Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kush beson, le të flasë mirë ose të heshtë." Nëse dikush nuk ka asgjë të mirë për të thënë, është më mirë të heshtë. Sepse shpesh ka shumë njerëz që flasin pa dituri. Kur ndodh kjo, në vend të së mirës shkaktohet vetëm e keqja dhe fatkeqësia. Prandaj në disa momente është më mirë të heshtësh. Njeriu duhet të jetë gjithmonë i vetëdijshëm për atë që thotë. Ai duhet të pyesë veten: "A po flas mirë apo keq? A janë fjalët e mia të mira apo të këqija?" Për kohën tonë të sotme, zotëria ynë Aliu mendohet të ketë thënë dikur: "Hādhā zamānu's-sukūt wa mulāzamati'l-buyūt." Që para 1400 vitesh ai donte të thoshte me këtë: "Kjo është një kohë për të heshtur dhe për të qëndruar në shtëpi." Sot kemi nevojë për këtë shumë më tepër se atëherë. Nuk ka asnjë arsye për të folur shumë. Njeriu duhet të thotë vetëm atë që është e mirë dhe e dobishme. Sepse nëse thua diçka të keqe, sidoqoftë i bën dëm vetëm vetes. Por nëse thua diçka të mirë, ajo sjell bekim dhe dobi. Por siç u përmend tashmë, rruga e Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) është një rrugë e mrekullueshme. Ajo që ai ka mësuar i shërben të mirës së mbarë njerëzimit. Pra, nuk është e mirë vetëm për muslimanët, por për të gjithë njerëzit. Njerëzit duhet të mësojnë nga Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) se çfarë duhet të bëjnë. Kushdo që kërkon të mirën dhe të bukurën në këtë botë, duhet të ndjekë këtë rrugë. Të gjitha rrugët e tjera përfundojnë në zhgënjim; ato nuk çojnë kurrë në një fund të mirë. Allahu na bëftë të qëndrueshëm në këtë rrugë. Mos rënçim në fatkeqësi, inshaAllah. Jo çdo gjë që shihet është e vërtetë, dhe jo çdo gjë që thuhet është e saktë. Prandaj mos e vrit mendjen kot për këtë. Çfarëdo që të bësh, udhëhiqu nga fjalët e Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Allahu mos na largoftë nga kjo rrugë. Allahu e mbrojtë Islamin dhe muslimanët. Ai na dërgoftë një mbrojtës. Ne jetojmë në kohët e fundit. Sigurisht që për të gjitha këto probleme dhe vështirësi ka vetëm një zgjidhje: Siç lajmëroi Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), nuk do të ketë më probleme kur të shfaqet Mehdiu, inshaAllah. Allahu na ndihmoftë dhe e bëftë që ai të shfaqet së shpejti, inshaAllah.

Profeti ynë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) tha: "Kush i ofron iftar një agjëruesi, merr të njëjtin shpërblim si agjëruesi." Ndërkohë, agjëruesit nuk i pakësohet asgjë nga shpërblimi i tij. Një nga cilësitë e bekuara të Allahut është Bujaria e Tij. Ai nuk merr nga njëri për t'i dhënë tjetrit; Allahu jep nga bollëku i Tij. Edhe këto raste i përkasin bekimeve që Allahu u dhuron besimtarëve, duke u thënë në kuptim: "Merrni" dhe "Nxirrni dobi prej tyre". Kështu ndodh edhe me shtrimin e iftarit; çdo vepër e mirë shpërblehet shumëfish. Sot është dita e dhjetë e Ramazanit. Falënderimi i takon Allahut. Agjërimi nuk është i vështirë, edhe pse njerëzit ndonjëherë mendojnë kështu. Kjo bukuri nuk mund të gjendet në asgjë tjetër. Bukurinë e agjërimit nuk mund ta njohin as ta shijojnë ata që nuk agjërojnë. Siç tha Profeti ynë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), agjëruesi ka dy gëzime tek Allahu. Në kohën e iftarit, çdokush që agjëron ndjen një gëzim të madh, qetësi të brendshme dhe bukuri. Gëzimi tjetër është shpërblimi që jepet në Ahiret për të – dhe ky është gëzimi i vërtetë. Por të paktën një pjesë e vogël e këtij gëzimi u jepet myslimanëve agjërues që në iftar. Prandaj, njeriu që agjëron është me të vërtetë i bekuar me lumturi. Ai nuk është mashtruar nga shejtani dhe nuk ka ndjekur egon e tij. Sa më shumë t'i kundërvihet njeriu shejtanit dhe egos së tij, aq më mirë është për të. Nëse u dorëzohet atyre, ai bëhet skllav i tyre dhe endet pa qëllim. Atëherë ai përpiqet vazhdimisht vetëm për të përmbushur dëshirat e tyre. Ndërkohë, ato duhet të të nënshtrohen ty; egoja jote duhet të të bindet dhe shejtani duhet të të qëndrojë larg. Pikërisht kështu duhet të jetë. Nëse e bën këtë, ti arrin lumturi dhe paqe si në këtë botë ashtu edhe në Ahiret. Adhurimet dhe veprat e mira të kryera në këtë botë i sjellin njeriut dobi të madhe, forcë dhe çdo të mirë. Prandaj, le t'i pranojmë me mirënjohje dhuntitë që Allahu na ka dhuruar. Le t'i kryejmë adhurimet tona me gëzim, inshaAllah. Allahu na bëftë të suksesshëm në to. Ai i udhëzoftë edhe ata që nuk i kryejnë adhurimet e tyre, në mënyrë që edhe atyre t'u jepen këto bukuri, inshaAllah.

