Latest translations
2026-09-06
Dergah, Akbaba, İstanbul
أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ (10:62)
Allahu, i Lartësuari, dhe miqtë e Tij...
Një mik i Allahut është dikush që i bindet Allahut.
Dikush që Allahu e do.
Gjithkush mund të bëhet mik i Allahut.
Nuk është diçka e paarritshme.
Kushdo që e dëshiron këtë, i bindet Allahut dhe ndjek urdhërimet e Tij, është një rob i dashur i Tij – pikërisht këtë do të thotë të jesh mik i Allahut.
Disa për këtë arsye mendojnë gabimisht se sot nuk ka më miq të Allahut.
Përkundrazi, ka: me ndihmën e Tij, kushdo që e ndjek Atë mund të bëjë pjesë ndër këta robër të dashur.
Njerëz të tillë nuk i bëjnë keq askujt.
Ata nuk lëndojnë askënd.
Ata ecin në rrugën e tyre me Allahun në paqe.
Por armiqtë e tyre – egoja, djalli, dëshirat dhe joshjet e kësaj bote – janë të shumtë.
Për sa kohë që ecin në këtë rrugë, ata gjejnë qetësi të brendshme.
I shqetësuar është vetëm djalli – atij i pengojnë njerëz të tillë.
Ai bën çmos për t'i shmangur ata nga rruga.
Ai nxit kundërshtarë kundër tyre.
Por sepse e dinë që Allahu është në anën e tyre, ata nuk frikësohen nga asgjë.
Allahu i mbron ata.
Kështu duhet të jetë njeriu.
Njeriu shpesh pyet veten: „Si bëhesh mik i Allahut?“ – pikërisht kështu.
Ai nuk përfshihet në asnjë grindje.
Ai nuk reagon ndaj sulmeve.
Allahu i qëndron pranë.
Profeti (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) transmeton:
„Kushdo që i bën padrejtësi atij ose flet keq për të, Unë i kam shpallur luftë“, thotë Allahu, i Gjithëfuqishmi.
Prandaj, miqtë e Allahut nuk kanë fare nevojë të justifikohen apo të grinden.
Pavarësisht se çfarë planifikojnë të tjerët kundër tyre: mbrojtësi i tyre është Allahu.
Kushdo që i sulmon ata ose u vihet kundër, del gjithmonë i humbur.
Në fund të fundit, askush nuk mund të fitojë kundër Allahut.
Këto janë fjalët e bekuara të Profetit tonë.
Prandaj, për fat të keq, ka gjithmonë njerëz që flasin marrëzira pa u menduar.
Allahu i udhëzoftë ata, në mënyrë që të mos dëmtohen nga ndëshkimi i Tij.
Sepse në thelb, ata i kanë shpallur luftë Allahut.
Këtë betejë ata nuk mund ta fitojnë kurrë – do të humbasin gjithmonë.
Për këtë duhet të kemi shumë kujdes.
Sepse po jetojmë në një kohë plot konfuzion dhe përçarje.
Sprovat janë të mëdha.
Madje përpiqen t'i shmangin nga rruga e drejtë edhe të mirët mes nesh.
Shpesh njerëzit ushqejnë dyshime të këqija krejt pa arsye.
Ata spekulojnë pa fre dhe flasin keq – dhe me çdo fjalë ngarkojnë mëkat mbi vete.
Me këtë, ata dalin kundër Allahut.
Allahu na ruajtë prej kësaj.
Këtu njeriu duhet të jetë vërtet vigjilent.
Ne duhet të qëndrojmë pranë njerëzve të sinqertë.
Pranë atyre njerëzve që janë afër Allahut dhe që Ai i do inshaAllah.
Allahu na bëftë të gjithëve prej tyre.
Allahu na mbroftë.
Që të mos humbasim në përçarje inshaAllah.
Share
2026-09-05
Dergah, Akbaba, İstanbul
Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – thotë:
„Në kohën e fundit dija do të pakësohet, por dijetarët do të shtohen.“
Çfarë do të thotë kjo?
Se do të ketë shumë njerëz që e mbivlerësojnë veten.
Ata përhapin dije të rreme dhe mësime të gabuara, të cilat i largojnë njerëzit nga rruga e drejtë.
Këta të ashtuquajtur dijetarë – dijetarë të devijuar – ngarkojnë mbi vete një faj të jashtëzakonshëm.
Dhe ka shumë prej tyre.
Ata japin fetva thjesht sipas dëshirës së tyre.
Ata flasin sipas prirjeve të tyre personale ose sipas interesave të veta.
Pikërisht kështu është koha e fundit; pikërisht e tillë është koha në të cilën jetojmë sot.
Secili flet kuturu, si t'i vijë në mendje.
Dhe madje i beson edhe vetë kësaj: „Unë kam të drejtë! Shihni pra, njerëzit kërkojnë këshillën time dhe më pyesin se çfarë duhet të bëjnë.“
Duke vepruar kështu, ai merr mbi vete një përgjegjësi të jashtëzakonshme.
Sepse nëse dikush vepron sipas saj, ai e mban fajin për këtë.
Prandaj, edhe dijetarët më të mëdhenj thoshin pa hezitim: „Nuk e di.“
Kur nuk dinin diçka: „Nuk e di.“
Imam Maliku, themeluesi i medhhebit maliki – dikush i bëri njëherë pyetje.
„Çfarë di për këtë?“
„Nuk e di“, u përgjigj ai.
Nga rreth pesëdhjetë pyetje, thuhet se ai tridhjetë e pesë prej tyre iu përgjigj me „Nuk e di“.
„Si mund të mos e dish këtë?“, pyetën njerëzit të habitur.
„Nuk dua ta mbaj këtë barrë“, tha ai. „Kur nuk di diçka, them: Nuk e di.“
Të pranosh: „Nuk e di“, është një virtyt i madh dhe një vlerë e lartë.
Sepse nëse njeriu ndjek egon e tij, vetëm që të mos duket i paditur, dhe gjithsesi përgjigjet – atëherë ai ngarkon mbi vete një faj të rëndë.
Nëse nuk di diçka, duhet të pyesësh dhe të hulumtosh thellësisht.
Sepse ka aq shumë njerëz që japin gjykime pa u pyetur dhe sajojnë një fetva për çdo gjë.
Barra e kësaj përgjegjësie peshon rëndë.
Vështirë se mund të imagjinohet – mund të tregonim deri në mbrëmje: ka aq shumë thënie absurde, gjykime dhe përgjigje të gabuara.
Prandaj bëj kujdes: Mos e ngarko këtë barrë mbi vete!
Sa i rëndë është ky faj?
