إِذْنٍ فَلَا تُطْعِمُوهُ» Нашиот Пратеник ﷺ вели: „Ако просјак влезе кај вас без дозвола, не давајте му храна.“ Затоа што сè си има своја пристојност и свој ред. Ова особено браќата на патот (ихван) треба добро да го усвојат. За сè постои форма и должна почит. Кој сака да посети некого или да влезе, прво мора љубезно да побара дозвола. Ако не му се даде дозвола, не се прави претстава и не се тропа по вратите. Ако моментално не одговара, тогаш тоа едноставно се прифаќа. За некој што дрско и недозволено ќе влезе, нашиот Пратеник ﷺ вели: „Не гоштевајте го.“ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «إِذَا رَدَدْتَ عَلَى السَّائِلِ ثَلَاثًا فَلَمْ يَذْهَبْ فَلَا بَأْسَ أَنْ تَزْبُرَهُ» Нашиот Пратеник ﷺ вели: „Ако трипати учтиво одбиеш просјак затоа што не можеш ништо да му дадеш, а тој сепак не сака да си оди, тогаш слободно смееш да го искараш.“ Затоа што, за жал, и такви работи се случуваат. Колку мудро и животно упатно е водењето на исламот и на нашиот Пратеник ﷺ! Некој можеби едноставно нема што да даде или во моментот воопшто не одговара. Човек љубезно му објаснува, но тој продолжува дрско да навалува. Во таков случај нашиот Пратеник ﷺ вели: „Оној што нема да си замине по трипати објаснување, слободно можете и остро да го отпратите.“ На крајот на краиштата, не може секогаш да биде по волја на безобразните; сè си бара свои граници и своја пристојност. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «أَعْطُوا السَّائِلَ وَإِنْ جَاءَ عَلَى فَرَسٍ» Нашиот Пратеник ﷺ вели: „Дајте му на оној што бара, дури и ако дојде на коњ.“ Ставете му некоја ситница во рака; дури и ако пристигне со коњ или со луксузен автомобил. Дали ќе го цени тоа или не, негова работа е. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يُبْغِضُ السَّائِلَ الْمُلْحِفَ» Нашиот Пратеник ﷺ вели: „Аллах, Возвишениот, не ги сака нападните просјаци.“ Некои просјаци буквално го притискаат човека; ги замолуваш да си одат, но тие не попуштаат и се лепат за тебе. Таквото однесување е прекорено пред Аллах; Тој не ги сака таквите луѓе. А тоа е една сосема суштинска точка: Нашиот Пратеник ﷺ вели: „За три работи се колнам...“ Ова е свечена заклетва на Пратеникот ﷺ! „Никогаш имотот не се намалил од давање садака.“ Ниту милостињата ниту зекатот никогаш не го намалуваат твојот имот! Тоа е свеченото ветување и заклетвата на нашиот Пратеник ﷺ. Вистинољубивиот, кому безусловно му се верува (Ес-Садик Ел-Масдук) ﷺ, потврдува: „Никој не може да тврди дека осиромашил поради давање садака или зекат.“ „Затоа давајте садака!“, нè повикува Пратеникот ﷺ. „А кога еден роб великодушно ќе прости неправда што му е нанесена, Аллах поради тоа само уште повеќе ќе го облече со достоинство и углед.“ Значи, ако ти нанеле неправда, а ти сепак простиш, Аллах сигурно ќе те воздигне во степен. Нашиот Пратеник ﷺ вели: „Простувајте си еден на друг...“ „...за Аллах да ве почести! А кој и да им ја отвори на луѓето вратата на просењето, Аллах неминовно ќе му отвори порта на сиромаштијата.“ Кој ќе се навикне на просење, неминовно ќе го снајде вистинска сиромаштија. Затоа задолжително држете се подалеку од просењето. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «ثَلَاثٌ أَعْلَمُ أَنَّهُنَّ حَقٌّ: مَا عَفَا امْرُؤٌ عَنْ مَظْلَمَةٍ إِلَّا زَادَهُ اللَّهُ تَعَالَى بِهَا عِزًّا، وَمَا فَتَحَ رَجُلٌ عَلَى نَفْسِهِ بَابَ مَسْأَلَةٍ يَبْتَغِي بِهَا كَثْرَةً إِلَّا زَادَهُ اللَّهُ بِهَا فَقْرًا، وَمَا فَتَحَ رَجُلٌ عَلَى نَفْسِهِ بَابَ صَدَقَةٍ يَبْتَغِي بِهَا وَجْهَ اللَّهِ تَعَالَى إِلَّا زَادَهُ اللَّهُ بِذَلِكَ كَثْرَةً» Нашиот Пратеник ﷺ вели: „За три вистини знам со сигурност...