Shejtani, i mallkuari, nuk pushon kurrë, ai përpiqet vazhdimisht. Ai bën gjithçka që është në fuqinë e tij për ta çuar njerëzimin në ferr; pa u lodhur dhe pa hezituar, ai vazhdimisht u sulet njerëzve. Shumica e njerëzve tashmë e ndjekin atë dhe janë me të. Për ata që nuk janë me të, ai nuk ka absolutisht asnjë tolerancë; ai dëshiron t'i çojë të gjithë në ferr. Allahu na ruajtë nga kjo. Prandaj, të qenit bashkë me Allahun është ajo që na shpëton. Asgjë tjetër nuk do t'i sjellë dobi njerëzimit. Sepse ky është sundimi i Allahut, është vullneti i Allahut; ta kundërshtosh Atë është marrëzi. Nëse Allahu e ka dhënë diçka, duhet ta ndjekim Atë. Duhet të ndjekim rrugën e bukur që Ai na ka dhënë. Mos rrini bashkë me armikun. "إِنَّ الشَّيْطَانَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا" thotë Allahu. (35:6) Armiku më i madh është shejtani. Allahu thotë: "Mos e bëni atë mik, mos e merrni si shok, konsiderojeni atë si armik." Një armik, pra shejtani, nuk do të bëhet kurrë mik. Si mund të bëhet ai mik? Vetëm nëse do të hynte në rrugën e Allahut, ai do të bëhej mik. Me dikë që nuk është në rrugën e Allahut dhe që është kundër Allahut, nuk lidhet miqësi. Nuk mund të jesh mik me shejtanin. Ai nuk jua do të mirën. Ai vazhdimisht dëshiron të keqen. Ai vazhdimisht dëshiron çdo lloj hidhërimi dhe mundimi; çdo të keqe që ekziston, ai jua dëshiron juve. Nëse ai sheh qoftë edhe të mirën më të vogël te njerëzit, ditë apo natë, përpiqet ta shkatërrojë atë. Prandaj bëni kujdes. Mos lidhni miqësi me shejtanin. Mos e ndiqni rrugën e tij. Qëndroni larg tij. Qëndroni larg edhe ushtarëve të tij. Kjo do të thotë se ai vazhdimisht mendon: "Si mund t'i prish këto shoqëri, sa fatkeqësi mund të shkaktoj?" Ai nuk ka asnjë shqetësim tjetër. Ai nuk dëshiron asgjë në dobi të njerëzve... Për të mos përmendur myslimanët, ai është një armik i mbarë njerëzimit. Pavarësisht sa shumë të këqija bëjnë njerëzit, ai dëshiron që ata të bëjnë akoma më shumë. Allahu na ruajtë nga e keqja e tyre. Qëndroni me ata që janë në rrugën e Allahut. Qëndroni me ata që janë në rrugën e Profetit tonë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të). Mos u kapni vetëm pas njërit prej tyre, por kapuni pas të dyve njëkohësisht. Sepse nëse nuk e bëni këtë, shejtani do t'ju rrëmbejë. Ata që pyesin: "Çfarë është tarikati?", thonë gjithashtu: "Tarikati nuk është i nevojshëm." Dija e atyre që thonë gjëra të tilla nuk ka asnjë dobi gjithsesi. Le të shkruajnë edhe mijëra libra, le të edukojnë sa të duan nxënës; pa besimin, ata janë të gjithë në duart e shejtanit. Allahu na ruajtë nga e keqja e tyre. Ai mos na devijoftë nga rruga e drejtë, inshallah.

مَن يُضۡلِلِ ٱللَّهُ فَلَا هَادِيَ لَهُ (7:186) Kush është vërtet i lumtur? Është njeriu, të cilit Allahu i ka dhënë udhëzimin. Sepse kjo ndodh me vullnetin e Allahut. Njeriu që ka fituar udhëzimin, është i shpëtuar. Por nëse i mungon udhëzimi, nëse Allahu nuk ia jep atë, atëherë ai është një njeri për të ardhur keq. Atij mund t'i përkasë e gjithë bota. Ai mund të zotërojë gjithçka, por nuk ka asnjë hise në Ahiret. Të humbësh Ahiretin është gjëja më e keqe që mund t'i ndodhë dikujt. Në këtë botë ai u jepet të gjitha kënaqësive dhe veseve të mundshme... Ai nuk lë asnjë kënaqësi pa provuar. Ai thjesht provon gjithçka. Por në fund nuk i mbetet asgjë. Kjo do të thotë se për Ahiretin i mbeten vetëm mëkatet e tij. Ky është me të vërtetë njeriu më i palumtur. I lumturi, nga ana tjetër, është ai që gjendet në rrugën e Allahut, i bindet Atij, falet, agjëron, jep zeqatin dhe kryen të gjitha detyrimet e tij. Sepse shejtani i rri në pritë dhe dëshiron ta pengojë nga kjo. Pavarësisht se çfarë bën, shejtani nuk do të të lërë të qetë. Prandaj njerëzit në këtë rrugë duhet t'i jenë mirënjohës Allahut dhe ta lavdërojnë Atë. Ne jemi në këtë rrugë, por jashtë shohim: Në mes të Ramazanit disa hanë në pikë të ditës. Nuk ka asnjë arsye për të qenë të zemëruar me ta për këtë gjë. Përkundrazi, njeriu duhet të ndiejë keqardhje për ta. Janë njerëz për të ardhur keq. Ata nuk kanë asnjë hise në Ahiret, Allahu na ruajtë nga kjo. Prandaj ne duhet t'i jemi mirënjohës Allahut. Nuk është as e nevojshme të thuhet: "Unë jam më i mirë se ai." Në vend të kësaj duhet thënë: "Falënderimi i qoftë Allahut, Allahu na forcoftë në këtë rrugë." Ne e shohim shpesh, ndonjëherë na vijnë ankesa të tilla: "Djali im falej pesë herë në ditë, ishte shumë besimtar; nuk e kuptoj se çfarë ndodhi. Tani nuk bën më asgjë, rri me miq të këqij, e ka lënë namazin dhe është përfshirë në gjëra të këqija." Prandaj, njeriu në rrugën e Allahut duhet të jetë gjithmonë mirënjohës dhe t'i kërkojë ndihmë Allahut, në mënyrë që të mbetemi të qëndrueshëm. Ai mos na devijoftë nga rruga. Kjo rrugë është një rrugë e mrekullueshme. Allahu u dhëntë udhëzim edhe të tjerëve, që edhe ata të mund ta shijojnë këtë bukuri. Sepse bukuria e besimit nuk mund të krahasohet me asgjë tjetër. Ne e shohim se në çfarë gjendjeje ndodhet bota. Edhe kënaqësitë e kësaj bote i kanë kufijtë e tyre. Dëshirat e egos duken të pafundme, por edhe ato dikur arrijnë një kufi. Kjo do të thotë se nga një pikë e caktuar nuk shkohet më tej; njeriu nuk ndien më gëzim. Prandaj ata vazhdimisht kërkojnë gjëra të reja për t'i provuar. Pavarësisht se çfarë është, e mirë apo e keqe, madje edhe pas asaj më të keqes egoja i vihet pas. Por siç u tha, ekziston një kufi që nuk mund të kapërcehet. Këtë bukuri të përsosur njeriu mund ta përjetojë vetëm në Xhenet, përjetësisht. Për ta arritur këtë bukuri, njeriu duhet të ndjekë rrugën e Allahut në këtë botë. Allahu u dhëntë udhëzim njerëzve. Allahu na ruajtë.

