Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, na mëson në hadithin që e kemi recituar gjatë hutbes së xhumasë: Ai iu drejtua shokut të tij besnik, Enesit, dhe i tha: "Nëse ke mundësi të jetosh nga mëngjesi deri në mbrëmje pa pasur në zemër asnjë keqdashje ndaj askujt, atëherë bëje. Sepse ky është Suneti im", kështu tha Pejgamberi, paqja dhe bekimet qofshin mbi të. Pejgamberi vazhdoi: "Kush e jeton Sunetin tim, ai më do mua." "Dhe kush më do mua, do të jetë me mua në Xhenet." Këtu qëndron esenca e Islamit. Këtë duhet ta synojë çdo mysliman. Të mos mashtrosh askënd. Të mos i bësh dëm askujt. Qoftë afër apo larg – t'ia duash të mirën çdo njeriu. Të ndjekësh Sunetin e Pejgamberit, pa pasur mendime të liga për interes vetjak. Suneti i Pejgamberit tonë është themeli i Tarikatit. Ta duash Pejgamberin, të ndjekësh rrugën e tij dhe të jetosh sipas Sunetit të tij – kjo është baza e sjelljes së mirë, Adabit. Tarikati bazohet në sjelljen e mirë, Adab. Dhe sjellja e mirë do të thotë karakter i mirë. Karakteri i mirë do të thotë: Të bësh mirë dhe gjithmonë të mendosh pozitivisht. Të mos lejosh të keqen në zemër dhe të qëndrosh larg së keqes. Dëshiroju të mirën njerëzve, që edhe ty të të ndodhë e mira. Kështu mund të jesh me Pejgamberin tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, në Xhenet. Ky është qëllimi ynë më i lartë. Njeriu shpesh e pyet veten: "Për çfarë jam krijuar?" Pikërisht për këtë je krijuar. Allahu të ka dërguar në tokë që të përgatitesh për Ahiret. Ai të ka dërguar në këtë botë që ti të ndjekësh Rrugën e Tij. Po të ishe krijuar për një qëllim tjetër, për këtë do të kishte tashmë krijesa të tjera të panumërta. Kafshët janë ashtu – ato vetëm hanë e pijnë. Ekzistenca e tyre kufizohet në të ngrënë, të pirë dhe të vdekur. Ato nuk kanë një qëllim më të lartë. Ato nuk mendojnë: "Unë duhet të bëj mirë." Por njeriu duhet të mendojë për këtë. Sepse Pejgamberi ynë është shembulli për njerëzimin dhe krijesa më fisnike nga të gjitha. Ne duhet ta marrim atë si shembull dhe të ndjekim rrugën e tij. Kush ndjek rrugën e tij, fiton. Por kush nuk ndjek rrugën e tij, por dikë që nuk ecën në Rrugën e Allahut, nuk mund t'i bëjë mirë vetes. Ai mund të pësojë dëm, por kurrë nuk do të përfitojë prej saj. Nëse ndjek dikë që nuk është në Rrugën e Allahut, mund të shohësh një përfitim afatshkurtër, por në fund mbizotëron dëmi. Prandaj është kaq e rëndësishme të qëndrosh në Rrugën e Allahut. Ne duhet të qëndrojmë në rrugën e Pejgamberit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të. Ne duhet t'i përmbahemi Sunetit të Pejgamberit tonë. Kjo është ajo që ka rëndësi. Sepse rrugët e Shejtanit janë të shumta. Sot ka shumë rryma të reja, ndjekësit e të cilave pretendojnë: "Edhe ne jemi myslimanë." Po, ata janë myslimanë, por nuk e njohin bekimin e kësaj rruge. Ata madje e quajnë "mëkat" të përfitosh nga kjo rrugë. Ata pretendojnë: "Kush ndjek Sunetin, devijon nga rruga e drejtë." Ata i çojnë njerëzit në lajthitje me fjalët: "Pejgamberi ishte vetëm një njeri si ne." Këta janë ata që e nënçmojnë Pejgamberin dhe i mashtrojnë njerëzit. Nëse ata e përçmojnë atë në këtë mënyrë, në zemrat e tyre nuk mbetet as dashuri e as nderim për Pejgamberin tonë. Dhe kjo do t'i çojë në humbje në Ahiret. Por edhe në këtë botë e kanë të vështirë. Sepse zemrat e tyre janë plot me fallsitet, gënjeshtra dhe urrejtje. Ata nuk ua duan të mirën njerëzve, por mendojnë për të keqen. Ata thonë: "Allahu fal, ne nuk falim." Të tillë janë këta njerëz. Allahu na ruajttë nga ligësia e tyre. Sepse ligësia e tyre është ligësia e Shejtanit. Allahu është Gjithëfalësi, Gjithëmëshirshmi. Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, mëson: "Mos e ki as edhe nijetin për të mashtruar dikë." Mos e lejo as mendimin: "Dua ta mashtroj këtë njeri." Allahu na bashkoftë me Pejgamberin tonë, inshallah. Inshallah, edhe ne do të ecim në Rrugën e Tij dhe do të ndjekim Sunetin e Tij. Ky është Tarikati. Tarikat do të thotë "rrugë". Dhe kjo rrugë është rruga e Pejgamberit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të.

