Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

وَمَا ٱلۡحَيَوٰةُ ٱلدُّنۡيَآ إِلَّا مَتَٰعُ ٱلۡغُرُورِ (3:185) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: "Jeta e kësaj bote është kalimtare, ajo nuk është e përhershme." Para nesh kanë ardhur dhe kanë shkuar miliona, madje miliarda njerëz. Por gjithçka e ka një fund. Ashtu si jeta e njeriut merr fund, edhe bota e ka një jetëgjatësi të kufizuar. Siç ka thënë Profeti ynë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të), që nga profeti i fundit njerëzimi i është afruar shumë Ditës së Gjykimit. Kanë kaluar tashmë më shumë se 1400 vjet qëkur Profeti ynë e tha këtë. Ne kemi mbërritur në fund, por njerëzit po zhyten gjithnjë e më thellë në këtë botë. Ata nuk janë fare të vetëdijshëm për këtë; ata nuk e dinë se çfarë po ndodh apo sa kohë ka mbetur. Por urdhri i Allahut do të mbërrijë. Gjithçka e ka një fund, edhe kjo botë do të marrë fund. Ne jetojmë në kohën e fundit, në fundin e ditëve. Gjithçka është përmbysur. Njeriu thuajse nuk e di më se çfarë po ndodh në të vërtetë. وَهُمۡ فِي غَفۡلَةٖ مُّعۡرِضُونَ (21:1) Njerëzit jetojnë në shkujdesje të plotë. Ata janë të pavetëdijshëm dhe humbasin në këtë botë. Ndërkohë që e gjithë kjo do të marrë fund. Edhe nëse fundi i botës do të vononte, fundi i njeriut vjen me siguri. Siç ka thënë Profeti ynë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të): "Vdekja e njeriut është Dita e tij e Gjykimit." Por në të vërtetë, tani edhe fundi i botës është afër. Prandaj duhet të zgjoheni. Ju jetoni në këtë botë – bukur dhe mirë, kjo është në rregull. Jetojeni jetën tuaj, por përmbushni urdhrat e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Mos e harroni Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin; mos e harroni botën tjetër. Sepse kjo është ajo që do t'ju bëjë dobi. Kjo botë është kalimtare, thjesht lojë dhe dëfrim. Si një fatamorganë – ajo shfaqet dhe zhduket sërish. Prandaj mos u mashtroni, mos bini pre e kësaj bote. Besoni në botën tjetër, mos u mbështetni te ajo që është kalimtare. Ajo do të kalojë; para nesh kanë ardhur dhe kanë shkuar miliarda njerëz. Edhe ata që vijnë pas nesh, do të shkojnë. Nuk ka mbetur më shumë kohë. Njeriu duhet ta dijë vlerën e kohës së tij dhe të jetë në rrugën e Allahut. Siç u tha: Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, ka krijuar gjithçka bukur dhe ka dhuruar mirësi; ju mund t'i shfrytëzoni ato. Megjithatë, më e rëndësishmja është t'i shfrytëzoni ato pa e harruar Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin. Bëjeni të bukur; hani, pini, udhëtoni, por mos e harroni Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin. Përmbushni urdhrat e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Sepse nëse nuk e bëni këtë, gjithçka është e kotë, pavarësisht sa e bukur mund të duket. Fitimi i vërtetë është kënaqësia e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Allahu qoftë i kënaqur me ne, inshallah. Le ta fitojmë kënaqësinë e Tij, inshallah.

Në një ajet fisnik të Kuranit thuhet se Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, dëshiron të na nxjerrë nga errësira në dritë. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, dëshiron gjithmonë të mirën për njerëzit. Ai u ka dhuruar atyre edhe vullnet të lirë. Urtësinë e Tij e di vetëm Ai, por Allahu dëshiron mirëqenien e njerëzve. Shejtani, nga ana tjetër, dëshiron t'i çojë ata që janë në dritë drejt errësirës, territ dhe të keqes. Njeriu qëndron pikërisht mes këtyre dy rrugëve; ai gjendet ose në errësirë, ose në dritë. Përveç këtyre të dyjave, nuk ka rrugë të tretë. Për këtë arsye, zbatimi i urdhrave të Allahut e çon njeriun drejt shpëtimit. Drita do të thotë shpëtim, shkëlqim, bukuri, qartësi dhe mirësi – shkurtimisht: çdo lloj bekimi. Errësira, nga ana tjetër, do të thotë çdo lloj vështirësie, e keqe dhe pikëllimi. Çdo e panjohur gjendet në errësirë. Prandaj, koha e natës është shpesh më e vështirë për njeriun. Megjithatë, ajo që e ndriçon këtë errësirë është adhurimi, veçanërisht lutjet e natës. Prandaj, adhurimet që kryhen natën janë shumë më të vlefshme se ato gjatë ditës. Sepse ky adhurim e shndërron errësirën në dritë. Errësira largohet dhe lehtësimi, si dhe ndriçimi, e mbushin njeriun. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, dëshiron të bukurën dhe ju tregon rrugën që ta arrini këtë bukuri. Rruga e Profetit tonë – paqja dhe bekimet qofshin mbi të – është një rrugë e tillë: ajo është e ndritshme, është dritë, dritë mbi dritë. Allahu thotë: "Nūru s-samāwāti wa-l-arḍ" (Ai është Drita e qiejve dhe e Tokës) (24:35); Allahu është Drita. Ai është bukuria absolute, falënderimi i takon Allahut. Për të mirën dhe dobinë tonë, ne duhet të ndjekim këtë rrugë. Kjo është një dhuratë e Allahut për ne; ajo nuk duhet refuzuar. Allahu na ruajtë. Allahu ju mbroftë të gjithëve nga errësira, terri dhe e keqja, inshaAllah.