Po të të vendosin 100 kilogramë sipër, do të shtypesh; me 500 kilogramë bëhesh krejtësisht pluhur. Por kjo barrë shpirtërore është shumëfish më e rëndë.
Nuk mund ta shohësh, por pesha e saj është dërrmuese – mos u pendo vetëm në botën tjetër!
Nëse dikush të pyet, drejtoje më tej: „Shko te myftiu, pyet një hoxhë, pyet një dijetar.“
Për gjërat që nuk i di, mos e merr kurrë këtë faj mbi vete.
Qofshin çështje trashëgimie, marrëdhënie familjare apo para: Mos u përziej në gjëra për të cilat nuk merr vesh. Thjesht thuaj: „Nuk e di.“
Një „Nuk e di“ e thjeshtë të çliron nga kjo barrë.
Përgjigju vetëm nëse e di me të vërtetë me siguri dhe mund t'u bësh dobi njerëzve me të.
Por nëse e ke thjesht për ego... Në atë kohë talleshin: „Çfarë njeriu qenka ky?“ – Madje edhe Imam Malikut të madh i thanë:
„Si mund të mos e dish këtë? Ti konsiderohesh si një dijetar kaq i madh!“
Por ai ua ktheu: „Nuk dua ta mbaj këtë barrë.“
Por sot, njerëz krejtësisht të paditur paraqiten si të ashtuquajtur „dijetarë“, duan t'u tregojnë rrugën njerëzve dhe kështu e çojnë veten dhe njerëzit në humbje.
Allahu na ruajtë prej kësaj.
Allahu na mbroftë të gjithëve nga njerëz të tillë, të cilët ndjekin vetëm egon e tyre.
Share
2026-09-04
Dergah, Akbaba, İstanbul
لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا (2:286)
Allahu nuk e ngarkon askënd me një barrë që nuk mund ta mbajë.
Allahu, Azze ue Xhel, kërkon prej nesh vetëm atë që mund ta përballojmë.
Dhe këto janë namazi, agjërimi, zeqati dhe haxhi – adhurime të cilat njeriu mund t'i kryejë pa mundim.
Ai na i ka ngarkuar ato, dhe secili duhet t'i kryejë këto detyra për veten e tij.
Askush tjetër nuk mund ta bëjë këtë për dikë – përveç nëse njeriu është i sëmurë. Por edhe për të sëmurët ka lehtësime, në mënyrë që ata t'ia dalin sipas mënyrës së tyre.
Njeriu e kryen vetë. Sëmundja ose arsyet e forta janë përjashtime, por në rrethana normale kjo nuk i vjen aspak e rëndë njeriut.
Sepse në jetën e përditshme ai përballon gjëra shumë më të mundimshme.
Aty asgjë nuk i duket e mundimshme. Por kur vjen puna te namazi, mbizotëron përtacia dhe ai nuk falet.
Dhe diçka tjetër: Kur jep një premtim, merr një zotim ose merr përsipër një detyrë – mos premto kurrë diçka që nuk mund ta mbash.
Pikërisht këtu qëndron thelbi.
Askush nuk të detyron të japësh një premtim.
Në vend që të thuash me ngut: „Unë e bëj këtë“, duhet të ndalesh: „Më lër të mendohem më parë. A mund t'ia dal vërtet? A bëhet kjo, apo në fund do ta thyej fjalën?“
Prandaj, mos merr vendime të nxituara.
Mos i jep tjetrit shpresa të rreme.
Mos e paraqit veten në fund si një hipokrit.
Sepse veçoria më tipike e një hipokriti është se ai i thyen premtimet e tij.
Shumë nga njerëzit tanë fatkeqësisht flasin me nxitim, rrëmbehen, premtojnë qiell e tokë – dhe në fund nuk mund ta mbajnë.
Në atë moment, njeriu ngarkohet me një mëkat të rëndë.
Vetë Allahu, Azze ue Xhel, thotë se Ai nuk e ngarkon askënd me një barrë të papërballueshme.
Prandaj, as ti mos i ngarko vetes detyrime që i tejkalojnë forcat e tua.
Ti nuk je i detyruar për këtë. Detyrat e tua të vërteta janë pesë namazet, agjërimi, zeqati dhe haxhi.
Pesë namazet ditore dhe agjërimi vlejnë për të gjithë; dy të tjerat vetëm për ata që kanë pasuri për to.
Vetëm kjo është e detyrueshme.
Përtej kësaj, nuk ke asnjë detyrim ndaj askujt.
Askush nuk të detyron të mbash fjalime të mëdha, të bësh premtime e pastaj ta thyesh fjalën tënde.
Sepse duket sikur nëntëdhjetë e nëntë për qind e njerëzve sot nuk e mbajnë më fjalën e tyre.
Ne këshillojmë gjithmonë: Nëse bini dakord për diçka, hidheni me shkrim.
Por shpeshherë as ajo që është me shkrim nuk bën më dobi.
Sepse shumë janë mësuar të flasin me fjalë të mëdha: Flasin pa menduar dhe thonë me vete: „Nëse funksionon, mirë – nëse jo, ç'më bëhet vonë?“
Një gjë e tillë nuk shkon aspak.
Mos e lejo veten të bëhesh hipokrit – Allahu na ruajt prej kësaj! Thuaj vetëm për ato gjëra që mund t'i përballosh vërtet: „Vëllai im, këtë e marr përsipër unë.“
Megjithatë, ndonjëherë njeriu vihet nën presion të madh nga pala tjetër.
Për këtë thuhet: „Ma uhidha bil-haya fa-huwa haram.“
Ajo që i merret dikujt me zor nga sikleti ose turpi, është e paligjshme.
Është mëkat – një gjë e tillë nuk lejohet të bëhet.
I bëhet presion dikujt aq shumë, saqë nga turpi dorëzohet dhe pranon.
Nëse pastaj nuk mund ta përmbushë, ai ngarkohet me faj dhe e ka thyer fjalën.
Por mëkati i vërtetë në këtë rast i mbetet atij që e detyroi atë përmes turpit.
Roli përmbyset.
Allahu na ka dhënë mendjen dhe aftësinë për të menduar më parë.
Nxitimi është nga shejtani.
Nxitimi i takon vetëm dhe vetëm veprave të mira.
Për të gjitha gjërat e tjera duhet të presësh, të mendohesh, të peshosh mirë dhe të vendosësh me maturi.
Allahu na forcoftë, që të jemi nga ata njerëz që i qëndrojnë besnikë fjalës së tyre, inshaAllah.
Allahu na ruajt nga të qenët prej hipokritëve, inshaAllah.
