Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

وَٱلۡفَجۡرِ (89:1) وَلَيَالٍ عَشۡرٖ (89:2) Allahu betohet në këto dhjetë ditë, dhjetë ditët e Dhul-Hixhes. Allahu u jep një rëndësi të madhe këtyre ditëve të bekuara, duke u betuar në to. Ka vërtet ditë dhe netë krejtësisht të veçanta. Janë ditë dhe netë që Allahu ia ka dhuruar Profetit tonë dhe Umetit të tij. Allahu na i ka dhënë këto ditë për t'u treguar robërve të Tij edhe më shumë mëshirë dhe për t'u dhënë atyre mundësinë të fitojnë shpërblime të bollshme. Për myslimanët, për besimtarët dhe për të gjithë ata që e njohin rrugën e së vërtetës, këto ditë janë jashtëzakonisht të bekuara. Falënderimi i takon Allahut, sot kemi ditën e parë të Dhul-Hixhes; këto ditë të bekuara zgjasin deri në ditën e dhjetë. Kush dëshiron, mund të agjërojë në këto ditë. Kjo është një vepër e mrekullueshme, për të cilën ka një shpërblim të madh. Kush ka fuqi për këtë, mund të agjërojë deri në ditën e nëntë. Ose të paktën agjërohet në ditën e tetë dhe të nëntë – këtë vërtet nuk duhet ta humbisni. Nuk është as farz (detyrim) dhe as vaxhib, por një sunet – një dhuratë e veçantë e Allahut për ju. Njeriu duhet ta shfrytëzojë mirë këtë mundësi dhe t'ia dijë vlerën. Megjithatë, disa njerëz i ngatërrojnë farzin dhe sunetin. Ata lënë pas dore detyrimin dhe në vend të tij kryejnë sunetin. Kështu, për shembull, ata nuk agjërojnë në Ramazan, por agjërojnë në Dhul-Hixhe ose në Muharrem. Ndërkohë që një sunet nuk mund të zëvendësojë kurrë një detyrim (farz). Prandaj këtu duhet bërë shumë kujdes. Njeriu mendon se po bën diçka të mirë, por në të vërtetë po bën një mëkat. Dhe kjo pikërisht sepse neglizhohet një detyrim, vetëm për të kryer një sunet në vend të tij. Kësaj duhet t'i kushtohet vëmendje: Në vend të parë duhet të jetë gjithmonë përmbushja e detyrimeve. Nëse pas kësaj kryeni edhe vepra sunet dhe vullnetare (nafile), do të shpërbleheni dyfish. Njeriu bind veten: "Këto ditë janë kaq të bekuara... Allahu ka shpallur vlerat e tyre në Kuranin fisnik, kështu që unë thjesht po mjaftohem me to." "Të tjerat nuk janë aq të rëndësishme", i thonë vetes, dhe thjesht veprojnë sipas përfytyrimeve të tyre. Pikërisht kështu e devijon Shejtani njeriun. Edhe nëse e kaloni gjithë jetën duke kryer vepra sunet, ato nuk mund ta zëvendësojnë kurrë qoftë edhe një detyrim të vetëm (farz). Jo vetëm që nuk mund ta zëvendësojnë, por njeriu mban edhe përgjegjësinë e rëndë për lënien e detyrimit. Për këtë njeriun e pret një dënim në ahiret – Allahu na ruajtë nga kjo. Allahu i bëftë këto ditë të bekuara dhe plot bereqet për ne. Shumica e haxhinjve tashmë janë nisur pak nga pak, por disa janë ende rrugës. Haxhi i tyre inshallah u pranoftë dhe u lehtësoftë. Bekimi i këtyre ditëve qoftë mbi të gjithë ne. Dhe mbi mbarë botën islame. Allahu na ruajtë nga devijime të tilla, inshallah.

Allahu Azze ue Xhel-le thotë: Ditët e njeriut kalojnë shpejt. Me të vërtetë, Allahu Azze ue Xhel-le është Ai që krijon gjithçka në një mënyrë të mrekullueshme. Vitet kalojnë pa u vënë re fare nga njeriu. Dje, falënderimi i qoftë Allahut, udhëtuam përsëri për në Bursa. Menduam se kishin kaluar vetëm një ose dy vjet nga vizita jonë e fundit, ndërkohë që kishin kaluar plot katër. Duke parë pas, këto katër vjet të duken aq të shkurtra. Njeriu mendon se nuk ka kaluar pothuajse fare kohë, dhe papritur mbarojnë katër vjet. Ditët kalojnë pa u vënë re nga ne. Por falënderimi i qoftë Allahut, gjëja më e rëndësishme është të qëndrojmë të palëkundur në rrugën e bukur të Allahut Azze ue Xhel-le, inshaAllah. Ditët vijnë e shkojnë. Ne lutemi që ato të jenë të bekuara dhe që ne të mos e shpërdorojmë jetën tonë. Falënderimi i qoftë Allahut, një nga mrekullitë (Karametet) e Shejhut tonë të nderuar ishte aftësia për të kapërcyer kufijtë e hapësirës (Tajj-i Mekan). Për të shkuar nga një vend në tjetrin, ai thjesht thoshte "Bismilah". Ai vendoste njërën këmbë këtu, dhe tjetra ulej në Damask. Me një "Bismilah" ai udhëtonte për në Mekën el-Mukarreme, me një tjetër "Bismilah" për në Medinën el-Muneuere. Pikërisht kjo është Tajj-i Mekan. Për këtë ai nuk kishte nevojë për aeroplan apo diçka të ngjashme; kjo është një mrekulli e miqve të Allahut, Evlijave. Mrekullia e dytë, akoma më befasuese, është Tajj-i Zaman – zgjerimi i kohës. Kështu ata mund të përmbushin gjëra të panumërta në një moment të vockël. Kjo është gjithashtu një mrekulli e Shejhëve tanë. Fakti që ai mund të ishte kudo në një kohë kaq të shkurtër dhe të takonte kaq shumë njerëz, do të ishte i pamundur në rrethana normale. Shejhu ynë i nderuar jetoi, për shembull, 92 vjet. Megjithatë, këto 92 vjet ai i mbushi sikur të kishte jetuar 200 apo 300 vjet. Ai takoi njerëz të panumërt; ai i vizitoi ata, dhe ata erdhën tek ai. Ata