Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Allahumma inni a'udhu bika min 'ilmin la janfa', wa min kalbin la jakhsha'. Pejgamberi (salallahu alejhi ve selam) ka thënë: "O Allah, kërkoj strehim te Ti nga dituria që nuk sjell dobi dhe nga zemra që nuk ka frikë-respekt." Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: "La jesa'uni ardi ue la sema'i, ue lakin jesa'uni kalbu 'abdi'l-mu'min." Ky është një Hadith Kudsi, të cilin Allahu e transmetoi përmes Pejgamberit (salallahu alejhi ve selam). "Asnjë vend nuk mund të Më përfshijë, por..." Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, nuk mund të mbyllet në asnjë hapësirë. Ju nuk mund ta dini se si është Allahu. Allahu thotë: "...asgjë nuk mund të Më përfshijë, përveç zemrës së robit Tim besimtar." Zemra është shumë e rëndësishme. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, mund të përfshihet vetëm nga zemra e një besimtari. Zemra është pjesa më e rëndësishme e njeriut, si fizikisht ashtu edhe shpirtërisht. Pejgamberi (salallahu alejhi ve selam) gjithashtu ka thënë: "Vërtet, në trup ka një copë mishi." "Nëse ajo është e shëndoshë, i gjithë trupi është i shëndoshë." "Dhe nëse ajo është e prishur, i gjithë trupi është i prishur." Edhe fizikisht: Nëse zemra nuk funksionon, bëhet operacion; njeriu bën gjithçka për ta shëruar. Por njerëzit duhet të kujdesen edhe për shërimin shpirtëror të zemrave të tyre. Shërimin fizik shumica e njerëzve sot përpiqen ta arrijnë. Mjekët janë shumë kompetentë. Ata kryejnë operacione të shkëlqyera. Shumë prej tyre i shpëtojnë njerëzit nga vdekja. Ata e riparojnë zemrën dhe jeta e atij personi vazhdon. Kur zemra bëhet sërish e shëndoshë, trupi mund të vazhdojë të funksionojë pa probleme. Derisa t'u vijë koha dhe të vdesin. Por zemra shpirtërore është edhe më e rëndësishme. Ju duhet ta pastroni atë; duhet të punoni për të shëruar zemrën tuaj. Ju duhet të ndiqni rrugën e Pejgamberit (salallahu alejhi ve selam). Rruga e Pejgamberit është rruga për të pastruar zemrat. Ai i largon të gjitha këto sëmundje. Ai e dëbon errësirën. Ai e largon të keqen. Atëherë Allahu hyn në zemrën tuaj. Së pari, zemra juaj duhet të jetë e pastër. Si mund ta arrini këtë? Rrugën na e tregon, natyrisht, para së gjithash Pejgamberi (salallahu alejhi ve selam). Në Kuranin e lavdishëm: "Kul in kuntum tuhibbunAllaha fettabi'uni juhbibkumullah." (3:31) "Thuaj: 'Nëse e doni Allahun, atëherë më ndiqni mua, që Allahu t'ju dojë.'" Por, ndjekjen e Pejgamberit (salallahu alejhi ve selam) nuk mund ta bëni vetë. Dikush duhet t'ju tregojë rrugën. Në këtë rrugë duhet të ketë një udhëheqës. Nëse nuk ka udhëheqës, ju humbisni. Edhe këtu në këtë botë, në një vend kaq të parëndësishëm, pa Abdulmetin Efendiun do të ishim të humbur. Nuk do ta dinim se në cilin drejtim të shkojmë. Ai është ai që na tregon rrugën. Kjo është e rëndësishme, sepse shumë njerëz mashtrohen nga Shejtani. Ata thonë: "Nuk na duhet shejh, nuk na duhen sahabët, nuk na duhet as Pejgamberi." Ata thonë: "Ne shikojmë vetëm në Kuran dhe e gjejmë rrugën tonë." Këta njerëz, që në hapin e parë, rrëzohen nga një lartësi e madhe në një thellësi të pafund. Ata nuk mund të përparojnë në këtë rrugë; ata e shkatërrojnë veten që në hapin e parë. Allahu nuk do të jetë kurrë i kënaqur me ta. Dhe për këta njerëz vlen hadithi: "'ilmun la janfa'." Dituri që nuk sjell dobi. Dituri e padobishme. Këta njerëz lexojnë e lexojnë dhe pas një kohe mendojnë se nuk u duhet një udhëheqës: "Unë mund ta gjej rrugën time, nuk kam nevojë të ndjek askënd." Në ditët e sotme, kjo mënyrë të menduari është shumë e përhapur në të gjithë botën. Sepse njerëzit dëshirojnë spiritualitetin; ata duan përmbushje shpirtërore dhe lumturi. Dhe në kërkimin e tyre, njerëzit vijnë te besimtarët. Ata vijnë për të marrë udhëzim. Kur shumë njerëz e marrin këtë rrugë, kjo natyrisht nuk i pëlqen aspak Shejtanit. Prandaj, ai i josh ata që të interpretojnë ajetet e Kuranit dhe hadithet sipas gjykimit të tyre. Ata thonë: "Jo, pikërisht kjo shkruan në Kuran dhe në disa hadithe." "Këtë nuk duhet ta bëni." "Ju duhet të hulumtoni vetë." "Mos ndiqni askënd." Kësaj i referohej Sejjidina Aliu me fjalët "kelimetul hakkin juradu biha'l-batil" – "një fjalë e vërtetë që përdoret për një qëllim të gabuar." Ata përdorin një fjalë të vërtetë për të synuar diçka të gabuar. Vetë fjala është e vërtetë, por kuptimi i synuar është i gabuar. Prandaj, shumë njerëz mashtrohen, dhe veçanërisht arabët mashtrohen në këtë mënyrë. Për shkak se ata dinë arabisht, ata shikojnë dhe thonë: "Po, kjo është e saktë." Por në të vërtetë, ata janë duke u çuar në rrugë të gabuar. Dhe prandaj ata humbasin atë që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, dëshiron t'u japë atyre. Nuk është e vështirë ta pastrosh zemrën. Elhamdulilah, ne ndjekim mësimet e përgjithshme të Islamit, mësimet e njerëzimit. Të mos i bëjmë dëm askujt, të mos mashtrojmë askënd, të mos vjedhim dhe të mos i duam të keqen askujt. Dhe ne i falim pesë namazet tona të përditshme. Kjo nuk është e vështirë. Në këtë mënyrë, zemra juaj pastrohet dhe bëhet gati për Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin. Ndryshe nga njerëzit e tjerë. Zemrat e tyre janë plot me inat dhe urrejtje. Ata nuk respektojnë askënd. Mbi të gjitha, ata nuk e respektojnë Pejgamberin (salallahu alejhi ve selam) dhe familjen e tij. Ata zemërohen kur u kujtohen fjalët e tij. Më e rëndësishmja është të respektohet Pejgamberi (salallahu alejhi ve selam). Siç ka thënë Pejgamberi (salallahu alejhi ve selam): "Askush prej jush nuk është besimtar i vërtetë derisa unë të bëhem më i dashur për të se vetja e tij, familja e tij, babai dhe nëna e tij." Ky është një urdhër nga Pejgamberi (salallahu alejhi ve selam). Elhamdulilah, ne e duam atë. Nuk ju kushton asgjë të thoni se e doni atë. Elhamdulilah, ne me të vërtetë e duam atë dhe nuk humbasim asgjë nga kjo. Pse janë kaq të zemëruar këta njerëz të tjerë? Sepse ata janë ziliqarë. Dhe zilia është tipari kryesor i Shejtanit. Për shkak të këtij tipari, ai u dëbua nga Parajsa. Ai tha: "Unë do t'i bëj të gjithë njerëzit si vetja ime." Dhe këtë po përpiqet të bëjë. Nëse njerëzit nuk janë besimtarë, mirë pra. Kjo është zgjedhja e tyre. Por kur ata janë besimtarë, ai e mbjell këtë sëmundje në zemrat e tyre. Ai e mbush zemrën me errësirë, ligësi, papastërti dhe sëmundje. Ai sjell lloj-lloj ligësish në zemrat e tyre. Dhe ajo që është në zemrat e tyre, në fund pasqyrohet në fytyrat e tyre. Mevlana Shejh Hazretleri tha se fytyrat e tyre bëhen të shëmtuara. Kjo është ajo që Shejtani u bën njerëzve. Dhe Tarikati është rruga për ta pastruar këtë. Allahu e ka themeluar Tarikatin përmes Pejgamberit (salallahu alejhi ve selam). Kjo është një rrugë e bekuar. Elhamdulilah, ne jemi në këtë vend të bekuar. Dhe për këtë e falënderojmë Allahun. Drita e Allahut rrjedh prej këtu. Nga kjo xhami, kjo Bejtullah, Shtëpia e Allahut. Të gjitha xhamitë janë Shtëpitë e Allahut. Çdokush mund të vijë; askush nuk duhet ta pengojë. Në tarikat ne përpiqemi t'u japim njerëzve lumturi të përjetshme. Jo vetëm një lumturi kalimtare, që zhduket menjëherë. Dhe ne u sjellim njerëzve lajmin e mirë; u themi atyre të mos shqetësohen, ndërsa të tjerët i dënojnë të gjithë me ferr. Por ne themi atë që Allahu thotë në Kuranin e lavdishëm: "Wallahu yad'u ila Dar'is-Salam." (10:25) "Dhe Allahu fton në Banesën e Paqes", në Xhenet. Inshallah, ne do të hyjmë në Xhenet dhe do të jemi shkak që edhe më shumë njerëz të shkojnë atje. Allahu ju bekoftë, ju mbroftë dhe ju bëftë udhërrëfyes për njerëzit, inshallah.

