Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

فَقُطِعَ دَابِرُ الْقَوْمِ الَّذِينَ ظَلَمُوا ۚ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ (6:45) Falënderimi i takon Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, që gjykoi popullin e padrejtë. Falënderimi i qoftë Atij, i gjithë lavdërimi ynë i takon Atij. Mijëra falënderime i qofshin Allahut, çdo lavdërim i takon Atij. Jobesimtari për myslimanin është gjithmonë një armik dhe një kërcënim; mirëpo armiku më i madh është shejtani. Armiqësia e tyre, e bashkuar me atë të shejtanit, është e vazhdueshme, por Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, është gjithmonë fitimtar. Ai i shkul ata me gjithë rrënjë. Kundër Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, ata janë krejtësisht të pafuqishëm. Ata mund të përpiqen sa të duan – Allahu na ruajtë nga e keqja e tyre. Natyrisht, shejtani e konsideron çdo lloj dredhie dhe ligësie si të drejtën e tij të plotë. Atij nuk i intereson çfarë duhet të vuajnë të tjerët; e rëndësishme është që të forcohet sundimi i tij. Për këtë qëllim, për të çdo mjet është i justifikuar. Prandaj, Allahu na mbroftë nga e keqja e tyre. Një njeri në këtë rrugë duhet të kërkojë strehim tek Allahu dhe të kapet fort pas një besimi të palëkundur, në mënyrë që Ai ta ruajë atë nga e keqja e shejtanit dhe e keqdashësve. Falë Allahut, disa vite më parë ne, si një komb i tërë, përjetuam një ngjarje thelbësore. Lavdi i qoftë Allahut – në fund vetëm Ai ishte fitimtari. Fitimtari i përhershëm është Allahu; 'La ghaliba illallah' (Nuk ka fitimtar tjetër përveç Allahut). Ata që e kundërshtojnë Atë, në fund do të marrin dënimin e tyre të merituar. Ka shumë njerëz që edhe sot e kësaj dite bien pre e mashtrimeve të tyre. Allahu u dhëntë këtyre njerëzve mendje dhe arsye; u pendofshin dhe qëndrofshin larg nga veprat e këqija. Sepse kushdo që është i përfshirë në vepra të këqija mundet ndoshta të fshihet në këtë botë; por në botën tjetër do të shfaqet përmasa e vërtetë e këtyre veprave dhe dëmi i madh që ato kanë shkaktuar. Deri më sot ka shumë njerëz që i kanë çuar të tjerët në rrugë të gabuar me justifikime si "ishte kështu" ose "ishte ashtu". Nëse e vërteta është kaq e qartë, atëherë pse këmbëngul në kokëfortësinë tënde? Kokëfortësia është një tipar kryesor i mosbesimit; jobesimtari është kryeneç dhe kokëfortë. Edhe Ebu Xhehli tha duke vdekur, kur shokët e Profetit ishin gati t'ia prisnin kokën: "Unë e di të vërtetën, por nga mendjemadhësia dhe kryeneçësia nuk do t'ju ndjek ju dhe Muhamedin." Kjo tregon se: kjo kokëfortësi është një tipar thelbësor i mosbesimit. Kthehu pra në rrugën e drejtë, drejtoju Allahut dhe pendohu sinqerisht. Atëherë Allahu do t'i falë mëkatet e tua, do të shpëtosh botën tënde tjetër dhe do të ruhesh nga të mbajturit e anës së shejtanit. Sepse rruga e Allahut është e qartë dhe e hapur; në të nuk ka asgjë të fshehtë apo të mbuluar. Përmbaju të vërtetës – asgjë më shumë nuk kërkohet prej teje. Allahu na ruajtë: nëse këtë të keqe ua përcjell të tjerëve, do të të duhet të mbash edhe barrën e mëkateve të tyre. Inshallah, qofshim gjithmonë prej atyre që qëndrojnë në anën e të vërtetës. Allahu na ruajtë nga çdo e keqe: nga e keqja e shejtanit, nga e keqja e egos sonë dhe nga e keqja e jobesimtarëve. Të parët tanë tashmë kanë thënë: "Uji mund të flejë, por armiku nuk fle." Prandaj Allahu na ruajtë dhe na mbroftë. Dërgoftë Ai një shpëtimtar, Sahib-in, në mënyrë që e vërteta, inshallah, të dalë plotësisht në dritë.

وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ (68:4) Allahu, i Lartësuari dhe i Plotfuqishmi, e lavdëron Profetin tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Ai thotë: "Karakteristikat më të bukura janë bashkuar te ti." Allahu, i Lartësuari dhe i Plotfuqishmi, i flet Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, në Kuranin Fisnik: "Ti vërtet zotëron një karakter të madhërishëm dhe të lartë." Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, është shembulli më i mirë për ne. Ai është i vetmi shembull i vërtetë për mbarë njerëzimin. Se si të bëhesh një njeri i përsosur dhe se si duhet ta jetosh jetën – me pak fjalë, njerëzillëkun e vërtetë – të gjitha këto i mishëron Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Te ata që nuk e ndjekin atë, nuk gjen as njerëzillëk, as mirësi dhe asnjë formë tjetër bukurie. Përkundrazi, ata bashkojnë në veten e tyre çdo lloj ligësie. Sepse rruga që ata kanë zgjedhur është një rrugë e humbur. Ata ndodhen në një rrugë që i kundërvihet Allahut. Prandaj, e vetmja rrugë që i sjell shpëtim dhe dobi të vërtetë njerëzimit, është rruga e Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Kjo rrugë nuk ndryshon kurrë. Ajo është rruga e vërtetë dhe e drejtë. Kujtdo që nuk gjendet në këtë rrugë të drejtë, nuk i bën dobi absolutisht asgjë. Përkundrazi, kjo e tërheq njeriun në një errësirë të pafundme. Ndërsa rruga e Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, të çon drejtpërdrejt në Xhenet. Mos devijoni kurrë nga kjo rrugë. Ndiqeni këtë rrugë, në mënyrë që të jeni prej fitimtarëve. Të fitosh Ahiretin është shumë më e rëndësishme sesa të jesh i suksesshëm në këtë botë. Kush e sakrifikon Ahiretin e përjetshëm për këtë botë kalimtare, është i pamend. Ashtu siç shpall Allahu, i Lartësuari dhe i Plotfuqishmi: Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, është udhërrëfyesi që e drejton njerëzimin në mënyrën më të përsosur. Ne mësojmë mirësinë, mirësjelljen, moralin e mirë dhe çdo lloj bukurie përmes shembullit të Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Qoftë i lavdëruar Allahu, që ne i përkasim Umetit të tij. Kjo është dhurata më e madhe që na ka dhënë Allahu. Si të qenit i bekuar me besim, ashtu edhe të qenit pjesë e Umetit të Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem... Falënderim i pafund i takon Allahut. Allahu na bëftë të qëndrueshëm në këtë rrugë. Ai u dhëntë udhëzim edhe atyre që nuk ndodhen në këtë rrugë. InshaAllah edhe të devijuarit do ta gjejnë rrugën e drejtë.