Share
2026-09-03
Dergah, Akbaba, İstanbul
Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue sel-lem, është ai që na mëson edukatën e vërtetë dhe sjelljen e përsosur.
Kushdo që ndjek rrugën dhe Sunetin e tij, është prej robërve që duhen nga Allahu.
Çdo tipar i karakterit të Profetit tonë është fisnik, dhe gjithçka që bënte ishte e mirë dhe e bukur.
Është me shumë dobi për njerëzimin.
Asnjë nga veprimet e tij nuk ishte kurrë pa kuptim.
"Ma yantiqu 'anil hawa" (53:3) – siç thuhet në Kuran: Ai nuk flet nga dëshira e tij.
Çdo veprim i tij është Sunet. Ai u shërben njerëzve si mësim dhe si një shembull i përsosur.
Në ditët e sotme ka njerëz që duan ta ndjekin atë, dhe të tjerë që e refuzojnë këtë.
Ata që e refuzojnë këtë, ndjekin rrugën e djallit.
Ata e refuzojnë Sunetin.
Ata shpikin një mënyrë jetese sipas ideve të tyre; dhe kur përballen me Sunetin e vërtetë, e refuzojnë atë.
Nëse pra dëshiron të jesh një rob që Allahu e do, atëherë përpiqu të ndjekësh shembullin e Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue sel-lem, në çdo gjë.
Për sa i përket Sunetit vlen kjo: ka veprime që janë harruar, dhe të tilla që ende praktikohen.
Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue sel-lem, ka thënë: "Man ahya sunnati 'inda fasadi ummati falahu ajru shahid."
Kjo do të thotë: Kushdo që në kohëra të degjenerimit ringjall një Sunet të harruar – gjëra që shumë as nuk e dinë më se janë Sunet...
...dhe ua mëson këtë njerëzve, merr shpërblimin dhe bekimin e njëqind dëshmorëve.
Prandaj, është mëshira më e madhe të jesh i lidhur në zemër me Profetin tonë.
Të tregosh respekt dhe nderim të thellë ndaj tij, është një bekim i madh për ne.
Sepse ka shumë që, megjithëse e quajnë veten muslimanë, nuk i japin atij asnjë vlerë të vërtetë.
Ka shumë që ndjekin njerëz të devijuar – njerëz që nuk e respektojnë atë, flasin keq për të dhe nuk e kuptojnë madhështinë e Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue sel-lem.
Megjithatë, ata që qëndrojnë të palëkundur në rrugën e tij, janë robër që Allahu i do vërtet.
Allahu do t'i shpërblejë ata me bollëk për këtë.
Rruga e tyre do të jetë e mbushur me dritë, dhe në zemrat e tyre do të pushojë drita, besimi dhe paqja e thellë.
Por, kushdo që nuk është në rrugën e tij, futet në telashe; njerëz të tillë i sjellin vetëm vetes dhe të tjerëve dëshpërim.
Ata nuk gjejnë kurrë paqe të brendshme. Zemrat dhe fytyrat e tyre janë të shënjuara nga errësira.
Çdo veprim i tyre çon në të keqe. Allahu na ruajtë nga e keqja e tyre.
Por ata që e nderojnë Profetin tonë të dashur e të bekuar, sallAllahu alejhi ue sel-lem, në muajin e tij të lindjes dhe lexojnë Mevludin, janë në rrugën që e kënaq Allahun.
Kushdo që ia mohon këtë nder atij, pavarësisht sa shumë dije mund të ketë për Kuranin apo gjëra të tjera – ai ndjek vetëm idetë e veta dhe ka dalë nga rruga e drejtë.
Allahu na ruajtë nga kjo.
Allahu na e dhëntë të gjithëve ndërmjetësimin e Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue sel-lem.
Dhe, inshaAllah, Ai kurrë mos na devijoftë nga rruga e tij.
Share
"Wa likulli qawmin haad" – "Dhe për çdo popull ka një udhërrëfyes." (Sureja Er-Ra'd, 13:7).
Allahu, i Lartësuari dhe i Plotfuqishmi, me siguri i ka dërguar secilit një udhërrëfyes.
Me këtë udhërrëfyes nënkuptohet udhëzimi i profetëve; janë profetët ata që tregojnë rrugën e udhëzuar nga Allahu.
Që nga Ademi (alejhis-selam) profetët ndoqën njëri-tjetrin, derisa më në fund u shfaq profeti ynë (salallahu alejhi ue selem).
Pas tij ishin shokët e profetit dhe ata që ndoqën rrugën e tyre, të cilët i thirrën njerëzit në udhëzim të drejtë.
Ata janë trashëgimtarët e profetit, trashëgimtarët e Muhamedit (salallahu alejhi ue selem). Kushdo që ecën në këtë rrugë, është një njeri i bekuar, i cili i fton të tjerët në rrugën e drejtë të Allahut.
Bota pra nuk do të jetë kurrë pa ta.
Të Shtatët, të Dyzetët, Abdalët, Awtadët dhe Ahjarët – të gjithë ata janë shtyllat shpirtërore të kësaj bote. Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) tha për ta: "Bihim tumtarun, bihim turzakun, bihim tunsarun."
Kjo do të thotë: "Falë bekimit të tyre bie shiu."
"Nëpërmjet tyre merrni furnizimin tuaj."
"Jetesa juaj vjen përmes ndërmjetësimit të tyre."
"Dhe po ashtu, fitoren e arrini falë tyre," kështu thotë Allahu, i Lartësuari.
Këta janë personalitete që duhet të jenë gjithmonë të pranishëm në këtë botë.
Në Urtësinë e Tij, Allahu u ka besuar atyre këtë detyrë shpirtërore në botë.
Prandaj bota nuk është asnjëherë e zbrazët nga ata.
Në Kohën e Fundit kjo mund të jetë ndryshe, por zakonisht këta personalitete duhet të jenë të pranishëm, sepse çdo gjë ndodh përmes ndërmjetësimit të tyre.
Ditët e sotme disa nuk u kushtojnë asnjë vlerë atyre dhe pretendojnë: "Nuk ekziston një gjë e tillë."
Kushdo që thotë diçka të tillë, mund të jetë mysliman, por ka shumë myslimanë të paditur.
Prandaj duhet nderuar dhe respektuar njerëzit që janë në rrugën e Allahut.
Njeriu duhet t'i nderojë profetët.
Njeriu duhet ta vlerësojë vlerën dhe rëndësinë e tyre, sepse Allahu na i dhuron këto dhunti përmes tyre.
Dhe dhurata më e madhe e të gjithave është besimi.
Ata u dërguan në mënyrë që njerëzit gjithashtu të jetojnë vërtet si njerëz.
Natyrisht, çdo popull ka veçoritë dhe zakonet e veta.