kërkuan këshillat e tij dhe i pranuan ato; kjo gjithashtu është një nga mrekullitë e tij. Falënderimi i qoftë Allahut që na u dha mundësia ta përjetojmë atë. Ne vetë, natyrisht, nuk e arrijmë atë shkallë; ne nuk na janë dhënë mrekulli të tilla, falënderimi i qoftë Allahut. Por mrekullitë nuk janë aspak gjëja më e rëndësishme. Mrekullia më e madhe është në fakt të qëndrosh i palëkundur dhe të vazhdosh me këmbëngulje në rrugën tënde. Të qëndrosh vazhdimisht në rrugë, kjo ka një rëndësi të madhe. Kushdo që ecën përpara pa u lodhur, pa u dorëzuar, i palëkundur dhe me një zemër të sinqertë, me Ihlas, në fund do të fitojë gjithmonë dhe do të arrijë shkallë të bukura shpirtërore. Ai fiton kënaqësinë e Allahut dhe kënaqësinë e Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Allahu na bëftë të gjithëve prej këtyre njerëzve. Në këtë rrugë të bukur që na ka treguar Shejhu ynë, falënderimi i qoftë Allahut, edhe sot zbulohen çdo ditë mrekullitë e tij. Kudo që shkojmë, dëgjojmë njerëz të thonë: "E pamë Shejh Nazimin në ëndërr, dhe na tha të vizitojmë këtë vend dhe të qëndrojmë në këtë rrugë." Ai vazhdon të jetë një mjet për udhëzim; ndikimi i tij shpirtëror, Tasarruf-i, mbetet po ashtu i pathyer. Ndikimi shpirtëror i miqve të Allahut (Evlijave) ekziston që gjatë jetës së tyre, por pas ndarjes së tyre nga jeta ai bëhet edhe më i fuqishëm. Prandaj ata nuk janë aspak të vdekur; ata janë personalitete që janë shumë më të gjallë se ne. Allahu i shenjtëroftë sekretet e tyre dhe lartësoftë gradat e tyre shpirtërore. Dhe inshaAllah edhe ne të vazhdojmë të ecim të palëkundur në gjurmët e tyre.

وَأَحْسِنُوَاْ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ (2:195) "Bëni çdo gjë në mënyrën më të mirë", thuhet. Allahu, i Lartësuari, i do ata që bëjnë mirë. Tarikati na mëson anët më të bukura të Islamit. Ai që ndjek rrugën e Profetit tonë, rrugën e Tarikatit, bëhet një njeri i mirë dhe kështu krijohet një komunitet i mirë. Kjo rrugë karakterizohet nga edukata (Adab). Më parë njerëzit e mësonin mirësjelljen kudo – në shkollë, në rrugë. Sot njerëzve më tepër u mësohet mungesa e respektit. Kjo quhej "Adab-ı Muaşeret" (mirësjellje në shoqëri), madje kishte edhe mësime të veçanta për këtë. Njerëzit mësonin se si të silleshin, çfarë duhej të bënin dhe si të prezantoheshin në shoqëri. Sot kjo pothuajse nuk ekziston më. Diçka të tillë e gjen kryesisht vetëm në Tarikat. Dhe madje edhe aty shpesh vetëm në mënyrë të mangët; njerëzit përsëri bëjnë çfarë të duan. Njeriu thjesht duhet të dijë se si të sillet me njerëzit, çfarë duhet të bëjë dhe çfarë duhet të shmangë... Se si të sillet siç duhet, si të paraqitet diku, a duhet të kërkojë leje më parë... Të gjitha këto Allahu, i Lartësuari, ia ka mësuar Profetit tonë. Dhe ai ia përcolli Umetit të tij. Në këtë rrugë të bukur nuk bëhet fjalë vetëm për adhurime, por edhe për sjelljen e secilit. Nëse sjellja jonë dhe veprat tona përputhen me Sunetin e Profetit tonë, krijohet një bashkëjetesë e bukur dhe Allahu na shpërblen për këtë. Kjo sjell shpërblim të mirë dhe bereqet. Sot flitet për "Kibarlık" (mirësjellje). Fjala në fakt e ka origjinën nga "madhështia". Kur dikush sillet me mirësjellje dhe fisnikëri, ai e lartëson gradën e tij dhe bëhet i madh te Allahu. Por nëse mungon edukata, njeriu nuk i kushton vëmendje sjelljes së tij dhe bën vetëm atë që do, atëherë askush nuk do ta respektojë atë. Njerëzit ndihen pakëndshëm pranë një personi të tillë, nuk e pëlqejnë dhe mbase edhe do ta neverisin atë. Prandaj duhet pasur shumë kujdes në këtë drejtim. Mirësjellja nuk është diçka për të cilën dikush duhet të turpërohet. Megjithatë, njerëzit e sotëm e konsiderojnë këtë pothuajse si të turpshme. Njerëzve u mbushet mendja: "Sillu si të duash, mos merr parasysh asgjë dhe askënd." Thuhet: "Mos i trego respekt askujt, mos iu nënshtro askujt, thjesht bëj atë që të pëlqen." Kështu u mësohet njerëzve. Por këto nuk janë sjellje të mira, kjo është thjesht mungesë respekti. Mungesa e respektit nuk është një veti e mirë. Allahu na ruajt nga kjo. Njerëzit e sotëm kanë ndryshuar shumë... Njerëzit e dikurshëm thjesht nuk ekzistojnë më. Më parë kishte ende respekt, afeksion dhe lidhje familjare. Sot pothuajse askush nuk i njeh më këto vlera. Dhe jo vetëm kaq – ata shpesh bëjnë pikërisht të kundërtën. Për këtë arsye nuk ka më as paqe dhe as qetësi. Dashuria dhe afeksioni mes njerëzve po humbasin. Kështu krijohet një mënyrë shumë e pakëndshme jetese. Ndërkohë, me edukatë, mirësjellje dhe sjellje miqësore mund të ndërtohet një shoqëri e mrekullueshme. Allahu u dhëntë njerëzve udhëzim. Inshallah do t'i mësojnë akoma këto gjëra të bukura. Të gjitha këto veti të bukura fitohen, inshallah, në rrugën e Tarikatit. Allahu na ndihmoftë të gjithëve.

