Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: صدقة ذي الرحم على ذي الرحم صدقة وصلة۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: Sadakaja për një të afërm është edhe sadaka, edhe ruajtje e lidhjeve farefisnore (Sila-i Rahim). Kjo do të thotë: Ruajtja e lidhjeve farefisnore është gjëja më e rëndësishme për begatinë. Prandaj, shpërblimi për një sadaka dhënë të afërmve shumëfishohet. Në këtë mënyrë, njeriu merr shpërblimin si për sadakanë, ashtu edhe për ruajtjen e lidhjeve farefisnore. Kësisoj, njeriu merr shpërblim të dyfishtë. Nëse ndonjëherë nuk mund ta vizitoni dikë dhe në vend të kësaj i dërgoni një sadaka, kjo nuk vlen vetëm si bamirësi, por edhe sikur ta kishit vizituar atë. Kështu, lidhja familjare nuk shkëputet. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: الصدقة على المسكين صدقة، وهي على ذي الرحم اثنتان: صدقة وصلة۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: T'i japësh një të nevojshmit – pra një të varfri – një sadaka, llogaritet si një sadaka e thjeshtë. Për këtë, njeriu merr shpërblimin e një bamirësie. Por, nëse i jepet sadaka një të afërmi, kjo llogaritet dyfish: Një herë si bamirësi dhe një herë si ruajtje e lidhjeve farefisnore. Nëse i jepet vetëm një të varfri, llogaritet si një sadaka. Por nëse i jepet një të afërmi të varfër, njeriu merr shpërblimin për të dyja – sadakanë dhe ruajtjen e lidhjeve farefisnore. Ruajtja e lidhjeve farefisnore është më e rëndësishme se një sadaka e zakonshme. Ajo sjell begati dhe është një rrugë drejt besimit si dhe drejt çdo të mire. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: كل معروف صدقة، وما أنفق المسلم من نفقة على نفسه وأهله كتب له بها صدقة، وما وقى به المرء المسلم عرضه كتب له به صدقة، وكل نفقة أنفقها المسلم فعلى الله خلفها، والله ضامن إلا نفقة في بنيان أو معصية۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: Çdo vepër e mirë është sadaka. Kjo do të thotë, çdo vepër e mirë që bëni, llogaritet si sadaka. Të ndihmosh dikë, të heqësh një gur nga rruga ose të mbështesësh njerëzit – të gjitha këto vlejnë si sadaka. Nuk ka pse të bëhet medoemos me para. Përderisa bëhet me qëllimin e një sadakaje, gjithçka llogaritet si sadaka. Kur një mysliman shpenzon për veten dhe familjen e tij, kjo i llogaritet si sadaka. Kjo do të thotë që shpenzimet për veten dhe familjen vlejnë gjithashtu si sadaka. Edhe paratë që dikush shpenzon për të mbrojtur nderin e tij, janë sadaka. Pra, nëse dikush shpenzon para për të ruajtur nderin dhe dinjitetin e tij, edhe kjo llogaritet si sadaka. Shpërblimi për sadakanë që jep një mysliman, i takon Allahut. Pra, vetë Allahu e jep shpërblimin për këtë sadaka të dhënë. Të gjitha shpenzimet janë nën mbrojtjen e Allahut – përveç atyre që bëhen për ndërtimin e ndërtesave ose për gjynahe. Ngritja e një ndërtese është një nevojë bazë, prandaj nuk llogaritet drejtpërdrejt si sadaka. Paratë që shpenzohen për gjynahe, gjithashtu nuk llogariten si sadaka. Nëse dikush shpenzon para për të bërë gjynahe, për të bërë keq ose për të financuar diçka të ndaluar, atëherë kjo nuk është sadaka. Megjithatë, çdo shpenzim tjetër i ligjshëm është sadaka. Dhe këto janë nën garancinë e Allahut të Lartësuar. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ما أعطى الرجل امرأته فهو صدقة۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: Çdo shpenzim që një person bën për bashkëshortin e tij, është sadaka. Shpenzimet për shtëpinë tuaj nuk shkojnë dëm; ato llogariten si sadaka. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ما أنفق الرجل في بيته وأهله وولده وخدمه فهو له صدقة۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: Ajo çfarë një person shpenzon për shtëpinë, familjen, fëmijët dhe shërbëtorët e tij, për të secila është sadaka. Pra, për një mysliman asnjë nga shpenzimet e tij nuk humbet. Allahu i Lartësuar do të japë shpërblim për të gjitha këto. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ما على أحدكم إذا أراد أن يتصدق بصدقة تطوعاً أن يجعلها عن والديه إذا كانا مسلمين، فيكون لوالديه أجرها وله مثل أجورهما من غير أن ينتقص من أجورهما شيئاً۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: Nëse ndonjëri prej jush dëshiron të japë një sadaka vullnetare në rrugën e Allahut dhe prindërit e tij janë myslimanë, le ta japë atë në emër të tyre. Nëse ata tashmë kanë ndërruar jetë, le ta japë atë si sadaka për ta. Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) na këshillon që në çdo sadaka të përfshijmë gjithmonë edhe prindërit në qëllimin tonë. Kështu shpërblimi i sadakasë u shkon prindërve dhe në të njëjtën kohë njeriu merr vetë të njëjtin shpërblim, pa iu pakësuar aspak shpërblimi i prindërve. Pra, nëse njeriu dhuron me këtë qëllim, ata marrin të njëjtin shpërblim. Dhe nga shpërblimi i vet asgjë nuk i hiqet. Prandaj, mbajeni këtë rregull gjithmonë në mendje. Nëse njeriu ua kushton të gjitha veprat e tij të mira, lutjet dhe adhurimet edhe prindërve e paraardhësve të tij, shpërblimi i arrin të gjithë ata. I njëjti shpërblim dhe begati të regjistrohet edhe ty në masë të plotë. Nuk të merret asgjë. Pra, shpërblimi nuk ndahet për t'u bërë më i vogël, dhe ty nuk të hiqet asgjë nga shpërblimi yt. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: نفقة الرجل على أهله صدقة۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: Shpenzimet e një personi për familjen e tij janë sadaka. Kjo do të thotë se të gjitha shpenzimet për ushqim, pije, veshje, shpenzime dasme – shkurtimisht gjithë jetesa e familjes – janë sadaka. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: خذي من ماله بالمعروف ما يكفيك ويكفي بنيك۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) i tha njëherë një sahabije: "Merr nga pasuria e burrit tënd, në mënyrë të arsyeshme, aq sa mjafton për ty dhe fëmijët e tu." Pra, Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) e lejoi sahabijen të merrte nga pasuria e burrit të saj atë që ishte e nevojshme për të përmbushur nevojat e tyre. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: إذا أنفقت المرأة من بيت زوجها غير مفسدة كان لها أجرها بما أنفقت، ولزوجها أجره بما كسب، وللخازن مثل ذلك، لا ينتقص بعضهم من أجر بعض شيئاً۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: Nëse një grua jep nga shtëpia e burrit të saj, pa qenë shpërdoruese, atëherë shpërblimi për atë dhurim i takon asaj. Pra, nëse një grua pa shpërdoruar bën shpenzime për nevojat e shtëpisë, për qëllime bamirësie ose për fëmijët e saj, ajo merr për këtë një shpërblim të madh. I njëjti shpërblim i shkruhet edhe burrit të saj. Fakti që burri e merr këtë shpërblim, vjen ngaqë ai e ka fituar këtë pasuri në mënyrë të lejuar (hallall). Meqë burri ka punuar për të fituar pasurinë, ai merr të njëjtin shpërblim kur gruaja e shpenzon atë. Në të njëjtën kohë, edhe për ruajtësin që mban të sigurt pasurinë, ka një shpërblim të ngjashëm. Kjo do të thotë, nëse dikujt i janë besuar para dhe i shpenzon ato për qëllime bamirësie, edhe atij i shkruhet shpërblim. Shpërblimi që merr secili prej tyre nuk e zvogëlon aspak shpërblimin e tjetrit. Kjo do të thotë se secili prej tyre e merr të plotë, të pazvogëluar shpërblimin për atë lëmoshë. Shpërblimi kurrë nuk ndahet ose zvogëlohet; Allahu ua jep këtë shpërblim secilit prej tyre veçmas dhe të plotë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: إذا أنفقت المرأة من بيت زوجها عن غير أمره فلها نصف أجره۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: Nëse një grua jep sadaka nga shtëpia e burrit të saj pa udhëzimin ose lejen e tij, asaj i takon gjysma e shpërblimit të fituar. Kështu, edhe nëse burri nuk jep një leje të shprehur qartë apo nuk di asgjë për të, gruaja merr gjysmën e shpërblimit për atë bamirësi; vepra e saj e mirë nuk humbet. صدق رسول الله فيما قال، أو كما قال۔

Profeti ynë – paqja dhe bekimet qofshin mbi të – tha: Një besimtar as nuk shkakton dëm, as nuk lejon t'i bëhet dëm, dhe ai nuk mundon askënd. Është në natyrën dhe thelbin e besimtarit të bëjë mirë. Të bërit keq nuk i përshtatet karakterit të një besimtari. Një musliman nxitet gjithmonë të bëjë mirë. Ai qëndron larg së keqes dhe nuk i bën dëm askujt. Qoftë njeri, kafshë, pemë apo diçka tjetër – ai nuk i shkakton dëm asgjëje dhe askujt. Ai dëshiron që në çdo gjë të përmbushet vullneti i Allahut. Kjo është ajo që e dallon një besimtar të vërtetë. Kush nuk ka besim, priret nga zilia, smira apo armiqësia të bëjë keq, dhe e ka gjithashtu këtë qëllim. Për këtë arsye, Allahu ka vendosur kufij. Kush i shkel këta kufij, tërheq mbi vete zemërimin e Allahut. Kush tërheq mbi vete zemërimin e Allahut, bëhet një njeri të cilin Allahu nuk e do. Qëllimi ynë i vetëm në Tarikat, rrugën shpirtërore, është të bëhemi një njeri që Allahu dhe Profeti i Tij – paqja dhe bekimet qofshin mbi të – e duan. Dhe kjo arrihet, siç thamë, duke bërë gjithmonë mirë dhe duke mos i bërë dëm askujt. Edhe kjo është një formë adhurimi (Ibadet). Për sa kohë që çdo veprim dhe çdo lëvizje e një besimtari vjen nga përpjekja për të fituar kënaqësinë e Allahut, kjo llogaritet si adhurim dhe shpërblehet. Për çdo hap dhe për çdo frymëmarrje të tij i shënohet një shpërblim. Prandaj, Allahu mos na largoftë kurrë nga e mira. Disa njerëz i kanë kthyer shpinën së mirës dhe në vend të saj i përkushtohen së keqes. Allahu na ruajtë nga njerëz të tillë. Të mos e ndjekim egon tonë dhe të mos i shkelim kufijtë, inshaAllah. Allahu e mbrojtë Umetin e Muhamedit.