Që në Ditën e Gjykimit të mos thonë: "Ne nuk dinim asgjë", Allahu, i Lartësuari, i dërgoi secilit një udhëheqës.
Pra, profetët nuk vijnë vetëm nga këtu, nga Lindja e Mesme.
Profetët janë dërguar në të gjitha pjesët e botës.
Për t'u shërbyer njerëzve si udhërrëfyes, Allahu, i Lartësuari, u ka zbritur atyre libra ose u ka dhënë shpallje.
Me siguri të gjithë kanë dëgjuar për këtë, por njeriu, siç dihet, priret shpejt drejt degradimit.
Ai është shumë i prirur t'i bindet egos së tij dhe djallit.
Dhe më vonë ata pretendojnë: "Këtu nuk ka pasur kurrë asnjë profet."
Kur në fakt ka ardhur një i tillë.
Por sapo ky profet ndërron jetë, ata e falsifikojnë fenë dhe fillojnë t'u shërbejnë idhujve ose gjërave të trilluara nga vetë ata.
Në kohën e profetit Musa (alejhis-selam), bijtë e Izraelit sapo e kishin shpëtuar me vështirësi jetën e tyre nga Faraoni.
Sapo kaluan detin,
kërkuan ata: "Na bëj një idhull, që ta adhurojmë."
E tillë është natyra e njeriut. Pavarësisht nëse janë bijtë e Izraelit apo të tjerë – të gjithë ata janë bijtë e Ademit, të gjithë janë njësoj.
Natyra e tyre është tek të gjithë njësoj e prirur drejt degradimit.
Prandaj njeriu duhet të jetë jashtëzakonisht vigjilent.
Nuk duhet devijuar nga rruga e së vërtetës.
Rruga e vërtetë është rruga e profetëve.
Kushdo që devijon nga kjo rrugë, do të shkatërrohet.
Allahu na ruajtë të gjithëve, inshaAllah.
Share
"Ndihmojeni njëri-tjetrin në punë të mira dhe në devotshmëri ndaj Allahut, por mos e ndihmoni njëri-tjetrin në gjynahe dhe armiqësi." (Surja El-Maide, Ajeti 2)
Allahu ju urdhëron ta mbështesni njëri-tjetrin për të bërë mirë.
Ai ju urdhëron të bëni mirë.
Mos e mbështesni njëri-tjetrin për të bërë keq.
Allahu thotë: "Në asnjë mënyrë mos e ndihmoni njëri-tjetrin në vepra të këqija."
Qëndroni të bashkuar në të mirë.
Nëse dikush dëshiron të bëjë diçka të keqe, ndalojeni dhe paralajmërojeni. Tregoni atij të drejtën dhe thoni: "Kjo është e gabuar, kjo nuk bën, kjo nuk duhet bërë."
Kjo është ajo që përbën fenë e Islamit.
Islami është themeli i të gjitha koncepteve dhe gjërave të vërteta.
Në këtë botë shpiken sisteme të ndryshme, gjoja për t'u shërbyer njerëzve.
Por këto shërbime të supozuara në të vërtetë nuk janë fare të tilla.
Sepse ato janë koncepte dhe praktika të shpikura nga njerëzit.
Duke qenë se atyre u mungon themeli shpirtëror dhe nuk bazohen në urdhërimet e Allahut, ato nuk funksionojnë.
Ato nuk do të funksionojnë kurrë.
Për shembull, është shpikur komunizmi.
Një sistem që gjoja u fut me qëllim që të gjithë të qëndrojnë të bashkuar dhe të ndihmojnë njëri-tjetrin.
Por kështu nuk duket ndihma! Njerëzve u merret prona, puna, shtëpitë, toka dhe fabrikat e tyre.
Dhe kjo gjoja për të ndihmuar të tjerët.
Bukur dhe mirë, por ku mbeten drejtësia dhe e drejta në këtë mes?
Kjo nuk është asgjë tjetër veçse shtypje.
Këtu nuk mund të bëhet fjalë për një vepër të mirë.
Islami në këtë pikë është krejtësisht ndryshe.
Islami thotë: "Ndihmojeni njëri-tjetrin."
I pasuri duhet të ndihmojë të varfrin.
Qoftë përmes lëmoshës vullnetare apo taksës së detyrueshme për të varfrit.
Ose duke dhënë një hua të drejtë dhe pa interes.
Kështu duket ndihma e vërtetë.
T'i marrësh dikujt pronën me forcë bie ndesh me humanizmin dhe aq më tepër me fenë.
Prandaj ky sistem u shemb. Më pas erdhi i ashtuquajturi kapitalizëm.
Në këtë sistem gjoja duhet të shpërblehet ai që punon shumë.
Por ata e kanë bërë edhe më keq se në komunizëm.
Dikush fiton pesë cent, dhe shteti thotë: "Do të paguash dhjetë cent taksa."
Nëse njeriu fiton vetëm pesë cent, si mund të kërkohen gjashtëdhjetë, tetëdhjetë apo edhe më shumë për qind taksa?
Si është e mundur kjo?
Kështu njeriu pyet veten: "Përse duhet të punoj dhe të përpiqem fare? Çfarë të bëj?"
Pra, as kjo nuk solli asgjë të mirë.
Kështu duket bota sot.
Meqenëse të gjitha vendet perëndimore funksionojnë sipas këtij sistemi, njerëzit vërtet po ndiejnë nostalgji për komunizmin.
Sepse në komunizëm të paktën të gjithë ishin në të njëjtën varkë.
Disi njerëzit arrinin t'ia dilnin mbanë.
Shteti ndihmonte dhe merrte përsipër disa gjëra.
Askush nuk mund të bënte thjesht atë që donte, por sot është edhe më ekstreme.
Ky sistem është shumë më i keq.
Ai i shtyp njerëzit dhe i zhvesh ata nga të drejtat e tyre.
Dhe për më tepër, ata u mbajnë leksione dhe pretendojnë: "Ne po kujdesemi për ju."
Kjo nuk funksionon kështu.
Në Islam, përfiton ai që punon, dhe ai paguan taksën e tij të detyrueshme për të varfrit.
Në këtë mënyrë i nevojtari e merr mbështetjen e tij në një mënyrë të lejuar dhe të drejtë.
Dhe dhënësi shpërblehet për këtë nga Allahu.
Njerëzimit deri më sot i janë imponuar shumë sisteme.
Socializmi, komunizmi, fashizmi e kështu me radhë...
Njëri ishte më i keq se tjetri.
Asnjëri prej tyre nuk ishte i suksesshëm.
Të gjitha kanë dështuar.