Allahu, Azze ue Xhel-le, e bekoftë tubimin tonë. Elhamdulilah, ne jemi robër të Allahut, Azze ue Xhel-le. Allahu, Azze ue Xhel-le, e ka krijuar secilin dhe secilit i ka besuar një sekret: Disa i udhëzon në rrugë të drejtë dhe disa në rrugë të gabuar. Ky është një nga sekretet e Allahut, Azze ue Xhel-le. Disa njerëz pyesin: „Pse është kështu dhe pse është ashtu?“, por kjo nuk është punë për ju. Ju duhet t'i jeni mirënjohës Allahut, Azze ue Xhel-le, që ju ka udhëzuar në këtë rrugë. Ju bëni pjesë te fatlumët, të cilëve u është dhënë e mira. Nëse jeni të kënaqur me gjithçka që Allahu, Azze ue Xhel-le, ju ka dhënë, atëherë me të vërtetë mund ta quani veten me fat. Nëse ke ushqim të mjaftueshëm, një vend për të fjetur dhe një çati mbi kokë, atëherë ky është një bekim i madh. Kështu ka thënë Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të. Sigurisht, në të njëjtën kohë ju duhet të punoni, të bëni punën tuaj dhe të jepni më të mirën nga vetja. Por nëse nuk arrini një nivel më të lartë, mos u mërzitni dhe mos u ankoni për këtë. Pranojeni gjendjen tuaj dhe falënderoni Allahun, Azze ue Xhel-le. Ekziston një fjalë e urtë e famshme: „El-kana'atu kenzun la jefna“, që do të thotë: „Kënaqësia është një thesar i pashtershëm.“ Edhe nëse njerëzit gjejnë një thesar në këtë botë, ai ose harxhohet me kalimin e kohës ose ata duan gjithmonë e më shumë. Për këtë ka një histori. Sigurisht, edhe njerëzit e sotëm janë të tillë; Allahu, Azze ue Xhel-le, i ka krijuar të gjithë njerëzit me të njëjtin prirje, por koha dhe kuptimi i luksit ndryshojnë nga e kaluara. Të kesh luks dhe të mësosh me të, është gjëja më e lehtë në botë. Disa njerëz mund të mendojnë se është e vështirë të mësosh me luksin, por nuk është aspak kështu. Përkundrazi, është shumë e lehtë. Por të pranosh situatën tënde dhe atë që zotëron, është shumë e vështirë për shumë njerëz; ata thjesht nuk mund ta pranojnë atë. Por sikur ata të shihnin atë që Allahu, Azze ue Xhel-le, u ka dhënë, do të ishin të kënaqur me gjendjen e tyre, do të ishin të lumtur dhe nuk do të kishte më asnjë problem. Siç e thashë, njerëzit e së kaluarës nuk e njihnin luksin e sotëm. Kushdo që lindte në një fshat, shpesh nuk largohej prej tij gjatë gjithë jetës. Imagjinoni, madje edhe këtu në Qipro, në mes të detit të madh, kishte njerëz që kurrë nuk e lanë fshatin e tyre dhe kurrë nuk e panë detin. Sigurisht, edhe ata kishin shqetësimet e tyre, por duke qenë se nuk ishin mësuar me luks, ishin modestë, të kënaqur me gjendjen e tyre dhe nuk ia vështirësonin jetën as vetes, as të tjerëve. Na ishte një herë një sulltan, dhe edhe ai kishte problemet e veta. Mbi të gjitha, ai sundonte një perandori të tërë; ai ishte shumë i zënë me familjen, fëmijët, popullin dhe fqinjët e tij. Sa më shumë njerëz të kishte nën përgjegjësi, aq më shumë probleme kishte: me dhjetë njerëz disa shqetësime, me njëqind më shumë, me një mijë edhe më shumë dhe me një milion njerëz probleme të pafundme... Le të bëjmë një pauzë të shkurtër në historinë tonë: Sot këtu në Argjentinë është e premte dhe ka zgjedhje. Njerëzit garojnë në zgjedhje për të marrë telashe mbi vete dhe për të marrë përgjegjësinë për kaq shumë njerëz. Në fakt, duhet të ikësh nga kjo, në vend që të vraposh drejt saj. Pra, ky sulltan po shëtiste nëpër pallat me vezirin e tij dhe po bisedonte me të. Kur pa nga ballkoni i pallatit, vuri re një njeri që punonte në kopsht. Sulltani iu drejtua vezirit dhe i tha: „Jam kaq i rënduar nga shqetësimet e popullit, mbaj kaq shumë përgjegjësi... Natën nuk mund të fle sepse duhet të mendoj për këtë perandori, për popullin, për këtë e atë. Por shikoje këtë njeri, sa i lumtur është; ai nuk ka një barrë të tillë mbi supet e tij.“ „Ai është i varfër, por jo i palumtur, përkundrazi, është shumë i lumtur. Çdo ditë vjen në punë i gëzuar dhe plot energji.“ Veziri tha: „Zotëria im, kjo ndodh sepse ai nuk zotëron asgjë. Le ta vëmë në provë dhe të shohim se çfarë do të ndodhë nëse i japim para.“ Sulltani ra dakord. Ata morën një qese plot me flori, shkruan mbi të „Njëqind florinj“, por futën vetëm 99. Pastaj e hodhën fshehurazi qesen në shtëpinë e burrit dhe shtuan një shënim: „Këta njëqind florinj janë një dhuratë për ty.“ Por ata futën vetëm 99 florinj brenda. Pasi e hodhën qesen brenda, ata e vëzhguan burrin. Atë natë, burri i varfër i gjeti florinjtë, i numëroi dhe pa se ishin 99. Ai thirri menjëherë familjen e tij, ata i numëruan përsëri, por rezultati mbeti i njëjtë: 99 florinj. Burri i tha gruas së tij: „Shiko, këtu shkruan ‚njëqind‘, por këtu janë vetëm 99!“ E gjithë familja kontrolloi tërë shtëpinë, me shpresën për të gjetur floririn që mungonte, dhe atë natë nuk vunë gjumë në sy. Të nesërmen, ai nuk mundi të vinte në punë nga lodhja, pasnesër erdhi me vonesë dhe sulltani pa se sa i palumtur ishte ai. E tillë është natyra e njeriut: ai nuk e vlerëson atë që ka dhe gjithmonë kërkon atë që i mungon. Edhe pse mbanin në duar 99 florinj – aq sa ndoshta nuk do të kishin mundur të fitonin gjatë gjithë jetës së tyre – ata i viheshin pas vetëm atij një floriri të humbur. Për ditë të tëra ata kërkuan atë një florin, dhe ndoshta ende po e kërkojnë. Kjo është kënaqësia: të pranosh atë që merr dhe të jesh i lumtur me të. Nëse të mjafton ajo që ke, atëherë puna ka mbaruar. Kjo është rruga, tarikati, që Pejgamberi, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, ua ka mësuar njerëzve. Kjo do të thotë, të mos i japësh vlerë botës dhe gjërave materiale. Pejgamberi, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, ishte më bujari nga të gjithë njerëzit. Rruga jonë është rruga e Pejgamberit, paqja dhe bekimet qofshin mbi të; ne e marrim atë (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) si shembull në gjithçka. Shpesh ai vuante nga uria dhe nuk hante për ditë të tëra. Madje transmetohet se ai lidhte gurë në barkun e tij nga uria. Kur Allahu, Azze ue Xhel-le, i dërgonte atij (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) furnizim, ai nuk mendonte: „Nuk kisha asgjë, tani kemi kaq shumë, duhet ta ruaj këtë.“ Përkundrazi, ai nuk linte asgjë për ditën tjetër. Prandaj, sot nën emrin 'globalizim', ata i detyrojnë të gjithë njerëzit në botë të futen në një kallëp të vetëm. Ata synojnë vetëm të kënaqin epshet dhe egon e tyre. Ata nuk mendojnë fare për Ahiretin, pra për jetën tjetër. Ndërkohë, kjo jetë është për të punuar dhe për t'u përgatitur për jetën në Ahiret. Nëse Allahu, Azze ue Xhel-le, ju ndihmon juve dhe ju ndihmoni robërit e Tij, ju do ta merrni shpërblimin tuaj për këtë në Ahiret. Ndoshta disa mendojnë: „Nuk ka shumë njerëz në këtë rrugë“, por mos harroni se edhe gurët e çmuar janë të rrallë në tokë. Mbajeni veten të pastër dhe të vlefshëm në Praninë Hyjnore të Allahut, Azze ue Xhel-le. Allahu, Azze ue Xhel-le, ju bekoftë.

Profeti Ibrahim, alejhi selam, është një nga profetët më të rëndësishëm. Ka shtatë profetë që njihen si Ulu'l-Azm. Këta janë profetët e vendosmërisë, pra më të lartët ndër profetët. Që në rininë e tij, ai pati shumë përvoja formuese. Pa asnjë udhëzim të jashtëm, Allahu e udhëzoi atë drejtpërdrejt drejt profetësisë. Ai u rrit në një vend që sundohej nga Nemrudi. Ai ishte një tiran. Ky njeri ishte një despot absolut. Ai sundonte mbi të gjithë rajonin – Mesdheun, Lindjen e Mesme – dhe i detyronte njerëzit ta adhuronin atë si zot. Kështu, të gjithë njerëzit bënin statuja të tij. Prandaj, posedimi i një statuje apo idhulli të tillë konsiderohej idhujtari. Njerku i profetit Ibrahim, Azari – jo babai i tij biologjik – i shërbente Nemrudit dhe e siguronte jetesën duke prodhuar pikërisht këto statuja. Por që fëmijë, profeti Ibrahim (alejhi selam) e pyeste veten: "Pse e bëjnë njerëzit këtë gjë?" Më vonë, ai ua bëri të qartë njerëzve se ishte e pakuptimtë të adhuronin këto statuja. Kur u rrit, ndoshta në moshën e adoleshencës, ai pa se si populli i tij i adhuronte këta idhuj. Ai tha: "Ky nuk është Zoti im." "Ata nuk mund të jenë Zot." "Ata nuk mund të ndihmojnë as vetveten." "Ata nuk mund të bëjnë as dobi, as dëm." Dhe Allahu e frymëzoi atë të kërkonte Zotin e vërtetë. Kështu transmetohet edhe në Kuranin e Shenjtë. Një natë, ai pa një yll. Për shkak se ishte aq lart në qiell, i ndritshëm dhe i