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «أَفْضَلُ الدَّنَانِيرِ دِينَارٌ يُنْفِقُهُ الرَّجُلُ عَلَى عِيَالِهِ، وَدِينَارٌ يُنْفِقُهُ الرَّجُلُ عَلَى دَابَّتِهِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، وَدِينَارٌ يُنْفِقُهُ الرَّجُلُ عَلَى أَصْحَابِهِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ۔» Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) tha: "Dinari (paraja) më i mirë që mund të shpenzojë njeriu," është ai që dikush e shpenzon për familjen e tij." Kjo do të thotë: Këto para janë më të vlefshmet dhe sjellin shpërblimin (sevapin) më të madh. Në vend të dytë vijnë paratë që shpenzohen për një kafshë udhëtimi në rrugën e Allahut. Kjo do të thotë: Nëse dikush niset në luftë për Allahun, paratë e shpenzuara për kujdesin, forcimin dhe furnizimin e kafshës së tij të udhëtimit i përkasin gjithashtu shpenzimeve më të mira. Në vend të tretë vijnë paratë që njeriu i shpenzon në rrugën e Allahut, për çështjen e Tij dhe për vëllezërit dhe motrat e tij myslimanë. Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) pra na mëson se shpenzimet për të ndihmuar të tjerët në rrugën e Allahut janë në vendin e tretë. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ أَنْ تَصَدَّقَ وَأَنْتَ صَحِيحٌ شَحِيحٌ، تَأْمُلُ الْغِنَى وَتَخْشَى الْفَقْرَ، وَلَا تُمْهِلْ حَتَّى إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ قُلْتَ: لِفُلَانٍ كَذَا، وَلِفُلَانٍ كَذَا، أَلَا وَقَدْ كَانَ لِفُلَانٍ كَذَا۔» Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) shpjegon si më poshtë se cila Sadaka (lëmoshë) është më e mira dhe më e pëlqyera tek Allahu: Është lëmosha që njeriu e jep ndërkohë që është i shëndetshëm dhe shumë i lidhur pas pasurisë së tij. Pra, Sadakaja e një njeriu që është në fuqi, në mes të jetës dhe ka ambicien për të krijuar pasuri. Kjo është Sadakaja më e vlefshme. Ajo jepet ndërsa njeriu ende shpreson për pasuri dhe i frikësohet varfërisë. Pra, njeriu i ka ende të gjitha mundësitë përpara, dëshiron të bëhet i pasur dhe ka frikë nga varfëria. Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë se një lëmoshë pikërisht në këtë fazë të jetës sjell shpërblimin dhe bekimin më të madh. Mos e shtyni Sadakanë derisa shpirti t'ju vijë në fyt dhe të jepni frymët e fundit. Derisa ndoshta të bëheni 80 ose 90 vjeç, të mos keni dhuruar kurrë dhe papritmas të pyesni veten: "Çfarë të bëj tani me paratë e mia?". Mos e prisni këtë moment të fundit për të thënë: "Kjo pjesë e pasurisë sime është për filanin," "dhe ajo Sadaka është për atë tjetrin." Mos hezitoni deri në atë moment kur pasuria juaj (si trashëgimi) do të kalojë gjithsesi në duart e të tjerëve. Sepse në këtë moment, pasuria juaj tashmë po ju rrëshqet nga duart. Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) paralajmëron: "Jepeni Sadakanë në kohë, kur ajo është më e vlefshmja, dhe mos prisni deri në fundin tuaj." قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ جُهْدُ الْمُقِلِّ، وَابْدَأْ بِمَنْ تَعُولُ۔» Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: Sadakaja më e mirë është ajo që dikush e jep pavarësisht pasurisë së paktë, sipas mundësive të tij më të mira. Dhe fillo me shpenzimet e tua tek ata për mbajtjen e të cilëve je përgjegjës. Edhe nëse mjetet janë të kufizuara, kjo Sadaka vlerësohet shumë tek Allahu. Megjithatë, Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) rekomandon në parim: "Kur të dhurosh, furnizo së pari familjen tënde dhe të afërmit e tu." Sepse të kujdesesh për shtëpinë tënde dhe të furnizosh familjen, është gjithashtu Sadaka. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ مَا كَانَ عَنْ ظَهْرِ غِنًى، وَالْيَدُ الْعُلْيَا خَيْرٌ مِنَ الْيَدِ السُّفْلَى، وَابْدَأْ بِمَنْ تَعُولُ۔» Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: Sadakaja më e mirë është ajo që jepet nga një tepricë. Kjo do të thotë që fillimisht njeriu të plotësojë nevojat e veta dhe vetëm pjesën e mbetur ta japë si Sadaka. Sepse dora që jep është më e mirë se dora që merr. Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thekson me këtë se të japësh është më mirë se të marrësh. Fillo me Sadakanë edhe këtu nga familja jote, për të cilën je përgjegjës. Sigurimi i mbajtjes së familjes tënde është në vetvete një Sadaka e madhe. Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: "Filloni së pari me ta." Njeriu pra nuk duhet ta neglizhojë familjen e tij për të tjerët. Ndihmo në fillim në shtëpinë tënde dhe pjesën e mbetur dhuroja të afërmve, fqinjëve dhe nevojtarëve. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ سَقْيُ الْمَاءِ۔» Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: Një nga lëmoshat më të mira është t'i furnizosh njerëzit me ujë të pijshëm. Të ofrosh ujë është një formë veçanërisht e bekuar e Sadakasë. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ أَنْ يَتَعَلَّمَ الْمَرْءُ الْمُسْلِمُ عِلْمًا ثُمَّ يُعَلِّمَهُ أَخَاهُ الْمُسْلِمَ۔» Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: Një nga lëmoshat më të vlefshme është kur një mysliman fiton dituri... (Kjo do të thotë se edhe nxënia e diturisë është një Sadaka) ...dhe pastaj këtë dituri ua përcjell vëllezërve dhe motrave të tij myslimanë. Kjo "Sadaka e diturisë" është jashtëzakonisht e vlefshme. Dhurimi nuk përbëhet vetëm nga paratë; mund të dhurohet edhe dituria. Elhamdulilah, mësuesit tanë në Medrese atëherë ishin dijetarë të shquar. Ata nuk kujdeseshin vetëm për furnizimin tonë, por madje na paguanin edhe një bursë. Allahu qoftë i kënaqur me ta dhe u dhëntë një gradë të lartë në Xhenet. Ata e kishin zakon të na thoshin: "E vetmja gjë që kërkojmë në këmbim, është që ju ta përcillni këtë dituri." "Ne nuk presim asgjë tjetër nga ju." Nga kjo e shohim se çfarë vlere të lartë ka përcjellja e diturisë si Sadaka. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ الصَّدَقَةُ عَلَى ذِي الرَّحِمِ الْكَاشِحِ۔» Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: Sadakaja më e mirë është ajo që i jepet një të afërmi armiqësor. Ndodh që të afërmit ndonjëherë të jetojnë në grindje për një kohë të gjatë. Por pikërisht Sadakaja që i jepet një të afërmi i cili të trajton keq, i përket lëmoshave më të vlefshme tek Allahu. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ مَا تُصُدِّقَ بِهِ عَلَى مَمْلُوكٍ عِنْدَ مَالِكِ سَوْءٍ۔» Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: Një nga lëmoshat më të mira është ndihma për një punëtor (ose skllav) që vuan nën një pronar të keq. Pra, nëse dikush punon për një njeri të padrejtë dhe i duhet të durojë keqtrajtime, atëherë Sadakaja që i vjen në dobi këtij punëtori është veçanërisht e bekuar. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ صَدَقَةٌ فِي رَمَضَانَ۔» Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selem) thotë: Sadakaja më e mirë është ajo që jepet në muajin e Ramazanit. Sepse shpërblimi për një lëmoshë në këtë muaj është i jashtëzakonshëm. Ramazani është muaji më i bekuar nga të gjithë muajt, dhe bekimi i tij është unik. Prandaj është veçanërisht e vlefshme që Zekati, Sadakaja dhe veprat e ngjashme të mira të kryhen në Ramazan. Natyrisht, njeriu mund të dhurojë në çdo kohë, por është edhe më mirë nëse Zekati dhe Sadakaja bien në Ramazan.

إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ (3:9) Ajo që ka premtuar Allahu, i Lartësuari, me siguri do të realizohet. Prandaj nuk duhet të ketë as dyshimin më të vogël në këtë, thotë Ai. Çdo gjë që Allahu ka garantuar dhe premtuar, do të ndodhë pashmangshmërisht. Prandaj njerëzit duhet të jenë vigjilentë. Ai i këshillon ata, në mënyrë që ata që kanë devijuar nga rruga të kthehen. Për këtë qëllim Ai ka dërguar profetët. Dhe pas tyre sahabët, dijetarët dhe të dashurit e Allahut – të gjithë ata erdhën për të shpëtuar njerëzit. Meqenëse shumë njerëz ishin në rrugë të gabuar, Ai dërgoi profetë, të dashur të Allahut dhe dijetarë, për t'u qëndruar pranë dhe për t'i shpëtuar ata. Në mënyrë që ata të marrin rrugën e Allahut dhe të mos largohen prej saj. Sepse vetëm aty qëndron shpëtimi i vërtetë. Ekziston Xheneti i premtuar nga Allahu, i Lartësuari – dhe ekziston Xhehenemi. Allahu, i Lartësuari, na fton në Xhenetin e Tij. Ai thotë: "Ejani, hyni në Xhenet. Jeni të mirëpritur në mënyrën më të bukur." Kjo rrugë është e mrekullueshme. Qëndroni larg së keqes, mos e shkatërroni veten dhe mos u hidhni në humnerë. "Shpëtoni veten," thotë Allahu, i Lartësuari, sepse premtimi i Tij është i vërtetë. Shejtani dhe ndihmësit e tij, nga ana tjetër, përpiqen me çdo kusht t'i tërheqin njerëzit në humnerë. Ata pëshpëritin: "Kjo këtu është e vetmja rrugë. Nuk ka asgjë tjetër përveç kësaj bote. Ti je krijuar rastësisht, nuk ka asnjë Krijues dhe asnjë fund." Kështu ata i çojnë njerëzit në lajthitje. Ndërkohë që është plotësisht e pamundur të ekzistosh pa një Krijues. Dhe ky Krijues është Allahu, i Lartësuari. Ai është i Gjithëdijshmi. Ajo që ishte, ajo që është dhe ajo që do të jetë – të gjitha këto i përfshin dija e Allahut. Dhe Ai i fton njerëzit të ndjekin pikërisht këtë rrugë – rrugën e Allahut. Premtimi i Tij është i vërtetë, prandaj jini patjetër vigjilentë. Ndiqni rrugën e drejtë, rrugën e mirë. Qëndroni larg rrugës së keqe, shmangni shtegun e rrezikut. Xheneti ju pret. Sepse ajo që na ka premtuar Allahu, i Lartësuari, është Xheneti. Ai thërret: "Hyni në Xhenet!" Allahu mos na largoftë kurrë nga kjo rrugë. Le të mbetemi gjithmonë të palëkundur në këtë rrugë. Dhe le të mos mashtrohemi nga fjalët e të tjerëve, inshallah.