وَٱلسَّـٰبِقُونَ ٱلۡأَوَّلُونَ (9:100) Allahu i Plotfuqishëm thotë: Sahabët që paraprinë në radhë të parë, vëllezërit e parë, besimtarët e parë – ata janë ata që mbetën të palëkundur dhe qëndruan deri në fund. Allahu i Plotfuqishëm i lavdëron ata. Ai u dhuron atyre mirësinë e Tij. Sepse njerëzit që mbeten të qëndrueshëm, janë të dashur te Allahu. Allahu i ka begatuar ata me mëshirën e Tij. Dhe kështu ata e vazhduan këtë rrugë me këmbëngulje. Shumë njerëz e nisin këtë rrugë, por pastaj ndërhyjnë detyrimet e kësaj bote ose gjëra të tjera, dhe ata nuk mbeten në të. Të mbetesh i qëndrueshëm është një nder i madh dhe një mirësi nga Allahu. Sepse kjo rrugë nuk është gjithmonë e lehtë; ndonjëherë është madje shumë e vështirë. Ndonjëherë ndodhin gjëra kur, nga sprovat e shumta, do të doje më shumë t'i lije të gjitha dhe të ikje. Një njeriu mund t'i ndodhë çdo gjë e mundshme. Pikërisht prandaj fitimtar del ai që mbetet këmbëngulës dhe i palëkundur. Ajo që ka rëndësi është qëndrueshmëria. Edhe nëse njeriu nuk bën aq shumë: Vetëm falja e pesë namazeve të detyrueshme, përmbushja e detyrimeve të tij dhe vazhdimi i kësaj rruge me qëndrueshmëri, është një arritje e jashtëzakonshme – dhe aspak e lehtë. Ndonjëherë njerëzit pyesin: "Tani kemi hyrë në Tarikat, çfarë duhet të bëjmë tani?" Në Tarikat në të vërtetë nuk ka asgjë tjetër për të bërë; ai në thelb është identik me Sheriatin. Tarikati është zemra e Islamit. Në këtë rrugë do të përparosh hap pas hapi. Ditët dhe vitet kalojnë. Nëse largohesh nga kjo botë pikërisht në këtë gjendje, ke bërë një fitim të jashtëzakonshëm. Por, nëse i dorëzohesh egos sate (Nefsit) dhe e lë këtë rrugë, pak nga pak do ta lësh edhe namazin. Dhe kështu del plotësisht nga rruga. Një person i tillë nuk i përket fitimtarëve – ai në fund humbet gjithçka. Prandaj është kaq e rëndësishme të mbetesh i qëndrueshëm dhe të mbahesh fort pas kësaj rruge. Me këtë nënkuptojmë: Njeriu duhet të kryejë praktikat e tij të përditshme (Virdet), Dhikrin dhe detyrat e tij sa më mirë që mundet. Njeriu duhet të paktën çdo tri javë të marrë pjesë në një tubim Dhikri. Nëse kjo nuk është e mundur, atëherë mund ta bëjë edhe në shtëpi me familjen. Kjo mjafton plotësisht për të mbetur në rrugë. Në të vërtetë, nuk duhet më shumë se kaq. Sepse nuk ka asnjë dobi t'i ngarkosh vetes shumë e pastaj më vonë të heqësh dorë nga të gjitha. Disa fillojnë shumë të motivuar, pastaj kuptojnë se nuk e përballojnë dot, dhe menjëherë i lënë të gjitha. Kjo nuk është e nevojshme. Siç thuhet: Ajallu'l-karamat, dawamu't-tawfiq. Mrekullia më e madhe është qëndrueshmëria. Mrekullia më e madhe (Karameti) është kur një njeri mbetet i qëndrueshëm. Qëndrueshmëria është jashtëzakonisht e rëndësishme; ajo është një tipar i lavdërueshëm dhe një vepër që Allahu e do. Pikërisht prandaj ne do të vazhdojmë, inshallah. Allahu i bëftë të vazhdueshme mirësitë e Tij mbi ne. U bëfshim prej atyre që mbeten të palëkundur në këtë rrugë përgjithmonë, inshallah.

وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا (91:7) فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا (91:8) Allahu e ka krijuar njeriun me një ego. Urtësinë pas kësaj e di vetëm Ai. Ai nuk i bën padrejtësi askujt. Çdo njeri ka një ego, diçka në brendësinë e tij, të cilës Ai i ka frymëzuar si të mirën, ashtu edhe të keqen. Kush e mbizotëron egon e tij, ai e pastron atë, thotë Allahu. Kush nuk e bën këtë dhe ndjek egon e tij, ai humbet. Kush ndjek egon e tij, do të humbasë. Urtësia dhe vullneti i Allahut e tejkalojnë mendjen njerëzore. Ai nuk i bën padrejtësi askujt. Ekziston vullneti i lirë; çdo njeri e zotëron atë. Allahu i ka dhënë njeriut këtë vullnet të lirë. Njeriu mund të shkojë në të dyja drejtimet. Kush e zotëron egon e tij, do të shpëtojë. Kush, nga ana tjetër, lë veten të udhëhiqet nga egoja e tij, nuk gjen shpëtim. Fundi i tij nuk do të jetë i mirë. Prandaj disa bëjnë gjithçka të mundur dhe më pas pretendojnë: "Ky ishte thjesht fati ynë, kështu duhej të ishte, kështu erdhi puna." A mund të lexosh ti vallë në fatin tënd? Nga e di ti se çfarë do të ndodhë? Jo, aty njeriu thjesht përpiqet të shfajësohet në mënyrën e tij. Nëse Allahu dëshiron, njeriu mund ta edukojë egon e tij, të ecë përpara në rrugën e drejtë dhe të bëhet dikush që Allahu e do. Ndërsa ai që ndjek egon e tij dhe shejtanin, kthehet në skllav të tyre. Edhe fundi i tij nuk do të jetë i mirë. Kjo rrugë, rruga e egos, nuk është një rrugë e mirë. Kush e mbizotëron egon e tij dhe kështu ecën përpara, gjendet në një rrugë të bukur dhe arrin shpëtimin. Edhe pse është e vështirë... Sepse të dalësh kundër egos tënde dhe të veprosh kundër saj, nuk është e lehtë. Egoja dëshiron rehati dhe anon shumë më tepër drejt së keqes. Por ashtu siç zbutet një kafshë e egër, edhe egoja mund të edukohet. Në fund, kjo çon në një rezultat të mrekullueshëm: Njeriu fiton si këtë botë, ashtu edhe botën tjetër. Sepse njerëzit që i shkojnë pas egos së tyre, nuk bëjnë asnjë të mirë as në këtë botë. Ata nuk u sjellin asnjë dobi njerëzve përreth tyre. Njerëzit nuk i kanë qejf ata; ata shohin vetëm të keqen tek ata. Një njeri, nga ana tjetër, që e mbizotëron egon e tij, është i dashur për njerëzit rreth tij; ai nuk bën asgjë tjetër përveçse të mira. Allahu na bëftë të gjithëve prej atyre që e edukojnë egon e tyre, inshallah.