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: صَلَاةُ اللَّيْلِ مَثْنَى مَثْنَى، فَإِذَا خِفْتَ الصُّبْحَ فَأَوْتِرْ بِوَاحِدَةٍ، فَإِنَّ اللَّهَ وِتْرٌ يُحِبُّ الْوِتْرَ. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Namazi i natës falet në njësi nga dy rekate. Edhe namazet vullnetare kryhen nga dy." "Kush ka frikë se po hyn koha e namazit të sabahut, le të falë një rekat të vetëm (Vitër) për përmbyllje. Vërtet, Allahu është Vitër (Një) dhe E do atë që është teke." قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: صَلَاةُ اللَّيْلِ مَثْنَى مَثْنَى، وَالْوِتْرُ رَكْعَةٌ فِي آخِرِ اللَّيْلِ. Më tej, Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Namazi i natës kryhet nga dy rekate. Namazi i Vitrit është rekati i vetëm në fund të natës." Siç u përmend: Ky rekat i vetëm vlen për shafiitët; ata mund të falin një rekat të vetëm. Ndërsa hanefitët duhet të falin tre rekate të lidhura. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: الْوِتْرُ حَقٌّ فَمَنْ لَمْ يُوتِرْ فَلَيْسَ مِنَّا. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Namazi i Vitrit është një detyrim (Hakk)." Pra, është Vaxhib (i domosdoshëm). "Kush nuk e kryen atë, nuk është prej nesh." Pra, nuk duhet lënë pas dore duke menduar se është vetëm një vepër vullnetare (Nafile); është Vaxhib. Kryerja e tij është detyrë për secilin. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: إِنَّ لِلَّهِ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ اسْمًا مِائَةً غَيْرَ وَاحِدٍ، لَا يَحْفَظُهَا أَحَدٌ إِلَّا دَخَلَ الْجَنَّةَ، وَهُوَ وِتْرٌ يُحِبُّ الْوِتْرَ. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Vërtet, Allahu ka nëntëdhjetë e nëntë emra – një më pak se njëqind." "Kush i përvetëson ata (i numëron dhe i kupton), me siguri do të hyjë në Xhenet. Allahu është Një dhe E do atë që është teke." Kjo do të thotë: Kush i mëson përmendësh nëntëdhjetë e nëntë emrat, hyn në Xhenet. Kush nuk mund t'i mësojë përmendësh, fiton begati duke i lexuar këta emra. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: إِنَّ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ اسْمًا مِائَةً غَيْرَ وَاحِدٍ، إِنَّهُ وِتْرٌ يُحِبُّ الْوِتْرَ، وَمَا مِنْ عَبْدٍ يَدْعُو بِهَا إِلَّا وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ. "Vërtet, Allahu ka nëntëdhjetë e nëntë emra, një më pak se njëqind." Emrat e Allahut janë të shumtë, por ka nëntëdhjetë e nëntë emra që i janë shpallur posaçërisht Profetit tonë dhe Umetit të tij. "Allahu është Një dhe e do atë që është teke." Allahu do që edhe në numrin e emrave të Tij të jetë tek. Këta nëntëdhjetë e nëntë emra janë ata që Allahu ia ka bërë të ditur Profetit tonë. "Çdo robi që i lutet Allahut me këta emra, me siguri do t'i garantohet Xheneti." Siç u tha: Është mirë të mësohen përmendësh. Nëse jo, ato lexohen, dhe nëpërmjet nderimit të këtyre emrave, inshallah njeriu bëhet pjesë e banorëve të Xhenetit. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: الْوِتْرُ رَكْعَةٌ فِي آخِرِ اللَّيْلِ. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Namazi i Vitrit është një rekat i vetëm në fund të natës." Kjo do të thotë se namazi i Vitrit duhet të jetë namazi i fundit që falet. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: لَا وِتْرَانِ فِي لَيْلَةٍ. Më tej, Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Nuk ka dy namaze të Vitrit në një natë." Kjo do të thotë: Nëse e ke falur namazin e Vitrit pas namazit të Jacisë, ai nuk falet sërish para namazit të sabahut apo gjatë tehexhudit; ai është i papërsëritshëm. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: زَادَنِي رَبِّي صَلَاةً وَهِيَ الْوِتْرُ، وَوَقْتُهَا مَا بَيْنَ الْعِشَاءِ إِلَى طُلُوعِ الْفَجْرِ. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Zoti im u ka shtuar pesë namazeve të mia ditore edhe një namaz tjetër." "Ky është namazi i Vitrit. Koha e tij është mes namazit të Jacisë dhe namazit të sabahut." قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: الَّذِي لَا يَنَامُ حَتَّى يُوتِرَ حَازِمٌ. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Kush nuk fle para se të ketë falur namazin e Vitrit, vepron me vendosmëri dhe siguri." Me këtë nënkupton: "Kush e fal atë para gjumit – nga shqetësimi se mos e harron apo e zë gjumi më vonë – e ka vendosur çështjen e tij në baza të sigurta." قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: مَنْ لَمْ يُوتِرْ فَلَا صَلَاةَ لَهُ. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Kush nuk e fal namazin e Vitrit, namazi i tij nuk është i plotë." Kjo do të thotë se namazet pa Vitrin janë shpirtërisht të mangëta dhe të paplota. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: مَنْ نَامَ عَنْ وِتْرِهِ أَوْ نَسِيَهُ فَلْيُصَلِّهِ إِذَا ذَكَرَهُ. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Kush e zë gjumi pa falur Vitrin ose e harron atë, le ta falë sapo të zgjohet ose sapo t'i kujtohet." Pra, është detyrë që namazi të kompensohet sapo t'i kujtohet njeriut. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: اسْتَعِينُوا بِطَعَامِ السَّحَرِ عَلَى صِيَامِ النَّهَارِ، وَبِالْقَيْلُولَةِ عَلَى قِيَامِ اللَّيْلِ. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Ndihmojeni veten me ushqimin e Syfyrit për agjërimin gjatë ditës; sepse Syfyri ia lehtëson ditën agjëruesit." "Dhe ndihmojeni veten me gjumin e mesditës (Kajlule) për t'u ngritur për adhurimin e natës." Kjo do të thotë: Pak gjumë mes drekës dhe pasdites e bën më të lehtë ngritjen natën për namaz. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَقِلُّوا الْخُرُوجَ بَعْدَ هَدْأَةِ الرِّجْلِ، فَإِنَّ لِلَّهِ تَعَالَى دَوَابَّ يَبُثُّهُنَّ فِي الْأَرْضِ فِي تِلْكَ السَّاعَةِ. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Pakësojeni daljen jashtë kur njerëzit të jenë qetësuar natën." Njerëzve u pëlqen të dalin dhe të shëtisin natën, por Profeti ynë këshillon: "Pakësojeni këtë." "Sepse Allahu i Lartësuar ka shumë krijesa, të cilat i shpërndan në tokë në atë orë." Ka qenie të dukshme dhe të padukshme. Nuk është e këshillueshme të dilet shumë në këtë kohë; është më mirë të qëndroni në shtëpi. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: إِيَّاكُمْ وَالسَّمَرَ بَعْدَ هَدْأَةِ الرِّجْلِ، فَإِنَّكُمْ لَا تَدْرُونَ مَا يَأْتِي اللَّهُ مِنْ خَلْقِهِ. Më tej, Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Ruhuni nga bisedat jashtë, pasi të ketë rënë qetësia." Me këtë nënkuptohet që të mos endeni jashtë të zhytur në biseda. "Sepse ju nuk e dini se cilat nga krijesat e Tij nxjerr Allahu." Krijesat e Allahut janë të shumta; dikush mund të bezdiset ose të dëmtohet – Allahu na ruajtë. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: قِيلُوا فَإِنَّ الشَّيَاطِينَ لَا تَقِيلُ. Më tej, Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Bëni gjumin e mesditës (Kajlule), sepse shejtanët nuk bëjnë gjumë mesdite." Shejtanët nuk pushojnë në këtë kohë, ndaj ju duhet të dalloheni prej tyre. Gjumi i mesditës është edhe Sunet i Profetit tonë, edhe një çlodhje për njeriun, gjë të cilën shejtanët e urrejnë. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: مَنْ قَرَضَ بَيْتَ شِعْرٍ بَعْدَ الْعِشَاءِ لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلَاةٌ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى يُصْبِحَ. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Kush reciton poezi (fjalë të kota) pas namazit të Jacisë, atij nuk i pranohet namazi atë natë deri në mëngjes." Me këto fjalë, Profeti ynë këshillon që të lihen mënjanë gjërat e padobishme në orët e vona të mbrëmjes. Dikush mund të thotë: "Ne jemi muslimanë, mund të bëjmë çdo gjë", por për disa gjëra duhet pasur kujdes. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: خَفِّفُوا بُطُونَكُمْ وَظُهُورَكُمْ لِقِيَامِ الصَّلَاةِ. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) tha: "Mbajini barqet dhe shpinat tuaja të lehta, për t'u ngritur për namaz." Kjo do të thotë: Mos e mbushni stomakun tuaj tepër. Kë e mbush stomakun tepër, e kaplon gjumi dhe ngritja për adhurimin e natës bëhet e vështirë. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: نَهَى عَنِ النَّوْمِ قَبْلَ الْعِشَاءِ وَالْحَدِيثِ بَعْدَهَا. Profeti ynë (sall'Allahu alejhi ue selem) e ndaloi gjumin para namazit të Jacisë dhe të folurit e panevojshëm pas tij. Pra, nuk ka arsye për të fjetur mes namazit të mbrëmjes dhe atij të natës; madje është e padobishme të flesh pas namazit të Ikindisë. Këtë e mësoi Profeti ynë. Për më tepër, ai nuk donte që nata të kalohej me fjalë të kota, ndaj dhe e ndaloi këtë. Natyrisht, kjo ndjeshmëri i përgjigjet standardit të lartë të Sahabëve; Allahu na faltë, inshallah.

Ai është që jua bën të mundur udhëtimin... (10:22) Dhe Ai është i Plotfuqishëm për çdo gjë. (67:1) Allahu ju drejton dhe ju udhëzon ashtu siç do Ai. Çdo gjë që bëni, ndodh me vullnetin e Tij. Vullneti i Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, qëndron mbi të gjithë ne. Besimtari duhet ta dijë se në çdo gjë ka mirësi për të. Ai duhet ta falënderojë Allahun që gjendet në rrugën e Islamit. Prandaj, Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, i takojnë mijëra, madje miliona falënderime. Sepse Ai nuk na ka udhëzuar në rrugë të tjera. Allahu na forcoftë – insha'Allah – në këtë rrugë. Qëndrofshim në këtë rrugë deri në frymën tonë të fundit, insha'Allah. Sepse Ai ka udhëzuar njerëz të tjerë në rrugë të tjera. Ekzistojnë njerëzit e lumturisë dhe njerëzit e mjerimit. Të lumturit janë ata njerëz që Allahu i ka udhëzuar në rrugën e Tij. Njerëzit e mjerimit janë ata që ndjekin rrugën e kundërt. Dje, falë Allahut, vizituam një vend. Ishte një vend ku ndodhën ngjarje të rëndësishme, përmes të cilave të lumturit u zhytën në mjerim. Pas kësaj ngjarjeje, ata aty u bënë armiq në rrugën e Allahut. Ata ndoqën rrugën e shejtanit. Çfarë kishte ndodhur? Ata e lanë rrugën e Profetit Isa dhe devijuan. Ne ishim në atë vend ku ata ia mohuan gradën e profetësisë Profetit Isa dhe e shpallën atë Zot. Kjo ishte një ngjarje që ndodhi 1700 vjet më parë. Pikërisht aty ishte ky vend. Ata i dëbuan prej andej ata që ishin në rrugën e vërtetë. Ata i vranë ata. Ata i bënë të heshtin. Ata dogjën ungjijtë e tyre. Ata zhdukën gjithçka që u përkiste atyre, të gjithë dijen e tyre. Ata u përpoqën ta shkatërronin, por e vërteta mbijeton; e vërteta nuk humbet. Prandaj duhet ta falënderojmë Allahun, në mënyrë që Allahu të mos na lërë të devijojmë nga rruga e drejtë. Sepse shejtani nuk pushon. Ashtu siç i largoi ata nga rruga dhe i bëri të adhuronin idhujt, ashtu ai i devijon njerëzit edhe këtu dhe i bën të adhurojnë shejtanin. Ai i bën ata t'u shërbejnë epsheve të veta. Allahu na ruajtë nga e keqja. Kjo është sigurisht caktimi i Allahut, por kushdo që është në rrugën e drejtë, duhet të jetë mirënjohës. Mos e lëshoftë rrugën, insha'Allah. Allahu mos na ndatë të gjithëve nga kjo rrugë. Rruga e vërtetë është rruga që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, na ka dhuruar. Mirësitë zgjasin përmes falënderimit. Kjo është mirësia më e madhe, për këtë duhet falënderuar vazhdimisht. Falënderimi i takon Allahut për mirësinë e besimit, insha'Allah. Qofshin të begatë edhe këta muaj të bekuar. U forcoftë besimi ynë edhe më shumë përmes nderit të tyre. Kjo do të thotë se për njeriun nuk mjafton vetëm Islami; nevojitet Imani. Së bashku me Islamin, është i domosdoshëm Imani. Çfarë është Imani? Është besimi në të fshehtën. Tani ekziston një grup që i çon të gjithë në humbje. Ata nuk besojnë në të fshehtën. "Kjo nuk ekziston, kjo nuk mund të jetë..." Ndërsa thonë: "Ai ka vdekur, ai nuk sjell asnjë dobi"... Ata thonë "këtë" dhe "atë", por nuk e vërejnë se vetë kanë dalë nga rruga dhe po i devijojnë edhe të tjerët. Allahu na ruajtë nga e keqja. Allahu i dhëntë forcë besimit tonë, insha'Allah.