مَّا يَفۡتَحِ ٱللَّهُ لِلنَّاسِ مِن رَّحۡمَةٖ فَلَا مُمۡسِكَ لَهَاۖ وَمَا يُمۡسِكۡ فَلَا مُرۡسِلَ لَهُ (35:2) Allahu, i Fuqishmi dhe i Madhërishmi, thotë: “Kur Allahu dërgon Mëshirën e Tij, askush nuk mund ta ndalojë atë, askush nuk mund ta mbajë atë.” Gjithçka që shohim është një shprehje e Mëshirës së Tij; edhe shiu quhet mëshirë. Kjo është mëshira e Allahut për njerëzit, për tokën, për gjithçka. Ka muaj që nuk ka rënë shi. Jo vetëm këtu, por kudo mungon shiu. E pra, bëjeni! Ju keni zhvilluar kaq shumë teknologji, ju thoni: “Ne dimë kaq shumë” – hajde pra, bëjeni të bjerë shi! Nuk funksionon. Dhe kur Ai e mban Mëshirën e Tij, askush nuk mund ta japë atë në vend të Tij. Këtë e thotë edhe Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) në një hadith. Allahu, i Fuqishmi dhe i Madhërishmi, e ka krijuar këtë botë dhe e ka furnizuar me gjithçka që i nevojitet. Kjo ndodh nga urtësia e Allahut; nuk është vepër e ndonjë mendjemadhi. Allahu e ka krijuar dhe është kujdesur për nevojat e saj. Çfarëdo që i duhet kësaj toke, Ai ia ka dhënë gjithçka. Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) thotë se në tokë, brenda 24 orëve, diku bie shi pa ndërprerje. Ka reshje. Por Allahu bën të bjerë shi aty ku Ai e cakton dhe ku Ai dëshiron. Disa njerëz e mbajnë veten për shumë të mençur; ata thonë: “Uji avullon, bëhet re dhe pastaj bie përsëri si shi.” Kjo është e vërtetë, avullon, bëhet re dhe bie shi, por kjo ndodh ku dhe si do Allahu. Pra, kjo botë e merr pjesën e saj; brenda 24 orëve me siguri bie shi diku. Por nuk bie shi pikërisht aty ku ti dëshiron. Disa vende mbeten të thata si pluhuri, ndërsa të tjera Ai i përmbyt me vërshime dhe shi. Edhe kjo tregon fuqinë e Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit. Ata që janë besimtarë, besojnë në këtë. Ndërsa ata pa besim kërkojnë justifikime si “ishte për këtë arsye, ishte për atë arsye”. Por në të vërtetë, e gjithë kjo është mëshira e Allahut. Pra, çfarë nevojitet? Duhet t'i bindesh Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit, dhe të lutesh për Mëshirën e Tij. Duhet të lutesh që Allahu të të dërgojë Mëshirën e Tij. Dhe çfarë bën që një lutje të pranohet? Jo çdo lutje pranohet menjëherë, por kur dërgon salavate për Profetin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), atëherë ato pranohen. Kur dërgon salavate për Profetin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) në fillim dhe në fund të lutjes tënde, edhe lutja në mes pranohet. Sepse salavatet pranohen gjithmonë nga Allahu, i Fuqishmi dhe i Madhërishmi. Tani po shihet se si njerëzit dalin për namazin e shiut. Ka prej atyre që dërgojnë salavate, por në disa vende ata nuk e njohin pozitën e lartë dhe nderin e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) tek Allahu. Ata thonë: “Edhe ai ishte vetëm një njeri si ne”, falin namazin e shiut dhe bëjnë lutjet e tyre pa dërguar salavate. Dhe pastaj ankohen: “Jemi lutur kaq shpesh, por thjesht nuk po bie shi.” Nuk është çudi që nuk bie shi. Nëse nuk thua “për hatër të Profetit”, nuk do të bëhet gjë. Kur Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ishte ende fëmijë, një djalë i vogël, dhe kishte thatësirë, u lutën për hir të tij dhe e gjithë shkretëtira u gjelbërua. Por nëse nuk e bën këtë, nëse nuk beson në këtë, atëherë do të kesh thatësirë. Allahu bën të bjerë shi në mes të detit, ndërkohë që ti pret dhe mbetesh duarbosh; pa shi. Në një vend Ai bën të bjerë shi dhe e përmbyt, në një vend tjetër nuk arrin asgjë. Kjo është fuqia dhe madhështia e Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit. Ai bën çfarë të dojë. Askush nuk mund ta detyrojë Atë për asgjë. As teknologjia nuk mund të bëjë të bjerë shi, as asgjë tjetër. Prandaj, kur mëshira, pra shiu, bie, duhet të kuptosh se kjo është mirësia dhe dhuntia e Allahut, dhe të gëzohesh për të. Duhet të jesh falënderues dhe të thuash: “Allahu e bëftë të përhershme.” Sepse përmes falënderimit, dhuntitë shtohen dhe ruhen. Por kur mungon falënderimi... në ditët e sotme shumica e njerëzve nuk tregojnë falënderim, por vetëm ankohen. Ata janë të pakënaqur me dhuntitë që kanë, por prapëseprapë kërkojnë mëshirë. A thua do të matesh me Allahun, të Fuqishmin dhe të Madhërishmin? Matu sa të duash, në fund dëmin e ke vetëm ti. Allahu na ruajt nga kjo. Allahu na i ruajt dhuntitë e Tij. Vërtet, prej një a dy vitesh, si gjendja jonë shpirtërore, ashtu edhe gjendja e përgjithshme e njerëzve është shumë e keqe. Për këtë arsye kjo mëshirë po mbahet. Prandaj duhet të pendohemi, të kërkojmë falje dhe t'i lutemi Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit, që Ai t'i shtojë dhuntitë e Tij dhe të na i ruajë ato, në dashtë Allahu. Sepse kjo çështja e ujit nuk është gjë e vogël. مِنَ ٱلۡمَآءِ كُلَّ شَيۡءٍ حَيٍّۚ (21:30) Allahu, i Fuqishmi dhe i Madhërishmi, thotë: “Ne kemi krijuar çdo gjallesë nga uji.” Të gjitha këto gjallesa nuk mund të ekzistojnë pa ujë. Uji është jetë, dhe jeta është një dhunti nga Allahu, i Fuqishmi dhe i Madhërishmi. Prandaj, le ta falënderojmë Allahun, Allahu e shtoftë, inshallah. Allahu na faltë. Të gjithë jemi mëkatarë. Allahu e pranoftë pendimin tonë dhe kërkesat tona për falje dhe nga mëshira e Tij të na dërgojë Mëshirën e Vet, inshallah.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ إِنَّا خَلَقۡنَٰكُم مِّن ذَكَرٖ وَأُنثَىٰ (49:13) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartmadhëruari, thotë: “Ne ju kemi shumuar prej një mashkulli dhe një femre.” Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartmadhëruari, i ka krijuar njerëzit në dy lloje. Ose si femër, ose si mashkull. Dhe secili prej tyre ka veçoritë e veta të posaçme. Allahu i ka krijuar kështu. Prandaj, njeriu duhet ta pranojë këtë krijim ashtu siç është dhe ta drejtojë jetën e tij sipas tij. Por njerëzit e sotëm nuk e pranojnë këtë. Ata thonë: “Unë nuk vlej më pak se ai, dhe ai nuk vlen më shumë se unë”, dhe kështu e prishin të gjithë rendin. Pastaj heqin dorë nga kjo dhe bëjnë prapësi të tjera. Prandaj, veprimi i tyre nuk u sjell dobi njerëzve. Përkundrazi, ai shkakton vetëm dëm. Njeriu duhet të jetë i kënaqur me atë që i ka dhënë Allahu. Nëse je burrë, atëherë je burrë; nëse je grua, atëherë je grua. Nuk ka asnjë arsye për të dashur të jesh ndryshe. Por shejtani i mashtron njerëzit. Ai u pëshpërit atyre: “Nëse ndryshon, do të jesh më i lumtur dhe do t’i kesh punët më mirë.” Njeriu nuk është i kënaqur me veten e tij. Ai është i pakënaqur me mënyrën se si e ka krijuar Allahu. Nga një problem bëhen një mijë. Nëse nuk je i kënaqur me atë që të ka dhënë Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartmadhëruari, nuk mund të bëhesh kurrë i lumtur. Nuk mund të kesh kurrë sukses. Mund të dukesh i suksesshëm nga jashtë, por në të vërtetë nuk je. Çfarëdo që të bësh, njerëzit nuk do të të shohin me sy të mirë. Prandaj, njeriu duhet të mbetet ashtu siç e ka krijuar Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartmadhëruari. Gjëja më e rëndësishme është të përmbushësh detyrimet e adhurimit. Sepse Allahu nuk i ka krijuar njerëzit dhe xhindet që të jenë burrë apo grua, por që ta adhurojnë Atë. Prandaj, njeriu nuk duhet të merret me gjëra të tilla dytësore. Ata rrëmbehen nga ide të huaja, e refuzojnë krijimin e Allahut, vetëm për të kënaqur egon e tyre dhe për të thënë: “Unë dua të jem ndryshe, dua të jem kështu, dua të jem ashtu.” Për këtë arsye, ata bëhen vetëm më të palumtur dhe e keqësojnë gjendjen e tyre. Allahu na ruajt nga kjo. Këto janë sprovat e kohës së fundit. Më parë, gjëra të tilla dëgjoheshin rrallë. Sot i dëgjon dhe i sheh kudo. Allahu na ruajt të gjithëve nga e keqja e shejtanit dhe e egos sonë.