mrekullueshëm, ai tha: "Ky është Zoti im." "Ky duhet të jetë Zoti im", mendoi me vete. Ky yll ishte ndoshta një planet apo diçka e ngjashme. Por pak kohë më vonë, ai u zhduk. Atëherë ai tha: "Unë nuk i dua ata që perëndojnë." "Ata që shfaqen dhe zhduken sërish." "Një Zot të tillë nuk e dua." Pastaj pa hënën duke lindur. Dhe kur vështroi hënën, tha: "Kjo është shumë më e ndritshme se ai yll." "Ky duhet të jetë Zoti im." Por pas pak kohe, edhe hëna perëndoi. "Ah, pra as ky nuk është Zoti im", tha ai. "As ky nuk është." "Kam frikë se po dal nga rruga e drejtë." "Më duhet të kërkoj diçka të qëndrueshme." Pastaj zbardhi dita dhe dielli lindi. U bë dritë dhe dielli u shfaq madhështor. Ai tha: "Po, ky është më i madh se gjithçka tjetër, ky duhet të jetë Zoti im." Por pastaj, me rënien e natës, natyrisht që edhe dielli perëndoi. "As ky nuk është", tha ai. "Kjo është e papranueshme për mua." "Unë nuk jam prej atyre që i bëjnë shok Allahut." "Unë kam vetëm një Zot të vetëm." Pas kësaj, Allahu ia hapi zemrën dhe mendjen e tij për të vërtetën. Dhe ai filloi t'i pyeste njerëzit: "Çfarë është kjo që po bëni?" "Kjo rrugë që ndiqni nuk është e duhura." "Hiqni dorë nga kjo!" Disa njerëz e pranuan mesazhin e tij, por të tjerë e refuzuan me vendosmëri. Edhe pse njerëzit ankoheshin, situata u përkeqësua vetëm në një ditë feste. Kur atë ditë të gjithë u larguan nga qyteti, ai hyri në tempullin ku ata adhuronin idhujt e tyre. Ai mori një sëpatë dhe i theu të gjithë idhujt në copa. Më pas, ai e vendosi sëpatën në dorën e idhullit më të madh. Kur u kthyen, njerëzit e gjetën tempullin e tyre të shkatërruar. Edhe Nemrudi dëgjoi për ngjarjen. "Kush e ka bërë këtë?", pyeti ai. Ata thanë: "Kemi dëgjuar një djalë të ri të flasë keq për këta idhuj." "Ai tha se kjo nuk është e drejtë." "Se ata janë të padobishëm…" "Ai duhet të ketë qenë. Po, sigurisht që ishte ai." Ata e sollën profetin Ibrahim dhe e pyetën: "A ishe ti?" "Ku ta di unë?", u përgjigj ai. "Sëpata është në dorën e tij." "Pyeteni atë, ai duhet të ketë qenë." Ata thanë: "A je çmendur? Si mund ta bënte ai këtë? Ai nuk mund të bëjë asgjë, është vetëm një gur pa jetë!" Në atë moment, ai e kishte vërtetuar argumentin e tij: këta idhuj nuk ishin zota, por thjesht gurë. Dhe në heshtje, i gjithë populli duhej t'i jepte të drejtë. Kur Nemrudi pa se populli ishte i bindur nga fjalët e Ibrahimit, u tërbua nga zemërimi dhe urdhëroi arrestimin e tij. Ai urdhëroi të ndizej një zjarr i madh. Për 40 ditë, ndoshta edhe për muaj me radhë, ata mblodhën dru dhe i grumbulluan në një mal. Ata e ndezën zjarrin, por nxehtësia ishte aq e madhe saqë askush nuk mund t'i afrohej, sepse përvëlonte gjithçka në një rreze të gjerë. "Çfarë të bëjmë tani?", menduan ata. Ata ndërtuan një katapultë, një makinë që zakonisht e përdornin për të hedhur gurë. Ata e vendosën profetin Ibrahim në të dhe e hodhën drejt e në mes të zjarrit. Por gjithçka është në duart e Allahut, të Plotfuqishmit dhe Madhështorit. Allahu e urdhëroi zjarrin: "O zjarr, bëhu i ftohtë dhe shpëtim për Ibrahimin." Dhe kështu zjarri u bë i ftohtë dhe i sigurt për profetin Ibrahim (alejhi selam), si një kopsht nëpër të cilin rrjedhin lumenj. Edhe pse zjarri ishte aq i fuqishëm, ai nuk mundi t'i bënte asgjë profetit Ibrahim. Me këtë mrekulli, Allahu u tregoi njerëzve se duhej të ndiqnin rrugën e profetit Ibrahim (alejhi selam). Megjithatë, Nemrudi, nga mendjemadhësia e pastër, refuzoi ta pranonte atë që ndodhi dhe të përqafonte besimin e profetit Ibrahim (alejhi selam). Ai filloi të mblidhte një ushtri të madhe për të luftuar kundër profetit Ibrahim (alejhi selam). Dhe Allahu tregoi një mrekulli tjetër. Ai dërgoi kundër tyre një tufë insektesh të vogla, të parëndësishme: mushkonja. Mushkonjat ranë mbi ta si një re e errët. Ushtarët e ushtrisë mbanin parzmore të rënda hekuri. Por këto mushkonja u vërsulën mbi ta. Allahu u kishte dhënë atyre një fuqi të veçantë, të cilën nuk e kanë mushkonjat që ne njohim. Ato u hanin mishin dhe gjakun dhe nuk linin pas asgjë tjetër veçse skeletet. Ushtarët ikën në panik. Edhe Nemrudi ia mbathi dhe u ngujua në fortesën e tij. Por Allahu dërgoi pas tij mushkonjën më të dobët. Madje një të gjymtuar. Mushkonja hyri nëpër hundën e tij dhe arriti deri në trurin e tij. Atje mushkonja filloi t'i hante trurin. Sa herë që insekti hante, Nemrudi vuante dhimbje të padurueshme. Ai i urdhëroi shërbëtorët e tij: "Më godisni në kokë!" Kur ata e godisnin, dhimbja pushonte për një farë kohe. Dhe me një mrekulli të Allahut, kjo mushkonjë me kalimin e kohës bëhej gjithnjë e më e madhe. Prandaj ai i urdhëroi ata ta godisnin gjithnjë e më fort në kokë. Ndoshta Allahu i Plotfuqishëm donte që ai ta shijonte këtë mundim që në këtë botë, që të mund të besonte. Por ai nuk e pranoi as këtë. I tillë është karakteri i disa njerëzve. Kur vijnë në pushtet, disa shfaqin një nga vetitë më të këqija njerëzore: mendjemadhësinë. Ata i konsiderojnë njerëzit e tjerë si inferiorë. Prandaj ai i shikonte të gjithë të tjerët me përbuzje dhe refuzonte të pranonte të vërtetën. Ai jetoi për një kohë të gjatë në këtë gjendje, derisa në fund, duke bërtitur, i urdhëroi njerëzit e tij ta godisnin me gjithë fuqinë në kokë, derisa iu ça kafka. Ai vdiq kur iu thye koka. Kur ia çanë kafkën, panë brenda mushkonjën, e cila ishte ende gjallë dhe kishte arritur madhësinë e një zogu. Sigurisht, këto janë vetëm disa nga mrekullitë e shumta që iu dhanë profetëve, e veçanërisht Profetit Ibrahim (alejhi selam). Ai është babai i profetëve. Qindra profetë kanë dalë nga pasardhësit e tij. Prej tij dalin dy linja kryesore: njëra nga Profeti Is'hak, tjetra nga Profeti Ismail. Ndër profetët që rrjedhin nga Profeti Is'hak janë Profeti Musa dhe profetët e tjerë të fëmijëve të Izraelit. Të gjithë ata janë pasardhësit e tij. Dhe nga pasardhësit e Profetit Ismail doli Profeti ynë Muhamedi (sal-lallahu alejhi ue sel-lem). Pra, ai është paraardhësi i Profetit tonë (sal-lallahu alejhi ue sel-lem). Në hadithet fisnike transmetohet se zemra e tij ishte e mbushur plot me besim dhe siguri. Prandaj, në çdo lutje, në çdo salah, ne e përmendim Profetin Ibrahim. Profeti Ibrahim (alejhi selam) ka kryer shumë vepra të mëdha. Një nga më të rëndësishmet prej tyre lidhet me pelegrinazhin e Haxhit në Islam. Ai e ka ndërtuar Qabenë. Së bashku me djalin e tij, Profetin Ismail, ai e ndërtoi Qabenë. Qabeja është mjaft e lartë, lartësia e saj është rreth 9 deri në 10 metra. Mënyra se si ai e ndërtoi Qabenë është gjithashtu një nga mrekullitë e tij, dhe dëshmia për këtë ekziston edhe sot e kësaj dite. Përballë Qabesë ndodhet Mekami Ibrahim. Edhe pse njerëzit e kanë dëmtuar Qabenë vazhdimisht përgjatë historisë, ata kurrë nuk kanë mundur ta shkatërrojnë këtë vend. Ky gur i shërbeu atij si një lloj skele gjatë ndërtimit të Qabesë. Ai hipte mbi gur dhe guri ngrihej e ulej vetë, tamam ashtu siç i duhej atij. Nëse duhej të vendoste një gur më lart, guri ngrihej. Sapo ai shkelte mbi gur, ai e ngrinte lart. Vetëm ai dhe djali i tij, Ismaili (alejhi selam), ishin aty. Ata nuk kishin vegla pune apo mjete të tjera ndihmëse. Elhamdulilah, kur ai e përfundoi ndërtimin, Allahu i Plotfuqishëm dhe Madhështor e urdhëroi: “Thirri njerëzit për Haxh.” Nuk kishte askënd përreth. Vetëm ata të dy ishin aty. Megjithatë, pa hezituar, ai e shpalli thirrjen dhe i ftoi njerëzit për Haxh. Ishte, në njëfarë mënyre, si një ezan, inshallah. Por nuk kishte njeri aty që ta dëgjonte thirrjen. Megjithatë, Profeti ynë (sal-lallahu alejhi ue sel-lem) ka thënë se kjo thirrje u dëgjua nga çdo shpirt, të cilit i ishte caktuar ta kryente Haxhin. Kështu, përgjatë qindra e mijëra vjetëve, miliona, madje miliarda njerëz e kanë dëgjuar këtë thirrje dhe që atëherë i përgjigjen kësaj ftese. Kjo është ftesa e Allahut, e bërë përmes Profetit Ibrahim (alejhi selam). Allahu mos na devijoftë nga rruga e Tij. Siç ka thënë Profeti ynë (sal-lallahu alejhi ue sel-lem): Es-Sadikin, uel-Kanitin, uel-Mustagfirine bil-Eshar. Domethënë, të jemi prej të sinqertëve, të devotshmëve dhe atyre që kërkojnë falje nga Allahu në agim. Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë ju, inshallah, dhe ju dhuroftë një zemër si ajo e Profetit Ibrahim (alejhi selam).