Falënderimi i takon Allahut, qofshin të bekuar tre muajt tanë të shenjtë. Mbrëmë ata filluan; qofshin të mirë dhe plot begati. Këta muaj bëjnë pjesë ndër muajt e mëdhenj dhe të mrekullueshëm. Janë muaj të jashtëzakonshëm, të cilët Allahu i ka zgjedhur veçanërisht. Muaji Rexhep bën pjesë në muajt e shenjtë (Hurum). Në këta muaj nuk bëhej luftë. Kjo do të thotë se sulmet ishin të ndaluara; lejohej vetëm për vetëmbrojtje, përndryshe jo. Por gjendja e sotme... Si duket? Pavarësisht nëse njerëzit e pranojnë apo jo... Ata veprojnë sipas kokës së tyre. Por e rëndësishmja është se këta muaj të bukur janë një bekim i madh për njerëzit, veçanërisht për myslimanët; ata janë një dhuratë nga Allahu. Veprat e mira që kryhen në këta muaj shpërblehen shumëfish. Aty ku zakonisht është dhjetëfish, në këta muaj është njëqindfish, shtatëqindfish... Për Ramazanin, Allahu thotë: "Agjërimi është për Mua dhe Unë do ta shpërblej atë." "Shpërblimi për të vjen nga Unë." Bujaria dhe mirësia e Allahut janë të pashoqe. Çdo gjë është në dorën e Tij. Ai jep si të dojë dhe merr si të dojë. Allahu na dhëntë, inshallah, na dhuroftë të mira. Allahu jep, por disa njerëz... Shejtani është koprrac. Ai nuk jep me dëshirë. Ajo që ai jep është vetëm e keqe, asgjë tjetër. Allahu, përkundrazi, jep të mira, Ai dhuron çdo lloj bukurie dhe u thotë njerëzve: "Merrni." Kush merr, merr, falënderimi i takon Allahut. Por njerëzit që bien pre e vesveseve të shejtanit janë ziliqarë dhe nuk e pranojnë. Ata thonë: "Nuk ekziston diçka e tillë." Ata thonë: "Kjo nuk bëhet kështu." O njeri, Allahu po jep, pse përzihesh ti në çështjet e Allahut? A humbet gjë ti me këtë, a e paguan nga xhepi yt? "Jo, nuk bëhet, nuk është ashtu, mos e bëni këtë, mos e bëni atë, mos u falni shumë, mos bëni shumë tesbihe..." Menjëherë thonë: "Mos i falni as sunetet, suneti nuk është i nevojshëm, namazet vullnetare të tepërta janë të panevojshme", dhe kështu i pengojnë njerëzit nga e mira dhe nga fitimi. Allahu i ka hapur thesaret e Tij para nesh dhe thotë: "Shërbehuni." Sa të doni... Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kur të kaloni pranë kopshteve të Xhenetit, atëherë: ferta'u" Me 'ferta'u', Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) nënkupton: "Merrni, merrni me bollëk, përfitoni nga to." Ku është ky vend? Janë rrathët e dhikrit, vendet e adhurimit ose vendet e faljes në shtëpinë tuaj. Merrni prej andej sa të mundeni; këtu qëndron fitimi. Sepse kur t'i mbyllësh sytë për botën tjetër... Nëse nuk ke përgatitur asgjë, libri është i mbyllur. Prandaj, merrni me bollëk në këtë botë nga të gjitha portat e mirësisë që ka hapur Allahu. Falënderimi i takon Allahut që na i dhuroi këta muaj. Dhe sot është dita e parë, inshallah. Sipas llogaritjes në këtë vend është kështu; diku tjetër mund të ndryshojë. Prandaj këto ditë të bekuara janë ditë fitimi. Janë ditë mëshire, ditë bukurie. Le të përfitojmë me bollëk prej tyre. Të paktën duhet të recitohen lavdërimet (tesbihatet) që janë të veçanta për këto ditë. Kush dëshiron, agjëron. Kush do, agjëron plotësisht, kush do disa ditë, ose të enjten dhe të hënën. Çdo gjë është një dhuratë nga Allahu. Le t'i pranojmë ato, inshallah. Bota islame qoftë vitin e ardhshëm në një gjendje më të bukur dhe më të mirë, inshallah. E gjithë bota e pranoftë Islamin. U shfaqët Mehdiu Alejhis-selam, inshallah. Allahu e dërgoftë së shpejti, sepse gjendja e kësaj bote është shumë e keqe. Allahu na ruajtë nga e keqja. As djajtë nuk pushojnë, dhe as pasuesit e tyre nuk pushojnë. Ata i dëmtojnë njerëzit, i dëmtojnë fëmijët, luajnë me besimin e tyre. Besimi (Imani) është i rëndësishëm. Besimi duhet të jetë i lidhur pazgjidhshmërisht me Islamin. Dhe besimi është dashuria për Profetin tonë, rruga e tij, Tarikati. Tarikat do të thotë rrugë; është rruga që të çon te Profeti ynë. Përndryshe, me një praktikë të thatë pa besim, njeriu thyhet menjëherë. Shejtani e rrëzon atë. Ai e shtyn drejt gjërave të këqija, drejt rrugëve të këqija. Ai e bën atë të kryejë ligësi. Allahu na ruajtë. Ne jetojmë në një kohë shumë të rrezikshme. Në këtë kohë besimi është i domosdoshëm, ne duhet ta forcojmë besimin tonë. Allahu na e forcoftë