Në të vërtetë, besimtarët janë vëllezër, andaj pajtojini vëllezërit tuaj dhe frikësojuni Allahut, që të mëshiroheni. (49:10) Besimtarët janë vëllezër, thotë Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi. Natyrisht, edhe mes vëllezërve ndodhin mosmarrëveshje. Ndërhyni dhe sheshoni grindjen e tyre, thotë Allahu. Pajtojini ata. Pajtojini ata, që mëshira e Allahut të zbresë mbi ju. Në bashkësi ka mëshirë, në të banon mirësia e Allahut. Të grindesh dhe të mbash mëri, këto janë gjëra që Allahu nuk i do. Prandaj Ai thotë: “Vendosni paqe.” Kërkoni aktivisht rrugë për pajtim. Shikoni kush ka të drejtë e kush jo, jepni këshilla dhe qortojini ata. Që ata të pajtohen sërish. Sepse të qëndrosh i hidhëruar nuk lejohet, thotë Profeti. Profeti, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, thotë se një besimtari nuk i lejohet t'i mbajë mëri një tjetri për më shumë se tri ditë. Kjo botë është plot me pëshpëritje shejtanore dhe dyshime. Prandaj ndodhin grindjet. Kjo grindje duhet të sheshohet, që të zbresë mëshira. Mëshira është një dhuratë e madhe, e paçmueshme, që Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e dhuron. Por njerëzit shikojnë vetëm anën materiale. “Kjo është diçka shpirtërore, ç'më duhet mua?”, thonë ata. Ose njeriu as që mendon për këtë. E megjithatë, kjo është ajo që ka vërtet rëndësi. Është ajo që mbetet. Çdo gjë tjetër është e kalueshme. Prandaj nuk duhet të ketë mëri dhe grindje për shkak të gjërave të kësaj bote. Këtë e thotë Profeti, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, në hadithin e tij fisnik. Të qëndrosh i hidhëruar për më shumë se tri ditë nuk lejohet. Allahu na ruajtë prej saj. Edhe kjo është pjesë e sëmundjeve dhe të këqijave të nefsit. Njeriu zmadhon një vogëlsi dhe nis një grindje. Dhe aty ku sundon grindja, nuk ka as paqe e as bereqet. Allahu na ruajtë prej saj. Allahu i pajtoftë sërish ata që janë të hidhëruar, inshallah.

Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Kush falet me imamin derisa ai ta përfundojë namazin, atij i shkruhet shpërblimi sikur të ishte falur gjithë natën." Domethënë, kush i fal namazet farz dhe synet me imamin, konsiderohet sikur ta kishte kaluar gjithë natën në namaz dhe në adhurim ndaj Allahut. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Në natë ka një orë, në të cilën, nëse një mysliman i kërkon Allahut diçka të mirë për këtë botë ose për botën tjetër dhe lutja e tij përkon me atë orë, Allahu me siguri ia jep atë që ka kërkuar." Kjo orë ekziston në çdo natë. Domethënë, kushdo që ngrihet për namaz nate dhe falet, inshaAllah, me siguri do ta qëllojë këtë orë. Kjo është një orë në të cilën pranohen lutjet. Dhe kjo ndodh çdo natë. Jo vetëm në një ditë, por çdo natë, kushdo që ngrihet për namazin e tehexhudit dhe falet, me lejen e Allahut, inshaAllah, do ta qëllojë këtë orë të pranimit të lutjeve. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë se Allahu i Plotfuqishëm dhe i Lartësuar i do tre persona dhe i urren tre persona. Domethënë, Allahu i Plotfuqishëm dhe i Lartësuar i urren ata dhe është i zemëruar me ta. Tre personat që Allahu i do janë si më poshtë: I pari; kur dikush i kërkon diçka një grupi njerëzish, jo për shkak të lidhjeve familjare, por vetëm për hir të Allahut, dhe të tjerët ia refuzojnë, është ai që e merr mënjanë fshehurazi dhe ia jep atë që ka kërkuar, në një mënyrë të tillë që askush përveç Allahut nuk e di për këtë. Domethënë, nëse dikush i kërkon diçka një grupi njerëzish për hir të Allahut dhe refuzohet, dhe njëri prej atij grupi e ndihmon fshehurazi dhe gjithashtu për hir të Allahut, kjo e bën ndihmësin një nga robërit që Allahu i do. Është ai që ndihmon fshehurazi dhe e bën të lumtur atë person. I dyti; kur një grup njerëzish që udhëton natën ndalon për të pushuar në një vend ku gjumi është më i ëmbël se çdo gjë tjetër dhe shtrihen për të fjetur, është ai mes tyre që nuk fle, por bën roje, i lutet Allahut dhe reciton ajetet e Tij. Më parë, udhëtimet sigurisht bëheshin me karvane. Ishte e domosdoshme që dikush të kujdesej për ta. Pra, ai person që për hir të Allahut kujdeset për ta ndërsa ata flenë, falet dhe njëkohësisht kryen adhurimin e tij. Edhe ky është një nga tre robërit që Allahu i do. I treti; është personi i cili, kur një njësi ushtarake përballet me armikun dhe pëson disfatë, nuk ikën, por lufton derisa ose bie dëshmor, ose korr fitore. Ndërsa ata që ikin nga beteja janë njerëz që Allahu nuk i do. Personi që nuk ikën, i del përballë armikut dhe ose korr fitore, ose bie dëshmor, është personi i tretë që Allahu e do. Tre personat që Allahu nuk i do janë si më poshtë: Plaku që bën zina. Ai është i moshuar dhe prapëseprapë bën zina. Allahu e urren këtë njeri, Ai nuk e do atë. I varfri arrogant. Ai është i varfër dhe prapëseprapë është arrogant. As atë nuk e do Allahu. Dhe i pasuri tiran. I pasuri që i shtyp të tjerët për shkak të parave të tij, gjithashtu bën pjesë te personat që Allahu nuk i do. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë në një hadith tjetër se Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, i do tre persona dhe i urren tre persona. Njëri nga tre personat që Ai i do është ai, i cili, kur ndeshet me një njësi armike, lufton gjoks për gjoks me ta, derisa ose bie dëshmor, ose u sjell fitoren shokëve të tij. Domethënë, është njeriu që e sheh armikun dhe nuk ikën, por lufton me trimëri kundër tij; ai që thotë: "Ose do të fitoj, ose do të bie dëshmor." Ky është i pari prej personave që Allahu i do. Një tjetër; kur një grup ndalon për të pushuar gjatë një udhëtimi të gjatë dhe të gjithë, të lodhur, kanë rënë në gjumë, është ai mes tyre që tërhiqet në një qoshe dhe falet, derisa të vijë koha për t'u nisur dhe ai zgjon shokët e tij. Dikush duhet të kujdeset për ta. Pra, ky njeri kujdeset për ta dhe kryen adhurimin e tij derisa ata të zgjohen. Ky është personi i dytë që Allahu e do. Personi i tretë është ai që duron fqinjin e tij që i shkakton vuajtje, derisa ky fqinj të vdesë ose të shpërngulet. Domethënë, njeriu që duron me sabër vuajtjet nga fqinji i tij, është gjithashtu një rob që Allahu e do. Njeriu që duron vështirësitë nga fqinji i tij dhe bën sabër, është një tjetër nga tre robërit që Allahu i do. Një nga personat që Allahu nuk e do është tregtari që betohet shumë. Tregtarin që bën një mijë be për të shitur një mall dhe thotë: "Pasha Allahun, kështu e ashtu është, ia vlen, nuk ia vlen, është shumë i mirë", atë nuk e do Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Nëse do të shesësh diçka, malli është aty, vlera e tij është aq sa është. Nuk ka arsye për t'u betuar. Sigurisht, mund t'i përshkruash cilësitë e mallit tënd, por nuk ka arsye për t'u betuar. Një tjetër është i varfri arrogant. Ai është i varfër dhe prapëseprapë është arrogant. Edhe ky bën pjesë te personat që Allahu nuk i do. Ti je i varfër, Allahu po të sprovon në këtë mënyrë, të paktën ti mos u bëj arrogant. Dhe një tjetër është koprraci që e përmend atë që ka dhënë. Ai është koprrac, dhe kur bën një vepër të mirë, ta përmend dhe thotë "unë dhashë, unë bëra". As këtë person nuk e do Allahu. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Janë tre persona që Allahu i Lartësuar i do." Njëri që ngrihet në një pjesë të natës dhe lexon Librin e Allahut. Domethënë, personi që lexon Kuranin natën dhe ngrihet për namazin e tehexhudit. Një tjetër, që sadakanë që e jep me dorën e djathtë, e fsheh nga dora e tij e majtë. Domethënë, ai e jep sadakanë aq fshehurazi, saqë, siç thuhet, dora e majtë nuk e di se çfarë jep e djathta. Edhe këtë person e do Allahu. Tjetri është muxhahidi, i cili lufton në një njësi ushtarake dhe, megjithëse shokët e tij ikin, ai vetë nuk ikën dhe lufton kundër armikut. Domethënë, njësia është mposhtur, ushtarët po ikin. Por ai është muxhahidi që nuk ikën dhe vazhdon t'i bëjë ballë armikut. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Allahu është i kënaqur me këta tre persona." Ai është i mëshirshëm ndaj tyre. Këta janë: personi që ngrihet për namaz nate, xhemati që rreshtohet për namaz, dhe muxhahidët që rreshtohen për luftë. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, është shumë i kënaqur me këtë gjendje të tyre dhe gëzohet për të. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Allahu e mëshiroftë burrin që ngrihet në një pjesë të natës për t'u falur, zgjon gruan e tij për namaz dhe, nëse ajo nuk do të ngrihet, i spërkat ujë në fytyrë." "Dhe Allahu e mëshiroftë gruan që ngrihet natën për t'u falur, zgjon burrin e saj për namaz dhe, nëse ai nuk do të ngrihet, i spërkat ujë në fytyrë." Ai thotë, mëshira e Allahut qoftë mbi ta. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Dy rekate namaz të falura në mesnatë janë shpagim për mëkatet e vogla." Allahu i fal mëkatet e vogla të bëra gjatë asaj dite. Nëpërmjet këtyre dy rekateve. I Dërguari i Allahut e tha të vërtetën në atë që tha, ose ashtu siç e tha.

Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, thotë: "Në kohën e fundit, dituria do të zhduket." Si do të ndodhë kjo? Duke u zhdukur dijetarët e devotshëm. Në vendin e tyre do të vijnë njerëz të paditur, të cilët do ta marrin fjalën. Ata do t'i largojnë njerëzit nga feja. Ata do t'i largojnë nga rruga e drejtë. Dhe ne tani po jetojmë pikërisht në këtë kohë. Po shfaqen njerëz që mbajnë shami ose kanë mjekër dhe flasin kundër dijetarëve të mëdhenj, kundër imamëve të mëdhenj – atyre njerëzve që na e kanë transmetuar fenë deri më sot në një mënyrë kaq të mrekullueshme. Fjalët e tyre nuk i pranojnë. Janë vetëm fjalë boshe. Flasin pa përmbajtje. Në vend që t'i udhëzojnë njerëzit në rrugë të drejtë, ata i çojnë në rrugë të gabuar. Ata mësojnë padituri. Prandaj, më së miri është që njerëzve të tillë të mos u dëgjosh fare. Nëse i dëgjon, vetëm për të parë se çfarë thonë, në zemrën tënde do të futen sëmundje dhe dyshime dhe imani yt do të dobësohet. Dhe dobësimi i imanit është gjëja më e keqe. Sepse imani është një xhevahir. Këtë xhevahir nuk duhet ta humbasësh. Këta njerëz, për të cilët po flasim, nuk kanë iman. Ka Islam, por nuk ka iman. Imani është një shkallë e lartë. Për këtë duhet të kesh kujdes. Me këta njerëz nuk duhet as të flasësh, as t'i dëgjosh, as të qëndrosh pranë tyre. Le të lehin atje sa të duan – më falni për shprehjen. Sepse më shumë nuk bëjnë. Sepse kush flet kundër dijetarëve, imamëve të medhhebeve dhe të akides, nuk bën gjë tjetër veçse leh. Por nëse i dëgjon, fillon edhe ti të lehësh. Allahu na ruajttë prej kësaj. Kjo kohë është një kohë fitnesh. Nëse bëhesh kureshtar dhe pyet: “Çfarë po thotë ky? A ka ndoshta diçka të vërtetë këtu?”, e fut veten në rrezik. Nuk është e lehtë ta ruash imanin tënd. Vetëm mos e humbisni atë. Mos shkoni në buzë të humnerave të tilla. Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, thotë: "Mos e çoni veten në rrezik". Rreziku më i madh është të humbasësh imanin. Allahu na ruajttë prej kësaj. Kudo mbretëron fitneja dhe shkatërrimi. Ka tepër shumë njerëz të paditur. Ka tepër shumë njerëz arrogantë. Nuk është mirë të merresh me njerëz të tillë, t'i dëgjosh apo qoftë edhe t'i shikosh. Këta njerëz sot kanë marrë një skenë. Nëse më parë tre, pesë njerëz flisnin diku, askush nuk e merrte vesh. Por sot, secili rrëmben një mikrofon, ulet para një kamere dhe e shpërndan kudo gjithë këtë ndyrësi e llum. Allahu na ruajttë prej kësaj. Duhet të mbrohesh nga e keqja e shejtanit dhe e këtyre njerëzve. Ata janë më të këqij se shejtani. Pranë tyre, shejtani duket si një fëmijë i pafajshëm. Allahu na ruajttë nga e keqja e tyre. E ruajttë Ai umetin e Pejgamberit të dashur, Muhammedit, paqja qoftë mbi të, në rrugë të drejtë.