فَعَّالٞ لِّمَا يُرِيدُ (85:16) Në një ajet fisnik të Kuranit thuhet: “Ai bën çfarë të dëshirojë.” Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, nuk ka nevojë të pyesë askënd se çfarë duhet të bëjë apo të mos bëjë. Ai bën çfarë të dëshirojë. Prandaj nuk i sjell dobi askujt që, përballë ngjarjeve, të pyesë vazhdimisht: “Pse ndodhi kjo, pse po ndodh kjo?” Megjithatë, ndryshe është kur dikush pyet me një qëllim të mirë. Mund të pyesësh patjetër: “Cila është urtësia që fshihet pas kësaj?” Por të pyesësh “Pse?” nga një qëndrim rebelues, nuk sjell absolutisht asgjë. Nuk sjell asgjë përveç dëmit. Është e dëmshme, sepse bëhet zakon, dhe njeriu fillon t'i kundërshtojë të gjitha. Më pas njeriu nuk pranon më asgjë. Dhe ky kundërshtim i vazhdueshëm në fund e shkatërron besimin e njeriut, Allahu na ruajtë. Allahu ka krijuar gjithçka në mënyrën më të mirë dhe më të bukur. Meqenëse kjo botë është natyrisht një vend sprove, disa gjëra janë një bekim për besimtarin. Për jobesimtarët, përkundrazi, ato nuk janë një bekim. Edhe nëse dikush pa besim jeton në kushtet më të mira, kjo në fund nuk është për të mirën e tij. Është thjesht një afat që ua jep Allahu; në mënyrë që ata të bëhen edhe më të shfrenuar dhe të bëjnë edhe më shumë mëkate, kështu që... أَنَّمَا نُمۡلِي لَهُمۡ خَيۡرٞ لِّأَنفُسِهِمۡۚ إِنَّمَا نُمۡلِي لَهُمۡ لِيَزۡدَادُوٓاْ إِثۡمٗاۖ وَلَهُمۡ عَذَابٞ مُّهِينٞ (3:178) ...në mënyrë që t'i presë një dënim edhe më i rëndë dhe mundime më të këqija. Disa gjëra për jobesimtarët pra nuk janë bekim, por përkundrazi një e keqe. Bekimi i vërtetë është i destinuar vetëm për besimtarin. Gjithçka e dukshme dhe e padukshme është për të mirën e besimtarit. Për dikë pa besim, as ajo që duket më e mira nuk sjell asnjë dobi. Allahu u lë dorë të lirë atyre, në mënyrë që ata të bëhen edhe më të shfrenuar dhe të bëjnë edhe më shumë padrejtësi. Pikërisht kështu qëndron puna me situatën aktuale në botë. Dikush mund të mendojë se gjithçka është në duart e të këqijve. Por në të vërtetë gjithçka është në dorën e Allahut. Allahu u jep këtë hapësirë veprimi atyre, në mënyrë që të marrin dënimin e plotë për veprat e tyre. “Bëni vetëm edhe më shumë padrejtësi dhe ligësi – dënimi juaj në fund do të jetë aq më i rëndë.” Allahu na ruajtë nga kjo. Prandaj, siç u përmend tashmë: Mos u bëni dikush që ankohet vazhdimisht, që i kundërshton të gjitha dhe është gjithmonë kundër. Njeriu duhet ta ngulisë në mendje se ndodh vetëm ajo që dëshiron Allahu. Një njeri me besim duhet të jetë i vetëdijshëm për këtë. Allahu na dhuroftë një besim të vërtetë, inshaAllah.

Në gjithçka që ka krijuar Allahu ka një urtësi të thellë; megjithatë, krijesa e Tij më e përsosur është njeriu. Atij Ai i ka dhuruar një pozitë të jashtëzakonshme. Fizikisht, njeriu është vërtet më i dobët se shumë krijesa të tjera, por përmes mendjes që i ka dhënë Allahu, ai mund të përballojë gjithçka. Pra, asgjë nuk është e sigurt para njeriut. Ndonëse fizikisht mund të jetë më i dobëti, ai është shumë herë më i lartë se të gjitha krijesat e tjera dhe i sundon ato. Pikërisht për këtë arsye Allahu, në urtësinë e Tij, na e ka lënë amanet këtë trup. Njeriu bën mirë të ketë kujdes me ushqimin e tij dhe të bëjë një jetë të shëndetshme. Kjo është gjithashtu në përputhje me urdhëresat e Allahut. Edhe udhëzimi i Profetit tonë (sallAllahu alejhi ue selem) shkon në këtë drejtim: "Qëndroni të shëndetshëm dhe kushtojini vëmendje shëndetit tuaj." Shëndeti ynë natyrisht varet shumë nga ajo që hamë dhe pimë. Megjithatë, në të njëjtën kohë, është thelbësore të mbrohemi aktivisht nga sëmundjet. Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) ka rekomanduar veçanërisht dy metoda trajtimi: Nga njëra anë djegien (kauterizimin) dhe nga ana tjetër hixhamen (lëshimin e gjakut me kupa). Djegia funksiononte kështu: Nëse dikur dikush plagosej, i vendosej një hekur i nxehtë mbi plagë për ta mbyllur atë. Për më tepër, më parë kishte shërues që e përdornin këtë metodë për të gjitha sëmundjet. Por sot vështirë se ka më ekspertë të tillë. Pavarësisht se për çfarë sëmundje bëhej fjalë, ata digjnin vendin e prekur me një send të nxehtë dhe më pas sëmundja zhdukej. Por edhe nëse kjo njohuri ekziston ende diku sot, ajo është bërë jashtëzakonisht e rrallë. Pothuajse askush nuk e zotëron më atë. Metoda e dytë është hixhamja (lëshimi i gjakut me kupa). Gjatë hixhames, gjaku i papastër në trup tërhiqet jashtë përmes ngrohjes së lehtë dhe presionit negativ të një gote. Kohët e fundit, kjo metodë është kthyer vërtet në një trend. Është përhapur shumë; të gjithë e aplikojnë, pavarësisht nëse e njohin vërtet këtë gjë apo jo. Ndërkohë, gjaku është diçka shumë e