besimin, inshallah. Sot, për bereqetin e kësaj dite, vëllezërit kanë përfunduar hatme; 500 hatme. Ata kanë kryer të gjitha llojet e recitimeve: hatme të Kuranit, salavate, lavdërime, tehlil, sure të veçanta... Allahu i pranoftë. Së pari për shpirtrat e Profetit tonë, familjes së tij, shokëve të tij, të gjithë profetëve, evlijave, të pastërve, shehllarëve dhe të gjithë të vdekurve... U plotësofshin edhe qëllimet e mira të atyre që kanë lexuar. Qoftë një forcim i besimit, inshallah. Qoftë një shkak për udhëzim. Qoftë udhëzim për fëmijët dhe gjithashtu për ne, inshallah. Qëndrofshim të palëkundur në besim, inshallah. Allahu mos na lëftë të humbim rrugën. Allahu mos na bëftë të varur nga askush. Allahu na dhuroftë furnizim të bereqetshëm e të bollshëm. Allahu na dhuroftë lumturi në këtë botë dhe në botën tjetër.

I lartësuar qoftë Allahu, Krijuesi më i mirë! (23:14) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, ka krijuar gjithçka mrekullisht. Emri i Tij është i nderuar; prandaj ne e lavdërojmë Atë me "Tabarake". Nuk ka asgjë më të lartë se Ai. Më të bukurën e gjithçkaje e ka krijuar Ai, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi. Por njeriu është i pakënaqur dhe dëshiron ta ndryshojë atë. Nëse e ndryshon, nuk bëhet më mirë; edhe nëse duket bukur, i bën dëm njeriut më vonë. Në kohën e sotme, në kohën e fundit, njerëzit mendojnë: "Ne mund ta bëjmë më mirë, ne bëjmë gjithçka më të bukur." Por ndërsa pretendojnë "Unë e bëj më mirë", ata vetëm sa e bëjnë më keq. Pastaj duan të kthehen në gjendjen fillestare, por kjo nuk është më e mundur. Nëse e ke shkatërruar njëherë, nuk mund ta rregullosh më; atë që ka krijuar Allahu, nuk mund ta imitosh. Prandaj nuk duhet ndërhyrë tepër në të. Duhet të jesh i kënaqur me atë që të ka dhënë Allahu, të jesh mirënjohës dhe të jetosh jetën tënde. Është e panevojshme të përfshihesh në gjëra të tepërta, vetëm për të qenë "më i bukur". Sigurisht që ka nevoja të caktuara; këto mund të përmbushen. Mund të ketë ndërhyrje që janë të nevojshme për shëndetin, por ta bësh vetëm për kotësi nuk është e drejtë. …dhe do të ndryshojnë krijesën e Allahut. (4:119) "Ata ndryshojnë atë që Allahu ka krijuar." Fillon me gjëra të vogla, por tashmë po shtohen edhe ndërhyrje të mëdha. Allahu na ruajtë – në këtë kohë të fundit burrat përpiqen t'u ngjajnë grave, dhe gratë burrave. Përveç kësaj, ata përpiqen të ndryshojnë fytyrat dhe sytë e tyre, të bëhen më të mëdhenj ose më të vegjël. Ata e bëjnë këtë, por dëmi i godet ata vetë më vonë. Prandaj njeriu duhet të jetë i kënaqur dhe mirënjohës me atë që ka krijuar Allahu. Sa e gjatë është jeta në fund të fundit? Ti nuk do të jetosh përgjithmonë. Pesëdhjetë vjet, njëqind vjet... Pavarësisht sa gjatë jeton, çdokush të njeh dhe të pranon ashtu siç je. Atëherë, pse përpiqesh të ndryshosh veten? Këto janë gjëra krejtësisht të panevojshme. Nëse dëshiron të ndryshosh diçka, ndrysho egon tënde, bëhu njeri më i mirë. Mos ndiq egon tënde, egoja jote duhet të të bindet ty. Allahu na e ka caktuar këtë formë dhe këtë pamje. O ego, kënaqu me këtë. Korrigjo veten, brendësinë tënde. Kryeje operacionin tek egoja jote. Shkuli cilësitë e tua të këqija dhe hidhi tej. Nëse trupi që Allahu ka krijuar nuk të pëlqen, atëherë në fakt je ti ai që duhet të ndryshojë, në mënyrë që Allahu të jetë i kënaqur me ty. Përndryshe, pamja e jashtme është e parëndësishme. Nuk ka rëndësi forma, por thelbi i njeriut, njerëzia e tij. Nëse njerëzia jote nuk është e mirë, atëherë ndryshoje atë. Nëse je i pakënaqur me caktimin e Allahut, ndryshoje këtë gjendje, bëhu i kënaqur me Të. Ji mirënjohës për atë që të ka dhënë Allahu, mjaftohu me atë që ke. Kjo është ajo që ka rëndësi. E jashtmja nuk është e rëndësishme. Trupi në fund bëhet dhé, asgjë nuk mbetet prej tij. Por vetja jote, shpirti yt mbetet përgjithmonë; dobinë e një egoje të pastruar do ta provosh me të vërtetë. Allahu u mundësoftë njerëzve ta përdorin mendjen ashtu siç Ai u ka dhënë dijen, që të gjejnë paqe. Përndryshe, njerëzit nuk gjejnë qetësi dhe nuk kënaqen me asgjë. Ata nuk janë kurrë të mjaftuar. Allahu i ndihmoftë njerëzit. Ai i ruajtë ata nga e keqja e djallit dhe e egos.