Rrethohuni me njerëz të vërtetë. Njerëzit e vërtetë janë bërë shumë të rrallë në kohët e sotme. Të jesh i vërtetë do të thotë të mos gënjesh dhe të mos i mashtrosh të tjerët. Rrethohuni me njerëz të tillë, në mënyrë që Allahu t'ju dojë dhe të zbresë bekimin e Tij mbi ju. Ndonëse Allahu u ka dhënë njerëzve arsye dhe aftësi për të menduar, shumica nuk e përdorin mendjen e tyre. Për gjërat e kësaj bote ata bëjnë gjithçka. Me besimin se do të arrijnë përfitime të kësaj bote, ata përfshihen në çdo marrëzi të mundshme. Por, në të vërtetë, ata nuk fitojnë absolutisht asgjë. Fitimi i vërtetë qëndron në atë që të jesh në shoqërinë e të vërtetëve. Kështu ju fitoni si për këtë botë, ashtu edhe për botën tjetër. Kush është me Allahun, nuk humbet kurrë. Kjo është ajo që duam të përcjellim. Allahu dhuroftë kënaqësinë e Tij – kjo është rruga e mjeshtrave tanë shpirtërorë. Kjo rrugë, e cila shtrihet deri tek Profeti ynë – paqja dhe bekimet qofshin mbi të – është, me lejen e Allahut, rruga e të vërtetëve. Prandaj, të jesh pjesë e një tarikati është një rrugë e lumturisë. Lumturia e vërtetë qëndron në përkatësinë ndaj tarikatit dhe në ndjekjen e mjeshtrave. Sepse kjo rrugë kthehet pandërprerë deri tek Profeti ynë – paqja dhe bekimet qofshin mbi të. Megjithatë, për një xhemat (bashkësi) të zakonshëm gjërat janë ndryshe. Një xhemat arrin vetëm deri në një pikë të caktuar; se çfarë vjen më pas, është e pasigurt. Prandaj, tarikati është rruga e sigurt dhe e besueshme. Ekzistojnë dyzet e një tarikate të vërteta. Dyzet prej tyre kthehen te Sejidina Aliu. E jona, ndërkaq, buron nga mjeshtri ynë Sejidina Ebu Bekri, por gjithashtu çon edhe te Sejidina Aliu. Në këtë mënyrë ajo është po ashtu e lidhur me të. Të gjitha këto janë rrugë të mrekullueshme, por tarikati tek i cili askush nuk mund të kritikojë as gjënë më të vogël apo të gjejë një të metë, është tarikati Nakshibendi. Falënderuar qoftë Allahu, kjo është një mirësi e madhe. Kush e arrin këtë mirësi, fiton dashurinë e Allahut dhe kënaqësinë e Profetit tonë – paqja dhe bekimet qofshin mbi të. Kjo është përpjekja jonë, si për këtë botë, ashtu edhe për botën tjetër. "Ilahi ente maksudi we ridake matlubi." Që do të thotë: O Allah, Ti je qëllimi im, dhe kënaqësia Jote është dëshira ime e vetme. Allahu na e dhëntë të gjithëve këtë dhe na bëftë të qëndrueshëm në këtë rrugë. InshaAllah kjo t'u shërbejë si udhërrëfyes edhe të tjerëve. Edhe ata e përjetofshin këtë bukuri, inshaAllah. Njerëzit nuk duhet të ndjekin pas gjërat e kësaj bote dhe të humbasin kohë me gjëra të kota. Siç u tha: Kush është në rrugën e drejtë, fiton. Ata që besojnë se mund të fitojnë duke ndjekur shejtanin, nuk do të kenë kurrë sukses. Allahu na ruajtë nga kjo. Ai na bëftë të gjithëve të qëndrueshëm. Allahu qoftë i kënaqur me ju. MashaAllah, edhe Murat Efendi është këtu. Shërbimi i tij qoftë jetëgjatë, inshaAllah. Ai mirëpret të ftuarit pa u lodhur dhe u shërben të gjithëve që vijnë dhe shkojnë. Allahu qoftë i kënaqur me të. MashaAllah, të gjithë nxënësit dhe pasardhësit e Kryeshejhut të nderuar Sharafuddin na kanë treguar gjithmonë shumë dashuri. Edhe ne i duam shumë. Allahu u dhëntë një jetë të gjatë. Ai u dhëntë paqe dhe mirëqenie, inshaAllah.

Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, tha: "Halakal musawwifun." Me të vërtetë, ata që i shtyjnë gjërat për më vonë do të shkatërrohen. Sadaka Resulullah, ev kema kal. Ata që thonë: "Këtë do ta bëj, këtë do ta bëj më vonë", janë shkatërruar, thotë Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Kjo do të thotë, nëse keni një detyrë ose një vepër të mirë për të bërë, nuk duhet ta shtyni atë, thotë Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Sepse nëse thoni: "Do ta bëj këtë më vonë", vetëm Allahu e di se çfarë do të ndodhë deri atëherë. Një gjë e tillë me kalimin e kohës kthehet në shprehi. Nëse dikush vazhdimisht thotë: "Do ta bëj këtë tani, do ta bëj më vonë, do të ngrihem më vonë, do të nisem më vonë", kjo thjesht nuk ka fund. Kështu, veprat e mira që në fakt duhej të kryheshin, mbeten prapa dhe të pabëra. Prandaj, sipas fjalëve të bekuara të Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, nuk duhet ta shtyni një detyrë për sa kohë që keni mundësinë për ta kryer atë. Kjo në thelb do të thotë: "Punën e sotme mos e lër për nesër." Sepse është e pasigurt nëse do ta përjetojmë fare ditën e nesërme. Nëse për njeriun bëhet shprehi shtyrja e çdo gjëje, kjo çon në mënyrë të pashmangshme në përtaci. Shejtani (djalli) atëherë e mban atë larg nga detyrimet e tij dhe veprat e mira. Ndërsa ai i pëshpërit njeriut: "Sidoqoftë, ti do ta bësh atë, thjesht bëje më vonë, merru në fillim me gjëra të tjera, je i lodhur, pusho, ke ende kohë mjaftueshëm, mos u nxito", shpesh kalon gjithë jeta pa e kryer asnjëherë detyrën. Njeriu i vë vetes kaq shumë synime, por në fund nuk arrin të bëjë asgjë. Prandaj është më së miri që çdo detyrë në pritje ta kryeni menjëherë, për sa kohë që keni ende fuqinë dhe mendjen e qartë për ta bërë këtë. Qofshin këto çështje të kësaj bote apo të botës tjetër: Njeriu nuk duhet të shtyjë asgjë prej tyre, sapo t'i jepet mundësia. Askush nuk e di se sa kohë jete i ka dhënë Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi (Azze ue Xhel). Ti vërtet thua: "Do ta bëj më vonë, do të vij më vonë", por është e pasigurt nëse do ta përjetosh ditën e nesërme; nuk ke asnjë garanci për këtë. Pra, nëse ke bërë nijet të bësh diçka, atëherë kryeje atë menjëherë. Sigurisht, ndonjëherë njeriu thjesht nuk ka mundësi për këtë, kjo është një çështje tjetër. Por nëse ekziston mundësia, atëherë mos e shty atë gjë. Mos e lër atë për më vonë. Një dijetar i madh – emri i të cilit më ka dalë nga mendja për momentin – u pyet një herë: "Si ke arritur të fitosh kaq shumë dituri?" Ai u përgjigj: "Kam dëgjuar këtë hadith fisnik dhe pas kësaj nuk kam shtyrë kurrë më asgjë për më vonë." Pikërisht përmes kësaj ai u bë një dijetar kaq i madh. Miliona, madje miliarda myslimanë kanë përfituar prej tij. Ai ishte një dijetar vërtet i rëndësishëm, edhe pse emri i tij nuk po më kujtohet për momentin. Ai e përvetësoi këtë hadith fisnik, fitoi dituri dhe njerëzit përfituan prej saj. Allahu na ruajtë edhe ne nga përtacia. Allahu na pengoftë që ta bëjmë shprehi shtyrjen e detyrave tona, inshaAllah. Allahu na dhëntë të gjithëve shëndet e mirëqenie dhe na mundësoftë të bëjmë vepra të mira, inshaAllah.