إِنَّا نَحۡنُ نَزَّلۡنَا ٱلذِّكۡرَ وَإِنَّا لَهُۥ لَحَٰفِظُونَ (15:9) Allahu i Plotfuqishëm thotë: "Ne kemi zbritur Kuranin fisnik, fenë dhe urdhëresat e saj." Dhe sigurisht që Ne do t'i ruajmë ato. Ne jemi mbrojtësit e tyre. Fjala e Allahut të Lartësuar është e vërteta absolute. Askush nuk mund ta ndryshojë atë, askush nuk mund ta fshijë atë. Por edhe kjo e ka afatin e saj të caktuar. Një nga shenjat e fundit të Ditës së Gjykimit është se Kurani fisnik do të ngrihet nga toka. Ai nuk do të mbetet në tokë. Ai madje do të fshihet nga kujtesa e hafizëve, asgjë prej tij nuk do t'u mbetet në kujtesë. Kjo do të ndodhë në kohën e fundit fare, pak para Ditës së Gjykimit. Deri atëherë, askush nuk mund ta ndryshojë Kuranin apo fenë, pavarësisht se çfarë përpiqen të bëjnë. Megjithatë, në ditët e sotme ka shumë njerëz të paarsyeshëm. Shumë ndjekin shejtanin, u nënshtrohen pëshpëritjeve të tij dhe bëhen armiq të Allahut, të Profetit dhe të Islamit. Shejtani gjithsesi është armiku ynë i orës së parë, që nga dita kur Allahu krijoi Ademin (paqja qoftë mbi të). Dhe në krah të tij qëndrojnë armiq të tjerë të shumtë. Ata përpiqen pandërprerë dhe thonë: "Le ta shkatërrojmë këtë fe." Ka shumë djaj në formë njeriu që përpiqen të zhdukin rrugën e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ue selem). Shumë ngrenë krye dhe duan të ndryshojnë fenë, duke pretenduar: "Feja nuk është më në hap me kohën; ky ajet nuk përshtatet më sot, as ai tjetri." Të gjithë ata janë prej humbësve. Ata kurrë nuk do të kenë sukses. Siç u përmend tashmë, në kohën e fundit fare Allahu do ta ngrejë Kuranin nga toka dhe Dita e Gjykimit do të bjerë mbi jobesimtarët. Por derisa të vijë ajo kohë, sado që të përpiqen dhe të shkaktojnë trazira – ata kurrë nuk do të jenë të suksesshëm. Allahu e mbron këtë fe. Ajo i përket vetëm Atij; është feja e Allahut. Asnjë njeri i pajisur me arsye nuk do të ushqente kurrë armiqësi kundër Allahut. Për këtë, njeriut gjithsesi i mungon çdo lloj fuqie. Përballë Allahut (Azze ue Xhel-le), njeriu nuk ka as forcën e një milingone. As atë të një pleshti. Falënderimi i takon Allahut, feja është nën mbrojtjen e Tij të përsosur. Askush nuk mund ta dëmtojë atë. Nëse ka njerëz që ndjekin shejtanin dhe sikur kanë humbur arsyen e tyre, Allahu i udhëzoftë dhe i sjelltë në vete. T'i nënshtrohen ata të vërtetës. U pendofshin për këtë mënyrë të menduari dhe kërkofshin falje, në mënyrë që Allahu t'u shfaqë mëshirë. Ai i ruajtë nga kjo. Fatkeqësisht, ka shumë njerëz të pamend që e lënë veten të mashtrohen nga shejtani. Dhe ka të atillë që i çojnë ata në këtë rrugë të gabuar. Allahu u dhëntë atë që e meritojnë – më shumë nuk mund të themi për këtë. Allahu na ruajtë nga e keqja e tyre. Nuk ka të keqe më të madhe se sa të luash me besimin e njerëzve dhe t'i çosh ata në rrugë të gabuar. Pikërisht kjo është vepra e shejtanit. Ka njerëz që e ndjekin atë nga lakmia e pastër për përfitime të kësaj bote. Allahu i udhëzoftë edhe ata, ose u dhëntë atë që e meritojnë. Nuk mund të themi diçka tjetër. Allahu i mbrojtë myslimanët dhe besimin tonë, inshaAllah.

Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: Nëse e lë të lirë egon njerëzore (nefsin) – të cilën secili e ka brenda vetes – ajo nuk ngopet kurrë. Egoja është absolutisht e pangopur. Sa më shumë t'i japësh, aq më shumë kërkon. Nuk thuhet kot: „Ajo është e paturp dhe e pacipë“, dhe vërtet ashtu është. Egoja njerëzore është aq e pamasë, saqë, nëse i jepet rasti, bëhet njësoj si ajo e Faraonit. Edhe Faraoni e adhuronte egon e tij, dhe në fund madje e detyroi popullin e tij të adhuronte egon e tij – pra, atë vetë. Egoja njerëzore nuk njeh kufij; nëse i heq të gjitha pengesat nga rruga, ajo mund të shkojë jashtëzakonisht larg. Prandaj nuk duhet t'i jepet aspak mundësia që në fillim, kur ajo është ende e vogël. Mundësisht, njeriu nuk duhet të dorëzohet menjëherë para dëshirave të tij; edhe në gjërat e domosdoshme e të kësaj bote duhet të ushtrojë durim, sepse egoja është ngulmuese dhe e padurueshme. Sidomos në ditët e sotme njerëzit kanë krijuar një të ashtuquajtur „shoqëri konsumi“. Kudo njerëzve u imponohet gjithçka në mënyrë të bezdisshme, e mirë apo e keqe, me thirrjen e vazhdueshme: „Bli këtë, bli atë!“ Dhe egoja përpiqet të shtjerë në dorë sa më shumë prej tyre. Krahas gjërave të dukshme e materiale, ata mbjellin pa u vënë re edhe gjëra të padukshme në mendjet e njerëzve. Me thënie si „Bëj këtë, bëj atë“, ata bëjnë që e keqja të duket e mirë, derisa në fund njeriu e merr të keqen për të mirë dhe i sheh si normale gjërat që Allahu në të vërtetë i ka ndaluar rreptësisht (haram). Pikërisht për këtë arsye nuk duhet t'i jepet aspak kjo mundësi egos. Njeriu duhet ta frenojë egon e tij. Njeriu nuk duhet ta bëjë veten skllav të egos së tij, por duhet ta mposhtë atë dhe të mbajë vetë epërsinë. Megjithatë, nëse egoja fiton epërsinë, i gjithë mundi yt ka shkuar dëm. Atëherë përfundon si Faraoni dhe, në fund të fundit, njeriu ka bërë një jetë krejtësisht të kotë. Allahu na ruajtë nga kjo. Insha'Allah nuk do ta shkatërrojmë jetën tonë. Allahu na ruajtë; u mbrofshim insha'Allah nga e keqja e egos sonë, e djallit dhe nga çdo e keqe tjetër. Allahu i ndihmoftë Umetit të Muhamedit. Tek e fundit, ne jetojmë në kohën e fundit, ku secili i është nënshtruar urdhrave të egos së tij. „Urdhëro, çfarë mund të bëjmë sot për ty? Si urdhëron, në rregull, do ta bëjmë.“ „Le ta bëjmë këtë vepër të mirë.“ – „Jo, lëre.“ – „Epo mirë, atëherë jo.“ „Le ta bëjmë këtë vepër të keqe.“ – „Bëhet.“ – „Le ta bëjmë këtë mëkat.“ – „Edhe këtë e bëjmë.“ Duke i thënë „në rregull“ çdo gjëje që egoja kërkon, Umeti i kohës së fundit i është nënshtruar ditë e natë urdhrave të egos së tij; çfarëdo që ajo kërkon, i thuhet: „Jemi në shërbim, po e kryejmë.“ Allahu na ndihmoftë. Allahu na ndihmoftë të gjithëve dhe na dërgoftë një shpëtimtar. Allahu, insha'Allah, na çliroftë të gjithëve, mbarë Umetin e Muhamedit, nga këto të këqija.

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ (2:222) Allahu i do ata që pendohen dhe ata që pastrohen. Pikërisht për këtë arsye, pozita e atyre që pendohen është shumë e lartë, në mënyrë që Allahu t'i falë mëkatarët. Sepse Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selam) ka thënë: "Çdo bir i Ademit bën gabime, ai madje bën shumë gabime." Kjo do të thotë se njeriu është një qenie që shpesh bën gabime dhe mëkaton. Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selam) ka thënë: "Allahu i do ata që pendohen." Njerëzit, nga mëngjesi deri në mbrëmje, me vetëdije ose pa vetëdije, bëjnë gabime dhe kryejnë mëkate. Kjo do të thotë se njeriu vështirë se e kalon qoftë edhe një orë të vetme plotësisht pa mëkate. Prandaj pendimi i fshin këto mëkate dhe nuk lë asnjë gjurmë prapa. Përderisa njeriu nuk i shkel të drejtat e të tjerëve, Allahu me siguri ia fal mëkatet dhe gabimet që ai bën. Prandaj Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selam) ka thënë: "Edhe unë them shtatëdhjetë herë në ditë 'Estagfirullah'." Edhe kur shokët (Sahabët) i thanë: "Ti nuk ke asnjë mëkat. Profetët janë të pamëkat, ata nuk bëjnë mëkate", Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selam) u përgjigj: "A të mos jem unë një rob falënderues?" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selam) e ka jetuar jetën e tij dhe ka vepruar në këtë mënyrë, për të qenë një shembull dhe një mësim për ne. Prandaj pendimi dhe kërkimi i faljes e heqin këtë barrë mëkatesh nga njeriu dhe i sjellin atij lehtësim. Le të pendohemi në mëngjes, në mesditë dhe në mbrëmje; është shumë e rëndësishme që në çdo kohë të tregojmë pendim dhe të kërkojmë falje. Për këtë arsye, në pesë faljet e përditshme, pas namazit farz thuhet tri herë "Estagfirullah". Në këtë mënyrë kjo barrë na hiqet dhe ne e vazhdojmë rrugën tonë të pashqetësuar, me lejen e Allahut. Engjëjt madje presin dhe nuk e shënojnë menjëherë një mëkat. Nëse njeriu pendohet para se ai të shënohet, ky mëkat fshihet me lejen e Allahut. Mëkatet janë një barrë, ato janë errësirë; ato e dëmtojnë njeriun në çdo aspekt. Prandaj Allahu na njofton me ajetin "Innallaha yuhibbut-tawwabeena wa yuhibbul-mutatahhireen", se Ai i do ata që pendohen dhe pastrohen. Pastërtia përfshin si pastrimin e jashtëm të trupit, si përmes abdesit (larjes për namaz) dhe guslit, ashtu edhe pastrimin e brendshëm, shpirtëror. Për rrjedhojë, përmes pendimit ndodh pikërisht ky pastrim shpirtëror. Në këtë mënyrë, ne pastrohemi nga mëkatet që kemi bërë. Kështu ne numërohemi ndër njerëzit që Allahu i do – ndër robërit e Tij të dashur. Që Allahu ta dojë një rob është mirësia më e madhe. Falënderimi i qoftë Allahut që na ka udhëzuar në këtë rrugë. Allahu e bëftë këtë mirësi të vazhdueshme dhe u dhëntë udhëzim edhe të tjerëve, inshaAllah. Allahu na ruajtë të gjithëve nga e keqja e shejtanit.