Tani po shembet edhe sistemi aktual; bota po shkon drejt të njëjtit shkatërrim.
Këto sisteme nuk i sjellin asnjë dobi njerëzimit.
I vetmi sistem i vërtetë është ai që ka përcaktuar Allahu: Njeriu jep vetëm dy e gjysmë për qind të pasurisë së tij si lëmoshë.
Në sistemet e sotme njerëzit paguajnë shuma marramendëse taksash; përmasat e sakta i di vetëm Allahu.
Dhe pastaj thuhet: "Ekonomia do të rimëkëmbet, do të ndodhë kjo e ajo." Por asgjë nuk do të ndodhë.
Me një sistem që shtyp njerëzimin, asgjë nuk do të përmirësohet absolutisht.
Vetëm dhe ekskluzivisht sistemi i Allahut mbetet i qëndrueshëm.
Është Islami ai që u sjell njerëzve bekim dhe lehtësim. Vetëm sistemi i përcaktuar nga Allahu kurorëzohet me sukses.
Gjithçka tjetër çon vetëm në shkatërrim dhe është humbje e pastër kohe.
Asnjë koncept tjetër nuk është i suksesshëm, të gjitha janë sisteme të dështuara.
Në fund të fundit, të gjitha vetëshkatërrohen.
Pikërisht ashtu si komunizmi.
Komunizmi nuk u rrëzua përmes ndërhyrjeve nga jashtë.
Ai u shemb nga brenda.
Koha ka ardhur, dhe fundi i sistemit aktual do të duket njëlloj.
Njerëzimi do ta përjetojë edhe këtë.
Më pas, inshaAllah, Allahu do të ngrejë sistemin e Tij; Ai do të dërgojë Sejjidina Mehdiun (paqja qoftë mbi të).
Me siguri, është afër, inshaAllah.
Share
Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem, jetonte për botën tjetër.
Prandaj ai nuk pretendonte asnjë të mirë materiale për vete.
Ai dhuronte gjithçka: nëse vinte një i varfër, ia jepte atij; nëse vinte një i njohur, i bënte dhurata.
Kur Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem, ndërroi jetë, shtrati i tij përbëhej thjesht nga një dyshek i mbushur me fije palme dhe një jastëk. Në dimër ai përdorte një batanije leshi, ndërsa në verë gjithsesi nuk i duhej asnjë.
E megjithatë, e gjithë bota me tërë pasurinë e saj ishte në dispozicion të Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue selem.
Por ai nuk i jepte asaj aspak vlerë.
Të gjitha këto janë thjesht gjëra të kësaj bote. Si dikush që e njihte botën tjetër dhe i mësonte njerëzit për të, ishte plotësisht e natyrshme që Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem, të mos u jepte atyre asnjë vlerë.
Nëse do të ishte një njeri i zakonshëm, ai do t'i kishte lakmuar gjërat tokësore, sikur të jetonte përgjithmonë. Ai gjithmonë do të ishte përpjekur t'i grumbullonte ato dhe ta shtonte pasurinë e tij.
Dhe kjo, edhe pse Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue selem, gjithçka i ishte tashmë në dispozicion.
Madje edhe pasi mërgoi në Medine pas gjithë atyre vuajtjeve në Mekë, Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue selem, i ra në pjesë shumë plaçkë lufte nga fushata dhe beteja të shumta.
Por ai e shpërndante atë gjithmonë pa lënë asgjë për vete.
Natyrisht, bashkëshortet e tij ndonjëherë – siç është tejet njerëzore – lejonin të udhëhiqeshin paksa nga egoja e tyre (nefsi).
Tek ato u shfaq njëfarë xhelozie kur shihnin gratë e shokëve të tjerë. Ato kishin marrë pjesën e tyre nga plaçka e luftës, ishin veshur me rroba të reja dhe kishin bollëk për të ngrënë e për të pirë.
Si pasojë e kësaj, ato i bënë Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue selem, qortime të lehta dhe thanë: "Sikur të kishim edhe ne të njëjtat mjete si ato."
Megjithatë, karakteri i Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue selem, ndryshonte nga yni: ai kurrë nuk ngrinte zërin dhe nuk i bërtiste askujt.
Në situata të tilla, ai thjesht lëndohej, heshtte dhe tërhiqej.
Kur i dëgjoi këto fjalë, Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem, u pikëllua shumë dhe u tërhoq.
Ai kishte një dhomë private të pozicionuar pak më lart. Aty u tërhoq në izolim dhe nuk fliste me asnjërën nga bashkëshortet e tij.
Pas kësaj zbriti vargu (ajeti) i mëposhtëm fisnik: "O gratë e Profetit!"
"Nëse dëshironi të mirat e kësaj bote, ejani. Unë do t'ju jap atë që dëshironi, por pas kësaj rrugët tona ndahen."
"Ju jeni të lira të ndaheni në të mirë dhe të shkoni në rrugët tuaja."
"Por nëse dëshironi Allahun (Azze ue Xhel-le) dhe të Dërguarin e Tij fisnik – Sulltanin e botëve – atëherë do të qëndroni pranë tij."
"Ju keni zgjedhjen mes këtyre dy mundësive."
"Zgjidhni atë që dëshironi. Nëse doni këtë botë, unë do t'ju jap aq sa dëshironi prej saj. Por të dyja bashkë nuk bëhen – ju duhet të vendosni", tha Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem.
Kjo situatë vlente natyrisht në mënyrë krejt të veçantë për to.
Ato u penduan thellë për gabimin e tyre dhe e kuptuan se të mirat e kësaj bote janë plotësisht të pavlera në krahasim me botën tjetër.
Plot pendim erdhën të gjitha te Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem, dhe thanë: "Ne nuk e duam këtë botë; ne duam Allahun (Azze ue Xhel-le) dhe ty."
Kjo ngjarje është një mësim i madh për ne njerëzit.
Natyrisht, lejohet të fitosh të mira tokësore, përderisa gjatë kësaj të mos harrosh kurrë botën tjetër.
Sepse bota tjetër është gjëja më e rëndësishme.
Ti mund të fitosh në këtë botë aq sa të duash, përderisa kjo bëhet në një mënyrë të lejuar (hallall) dhe ti ruan të drejtat e të tjerëve si dhe detyrimet e tua.
Megjithatë, dashuria për Allahun (Azze ue Xhel-le) dhe për Profetin tonë, sallAllahu alejhi ue selem, duhet të qëndrojë mbi gjithçka. Ti nuk duhet ta lejosh këtë botë të hyjë në zemrën tënde; aty lejohet të banojë vetëm dashuria për Allahun dhe të Dërguarin e Tij.