“ Тој ги знае и ги сведочи како непобитни факти: „На оној што ќе прости претрпена неправда, Аллах со тоа само уште повеќе ќе му го зголеми достоинството.“ Можеби го навредиле или неправедно постапиле со него – но оној што простува, неговиот углед расте кај Аллах, и Аллах прави тој да стекне достоинство и во очите на луѓето. „А оној што ќе ја отвори пред себе портата на просењето, само за уште повеќе да го натрупа своето богатство...“ Значи, оној што всушност има пари, но од чиста алчност бара од другите или проси: „...неговата сиромаштија Аллах само уште повеќе ќе ја зголеми.“ Човек мисли дека станува побогат, но во реалноста само пропаѓа подлабоко во немаштија, сè додека не му се стопат и последните пари. „А оној, пак, што ќе ја отвори портата на уделувањето, единствено за да го стекне Аллаховото задоволство, неговото изобилство и благослов Аллах сигурно ќе ги зголеми.“ Донациите го зголемуваат имотот, носат здравје и ја одвраќаат несреќата – во добротворноста лежи сето добро.

Пратеникот – мир над него – рече: „Јас сум градот на знаењето, а Али е неговата порта.“ Значи, Сејидина Али го носеше сето тоа знаење во себе. И тој го сумираше целото знаење во само два збора: „Ra'su l-Hikmati Mahāfatullāh.“ Изворот на сето знаење, на сета добрина и на секоја поука е стравопочитта кон Алах. Ако го нема стравот од Алах, од човекот може да се очекува сè. Токму тоа и го гледаме денес насекаде во светот. А за стравот од Алах и да не зборуваме – многумина дури повеќе и не веруваат во Алах, Азза ве Џелл. И токму во тоа лежи причината: зад целиот тој хаос, злобата, неправдата и сите злодела едноставно стои недостатокот на страв од Алах. Човек кој се плаши од Алах не прави зло. Оној кој се плаши од Алах, никого не угнетува. Оној кој се плаши од Алах, не краде. Тој не пие алкохол, не прави блуд – тој се држи подалеку од сè што е лошо. Но, кај луѓето денес, како што реков, едвај да е останата некаква вера. А камоли стравопочит. И без никаков страв од Алах, потоа се жалат: „Зошто состојбата ни е толку лоша?“ А вистината е сосема јасна. Нашиот господар Али ги изговорил овие мудри зборови уште пред 1500 години. Бидејќи без стравопочит кон Алах, ниедна молитва, ниедно служење на Алах нема вредност... Неодамна еден наш брат ме праша: „Како всушност се станува пријател на Алах (Вали)?“ Пријател на Алах... Некои денес дури нудат вистински курсеви за наводно да „обучуваат пријатели на Алах“... А пријателството Му припаѓа само на Алах: ако се плашиш од Него, Тој ќе те сака. Да се биде вали, валијулах, едноставно значи: да се биде сакан слуга на Алах. Не станува збор за правење чуда. Пријател на Алах е оној кого Алах го сака – затоа што чувствува стравопочит кон Него и се срами пред Него. Стравот од Алах значи вистински срам пред Алах – длабока загриженост да не се застане во срамна состојба пред својот Создател. Во тоа е суштината. Затоа што Алах постојано простува. Она што го подразбираме под „страв“, во суштина е овој срам исполнет со стравопочит. Оние кои навистина треба да се плашат се угнетувачите – тие имаат секоја причина за страв. Оној кој им прави неправда на другите, треба да се плаши од Алах! Па сепак, вратата на прошката и милоста сè уште е отворена. Бидејќи Алах, Азза ве Џелл, е милостив. Колку и погрешно да постапил некој – Неговата прошка е секогаш достапна. Затоа мора да се развие стравопочит и да се врати кон Него, за нештата да се свртат кон добро. На друг начин ништо нема да уроди со плод. Може колку сакаме да велиме: „Ова го планираме, она го правиме“ – со тоа ништо не се постигнува. Без страв од Алах, на крајот ништо нема да опстане. Нека Алах им помогне на луѓето и нека ни подари вистинска упата на сите нас.