Mrekullitë e Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem, janë të panumërta. Gjithçka që ai tha dhe bëri është Sunet për ne. Kushdo që e merr atë si shembull dhe e pason, bëhet një rob që arrin shpërblimin më të lartë tek Allahu. Në këtë mënyrë njeriu lartësohet në gradën e tij shpirtërore. Është detyrë për secilin t'i tregojë respekt Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem. Sa më shumë ta nderoni Profetin tonë, aq më shumë do të fitoni. Ndonjëherë njeriu pyet veten: "Si jetonin Profeti ynë dhe sahabët e tij?" Pikërisht për këtë arsye shkruhen libra: Jeta dhe tiparet e Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem, shkruhen dhe transmetohen nën emrin "Shamail-i Sherif". Lidhur me këtë dëgjuam së fundmi një hadith fisnik. Ky hadith tregon për një ngjarje jashtëzakonisht madhështore. Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selem, foli, dhe sahabët e nderuar tregojnë për këtë: Ata thonë: "Falëm namazin e sabahut." Pas kësaj, Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selem, u ngjit në minber. Ai mbajti një fjalim deri në mesditë. "Ai foli fjalë të mrekullueshme," tregojnë ata. Më tej ata thonë: "Kur hyri koha e drekës, Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selem, zbriti nga minberi." Ai priu namazin e drekës, më pas u ngjit përsëri në minber dhe foli deri pasdite. Nga goja e tij e bekuar rrodhën sërish fjalë të mrekullueshme, në të njëjtën mënyrë. Në kohën e ikindisë ai zbriti përsëri dhe priu namazin. Pas kësaj u ngjit sërish në minber dhe vazhdoi të fliste deri në mbrëmje. Pasi priu namazin e akshamit, ai vazhdoi të fliste në të njëjtën mënyrë deri në namazin e jacisë. Kur njeriu e dëgjon këtë, e kupton se një njeri i zakonshëm nuk do të ishte aspak në gjendje ta bënte këtë. Atje, në praninë e bekuar të Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem... Në këtë fjalim Profeti ynë shpjegoi gjithçka deri në detajin më të vogël – nga zanafilla e deri në fundin e botës dhe gjithçka që ekziston në Ahiret. Sahabët e nderuar thanë: "Kush mundi ta mësonte përmendësh, e mësoi përmendësh, dhe kush e kuptoi, e mbajti në mendje." Natyrisht, Allahu mbajti në kujtesën e sahabëve vetëm pjesët e nevojshme për njerëzit. Pjesën tjetër ai ua tregoi, në mënyrë që të pranishmit ta dëgjonin dhe të bëheshin dëshmitarë të kësaj mrekullie. Gjatë gjithë këtyre orëve, natyrisht as u hëngër dhe as u pi. Vetëm për faktin se ata ndodheshin në praninë e bekuar të Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem, sahabët as që e çonin nëpër mend ushqimin apo pijen. Kur sahabët atëherë qëndronin në praninë e Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem, nuk kishin nevojë për asgjë tjetër. Sepse ky tubim ishte tërësisht shpirtëror. Të gjitha nevojat e kësaj bote të trupit përmbusheshin vetëm përmes këtij spiritualiteti. Siç u përmend, mrekullitë e Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem, janë vërtet të shumta. Dhe kjo ishte një nga këto mrekulli. Ndjenja e mrekullueshme e të qenit në tubimin e Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem, ishte shumë më e vlefshme se ushqimi, pija dhe gjithçka tjetër. Në të njëjtën kohë, Profetësia (Nubuveti) do të thotë gjithashtu të tregosh për të ardhmen. Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selem, shpjegoi atje gjithçka në detaje – nga ajo ditë e deri tek Xheneti dhe Xhehenemi. Nëse e gjithë kjo do të ishte shkruar në atë moment, sot gjithçka do të ishte haptazi e ditur. Por Allahu, Aze ue Xhele, na lejon të dimë atë që Ai dëshiron të na bëjë të ditur, dhe na bën të harrojmë atë që Ai dëshiron të mbajë të fshehtë. Qoftë i lavdëruar Allahu. Gjithçka që Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selem, na ka thënë, i shërben dobisë dhe bekimit tonë. Të gjitha fjalët, hadithet dhe veprat e tij janë Sunet. Sot ndonjëherë shfaqen njerëz që e mbajnë veten për veçanërisht të mençur. Ata pretendojnë: "Jo, Suneti është kështu e ashtu. Disa gjëra janë Sunet, të tjerat jo." Ndërkohë që pa përjashtim, gjithçka që Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selem, ka thënë dhe ka bërë, është Sunet. Sa me fat mund ta konsiderojë veten ai që e zbaton këtë në praktikë! Sepse ai që jeton Sunetin në kohët e fundit, do të fitojë shpërblimin e njëqind dëshmorëve. Por shejtani nuk dëshiron që ju ta arrini këtë shpërblim. Prandaj ai u pëshpërit njerëzve dyshime dhe i bën ata të thonë: "Kjo është Sunet dhe ajo nuk është Sunet." Gjithçka që bëri Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selem, është Sunet. Të marrësh atë si shembull është një fitim i madh. Allahu na mundësoftë që po ashtu të ndjekim këtë rrugë. InshaAllah, është qëllimi ynë i vendosur ta zbatojmë Sunetin e tij sipas mundësive tona më të mira.