vlefshme. Është jetik, por mund të jetë edhe i papastër. Me "të papastër" nënkuptohet: Nëse del gjak, njeriu duhet të lahet dhe të pastrohet. Nëse bie në rroba, ato duhet të lahen. Ky i ashtuquajturi "gjak i papastër" është ritualisht i papastër (nexhis), pra i ndotur, pasi përmban lloj-lloj patogjenësh. Duhet pasur jashtëzakonisht kujdes që asnjë sëmundje të mos transmetohet nga një person tek tjetri. Ka sëmundje të shumta që transmetohen përmes gjakut. Prandaj, gjaku që del jashtë nuk konsiderohet i pastër, por i papastër. Përveç kësaj, trupi i njeriut nuk mund ta pastrojë plotësisht vetë këtë gjak. Sapo njeriu kalon të 30-at – qoftë 30, 40 apo 50 vjeç – rekomandohet që një herë në vit të bëjë hixhame. Në ditët e sotme thjesht kushdo merr një pompë në dorë, pretendon "Unë bëj hixhame" dhe fillon nga puna. Por, me një pompë të thjeshtë kjo nuk funksionon, sepse ajo thith gjithë gjakun, pavarësisht a është i pastër apo i papastër. Gjaku është jashtëzakonisht i çmuar. Mendoni pak, sa shumë ushqim duhet të marrë trupi, vetëm për të prodhuar qoftë edhe një pikë të vetme gjaku. Prandaj kërkohet kujdes. Bëhet fjalë për thithjen e synuar vetëm të gjakut të mbledhur, të papastër. Kjo arrihet përmes vakuumit dhe ngrohtësisë, jo thjesht me anë të pompimit. Ekspertët e vërtetë të hixhames e dinë këtë. Fatkeqësisht, sot ka pllakosur rehatia: Njeriu thjesht vendos pompën dhe pastaj mburret: "Shiko sa shumë gjak i papastër doli!" Kjo është një metodë krejtësisht e gabuar. Edhe për këtë trajtim ka një moment të duhur. Stinët optimale për këtë janë pranvera dhe vjeshta. Ka pika të caktuara të grumbullimit të gjakut në shpinë dhe në kokë; prej andej merret ai. Për këtë duhen mjeshtra të kualifikuar. Ka ditë dhe orë të caktuara për të; jo kushdo mund të kryejë këtë trajtim. Njeriu kurrë nuk duhet t'i lejojë t'i marrin gjak njerëz që nuk i njeh dhe aftësive të të cilëve nuk u beson. Duhet të jemi jashtëzakonisht vigjilentë. Sidomos në ditët e sotme, kudo gëlon nga bakteret dhe sëmundjet. Nga dëshira për t'u bërë i shëndetshëm, njeriu në fund mund t'i bëjë gjërat edhe më keq. Në fund të fundit, trupi ynë është një e mirë e lënë amanet për ne (Amanet), një huazim nga Allahu. Çdo marrje gjaku, prandaj, duhet të bëhet me kujdes dhe në kushte higjienike, në mënyrë që t'i sjellë vërtet shërim personit. Përndryshe ajo shkakton më shumë dëm sesa dobi – Allahu na ruajtë nga kjo. Siç u tha, kohët më të mira për hixhame janë pranvera dhe vjeshta. Me pranverë nuk nënkuptojmë domosdoshmërisht marsin apo prillin, por më tepër majin, qershorin; dhe në vjeshtë muaj si tetori apo nëntori. Duhet të bëhet një herë në vit. Vetëm në rast nevoje urgjente mund të bëhet edhe një herë të dytë. Së fundmi ekziston edhe moda që të bësh hixhame një herë në muaj... Kjo nuk është e mirë. Nëse çdo muaj të merren sasi të tilla gjaku, së shpejti do të vuash nga anemia. Dhe anemia definitivisht nuk është e shëndetshme. Gjaku formohet thellë në kocka, në palcë... Krijimi i përsosur i njeriut nga Allahu është thjesht i papërfytyrueshëm. Për gjithçka ekziston një qasje e duhur. Nëse – inshaAllah – i kushtohet vëmendje ditëve dhe kohëve të duhura, do të gjendet edhe shërimi dhe shëndeti. Allahu na dhuroftë të gjithëve një jetë me shëndet të plotë dhe besim, inshaAllah.

قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: اتقوا النار ولو بشق تمرة۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Mbroni veten nga zjarri i Xhehenemit, qoftë edhe me një gjysmë hurme si lëmoshë." Kjo do të thotë: Lëmosha (Sadakaja) e mbron njeriun në këtë botë nga e keqja, sëmundjet dhe fatkeqësitë, dhe në botën tjetër nga Xhehenemi. Pra, mos thoni: "Kjo është tepër pak ose tepër shumë", por thjesht jepni. Çfarë është një gjysmë hurme? Nuk është pothuajse asgjë, por edhe ajo ju ruan nga Xhehenemi. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: اتقوا النار ولو بشق تمرة وان لم تجدوا فبكلمة طيبة۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Mbroni veten nga Xhehenemi, qoftë edhe me një gjysmë hurme. Nëse nuk e keni as këtë, atëherë me një fjalë të mirë." Në të kaluarën njerëzit shpesh nuk kishin asgjë për të ngrënë – as edhe një hurmë të plotë apo një gjysmë. Pra, nëse dikush ju kërkon diçka, gëzojani zemrën të paktën me një fjalë të mirë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: اجعل بينك وبين النار حجابا ولو بشق تمرة۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë më tej: "Ngrini një pengesë mes jush dhe Xhehenemit, qoftë edhe me një gjysmë hurme." Kjo lëmoshë shërben si një mburojë, në mënyrë që të mos bini në zjarr. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ارضخي ما استطعت ولا توعي فيوعي الله عليك۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Jep lëmoshë, aq sa të mundesh. Mos e grumbullo pasurinë tënde, ndryshe edhe Allahu do t'i ndalë dhuntitë e Tij nga ti." Pra, Profeti ynë na këshillon të japim lëmoshë sipas mundësive tona. Askush nuk duhet ta stërmundojë veten. Por atij që grumbullon pasurinë e tij, edhe Allahu ia mohon dhuntitë e Tij. Sa më shumë të japësh, aq më e sigurt është që do të marrësh shpërblimin për të, dhe furnizimi yt nuk do të ndërpritet kurrë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: اعطي ولا توكي فيوكى عليك۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) iu drejtua Esmës, vajzës së Ebu Bekrit, dhe i tha: "O Esma! Mos u bëj koprrace dhe mos e mbaj pasurinë tënde, në mënyrë që Allahu të mos i mbajë të mirat e Tij edhe nga ti." Sa më koprrac të jesh, aq më pak do të marrësh, dhe begatia do të mungojë. "Nëse jep, gjithmonë do të pasojë diçka e re," thotë Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem). قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: اعلموا انه ليس منكم من احد الا مال وارثه احب اليه من ماله، مالك ما قدمت ومال وارثك ما اخرت۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Ta dini se secili prej jush e do pasurinë e trashëgimtarëve të tij më shumë se të vetën." Kjo do të thotë: Për ndonjë arsye njeriu lidhet më shumë pas pasurisë, të cilën do t'ua lërë trashëgimtarëve të tij. Ndërkohë, kjo pasuri në fakt nuk i përket atij, por trashëgimtarëve. Megjithatë, ai e do atë, nuk e shpenzon dhe e kursen për ta. Pasuria jote e vërtetë është ajo që ke dërguar para në botën tjetër. Pasuria e trashëgimtarëve të tu është ajo që ti lë pas në këtë botë. Pra, lëmoshat e tua për botën tjetër janë pasuria jote e vërtetë, e cila të ndjek atje. Ajo që u lë trashëgimtarëve të tu, mbetet në këtë botë dhe nuk të sjell më asnjë dobi në botën tjetër. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ان الله تعالى يدخل بلقمة الخبز وقبضة التمر ومثله مما ينفع المسكين ثلاثة الجنة، صاحب البيت الامر به والزوجة المصلحة والخادم الذي يناوله المسكين۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Me të vërtetë, Allahu i lartësuar fut tre persona në Xhenet për shkak të një kafshate bukë, një grusht hurmash të thata ose diçkaje të ngjashme që i sjell dobi një nevojtari." Profeti ynë nënkupton me këtë: Nëse nga një shtëpi jepet ushqim, mish, ujë apo diçka tjetër si lëmoshë, përmes kësaj hyjnë tre persona në Xhenet. Së pari, kreu i familjes, i cili urdhëron dhënien e lëmoshës. Së dyti, amvisa, e cila përgatit ushqimin, dhe së treti, personi ndihmës, i cili ia dorëzon atë nevojtarit. Kaq të mëdha janë vlerat e lëmoshës (Sadakasë). قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ان الله يقبل الصدقة وياخذها بيمينه فيربيها لاحدكم كما يربي احدكم مهره حتى ان اللقمة لتصير مثل جبل احد۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Allahu i lartësuar e pranon lëmoshën dhe e merr atë me të Djathtën e Tij" – pra, me kënaqësi të plotë. Sigurisht, Allahu është i pastër nga tiparet njerëzore. Kjo ka kuptim metaforik dhe tregon se Ai e pranon lëmoshën me kënaqësinë më të madhe. Ai e bën të rritet shpërblimin për këtë lëmoshë, ashtu siç dikush rrit mëzin e tij të vogël. Pra, kushdo që jep lëmoshë, dhurata e tij ruhet me dashuri dhe shtohet tek Allahu. Ashtu si rritet një mëz i porsalindur, ashtu Allahu e shton shpërblimin për një kafshatë të vetme, derisa të arrijë madhësinë e malit Uhud. Edhe lëmosha më e vogël rritet në pafundësi tek Allahu. Uhudi në fund të fundit, është një mal i madh në Medinën e bekuar. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ان الصدقة لتطفئ غضب الرب وتدفع ميتة السوء۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Dhënia e lëmoshës shuan zemërimin e Allahut dhe ruan nga një vdekje e keqe." Dhënia e lëmoshës është shumë e rëndësishme, sepse ajo qetëson zemërimin e Allahut. Pavarësisht se sa shumë mëkate ka bërë dikush: Përmes këtyre lëmoshave, Allahu i fal mëkatet, zemërimi i Tij zhduket dhe Ai e ruan atë nga një fund i keq. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ان الصدقة لتطفئ عن اهلها حر القبور وانما يستظل المؤمن يوم القيامة في ظل صدقته۔ Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Me siguri, Sadakaja e shuan zjarrin e dhënësit të saj në varr." Allahu na ruajtë, por varri mund të kthehet në një gropë të Xhehenemit. Megjithatë, Sadakaja e shuan edhe këtë zjarr. Dhe në Ditën e Gjykimit, besimtari do të gjejë strehë nën hijen e lëmoshave të tij. Sepse në atë ditë nuk do të ketë as pemë dhe asgjë tjetër që ofron hije. Vetëm ai që është besimtar dhe ka dhënë lëmoshë, gjen mbrojtje nën hijen e Sadakasë së tij.

عَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَعَسَى أَن تُحِبُّواْ شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ وَاللّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ (2:216) Allahu thotë: "Ndoshta ju dëshironi disa gjëra, por ato mund të mos jenë aspak të mira, por të këqija për ju." Gjërat në të cilat ju shihni të mira, mund të jenë të këqija për ju dhe në fund të mos sjellin asgjë të mirë. Po ashtu, gjërat që ju duken të këqija, në të vërtetë mund të jenë të mira për ju. Njeriu nuk mund ta rrokë urtësinë e Allahut. Njeriu duhet t'i nënshtrohet caktimit të Allahut, sepse kjo nuk është në dorën tonë. Njeriu duhet të përpiqet, të punojë dhe të mundohet; megjithatë, suksesi vjen vetëm nga Allahu. Nëse është vullneti dhe urdhri i Allahut, ajo gjë e mirë do të bëhet realitet për ju. Por mund të ndodhë gjithashtu që kjo gjë të mos jetë e mirë, por e keqe. E nëse atëherë nuk ndodh, ju mërziteni. Ndërkohë që në të nuk ka aspak mirësi, por të keqe; kjo çështje nuk ju sjell asnjë dobi. Prandaj dorëzimi i plotë te Allahu është kaq i rëndësishëm. Për myslimanët, dhe në veçanti për njerëzit e Tarikatit, ky dorëzim është i një rëndësie të madhe. Dorëzimi do të thotë: Natyrisht, ti do të punosh dhe do të bësh më të mirën tënde. Por pas kësaj, ia lë çështjen Allahut dhe thua: "Ajo që dëshiron Allahu, ajo ndodh." Bën dua dhe thua: "Allahu më dhëntë më të mirën. Nëse është e keqe, le ta largojë nga unë; nëse është e mirë, le ta plotësojë, inshallah." Çdo gjë ndodh përmes lutjeve. Njeriu duhet t'i fillojë gjithmonë çështjet e tij me Bismilah dhe me lutje. Më të rëndësishmet janë natyrisht adhurimet tona: Detyrimet e urdhëruara nga Allahu si namazi, agjërimi dhe haxhi. Aktualisht ne tashmë ndodhemi në kohën e haxhit; sezoni i haxhit është në prag. Edhe nëse dikush do të donte të shkonte tani - nëse Allahu dëshiron, natyrisht që gjithçka është e mundur - në rrethana normale është shumë e vështirë të udhëtohet për në haxh këtë vit. Haxhi është gjithashtu një urdhër i Allahut, një adhurim që për ne është obligim (farz). Për njerëzit që kanë mjetet financiare dhe shëndetin, është e detyrueshme ta kryejnë atë. Natyrisht, haxhi është një adhurim i mundimshëm. Haxhi ka mundësi të jetë madje më i mundimshmi nga të gjitha adhurimet. Shumë njerëz mendojnë se haxhi është i lehtë. Kur mendojmë për agjërimin, namazin dhe zeqatin... Egos mund t'i duket zeqati më i vështirë, por në krahasim me namazin dhe agjërimin, haxhi është një adhurim mjaft i lodhshëm. Më parë, njerëzit udhëtonin në këmbë, me deve, me kalë ose përmes detit për në haxh. Atëherë nuk kishte as makina, as avionë. Udhëtimi shpesh zgjaste me muaj. Sikur të mos mjaftonte vështirësia e rrugës, kishte edhe kusarë. Ata i vrisnin haxhinjtë dhe i grabisnin. Ky ishte një tjetër problem i madh. Sot ndonëse thuhet se kushtet janë të rehatshme, ende ka vështirësi. Edhe nëse udhëtoni me mjetet më luksoze, automjeti ju çon vetëm deri në një pikë të caktuar. Pas kësaj, disa njerëz thonë: "Ne kemi paguar kaq shumë para, si mund të na lini këtu? Kanë mbetur edhe dy orë rrugë në këmbë!" Është e vërtetë që ke paguar, por situata kështu është; nuk ke zgjidhje tjetër, nuk ke rrugë tjetër. Prapëseprapë do të të duhet t'i durosh këto mundime. Për disa, këto mundime janë më të vogla, për të tjerët më të mëdha. Por në haxh patjetër që ka gjithmonë vështirësi. Për haxhinjtë kjo është një sprovë nga Allahu; një mirësi nga Ai, në mënyrë që ju të fitoni akoma më shumë shpërblim. Nëse e përfundon haxhin tënd pa fjalë të këqija dhe pa bërë mëkate, ti fiton me këtë shpërblimin për adhurimet e gjithë jetës sate. Madje, ti fiton si shpërblim shumë më tepër se kaq. Siç u tha, haxhi është i lodhshëm. Por nëse i thua vetes: "Unë jam në haxh, në Mekën e nderuar", dhe pastaj rri vetëm në dhomën tënde e falesh atje, ti humb shumë. Sepse një namaz pranë Qabesë së nderuar vlen sa njëqind mijë namaze. Në një jetë të tërë mbase nuk mund të falësh njëqind mijë namaze, por atje ti e arrin këtë shpërblim me një namaz të vetëm. Po ashtu, një namaz në Medinën e ndritur është njëmijë herë më i vlefshëm se namazet e tua normale. Prandaj duhet t'i kushtohet rëndësi e veçantë kësaj. Ti nuk udhëton atje për të pushuar ose për të bërë pushime. Ndoshta e kalon natën në një hotel me pesë yje, aq më tepër që Qabja e nderuar është vetëm dy hapa larg. Të tjerët, që udhëtojnë në rrethana normale, duhet të ecin një deri në një orë e gjysmë për të arritur atje. Prandaj shko në mëngjes dhe falu. Shko sërish në drekë, qëndro deri në jaci dhe kryej të gjitha adhurimet e tua atje. Mos u bëj përtac dhe mos mendo: "Më mirë po qëndroj në hotel, falem atje dhe rehatohem." Siç u tha, haxhi është i lidhur me mundime. Pavarësisht se sa luksoze janë kushtet, njeriu do t'i ndiejë këto vështirësi herët a vonë. Pikërisht për shkak të këtyre mundimeve të marra përsipër, shpërblimi nga Allahu do të jetë edhe më i madh. Allahu i jep kujtdo shpërblimin e tij të plotë. Siç u tha: Për të gjithë ata që kanë mundësi, haxhi është i një rëndësie të madhe. Më parë nuk kishte kuota dhe pengesa të tilla. Por sot ka, dhe nuk mund të udhëtohet më aq thjesht. Sidoqoftë, pengesat më parë ishin shumë më të rënda. Në kushtet e asaj kohe ekzistonte rreziku të humbisje jetën rrugës. Pengesat e sotme konsistojnë vetëm në atë që të thuhet: "Emri yt nuk doli në short, duhet të presësh deri vitin e ardhshëm." Vitin e ardhshëm ti e kontrollon, dhe sërish nuk të është tërhequr emri. Vitin pasues, pesë vjet, dhjetë vjet... dhe kështu vazhdon të presësh. Këtë vit, shumë vëllezër e motra në besim mundën të udhëtonin për në haxh vetëm pas 15 vitesh pritjeje. Kohët e fundit dikush më tregoi se ka njerëz që presin prej 18 vitesh dhe emrat e tyre ende nuk kanë dalë në short. Nëse Allahu e ka caktuar për dikë, atëherë Ai edhe ia mundëson atij. Për sa u përket atyre që emrat nuk iu tërhoqën: Për shkak të qëllimit të tyre të sinqertë, Allahu u shkruan atyre, inshallah, çdo vit shpërblimin e haxhit. Allahu na i dhëntë të gjithëve këto shpërblime dhe këto mirësi. Kush e ka kryer tashmë haxhin, nuk duhet të shkojë një herë të dytë. Haxhi është obligim vetëm një herë në jetë; një herë e dytë nuk është e detyrueshme. Shumë njerëz kryejnë umren, madje edhe para se të kenë përmbushur detyrimin e haxhit. Ne e këshillojmë të kundërtën: Mos veproni kështu. Kurseni paratë tuaja patjetër për haxhin. Nëse ju mundësohet, udhëtoni së pari atje. Lërini mënjanë paratë tuaja për haxhin. Kur të shkoni në haxh, përdorni këto para; nëse pas kësaj ju mbetet diçka, mund të udhëtoni me to për umre. Kurrsesi mos veproni anasjelltas. Nëse i shpenzoni paratë e haxhit për umren dhe më pas tërhiquet emri juaj në shortin e haxhit, do të mbeteni duarbosh. Allahu ia mundësoftë secilit që e dëshiron këtë, inshallah.