وَقُلِ الْحَقُّ مِن رَّبِّكُمْ ۖ فَمَن شَاءَ فَلْيُؤْمِن وَمَن شَاءَ فَلْيَكْفُرْ (18:29) Allahu i Lartësuar urdhëron: „Thuaj të vërtetën.“ „Kush do, le të besojë, e kush do, le ta mohojë“, thotë Allahu i Lartësuar. Ka shumë gjëra që në pamje të parë duken si e vërteta. Meqenëse myslimanët i respektojnë këta njerëz, ata u besojnë fjalëve të tyre. Por zakonisht ajo që duket si e vërtetë, nuk është aspak e vërteta. Myslimanët shpesh janë mirëbesues dhe mashtrohen shumë shpejt. Ka një zemërbardhësi të madhe ndër myslimanët, prandaj ata verbohen kaq lehtë. Që nga koha e Profetit tonë (salAllahu alejhi ue selem) ka pasur shumë që janë përpjekur ta shkatërrojnë Islamin. Nuk kanë munguar kurrë intrigat nga më të ndryshmet. Në dyqind vitet e fundit ata kanë rrëzuar Perandorinë Osmane dhe Kalifatin. Por si ia dolën? Përmes çdo lloji përçarjeje dhe prishjeje – dhe në fund e shkatërruan atë nga brenda. Si e rrëzuan saktësisht Perandorinë Osmane? Dolën të ashtuquajturit dijetarë, e mashtruan popullin me shpifje dhe gënjeshtra kundër sulltanëve dhe në fund e çuan shtetin drejt rënies. Ata sollën rënien e Kalifatit dhe të Islamit. Si ndodhi kjo rënie? Ndodhi kur nuk kishte më kalif. Ne po e shohim, e tillë është gjendja e sotme. Prandaj këtu ka një kriter, të cilit duhet t'i kushtojmë vëmendje. Cili është ky kriter? Kalifi i fundit në pushtet ishte Lartmadhëria e Tij Sulltan Abdulhamid Han. Kushdo që e kundërshtoi atë, fjalët dhe veprat e tij nuk janë të pranueshme. Pavarësisht se sa të mirë dukeshin – qofshin si myslimanë, patriotë apo diçka tjetër –, asnjëri prej tyre nuk ka asnjë vlerë. Pasi u kthyen kundër kalifit dhe rrëzuan Islamin, ti mund të shkruash sa të duash libra ose të pretendosh tituj për veten; gjithçka është vetëm fjalë koti. Tek ata ka shumë fjalë, por pak vepra. Sulltan Abdulhamidi, nga ana tjetër, nuk bëri shumë fjalë, por në këmbim realizoi jashtëzakonisht shumë. Dhe pikërisht për këtë arsye nuk u njoh vlera e tij e vërtetë. Njerëzit preferuan t'u shkonin pas atyre që mbanin vetëm fjalime të mëdha. Ata gjetën një pretekst dhe e rrëzuan nga froni. Edhe në Kuranin e lavdishëm thuhet për këtë: وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ (26:224) Dhe poetët, fjalëbukurit, i ndjekin vetëm të mashtruarit, të cilët lejojnë të drejtohen si dele. Pikërisht ky është thelbi i çështjes. Kësaj duhet t'i kushtojmë vëmendje shumë të madhe. Allahu na ruajtë; shumë njerëz që i njihnim mirë dhe i konsideronim të mirë, në të vërtetë nuk ishin aspak të mirë. Allahu na faltë të gjithëve. Allahu na dhëntë vigjilencë dhe mendjemprehtësi. Ai na mundësoftë ta dallojmë qartë të mirën dhe të keqen, inshallah.

Falënderimi i takon Allahut që na ka krijuar si muslimanë. Nëpërmjet këtij bekimi që Ai na ka dhënë, ne kemi fituar çdo të mirë. Bujaria e Allahut të Lartësuar është e pakufishme. Si një dhuratë tjetër, Ai na ka bërë obligim adhurime për të cilat ka kohë të caktuara. Adhurimi në këtë muaj të Ramazanit përbëhet natyrisht nga agjërimi dhe namazi i teravive. Të lexosh Kuranin plotësisht dhe të japësh Zekat është gjithmonë mirë, por në këtë muaj shpërblimi për to është akoma më i madh. Thuhet se shpërblimi është shtatëqind fish, madje edhe shumë më tepër se kaq. Allahu i Lartësuar thotë: "Ky muaj më përket Mua dhe askush nuk mund të vërë në dyshim atë që Unë bëj." Përmes urtësisë së Allahut, ky Ramazan është një muaj i bekuar. "Shpërblimi për çdo vepër të mirë dhe çdo adhurim mbetet vetëm tek Unë." Allahu i Lartësuar thotë: "Ai është madje shumë më tepër se shtatëqind fish." Bujaria e Tij është e pakufishme dhe ne jemi nevojtarë. Ne jemi të varur nga bujaria e Tij. Pavarësisht sa shumë na jep Ai, ne lutemi, inshallah, për akoma më shumë. Mos e pakësoftë Ai, por e shtoftë, inshallah; na i forcoftë veprat tona të mira dhe besimin tonë. Është Allahu Ai që jep. Prandaj nuk ka asnjë arsye për t'u përmbajtur. Disa njerëz hezitojnë, por ju mos hezitoni. Kërkoni nga Allahu i Lartësuar. Thoni: "O Allah, më jep." Në këtë muaj, le të përpiqemi të bëjmë sa më shumë mirësi dhe të ndihmojmë sa më shumë të mundemi. Ky është një muaj i bekuar. Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë ju. Agjërimi gjatë ditës, namazi gjatë natës, teravitë – madje edhe iftari sjellin shpërblim të madh tek Allahu. Edhe syfyri sjell shpërblim. Kështu që, Allahu na jep çdo mundësi të mundshme dhe thotë: "Mblidhni shpërblime, merrni pjesën tuaj." "Unë ju jap, prandaj merreni." Allahu thotë: "Ju jeni nevojtarë; prandaj më kërkoni Mua dhe merrni." Allahu na bëftë të qëndrueshëm dhe na forcoftë besimin. Ky muaj i bekuar qoftë plot mirësi dhe begati, inshallah. Qoftë i dobishëm edhe për njerëzit rreth nesh. Atyre që kanë devijuar nga rruga, Ai u mundësoftë kthimin në rrugën e drejtë. Inshallah, e shijofshin edhe ata këtë bukuri.

قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: في خمس من الإبل شاة، وفي عشر شاتان، وفي خمس عشرة ثلاث شياه، وفي عشرين أربع شياه، وفي خمس وعشرين ابنة مخاض إلى خمس وثلاثين۔ فإن زادت واحدة ففيها ابنة لبون إلى خمس وأربعين۔ فإذا زادت واحدة ففيها حقة إلى ستين۔ فإذا زادت واحدة ففيها جذعة إلى خمس وسبعين۔ فإن زادت واحدة ففيها ابنتا لبون إلى تسعين۔ فإذا زادت واحدة ففيهما حقتان إلى عشرين ومائة۔ فإذا كانت الإبل أكثر من ذلك ففي كل خمسين حقة، وفي كل أربعين بنت لبون۔ فإذا كانت إحدى وعشرين ومائة ففيها ثلاث بنات لبون حتى تبلغ تسعا وعشرين ومائة۔ فإذا كانت ثلاثين ومائة ففيها بنتا لبون وحقة حتى تبلغ تسعا وثلاثين ومائة۔ فإذا كانت أربعين ومائة ففيها حقتان وبنت لبون حتى تبلغ تسعا وأربعين ومائة۔ فإذا كانت خمسين ومائة ففيها ثلاث حقاق حتى تبلغ تسعا وخمسين ومائة۔ فإذا كانت ستين ومائة ففيها أربع بنات لبون حتى تبلغ تسعا وستين ومائة۔ فإذا كانت سبعين ومائة ففيها ثلاث بنات لبون وحقة حتى تبلغ تسعا وسبعين ومائة۔ فإذا كانت ثمانين ومائة ففيها حقتان وابنتا لبون حتى تبلغ تسعا وثمانين ومائة۔ فإذا كانت تسعين ومائة ففيها ثلاث حقاق وبنت لبون حتى تبلغ تسعا وتسعين ومائة۔ فإذا كانت مائتين ففيها أربع حقاق أو خمس بنات لبون، أي السنين وجدت أخذت۔ وفي سائمة الغنم في كل أربعين شاة شاة إلى عشرين ومائة۔ فإن زادت واحدة ففيها شاتان إلى مائتين۔ فإذا زادت على المائتين ففيها ثلاث إلى ثلاثمائة۔ فإن كانت الغنم أكثر من ذلك ففي كل مائة شاة شاة، ليس فيها شيء حتى تبلغ المائة۔ ولا يفرق بين مجتمع ولا يجمع بين متفرق مخافة الصدقة۔ وما كان من خليطين فإنهما يتراجعان بالسوية۔ ولا يؤخذ في الصدقة هرمة ولا ذات عوار من الغنم ولا تيس الغنم إلا أن يشاء المصدق۔ Tani vjen kapitulli mbi zekatin. Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: Te devetë, zekati fillon nga pesë deve. Te delet, ai fillon nga dyzet krerë. Kjo nuk do të thotë që për pesë deve jepet një deve. Sot do të shpjegojmë detajet rreth kësaj. Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: Për pesë deve jepet një dele, për dhjetë deve dy, për pesëmbëdhjetë deve tri dhe për njëzet deve katër dele. Pra, nuk jepet asnjë deve; jepen gjithmonë dele, një për pesë deve, dy për dhjetë. Deri në këtë numër jepen dele. Nga 25 deri në 35 deve jepet një deve femër në vitin e dytë të jetës. Kjo do të thotë, nëse numri bëhet më i madh, pas kësaj jepet një deve. Kush ka 25 deri në 35 deve, jep si zekat një deve femër në vitin e dytë të jetës. Nëse është një më shumë se 35, deri në arritjen e 45 jepet një deve femër në vitin e tretë të jetës. Pra, kalohet nga devetë më të vogla tek ato më të mëdha, dhe kjo vazhdon kështu deri në 45 deve. Deri në 45 jepet një deve femër. Nëse është një më shumë se 45, deri në 60 jepet një deve femër në vitin e katërt të jetës. Devetë bëhen më të vlefshme sa më shumë vjetërohen. Prandaj zekati i tyre është rregulluar kështu. Kjo vlen deri në 60, pra një deve femër në vitin e katërt të jetës. Nëse është një më shumë se 60, deri në 75 vlen e njëjta gjë; jepet një deve femër në vitin e pestë të jetës. Nëse është një më shumë se 75, deri në 90 jepen dy deve femra në vitin e tretë të jetës. Kjo është sasia deri në 90. Nëse është një më shumë se 90, deri në 120 jepen dy deve femra në vitin e katërt të jetës. Nëse ka edhe më shumë deve, për çdo 50 deve jepet një deve femër në vitin e katërt të jetës dhe për çdo 40 deve jepet një deve femër në vitin e tretë të jetës. Për 121 deri në 129 deve jepen tri deve femra në vitin e tretë të jetës. Për 130 deri në 139 deve jepen dy deve femra në vitin e tretë të jetës dhe një deve femër në vitin e katërt të jetës; pra, janë përsëri tri, por me mosha të ndryshme. Për 140 deri në 149 deve jepen dy deve femra në vitin e katërt të jetës dhe një deve femër në vitin e tretë të jetës. Për 150 deri në 159 deve jepen tri deve femra në vitin e katërt të jetës. Për 160 deri në 169 deve jepen katër deve femra në vitin e tretë të jetës. Për 170 deri në 179 deve jepen tri deve femra në vitin e tretë të jetës dhe një deve femër në vitin e katërt të jetës. Për 180 deri në 189 deve jepen dy deve femra në vitin e katërt të jetës dhe dy deve femra në vitin e tretë të jetës. Për 190 deri në 199 deve jepen tri deve femra në vitin e katërt të jetës dhe një deve femër në vitin e tretë të jetës. Për 200 deve jepen katër deve femra në vitin e katërt të jetës ose pesë deve femra në vitin e tretë të jetës. Në varësi të asaj që gjendet nga të dyja, atë e merr, thotë Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. Këto janë hollësitë e Islamit. Ne këtu vërtet nuk kemi deve, as pronë të tillë. As trevjeçare e as pesëvjeçare. Por këto fjalë të bekuara të Profetit, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, tregojnë se sa i saktë është Islami; me dy vjeç këtë, me tre vjeç atë... Pra, këto janë gjëra shumë të rëndësishme. Allahu na mundësoftë ta japim zekatin tonë plotësisht. Te delet që kullosin në kullotë, nga 40 deri në 120 jepet një dele, nëse ka qoftë edhe një më shumë se 120 deri në 200 jepen dy dele, dhe nëse ka qoftë edhe një më shumë se 200 deri në 300 jepen tri dele. Nëse ka më shumë dele, për çdo njëqind dele shtesë jepet një dele si zekat; përpara se të arrihen njëqind, nuk ka zekat për to. Këto janë çështje të zekatit, sigurisht që duhet pyetur dikush që i njeh mirë ato. Ky urdhër i Profetit, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, vlen për kafshët e kullotës, pra ato që nuk ushqehen në stallë. Zekati i tyre trajtohet ndryshe, Allahu e di më së miri. Normalisht është një e dyzeta, meqë shumica e njerëzve i ushqejnë kafshët e tyre në shtëpi. Për