Elhamdulilah, ky tubim është diçka shumë e çmuar, shumë me vlerë. Profeti, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, thotë se Allahu, i Lartësuari, i urdhëron engjëjt t'i vendosin krahët e tyre nën këmbët e njerëzve që mblidhen nga dashuria për Të, për të dëgjuar këshillat e Tij, insha'Allah. Kjo është gjëja më e rëndësishme për ne njerëzit. Është gjithashtu gjëja më me vlerë që ekziston. Insha'Allah, të gjesh njerëz të mirë, të cilët japin këshilla dhe tregojnë rrugën e Profetit. Dhe ata që e njohin vlerën e kësaj, sot janë shumë të rrallë në këtë botë. Shumica e njerëzve ndjekin vetëm gjërat materiale. Dhe kjo do të thotë t'u shkosh pas epsheve, vetëm për të kënaqur egon tënde. Për shumicën dërrmuese të njerëzve, kjo është gjëja më e rëndësishme në ditët e sotme. Shumë rrallë mblidhen njerëzit për hir të Allahut. Prandaj Allahu, i Lartësuari, i lavdëron ata dhe u dhuron atyre gjënë më të vlefshme. Në të kaluarën, kohët sigurisht që ishin më të mira se sot. Në kohën tonë ka kaq shumë gjëra që i shpërqendrojnë njerëzit nga të menduarit për çdo gjë, e lëre më për spiritualitetin. Janë të gjitha pajisjet: televizorët, interneti, telefonat... dhe e gjithë kjo i josh njerëzit vetëm për të ndjekur egon e tyre, me pyetjen: 'Si mund ta kënaq egon time?' Dhe kështu ata ndjekin lumturinë e tyre. Ky është qëllimi kryesor për njerëzit e kohës sonë. Njerëzit e kohëve të mëparshme kishin më pak nga këto gjëra materiale. Prandaj, shumica e tyre përqendroheshin në adhurimet e tyre ose në bërjen e veprave të mira. Por edhe atëherë – sepse Allahu i ka krijuar të gjithë njerëzit të barabartë – kur u jepej një mundësi për përfitime materiale, edhe ata e shikonin atë. Në të kaluarën kishte 'Ulema të mëdhenj dhe Evlija të mëdhenj. Ata mbanin sohbete dhe u jepnin këshilla njerëzve. Dhe nga këta njerëz, disa e kuptuan, ndërsa të tjerë jo. Veçanërisht në Indi ka shumë miq të mëdhenj të Allahut nga tarikati ynë dhe tarikate të tjera, sidomos nga tarikati Çishtijje. Elhamdulilah, këta njerëz e përhapën Islamin në Indi. Miliona njerëz e pranuan Islamin, pa asnjë luftë. Ishte Shejh Nizamudini, një Evlija, në Nju Delhi. Ai ishte shumë i famshëm. Ai kishte mijëra, madje qindra mijëra myridë. Ai ishte i famshëm dhe jashtëzakonisht bujar. Një ditë, një njeri i varfër dëgjoi për bujarinë e tij. Ai e kërkoi atë, me shpresën se do të merrte diçka. Shejh Nizamudin Evlija ishte vërtet shumë bujar. Por kur ky njeri i kërkoi një sadaka, ai shikoi rreth e rrotull, por nuk gjeti asgjë për t'i dhënë. Sepse miqtë e Allahut nuk mbajnë asgjë për vete. Ata e shpërndajnë gjithçka menjëherë. Prandaj është e vështirë të gjesh diçka tek ata. Ndonjëherë ata nuk kanë më asgjë as për vete. Gjithçka që gjeti ishin këpucët e tij të vjetra. Çfarë të bënte? Ai nuk mund ta kthente duarbosh dikë që i kërkonte diçka. Kështu që ai i tha: 'Merri këto. Janë këpucët e mia të vjetra. Më fal.' Njeriu i varfër i mori me hezitim; ç'të bënte tjetër. Por ai ishte i zhgënjyer dhe aspak i lumtur për këtë. Ai i mori me vete dhe shkoi në një han aty afër për të kaluar natën. Rastësisht, në atë kohë ndodhej në atë zonë edhe një myrid i Shejh Nizamudin Evlijas. Ai ishte një dijetar, një mik i madh i Allahut dhe njëkohësisht një tregtar i pasur. Ai sapo ishte kthyer nga një udhëtim tregtar. Ai tregtonte dru dhe e sillte në Delhi. Kështu që ai duhej të kalonte një natë atje para se të arrinte në Delhi. Dhe kështu ai qëndroi në të njëjtin han. Kur hyri në han, i tha vetes: 'Oh, po ndiej aromën e veçantë të Shejhut tim!' Ai shikoi rreth e rrotull për të gjetur se nga vinte kjo aromë. Ai e ndoqi aromën derisa arriti te dhoma nga ku ajo buronte. Ai trokiti në derë. Njeriu i varfër e hapi. Ky Shejh quhej Amir Khusro. Ata përshëndetën njëri-tjetrin: Selam alejkum, ue alejkum selam. Ai pyeti: 'Nga vjen kjo aromë e mrekullueshme? Po ndiej parfumin e Shejhut tim.' Njeriu u përgjigj: 'Po, isha tek ai. Por ai nuk më dha gjë tjetër përveç këpucëve të tij të vjetra.' Amir Khusro tha menjëherë: 'Unë të jap të gjithë arin tim, vetëm nëse m'i jep ato!' Njeriu tha me mosbesim: 'Po talleni?' 'Jo, nuk po tallem. Po të kisha më shumë, do të ta jepja.' Njeriu i varfër e pyeti: 'Pse po jepni kaq shumë për këto këpucë të vjetra?' Ai u përgjigj: 'Po ta dinit vlerën e vërtetë të këtyre këpucëve dhe po t'i kishit paratë, do të më ofronit dyfishin për to.' Ky është ndryshimi mes atij që e njeh vlerën e vërtetë dhe atij që nuk e njeh. Prandaj, ne duhet, insha'Allah, të jemi mirënjohës për rrugën që Allahu na ka treguar – që Ai na ka udhëzuar në rrugën e Meshajihëve, rrugën e Profetit. Kjo rrugë është e paçmueshme. Sepse ajo nuk është për një çast të shkurtër, por për përjetësinë, insha'Allah. Insha'Allah, Allahu na bëftë prej atyre që e njohin vlerën e vërtetë. Allahu ju bekoftë.

Insha'Allah, Allahu na mundësoftë që gjithmonë të gjendemi në tubime kaq të mira si ky, insha'Allah. Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, thotë se gjëja më e mirë për një mu'min është të jetë një ndihmë për njerëzit e tjerë. I dobishëm në çdo aspekt, qoftë duke i mësuar njerëzit, ose përmes çdo lloj mbështetjeje tjetër. Ka një hadith që thotë: Më i miri prej jush është ai që është më i miri me familjen e tij, me vendin e tij dhe me të gjithë njerëzit. Natyrisht, shumica e njerëzve mendojnë se humbasin diçka nga përfitimi i tyre, nëse veprojnë kështu. Nëse i ndihmon dikujt dhe ai bëhet më i mirë se ti, atëherë ti frikësohesh se ke humbur diçka. Kjo është mënyra e zakonshme e të menduarit të njerëzve, por jo e një besimtari. Një besimtar nuk është kështu. Një besimtar i ndihmon të gjithë. Kush mendon në mënyrë të arsyeshme, do ta kuptojë këtë: Nëse ti je mirë, fqinji yt është mirë dhe të gjithë të tjerët janë mirë, atëherë të gjithë njerëzit janë të lumtur dhe nuk lindin probleme. Por Shejtani është plot zili. Ai i mëson njerëzit të jenë ziliqarë. Ai nuk i udhëzon ata të ndihmojnë njëri-tjetrin; përkundrazi. Ai dëshiron që askush të mos e ndihmojë tjetrin dhe që askush të mos jetë i lumtur. Elhamdulillah, pikërisht kjo është ajo që Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, i mëson njerëzimit. Ky ishte mësimi i Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Kur Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, i mësonte njerëzit për Islamin, ndërsa jetonte në Meken e Nderuar, pjesëtarët e fisit të tij dhe njerëzit përreth tij ishin plot zili dhe e refuzuan mesazhin e tij. Sepse ata nuk e donin atë. Ata ishin të mbushur me kryelartësi dhe nuk donin që dikush të ishte i barabartë me ta. Ata donin që të gjithë të ishin nën ta. Dhe kjo, ndonëse shumë prej tyre e dinin të vërtetën, sepse Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, u kishte treguar mrekulli. Ai, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, ua shpjegoi atyre gjërat vërtet të rëndësishme. Ata e njihnin atë, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, madje edhe para se të zgjidhej si Profet. Ata e dinin se ai, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, është i sinqertë, nuk gënjen kurrë dhe nuk bën asgjë të keqe. Por cilësia kryesore që i çoi ata në shkatërrim ishte zilia dhe mendjemadhësia. Siç thuhet edhe në Kuran: “Dhe ata thanë: ‘Përse ky Kuran nuk i është shpallur një njeriu të madh nga dy qytetet?’” (Kuran 43:31). Ata pyetën pse shpallja i vjen Sejjidina Muhammedit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem – ata e quanin atë vetëm “Muhammed” – dhe jo dikujt tjetër. Ata e kishin fjalën për një njeri të caktuar të urtë, që jetonte në Arabi. Ai ishte një personalitet i nderuar e i urtë, dhe të gjithë e dinin se pozita e tij ishte mbi të tyren. Nga mendjemadhësi e pastër, ata paraqitën argumente që ishin pa pikë arsyeje. Allahu e ka zgjedhur Profetin, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, pa i pyetur njerëzit për mendimin e tyre: “Kë të zgjedh Unë? Mos doni ndoshta të mbani zgjedhje?” Madje edhe ai njeriu, që ata e quanin kaq të urtë, më vonë e pranoi Islamin. Por ata erdhën tek ai dhe i thanë: “Profetësia duhej të të takonte ty. Ti duhej të ishe Profeti.” Por ai iu përgjigj atyre: “Jo. Unë tani e kam pranuar Islamin, dhe ai, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, është Profeti. Më i larti prej të gjithëve është Sejjidina Muhammed, sal-lallahu alejhi ue sel-lem.” Por as këtë nuk e pranuan ata. Mendjemadhësia dhe zilia janë tipare karakteri thellësisht të këqija. Janë cilësitë e Shejtanit. Elhamdulillah, kur shohim dikë që, elhamdulillah, ka një biznes të mirë, e siguron jetesën, ka një familje të mirë dhe mëson sjellje të mira (edeb) dhe moral të mirë, atëherë gëzohemi nga zemra për të. Ky është gëzim i vërtetë për ne dhe për të gjithë besimtarët. Ata që nuk besojnë, nuk e ndiejnë këtë gëzim. Përkundrazi, çdo gjë që shohin i bën ziliqarë – pavarësisht nëse bëhet fjalë për muslimanë apo njerëz të tjerë. Për këtë arsye, ata janë në një luftë të vazhdueshme dhe nuk gjejnë lumturi. Njerëzit e Tarikatit, elhamdulillah, kanë edeb të mirë dhe ndjekin një mësim të mirë. Kështu ka qenë gjithmonë, që nga koha e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, deri më sot. Ata që janë në rrugën e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem – dhe kjo rrugë është Tarikati – e ndihmojnë njëri-tjetrin dhe gjithashtu të gjithë njerëzit e tjerë. Kur shohin dikë në nevojë, e ndihmojnë atë sa më shumë që munden. Dhe natyrisht, pas fundit të Perandorisë Osmane, shumë gjëra ndryshuan në botë, veçanërisht në vendet muslimane. Dhe kur vendet muslimane humbën moralin e tyre të mirë, atë e humbi edhe pjesa tjetër e botës. Shumë ngadalë, këto sjellje të mira u bënë gjithnjë e më të rralla. Derisa pothuajse u zhdukën. Nëse sot gjen njerëz që ndihmojnë ose përpiqen ta bëjnë këtë, ata shpesh keqkuptohen ose nuk u besohet. Në kohën e Osmanëve, brenda tarikateve kishte mësues për tregtarët dhe për çdo zanat. Për çdo dëshirë profesionale. Çfarë do të bëhet ky djalë? Ndoshta ai dëshiron të bëhet kasap. Atëherë e çonin te një mjeshtër në një dyqan mishi, që ta mësonte zanatin nga fillimi. Një tjetër ndoshta donte të bëhej zdrukthëtar. Për të vlente e njëjta gjë: E çonin në punishten e një mjeshtri zdrukthëtar. Pavarësisht se çfarë profesioni donte të mësonte – argjendar, farkëtar apo diçka tjetër – ai kalonte nëpër këtë proces trajnimi. Dhe fillimi i mësimit të zanatit gjithmonë niste me një dua. E çonin çirakun te mjeshtri, thoshin fjalët “Bismil-lahi Rrahmani Rrahim”, luteshin për suksesin e tij dhe kështu fillonte trajnimi. Natyrisht, kishte profesione të panumërta, ndoshta qindra. Çdo çirak qëndronte shumë vite me mjeshtrin e zanatit që kishte zgjedhur. Gjatë trajnimit, ai kalonte nëpër faza të ndryshme. Çdo fazë kishte emrin e vet: pas dy vjetësh, pas katër vjetësh, pas gjashtë vjetësh. Në fund të trajnimit, ai testohej, i bëheshin pyetje dhe i dorëzohej një certifikatë. Gjatë gjithë këtyre viteve, atij i mësohej para së gjithash edeb: sjellje e mirë, respekt për më të mëdhenjtë dhe më të vegjlit, për këdo. Në përfundim, mbahej një ceremoni me një lutje, dhe ai e merrte solemnisht certifikatën e tij. Dhe këta njerëz e ndihmonin njëri-tjetrin. Nëse një tregtar kishte një klient dhe tashmë kishte shitur diçka, por fqinji i tij atë ditë ende jo, ai e dërgonte klientin tjetër tek ai. Ai i thoshte vetes: “Unë e fitova sot riskun tim. Tani le të gëzohet edhe tjetri.” Cili ishte rezultati i kësaj? Njëri është i lumtur, tjetri është i lumtur, i radhës është i lumtur – dhe i gjithë vendi bëhet i lumtur. Por po të kishte thënë: “Jo, çdo klient është i imi. Unë duhet t'i mbaj të gjithë për vete”, ai vetë nuk do të ishte bërë i lumtur. Sepse ai do të mendonte: “Oh, shiko, të tjerët po më shikojnë, sepse unë kam kaq shumë klientë e ata jo. Ata më kanë zili. Unë i arrij të gjitha këto, kurse ata nuk arrijnë asgjë.” Kështu, i gjithë vendi bëhet një vend i palumtur. Kështu ishte për qindra vjet me radhë, derisa erdhën këta njerëz shejtanorë dhe i mësuan ata të ishin ziliqarë, të luftonin njëri-tjetrin dhe të mos ia donin të mirën askujt. Sepse në kohën osmane, mbi 70 popuj dhe etni të ndryshme jetonin së bashku në paqe. Dhe kjo që sapo përshkruam, vlente për të gjithë. Nuk ishte se një musliman nuk e dërgonte klientin e tij te një i krishterë, një hebre apo një besimtar i një feje tjetër. Jo, nëse ai kishte një klient, e dërgonte atë edhe te të tjerët, në mënyrë që të gjithë të ishin të kënaqur. Por këta njerëz shejtanorë nxitën fitne dhe i vunë njerëzit kundër njëri-tjetrit. Dhe kur ndodhi kjo, lumturia u zhduk dhe fitneja zuri vendin e saj. Dhe çfarë ndodhi më pas? Miliona prej tyre u larguan nga atdheu i tyre. Dhe ata erdhën këtu. Nga ai vend i bekuar, ata erdhën në një vend që është i orientuar vetëm nga dynjaja. Por kur vjen vetëm për dynjanë, kjo nuk u sjell dobi të vërtetë shumicës së njerëzve. Po, me zilinë e tyre ata shkatërruan gjithçka dhe i zhytën njerëzit në mjerim. Allahu ia jep secilit furnizimin e tij, riskun e tij. Në këtë duhet të besoni fort. Prandaj, mos jini ziliqarë, insha'Allah. Siç thamë, miliona njerëz erdhën këtu. Insha'Allah, ndoshta gjysma e tyre ishin muslimanë. Por kur mbërritën këtu, ata e humbën edhe këtë besim. Insha'Allah, Allahu i udhëzoftë edhe të tjerët, insha'Allah. Sepse kjo nuk vlen vetëm për fëmijët dhe nipërit e mbesat – edhe pse vlen edhe për ta – por Allahu është i fuqishëm t'u japë udhëzim edhe njerëzve krejtësisht të rinj; ky nuk është problem për Të. Një vend si ky, insha'Allah, është këtu për të sjellë dritë në zemrat e njerëzve, insha'Allah. Ashtu si fluturat e natës tërhiqen nga drita, Allahu i udhëzoftë njerëzit drejt Islamit përmes vendeve të tilla. Allahu na dhëntë kuptim të thellë, insha'Allah, dhe na ruajttë nga çdo e keqe, insha'Allah.