وَٱلصُّلْحُ خَيْرٌۭ (4:128) Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: «Dhe pajtimi është më i mirë». Sikur njerëzit ta ndiqnin këtë parim, nuk do të ekzistonin këto procese gjyqësore që sot zvarriten me vite, dekada apo edhe një shekull. Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: «Pajtimi është më i mirë». Dikush mund të mendojë se me këtë pëson një humbje. Por jo, kjo nuk është një humbje e vërtetë. Përkundrazi, ti fiton kohë. Ti ruan edhe shëndetin tënd. Sepse grindja dhe këmbëngulja kokëfortë në të drejtën e vet është rraskapitëse për njeriun. Ajo e konsumon atë – shpirtërisht, psikikisht dhe fizikisht. Për këtë arsye, Allahu, Gjykatësi më i urtë dhe i Gjithëdijshmi, na tregon rrugën më të mirë. Kushdo që në të gjitha çështjet e tij ndjek rrugën e Allahut, të Lartësuarit, do të gjejë paqe të brendshme. Por nëse dikush ndjek egon e vet dhe thotë: «Unë kam të drejtë, unë duhet të fitoj!», atëherë pala kundërshtare do të thotë pikërisht të njëjtën gjë. Mirëpo, sikur të dyja palët të merreshin vesh, do të ishte më e mira për të dyja. Prandaj, nuk ka asnjë dobi të jesh kokëfortë në çështje të tilla. Edhe nëse në fund fiton, nuk është një fitore e vërtetë. Ti humbet kohë dhe harxhon nervat. Dhe fitorja e supozuar në fund të fundit nuk të sjell asgjë. Prandaj, çfarëdo problemi që të kesh, kërko rrugën e marrëveshjes. Edhe nëse të duket se po lëshon pe, bëhu i gatshëm për këtë. Ti do ta shohësh bekimin në të. Nëse, përkundrazi, ti këmbëngul të «fitosh» me çdo kusht, edhe në fitore nuk ke fituar asgjë. Allahu i Lartësuar ua dhëntë njerëzve kuptimin për të ndjekur rrugën që Ai ua tregon, në mënyrë që ata të gjejnë paqe. Kështu ata gjejnë paqe në këtë botë dhe arrijnë fitim në Ahiret. Përndryshe, njerëzit e torturojnë veten në këtë botë me grindje të pafundme nëpër gjykata. Në fund, të vetmit fitimtarë janë avokatët. Përveç tyre, nuk ka fitues të tjerë. Të gjithë njohim raste të tilla. Sa e sa njerëz kanë humbur gjithë pasurinë e tyre në gjyq. Të vetmit që kanë përfituar kanë qenë avokatët. Avokati pastaj thotë: «Vetëm paditeni, këtë çështje e fitojmë me siguri». Kalojnë 15 vjet dhe vlera e 15 shtëpive shkon dëm. Në xhepin e kujt? Në xhepat e avokatëve. Prandaj, përmbajuni urdhrit të Allahut, të Fuqishmit dhe të Lartësuarit. Ndiqni rrugën që Ai ua tregon, në mënyrë që të gjeni paqe. Allahu na ndihmoftë të gjithëve. Na ruajttë Ai nga e keqja e egos sonë, inshallah.

Le të jetë për hajër ky tubim. Këto janë tubimet që Allahu i do. Tani, njëri prej vëllezërve pyeti: "Cilin vend preferon? A bën dallim për ty?" Elhamdulilah – kudo që të shkojmë, gjendja e dergjahut atje mbetet e paprekur nga rrjedha e dynjasë, nga të mirat dhe të këqijat e saj. Askund nuk ndihemi të huaj. Kudo që të na çojë udhëtimi ynë – elhamdulilah – ky tubim i bekuar është kudo i njëjtë. Sepse është mexhlisi i Pejgamberit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Është rruga e tij. Këto janë vepra që burojnë nga sinqeriteti. Për shkak se njerëzit bashkohen me sinqeritet, nuk ka asnjë ndryshim mes dergjaheve tona – qoftë në vendin më të pasur apo më të varfër të botës. Kudo ndihemi si në shtëpi. Kudo që të na çojnë rrugët tona – elhamdulilah – ky manifestim, kjo bukuri mbetet gjithmonë e njëjtë. Edhe sikur të udhëtojmë në skajin tjetër të botës e të kthehemi prapë, nuk ndiejmë huajësi. Sa shumë vende kemi vizituar për hir të Allahut! Sa shumë vende kemi vizituar, kemi bërë udhëtime të panumërta – të gjata e të shkurtra – por elhamdulilah, kurrë nuk u ndjemë të huaj. Sepse ajo që ka rëndësi, është të jesh me Allahun, të ecësh në Rrugën e Tij. Kush nuk është në rrugën e Allahut, ai endet pa qëllim: "Herë këtu, herë atje." Ne nisemi për të fituar kënaqësinë e Allahut. Falë zemrave të sinqerta të vëllezërve, inshallah, nuk ka as huajësi e as vështirësi. Prandaj, udhëtimi i atij që është me Allahun, është i lehtë. Të gjithë ne jemi udhëtarë. Rruga të çon në Ahiret. Qoftë i bekuar ky udhëtim, inshallah. Le të jetë pa të këqija. Kur shohim të tjerët, duhet të tregojmë mëshirë, jo t'i gjykojmë. Nuk duhet të bëhesh mendjemadh e të mendosh: "Unë jam në rrugë të drejtë, e të tjerët jo." Edhe ky është caktimi i Allahut për ta. Ata janë shpirtra të mjerë. Allahu i udhëzoftë edhe ata. E gjetshin këtë rrugë të bekuar dhe mos devijofshin. Kush merr rrugën e gabuar, nuk arrin në destinacion. Jeta e tij mbetet e vështirë. Sado që të mundohet, ai nuk gjen paqe. Allahu na ruajt. Allahu e ruajt familjen, fëmijët dhe umetin e Muhammedit nga kurthet e shejtanit. Tundimet e shejtanit sot janë shumë të forta. Ai mund ta largojë njeriun nga rruga e drejtë, edhe kur ai është duke ecur në të. Allahu na ruajt.