Allahu i Lartësuar thotë në Kuranin e lavdishëm: Kur ata që nuk besojnë në Allahun të hyjnë në Xhehenem, do t'i ankohen Allahut të Lartësuar dhe do të thonë: "Këta njerëz na kanë larguar nga rruga e drejtë." Ata do të thonë: "Ndëshkoji dyfish për atë që po vuajmë këtu." Të fundit që do të hyjnë do të thonë për paraardhësit e tyre – sepse ata u treguan rrugën e gabuar, i çuan në lajthitje dhe kështu u bënë shkaktarë për hyrjen e tyre në Xhehenem: "Bëji mundimet e tyre edhe më të mëdha, dyfishoja atyre këtë dënim të tmerrshëm të Xhehenemit." Të parët do t'u përgjigjen atyre më pas: "Sikur të mos na kishit ndjekur!" "Atëherë vuani edhe ju! Allahu ju ka dhënë arsye dhe gjykim – pse na ndoqët që në fillim?" "Ju jeni paralajmëruar kaq shpesh. Allahu i Lartësuar dërgoi profetë; dijetarët dhe sheikët ju kanë treguar të gjithëve rrugën e drejtë, por ju prapëseprapë na ndoqët ne." "Tani qëndroni këtu dhe na fajësoni ne, por në të vërtetë faji është i juaji", do të thonë ata. Allahu i Lartësuar do t'u drejtohet të dyve dhe do t'u thotë: "Vuani tani dënimin që keni merituar." "Kur ishit në këtë botë, i keni trajtuar keq ata që donin t'ju tregonin rrugën e drejtë. Nuk i keni respektuar dhe nuk keni ndjekur rrugën e tyre." "Tani qëndroni të gjithë, si të parët ashtu edhe të fundit, në këtë gjendje të tmerrshme", do të thotë Ai. Prandaj ne njerëzit duhet ta marrim seriozisht çdo paralajmërim dhe këshillë që në këtë botë. Njeriu duhet të jetë gjithmonë syçelë dhe i kujdesshëm si në çështjet e kësaj bote, ashtu edhe në ato të botës tjetër. Në ditët e sotme ka përsëri skema të reja; dikur ishin çeqet e mirëbesimit. Kur dikush lëshonte një çek, në thelb po jepte tashmë një premtim. Sot çeqet në këtë formë, falë Allahut, nuk ekzistojnë më. Bankat nuk i lëshojnë më ato. Në vend të kësaj, ato shpërndajnë karta dhe në këtë mënyrë i kthejnë njerëzit në skllevër të tyre. Por kjo është një temë tjetër. Ajo që është edhe më e keqe: Banka ju jep një numër llogarie dhe ju i lini të njohurit tuaj ta përdorin këtë llogari, sepse mendoni: "Oh, ai është një mik." Por pikërisht kjo mund t'jua shkatërrojë jetën. Sa njerëz vijnë te ne për këtë arsye dhe na qajnë hallin e tyre: "Ky njeri ka përdorur llogarinë time dhe me këtë më ka futur në burg." Këtu njeriu duhet të ketë vërtet shumë kujdes. Njeriu duhet të jetë shumë i kujdesshëm me gjithçka që ofrojnë bankat. Sistemi bankar shpesh tashmë i shkatërron njerëzit; prandaj jini syçelë dhe mos i hidhni edhe familjen e fëmijët tuaj në mjerim. Edhe këto sisteme janë në fund të fundit një lojë e djallit. Ato nuk u krijuan për të na e lehtësuar jetën, por për të na kontrolluar dhe për të na hedhur në fatkeqësi. Prandaj mos bëni gabime, për të cilat më vonë do të pendoheni. Nëse bëni një gabim në këtë botë, mund të përfundoni në burg dhe të humbni shtëpinë e pasurinë tuaj; por për sa kohë që besimi juaj është i fortë, ju përsëri mund ta falënderoni Allahun. Por nëse lejoni të mashtroheni në lidhje me botën tjetër, nuk ka më asnjë mundësi ndreqjeje, dhe kjo është jashtëzakonisht e rrezikshme. Prandaj mos i ndiqni ata. Shmangni me çdo kusht ndjekjen e djajve dhe rrugëve të tyre të rreme. Ata ju joshin në kurthe të ndryshme duke e maskuar atë si "lehtësim". Dhe ju bini pre e kësaj dhe dorëzoheni plotësisht tek ata. Përmes kësaj ju jo vetëm që shkatërroni veten në këtë botë, por gjithashtu rrënoheni edhe në botën tjetër. Në këtë botë shumë gjëra ende mund të ndreqen. Edhe nëse humbni gjithçka, për sa kohë që e ruani besimin tuaj, përsëri do ta falënderoni Allahun. Në botën tjetër, megjithatë, nuk ka asnjë mundësi të dytë. Djalli ju zbukuron çdo gjë të mundshme, dhe ju vraponi verbërisht pas tij. Por pastaj e kuptoni papritur se keni përfunduar në një vend të errët, nga i cili nuk ka më kthim prapa. Allahu na ruajt nga kjo. Allahu u dhëntë të gjithë njerëzve mendje, arsye dhe largpamësi. Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) ka thënë: "Një orë mendimi të thellë është më e vlefshme se shtatëdhjetë vjet adhurim vullnetar." Nëse edhe vetëm për një orë mendoni me të vërtetë rreth Allahut të Lartësuar dhe e njihni Atë më mirë, ky është fitimi më i madh për ju. Kjo do të thotë gjithashtu: Veprimi i nxituar vjen nga djalli. Kur diçka është përpara, mos u hidhni verbërisht në të, por informohuni themelësisht. Ju duhet t'i bëni vetes pyetjen: "Ia kam besuar vullnetin tim këtij njeriu dhe po e ndjek atë, por ku do të më çojë ai në të vërtetë?" "A po më çon në thertore apo në kullotë të gjelbër? Cilat janë synimet e tij me mua?" Rreth kësaj duhet të mendohet vërtet mirë. Allahu na mbroftë. Ne po jetojmë në një kohë shumë të rrezikshme. Njeriu duhet të qëndrojë gjithmonë me ata që janë në rrugën e Allahut. Nuk duhet të dilet nga rruga e drejtë dhe duhet që në çështjet e tij gjithmonë të këshillohet me të tjerët. Allahu na ndihmoftë të gjithëve.