kafshët që kullosin në kullotë nuk ka zekat përderisa nuk arrihet numri njëqind, thotë Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. Nuk lejohet të ndahet një tufë e bashkuar ose të bashkohen tufat e ndara nga frika e rritjes apo e zvogëlimit të zekatit. Zekati që merret nga pasuria e përbashkët e dy personave ndahet në mënyrë të barabartë (në përpjesëtim me pjesët e tyre) midis tyre. Gjatë marrjes së zekatit nuk lejohet të merren kafshë të vjetra, me të meta ose për mbarështim. Vetëm nëse mbledhësi i zekatit e dëshiron këtë, ai mund ta pranojë, dhe pronarët e japin zekatin e tyre në përputhje me rrethanat. Sidoqoftë, duhet të pyetet për çështjet e zekatit. Edhe pse sot shumë pak njerëz kanë dele ose dhi, përsëri mund të krijohet një ide për to. Këtu ka një udhëzim; asokohe sigurisht që nuk kishte mashtrime, por njerëzit e sotëm bëjnë diçka si 'hile juridike' (Hile). Dikush e përzien pasurinë e tij me atë të të tjerëve, i shton pasurisë së tij pasuri të huaj, pastaj e ndan atë përsëri. Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, tregon se nuk lejohet të bëhet kjo. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: قد عفوت عن الخيل والرقيق، فهاتوا صدقة الرقة من كل أربعين درهما درهم، وليس في تسعين ومائة شيء، فإذا بلغت مائتين ففيها خمسة دراهم، فما زاد فعلى حساب ذلك۔ وفي الغنم في كل أربعين شاة شاة، فإن لم تكن إلا تسع وثلاثين فليس عليك فيها شيء۔ وفي البقر في كل ثلاثين تبيع، وفي الأربعين مسنة، وليس في العوامل شيء۔ وفي خمس وعشرين من الإبل خمسة من الإبل، فإذا زادت واحدة ففيها ابنة مخاض، فإن لم تكن ابنة مخاض فابن لبون ذكر إلى خمسين۔ وإلى خمس وثلاثين، فإذا زادت واحدة ففيها بنت لبون إلى خمس وأربعين۔ فإذا زادت واحدة ففيها حقة طروقة الجمل إلى ستين۔ فإذا كانت إحدى وتسعين ففيهما حقتان طروقتا الجمل إلى عشرين ومائة۔ فإن كانت الإبل أكثر من ذلك ففي كل خمسين حقة، ولا يفرق بين مجتمع ولا يجمع بين متفرق خشية الصدقة۔ ولا يؤخذ في الصدقة هرمة ولا ذات عوار ولا تيس إلا أن يشاء المصدق۔ وفي النبات ما سقته الأنهار أو سقت السماء العشر، وما سقي بالغرب ففيه نصف العشر۔ Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, e shpjegon përsëri çështjen e zekatit: Unë ju kam liruar nga zekati për kuajt dhe skllevërit. Kjo do të thotë, kushdo që ka kuaj ose skllevër është i përjashtuar nga zekati për ta, prej tyre nuk kërkohet zekat, thotë Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. Megjithatë, jepeni zekatin për argjendin, konkretisht një derhem për çdo dyzet derhemë. Për njëqind e nëntëdhjetë derhemë nuk ka zekat. Përderisa nuk kalohet njëqind e nëntëdhjetë, nuk ka zekat; ky është nisabi (sasia minimale). Megjithatë, nëse arrin në dyqind derhemë, jepen pesë derhemë. Përtej dyqind derhemëve, zekati llogaritet sipas këtij raporti. Nga dyqind e lart, përqindja për paratë është e fiksuar, ndërsa te kafshët ka luhatje. Te delet që mbahen në kullotë, jepet një dele për çdo dyzet dele, deri në njëqind e njëzet dele. Nëse ke tridhjetë e nëntë dele, nuk duhet të japësh asgjë; nëse nuk arrihet numri dyzet, pra është tridhjetë e nëntë, zekati nuk është i detyrueshëm. Te gjedhët, për çdo tridhjetë gjedhë jepet një "tabi", pra një viç njëvjeçar. Për çdo dyzet gjedhë jepet një "musinna", pra një gjedh femër dyvjeçare. Për të parën jepet një viç njëvjeçar, për të dytën një gjedh dyvjeçar. Për devetë e punës, që përdoren për ujitje ose bujqësi, nuk jepet asgjë. Kjo do të thotë, për devetë jokomerciale që përdoren në mullinj uji ose në fusha për bujqësi nuk ka zekat, thotë Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. Për 25 deve jepen pesë dele. Nëse është një më shumë se 25, deri në 35 jepet një deve femër në vitin e dytë të jetës. Nëse nuk ka deve femër në vitin e dytë të jetës, jepet një deve mashkull në vitin e tretë të jetës. Nëse është një më shumë se 35, deri në 45 jepet një deve femër në vitin e tretë të jetës. Nëse është një më shumë se 45, deri në 60 jepet një deve femër në vitin e katërt të jetës, e cila është e aftë për mbarështim. Nga 91 deri në 120 jepen dy deve femra në vitin e katërt të jetës, të cilat janë të afta për mbarështim. Nëse ka më shumë deve, për çdo pesëdhjetë deve jepet një deve femër në vitin e katërt të jetës. Nga ky numër e lart, llogaritja ndjek një rend të caktuar. Nuk lejohet të ndahen tufat e bashkuara ose të bashkohen të ndarat nga frika e rritjes apo uljes së zekatit. Pra, nuk lejohet të shmanget zekati përmes mashtrimit duke thënë: "Gjysma më përket mua, gjysma ty", thotë Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. Për zekat nuk merren kafshët e vjetra, të sëmura apo ato që mbahen për mbarështim. Një kafshë që është lënë mënjanë për mbarështim, mbledhësi i zekatit nuk guxon ta marrë si zekat, thotë Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. Megjithatë, nëse pronari dëshiron ta japë atë me vullnetin e tij të lirë, mbledhësi i zekatit mund ta pranojë kafshën e mbarështimit. Sa i përket zekatit mbi bimët, pra të korrat: Për të vjelat që ujiten nga lumenjtë ose shiu, jepet "ushri", pra një e dhjeta. Njeriu mbjell; ka një përrua ose lumë në kopsht dhe ujit me të, ose bie shi. Nuk paguhet për ujin, nuk ka motor dhe as pus, ujitet vetë. Në këtë rast, një e dhjeta e të korrave është zekati. Për të vjelat që ujiten me kova (ose makineri), jepet gjysma e ushrit. Pra, nëse dikush ujit me motor, nga një pus ose me kova, pjesa është sa gjysma e një të dhjetës, pra një e njëzeta. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم عفوت لكم عن صدقة الجبهة والكسعة والنخة۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Unë ju kam liruar nga dhënia e zekatit për kafshët e punës si kuajt dhe gomarët." Për kafshët si kuajt dhe gomarët nuk ka zekat. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: العنبر ليس بركاز بل هو لمن وجده۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Ambra nuk konsiderohet si pasuri nëntokësore (Rikaz), nga e cila kërkohet një e pesta si zekat; përkundrazi, i përket atij që e gjen." Ajo që ne e quajmë ambra, vjen nga balena. Kushdo që e gjen atë në det ose diku tjetër, i përket atij. Ajo nuk vlerësohet si Rikaz, pra si thesar; për të nuk ka zekat. Pra, nuk mblidhet asnjë taksë prej një të pestës; por nëse e shet atë më vonë, ai paguan zekat për ato para. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس على المسلم في عبده ولا فرسه صدقة۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Një mysliman nuk ka nevojë të paguajë zekat as për skllavin e tij, as për kalin e tij." Për ta nuk jepet zekat. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس على المؤمن زكاة في كرمه ولا في زرعه إذا كان أقل من خمسة أوسق۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Nëse një mysliman ka më pak se pesë vesak, pra më pak se pesë ngarkesa deveje me të vjelura, ai nuk ka nevojë të paguajë zekat as për vreshtin e tij dhe as për të korrat e tij." Edhe kjo ka një kufi; është përcaktuar se sa duhet dhënë nga çdo gjë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس على مستفاد مال زكاة حتى يحول عليه الحول۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Për një pasuri nuk ka zekat, derisa të ketë kaluar një vit mbi të." قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس في الإبل العوامل صدقة۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Për devetë e punës nuk ka zekat." Kjo do të thotë, për devetë me të cilat mbartni ngarkesa ose që i përdorni për punë të përditshme, nuk ka zekat. Megjithatë, nëse ato rriten për tregti ose për mbarështim (mbajtje në kullota), për to ka zekat. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس في الأوقاص شيء۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Për sasitë e ndërmjetme (Eukas) nuk ka zekat." Me sasi të ndërmjetme ai ka parasysh: Për pasurinë që gjendet midis dy kufijve të zekatit, pra për të cilën nuk ka kaluar ende një vit, nuk kërkohet zekat shtesë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس في الحلي زكاة۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Për stolitë nuk ka zekat." قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس في الخيل والرقيق زكاة، إلا زكاة الفطر في الرقيق۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Përveç zekatit të fitrit (Zekat al-Fitr) për skllevërit, nuk ka zekat tjetër për kuajt dhe skllevërit." Për një skllav jepet vetëm zekati i fitrit, ndërsa një zekat tjetër nuk është i nevojshëm.

قُلۡ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحۡيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ (6:162) لَا شَرِيكَ لَهُۥۖ وَبِذَٰلِكَ أُمِرۡتُ وَأَنَا۠ أَوَّلُ ٱلۡمُسۡلِمِينَ (6:163) Kuptimin e gjithë jetës sonë e tregon pikërisht ky ajet. Në fakt, e tregojnë të gjitha ajetet: Jeta jonë dhe vdekja jonë janë për kënaqësinë e Allahut. Njeriu duhet ta drejtojë jetën e tij në përputhje me këtë. Sepse njeriu nuk u krijua për këtë botë. Allahu dëshiron që njerëzit t'i shërbejnë Atij si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër, për hir të kënaqësisë së Tij. Shumica e njerëzve janë të hutuar dhe përpiqen me mendimin: "Pse u krijova, pse jam në këtë botë? Duhet të arrij diçka për të shpëtuar jetën time." Ndërkohë, e vetmja gjë që do ta shpëtojë me të vërtetë njeriun është të qenit në rrugën e Allahut. Kjo do të thotë të jetosh ashtu siç dëshiron Allahu. Dhe çfarë është ajo që dëshiron Allahu? Të kryesh adhurimet e detyrueshme – namazin, agjërimin, zeqatin dhe haxhin. Si do ta bësh këtë? Do ta bësh çdo ditë. Deri kur? Deri në vdekjen tënde. Pas vdekjes, në botën tjetër, gjithsesi nuk ka më namaz, as agjërim, as zeqat apo adhurime të tjera. Këto adhurime do t'i kryesh për sa kohë që je në këtë botë. Por si duhet të kryhen këto adhurime? Duhet t'i bësh ato një rutinë të rregullt. Do ta falësh namazin tënd pesë herë në ditë. Në ditët e sotme, disa njerëz, me besimin se po i afrojnë njerëzit me fenë, japin këshilla që në fakt i largojnë ata prej saj. Ata thonë: "Duhet ta falësh namazin tënd me përulësi të plotë, hushú, nuk duhet ta kthesh atë thjesht në një rutinë." Por si mund të jetë e mundur kjo, pa e bërë atë një zakon të vazhdueshëm? Sigurisht që do të kthehet në një refleks automatik. Do të falesh pesë herë në ditë; natyrisht që do ta bësh rutinë, në mënyrë që të mos e humbasësh namazin. Në mënyrë që të të rëndojë dhe të të bëjë të shqetësuar nëse e humbet, dhe të gjesh sërish paqe vetëm kur ta falësh atë namaz. Kjo do të thotë që nuk duhet të devijosh nga rruga e drejtë. Mësohu me këtë rregull dhe fali pesë namazet ditore çdo ditë. Vazhdo të falesh gjatë gjithë jetës tënde. E njëjta gjë vlen edhe për agjërimin. Është një thënie shumë e bukur e Sejjidina Aliut (kerremAllahu vexhheh): "Kalimatu haqqin urida bihal-batil." Kjo do të thotë se shprehja në vetvete është e vërtetë, por përmes saj synohet një qëllim i gabuar. Mos u mashtro nga kjo. Ata thonë: "Nuk falet njeriu me nxitim dhe pakujdesi, kështu namazi nuk është i vlefshëm." Ata u bëjnë presion njerëzve duke thënë: "Nëse pesë namazet nuk falen me përulësi të thellë, hushú, ato nuk do të pranohen." Sikur të ishe ti ai që kërkon llogari për namazin! Allahu, i Lartësuari dhe i Plotfuqishmi, thotë: "Mos e vështirësoni, faleni namazin tuaj." Ai thotë: "Falni pesë namazet tuaja të detyrueshme, jepni zeqatin tuaj dhe agjëroni." Kohët e adhurimeve janë të përcaktuara; nuk ka asnjë arsye për t'i shtrënguar kaq shumë njerëzit. Profeti ynë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, u tha sahabëve në kohën e tij: "Nëse nuk e bëni njëqind për qind atë që është urdhëruar, adhurimet tuaja nuk do të pranohen." Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha se adhurimet duhet të përmbushen pa të meta, njëqind për qind. Por ai gjithashtu tha: "Nëse njerëzit e kohës së fundit bëjnë qoftë edhe një për qind të asaj që është urdhëruar, adhurimet e tyre do të pranohen." Në ditët e sotme ka shumë imamë, haxhilerë e të ngjashëm, të cilët besojnë se po bëjnë mirë, por nuk e dinë se çfarë po thonë apo po bëjnë, dhe kështu i largojnë njerëzit nga feja. Ata rrinë në xhami, vëzhgojnë se si falen njerëzit dhe i kritikojnë. Pas kësaj, personi e duron këtë një ose dy herë, por më pas ai ndalon së ardhuri në xhami dhe herën e tretë as nuk falet më në shtëpi. Me këtë lloj ndërhyrjeje, ata shkaktojnë një dëm të madh! Fale ti namazin tënd, Allahu do ta pranojë atë. Njerëzit tashmë kanë më shumë se ç'duhet për të luftuar me vesveset dhe dyshimet. Përmes kritikave të tilla, ata vetëm sa e bëjnë situatën e tyre edhe më të keqe. Allahu i pranoftë adhurimet e të gjithë neve. Mos kini frikë; për sa kohë që e falim namazin dhe qëllimi ynë është kënaqësia e Allahut, inshaAllah, siç përmendet në ajet, jeta jonë, vdekja jonë dhe të gjitha veprat tona do të jenë për kënaqësinë e Allahut.

Profeti ynë, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, tha me këtë kuptim: "Më e mira në të gjitha gjërat është rruga e mesme." Me këtë, Profeti ynë, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, nënkuptonte se është më mirë të mos biem në ekstrem në asnjë gjë. "Të zgjedhësh rrugën e mesme në të gjitha gjërat, është gjëja më e mirë", kështu tha Profeti ynë, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. "Mos i lëshoni frerët as shumë të lirë, e as mos i tërhiqni shumë të shtrënguar", tha ai. Kjo vlen për çdo fushë të jetës: qoftë në adhurim, në marrëdhëniet me njerëzit e tjerë, me familjen apo me fëmijët – kjo është mënyra më e mirë për t'u sjellë. Në ditët e sotme, njerëzit shpesh janë ose shumë të rreptë, ose shumë tolerues. E tillë është natyra njerëzore: sa më shumë liri t'i japësh dikujt, aq më shumë kërkon ai – kjo nuk ka fund. Pra, që të mund të vlerësohet vlera e gjërave, duhet të ketë kufij. Megjithatë, kjo nuk duhet të bëhet me ashpërsi, por në një mënyrë të butë dhe të kujdesshme. Këtë mënyrë sjelljeje njeriu duhet ta mësojë. Në ditët e sotme kjo quhet "diplomaci". Si funksionon kjo? Njeriu e arrin qëllimin e tij krejtësisht pa detyrim: personi tjetër bën atë që ti dëshiron, por beson se po e bën me nismën e tij. Në të vërtetë, ti vetëm i ke përcjellë personit në mënyrë delikate se si duhet të sillet, ose ke krijuar kushtet e duhura. Pikërisht kështu duhet të jetë edhe në familje, mes vëllezërve e motrave dhe në marrëdhëniet me njerëzit e tjerë. Nëse vazhdimisht u qaseni të tjerëve me ashpërsi, askush nuk do t'ju pranojë. Edhe nëse në momentin e parë ata heshtin, në mundësinë tjetër do të dalin kundër jush dhe i gjithë mundi juaj do të jetë i kotë. Prandaj, marrëdhëniet me familjen tuaj dhe me fëmijët janë jashtëzakonisht të rëndësishme. Shpesh vëllezërit vijnë tek unë dhe ankohen: "Djali ose vajza ime është tani 14 ose 15 vjeç dhe është jashtëzakonisht rebel dhe kokëfortë." Kjo është urtësia e Allahut: në këtë moshë ata hyjnë në pubertet dhe trupi i tyre ndryshon. Ata po kalojnë tranzicionin nga fëmijëria në rini. Në të kaluarën, në moshën 15-vjeçare ata tashmë ishin burra dhe gra të rritur dhe mbanin familje – sot nuk është më kështu. Por nga ana fizike, ata vazhdojnë të kalojnë të njëjtin zhvillim. Me urtësinë e Allahut, me arritjen e pubertetit njeriu kalon një ndryshim të jashtëzakonshëm. Prandaj, në këtë fazë duhet të veprojmë me shumë kujdes. Disa prindër e shikojnë fëmijën e tyre dhe kapen nga paniku: "Çfarë ka ndodhur? A është i pushtuar? A i ka hyrë ndonjë xhin fëmijës?" Në fakt, nuk ka ndodhur absolutisht asgjë e jashtëzakonshme; thjesht po ndryshon trupi, ashtu siç e ka paracaktuar Allahu në Urtësinë e Tij. Ata e lënë fëmijërinë pas dhe bëhen gra e burra të rinj. Njeriu duhet ta shoqërojë mirë këtë proces dhe të sillet siç duhet me ta. Këtë e mëson dalëngadalë. Nuk duhet të jeni as shumë të rreptë, e as t'i lini plotësisht në dorë të vetes. Ju duhet t'i drejtoni ata me shumë takt dhe t'i ndihmoni që ta kalojnë mirë këtë fazë. Allahu u dhëntë atyre një jetë të gjatë dhe të bekuar. Sepse fëmijët tanë janë gjëja më e rëndësishme; ata janë thesari më i vyer për njerëzimin dhe për Islamin. Nuk duhet të lejojmë që ata të shkojnë dëm. Allahu na ruajtë nga kjo. Profeti ynë, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, ishte gjithmonë i mëshirshëm. Dhe po ashtu, shokët e tij ishin plot mëshirë. Ai na ka mësuar të jemi të mëshirshëm dhe si të sillemi me njerëzit e tjerë – këtë duhet ta marrim për zemër edhe ne. Allahu na ndihmoftë dhe i mbrojtë fëmijët tanë. Ai i ruajtë fëmijët e të gjithë myslimanëve dhe u dhëntë udhëzim edhe të gjithë njerëzve të tjerë, inshaAllah.