Elhamdulilah, jemi kthyer shëndosh e mirë. Ishte një udhëtim i gjatë. Allahu ndihmoi. Insha'Allah, ndodhi vetëm për hir të kënaqësisë së Allahut. Allahu e pranoftë. Ishte një udhëtim i gjatë, të cilin e kishim ndërmarrë edhe një herë më parë. Ne e pyesnim veten nëse do të kishte një herë të dytë, por Allahu e deshi dhe kështu ne udhëtuam. Masha'Allah, nëse Allahu u dhuron udhëzim njerëzve atje, atëherë edhe ata e kanë pjesën e tyre në këtë bekim. Atje, nëpërmjet bekimit të Mevlana Shejh Nazimit, nëpërmjet udhëheqjes së tij shpirtërore, mijëra njerëz e kanë pranuar Islamin. Tashmë ata ndjekin tarikatin. Ata japin gjithë mundin e tyre në mënyrën e vet. Ata përpiqen të përhapin besimin, Islamin, dhe njëkohësisht t'i ndihmojnë njerëzit atje. Allahu qoftë i kënaqur me ta. Ata na gostitën dhe na nderuan shumë. Ata mblodhën të gjithë të afërmit dhe familjarët e tyre, për t'ua hapur rrugën drejt Islamit. Ata kërkuan lutje, për të qenë shkak për udhëzimin e familjeve të tyre. Një mysliman besimtar e dëshiron të mirën që e përjeton edhe për njerëzit e tjerë. Profeti ynë (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) thotë: „el-akrabune eula bil-ma'ruf“. Kjo do të thotë: „Më të afërmit kanë përparësi në të mira.“ Prandaj ata ftonin vazhdimisht të afërmit dhe miqtë e tyre, për t'ua përcjellë mesazhin dhe për t'i bërë pjesëtarë të kësaj bukurie. Dhe shumë prej tyre iu përgjigjën ftesës. Elhamdulilah, shumë prej tyre më pas u bashkuan. Insha'Allah, qoftë kjo një rrugë drejt udhëzimit të tyre. Në këtë vend të largët, përgjatë viteve, kanë shkuar shumë myslimanë. Por vështirësia e tyre më e madhe ishte se, edhe pse vinin si myslimanë, nuk kishin xhemat, as tarikat, thjesht asgjë. Dhe kështu, fatkeqësisht, ata u larguan nga besimi. Por tani, insha'Allah, tarikati është atje. Sepse tarikati është ajo që shejtani e urren më së shumti. Shejtani e urren tarikatin dhe të vërtetën, hakikatin; ai e urren edhe sheriatin. Ai i urren shkollat juridike, medhhebet. Ai i urren shehlerët, ai e urren Ehli Bejtin, familjen e Profetit. Dhe kush nuk i do këto gjëra, e humb mbështetjen dhe del nga rruga. Nëpërmjet tyre, me lejen e Allahut, insha'Allah, shumë njerëz të tjerë do të gjejnë udhëzimin. Sepse tarikati do të thotë besim i jetuar dhe i forcuar. Kishte kaq shumë myslimanë që shkuan atje, por e humbën besimin e tyre. Gjyshi është mysliman, djali është mysliman, por nipi nuk ka më lidhje me Islamin. Kjo do të thotë, ose ai nuk e njeh më fenë e tij, ose i është përshtatur mjedisit të krishterë. Insha'Allah, këtë herë do të jetë ndryshe. Mehdiu (paqja qoftë mbi të) do të vijë gjithsesi, por deri atëherë Allahu dhuroftë udhëzim. Allahu i mëshiroftë edhe këta njerëz. Insha'Allah, edhe miqtë e të afërmit e tyre e gjetshin rrugën drejt Islamit dhe tarikatit. Njerëzit vendas atje në fillim nuk kanë fare njohuri për Islamin. Ata e gjejnë udhëzimin nëpërmjet tarikatit dhe tesavufit dhe pastaj e thonë Shehadetin, dëshminë e besimit. Duke falur pesë kohët e namazit dhe duke kryer adhurimet e tyre, ata janë gjithashtu një shembull për njerëzit vendas. Allahu qoftë i kënaqur me ta. Ata na pritën jashtëzakonisht mikpritës. Ne i kaluam të gjitha 25 ditët me ta. Allahu i shpërbleftë me bollëk për përpjekjen e tyre. Allahu na dhuroftë të mira neve dhe atyre, insha'Allah.