„О вие кои верувате! Ако некој грешник ви донесе вест, добро проверете ја, за да не повредите некого од невнимание, па потоа да се каете за она што сте го сториле.“ (Сура ел-Хуџурат, 49:6) Вистината ја кажа Алах, Семоќниот. Возвишениот Алах нѐ предупредува во Светиот Куран. Тој вели: „Не верувајте му секому.“ А уште помалку на грешник (фасик). Под грешник Тој мисли: некој што лаже, кому религијата му е сеедно, кој не се моли, во кого нема доверба. Тој вели: „Не верувајте им на таквите луѓе.“ Алах вели: Ако некој таков ви донесе гласина и вие избрзано постапите според неа, на крајот ќе им наштетите на другите – а штом сфатите дека тоа воопшто не било точно, горко ќе се каете. Затоа, внимавајте добро што, каде и од кого слушате. Бескорисни разговори воопшто не треба ни да се слушаат. Зошто го нагласуваме ова? Затоа што денес тоа стана уште многу полошо. Порано можеби некој ќе му кажеше на друг, па дури и тој да го пренесеше на еден-двајца, најчесто ништо посебно не се случуваше. А денес? Настрана од телевизијата, секој постојано го држи својот паметен телефон во рака. Секој шири: „Јас го направив тоа, она се случи, тој го стори тоа“ или „Луѓето се вакви, оние се онакви“ – и создава непријателство, хушкајќи ги другите со лажни вести. Луѓето во денешно време и онака одвај се наклонети кон пријателство и добрина. Тие буквално бараат вести кои ќе посеат уште повеќе кавги и раздор. Затоа на таквите луѓе воопшто не треба да им се обрнува внимание. Човек воопшто не треба да си го прави тоа со сите овие озборувања – кој што рекол или што направил. Ти едноставно држи се до она за кое знаеш дека е правилно и вистинито. Не дозволувај да те поколебаат. Не постапувај според зборовите на другите – особено не кога доаѓаат од грешници. За жал, денес повеќето луѓе се однесуваат толку неискрено. Тоа, за жал, мора отворено да се каже. Како што рековме: грешници се луѓе кои го газат својот збор, озборуваат и шират лаги или полувистини. Повеќето луѓе денес за жал се такви. Затоа, не земајте си за задача да постапувате според секоја гласина и со тоа да им нанесувате болка на другите. Ако чуете такво нешто: подобро ќе беше воопшто да не сте го слушнале. А ако сепак го слушнете, тогаш задржете го за себе и не пренесувајте го понатаму. Тоа е најдобриот пат. Најпаметно при такви работи е едноставно да се пречуе. „Оној го рекол ова за тебе, оној хушка против тебе, ти си бил ваков или онаков“ – едноставно игнорирајте го тоа. Елхамдулиллах, ние тоа уште одамна им го препорачавме на нашите браќа. Понекогаш доаѓаа: „Шејх, оној зборува лошо за тебе, оној вели вака...“ Ние секогаш велевме: „Воопшто не ми раскажувајте.“ Во најголем дел луѓето подоцна и онака се каат, кутрите тие. Така барем подоцна нема да мора да се срами од нас. Тие искрено се каат, а Алах им простува. Но кога веднаш би ни го пренесувале тоа, во нашето срце би останала горчина и гнев спрема тие луѓе. И наместо братска љубов, меѓу муслиманите би се родила само злоба. Затоа, фала Му на Алах, ние уште тогаш го расчистивме тоа. Нека Алах биде задоволен со браќата: тие го почитуваат тоа и не ни пренесуваат ништо. Но тие треба да го остават тоа и меѓу себе. Да се зборува зад грб и да се сее непријателство не доликува. Духовниот пат (тарика) се темели на љубов и пријателство. „Верниците се навистина браќа.“ (Сура ел-Хуџурат, 49:10) Верниците се браќа и сестри. Да се сее раздор и гнев меѓу нив е од корен погрешно. Затоа не распрашувајте се постојано: „Што рекол оној? Што направил тој?“ Ако некој направил грешка – нека му прости Алах. Алах е Сепростувачки; Тој му простува на секој што искрено се кае и бара прошка. Нека Алах биде задоволен со сите вас. Нека Алах нѐ сочува сите нас, иншаАлах.