Ky muaj i bekuar i Allahut po afrohet. Edhe pse të gjithë muajt i përkasin Allahut, Ai e ka zgjedhur veçanërisht këtë muaj, kështu që thuhet: "Rexhepi është muaji i Allahut, Shabani është muaji i Profetit tonë (bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) dhe Ramazani është muaji i ymetit." Këta janë muaj tejet të bekuar. Ne duhet të përgatitemi, të mos i harrojmë ata dhe të jemi gjithmonë të vetëdijshëm për ta. Tani po afrohet viti i ri dhe shihet se si gjithçka është zbukuruar. Sikur të ishte diçka madhështore... Çfarë ndryshon në të vërtetë kur vjen viti i ri? Fatkeqësisht, njerëzit shpenzojnë shumë mund për gjëra të tilla të kota. Ata u kushtojnë rëndësi të madhe gjërave të panevojshme, të cilat nuk u bëjnë dobi aspak as atyre e as ahiretit të tyre. Por për atë që është vërtet e rëndësishme, ata nuk mendojnë fare. Prandaj ne vazhdimisht e kujtojmë këtë: Këta muaj janë të bekuar. Më parë, madje edhe mëkatarët hiqnin dorë nga mëkatet e tyre për shkak të respektit ndaj këtyre muajve. Madje edhe alkoolistët nuk e preknin të ndaluarën gjatë këtyre tre muajve. Ata thoshin: "Këta muaj janë të shenjtë" dhe u tregonin respekt. Por sot, disa që hiqen si muslimanë, ua pështjellojnë mendjen njerëzve me thënie si: "Këta tre muaj nuk nevojiten, kjo është e panevojshme." Ndërkohë që këto janë çështje shumë të rëndësishme. Pavarësisht atyre që e konsiderojnë të parëndësishme, ne duhet të shfrytëzojmë çdo mundësi; nuk duhet t'i harrojmë këto porta të bukura shpirtërore që Allahu na ka hapur, si dhe këto gostitë shpirtërore. Le të përfitojmë prej tyre dhe t'u tregojmë respekt e nderim. Le ta falënderojmë Allahun që na ka krijuar muslimanë. Ai na ka dhuruar bukuritë e Islamit; le të përfitojmë nga kjo. Zbukurimet dhe festimet e tjera të kësaj bote janë të kota. T'i imitosh njerëzit e tjerë gjithashtu nuk është mirë. Allahu të ka dhënë më të bukurën; pse dëshiron t'u ngjasosh të tjerëve? Le të të ngjasojnë ata ty. T'u ngjasosh të tjerëve, veçanërisht jobesimtarëve, nuk sjell asgjë të mirë. Gjithçka që ata bëjnë është vetëm dukje, vetëm një lëvozhgë e jashtme. Të gjitha vendet, ndërtesat, madje edhe objektet e tyre të kultit janë të zbukuruara nga jashtë, por kur hyn brenda... Njësoj është edhe me pallatet e tyre. Nëse shikon pallatet e mbretërve të tyre, ato duken të mrekullueshme nga jashtë. Por nëse hyn në to, aty mbizotëron vetëm ankthi dhe zbrazëtia. Aty nuk e gjen atë paqe dhe atë bukuri që ekziston në Islam. Bukuria e vërtetë gjendet në Islam; prandaj mos kërko paqe, bukuri dhe mirësi askund tjetër. Allahu tashmë t'i ka dhënë të gjitha këto. Allahu i shtoftë begatitë e Tij dhe u dhuroftë vetëdije muslimanëve, inshaAllah.

Falënderimi i takon Allahut, tre muajt e shenjtë po afrohen. Ka kaluar një vit i plotë që atëherë. Ditët kalojnë, vitet shkojnë dhe jeta po i afrohet fundit. Prandaj, ne duhet t'i shfrytëzojmë këto kohë shpirtërore. Ky është furnizimi që i nevojitet njeriut për botën tjetër. Njerëzit e Tarikatit – pra ata që ndjekin rrugën e Profetit tonë – e dinë vlerën e kësaj kohe dhe e shfrytëzojnë atë. Por njerëzit, të cilëve nuk u është dhënë ky bekim, nuk dinë ta vlerësojnë atë. Ata nuk mund të përfitojnë nga asgjë. Siç u tha: Shejtani dëshiron gjithmonë t'i bëjë dëm besimtarit, kurrë t'i bëjë dobi. Kudo që ka diçka të mirë, ai e flet keq atë. Ai bën sikur po jep një këshillë dhe pëshpërit vazhdimisht: "Qëndroni larg kësaj, nuk sjell asgjë. Nëse e bëni këtë, do të dilni nga rruga, do të bëni shirk; kjo nuk është Sunet." Ndërkohë që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, ka thënë: "Viti ka dymbëdhjetë muaj, katër prej tyre janë muaj të shenjtë." I pari prej tyre është Rexhepi. Rexhepi është një muaj i bekuar. Shabani është muaji në të cilin Profeti ynë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) agjëronte dhe kryente adhurime më së shumti. Dhe Ramazani është gjithsesi diçka shumë e veçantë; për bekimin e tij nuk ka asnjë dyshim. Prandaj është shumë e vlefshme t'i nderosh këta tre muaj dhe t'i përkushtohesh më shumë adhurimit; kjo mundësi nuk duhet humbur. Në këta muaj agjërohet. Kush e ka ende të paplyer agjërimin shpagues dymujor, duhet të fillojë dy ditë para fillimit të Rexhepit, për të plotësuar gjashtëdhjetë e një ditët. Sepse njëri nga muajt, ose Rexhepi ose Shabani, mund të ketë vetëm njëzet e nëntë ditë. Prandaj duhet filluar dy ditë para Rexhepit. Kush nuk agjëron ose e prish agjërimin, duhet të kryejë shpagimin (Keffaretin) një herë në jetë. Pavarësisht nëse nuk është agjëruar një ditë apo njëqind: Ky shpagim mjafton për të gjitha