Alhamdulillah, e falënderojmë Allahun, të Lartësuarin dhe Madhërishmin, që na mundësoi t'i takojmë këta njerëz, të cilët jetojnë larg atdheut tonë. Rruga jonë është rruga e dritës, rruga e Pejgamberit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Të gjithë Pejgamberët kanë udhëtuar për t'u shpallur njerëzve të vërtetën dhe për t'i udhëhequr ata në Xhenet. Ky takimi ynë bëhet vetëm e vetëm për hir të Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, i do këto tubime dhe i bekon ato. Ka shumë hadithe fisnike të Pejgamberit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, dhe shumë urdhra nga Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, rreth tubimeve të tilla, takimeve të tilla, ku qëllimi i vetëm është kënaqësia e Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit. Pejgamberi ynë, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, thotë në një hadith fisnik se Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, i urdhëron engjëjt e Tij t'i vendosin krahët e tyre nën këmbët e atyre që janë mbledhur për hir të Tij. Ai, i Lartësuari dhe Madhërishmi, u dërgon atyre Mëshirën e Tij. Dhe Pejgamberi, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, thotë, nëse dy vëllezër myslimanë takohen për hir të Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, i shpërblen ata. Për çdo hap që ata bëjnë, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, ua fal gjynahet, i shpërblen dhe ua ngre gradat. Alhamdulillah, edhe ne vijmë nga një vend i largët; Insha'Allah kjo do të jetë një shpërblim për të gjithë ne. Ky është një fitim i vërtetë. Ne jemi fituesit e vërtetë. Sepse kjo ruhet në Praninë Hyjnore të Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit, dhe ne do ta gjejmë atë në botën tjetër. Është si me njerëzit që fitojnë para dhe i vendosin në bankë, qoftë në vendin tonë apo në vende të tjera. Ata i ruajnë paratë e tyre në banka. Dhe shpesh bankat nuk ua kthejnë paratë. Por në Praninë Hyjnore të Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit, ajo ruhet për ju jo vetëm për një kohë të shkurtër, por për përjetësinë. Kjo është pjesë e Bujarisë së Tij, të Lartësuarit dhe Madhërishmit, ndaj njerëzimit. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, është Krijuesi. Gjithçka është në Dorën e Tij, Dorën e të Lartësuarit dhe Madhërishmit. Gjithçka i përket Atij, të Lartësuarit dhe Madhërishmit. Universi dhe gjithçka që është në të, i përkasin Atij, të Lartësuarit dhe Madhërishmit. Ai, i Lartësuari dhe Madhërishmi, nuk ka nevojë as për adhurimin tonë, as për veprat tona. Nëse ju e bëni këtë, atëherë Ai, i Lartësuari dhe Madhërishmi, kënaqet. Ai, i Lartësuari dhe Madhërishmi, gëzohet kur ju fitoni. Njerëzit nuk duan që të tjerët të fitojnë. Edhe nëse kanë miliona, ata japin me ngurrim diçka. Edhe nëse pasuria e tyre do të mjaftonte për një mijë vjet, ata prapë nuk do të jepnin asgjë. Por Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, jep pa masë, 'Bighayri Hisab'. "Atyre do t'u jepet shpërblimi i tyre pa llogari." (39:10). Nëse bëni një vepër të mirë, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, ju shpërblen dhjetëfish deri në shtatëqindfish; dhe përtej kësaj, vetëm Ai, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e di se si do t'ju shpërblejë. Kjo është për njerëzit e lumtur. Shumë njerëz e njohin të vërtetën, këtë rrugë të bukur, por nuk e ndjekin atë. Prandaj Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, është i kënaqur me njerëz si ju, që mblidhen nga dashuria për Të, të Lartësuarin dhe Madhërishmin, për hir të kënaqësisë së Tij. Sigurisht, njerëzit kanë jetuar prej mijëra vitesh në këtë kontinent, në këtë rajon. Ata thonë se ky është një kontinent i ri. Jo, e gjithë kjo ekziston që nga Ademi, alejhi selam. Ademi, alejhi selam, është babai i njerëzimit. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e ka krijuar të gjithë njerëzimin nga Ademi, alejhi selam. Dhe në Urtësinë e Tij, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, ka paracaktuar për secilin individ se çfarë do të hajë, kur do ta hajë, ku do ta hajë dhe ku do të vdesë. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e ka paracaktuar këtë për secilin. Pra, këta njerëz nuk janë të panjohur për Allahun, të Lartësuarin dhe Madhërishmin. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, i ka krijuar ata. Qoftë para pesë mijë apo dhjetë mijë vjetësh – Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e di se kur këta njerëz kanë arritur në këtë vend mbi tokë. E pra, Alhamdulillah, ne kemi vizituar shumë vende në këtë kontinent. Sepse ne e dimë që Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, thotë në Kuranin e Shenjtë: 'Ve li kul-li kaumin had' 'Dhe për çdo popull ka një udhërrëfyes.' Për çdo komb ka dikë që e udhëzon drejt së vërtetës. Kjo do të thotë se Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, kudo që janë vendosur njerëzit, ka dërguar një Pejgamber. Edhe këtu, në këtë rajon, ka pasur një Pejgamber. Kudo ka pasur një Pejgamber. Por, sigurisht, njerëzit ndryshuan shpejt. Ndoshta ata ndryshuan qysh pas pesë vitesh jetese me Pejgamberin. Ata ndryshuan ngadalë. Pas kësaj, ata menduan se nuk kishte asnjë Pejgamber në këtë rajon. Në çdo vend të kësaj bote ka pasur një Pejgamber. Sigurisht, këta Pejgamberë ishin para Isait, alejhi selam. Kaluan mijëra vjet, dhe njerëzit ndryshuan. Por njëfarë respekti u ka mbetur. Ata ndiejnë se ka diçka që duhet ta ndjekin, dhe kështu ata vazhdojnë të adhurojnë diçka që nuk u sjell asnjë dobi. Pas kësaj, ata jetuan për shumë vite në këtë mënyrë. Nuk e di se çfarë bënin. Por më në fund, ata thanë se kishin gjetur një vend të ri. Kështu që ata erdhën dhe u vendosën këtu. Për ta çuar historinë e njerëzimit drejt përmbushjes së saj, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, i bëri njerëzit të popullonin gradualisht të gjithë botën. Siç thamë edhe më parë, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, i solli ata këtu. Ata bënë gjëra të mira – por jo shumë të mira; ata bënë më shumë keq se sa mirë. Por ata erdhën këtu sepse furnizimi i tyre ishte këtu; kështu që duhej ta gjenin atë në këtë vend. Por për fat të keq, këta njerëz ishin shtypës. Ata nuk e lejonin askënd të mendonte për Allahun, të Lartësuarin dhe Madhërishmin, apo për fenë. Dhe sigurisht, ata e ndryshuan fenë, e cila duhej të ishte e mirë. Ata e formësuan atë sipas ideve të tyre dhe e përdorën vetëm për të shtypur njerëzit. SubhanAllah, ata myslimanë që erdhën në këtë kontinent u përpoqën të jetonin ashtu siç ka urdhëruar Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, por nuk iu dha mundësia për ta bërë këtë. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, u dha atyre gjithçka. Masha'Allah, të gjitha këto vende shtrihen për mijëra milje. Ne kemi udhëtuar me avion, me makinë dhe në këmbë. Është një vend i mrekullueshëm dhe shumë i pasur. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, u dha atyre gjithçka. SubhanAllah, ne gjithmonë dëgjojmë se këtu ka probleme. Njerëzit nuk janë të lumtur. Njerëzit shkaktojnë probleme. Nuk është si në vende të tjera; këtu nuk është e sigurt. Në këtë ka një urtësi. Cila është urtësia? Sepse njerëzve u ka ndodhur shtypje dhe shumë gjëra të këqija. Prandaj kjo kalon si një trashëgimi tek njerëzit. Veprat e paraardhësve ndikojnë përgjatë shekujve deri më sot. Prandaj sheh se miliona njerëz nga vendet myslimane kanë ardhur në këtë kontinent, por nuk ka asnjë gjurmë të Islamit; ndoshta vetëm në 24 apo 30 vitet e fundit. Cila është zgjidhja për këtë? Zgjidhja është të pendoheni, t'i kërkoni falje Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit, dhe t'i ktheheni Islamit. Aslim taslam. "Bëhu mysliman, dhe do të jesh i sigurt." Nështrohu, dhe do të jesh i sigurt. Islami është feja e paqes. Ai nuk e toleron shtypjen. Në vend të parë është drejtësia. Në Islam, kjo është e një rëndësie parësore. Të gjithë këta njerëz flasin për "demokraci" dhe gjëra të tjera; ata gjithmonë shpikin diçka të re, por tek ata nuk ka drejtësi. Nuk ka drejtësi në asnjë vend të kësaj bote. Kushdo që thotë: "Në këtë vend apo në atë vend ka drejtësi", është gënjeshtar. Vetëm duket sikur ka drejtësi, por ata janë hipokritë. Ka një thënie: "El-Adlu Esas-ul-Mulk." Drejtësia është themeli i sundimit, i një jete të mirë. Dhe kushdo që e shikon historinë nga Pejgamberi, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, deri tek sulltani i fundit osman, nuk do të gjejë padrejtësi. Në këto vende nuk jetonin vetëm myslimanë, por edhe hebrenj, të krishterë, budistë, hindu. Kishte 70 fe të ndryshme. Por kush është armiku i vërtetë, i pari i njerëzimit? Shejtani. Shejtani nuk dëshiron që njerëzimit t'i ndodhë diçka e mirë. Ata shkatërruan Perandorinë Osmane, sundimin e fundit islamik. Shejtani e shkatërroi atë. Dhe pas kësaj filloi shekulli më i keq, shekulli i 20-të. Prej njëqind vitesh tani vuan e gjithë bota. Ata u bënë premtime: "Do t'ju japim këtë, do t'ju japim atë", por çfarë bënë ata? Ata nuk dhanë asgjë, përkundrazi, ata morën gjithçka. Siç na mëson historia, askush nuk sundon përgjithmonë. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, na ka premtuar se Ai do të dërgojë dikë nga pasardhësit e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem – njërin nga nipërit e tij, sal-lallahu alejhi ue sel-lem – i cili, Inshallah, do ta shpëtojë njerëzimin. Inshallah, ne po e presim atë, sepse bota po bëhet çdo ditë e më keq. Inshallah, kur të vijë Sejjidina Mehdiu, alejhis selam, të gjitha këto gjendje të këqija dhe problemet e pazgjidhshme që ata krijojnë, do të marrin fund. Do të ketë drejtësi. Do të ketë bereqet për të gjithë botën. Askush nuk do të shtypë tjetrin. Ka shumë sekrete dhe shumë gjëra që njerëzit nuk i dinë. Ju shihni se çfarë ka ndodhur në të kaluarën dhe pyesni veten: "Çfarë do të thotë kjo? Çfarë do të thotë ajo?" Njerëzit janë kureshtarë. Vetëm shikoni, gjithçka do të zbulohet. Gjithçka që ka ndodhur nga Sejjidina Ademi, alejhis selam, deri më sot. Kushdo që ka jetuar në këtë tokë, në atë mal apo në atë det – gjithçka që është e panjohur, do të dalë në dritë. Ajo që ne dimë për historinë e njerëzimit, ndoshta nuk është as pesë për qind. Atëherë gjithçka do të dihet, dhe për ata që e arrijnë atë kohë – Inshallah ajo është afër – do të jetë e lehtë të kuptohet se çfarë po ndodh. Kjo do të jetë një kohë shumë e bekuar. Pas gjithë këtyre gjërave të këqija, do të vijë një kohë shumë e bukur. Por sigurisht, kjo do të zgjasë vetëm dyzet vjet. Pas dyzet vjetësh, atëherë do të vijë Sejjidina Mehdiu dhe Sejjidina Isai, alejhis selam, do të jetë me të. Sejjidina Mehdiu do të sundojë për shtatë vjet, dhe Sejjidina Isai për dyzet vjet. Shumë njerëz gabojnë në lidhje me Sejjidina Isain. Sejjidina Isai është një mrekulli nga Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi. Ai është një mrekulli. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, bëri që Sejjidatina Merjemja, alejhas selam, të mbetej shtatzënë pa qenë e martuar apo e prekur nga ndonjë burrë. Deklarata e tyre "Ai është biri i Zotit" është marrëzi. Si mund të jetë kjo? Allahu na ruajt, ky është vetëm një shembull, por është si të thuash se një milingonë është martuar me një elefant. Si mund të ndodhë kjo! Si mund të thoni ju se Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, ka një bir! Askush nuk mund ta imagjinojë se si është Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, ku është Ai apo çfarë është Ai! Është e pamundur për mendjen tonë ta kuptojë këtë. Sejjidina Isai do të vijë në atë kohë. Ai është tani në qiellin e dytë. Ata nuk mundën ta vrisnin. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e ka shpëtuar, dhe ai pret kohën e kthimit të tij. Atëherë ai, Inshallah, do të jetë bashkë me Sejjidina Mehdiun dhe do të sundojë. Ai do ta thyejë kryqin. Ai nuk do të tolerojë që të hahet mish derri. Ai do të gjykojë sipas Sheriatit të Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Dhe pas dyzet vjetësh, ai do të vdesë. Vendi i varrit të tij është në Medinë, pranë Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Transmetohet se Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, ka folur për vëllezërit e tij profetë dhe ka thënë: "Vëllai im Isa, alejhis selam". Pra, kur Isai, alejhis selam, të vdesë pas dyzet vjetësh, kjo është një shenjë e madhe për Ditën e Kiametit. Kështu Dita e Kiametit afrohet, dhe njerëzit do të braktisin përsëri fenë dhe të mirën dhe do të ndjekin instinktet e tyre të ulëta. Kjo është në natyrën e njeriut, sepse ai ka shejtanin e tij dhe nefsin e tij. Sapo hasin një tundim, ata e ndjekin menjëherë. Pastaj merr fund. Prandaj duhet të ndodhë diçka e tillë. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, dërgon një tym. Dhe kur besimtarët ta nuhasin këtë tym, ata do të vdesin, dhe do të mbeten vetëm jobesimtarët. Pastaj Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, do të dërgojë diçka për t'i shkatërruar të gjithë këta njerëz, dhe ky do të jetë fundi i jetës tokësore. Atëherë askush nuk do të jetë më gjallë. Të gjithë do të presin Ditën e Kiametit. Dita e Kiametit do të agojë atëherë, Inshallah, dhe secili do të marrë shpërblimin për atë që ka bërë në këtë jetë. Dhe siç thamë në fillim: Shpërblimet që keni merituar dhe që Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, ua ka dhënë, atëherë do të jenë tuajat. Inshallah, nëpërmjet bekimit të njerëzve të sinqertë, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, do t'i udhëzojë njerëzit në rrugën e Allahut, në rrugën e mëshirës.