Të kësaj bote nuk duhet t'i lësh as hapësirën më të vogël në zemrën tënde. Kjo nuk do të ndryshonte, edhe nëse do të të takonte e gjithë bota.
Por, nëse ti nuk zotëron thuajse asgjë, ndërsa zemra jote është plot me dëshira të kësaj bote dhe njëkohësisht pohon: "Unë e dua Allahun dhe Profetin", atëherë kjo nuk është e sinqertë.
Siç u tha: Më e rëndësishmja është të mos e harrosh botën tjetër. Njeriu duhet të kuptojë se pasuria e kësaj bote nuk është meritë e tij, por një mirësi dhe një bekim i Allahut.
Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem, është për ne shëmbëlltyra më e madhe në këtë drejtim.
Ai që ndjek rrugën e tij, do të jetë i lumtur si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër. Ai do të jetë i kënaqur me jetën e tij dhe do ta falënderojë vazhdimisht Allahun.
Allahu mos na i mohoftë dhuntitë e Tij të mrekullueshme.
Inshallah Ai na bën të gjithëve të jemi prej atyre që japin; Allahu na dhuroftë edhe neve me bollëk.
Thesaret e Allahut janë të pashtershme, pasuritë e Tij nuk përfundojnë kurrë. Falënderimi i qoftë Allahut.
Share
Njeriu dëshiron të jetë me të fortin.
Ai dëshiron të jetë me më të fortin.
Nëse ekziston një shtet i fuqishëm, njeriu kërkon ndihmë atje.
Kjo është në natyrën e njeriut.
Ai beson se kur është i fortë, mund të mbrohet vetë.
Por në këtë mes ai nuk mendon për Më të Fortin.
Më i Forti është Allahu, Azze ue Xhel-le.
Sepse fuqia e vërtetë qëndron vetëm tek Ai.
Çfarë dëshiron Ai, ndodh; çfarë nuk dëshiron Ai, nuk ndodh.
Allahu, Azze ue Xhel-le, thotë në Kuran: "Wa ma zalika alAllahi bi aziz", që do të thotë: "Dhe kjo për Allahun nuk është aspak e vështirë." (14:20)
Asgjë nuk është e vështirë për Allahun, Azze ue Xhel-le.
Asgjë dhe askush nuk mund t'i kundërvihet Atij.
E lëre më ndonjë shtet apo njeri: Edhe sikur e gjithë bota dhe të gjitha krijesat të bashkoheshin kundër Tij, forca e tyre përballë madhështisë dhe fuqisë së Allahut, Azze ue Xhel-le, nuk do të ishte as sa ajri – ajo do të ishte një asgjë absolute.
Prandaj, një njeri i arsyeshëm, nëse dëshiron vërtet të jetë në anën e më të fortit, duhet të vihet në anën e Allahut, Azze ue Xhel-le.
Mos ngri krye kundër Allahut, Azze ue Xhel-le.
Allahu na tregon gjëra të reja çdo ditë.
Ashtu siç u shkatërruan ata që i dolën kundër Allahut në të kaluarën, ashtu do të shkatërrohen edhe sot.
Ata nuk mund të fitojnë kurrë kundër Allahut.
Kjo betejë nuk mund të fitohet.
Një njeri që gënjen veten dhe beson se mund të shpëtojë duke kërkuar strehim tek të tjerët, nuk do të gjejë shpëtim.
Vetëm ai që qëndron në anën e Allahut, Azze ue Xhel-le, do të shpëtojë.
Nuk ka asnjë rrugëdalje tjetër.
As në këtë botë dhe as në botën tjetër nuk ka një vend ku mund të ikësh nga Allahu.
Po ku dëshiron të ikësh?
Nga Allahu, Azze ue Xhel-le, nuk të shpëton fakti nëse fshihesh në një vrimë në tokë, nëse arratisesh në një mal apo fshihesh pas armëve.
Shpëtimi i vërtetë qëndron vetëm në frikën ndaj Allahut dhe në qëndrimin në anën e Tij.
Në asgjë tjetër.
Sepse djalli i çon njerëzit në humbje.
Njerëzit i thonë vetes: "Ne jemi të zgjuar, ne kemi shpikur gjithë këto mjete dhe pajisje, ne kemi krijuar këtë e atë – madje edhe makineri që janë më inteligjente se ne."
Prandaj, njerëzit që mendojnë: "Neve nuk na ndodh gjë", bëjnë gabimin më të madh, gabimin më fatal të mundshëm.
Sepse këto makineri nuk të japin as jetë dhe as shpirt, dhe ato as nuk do të të shpëtojnë.
Kur të shfaqet vullneti i Allahut, Ai do të fshijë gjithçka.
Ai nuk do të lërë asgjë.
As i zgjuari e as i marri, as i shfrenuari e as shtypësi apo i shtypuri nuk kanë asnjë qëndrueshmëri përballë fuqisë së Allahut, Azze ue Xhel-le.
Prandaj u bëjmë thirrje të gjithë njerëzve: Kthehuni tek Allahu, Azze ue Xhel-le.
Allahu është Ai që ju ka krijuar nga asgjëja.
Nuk të ka krijuar nëna ose babai yt, por Allahu.
Ka disa njerëz shumë të paarsyeshëm.
Ata inatosen me prindërit e tyre dhe thërrasin: "Pse më sollët në këtë botë?" Allahu na ruajtë – një njeri i tillë është një gomar absolut, dhe me këtë e kam fjalën për kafshën me katër këmbë.
Ti ke ardhur në këtë botë nëpërmjet prindërve të tu, por në fund të fundit kjo ka ndodhur me vullnetin e Allahut.
Shpirti yt, trupi yt – gjithçka ka ardhur në ekzistencë me urdhrin e Allahut.
Nëse ngrihesh dhe flet fjalë të tilla të marra, ti vetëm sa e zhyt veten në një mjerim akoma më të madh.
Njeriu duhet të jetë i vetëdijshëm për këtë.
Ne të gjithë i përkasim Allahut. Ne duhet të lutemi: "Allahu na bëftë robërit e Tij të dashur."
Na ruajtë Ai që të bëhemi pjesë e atyre që i kundërvihen Atij, dhe na mbajttë larg tyre.
Vetëm të krahasosh një fuqi tjetër me madhështinë e Allahut, Azze ue Xhel-le, është mëkat dhe mungesë respekti.
Pastaj shfaqen disa njerëz dhe sillen pa asnjë pikë konsiderate.
Ata i kundërvihen Allahut dhe mburren: "Unë jam ateist, unë jam kështu, unë jam ashtu."
Por në rastin më të vogël – po të shohin qoftë edhe një kufomë – mbushin pantallonat nga frika. Dhe megjithatë përpiqen t'i sfidojnë Allahun.