Дови... Повеќето од нив потекнуваат од благословените зборови на Пратеникот (мир над него). „Allahumma inna na'udhu bika min khizyi d-dunya wa 'adhabi l-akhira.“ „О Аллах, заштити нè од сè што нè срами на овој свет“, се вели во неа. Срам... Верниците се срамат; кога ќе направат грешка, се срамат поради тоа. Оној што нема верба во срцето, не презапира пред никакво срамно дело. Не се срами дури ни од најсрамното, туку се фали со тоа и го разгласува за да го прават и другите. Прават работи што ни животните не би ги направиле, па уште и мислат дека тоа е врвно достигнување. Од тоа верникот бара заштита: „Нека Аллах нè зачува од тоа!“ Тој Му се обраќа на Аллах: „Згрешив, направив грев – те молам, не нè посрамотувај на овој свет.“ Зашто по срамот на овој свет, на оној свет следи казна за тоа. За тие дела, со кои сега сè уште се фалат, на оној свет заслужуваат тешки маки – пекол. Затоа, ако човек направил нешто срамно, мора искрено да се покае; тогаш Аллах го покрива тоа со вел на тајност. Но, ако им кажеш на луѓето: „Правете како мене, гледајте, правете го истото!“, тогаш добиваш дополнителна казна за секој што ќе те следи. Вообичаено, за еден грев се запишува точно еден грев. А за добро дело, ти се засметува десеткратно. Значи, гревот се брои само еднократно. Меѓутоа, ако поттикнеш други да го прават истото, за секој човек што ќе го наведеш на грев, ќе ти се запише уште еден грев. Ако одвратиш еден човек од патот, за тоа следува казна. За двајца се две, за илјада луѓе ќе бидат илјада казни. Така е одредено – токму како предупредување, за да не се заведе никој. Човек мора задолжително да се покае за сè што е срамно и непријатните грешки да ги задржи за себе. Такво нешто никогаш не смее да се разгласува на сите ѕвона. Тоа треба да остане меѓу тебе и Аллах, за Тој да ти прости. Инаку, некои незнајковци уште се правдаат и велат: „Она што Аллах и онака го знае, зошто да го кријам од луѓето?“ Но Аллах ги покрива твоите грешки! Луѓето не го прават тоа – тие те посрамотуваат. Штом ќе направиш грешка, веднаш разгласуваат: „Оној тип го направи ова, тој е ваков и таков!“ Затоа, оној што ги чува скриени своите грешки, неговите грешки ги покрива и Аллах. Аллах простува. Затоа, нека Аллах нè зачува од срам и губење на образот на овој свет! И нека нè заштити од Својата казна на оној свет. Зашто за гревовите од овој свет, на оној свет горчливо ќе се испашта. Каква расипаност владее денес... Најлошите апсурди излегуваат на виделина; се прават најбесрамните работи. И наместо да се срамат, уште се фалат со тоа и го шират меѓу луѓето. Нека Аллах нè зачува од нивното зло! Од злото на шејтанот, од таквите лоши луѓе и неговите помошници – нека Аллах нè заштити сите нас и нашите деца, иншаАллах.