„Innama ja’muru mesaxhidallahi men amene billahi wel jewmil akhir“, (Sure Et-Teube, 18). Allahu i Lartësuar thotë në Kur’anin e Shenjtë: Vendfaljet e Allahut i mirëmbajnë vetëm ata që besojnë në Allahun e Lartësuar dhe në Ditën e Gjykimit. Kjo do të thotë Bejtullah – Shtëpia e Allahut. Xhamia, vendfalja, është Shtëpia e Allahut të Lartësuar. Çfarë do të thotë kjo? Do të thotë se çdokush mund të vijë aty për t'i shërbyer Allahut dhe për këtë, në dashtë Allahu, të marrë shpërblimin e tij. Elhamdulilah, ne udhëtojmë nga qyteti në qytet. Ma sha Allah, çfarë vendesh të mrekullueshme ndërtojnë për xhami dhe dergjahe. Në dashtë Allahu, ju do të mahniteni në Ditën e Ringjalljes, kur të shihni se çfarë shpërblimi ju jep Allahu i Lartësuar për veprat tuaja në këtë botë. Disa njerëz bëjnë vepra të mëdha e të tjerë të vogla. Edhe kur bëjnë një vepër të mirë pa e ditur – Allahu i Lartësuar e di atë. Allahu i Lartësuar thotë në Kur'an: „Fe men ja’mel mithkale dherretin hajren jereh. Ue men ja’mel mithkale dherretin sherren jereh.“ (Sure Ez-Zelzele, 7-8). Kjo do të thotë: Kushdo që ka bërë një të mirë qoftë edhe sa pesha e një grimce pluhuri, do ta marrë shpërblimin për të nga Allahu i Lartësuar. Dhe kush bën një vepër të keqe, por kërkon falje, Allahu i Plotfuqishëm do ta falë. Edhe në këtë ka diçka të mirë. Kush bën një vepër të keqe, por pendohet dhe kërkon falje, Allahu i Lartësuar do ta falë. Dhe Ai, i Lartësuari, madje do t'ia shndërrojë atë gjynah në një vepër të mirë. Prandaj, disa njerëz do të habiten e do të thonë: „Ne nuk e dinim fare se kishim kaq shumë vepra të mira.“ „Nga vijnë këto shpërblime që grumbullohen para nesh si male?“ „Nga vjen gjithë kjo?“ „Ne nuk kemi qenë gjithmonë robër të devotshëm.“ „Ne kishim gjynahet tona, ndaj nga vijnë gjithë këto vepra të mira?“ Ju keni bërë gjynahe, por meqenëse jeni penduar, Allahu i Lartësuar jua ka shndërruar gjynahet në vepra të mira. Allahu i Lartësuar është El-Kerim, Bujari. Ai nuk frikësohet se thesaret e Tij mund të shterojnë. Krijesat nuk janë aq bujare sa Ai. Edhe më bujarët prej tyre frikësohen se një ditë mjetet e tyre mund të mbarojnë. Por thesaret e Allahut të Lartësuar janë të pafundme dhe të pashtershme. Ai, i Lartësuari, ua dhuron vazhdimisht mirësitë e Tij robërve të Vet. Njeriu as që mund ta imagjinojë se sa bujar do të jetë Ai, i Lartësuari, atë ditë. Çfarë duhet të bëni ju në këmbim? Ju duhet të besoni në Allahun e Lartësuar dhe në bujarinë e Tij. Ne jemi robër të dobët. Ne bëjmë atë që kemi në fuqinë tonë dhe i lutemi Allahut të Lartësuar të na ndihmojë në këtë botë dhe në Ahiret. Prandaj, ne duhet t'i jemi mirënjohës Allahut të Lartësuar. Sepse Ai i do robërit e Tij mirënjohës, jo ata që ankohen. Por njerëzit e kohës sonë ankohen vazhdimisht për gjithçka. Ata nuk janë të kënaqur me asgjë. Është e vështirë t'ua bësh qejfin. Kush e ka bërë këtë? Shejtani. Ai i ka bërë njerëzit të palumtur dhe të pakënaqur. Por Allahu i Lartësuar thotë: „Nëse falënderoni, Unë do t'jua shtoj edhe më shumë.“ Nëse e falënderoni Allahun e Lartësuar, Ai do t'jua ruajë çdo të mirë që keni. Nëse keni një fshat të bukur, një copë tokë të bukur apo çfarëdo dhuntie tjetër, duhet të jeni mirënjohës për të. Dhe Ai, i Lartësuari, do t'jua ruajë këtë dhunti. Por nëse jeni mosmirënjohës dhe ankoheni, kjo dhunti do t'ju merret. Kjo është këshilla jonë për ata që kërkojnë lumturinë në këtë botë dhe në Ahiret. Edhe kjo botë është e rëndësishme, por ajo që vërtet ka rëndësi është jeta në Ahiret. Ajo jetë është e përjetshme dhe është vendimtare të përgatitesh për të këtu dhe sot. Disa njerëz në kohët e lashta mendonin se ishin të mençur. Popujt e lashtë në Egjipt e gjetkë e dinin për ekzistencën e botës tjetër dhe bënin përgatitjet e duhura. Por ata nuk ishin aq të mençur, sepse nuk mblodhën vepra të mira për botën tjetër. Ata vendosnin vetëm ar dhe lloj-lloj sendesh në varret e tyre dhe mendonin: „Kur të kalojmë në botën tjetër, do t'i përdorim këto gjëra.“ Por në Ahiret, këto gjëra janë të pavlera, si mbeturina. Në Xhenet ka pallate prej ari dhe xhevahiresh. Atje mund të hysh vetëm me vepra të mira, jo duke marrë me vete në varr ar dhe para. Allahu i Lartësuar u dhëntë njerëzve aftësinë e të kuptuarit. Ata që e kuptojnë këtë, do të jenë të shpëtuar dhe nuk kanë pse të shqetësohen për asgjë. Dhe njerëzit, në dashtë Allahu, do të jenë gjithashtu të kënaqur me ta. Allahu i Lartësuar i dhëntë mendje këtij vendi, vendeve të tjera dhe të gjitha vendeve. Ata i shtypin njerëzit për gjëra të kësaj bote, të cilat në Ahiret do të bëhen vetëm mundim për ta. Çdokush duhet ta dijë se Allahu i Lartësuar do të na kërkojë llogari për veprat tona. Allahu i Lartësuar është i kënaqur me robërit e Tij që ndihmojnë njëri-tjetrin, dhe jo me ata që shtypin njëri-tjetrin. Allahu i Lartësuar na bëftë prej atyre që ndihmojnë njëri-tjetrin.