وَعِبَادُ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلَّذِينَ يَمۡشُونَ عَلَى ٱلۡأَرۡضِ هَوۡنٗا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ ٱلۡجَٰهِلُونَ قَالُواْ سَلَٰمٗا (25:63) Allahu i urdhëron robërit e Tij, të cilët Ai i do dhe i ka udhëzuar në rrugë të drejtë, në këtë Kuran madhështor, që të mos u kushtojnë vëmendje njerëzve të paditur kur ata u drejtohen me fjalë të pakuptimta. "Mos u merrni fare me ta," thotë Allahu. Sepse, pavarësisht se çfarë bëni, qëllimi i tyre nuk është të mësojnë, por thjesht të shkaktojnë dëm. Me fjalët e tyre përpiqen të provokojnë dhe nënçmojnë bashkëbiseduesin, me qëllim që ai t'u kthejë përgjigje... Ata duan thjesht të nisin një sherr, në mënyrë që njerëzit të kthehen kundër njëri-tjetrit. Pikërisht për këtë arsye Allahu thotë: "Mos u përfshini në diskutime me të paditurit." Një i paditur gjithsesi nuk kupton, pavarësisht se sa shumë i shpjegon. Nëse ai do të kuptonte, atëherë situata do të ishte ndryshe. Por i padituri nuk ndjek asnjë logjikë; deklaratat e tij nuk kanë as lidhjen më të vogël me të vërtetën. Ai thjesht kap diçka nga fjalët lart e poshtë dhe pastaj ta paraqet sikur të jetë një ligj i pakundërshtueshëm. Ai të lëshon fyerjet më të rënda dhe të dëshiron vetëm të keqen. Prandaj, mos u merrni me të paditurit. Më e mira është t'i injoroni plotësisht. Sepse ti je mbi këto gjëra. Ti nuk ke pse të biesh në këtë nivel të ulët. Dhe edhe nëse e bën, nuk të sjell absolutisht asnjë dobi. Nëse do të kishte ndonjë dobi rënia në nivelin e tij, atëherë do të ishte në rregull – por as kjo nuk ndodh. Nëse me personin përballë nuk mund të flitet, atëherë thjesht hesht, largohu ose ndërro temë. Është e kotë të diskutosh pafund me njerëz që gjithsesi nuk e pranojnë të vërtetën. Diskutimi vetëm sa zgjatet, dhe në këtë mënyrë ai ngarkon veten me edhe më shumë mëkate. Dhe ty në fund vetëm sa të prish humorin. Pasi Allahu e di më së miri, Ai na e tregon këtë rrugë. Shkurtimisht: Mos u merrni fare me të paditurit. Bota është plot me të paditur të tillë. Dhe në ditët e sotme ata kanë edhe këto pajisje në duar. Falë këtyre pajisjeve, papritur e mbajnë veten për dijetarët më të mëdhenj të botës. Ndërkohë, ata nuk i kushtojnë vëmendje asnjë fjale të vetme të bashkëbiseduesit të tyre. Prandaj, nuk ka asnjë kuptim të mundohesh më kot. Sikur tjetri përballë teje mos të ishte i paditur, ai do të bisedonte me ty në mënyrë të arsyeshme dhe me qetësi. Por, gjithsesi, qëllimi i tij nuk është të mësojë diçka. Ai do vetëm të provokojë dhe të shkaktojë dëm. Prandaj, distanca është përgjigjja më e mirë që mund t'u jepet. Nëse nuk u kthen përgjigje, ata tërbohen, humbasin plotësisht arsyen dhe bëhen vërtet si të tërbuar. Pikërisht për këtë arsye duhet të qëndrosh larg një qeni të tillë të tërbuar. Nëse merresh me të dhe përpiqesh t'i shpjegosh diçka, ai vetëm sa do të të bëjë dëm – dhe kjo nuk të bën mirë. Allahu na ruajtë nga çdo e keqe. Ndonjëherë nuk është aspak e lehtë të heshtësh dhe të përmbahesh. Megjithatë, më e mira është thjesht të heshtësh, të largohesh, të ndërrosh temë dhe të mos përfshihesh fare në të. Sepse të paditur ka kudo; nuk duhet të kërkosh gjatë për të gjetur një të tillë. Ata janë vërtet kudo. Ambienti ynë është plot me të paditur – më shumë sesa do të dëshiroje. Allahu u dhëntë mend, në mënyrë që të vijnë në vete. Allahu na ruajtë edhe ne nga e keqja e egos sonë.

فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبَالِغَةُ "Allahut i takon argumenti bindës." (6:149) "Huxhxhah" (Argumenti) përfaqëson të vërtetën absolute, të pakundërshtueshme dhe përfundimtare. Kjo do të thotë se Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, qëndron mbi çdo gjë, është origjina e çdo qenieje dhe është më i vërtetë se çdo gjë tjetër. Nuk ka të vërtetë më të madhe se Ai. Siç tha dikur poeti arab: "Kullu ma 'ada Allahi batil." Çdo gjë tjetër përveç Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, është e kotë. Përkrah ekzistencës së Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, ekzistenca e çdo gjëje tjetër është e pakuptimtë. Në ditët e sotme ka njerëz që e mbajnë veten për të mençur, por, për ironi, bëhen gjithnjë e më të paditur sa më shumë që lexojnë. Ata e mohojnë Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin. Mohimi i Tij në thelb do të thotë të pretendosh: "Nuk ekziston absolutisht asgjë." Njerëzit dhe çdo gjë tjetër ekzistojnë vetëm sepse Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, i ka sjellë në ekzistencë. Kjo është një gjendje injorance e thellë dhe e errët. Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) e quajti këtë epokë "Koha e Dytë e Injorancës" (Xhahilijet). Injoranca në epokën e parë të Xhahilijetit konsistonte thjesht në mosnjohjen e asgjëje. Megjithatë, njerëzit e asaj kohe ishin në një gjendje më të mirë se ata të sotmit. Ata krijonin idhuj për t'i adhuruar; kishin vërtet nevojën për të besuar, por nuk dinin se në çfarë. Ata adhuronin gjëra që kurrë nuk mund të ishin zota. Njerëzit e sotëm, përkundrazi, bëhen gjithnjë e më të paditur sa më shumë që lexojnë, dhe kështu përfundojnë në një gjendje edhe më të keqe. Ata mohojnë gjithçka dhe, duke bërë kështu, në thelb mohojnë edhe vetë ekzistencën e tyre. Por, mjerisht, e gjithë ajo që ata mbrojnë dhe mësojnë nuk është gjë tjetër veçse një lojë e djallit. Djalli ua tregon këtë rrugë, në mënyrë që ata të bien edhe më poshtë. Djalli kurrë nuk dëshiron diçka të mirë për njeriun. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, e ka cilësuar atë si "Aduwwun Mubin" (një armik të hapur). Djalli është armiku yt, dhe me një armik nuk lidhet miqësi. Edhe nëse ajo që ai të pëshpërit tingëllon mirë, në fund padyshim që do të të dëmtojë. Pikërisht për këtë arsye, ekzistenca e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, është argumenti më i madh, "Huxhxhah" e vërtetë. Nuk ka të vërtetë më të madhe se kjo. Ekzistenca e vërtetë gjendet vetëm tek Allahu... Ndërsa ne jemi thjesht hije. I gjithë universi është një vepër që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, ka krijuar... Çdo gjë u thirr në jetë nga fuqia dhe urtësia e pafundme e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Fuqia dhe urtësia e Tij e tejkalojnë mendjen e njeriut. Sepse mendja njerëzore i ka barrierat dhe kufijtë e saj. Për Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin, përkundrazi, nuk ka kurrfarë kufijsh. Është e pakundërshtueshme: Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, ka krijuar çdo çast, këtë botë, botën tjetër, hapësirën dhe kohën – me pak fjalë gjithçka. Çdo gjë e krijuar, përballë fuqisë së Allahut, është një asgjë absolute, absolutisht asgjë. Por shiko njerëzit e sotëm: ata e kanë humbur plotësisht orientimin. Ata punojnë fjalë për fjalë për shkatërrimin e tyre. Kjo do të thotë, ata bëjnë çmos për ta shkatërruar dhe zhdukur veten. Sepse nëse dikush që devijon në këtë rrugë të gabuar nuk pendohet dhe nuk thërret mendjes, ai është i humbur përgjithmonë dhe i dënuar me shkatërrim. Allahu na ruajtë nga kjo. Allahu u dhëntë udhëzim të gjithë njerëzve, inshallah. Sepse kjo injorancë është një sëmundje aq tinëzare, madje më e keqe se zgjebja; ajo kalon me një shpejtësi marramendëse nga njëri tek tjetri. Ajo kalon nga njëri tek tjetri dhe përhapet pafundësisht. Për zgjeben ka ilaç, por për këtë injorancë nuk ka absolutisht asnjë shpëtim, nëse personi nuk pendohet. Allahu na ruajtë. Na mbroftë Ai familjet tona, fëmijët tanë dhe të gjithë ne nga kjo injorancë dhe nga kurthet e djallit, inshallah. Allahu na ruajtë nga kjo.

وَأَنفِقُوا مِن مَّا رَزَقْنَاكُم (63:10) Allahu, i Lartësuari dhe i Plotfuqishmi, thotë: "Dhe jepni nga ajo me të cilën Ne ju kemi furnizuar." Shpenzojeni atë; kjo do të thotë, dhurojeni atë për qëllime të mira dhe shpenzojeni atë edhe për veten tuaj. Siç shpjegohet në hadithet fisnike të Profetit tonë (sallallahu alejhi ue selem): Nëse dikush kërkon kënaqësinë e Allahut, madje edhe ajo që ai shpenzon për veten e tij llogaritet sikur të ishte dhuruar në rrugën e Allahut. Gjithçka që ai shpenzon për veten e tij, familjen e tij, të afërmit e tij dhe fqinjët e tij, shndërrohet për të në një vepër të mirë (Hasenat) dhe në një bekim. Ky është një privilegj i jashtëzakonshëm për një musliman. Kur një njeri është musliman, e mira i vjen krejt natyrshëm në shumë mënyra. Allahu i pranon veprat e tij – si të shkuarat ashtu edhe të ardhmet – dhe e bekon jetën e tij (Bereqet). Por, nëse ai e mohon Allahun, ai mund të ndihmojë dhe të dhurojë sa të dojë; kjo nuk do t'i sjellë dobi as atij vetë, as familjes së tij apo fqinjëve të tij. Njerëz të tillë gjithsesi u japin rrallëherë diçka fqinjëve të tyre. Ata nuk ndihmojnë për të fituar kënaqësinë e Allahut. Dhe nëse e bëjnë këtë, atëherë ndodh kryesisht vetëm nga interesi personal. Prandaj Profeti ynë na këshillon që, kur dhuroni për kënaqësinë e Allahut, duhet ta filloni së pari me veten tuaj. Nëse tepron diçka, jepjani familjes suaj, të afërmve tuaj, fqinjëve tuaj dhe çdo njeriu në nevojë, kudo që ai të ndodhet. Kjo do të thotë: Shpërndajua atyre pjesën tjetër të furnizimit tënd, jepua atyre, me qëllim që Allahu të të japë edhe ty. Dhe në mënyrë që përmes duarve të tua të arrihet gjithmonë e mira. Siç e thamë tashmë: Të qenët musliman është një mëshirë e pamasë dhe një dhunti e madhe nga Allahu, i Lartësuari dhe i Plotfuqishmi. Përmes kësaj, gjithçka fiton vlerë dhe përmbush një kuptim më të thellë. Çdo minutë e jetës sate dhe gjithçka që ti bën ka një dobi; asgjë prej këtyre nuk shkon kot. Pa besimin (Iman) dhe pa Islamin, njeriu bën një jetë plotësisht të zbrazët. Ai mund të mendojë ndoshta se jeta e tij është jashtëzakonisht e përmbushur; por paturpësitë dhe e keqja që ai bën nuk i sjellin asnjë dobi apo fitim. Vetëm kur ai të pendohet dhe të ndjekë rrugën e Allahut, ai vërtet ka fituar: يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ (25:70) Kjo do të thotë: Allahu, i Lartësuari dhe i Plotfuqishmi, i shndërron veprat e tyre të këqija dhe mëkatet e tyre në vepra të mira. Prandaj, pikërisht kjo është me një rëndësi kaq të madhe. Allahu i fton njerëzit në Xhenet, me qëllim që ata të gjejnë rrugën e drejtë. Ai thotë: "Mos shkoni në zjarrin e Xhehenemit." Megjithatë, njerëzit bëjnë çmos dhe thuajse thonë: "Ne duam me doemos të shkojmë në Xhehenem." Allahu na ruajt nga kjo dhe, inshaAllah, mos na lëntë të devijojmë nga rruga e drejtë.

Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selam) tha dikur: "Lillāhi'l-asmā'u'l-ḥusnā fad'ūhu bihā" – Allahu (Azze ue Xhel-le) ka nëntëdhjetë e nëntë emra. "Lexojini ata", na këshillon Profeti ynë. Ai gjithashtu tha: "Kush i mëson përmendësh ose i lexon, do të hyjë në Xhenet." Emrat e Allahut (Azze ue Xhel-le) janë natyrisht të panumërt, por Umetit të Profetit tonë i janë shpallur nëntëdhjetë e nëntë. Do të kishte shumë begati nëse do t'i lexonim çdo ditë. Në këtë mënyrë ne fitojmë myzhden e Profetit tonë. "InshaAllah do të hyni në Xhenet", tha ai (salAllahu alejhi ue selam). Ndonjëherë njerëzit natyrisht pyesin veten: "Cilin nga emrat e Tij duhet të recitojmë?" Në Tarikat është një praktikë e bukur të recitosh çdo ditë treqind herë "Ja Uedud". Kjo forcon dashurinë mes njerëzve. Dhe ku ka dashuri, askujt nuk i shkaktohet vuajtje nga të tjerët. Emri "Uedud" përfaqëson përzemërsi dhe dashuri të thellë. Natyrisht, ai përfshin shumë më tepër; emrat e Allahut (Azze ue Xhel-le) kanë një thellësi të pafundme. Ky është një Dhikër shumë i rëndësishëm. Elhamdulilah, Mevlana Shejh Nazimi ynë ua ka këshilluar nga zemra njerëzve në Tarikat. Ai duhet të recitohet rregullisht; por natyrisht ka edhe emra të tjerë. Kush pyet veten: "Cilin prej tyre duhet të recitoj?", do të ishte mirë t'i lexojë të nëntëdhjetë e nëntë emrat një herë në ditë. Bëni Dhikër! Në emrat e bekuar dhe të bukur të Allahut ka begati, që u sjell njerëzve të mira të panumërta. Kush jeton me përkujtimin e Allahut, atij i ndodhin të mira dhe mbahet larg nga e keqja. Allahu e bëftë këtë Dhikër të vazhdueshëm te ne dhe e rrënjostë thellë në zemrat tona, inshaAllah. Ai ua mundësoftë këtë edhe të gjithë atyre që ende nuk e bëjnë. Sepse në ditët e sotme, shumë njerëz nuk njohin as fe, as besim, as Profetin dhe as Allahun (Azze ue Xhel-le). Ata bëjnë një jetë të zbrazët. Dhe jo vetëm kaq: Ata tërheqin edhe të tjerët në këtë zbrazëti, duke pretenduar: "Aty nuk ka asgjë." Megjithatë, ata as që e imagjinojnë se çfarë begatie të madhe sjell të recitosh qoftë edhe një emër të vetëm të Allahut (Azze ue Xhel-le). Kjo sjell dritë hyjnore (Nur) në zemrat dhe në fytyrat e tyre; jeta e tyre bëhet më e bukur dhe më e begatë. Allahu mos na e mohoftë këtë begati dhe ua dhuroftë atë edhe atyre që ende nuk e bëjnë, inshaAllah.

Shehu i Madh, Shejh Abdullah Daghestani, thoshte gjithmonë: "Njeriu ka katër armiq." Pavarësisht nëse ai është thjesht një njeri apo një mysliman... Sepse nëse një njeri nuk është mysliman, çfarë rëndësie ka atëherë nëse ai ka armiq? Këtu bëhet fjalë për armiq shpirtërorë. Këta armiq, jo materialë por shpirtërorë, janë: egoja (Nefsi), bota (Dunja), epshet (Hava) dhe djalli (Shejtani). Pra, djalli vjen fare në fund. Ai është më i dobëti i këtyre armiqve. Ndërsa egoja (Nefsi), nga ana tjetër, është armiku ynë më i madh; ajo qëndron në vendin e parë. Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Nafsukal-lati bayna janbaik." Kjo do të thotë: "Egoja brenda teje është armiku yt më i madh." Njeriu nuk duhet ta ndihmojë armikun e tij. Nuk duhet të bësh atë që kërkon armiku. Nëse thua: "Ti je vërtet armiku im, por unë po të shërbej", atëherë kjo nuk ka kurrë fund. Pavarësisht se çfarë i jep, ajo nuk ngopet kurrë. Ajo gjithmonë vetëm pyet: "A ka akoma?" Pikërisht si Xhehenemi, i cili pyet: "Hal min mazid?" Ai pyet: "A ka akoma? A ka akoma?" Pavarësisht se sa shumë hedh brenda, ai nuk mbushet kurrë. E njëjta gjë vlen edhe për egon. Sa më shumë t'i japësh, aq më shumë kërkon. Pavarësisht se me sa të këqija e ushqen, ajo nuk ngopet dhe thotë: "Më jep më shumë, më jep më shumë." Megjithatë, të këqijat më të mëdha të kohës sonë janë alkooli dhe droga. Allahu na ruajtë nga këto. Egoja kërkon vazhdimisht. Nëse dorëzohesh, ajo fillon me pak, por pastaj kërkon gjithnjë e më shumë dhe nuk ndalet kurrë. Atëherë, cili është ilaçi për këtë? Duhet ta mbysësh që në rrënjë, përderisa është ende e vogël. Duhet t'i shtypësh kokën. Armikut duhet t'i shtypet koka. Nuk duhet t'i japësh atë që dëshiron dhe nuk duhet të bësh asnjë kompromis. Ndonjëherë vijnë njerëz tek unë dhe më tregojnë: "Fëmija ynë ka marrë zakone të këqija, ka rënë pre e këtyre substancave." Ata pyesin: "Çfarë duhet të bëjmë?" Unë u them: Mos i jepni më para. Nëse nuk i jepni para, ai nuk mund të blejë asgjë prej tyre. Pastaj shpesh thonë: "Nuk mundemi, ai shkatërron shtëpinë dhe na rreh." I varuri mendon me vete: "Ata gjithsesi kanë frikë nga unë", dhe u bën akoma më shumë presion. Prandaj, nuk duhet të dorëzoheni absolutisht që në fillim. Dikush që dëshiron të shpëtojë nga kjo sëmundje, duhet t'i thotë familjes së tij sa vijon: "Pavarësisht sa qaj, përgjërohem apo përplasem përtokë – mos më jepni kurrë para." Sepse kjo varësi nuk funksionon pa para. Kërkon vazhdimisht para. Nëse nuk i jepni asgjë, kjo mund ta ngadalësojë të paktën disi dhe ndoshta ta shpëtojë. Kohët e fundit erdhi tek unë dikush që ishte bërë i varur nga bixhozi. Bixhozi është edhe më i keq se të gjitha të tjerat, Allahu na ruajtë