shkeljet. Pas shpagimit, njeriu duhet të përpiqet të zëvendësojë ditët e humbura. Në këtë mënyrë, shpagimi përmbyllet në një periudhë të vitit. Më pas fillohet me kryerjen e agjërimit të detyrueshëm zëvendësues. Kjo ka përparësi; sepse siç u tha, shpërblimi në këta tre muaj është shumë më i madh dhe më i shumtë. Ka shumë hadithe për këtë temë, por edhe shumë pasues të shejtanit që i mohojnë ato. Mos i dëgjoni ata. Rruga e Tarikatit na tregon, falënderimi i takon Allahut, shtegun më të bukur. Tarikati është rruga që të çon te Profeti ynë. Kjo do të thotë të praktikosh Sunetin dhe veprat e tij, inshallah. Këtu bëjnë pjesë edhe ushtrimi shpirtëror (Rijadeti) dhe veçimi (Halveti). Më parë, për dervishët kishte një veçim dyzetditor. Por në kohën e sotme nuk kërkohet një veçim i plotë, pasi do të ishte tepër i vështirë dhe vështirë i përballueshëm. Kjo mund të çonte në probleme të tjera. Prandaj, për dyzet ditët vlen veçimi i pjesshëm: Të ngrihesh një orë para namazit të sabahut, të falesh deri në lindjen e diellit, të lexosh Kuran dhe të bësh Dhikër. Kush ka namaze për të zëvendësuar, i kryen ato para namazit të sabahut. Natyrisht që kryhen edhe të gjitha namazet e natës. Kjo vazhdon deri në kohën e Ishrakut. Kush agjëron, agjëron atëherë; kush jo, ha mëngjes. Ky veçim i pjesshëm mund të kryhet edhe midis namazit të ikindisë dhe atij të akshamit, ose midis namazit të akshamit dhe atij të jacisë. Kjo bëhet me nijetin e ushtrimit shpirtëror dhe veçimit, dhe Allahu e pranon. Veçimi që një dervish duhet të kryejë një herë në jetën e tij, përmbushet me këtë. Nëse nuk e bën këtu, dervishi do të detyrohet ta bëjë atë në varr. Por ta bësh këtu, është shumë më e vlefshme dhe më e këndshme. Allahu i bekoftë këto ditë dhe muaj dhe na bëftë prej atyre që ua dinë vlerën, inshallah. Ne duhet ta falënderojmë Allahun dhe t'i jemi mirënjohës Atij për këtë dhuratë. Allahu na i dhuroftë mirësitë e Tij në mënyrë të vazhdueshme, inshallah.

„Dhe kushdo që përpiqet, përpiqet vetëm për të mirën e vetvetes.“ (Surja 29:6) Xhihadi (lufta) i vërtetë drejtohet kundër egos sonë (Nefsit). Sepse njeriu nuk mund ta bëjë Xhihadin i vetëm nga vetja e tij. Prandaj Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) tha, kur u kthye nga lufta, nga Xhihadi: „Jemi kthyer nga Xhihadi i vogël në Xhihadin e madh.“ Me këto fjalë, Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) donte të thoshte se lufta kundër armikut është më e lehtë se lufta kundër vetë egos. Njeriu nuk duhet t'i dorëzohet thjesht çdo gjëje që kërkon egoja e tij. Ai duhet t'i kundërvihet asaj. Për këtë ka shumë arsye. Ka shumë arsye pse njeriu duhet t'i kundërvihet egos së tij, të luftojë kundër saj dhe të bëjë luftë kundër vetes së tij. Njëra prej tyre është: Sepse ajo është e keqe dhe nuk sjell asnjë dobi... Sheh Efendiu i Madh, Sheh Abdullah ed-Dagestani (Allahu e shenjtëroftë), thoshte shpesh: „Është bërë nga fëlliqësira e djallit.“ Me këtë nënkuptohet duhani; cigaret dhe çdo gjë tjetër që ekziston aty; gjithçka që prodhohet prej tij. Është një bimë që nuk ka as dobinë më të vogël. Ajo nuk është asgjë tjetër veçse dëm. Duke shkaktuar të gjitha llojet e sëmundjeve dhe duke shqetësuar mjedisin, njeriu dëmton veten dhe të tjerët. Do të thotë, është diçka që u shkakton dëm edhe njerëzve përreth. Allahu na ruajtë; kush bëhet i varur prej saj, bëhet skllav i saj. Është shumë e vështirë të shkëputesh përsëri prej saj. Vetëm pak ia dalin të heqin dorë. Por sa i përket edukimit të egos... Xhihadi është një urdhër i Allahut dhe një shenjë dalluese e besimtarit; ai është një detyrim në Islam. Meqenëse tani natyrisht nuk mund ta bëjmë Xhihadin e jashtëm vetëm, ne duhet ta bëjmë këtë luftë kundër vetvetes, të paktën kundër egos sonë. Ne duhet të përpiqemi të shkëputemi nga ky ves. Le të çlirohemi prej tij. Nuk ka asgjë në të që mund të quhet e dobishme; asnjë njeri nuk do të pretendonte se ka ndonjë dobi. Edhe aty ku kultivohet, kjo bimë e shkatërron tokën. Duhet të kalojnë vite që toka të rimëkëmbet dhe të mund të prodhojë sërish diçka tjetër. Më parë, kjo bimë e pisët kultivohej në mijëra, qindra mijëra hektarë tokë. Pastaj e vilnin, e magazinonin dhe i paguanin fermerët. Disa vite më vonë e hidhnin në det, sepse ishte e papërdorshme. Për fat të mirë, ata kanë ndaluar me këtë. Në vend të kësaj, të paktën u kultivuan bimë më të dobishme që i shërbejnë njeriut. Ky problem është – falënderimi i takon Allahut – eliminuar. Siç u tha, është e dëmshme në çdo aspekt; vetë kultivimi është dëm... Gjynah për paratë për naftë, për vegla, për magazina dhe të gjitha shpenzimet. Kaq