Allahu, i Lartësuari dhe i Plotfuqishmi, thotë: مَا قَدَرُواْ ٱللَّهَ حَقَّ قَدۡرِهِ (22:74) Ata nuk e vlerësuan Allahun ashtu siç i takon. Njeriu nuk e ka kuptuar lartësinë dhe madhështinë e Allahut. Ata nuk kanë ditur ta vlerësojnë Atë aspak. Sipas gjykimit të tyre, disa adhuronin idhujt, të tjerë njerëzit, ose hënën dhe diellin. Disa të tjerë nuk besonin në asgjë. Ata nuk e kuptuan vlerën e vërtetë të Allahut dhe në vend të Tij adhuruan gjëra që i kishin shpikur vetë – ata ndoqën dëshirat e tyre dhe djajtë. Ata braktisën të vërtetën dhe rrugën e drejtë. Ata devijuan në rrugë krejtësisht të gabuara. Ata i thanë vetes: "Ky ishte një njeri i madh, ai një i parëndësishëm; ai jetoi para një mijë ose pesë mijë vjetësh" dhe i adhuruan ata. Por Allahun, të Lartësuarin, të cilit i takon vetëm Atij adhurimi, nuk e adhuruan. Ata nuk i shërbyen Atij. Gjërat që ata adhurojnë janë krejtësisht të padobishme. Ato nuk sjellin asnjë dobi, as nuk shkaktojnë ndonjë dëm. Në të vërtetë, ato madje të dëmtojnë; sepse duke i adhuruar ato, në fund dëmton vetëm veten. Nga ana materiale, ato thjesht qëndrojnë aty; nuk mund të lëvizin as të të hyjnë në punë në ndonjë mënyrë. Dëmi për të cilin po flasim këtu nuk është i natyrës materiale, por një dëm i madh shpirtëror. Ky dëm shpirtëror e hedh njeriun në shkatërrim absolut. Këtu nuk ka absolutisht asgjë për t'u justifikuar. Askush nuk mund ta kuptojë plotësisht lartësinë e Allahut, megjithatë njeriu duhet ta njohë dhe ta pranojë atë si të tillë. Kur në botë ndodhin gjëra ose njerëzit goditen nga një fatkeqësi, vetëm pakica i drejtohen Allahut. Krejt e kundërta: Shumë njerëz ngrenë krye kundër Allahut. Ata rebelohen dhe pyesin: "Pse po ndodh kjo?" Ata thonë: "Pse po ndodh kjo? Pse gjithë kjo padrejtësi? Çfarë është kjo vuajtje që po na bie?" Ndalo së ndërhyri në punët e Allahut. Në këtë botë ti nuk mund të ndërhysh as në punën e një kryebashkiaku, një kryeministri apo një presidenti. Nëse kjo ndodh me gjërat e kësaj bote dhe mendja jote nuk mjafton as për këtë – atëherë si mund të duash të ndërhysh në punët e Allahut, i cili ka krijuar të gjithë universin? Është Allahu, i Lartësuari, Ai që e ka krijuar çdo gjë me mençurinë dhe mëshirën e Tij të pakufishme. Ti nuk ke të drejtë ta vësh Atë në dyshim. Të vësh Atë në dyshim është mosrespektimi më i madh. Kjo të dëmton vetëm ty dhe nuk të sjell absolutisht asgjë. Thjesht dorëzohu; "Aslim taslam", që do të thotë: Hyr në Islam, që të gjesh paqe dhe shpëtim. Sepse edhe profetët e mëparshëm e sollën Islamin. Por njerëzit i falsifikuan këto fe dhe shpikën gjëra për profetët sipas dëshirës së tyre, duke pretenduar: "Ky profet bëri këtë, ai profet bëri atë." Në fund, ata ngritën krye kundër Allahut dhe ranë në mosbesim. Prandaj, vetëm myslimani gjen shpëtimin e vërtetë. Gjithçka ndodh saktësisht ashtu siç dëshiron Allahu. Asgjë nuk ndodh pa vullnetin e Tij. Prandaj mos ngreni krye dhe mos u ankuani. Nëse doni të bëni diçka, atëherë thjesht lutjuni Atij. Lutuni, në mënyrë që Allahu t'ju dhurojë paqe dhe shpëtim. Allahu na dërgoftë së shpejti atë person që do të na shpëtojë, pikërisht ashtu siç e ka përgëzuar Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem). Kur të vijë Hz. Mehdiu (Alejhisselam), e vërteta e plotë do të dalë në dritë; shtypja do të përfundojë dhe bota do të mbushet me bukuri. Detyra jonë është ta presim atë me durim. Nuk kemi asnjë arsye të ngremë krye kundër asgjëje. Rebelohu sa të duash – kush mendon se do të gëzohet për këtë? Vetëm e vetëm djalli do të gëzohet për këtë. I vetmi që humbet këtu je ti vetë, askush tjetër. Sepse edhe nëse i gjithë universi do të bashkohej dhe do të dilte kundër Tij, kjo nuk do t'i shkaktonte as dëmin më të vogël Allahut, të Lartësuarit, apo ta ndikonte Atë në ndonjë mënyrë. Kush je ti, që flet budallallëqe të tilla, e mban veten për diçka të veçantë dhe ngre krye kundër Krijuesit tënd? Për këtë duhet të bëjmë shumë kujdes. Në ditët e sotme kjo është bërë modë dhe një zakon i shumëkujt. Nën petkun e drejtësisë ata pyesin: "Pse Allahu nuk e pengon gjithë këtë të keqe?" Ndërkohë, në gjithçka që Allahu ka krijuar, fshihet një urtësi më e thellë. Çdo ngjarje ka kohën e saj të paracaktuar dhe kuptimin e saj. Allahu na ruajt të gjithëve nga e keqja e egos sonë. Allahu na mbroftë nga të këqija të tilla dhe nga njerëzit e këqij, inshallah.