prej tij. Kush është i varur nga bixhozi dhe dëshiron të shpëtojë prej tij, duhet t'i thotë familjes së tij: "Mos më jepni para në asnjë rrethanë." "Lajmëroni të gjithë: 'Unë jam i varur nga bixhozi, jam i varur nga kjo gjë e djallit'." Ai duhet të thotë: "Për të më çliruar nga kjo varësi, mos më jepni absolutisht asnjë para, as edhe me qëllimin për të më ndihmuar." Kjo ndihmon të paktën deri diku. Dalëngadalë, me lejen e Allahut dhe sipas qëllimit të tij të sinqertë, Allahu do ta shpëtojë, inshallah. Siç thashë, egoja është armiku ynë i parë dhe kryesor. Mos i shërbeni këtij armiku, mos i jepni kënaqësi. Sille armikun nën kontrollin tënd, mos bjer ti në duart e tij. Nëse e mposht këtë armik të quajtur ego, ti ngrihesh në gradat më të larta. Ti arrin nivelin e të qenit një njeri i vërtetë. Por nëse i shërben atij, ti bie më poshtë se kafsha më e ulët. Allahu na ruajtë nga kjo. Në ditët e sotme ka kaq shumë mundësi për të bërë të këqija. Më parë nuk ekzistonin të gjitha këto. Në vendin ku jetonim dikur, për shembull – Allahu e mëshiroftë – kishte vetëm një të varur të vetëm. Përveç tij nuk pinte askush. Dhe ai pinte vetëm alkool, nuk merrte asnjë substancë tjetër. Nëse shikon përreth sot, gjithçka është plot me gjëra që janë njëmijë herë më të këqija se alkooli. Droga dhe të ngjashme janë përhapur kudo. Allahu na ndihmoftë, Ai na ruajtë dhe Ai i shpëtoftë të gjithë të varurit, inshallah.

قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ابدأ بنفسك فتصدق عليها، فإن فضل شيء فلأهلك، فإن فضل شيء عن أهلك فلذي قرابتك، فإن فضل عن ذي قرابتك شيء فهكذا وهكذا۔ Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) tha: "Fillo me sadakanë (lëmoshën) së pari te vetja jote." Kjo do të thotë, Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) rekomandon që fillimisht të plotësoni nevojat tuaja dhe t'i jepni sadaka vetvetes. Nëse pasi të keni plotësuar nevojat tuaja mbetet diçka, atëherë jepjani atë familjes suaj. Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë se, për të mos qenë i varur nga askush, duhet t'i japësh fillimisht vetes dhe pastaj familjes sate. Nëse pas kësaj mbetet ende diçka, jepua të afërmve të tu. Nëse edhe pas të afërmve të tu mbetet diçka, atëherë jepua fqinjëve dhe njerëzve të tjerë të afërt. Pra, ju filloni të ndihmoni atë që keni më pranë: veten tuaj. Më pas vijon familja juaj, të afërmit tuaj, dhe pas tyre fqinjët dhe miqtë. Për të mos i lënë as ata të varur nga askush, duhet të mbështesni fillimisht rrethin tuaj të ngushtë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ابدأ بمن تعول۔ Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: "Fillo të japësh tek ata, për mbajtjen e të cilëve je përgjegjës." Kjo do të thotë që nuk duhet t'u ndihmosh të tjerëve, për të cilët nuk ke asnjë përgjegjësi, ndërkohë që neglizhon detyrën tënde për t'u kujdesur për familjen tënde. Jo, fillimisht plotëson nevojat e familjes sate, dhe vetëm pas kësaj u jep të tjerëve. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: إذا أعطى الله أحدكم خيرا فليبدأ بنفسه وأهل بيته۔ Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: "Nëse Allahu ju dhuron një të mirë siç është pasuria, atëherë filloni shpenzimet së pari për veten tuaj dhe familjarët tuaj." Allahu të ka dhënë një dhuratë në mënyrë që të jesh falënderues. Pasi ajo vjen nga Allahu, përdore atë së pari për nevojat e tua dhe trego mirënjohje. Pas kësaj, e shpenzon për familjen tënde, pastaj për të afërmit e tu, dhe vazhdon në këtë radhë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: إذا أنفق الرجل على أهله نفقة واحتسبها كانت له صدقة۔ Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: "Nëse dikush shpenzon diçka për familjen e tij dhe shpreson në shpërblimin e Allahut, atëherë kjo vlen si sadaka." Edhe pse je i detyruar të kujdesesh për familjen tënde, plotësimi i nevojave të tyre llogaritet gjithashtu si sadaka. Sepse e bën këtë për kënaqësinë e Allahut dhe shpreson shpërblimin nga Ai. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: إذا كان أحدكم فقيرا فليبدأ بنفسه، فإن كان فضل فعلى عياله، وإن كان فضل فعلى ذي قرابته، فإن كان فضل فها هنا وها هنا۔ Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: "Nëse dikush prej jush ishte i varfër dhe fiton mjete financiare, ai duhet t'i përdorë ato fillimisht për veten e tij." Kjo pikë, të cilën thekson Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem), është shumë e rëndësishme: Kur fiton para, duhet të plotësosh fillimisht nevojat e tua, që të mos jesh i varur nga askush dhe të mos i lypësh askujt asgjë. Nuk është mirë të jesh i detyruar t'u kërkosh të tjerëve diçka. Pra, nëse Allahu të jep një furnizim (rrizk), plotëso së pari nevojat e tua. Njeriu duhet të fillojë nga vetja; nëse mbetet një tepricë, ai duhet të kujdeset me të për familjen e tij. Nëse përtej kësaj mbetet akoma diçka, ai mund t'ua japë të afërmve të tij. Nëse sërish ka një tepricë, ai mund ta shpërndajë atë tek nevojtarët e tjerë në rrethin e tij. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: إن الصدقة على ذي القرابة يضاعف أجرها مرتين۔ Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: "Shpërblimi për një sadaka për të afërmit dhe njerëzit e afërt është dyfish më i lartë." Kjo do të thotë se ajo vlen dyfishin e një sadakaje të zakonshme. Nëse ndihmon të afërmit e tu dhe familjen tënde, ti merr shpërblim të dyfishtë për dhurimin tënd. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: أول ما يوضع في ميزان العبد نفقته على أهله۔ Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: "Gjëja e parë që vihet në peshoren (Mizanin) e robit, janë shpenzimet e tij për familjen." Mizan do të thotë peshore. Gjëja e parë që vihet në peshoren e veprave në Ditën e Gjykimit, janë shpenzimet që dikush ka bërë për familjen e tij. Nëse një njeri shpenzon pasurinë e tij për mirëqenien e familjes, ai në botën tjetër – në Ditën e Gjykimit – si gjënë e parë do të marrë shpërblimin për të. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: أفضل الدنانير دينار ينفقه الرجل على عياله، ودينار ينفقه الرجل على دابته في سبيل الله، ودينار ينفقه الرجل على أصحابه في سبيل الله عز وجل۔ Dinari më i vlefshëm... Dinari është një monedhë ari, një valutë nga kohët e vjetra. Atëherë kishte dinar dhe dërhem, ku dinari ishte njësia më e madhe valutore. Dinari që dikush shpenzon për anëtarët e familjes së tij, është paraja më e vlefshme dhe më e çmueshme tek Allahu. Gjithashtu dinari, të cilin e shpenzon në rrugën e Allahut, për shembull në xhihad apo në një udhëtim të mirë për kafshën tënde të kalërimit, është shumë i lartësuar tek Allahu. E njëjta vlen për dinarin, të cilin e shpenzon në rrugën e Allahut të lartësuar për bashkëudhëtarët e tu. Kjo do të thotë, këto janë shpenzimet më të mira që mund të bëhen, thotë Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem). قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: كل ما صنعت إلى أهلك فهو صدقة عليهم۔ Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: "Çdo shpenzim, të cilin e bën për hir të kënaqësisë së Allahut për familjen tënde, është një sadaka." Shpenzimet e tua nuk janë të kota. Mund të mendosh: 'Unë gjithsesi jam i detyruar të kujdesem për familjen time.' Kjo është e vërtetë, por Allahu (Aze ue Xhel-le) gjithsesi të shpërblen shumëfish për këtë. Siç thamë, mos harroni të synoni për këtë kënaqësinë e Allahut. Njeriu duhet të shpenzojë me qëllimin: 'Allahu na ka dhënë furnizimin tonë, dhe ne duam ta përdorim atë në mënyrë të lejuar (hallall) për qëllime të mira' – pra për hir të Allahut. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ما أطعمت زوجتك فهو لك صدقة، وما أطعمت ولدك فهو لك صدقة، وما أطعمت خادمك فهو لك صدقة، وما أطعمت نفسك فهو لك صدقة۔ Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: "Ushqimi që i jep bashkëshortes sate llogaritet si sadaka për ty." Kjo do të thotë, edhe nëse bashkëshortja jote ha nga ushqimi që gatuhet në shtëpinë tuaj, kjo llogaritet si sadaka për ty. Gjithashtu, ushqimi që i jep fëmijës tënd është një sadaka për ty. Të kujdesesh për jetesën e fëmijëve konsiderohet si sadaka. Ushqimi që i jep punonjësit tënd, i cili punon për ty, është gjithashtu një sadaka për ty. Madje edhe ushqimi me të cilin e ushqen veten është një sadaka për ty. Kjo do të thotë, si ushqimi yt vetjak ashtu edhe të ushqyerit e të tjerëve të llogaritet si sadaka. Allahu (Aze ue Xhel-le) është shumë bujar, Mëshira e Tij është e pafundme. Ai të jep gjithçka; ti ha e pi, dhe madje përmes këtyre shpenzimeve për veten tënde ti fiton shpërblim. Kjo është bukuria e besimit dhe e të qenit besimtar. Një kafshë është në një gjendje më të mirë se një njeri pa besim, sepse kafsha të paktën falënderon Allahun për ushqimin e saj thjesht me ekzistencën e saj. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: دينار أنفقته في سبيل الله، ودينار أنفقته في رقبة، ودينار تصدقت به على مسكين، ودينار أنفقته على أهلك، أعظمها أجرا الذي أنفقته على أهلك۔ Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: "Një dinar, të cilin e shpenzon në rrugën e Allahut..." Përsëri dinari – siç u përmend tashmë, valuta më e vlefshme e asaj kohe, një monedhë ari. Një dinar që e shpenzon për hir të kënaqësisë së Allahut; një dinar që e përdor për të liruar një skllav... Paratë që shpenzon për të blerë lirinë e një njeriu nga skllavëria dhe për t'i dhuruar atij lirinë, sjellin një shpërblim të jashtëzakonshëm, nëse bëhet për kënaqësinë e Allahut. Një dinar që ia jep një të varfri si sadaka... Ky i varfër do të mund të kujdeset për veten dhe familjen e tij për një kohë të gjatë me paratë që ia ke dhuruar. Dhe më pas vjen dinari që shpenzon për familjen tënde. Nëse dikush pyet veten: "Cili prej tyre është më i vlefshmi dhe sjell shpërblimin më të madh?", atëherë Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) shpjegon: "Është dinari që shpenzon për familjen tënde." Kjo do të thotë, mes këtyre katër gjërave – qoftë angazhimi në rrugën e Allahut, lirimi i një skllavi apo sadakaja për një të panjohur – Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) na tregon se shpenzimi më i mirë është ai që e bën për familjen tënde.