شَهۡرُ رَمَضَانَ ٱلَّذِيٓ أُنزِلَ فِيهِ ٱلۡقُرۡءَانُ هُدٗى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَٰتٖ مِّنَ ٱلۡهُدَىٰ وَٱلۡفُرۡقَانِۚ (2:185) Muaji i bekuar i Ramazanit është një muaj që Allahu e do. Vlera e tij është me të vërtetë e madhe; shpërblimi për adhurimet e kryera është i pamasë te Allahu. Vërtet i pamasë. Prandaj, njeriu duhet të bëjë mirësi dhe të kryejë adhurime sa më shumë që të mundet. Dhe edhe nëse nuk jeni në gjendje ta bëni këtë, të paktën duhet të keni këtë nijet: "Synoj ta kaloj të gjithë Ramazanin në atë mënyrë që e kënaq Allahun, Azze ue Xhel." Gabimet tona janë të shumta. Le të bëjmë atë që është në fuqinë tonë, dhe Allahu na shpërbleftë sipas nijetit tonë. Sepse kjo është gjëja më e rëndësishme. Disa njerëz kryejnë shumë adhurime, disa të tjerë më pak. Gjëja më e rëndësishme në këtë është të fitohet kënaqësia e Allahut, Azze ue Xhel. Nëse në çdo gjë që bën e ke nijetin të fitosh kënaqësinë e Allahut, falë këtij nijeti do të shpërblehesh plotësisht prej Tij - edhe nëse vepra jote ishte e vogël. Allahu, Azze ue Xhel, është Ekremul-Ekremin, Më Bujari i të bujarëve; Ai i fal gabimet e vogla. Megjithatë, ka disa pika të cilave njeriu duhet t'u kushtojë patjetër vëmendje. Ka njerëz që i ngatërrojnë të tjerët me pyetje si: "Kur duhet të fillojë agjërimi dhe kur duhet të çelet ai?" Madje kemi dëgjuar edhe për njerëz që pretendojnë: "Lejohet të hahet derisa të lindë dielli." Ata shkaktojnë konfuzion me deklarata si: "Koha e imsakut është në këtë apo atë kohë." Prandaj, duhet pasur kujdes për këtë çështje. Pas hyrjes së kohës së imsakut, absolutisht nuk guxon të hahet asgjë më shumë. Ata pretendojnë se mund të hahet deri në lindjen e diellit, dhe madje shtiren si dijetarë. Por ata nuk janë të tillë; ata janë të paditur. Nuk ka absolutisht asnjë arsye për ta rrezikuar apo për ta shkatërruar agjërimin e një muaji të tërë Ramazani për shkak të pesë ose dhjetë minutave. Urdhri i Allahut, Azze ue Xhel, është i qartë: Ne duhet t'i përmbahemi rrugës dhe kufijve që Ai ka caktuar. Kjo është pika vendimtare. Mangësitë në adhurimet e tjera mund të kompensohen përmes nijetit të saktë, por me këto kohë njeriu duhet të jetë shumë i saktë. Koha e syfyrit, pra Imsaku, normalisht zgjat deri në ezan. Pas kësaj nuk guxon të hahet më. Megjithatë, për të qenë të sigurt, është më mirë të ndaloni së ngrëni dhe së piri 5 deri në 15 minuta para ezanit. Kështu e mbron agjërimin tënd dhe sigurohesh plotësisht. Në të kaluarën kishte të ashtuquajtur "Muvakitë", të cilët caktonin kohët. Një muvakit është dikush që llogarit dhe vendos saktë kohët e namazit. Ata llogaritnin kur mbaronte syfyri dhe kur hynte imsaku. Imsak domethënë që nga ai moment duhet ndërprerë ngrënia dhe pirja. Të gjitha kohët e namazit – qoftë për sabahun, drekën apo ikindinë – llogariteshin nga muvakitët. Sot ky profesion pothuajse nuk ekziston më, por në vend të tij tani kemi kalendarët tanë. Kohët bazohen në të. Sigurisht që do të ishte më mirë të kishim një muvakit të vërtetë, por meqenëse kjo nuk është më e zakonshme në ditët e sotme, inshallah do të orientohemi nga kalendari. Por siç e thashë: Kush dëshiron të ketë ndërgjegjen e qetë, për siguri duhet ta bëjë nijetin për agjërim 5 deri në 10 minuta më parë dhe të mos hajë më asgjë. Nuk humbet asgjë nëse, për hir të Allahut, e ndërpret ngrënien pesë minuta më herët. Njeriu duhet vërtet t'i kushtojë vëmendje kësaj. Përndryshe, vlen ajo që tashmë u tha: Për sa kohë që dikush u përmbahet kohëve, adhurimet e kryera do të pranohen. Ato do të pranohen si adhurime të vlefshme, dhe ti do të fitosh kënaqësinë e Allahut. Allahu ka caktuar një afat dhe një kohë të caktuar për çdo gjë. Ka një kohë për Ramazanin dhe një kohë për festën; po ashtu ka një kohë për namazin e sabahut dhe atë të drekës. Namazi i sabahut, për shembull, nuk mund të falet para se të ketë hyrë koha e tij. E njëjta gjë vlen edhe për namazin e drekës: Nuk mund ta falësh para kohës së caktuar për të. Për namazin e ikindisë (Asr) është pak më fleksibile. Këtu kemi kohët e Asr-i Euel dhe Asr-i Thani, kështu që mund të falet pak më herët ose më vonë. Koha e namazit të akshamit, nga ana tjetër, është rreptësisht e caktuar; edhe atë nuk mund ta falësh para kohe. Për namazin e jacisë korniza kohore është sërish pak më e gjerë. Mund të falet më herët ose më vonë, për sa kohë që mbetet brenda intervalit të caktuar kohor. Megjithatë, si rregull i përgjithshëm, njeriu duhet t'u përmbahet saktësisht kohëve të namazit dhe të ketë kujdes për to. Por veçanërisht e rëndësishme është që të kihet shumë kujdes me kohët e iftarit dhe të syfyrit. Allahu e pranoftë. Allahu i pranoftë adhurimet tona. Nëse ka njerëz që nga mosdija kanë rënë pre e deklaratave të tilla të gabuara, ata duhet të kërkojnë falje. Allahu i faltë, inshallah.