وَلاَ تَهِنُوا وَلاَ تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ „Не обесхрабрувајте се и не тагувајте; вие сте надмоќни ако сте верници.“ (3:139) Аллах, 'Азза ве Џелле, нè опоменува: Не чувствувајте се помалку вредни од другите – не ставајте се под неверниците. Не дозволувајте неверниците да ве растажат. Ако сте верници, ако сте муслимани, вашата положба е возвишена. Кај Аллах се вреднува само верата – само според неа се мери вистинската вредност на човекот. Дури и кога целиот свет би му припаѓал на еден неверник, тој пред Аллах не би имал никаква вредност. Пред Аллах, 'Азза ве Џелле, целиот свет не вреди ниту колку крило на комарец. Човек мора постојано да биде свесен за тоа. Денес луѓето – дури и многу муслимани – со восхит гледаат на оние што се свртени кон овој свет. Мислат дека на неверниците им е многу подобро и дека имаат многу повеќе. А всушност, кај Аллах тие не значат ништо. Мора конечно да се разбере каква непроценлива вредност има верата! Пред Аллах е навистина драгоцен само оној што носи вера (иман) во своето срце. Затоа не тагувајте, не измачувајте се и не потценувајте се самите себе. Пред Аллах вие сте големи! Аллах, 'Азза ве Џелле, ви го подарил тоа достоинство со тоа што ви подарил вера. Вашата вредност кај Него е огромна. Што и да натрупаат неверниците од имот, богатство и моќ – тоа е сосема безвредно. Овој живот трае кратко. Нека се фалат колку што сакаат и нека трупаат добра колку што можат – овој свет е минлив. Она што трае засекогаш е оној свет. Ако се изгуби оној свет, сето ова тука исчезнува како обична илузија. Целиот живот поминува како минлив сон. Навистина постојан е единствено оној свет – таму чека вечниот живот. Оној што не го сфаќа тоа, е во сигурна загуба. Всушност, ништо нема да му користи. Точно е онака како што рекол Пратеникот (саллаллаху алејхи ве селлем): Овој свет не тежи повеќе од крило на комарец... А дури и кога би бил целиот комарец – колку би вредел? Тој е апсолутно безвреден. За да ни го предочи тоа, Пратеникот (саллаллаху алејхи ве селлем) ја избрал оваа споредба. Кога овој свет би имал кај Аллах барем толку незначителна вредност, Тој на неверникот не би му дал ниту голтка вода. Но, бидејќи овој свет е сосема безвреден, Тој му го препушта на неверникот сето овоземно. А тој сега си замислува дека целиот свет е негов – ги угнетува другите и не прави ни трошка добро. Затоа верникот муслиман треба да биде задоволен со она што Аллах му го одредил. Аллах им го дал на верниците Својот најголем дар: им го подарил богатството на верата. Сè друго е споредно. Без разлика дали имаш работа или не: Аллах е Оној што те опскрбува. Кога и да одреди Тој, ќе ти даде. Секако дека треба да се трудиш за својата егзистенција, но на крајот сè е во Аллаховата одредба. Во овие времиња насекаде владее неизвесност; луѓето губат надеж и постојано се грижат за работата и егзистенцијата. Но Аллах, 'Азза ве Џелле, нè опоменува: „Не тагувајте!“ Ако си вистински верник, нема потреба да тагуваш. Нека Аллах ја зацврсти и засили нашата вера, иншаАллах.

Пратеникот (мир нека е со него) вели: „Lā ḍarara wa-lā ḍirār.“ Ниту да се нанесува штета, ниту да се возвраќа со штета. Во исламот нема ниту нанесување штета, ниту возвраќање со штета, вели Пратеникот (мир нека е со него). Исламот на сите луѓе им носи убавина, добрина, внатрешен мир и благослов. Затоа човекот мора да работи на своето его и да ги отфрли неговите лоши навики. Бидејќи ако се прочисти егото, тоа ќе им користи на сите. Не само на себеси, туку на секого. Каде и да има добро, треба да правиме уште повеќе од тоа и да се држиме до него. А од сè што штети, треба да се држиме настрана. Ако им штетиш на другите, во основа си штетиш себеси. Затоа што Алах, Возвишениот, не нè создал како осаменици, туку во заедница. Алах се грижи за издршката на секој поединец. Но ако еден му го одземе делот на друг, следниот го прави истото – и така светот пропаѓа во состојбата во која е денес. Човек станува личност која не мисли на никој друг освен на себе. Денешните луѓе за жал се такви: секогаш е важно само сопственото „јас“. „Важно сум јас – што ќе биде со другите, не ми е грижа.“ Но ако постапуваш така, и другите ќе ти направат исто – и на крајот и ти страдаш од тоа. А сè би можело да оди толку добро кога луѓето би живееле во хармонија едни со други. Исламот е религија полна со благослов; во неа се наоѓа сето добро. Човек се нарекува муслиман, но не живее според тоа. Никој од нас вистински не го применува тоа. Ние не сме доследни на тоа – луѓето не внимаваат дури ни на најситните работи. Затоа денес сме таму каде што сме. Доброто речиси повеќе и не се гледа. И така се остваруваат зборовите на Мевлана Шејх Назим: Секој нов ден е полош од претходниот. А зошто е тоа така? Затоа што не се слушаат благословените зборови на Пратеникот (мир нека е со него). Затоа што не ги слушаме. Така на крајот секогаш останува само штета, без никаква корист. Нека Алах ни биде на помош. Нека Алах им подари упатство на луѓето, за да го најдат својот мир како на овој, така и на оној свет. Оној што е трпелив само за оној свет, секако го прави тоа – но кој сака да има спокој и на овој свет, нека не му штети никому и нека не дозволи никому да му се штети. Нека Алах помогне; да го држиме нашето его под контрола, иншаАлах.