"Alkooli është nëna e të gjitha të këqijave", thotë Profeti ynë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Çdo gjë e keqe e ka zanafillën aty. Allahu i Lartësuar na urdhëron në Kuranin fisnik që të qëndrojmë rreptësisht larg tij. Dëmi që ai shkakton e tejkalon çdo gjë tjetër, sepse gjithçka që ia merr mendjen njeriut është mëkat. Jo vetëm alkooli, por gjithçka që e turbullon mendjen, konsiderohet lëndë dehëse. Prandaj disa njerëz ndonjëherë thonë: "Pak hashash apo bar nuk të bën dëm." Por është saktësisht e njëjta gjë, sepse edhe kjo ta merr mendjen. Nuk sjell asgjë tjetër veç dëm. Allahu i Lartësuar e ka lartësuar njeriun mbi të gjitha krijesat e tjera përmes mendjes. Njeriu duhet ta përdorë këtë mendje. Allahu nuk na e ka dhënë atë që ne ta mpijmë dhe ta nxjerrim jashtë funksionit. Mendja është një xhevahir i çmuar, stolia e njeriut. Pa mendjen, nuk do të kishte asnjë dallim mes nesh dhe kafshëve. Ato njohin vetëm dy gjëra: të hanë dhe të pinë. Nuk kuptojnë asgjë tjetër. Ajo që hanë e përmbush qëllimin për to. Njeriu, nga ana tjetër, mban përgjegjësi dhe ka detyrime. Allahu i Lartësuar ia ka ngarkuar këto detyrime, pikërisht sepse ai posedon mendje. Nëse mendja humbet, atëherë hiqen edhe këto detyrime për njeriun. Kjo do të thotë: Për dikë që e ka humbur mendjen, që është shtruar në psikiatri ose që nuk e di më se çfarë po bën, këto detyrime anulohen. Idha akhadha ma wahab, asqata ma awjab. Allahu na e ka dhuruar mendjen si një dhunti. Nëse kjo mendje humbet dhe njeriu nuk mund ta përdorë më, anulohen edhe detyrimet e tij fetare. Një njeri që e humbet mendjen pa fajin e tij dhe nuk është më në vete, nuk është i detyruar as të falet, as të agjërojë, as për haxh apo për zekat. Nuk ka më asnjë urdhërim fetar për të. Por kushdo që me dashje e mpin mendjen me alkool apo drogë, do të ndëshkohet për këtë – dhe atë me një dënim shumë të ashpër. Allahu na ruajtë! Një njeri i tillë nuk e di fare më se çfarë po bën. Në ditët e sotme ka disa ligje absurde: dënimi zbutet me arsyetimin se autori ka qenë i dehur dhe i papërgjegjshëm. Ndërkohë, dënimi do të duhej të ishte shumë më i ashpër. Kushdo që dehet dhe i shkakton dëm rrethit të tij, normalisht duhet të merrte një dënim të dyfishtë. Por njerëzit e refuzojnë ligjin e Allahut dhe preferojnë të drejtohen nga ligjet e tyre. Megjithatë, këto ligje nuk e pengojnë askënd të bëjë keq. Prandaj, Allahu na ruajtë. Allahu na mbajtë larg nga të gjitha këto të këqija. Profeti (paqja qoftë mbi të) përmend në një hadith fisnik shtatë grupe që janë të mallkuara në lidhje me alkoolin – deri tek ata që kultivojnë dhe korrin lëndët e para për të. E njëjta gjë vlen edhe për drogat e tjera. Edhe ata që kultivojnë substanca të tilla dehëse apo tregtojnë me to, janë të mallkuar. Prandaj nuk ka asnjë justifikim për këto substanca; konsumimi i tyre nuk ishte dhe nuk është asnjëherë i lejuar. Allahu na mbroftë! Gjendja në botë është bërë e tmerrshme. Fëmijët, familjet – e gjithë shoqëria vuan nën të keqen e këtyre substancave. Sapo të fiket mendja, njeriu ngatërrohet në lloj-lloj fëlliqësish. Për më tepër, këto gjëra të bëjnë shpejt të varur. Njeriu bëhet i varur dhe nuk mund të çlirohet prej tyre me forcat e veta. InshaAllah, as nuk duhet filluar fare me to. Allahu na ruajtë të gjithëve – qoftë fëmijë apo familje, i madh apo i vogël – nga kjo fatkeqësi. Allahu na mbroftë, sepse këto substanca dehëse janë nëna e të gjitha të këqijave. Allahu na ruajtë nga nëna dhe babai i çdo të keqeje, inshaAllah.