Elhamdulilah. Ne jemi në këtë vend të bekuar. Ky është një vend i bekuar, sepse prej këtu tarikati filloi të lulëzojë në Argjentinë dhe në Amerikën e Jugut. Duke filluar nga ky qytet i mrekullueshëm. Allahu Azze ue Xhel ka zgjedhur këtë qytet dhe i ka dhuruar atij, MashAllah, bukuri, një mot të mrekullueshëm dhe lloj-lloj dhuratash. Dhe nga ky qytet, Elhamdulilah, tarikati rritet dhe lulëzon – ai arrin mijëra, dhjetëra mijëra, qindra mijëra, ndoshta edhe miliona njerëz, inshaAllah. Elhamdulilah, jemi të lumtur që jemi këtu. Herën e fundit që erdha, nuk e vizitova këtë vend. Ne i dorëzohemi Allahut, dhe me mëshirën e Tij, Ai na udhëzon. Elhamdulilah. Herën e kaluar ndoshta nuk ishte e shkruar të vija këtu. Këtë herë, Elhamdulilah, ishte pikërisht ashtu siç duhej. Na u dha mundësia të shihnim se si njerëz besnikë rriteshin nga lindja në perëndim të këtij vendi. Mevlana Shejh Nazimi i kushtonte rëndësi të madhe t'u bënte mirë njerëzve. Dhe kur ai pranonte diçka nga njerëzit – qoftë një falënderim, një buzëqeshje apo edhe dhurata më e vogël – Mevlana Shejh Nazimi nuk e harronte kurrë. Dhe unë e kujtoj Dr. Abdunnurin. Ishte ndoshta viti '85 ose '86. Unë jetoja në atë kohë në Qipro, dhe ai ishte njeriu i parë nga Argjentina që erdhi tek ne në Qipro. Atëherë ai qëndroi atje pothuajse një muaj. Çdo ditë flisnim me të, e takonim atje. Ai na tregonte për Argjentinën – për vende shumë të rrezikshme dhe zona të tjera. Ne e dëgjonim sikur të ishte një përrallë. Dhe Mevlana Shejh Nazimi mbante një sohbet çdo ditë. Ne hanim bashkë, ne faleshim bashkë. Dhe ai sapo ishte bërë mysliman. Ai erdhi përmes Konjës. Një nga muridët e Mevlana Shejh Nazimit, me emrin Mustafa, e kishte dërguar në Qipro, dhe kështu ai kishte ardhur në Qipro. Ai sapo ishte bërë mysliman. Nëse u bë mysliman në Qipro apo më herët, nuk e di saktësisht. Sidoqoftë, ai ishte në Konja. Siç thashë, ne e dëgjonim sikur të ishte një histori. Dhe natyrisht, Mevlana Shejh Nazimi kishte një këndvështrim shumë më të lartë – ndoshta ai shikonte 100 vjet në të ardhmen. Ai i dha mësime shumë të mira, foli me të dhe iu përgjigj çdo pyetjeje të tij. Dhe ne mendonim me vete: "Ky njeri vjen nga Amerika Latine, njerëzit atje janë të krishterë shumë besimtarë. Kush mund të vijë prej andej?" Ne nuk i kushtuam shumë rëndësi kësaj. Kështu ishte situata në atë kohë. Por Mevlana Shejh Nazimi i dha mbështetjen dhe bekimin e tij, që kjo rrugë të mund të përhapet. Më pas unë u largova nga Qipro. Nuk i pashë më shumë prej tyre, por dëgjova se më vonë ai solli shumë njerëz atje. Ahmedi, Abdurraufi dhe të tjerë erdhën nga Argjentina, por unë nuk i takova kurrë atje në atë kohë. Për këdo që merr mbështetje ose ndjek një shejh, është shumë e rëndësishme t'i përmbahet fort atij. Mevlana Shejh Nazimi e kishte zgjedhur atë si një mjet, që tarikati përmes tij të arrinte në këtë rajon. Por pas kësaj nuk e pashë më. Rahmetullahi alejh. Nuk kisha dëgjuar më asgjë për të, derisa erdha këtu para nëntë vjetësh. Atëherë u kujtova për të dhe i pyeta njerëzit: "Kam takuar dikur një burrë me emrin Dr. Abdunnur. E njihni ju atë?" Nuk kisha menduar për të më parë, por kur arrita në Argjentinë, pyeta për të. Ata thanë: "Po, ai ka qenë këtu, por e ka braktisur Mevlana Shejh Nazimin." Kjo ishte, SubhanAllah, një fatkeqësi e madhe për të. Por megjithatë, ai do ta marrë shpërblimin e tij, sepse ishte ai që vendosi kontaktin e parë me njerëzit këtu. Por natyrisht, për shkak të kësaj, ai ka humbur një shpërblim shumë të madh. Ky është një mësim i rëndësishëm për muridët, për të gjithë ata që ndjekin Mevlana Shejh Nazimin. Sepse ai nuk ishte i vetmi – kishte edhe të tjerë si ai. Ata e mbanin veten për shehlerë, e braktisën Mevlana Shejh Nazimin dhe thanë: "Tani ndjekim të tjerë." Nëse shejhu yt, murshidi yt, është i kënaqur me ty, nëse Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, është i kënaqur me ty, dhe nëse Allahu Azze ue Xhel është i kënaqur me ty, atëherë nuk ka asnjë problem për ty. Por nëse dikush dëshiron të shqetësohet, atëherë mund ta lërë këtë vend dhe të ndjekë të tjerë. Ky është një mësim i madh për muridët. Po ia përmend emrin sepse shumë njerëz e kanë dëshiruar. Por ne e kemi përmendur emrin e tij kryesisht që të gjithë ta dinë të vërtetën: si erdhi tarikati këtu dhe si e gjetëm ne këtë rrugë. Ne duhet të kujdesemi për veten dhe të mos dalim nga rruga e drejtë. Siç thashë, Mevlana Shejh Nazimi natyrisht nuk ishte i lumtur me atë që kishte ndodhur. Ai nuk ishte i kënaqur, por i trishtuar që ai person humbi atë që tashmë e kishte arritur. Për Mevlana Shejh Nazimin, të sjellësh një person në tarikat, në Islam, në rrugën e drejtë, është më e vlefshme se e gjithë bota. Por ai e humbi këtë. Mevlana Shejh Nazimi nuk u gëzua për këtë; ai ishte i trishtuar për atë që kishte ndodhur. Evlijatë e Allahut janë personalitete të mëdha. Ne nuk duhet të jemi kurrë të pakujdesshëm në respektin tonë ndaj tyre. Ai u dërgua atëherë nga Konja, vendi i Mevlana Xhelaludin Rumiut, për në Qipro. Kjo ngjarje të kujton shejhun e Mevlana Xhelaludin Rumiut, Shemsi Tebrizin. Ai ishte një dervish i madh. Gjatë gjithë jetës së tij, ai qëndronte vazhdimisht në vende ku njerëzit nuk e njihnin. Ndonjëherë njerëzit i shkaktonin vështirësi, dhe atëherë ai largohej nga Konja dhe shkonte nga një vend në tjetrin. Një herë, gjatë një udhëtimi, ai ishte lodhur shumë dhe ishte shtrirë të pushonte në një xhami. Pas namazit të jacisë, ai kishte rënë në gjumë në një cep të xhamisë. Muezini e pa atje kur donte ta mbyllte xhaminë. Muezini i tha: "Dil jashtë! Çfarë bën këtu?" Ai u përgjigj: "Jam shumë i lodhur dhe nuk kam asnjë vend ku të fle apo të shkoj. Dua vetëm të fle këtu deri në mëngjes." Muezini këmbënguli: "Jo, nuk mund të qëndrosh këtu!" Ai ia ktheu: "Nuk po bëj asgjë. Vetëm po fle këtu. Sapo të bëhet mëngjes, do të iki." Por muezini këmbënguli dhe e nxori jashtë. Natyrisht, Shemsi Tebrizi nuk u gëzua për këtë. Pasi muezini e nxori jashtë, ai vuri re se mezi merrte frymë. Ngadalë, atij iu ndal fryma. Ai shkoi tek imami, dhe imami e pyeti: "Çfarë ke bërë?" Kur imami pa gjendjen e tij, ai kuptoi se ky njeri duhej të ishte dikush i rëndësishëm. Imami vrapoi pas Shemsi Tebrizit dhe iu përgjërua: "Të lutem, të lutem, fale atë!" Dhe Shemsi Tebrizi tha: "Do të lutem që ai të vdesë me iman." Dhe pastaj ai ndërroi jetë. Dhe kur pyeta gruan e Abdunnurit, mësova se – Elhamdulilah, kur vdiq, ai ishte mysliman. Dhe madje edhe kjo është bekimi i Mevlana Shejh Nazimit. Sepse gjithë këta mijëra njerëz erdhën përmes tij. Elhamdulilah, ai vdiq me iman. Allahu Azze ue Xhel qoftë i kënaqur me ju dhe e mëshiroftë atë. InshaAllah, Ai ju mbrojtë dhe ju bëftë të qëndrueshëm në këtë rrugë, inshaAllah. Çështja është të përhapet Islami i vërtetë me tarikatin. Një Islam pa tarikat, siç tha edhe Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, nuk bën dobi. Ai duhet të jetë i lidhur me tarikatin. Në Islam ka shumë rryma të ndryshme, dhe jo të gjitha pajtohen me tarikatin. Disa thonë se është shirk. Disa thonë: "Kjo nuk është e nevojshme. Përse duhet?" Të tjerë thonë se është si ëmbëlsira pas ushqimit – domethënë, vakti kryesor është thelbësori. Tarikati është si ëmbëlsira, mund ta hash ose jo, nuk është i domosdoshëm. Por është shumë e rëndësishme ta ruajmë imanin tonë, besimin tonë. Pa iman, pa besim, Islami nuk është i fortë. Prandaj është shumë e rëndësishme t'i tregojmë gjithë njerëzimit këtë rrugë, e cila vjen direkt nga Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Fatkeqësisht, shumë pak njerëz e dinë këtë. Dhe armiku i tarikatit – para së gjithash shejtani – u pëshpërit njerëzve për t'i bërë armiq të tarikatit. Allahu Azze ue Xhel na ruajtë prej tij. Dhe qoftë Ai i kënaqur me ju, ju mbrojtë dhe ju bëftë shkak për udhëzimin e të tjerëve, që t'ua afroni këtyre njerëzve shijen e ëmbël të tarikatit, inshaAllah.