"Fastakim kamā umirta wa-man tāba ma'ak." (11:112) Пратеникот (мир и благослов над него) за овој ајет рекол: „Тој ми ја оседи брадата.“ Секако дека Пратеникот (мир и благослов над него) имал човечко тело, бил човек – но за да може да го носи Аллаховиот збор, поседувал сосема необична сила. Во неговата брада во тоа време и онака имало многу малку бели, побелени влакна. Па дури и тоа било поради огромната тежина на овој ајет. „Остани исправен на вистинскиот пат, и оние што се со тебе нека останат постојани“, вели Аллах. Да се остане постојан на овој пат е од суштинско значење. Тој вели: „Одете право и непоколебливо по вистинскиот пат.“ „Не свртувајте ни лево ни десно, не напуштајте го патот“, опоменува Аллах. Бидејќи оваа наредба има таква тежина, Пратеникот покрај сета своја сила рекол: „Таа ми ја оседе брадата – направи одделни влакна од брадата да побелат.“ Ако тогаш веќе било така, колку ли е тешко денес да се остане на вистинскиот курс? А сепак, тоа е јасна заповед. Следењето на оваа заповед го води човекот до успех. Кој ѝ се покорува, наоѓа признание кај Аллах и ќе биде сакан од Него. Денешниот свет нуди секакви можни лукавства, препреки и искушенија за да одврати некого од овој пат. Но, скршнувањето од патот значи пропаст. Тоа значи да се изгуби сè што човек некогаш изградил. За да не заборавиме со сите сили да останеме постојани, Пратеникот ни ја остави оваа благословена опомена. „Останете на вистинскиот пат.“ Истрајноста и постојаноста се непроценлив благослов, огромна добивка. Кој не е муслиман, и онака ја нема оваа одговорност. Но штом си муслиман, ја имаш оваа должност. Оној што е надвор од исламот, може да прави што сака. Но како муслиман, ти си должен да ја следиш оваа заповед. Нека Аллах ни олесни на сите. Да даде Аллах, иншаАллах, да останеме на вистинскиот пат.

Алах, Семоќниот и Возвишениот, вели во Светиот Куран: „Можеби нешто ви е омразено, а тоа е добро за вас; и можеби нешто сакате, а тоа е лошо за вас.“ (2:216) Алах вели: Понекогаш сакате или посакувате нешто, но во тоа воопшто нема благослов за вас. Тоа може дури и да ви наштети. Она што го сметате за добро, може да се покаже како зло, вели Алах. А некои работи не ви се допаѓаат, едноставно не ги сакате. Но и во тоа може да има нешто добро, вели Тој. Работите едноставно не се секогаш онакви какви што изгледаат. Алах одредува да биде така за да ги стави луѓето на искушение. Денес многу луѓе започнуваат нешто со најдобра намера, но на крајот тоа пропаѓа, а разочарувањето е големо. Кога нештата ќе тргнат наопаку, тие се потиштени. Но, ако наместо тоа човек каже: „Во сè има некое добро“ и има доверба во Алах – тоа ќе му донесе добро само нему и на сè со што се зафаќа. Постојано доаѓаат луѓе и се жалат: „Го направив ова, го пробав она, но кај мене ништо не успеа.“ Кога кај секого сè би одело како по вода... тоа е едноставно невозможно! Во текот на целиот живот секогаш сè да оди добро, тоа речиси никогаш не се случува. Некогаш оди добро, некогаш лошо – токму така минува животот. Да се има доверба во Алах и да се очекува доброто единствено од Него – тоа го одликува верникот. Барањето спас кај луѓето нема да ве одведе никаде. Зашто над сите нешта владее единствено Алах, Семоќниот. Сè се случува по Негова волја. По Негова волја сè се усогласува. Тој може од лошото да создаде добро. Тој може секое зло да го претвори во добро. Нека Алах ни подари цврста вера на сите нас! Зашто во ова време толку многумина страдаат и не знаат како понатаму. Единственото нешто што помага: да се има доверба во Алах и да се моли за најдоброто од Него, иншаАлах. Нека Алах на сите нас ни ги отвори вратите на доброто. И пред сè: Нека ја зајакне нашата вера, иншаАлах.