Kështu që, ne po jetojmë në një shoqëri me njerëz kaq të paqëndrueshëm dhe të paarsyeshëm.
Allahu na ruajtë që të bëhemi si ata, dhe Ai i udhëzoftë ata.
Ata nuk duhet t'i kundërvihen Allahut.
Zemërimi i Allahut është i madh.
Asgjë dhe asnjë fuqi nuk mund të qëndrojë para Tij.
Allahu na mbrojtë.
InshaAllah, mbetshim gjithmonë në anën e Tij dhe në rrugën e Tij.
Allahu, përmes fuqisë së Tij, na dhëntë edhe forcë shpirtërore.
Na dhëntë Ai paqe të brendshme dhe na bëftë, inshaAllah, një mjet për udhëzimin e njerëzve.
Share
Në Kuranin famëlartë, Allahu i Lartësuar i lavdëron ata njerëz që janë të ndershëm dhe të sinqertë dhe e mbajnë fjalën e tyre.
Ndërkaq, ata që nuk e mbajnë fjalën, Ai i quan hipokritë (Munafikë).
Ka shumë lloje hipokritësh.
Ka hipokritë që nuk janë fare myslimanë, por paraqiten si të tillë.
Nga këta nuk ka më shumë sot; sepse kush është mosbesimtar, sot thjesht thotë: "Unë jam mosbesimtar", dhe nuk ka më nevojë të fshihet shumë.
Lloji tjetër, megjithatë, janë ata që nuk e mbajnë fjalën. Ata nuk u përkasin njerëzve që Allahu i Lartësuar i do; ata kanë devijuar nga rruga e drejtë dhe u bëjnë dëm të tjerëve.
Allahu i Lartësuar thotë se ata i pret një fund i keq nëse nuk pendohen.
Megjithatë, nëse pendohen sinqerisht, Ai na njofton se do t'i falë – edhe nëse kanë bërë mëkatet më të mëdha e të shumta. Ai është Falësi dhe Mëshiruesi, falja e Tij është e pakufishme.
Një njeri mund të falë, por shpesh diçka mbetet thellë brenda tij. Allahu i Lartësuar, megjithatë, e fal njeriun e penduar aq plotësisht, sa nuk mbetet as gjurma më e vogël e mëkatit.
Kur një njeri pendohet, të gjitha këto mëkate i fshihen plotësisht.
Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) thotë në një hadith fisnik që e cituam: "Ajo që i frikësohem më shumë Umetit tim janë hipokritët gojëtarë, të cilët e dinë saktësisht se si t'i përdorin fjalët e tyre."
Sepse ata e bëjnë të vërtetën të duket si e rreme dhe të rremen si të vërtetë.
Dhe kur njerëzit i ndjekin ata – Allahu na ruajtë nga kjo – ata nxisin fitne të madhe, përçarje.
Ata jo vetëm që nxisin përçarje, por edhe e shkatërrojnë botën tjetër të këtyre njerëzve dhe i hedhin ata në shkatërrim.
Këta hipokritë i pret një fund edhe më i keq në këtë botë dhe në tjetrën.
Prandaj, Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) paralajmëron: "Kini kujdes nga ky lloj hipokritësh."
Njerëzit mendojnë: "Oh, sa bukur flet ky njeri, ai po flet për fenë dhe besimin." Megjithatë, hipokriti e shfrytëzon këtë për të futur qëllimisht pikëpamje të gabuara mes fjalëve të tij të bukura dhe kështu të prishë Akiden (doktrinën e besimit) të njerëzve.
Të tillë hipokritë shkaktojnë dëme të pallogaritshme. Është pikërisht ky lloj njerëzish që po rrënojnë mbarë botën islame.
Nga ky lloj hipokritësh, për fat të keq, ka shumë.
Ky fenomen u shfaq më së shumti në periudhën e vonë të Perandorisë Osmane. Sulltan Abdylhamid Hani i bekuar, në atë kohë, urdhëroi të hartoheshin libra Ilmihali (libra mësimorë). Këto shpjegonin saktësisht se në çfarë parimesh duhet të besojnë myslimanët – pra, Ehli Suneti uel Xhemati – dhe çfarë është e drejtë apo e gabuar në fe.
Kushdo që i pranon këto parime i përket Ehli Sunetit dhe është mysliman.
Nëse i përket një grupi tjetër, atëherë qëndro në grupin tënd. Mos u infiltro në komunitet, mos u fshih dhe mos nxit përçarje. Nëse nuk e ndan këtë rrugë, i përket një feje ose drejtimi tjetër besimi, atëherë pranoje hapur këtë.
Megjithatë, nëse e pranon këtë rrugë, atëherë nuk duhet të largohesh nga kjo vijë e qartë.
Devijimi nga kjo rrugë çon në fitne. Menjëherë pas rënies së osmanëve, shpërthyen këto trazira. Prej njëqind vitesh, kjo përçarje nuk po zvogëlohet; për fat të keq, ajo po bëhet gjithnjë e më e madhe dhe vazhdon deri më sot.
Përse?
Sepse ata mund të manipulojnë njerëzit. Përmes pëshpëritjeve, ata mbjellin dyshime në zemrat e njerëzve dhe i bindin ata: "Kjo rrugë është e gabuar."
Ndërkohë, kjo është rruga që është ndjekur me shekuj – që nga koha e Profetit tonë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem). Të gjithë dijetarët, shejhët, eulijatë dhe sahabët e kanë ndjekur këtë rrugë.
A beson se ti je tani i vetmi që di gjithçka më mirë?
Ky mendim të është pëshpëritur nga shejtani; është një mënyrë të menduari satanike, e cila synon vetëm të mbjellë përçarje.
Prandaj, situata dikur, në kohën e shtetit të fundit islamik – osmanëve –, ishte krejtësisht ndryshe.
Pa një kalif, nuk mund të flitet për një shtet islam. Fatkeqësisht, kjo nuk është në dorën tonë për momentin, por e vërteta duhet thënë.
Me fjalët e tyre gojëtare, me shkrimet dhe intrigat e tyre, i mashtruan të gjithë. Të nxitur nga të njëjtët shejtanë që tashmë shkatërruan Perandorinë Osmane, ata e përçanë dhe e copëtuan botën islame. Por kjo nuk u mjafton: ata nuk do të pushojnë derisa ta zhdukin plotësisht Islamin nga bota.
Por me lejen e Allahut, Islami nuk do të zhduket kurrë; ajo që me të vërtetë do të zhduket, është mosbesimi, inshaAllah.
Premtimi i Allahut është e vërteta absolute, fjala e Allahut është e vërtetë; Islami, me lejen e Allahut, do të përhapet në mbarë botën.