Baza e rrugës sonë është të mblidhemi, të japim këshilla të mira dhe të dëgjojmë këshilla. Tarikati Nakshibendi është një nga 41 rrugët shpirtërore, të quajtura Tarikate, që kthehen deri te Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Një nga zinxhirët e tyre të transmetimit kthehet te Ebu Bekr es-Sidiku, radijallahu anhu. Zinxhirët e tjerë të transmetimit kthehen te Aliu, radijallahu anhu. Sahabët, shokët e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, janë njerëzit më të virtytshëm. Më të dalluarit e këtij umeti janë Sahabët, shokët e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Prej të gjithë njerëzve, profetët janë më të lartësuarit. Ka 124,000 profetë. Dhe më i lartësuari prej tyre është Profeti ynë, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, i cili e ka përsosur fenë. Emri i tij përmendet bashkë me emrin e Allahut: La ilahe il-lallah, Muhammedun Resulullah, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Prandaj ai është më i lartësuari, dhe ne e ndiejmë veten shumë me fat që i përkasim umetit të tij. Të gjithë profetët kanë ndjekur të njëjtën rrugë; nuk ka dallim mes tyre. Nuk duhet bërë dallim mes tyre. Të gjithë ata e kanë përcjellë mesazhin që erdhi prej Allahut. Shpallja erdhi gradualisht, por ajo ende nuk ishte e plotësuar. Me Profetin, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, ajo arriti përsosurinë e saj. Prandaj, jo vetëm myslimanët, por edhe të krishterët e hebrenjtë thonë se pas Profetit Muhammed, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, nuk ka ardhur më asnjë profet tjetër. Çdo profet që erdhi, kumtoi sihariqin: "Pas meje do të vijë një Profet." Dhe profeti i fundit para Profetit tonë, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, ishte Isai, alejhis selam. Dhe ai e vërtetoi Teuratin dhe kumtoi: "Allahu do të dërgojë pas meje profetin e fundit. Emri i tij do të jetë Ahmed." Kështu foli ai. Pra, kjo është shumë e qartë. Njerëzit duhet të kuptojnë se feja është vetëm një. Dhe ne duhet të besojmë në këtë. Çdo profet që erdhi, e pranoi atë që Allahu i shpalli dhe u mësoi njerëzve themelet e fesë. Feja u shpall hap pas hapi, derisa Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, në Haxhin e Lamtumirës shpalli ajetin: "Sot jua përsosa fenë tuaj". Shumë nga mrekullitë që Profeti ka paralajmëruar, tashmë kanë ndodhur. Dhe ka ende shumë profeci të tjera që nuk kanë ndodhur ende, por edhe ato do të përmbushen, inshallah. Kjo vlen veçanërisht për Isain, alejhis selam, dhe mrekullitë e tij, të cilat Allahu, Azze ue Xhel-le, i ka përmendur në Kur'an – Fjalën e Tij të vërtetë. Ndryshe nga fetë e tjera, ne myslimanët jemi i vetmi komunitet, libri i shenjtë i të cilit është transmetuar deri më sot pa asnjë ndryshim. Edhe ata kanë libra të shenjtë, por këto janë falsifikuar. Vetëm Kur'ani është ruajtur për ne myslimanët ashtu siç u shpall nga Allahu, Azze ue Xhel-le. Mund të japim një shembull, edhe pse asnjë shembull nuk mund ta kapë kurrë plotësisht të vërtetën. Mendoni për një hetim vrasjeje – një skenar që shihet shpesh në filma. Ndodh një krim, por askush nuk e di se çfarë ka ndodhur, kush ishte autori apo si ndodhi. Si pasojë, shpesh njerëz të pafajshëm burgosen ose edhe dënohen me vdekje. Dhe kështu, askush nuk mund ta marrë vesh kurrë se çfarë ka ndodhur në të vërtetë. Por Allahu, Azze ue Xhel-le, e di. Dhe Allahu, Azze ue Xhel-le, është Ai, Fjala e të Cilit është absolutisht e vërtetë; gjithçka që Ai thotë është e vërteta. Dhe në Kur'an, Ai na tregon për shumë histori të tilla. Njëra nga këto histori ndodhi në kohën e Profetit Musa, alejhis selam. Dikush kishte vrarë një njeri dhe e kishte lënë kufomën e tij në një vend. Prandaj, njerëzit që jetonin aty u akuzuan për vrasje. Pastaj ata erdhën te Musai, alejhis selam, dhe e pyetën: "Kush e vrau këtë njeri?" "Ne duam drejtësi," thanë ata, sepse në sheriatin e tyre vlente ligji i hakmarrjes (Kisas). Kush vret, vritet. Kush ia pret dorën dikujt, i pritet dora. Kush pret një vesh, i pritet veshi. Ky ishte ligji i hakmarrjes, i cili zbatohej mbi autorin e krimit. Siç thuhet: "Sy për sy, dhëmb për dhëmb." Kështu ata erdhën te Kelimullah, pra te Musai, alejhis selam, ai që foli me Allahun. Ata thanë: "Të lutem, pyete për ne Allahun, Azze ue Xhel-le, si mund ta zbulojmë se kush e ka vrarë këtë njeri." Musai pyeti dhe urdhri ishte: "Therni një lopë dhe prekni të vdekurin me një pjesë të saj." Ata pyetën: "O Musa, çfarë lloj lope duhet të jetë?" Ai u përgjigj: "Lopa nuk duhet të jetë as shumë e vjetër, as shumë e re." Pastaj pyetën përsëri: "E kuptuam, por çfarë ngjyre duhet të ketë?" Ai u përgjigj: "Ajo duhet të ketë ngjyrë të verdhë të ndezur, një e verdhë e artë, që i gëzon shikuesit." Megjithatë, ata vazhduan të pyesnin: "Ky përshkrim ende nuk është i qartë për ne. Si saktësisht duhet të jetë kjo lopë?" Dhe përgjigja ishte: "Duhet të jetë një mëshqerrë e re, pa të meta, me ngjyrë të verdhë të ndezur, e cila nuk është përdorur kurrë për punë." "Ajo duhet të ketë këto e ato veti..." Atëherë ata thanë: "Tani e kuptuam. Do ta bëjmë këtë." Ata e kërkuan këtë lopë në të gjithë vendin dhe gjetën vetëm një të vetme që i përgjigjej përshkrimit. Ata pyetën për çmimin. Pronari ishte një njeri i varfër e i devotshëm, dhe Allahu e frymëzoi: "Çmimi i saj është aq ar sa zë lëkura e saj." Ata kishin shumë para, por ishin shumë koprracë. Megjithatë, e paguan çmimin dhe e mbushën lëkurën e lopës me ar, ndoshta një ton ose më shumë. Dhe kur e therën lopën, morën një copë prej saj, prekën me të trupin e pajetë dhe me lejen e Allahut, njeriu u ringjall. Ai foli: "Nipi im më ka vrarë. Ai më vrau për paratë e mia." Allahu jep shembuj të tillë në Kur'an, në mënyrë që njerëzit të besojnë. Dhe për Isain, Allahu, Azze ue Xhel-le, na tregon për Merjemen. Ndërsa ajo i ishte përkushtuar vazhdimisht lutjes dhe adhurimit, Allahu i dërgoi një engjëll. Kështu ajo mbeti shtatzënë, pa qenë e martuar dhe pa e prekur kurrë ndonjë burrë. Dhe Allahu, Krijuesi i të gjitha gjërave, e krahason krijimin e Isait me krijimin e Ademit, alejhis selam. Ai e krijoi atë nga dheu, pastaj i tha: "Bëhu!", dhe ai u bë. Më vonë, në fund të historisë së Isait, siç e dinë të gjithë, ishte një tradhtar. Allahu thotë në Kur'an se Ai i dha tradhtarit pamjen e Isait. Kështu, ata e kapën tradhtarin, e vranë dhe e kryqëzuan atë. Dhe në Kur'an, Allahu, Azze ue Xhel-le, na thotë: "Ue ma kataluhu ue ma salebuhu ue lakin shubbihe lehum." (Nisa, 4:157) "Ata as nuk e vranë, as nuk e kryqëzuan, por ashtu iu duk atyre." Përkundrazi, Allahu thotë: "Bel refe'ahull-llahu ilejh." (Nisa, 4:158) Përkundrazi, Allahu e ngriti atë pranë Vetes në qiell. Ai u ngrit në qiellin e dytë; gjithsej ka shtatë qiej. Dhe ai do të kthehet për t'ua zbuluar të vërtetën të gjithë njerëzve të mashtruar, në mënyrë që ata ta njohin Isain e vërtetë, alejhis selam. Ai nuk është "Biri i Zotit", siç pretendojnë ata. Askush që mendon qoftë edhe për një çast nuk mund ta besojë një gjë të tillë. Allahu, Azze ue Xhel-le, nuk ka formë dhe nuk është i lidhur me asnjë vend. Ai është i lirë nga kufizimet e hapësirës. E gjithë hapësira, universi, drita, zëri, koha, epokat, historia – e gjithë kjo është krijuar nga Allahu, Azze ue Xhel-le. Prandaj, nuk mund të thuhet se dikush është "Biri i Zotit". Për një njeri të arsyeshëm është e pamundur të besojë në këtë. Sa i përket feve të tjera, shkrimet e tyre të shenjta janë falsifikuar nga klerikët e tyre. Shumica e këtyre ndryshimeve u bënë nga lakmia për para dhe për përfitime personale. Ata kanë larguar miliona, madje miliarda njerëz nga rruga e Allahut, Azze ue Xhel-le. Mund të pyesni: "Si mundet një prift, një rabin apo një klerik tjetër të bëjë diçka të tillë?" Për këtë ka shumë shembuj. Mendoni për dijetarin në kohën e Jushuait, alejhis selam. Ai e dinte Ism-i A'zam, Emrin më të Madh të Allahut. Kushdo që e dinte këtë emër dhe lutej me të, mund të arrinte gjithçka që dëshironte. Por edhe ai ra në grackën e tyre. Ata e joshën me premtimin se do të martohej me një grua të bukur, dhe kështu ai e tradhtoi Jushuain, alejhis selam. Shikoni, këta nuk janë njerëz të pafajshëm. Ata janë ndjekësit e Shejtanit. Ata kanë ndryshuar ndoshta 95%, madje 99% të librave të tyre të shenjtë, pra shumë përmbajtje. Elhamdulilah, mrekullia më e madhe e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, është Kur'ani fisnik. Ai është sot para nesh saktësisht ashtu siç u shpall nga qielli, pa iu ndryshuar as edhe një shkronjë e vetme. Çdo e mirë dhe çdo dije gjendet në të. Prandaj ne e presim Isain, alejhis selam, inshallah. Secili, qoftë besimtar apo jobesimtar, pret ardhjen e dikujt. Secili e mban këtë ndjenjë brenda vetes dhe ajo vjen nga Allahu, Azze ue Xhel-le. Ai ua ka futur njerëzve në zemër pritjen se dikush do të vijë për t'i sjellë kësaj bote lumturi dhe drejtësi pas gjithë këtij shkatërrimi dhe shtypjeje. Inshallah, ne jemi afër asaj kohe. Ajo nuk është më larg. Inshallah, do të vijë Mehdiu, alejhis selam, dhe Isai, alejhis selam, do të zbresë nga qielli. Ai do ta pastrojë botën nga e gjithë shtypja dhe shkatërrimi, inshallah. Allahu ia shpejtoftë ardhjen e tij, dhe qofshim atëherë, inshallah, në anën e tij. Isai, alejhis selam, do të ndjekë sheriatin e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Dëshira e Isait, alejhis selam, ishte t'i përkiste umetit të Profetit Muhammed, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Ky është një nder i madh. Elhamdulilah, për këtë duhet ta falënderojmë Allahun. Allahu ju bekoftë.