أعوذ بالله من الشيطان الرجيم بسم الله الرحمن الرحيم والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين مدد يا رسول الله مدد يا ساداتي أصحاب رسول الله مدد يا مشايخنا قال رسول الله صلى الله عليه وسلم التمسوا الخير عند حسان الوجوه Нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем вели: „Барајте го доброто и благословот кај луѓето со убави лица.“ Тоа значи: На оние со чисто, пријатно лице, Аллах навистина им подарил добро. Тој им ја подарил таа убавина за Свое задоволство. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم إن الرجل ليطلب الحاجة فيريها الله تعالى عنه فيزويها الله تعالى عنه لما هو خير له فيتهم الناس ظالما لهم فيقول من سيعيني من سيعيني Нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем вели: „Човекот Го моли Аллах за нешто, но Аллах не му го исполнува тоа, бидејќи знае дека е подобро за него да не го добие.“ Човекот секогаш го сака она што го смета за добро. Денес има многу незнајковци кои велат: „Се молев, но мојата молитва не беше услишена“, па некои дури и Му се лутат на Аллах или се бунтуваат. За жал, има такви неразумни луѓе. Притоа, нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем објаснува дека Аллах, Возвишениот, му одбива молба на човекот само затоа што така е подобро за него. Но тој човек им прави неправда на другите, ги обвинува и вика: „Кој ми постави пречки на патот? Кој спречи мојата молитва да биде услишена?“ Токму така овие незнајковци ги обвинуваат другите кога нивните молитви навидум остануваат неодговорени. Како другите да се виновни за тоа! А всушност, многу е подобро за него што Аллах не му го дал тоа. Ова е исклучително важна лекција за нас во ова последно време. Кога човек се моли и молбата не му се исполни веднаш, мора цврсто да верува дека Аллах подготвил нешто многу подобро за него. Човек не смее да им префрла на другите: „Поради тебе не ми беше услишена молитвата, ми наштети и уништи сè.“ Сè мора со доверба да се предаде во рацете на Аллах. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم جزاء الغني من الفقير النصيحة والدعاء Нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем вели: „Она што богатиот го добива од сиромавиот се искреност и дова.“ Тој саллаллаху алејхи ве селлем нагласува: „Тоа се искрен совет и добри дови.“ Тоа е сè што може да се очекува од сиромашен човек. Што друго би побарале од сиромавиот? Пари и богатство сигурно не. Се бара единствено неговиот искрен совет и неговата дова. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم إن الصدقة يبتغى بها وجه الله تعالى والهدية يبتغى بها وجه الرسول وقضاء الحاجة Нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем вели: „Со милостината се бара само Аллаховото задоволство.“ Кога се дава милостина, тоа се прави единствено заради Аллах. „А со подарок се бара наклоноста на Пратеникот саллаллаху алејхи ве селлем и исполнување на некоја потреба.“ И двете, значи, носат огромна корист: Се постигнува и задоволството на Аллах и на Неговиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم إن المعروف لا يصلح إلا لذي دين أو لذي حسب أو لذي حلم Нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем вели: „Доброчинителството навистина прилега само кај оној кој е богобојазлив, благороден или со блага нарав.“ Тоа значи: Кога му правите добро некому, тоа знаат да го ценат само луѓето кои се побожни, чесни или смирени и разумни. Секому му се прави добро, но само малкумина навистина знаат да го ценат тоа. Оние кои знаат да ја ценат добрината се искрени верници, богобојазливи луѓе со вистинска внатрешна големина и благороден карактер. Но оној што нема ни побожност ни пристојност, никогаш нема да се засити, колку и да му дадете – и воопшто нема да го цени тоа. Не може дури ни искрено „Аллах да ти плати“ или „благодарам“ да изусти. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم لا تصلح الصنيعة إلا عند ذي حسب أو دين Нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем вели: „Доброто дело ја наоѓа својата вистинска вредност само кај човек со чест или побожност.