shumë tokë shpërdorohet vetëm për të kultivuar një bimë të dëmshme. Për fat të mirë, shpëtuam prej saj. Shpresojmë që edhe njerëzit të çlirohen nga kjo e keqe. Por çuditërisht, djalli nuk lodhet kurrë, ai nuk bën pushim. Shihet se si fëmijët dhe të rinjtë fillojnë duhanin; sapo ndezin një cigare, marrin një qëndrim sikur të kishin shpëtuar botën. Pihet duhan madje edhe në tualet. Vendi i preferuar i duhanpirësve është tualeti. Mes atyre erërave të këqija, tymi ndoshta i mbulon ato, sepse ai është edhe më i pisët. Prandaj ata janë më të kënaqur aty. Allahu na ruajtë. Edhe pse te disa njerëz duket sikur nuk u bën gjë, prapëseprapë ndikon te shumica. Nëntëdhjetë e nëntë për qind u shkakton dëm me siguri. Ai një përqindëshi që nuk pëson dëm, mund të ekzistojë. Për shembull, vite më parë po merrnim abdes në një xhami në Qipro. Aty ishte një burrë i moshuar që po pinte duhan. I ndjeri Ahmet Salman Efendiu ynë – i cili më parë kishte pirë shumë duhan vetë dhe pastaj e kishte lënë – I tha burrit: „Xhaxha, mos e pi atë, është e dëmshme. Nëse nuk pi duhan, do të kesh një jetë të gjatë.“ E pyeti burrin: „Sa vjeç je?“ Ai tha: „Jam nëntëdhjetë e pesë.“ „Që kur pi duhan?“ Ai tha: „Pi duhan që në fëmijëri.“ Disave nuk u ndodh gjë, por për shumicën është e dëmshme; dhe e rëndon mjedisin. Kjo erë e keqe i ngjitet burrit dhe përhapet kudo. Njerëzit përpiqen të qëndrojnë larg tyre. Kur të afrohen, mbajnë erë si një bodrum i vjetër kaldaje. Dëmet dhe ligësia janë pra të panumërta. Allahu i shpëtoftë. Allahu i ruajtë njerëzit nga rënia në këtë gjendje të keqe. Allahu na ndihmoftë dhe na shpëtoftë. Shumë njerëz vijnë te ne dhe thonë: „Lutu për ne, që të shkëputemi nga kjo e keqe.“ Ne do të lutemi, inshallah. Allahu na çliroftë nga ky kurth i shejtanit.

Dhe se Allahu nuk e udhëzon dredhinë e tradhtarëve. (12:52) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, nuk është me tradhtarët. Sot po jetojmë në një botë të çuditshme. Njerëzit bëjnë çmos për ta përfolur keq njëri-tjetrin dhe për t'i bërë dëm shoqi-shoqit. Ata shpifin ndaj njëri-tjetrit. Atij që i bëhet shpifje, i hyn frika. Por çfarë thuhet? "Kush ka në të vërtetë arsye për t'u frikësuar?" Është ai që bën tradhti. Domethënë, ai fsheh diçka dhe ka frikë se ajo do të dalë në shesh. Në kohën e sotme, ata përdorin çdo mjet për të përfituar diçka. Ata përhapin frikë, kërkojnë para, kërcënojnë dhe përpiqen t'i detyrojnë gjërat me forcë. Nuk lënë gjë pa provuar. Por përderisa njeriu është i pastër, nuk ka pse të ketë frikë. Sepse Allahu është me të. Por nëse mban brenda vetes ndonjë padrejtësi që ka bërë, atëherë e mundojnë frika dhe brenga. Ai pyet veten me shqetësim: "A kam bërë diçka që këta njerëz më bezdisin dhe duan të më bëjnë dëm?" Ata të frikësojnë dhe thonë: "Duam këtë nga ti, duam atë." Nëse je i pastër, e njeh veten dhe nuk ndihesh fajtor, atëherë mos ki kurrë frikë. Le të shpifin sa të duan; le të bëjnë çfarë të duan. Nëse je i pastër para Allahut dhe e mban zemrën të pastër, atëherë kërko strehim tek Allahu. Allahu të mbron. Por nëse është në mes tradhtia, nëse ke ndonjë ligësi brenda vetes, atëherë pastroje atë. Kthehu te e vërteta, eja në rrugën e drejtë. Nëse ke shkelur të drejtat e të tjerëve, kthejua atyre hakun. Ndryshe nuk ka shpëtim për ty. Edhe nëse shpëton në këtë botë, nuk do të mund të ikësh në botën tjetër. Sepse këto të drejta me siguri do të kërkohen. Prandaj: Nëse pajtohesh me ta që në këtë botë, do të shpëtosh. Përndryshe, do ta kalosh gjithë jetën në frikë e shqetësim. Shumë njerëz akuzohen pa e ditur fare: "Ti je kështu, ti je ashtu." Dhe kjo i frikëson njerëzit. Nëse nuk ke bërë gjë, nuk ke asnjë gabim dhe asnjë mëkat, mos ki frikë dhe mbështetu tek Allahu. Edhe sikur e gjithë bota të ngrihet kundër teje, mos ki frikë. Por nëse ke ndonjë gabim, atëherë përmirësoje atë. Nëse bëhet fjalë për të drejta dhe pretendime, rregulloje këtë punë. Nëse ka një mëkat mes teje dhe Allahut, pendohu dhe kërko falje; atëherë Allahu do të të mbrojë. Sepse koha në të cilën po jetojmë është vërtet një kohë e vështirë. Nuk ka më njerëzillëk, nuk ka ndërgjegje; nuk ka mbetur as edukatë, as turp. Paturpësia nuk njeh kufij. Prandaj ruaje veten, dhe Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, do të të mbrojë. Ndryshe, gjithë jeta jote do të bëhet e rëndë; do të kesh frikë nga çdo gjë dhe nga çdokush. Do të mbetesh pa rrugëdalje dhe do të pyesësh veten: "Çfarë të bëj tani?" Kush është me Allahun, nuk ka pse të frikësohet, me lejen e Allahut. Allahu na mbroftë të gjithëve. Allahu na ruajtë nga e keqja dhe ligësia e egos sonë.