Inshallah, ne mblidhemi për hir të Allahut. Allahu na dhëntë gëzim. Elhamdulilah, jemi bashkë dhe po udhëtojmë nga një vend në tjetrin në Argjentinë. Dje, mashallah, e kishim takimin tonë të murīdëve – një tubim i bukur në Kordoba – dhe sot, elhamdulilah, kemi arritur në Mendoza. Mendoza është një vend i mrekullueshëm, afër kufirit, prej nga mund të shohësh Kilin. Murīdët tanë këtu, mashallah, kanë ndërtuar një dergjah, një xhami, dhe jetojnë këtu me familjet e tyre. Është një vend shumë i bukur me ujë burimi që rrjedh. Jemi në një lartësi prej rreth 2.000 metrash. Është freskët dhe bukur, shumë bukur. Dhe në këtë pikë dua të theksoj diçka: Dua të flas për dy gjëra të kundërta. Ky vend këtu quhet Las Vegas. Vendi tjetër, që gjithashtu quhet Las Vegas, është e kundërta e tij e saktë. Këtu është parajsa, atje është ferri. Këtu është freskët dhe kudo rrjedh ujë; atje ndodhet në mes të shkretëtirës. Atje ka ndërtesa shumë të bukura dhe makina shumë elegante e me shkëlqim. Ka hotele luksoze dhe pishina. Atje ka gra që vënë tepër grim. Por në të vërtetë është si Dexhalli: Nga jashtë duket shumë bukur dhe mirë, por sapo hyn brenda, je i humbur. Dhe kjo nuk u ndodh vetëm njerëzve që kërkojnë spiritualitetin; madje edhe njerëzit krejt normalë, joshpirtërorë, shkatërrohen atje. Ajo shkatërron familjet dhe shkatërron njerëzillëkun. Sigurisht, ka kazino kudo në botë, por ky vend është selia qendrore e bixhozit. Është ndërtuar në mes të shkretëtirës. Ka ajër të nxehtë, ajër të keq dhe aspak gjelbërim përreth. Subhanallah, ata i verbërojnë njerëzit me para dhe një shkëlqim magjepsës, që të duket mirë, dhe njerëzit vërshojnë atje – jo vetëm nga Amerika, por edhe nga vendi ynë. Bixhozçinjtë nga e gjithë bota e ndiejnë se duhet të thonë: 'Unë kam luajtur në Las Vegas', edhe pse humbasin shumë para atje. Elhamdulilah, këtu është e kundërta. Duket e thjeshtë; e kanë ndërtuar me duart e tyre, me dru që i kanë mbledhur andej-këtej, për të ngritur ndërtesën. Por këta janë njerëz të sinqertë; Allahu i do ata dhe i ndihmon. Përmes tyre Ai udhëzon edhe njerëz të tjerë. Unë kam qenë këtu para nëntë vjetësh, dhe tani që u ktheva, mashallah, është rritur dhe ata po vazhdojnë ta zgjerojnë. Ky është një parajsë në këtë dynja dhe gjithashtu një parajsë në Ahiret. Kush kërkon lumturinë nuk duhet t'i kushtojë vëmendje pamjes së jashtme, por realitetit të gjërave. Duhet kërkuar urtësinë në gjithçka që sheh. Edhe kur shikon këtë vend të keq, duhet të gjesh urtësinë në të, për të kuptuar se si e keqja mund t'i robërojë dhe t'i shkatërrojë njerëzit. Këta bixhozçinj, ata heqin dorë nga gjithçka për bixhozin e tyre. Edhe në vendin tonë ka një të ashtuquajtur 'parajsë të bixhozit'; shumë njerëz, kryesisht nga Turqia, vijnë atje për të luajtur në këto hotele shejtanore. Ata u urojnë mirëseardhjen dhe u japin gjithçka: ushqim, një vend për të fjetur dhe madje edhe një biletë kthimi. Sepse në fund ata do të mbeten pa para, bileta e kthimit sigurohet nga hotelet ose kazinotë. Bixhozi është gjëja më e keqe për mirëqenien e një njeriu. Sepse kur dikush fillon të luajë bixhoz, nuk mund të ndalet më. Varësitë nga gjëra të tjera si alkooli apo droga ndoshta mund të trajtohen, por me bixhozin është sukses nëse qoftë edhe një në 10.000 arrin të shpëtojë. Allahu na ruajt nga ky zakon i keq dhe nga njerëzit e këqij, që i joshin të tjerët në kazino dhe vende të ngjashme, u ofrojnë shumë gjëra, vetëm për t'u marrë paratë. Këtu është Las Vegasi hallall dhe atje është Las Vegasi haram.

Ne jemi të lumtur. Sepse gjithçka vjen nga Allahu; gjithçka ndodh sipas Vullnetit të Tij. Prandaj, jini të lumtur dhe mirënjohës dhe flisni për gjërat e mira që Allahu ju ka dhuruar. Ne besojmë se e mira më e lartë për një njeri është të jetë besimtar. Elhamdulilah, kjo është ajo që Allahu na ka dhuruar. Ne jemi të lumtur për këtë. Dhe ne e dimë se Allahu edhe juve ua ka dhuruar këtë dhuratë të madhe dhe ju ka bërë besimtarë. Kjo është diçka shumë e çmuar. Atëherë, çfarë duhet të bëjmë për ta falënderuar Allahun për këtë besim, në mënyrë që Ai të vazhdojë të na e japë këtë dhuratë? Para së gjithash: Jini të mirë me njerëzit. Me kafshët. Me planetin. Me tokën. Me ujin. Me gjithçka. Ju duhet të bëni vepra të mira. Kjo është për të mirën tonë. Shpërblimi për këtë është: Nëse respektoni gjithçka dhe gjithkënd – çdo njeri, çdo kafshë – atëherë kjo botë do të jetë si një parajsë. Por për fat të keq, njerëzit nuk e bëjnë këtë, dhe prandaj vuajnë në këtë botë. Pra, diçka nuk shkon me ne, me ne njerëzit. Allahu ka krijuar gjithçka në mënyrën më të përsosur. Ai na ka krijuar në formën më të përsosur, me aftësinë për të menduar dhe vepruar në mënyrë të përsosur. Ai na ka treguar dhe mësuar gjithçka që duhet të bëjmë. Por njerëzit ndjekin atë që u pëlqen atyre. Atë që ata e quajnë “liri”. Por kur liria jote ndeshet me lirinë e tjetrit, lind konflikti. Kur ti i kalon kufijtë e tu, dhe ai ka kufijtë e tij e të tjerët kanë kufijtë e tyre – kur të gjithë njerëzit i kalojnë kufijtë e tyre, kjo çon në luftëra të tilla. Atëherë, cila është zgjidhja për këtë? Të ndjekim atë që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, na tregon dhe na urdhëron. Allahu thotë se feja është e lehtë, jo e vështirë. Elhamdulilah, ne jemi këtu... Ne kaluam në anën tjetër, sepse atje ishte me diell dhe nxehtë. Kështu që i sollëm njerëzit këtu, ku ata janë të qetë dhe të kënaqur. Nuk duhet t'ua bësh gjërat të vështira pa nevojë, në mënyrë që të mos shpërqendrohen dhe të mendojnë: “Është shumë nxehtë” ose “Nuk po gjej vend për t'u ulur”. Elhamdulilah, tani të gjithë janë mirë dhe të kënaqur. Ky është udhëzimi i Allahut. Ai ka thënë që ne duhet t'ua bëjmë gjërat të lehta të gjithëve. Yassiru wala tu'assiru. Lehtësojeni, mos e vështirësoni. Dhe kjo është një nga... Natyrisht, ka raste të rralla që mund të jenë të vështira për njerëzit, por përndryshe vlen: “fe inne meal usri jusra”. Sepse pas vështirësisë vjen lehtësimi dhe gëzimi. Si me agjërimin: Njeriu agjëron gjithë ditën, etet dhe uritet, por kur e çel iftarin në kohën e akshamit, kjo është për agjëruesit lumturia më e madhe dhe kënaqësia më e lartë. Ata që nuk agjërojnë, nuk e njohin këtë gëzim. Dhe Haxhi është i ngjashëm. Meqenëse bëhet vetëm një herë në jetë, ai u tregon njerëzve se si do të jetë në Ditën e Ringjalljes, me qefinin, vapën dhe udhëtimin e mundimshëm. Kjo një gjë është pak e vështirë, por pas saj vjen lumturia. Dhe ky parim vlen edhe për kryerjen e veprave të mira si kjo. Por për t'i penguar njerëzit nga veprat e këqija, duhet t'ua vështirësosh atyre që duan t'i bëjnë. Nuk duhet ta pranoni atë. Dhe nëse mundeni, duhet t'i ndaloni. Duhet ta parandaloni këtë sa më mirë që të mundeni. Kjo është e kundërta e lehtësimit të veprave të mira. Njerëzve që bëjnë keq, duhet t'ua vështirësoni. Shumë njerëz sot bëjnë gjëra... mezi mund të përfytyrosh ligësinë dhe sasinë e madhe të veprave të këqija që njerëzit kryejnë. Prandaj, çfarëdo që dini për to dhe mund ta parandaloni, duhet ta parandaloni. Ajo që bëni në këtë botë është e mirë për atë që e pengoni nga veprat e këqija. Dhe Allahu do t'ju shpërblejë për këtë. Sepse ndoshta ai i bën dëm vetes, njerëzve të tjerë apo shoqërisë. Prandaj, është mirë të mos ia bësh të lehtë. Sepse ka një fjalë të urtë arabe: “el-mal es-sa'ib ju'allim es-sarika.” Pasuria e lënë pas dore i mëson njerëzit të vjedhin. Kjo është një fjalë e urtë arabe: “el-mal es-sa'ib ju'allim es-sarika.” Kjo do të thotë, nëse i lë rrobat, paratë ose çdo gjë tjetër pa mbikëqyrje, ti po i mëson njerëzit të vjedhin. Prandaj, mos u jepni këtyre njerëzve mundësi të mësojnë vepra të këqija. Dikush mund të pyesë: “Si ta bëjmë këtë?” Ne mundemi. Shumë shpesh, edhe në ditët e sotme, ka shumë njerëz që i mashtrojnë të tjerët. “Më jep para, unë do t'i investoj... ky është një rast i mirë... ti më jep një, unë të kthej dhjetë.” Kështu mashtrohen njerëzit. Dhe ky person merr nga ti, nga një tjetër dhe nga një tjetër, dhe mëson të vazhdojë kështu. Ne jetojmë në një kohë kur njerëzit kanë harruar mirësjelljen, nderin dhe gjithçka që është e mirë. Ata nuk mendojnë më për to. Kur dikush nuk mund të bëjë më vepra të këqija, Allahu, insha'Allah, ngadalë do ta kthejë të paktën në rrugën e njerëzillëkut. Elhamdulilah, ne ishim këtu para nëntë vjetësh. Kjo është hera e dytë. Elhamdulilah, ne gëzohemi që, insha'Allah, myslimanët, dhe veçanërisht ndjekësit e tarikatit, po shtohen gjithnjë e më shumë. Dhe ndjekësit e tarikatit ua afrojnë njerëzve gëzimin e Islamit. Sepse Islami keqkuptohet kudo. Edhe në vendet islame nuk e kuptojnë Islamin. Për këtë arsye, ne duhet t'i mësojmë njerëzit për tarikatin dhe Islamin, dhe insha'Allah, Allahu do t'ua hapë zemrat e tyre për besimin, insha'Allah. Dhe kjo është rruga për në parajsë. Parajsa, edhe në këtë botë. Nëse ke kënaqësi dhe lumturi në zemrën tënde, ti je në parajsë edhe këtu. Por nëse nuk e ke këtë, ti jeton në ferr, edhe nëse të përket një qytet i tërë plot me para. Për këtë arsye, ne i thërrasim njerëzit të jenë të lumtur për hir të Allahut. Ne udhëtojmë për hir të Allahut, për t'i ndihmuar njerëzit të shpëtojnë nga zjarri i veprave të këqija. Sa herë që dikush bën diçka të keqe, një zjarr tjetër i hyn në zemër. Natyrisht, njerëzit që bëjnë gjëra të tilla kanë mundësi të pendohen dhe t'i kërkojnë falje Allahut për sa kohë janë në këtë botë. Nëse e bëjnë këtë para se të vdesin, Allahu do t'i falë. Por pas vdekjes, gjithçka mbaron. Insha'Allah, Allahu i udhëzoftë të gjithë njerëzit, insha'Allah. Faleminderit që dëgjuat. Allahu ju bekoftë dhe ju mbrojtë – juve, familjet tuaja, fëmijët tuaj, fqinjët tuaj dhe vendin tuaj – dhe qofshi, insha'Allah, prej besimtarëve.