“ Само таквите луѓе навистина знаат да ја ценат добрината. Тие се заблагодаруваат од срце, а ако можат, и возвраќаат. На другите, пак, им се дава едноставно само заради Аллах, без никогаш да се очекува противуслуга. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم إن هذا المال خضرة حلوة فمن أخذه بحقه بورك له فيه ومن أخذه بإشراف نفس لم يبارك له فيها وكان كالذي يأكل ولا يشبع واليد العليا خير من اليد السفلى Нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем за овоземниот имот – за парите и богатството – вели дека е „привлечен и сладок“. Богатството секогаш делува привлечно на човекот, без разлика дали е стекнато на дозволен (халал) или забранет (харам) начин. Тоа го буди егото, бидејќи човекот по природа го сака имотот. Но, богобојазлив човек, се разбира, бара само она што е халал. „На оној кој го стекнува со право и со чисто срце, тој имот ќе му биде благословен.“ Сè додека парите се чесно заработени, апсолутно нема ништо лошо во тоа. Нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем објаснува: „Иако богатството е заводливо – сè додека е халал, во него има берекет, без оглед колку поседуваш.“ „Но, оној што лакомо и незаситно посегнува по него, неговиот имот нема да донесе благослов.“ Оној што мисли: „Главно е парите да течат“, и се потпира на измами и сплетки, неговата добивка никогаш не е халал. Гледаме насекаде: Алчноста едноставно нема граници. Човечката лакомост е апсолутно незаситна. Дури и некој да има доволно пари за седум генерации, тој сака сè повеќе – без оглед на халал или харам. Аллах да нè вразуми. Аллах да нè сочува од злото на нашето сопствено его. Колку е само убаво: ако човек го стекне својот имот чесно, тој носи вистински благослов. Но, ако го приграби од чиста лакомост, тој го губи секој благослов. Важен е Аллаховиот благослов (берекетот) – тоа е пресудното. Зашто вистинскиот благослов значи задоволство на Аллах и на Неговиот Пратеник. „Таквиот човек е како некој што јаде, но никогаш не се заситува.“ Токму тоа е суштината на незаситниот човек. „Раката што дава е подобра од раката што зема.“ قال رسول الله صلى الله عليه وسلم إن هذا المال خضرة حلوة فمن أصابه بحقه بورك له فيه ورب متخوض فيما شاءت نفسه من مال الله ورسوله ليس له يوم القيامة إلا النار „Овој имот“, вели тој – односно парите и сите материјални добра –, „е привлечен и сладок.“ Тој магнетски го привлекува човекот, лесно го заведува и му е необично сладок. „Оној што го стекнува со право и чесно“ – односно на дозволен начин –, „за него ќе биде полн со благослов.“ „Но, колкумина се фрлаат по желбите на своето его врз имотот на Аллах и Неговиот Пратеник – за нив на Судниот ден нема ништо друго освен оган.“ Кога човек присвојува имот на забранет, неправеден начин, тој на Судниот ден се претвора во оган. Човек страда во огнот сè додека не се исчисти од своите гревови – Аллах да нè сочува од тоа! قال رسول الله صلى الله عليه وسلم إن كنت لا بد سائلا فاسأل الصالحين Нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем вели: „Ако веќе мораш да бараш, тогаш барај од добрите луѓе.“ Затоа не барај од секого, бидејќи имотот на непоштените луѓе нема да ти донесе вистински благослов. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ما الذي يعطي من سعة بأعظم أجرا من الذي يقبل إذا كان محتاجا Нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем вели: „Богатиот кој дава великодушно не добива поголема награда од сиромавиот кој го прифаќа дарот во својата неволја.“ Нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем нагласува: Ако сиромавиот без да бара прифати помош, обајцата пред Аллах заслужуваат иста награда. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم ما المعطي من سعة بأفضل من الآخذ إذا كان محتاجا Нашиот Пратеник саллаллаху алејхи ве селлем вели: „Оној што дава од изобилство не е подобар од оној што зема во својата неволја.“ Зашто Аллах, Возвишениот, го одредил едниот да биде оној што дава, додека другиот го прифатил тоа од чиста потреба. Без таа неволја тој воопшто не би го прифатил; затоа обајцата стекнуваат иста награда. Аллах нека го прими, иншаАллах.