Hipokritët mund të përpiqen sa të duan për këtë.
Gjëja më e rëndësishme është të mos u besoni fjalëve të tyre; sepse gjithçka që ata duan t'ju bindin, nuk është asgjë tjetër veçse gënjeshtër dhe pavërtetësi.
Share
يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ (5:67)
Allahu Azze ue Xhel-le e ka urdhëruar Profetin tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, t'u kumtojë dhe t'u përcjellë njerëzve gjithçka që Ai i ka shpallur.
Dhe ai ua ka kumtuar këtë njerëzve.
Shumë njerëz kanë gjetur kështu rrugën e drejtë.
Njerëzit dolën nga errësira, nga ato kohë të errëta, në dritë.
Nëpërmjet Islamit, nëpërmjet dritës së Islamit, u ndriçua e gjithë bota, Elhamdulilah.
Nëpërmjet dritës së Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe dritës së Islamit u ndriçua çdo cep i botës.
Drita më e madhe është ajo që e ka zanafillën te drita e Allahut – pra drita e Islamit.
Prandaj kjo dritë është një udhërrëfyes drejt udhëzimit; ajo u sjell njerëzve të mirën dhe të bukurën.
Nëse njerëzit do të ndiqnin këtë rrugë, nuk do të kishte as luftë, as grindje, dhe as nuk do të shpërthente kaosi i vërtetë.
Por kështu është bota; Shejtani i nxit njerëzit kundër njëri-tjetrit,
pra ai i devijon ata nga rruga.
Megjithatë, më e rëndësishmja është të mbetemi në këtë rrugë të drejtë.
Të tjerët gjithashtu pyesin veten: „Si mund të bëhet kjo? Çfarë duhet të bëjmë?“
Pikërisht kjo është rruga që Allahu Azze ue Xhel-le na ka treguar.
Ejani, merrni këtë rrugë.
Le të shkojmë të gjithë së bashku në Xhenet. „Wallahu yad'u ila dari-s-salam.“ „Dhe Allahu fton në banesën e paqes, Xhenetin.“ (10:25).
Allahu i fton të gjithë në të.
Dhe vendi në të cilin jemi ftuar, është një vend i mrekullueshëm.
Në fakt, ekzistojnë dy vende:
Një vend ku njeriu shkon i paftuar – Allahu na ruajtë nga ai;
një vend i tmerrshëm, Xhehenemi...
Dhe pastaj është Xheneti.
Atje mund të shkohet vetëm me një ftesë.
Allahu i fton të gjithë.
Por disa thonë: „Jo, nuk e duam këtë.
Ne duam të shkojmë atje ku nuk të duhet ftesë.
Ajo është më e lehtë, nuk kemi nevojë të përpiqemi, preferojmë të jemi dembelë.
Kjo është zgjedhja jonë“, thonë ata.
Në fund të fundit, secili duhet ta vendosë vetë këtë.
Por t'ia tregosh këtë rrugë dikujt që kërkon rrugën e drejtë, është një gjë e mrekullueshme. Sepse Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, ka thënë: „Nëse qoftë edhe një njeri i vetëm e gjen udhëzimin nëpërmjet teje, kjo është më mirë për ty sesa e gjithë bota dhe gjithçka që është në të.“
Është më mirë se çdo gjë tjetër në botë.
Elhamdulilah, vëllezërit tanë në besim janë të pranishëm kudo; shumë njerëz vijnë dhe e shohin këtë.
inshaAllah kjo është një ftesë e bukur për ta,
dhe ata janë një shembull i mirë për ta.
Ata vërtet bëjnë më të mirën e tyre për t'i ftuar njerëzit në këtë rrugë të bukur.
Elhamdulilah, disa prej nesh udhëtojnë gjithashtu atje.
Në Afrikën e Jugut kemi Shamil Efendiun, babain e tij dhe vëllezërit e besimit.
Elhamdulilah, ata janë bërë mjet që qindra mijëra njerëz të pranojnë Islamin.
Ky shërbim u është dhënë atyre.
Atyre iu dha mundësia të ishin një mjet për udhëzimin e njerëzve.
Njerëzit që kishin devijuar plotësisht nga rruga, po hyjnë në Islam përmes mbështetjes së Allahut Azze ue Xhel-le dhe bekimit të Meulana Shejh Nazimit.
Qindra, mijëra po i bashkohen.
Dhe ata e pranojnë Islamin në një mënyrë krejtësisht të mrekullueshme.
Sepse me vite të tëra, në duart e jobesimtarëve, ata as që trajtoheshin si njerëz.
Ata gjithmonë kishin përjetuar vetëm shtypje.
Kur ata tani shohin këtë rrugë të bukur të Allahut Azze ue Xhel-le, kjo i prek thellë dhe shpirtrat e tyre gjejnë më në fund paqe.
Kështu që edhe ata marrin këtë rrugë.
Elhamdulilah, ky është një shërbim i jashtëzakonshëm.
Allahu Azze ue Xhel-le nuk shikon ngjyrën e lëkurës, gjuhën apo origjinën; kushdo që hyn në rrugën e Tij, arrin lumturinë e vërtetë.
Bëhesh një rob i dashur i Allahut, pikërisht një rob i tillë siç Allahu e dëshiron.
Prandaj, origjina dhe gjuha nuk luajnë asnjë rol.
Ajo që ka vërtet rëndësi, është afërsia me Allahun.
Është devotshmëria ndaj Allahut Azze ue Xhel-le.
Do të thotë të ndjekësh rrugën e Allahut Azze ue Xhel-le.
Dhe do të thotë të duash Profetin tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem.
Kjo është gjithashtu me rëndësi të madhe.
Në këtë rrugë, ata jo vetëm që e pranojnë Islamin, por edhe e njohin atë në formën e tij të vërtetë.
Pikërisht ky është Islami i pastër, që buron drejtpërdrejt nga rruga e Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem.
Grupimet e tjera bëjnë të gjitha vetëm atë që u thotë mendja e tyre.
Ata shpikin gjëra që nuk kanë absolutisht asnjë vend në fe, në Islam.
Dhe këtë pastaj ua shesin njerëzve si Islam dhe të qenit mysliman.
Elhamdulilah, Allahu qoftë i kënaqur me ta, që ata jo vetëm bëhen myslimanë, por edhe ndjekin rrugën e vërtetë të Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, rrugën e vërtetë islame.
Tarikati gjithsesi është thelbi i vërtetë i Sheriatit.
Kushdo që merr këtë rrugë, me lejen e Allahut, nuk do të devijojë kurrë.
Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë ju, inshaAllah.
Share