Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

إِنَّا نَحۡنُ نَزَّلۡنَا ٱلذِّكۡرَ وَإِنَّا لَهُۥ لَحَٰفِظُونَ (15:9) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, thotë: “Ne e kemi shpallur Kuranin e lavdishëm dhe Ne e ruajmë atë.” Ai është nën mbrojtje – i pandryshuar dhe i pa shtrembëruar. Sepse librat e tjerë hyjnorë që janë shpallur që nga Ademi – Tevrati i njohur, Inxhili, Zeburi dhe të gjitha shkrimet para Kuranit – janë shtrembëruar dhe ndryshuar. Prandaj Kurani i lavdishëm ka mbetur ashtu siç është shpallur; sepse Allahu ka thënë: “Ne e kemi ruajtur atë.” Profeti i fundit është Profeti ynë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Ashtu siç Allahu mbron fenë e Tij, Islamin, Ai ka thënë për Kuranin: “Ne e kemi ruajtur atë”, që të mos ndryshojë; askush nuk ka mundur ta ndryshojë atë. Kurani i lavdishëm ka mbërritur deri në kohën tonë përmes gjuhës së bekuar të Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Por para se të agojë Dita e Gjykimit, edhe ai do të ngrihet nga toka. Kjo është një nga shenjat e mëdha të Ditës së Gjykimit. Nuk do të ketë më as muslimanë dhe as hafizë në tokë. Kur të hapni Kuranin e Shenjtë, do të shihni se shkrimi është fshirë; asgjë nuk do të shihet më. Kjo do të thotë se, deri në atë moment, ai do të mbetet i ruajtur. Para kësaj kohe sigurisht që nuk do të ketë asnjë ndryshim. Por përmes urtësisë së Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, kur të afrohet Dita e Gjykimit, Kurani do të ngrihet nga toka si një nga shenjat e mëdha. Në atë kohë gjithsesi nuk do të ketë më muslimanë, por vetëm jobesimtarë; mbi ta Allahu do të bëjë që të ndodhë Dita e Gjykimit. Ky Kuran i lavdishëm është Fjala e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit. Ai bën çfarë të dojë; dhe është Ai gjithashtu që e ruan atë. Kurani erdhi përmes gjuhës së Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Profeti ynë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, nuk lejoi të shkruheshin hadithet fisnike në kohën e tij, në mënyrë që të mos krijohej pështjellim. Që hadithi dhe Kurani të mos përziheshin me njëri-tjetrin. Kështu u ruajt Kurani me vullnetin e Allahut. Por pas Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, sahabët filluan t'i shkruanin dhe t'i transmetonin hadithet e përcjella. Se si duhet jetuar Kurani i lavdishëm dhe Islami, na është shpjeguar përmes haditheve fisnike. Këto hadithe na kanë arritur deri më sot. Kush e pranon këtë, është musliman i vërtetë. Por kush ngre kundërshtime ndaj haditheve, është ose hipokrit, ose nuk është musliman. Sepse kush nuk tregon respekt ndaj Profetit tonë, është ose hipokrit, ose së paku nuk ka besim. Edhe nëse së jashtmi duket si musliman, në të vërtetë ai është dikush pa besim. Për këtë duhet pasur shumë kujdes. Ata që ndjekin rrugën e Profetit tonë duhet ta dinë: Kjo rrugë përbëhet nga hadithi dhe Kurani. Profeti ynë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, ka thënë personalisht: “Ju kam lënë dy gjëra: Kuranin dhe Sunetin tim.” Kjo rrugë duhet ndjekur. Ehli Bejti dhe të gjithë sahabët janë të përfshirë në këto hadithe dhe në Sunet. Disa thirren vetëm në “Ehli Bejtin”. Por në hadithet e Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, ka gjithsesi shumë thënie që thonë: “Tregojuni respekt, kujdesuni për ta.” Por themelin e përbëjnë Kurani dhe Suneti. Dhe ajo që ne e quajmë Sunet, janë veprat dhe fjalët e Profetit tonë – pra hadithet. Në kohën e fundit mbretëron shumë fitne, ka shumë njerëz që mbjellin pështjellim. Dalin njerëz që pretendojnë: “Jo, kjo është e saktë, ajo është e gabuar; jo, kështu ishte, jo, ashtu ishte.” Por këto hadithe janë mbledhur nga dijetarët e mëdhenj të asaj kohe. Nuk ka asnjë dyshim në sinqeritetin dhe besueshmërinë e tyre. Dijetarët e hadithit si Buhariu, Muslimi, Tirmidhiu dhe Ibn Maxheh e kanë bërë këtë punë atëherë. Të gjitha shkencat e mëvonshme të hadithit bazohen gjithsesi tek ata. Duhet treguar respekt ndaj tyre. Nuk ka as dyshimin më të vogël në besimin dhe besueshmërinë e tyre. Allahu qoftë i kënaqur me ta. Allahu na mundësoftë të gjithëve të qëndrojmë në rrugën e Tij.

A është ky një Hadith apo një transmetim nga sheikët e mëdhenj? Nuk e di saktësisht, por... Në këtë transmetim thuhet. U pyet: "Kejfe asbahtum?" Kjo do të thotë: "Si e keni gdhirë mëngjesin?" Përgjigjja është: "Asbahna ue asbahal mulku lil-lah." E kemi gdhirë mëngjesin dhe sundimi i takon Allahut. Ne biem të flejmë, sundimi i takon Allahut; ne ngrihemi, sundimi i takon Allahut. Gjithçka i takon Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Dje, nesër, sot... Gjithçka i takon Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Sundimi është i Tij, është pronë e Tij. Falënderimi i takon Allahut. Urojmë që jeta jonë të shkojë në këtë mënyrë, inshaAllah. Ndërsa njerëzit thonë "Ah, ishte Viti i Ri, ah kjo, ah ajo", ka kaluar sërish një vit i jetës sonë. Le të biem të flejmë dhe të zgjohemi në këtë gjendje – në dorëzim ndaj fuqisë dhe madhështisë së Allahut, inshaAllah. Urojmë që ditët tona të kalojnë kështu, vitet tona të kalojnë kështu, e gjithë jeta jonë të kalojë kështu. Ky është qëllimi ynë, inshaAllah. Ka shumë që pyesin dhe hulumtojnë: "Përse, për çfarë qëllimi jemi këtu?", por ata nuk e kuptojnë: "Ne jemi krijuar." Ka shumë jobesimtarë, shumë që nuk besojnë në Allahun. Allahu u dhëntë udhëzim edhe atyre. Ata duhet të kuptojnë se për çfarë janë krijuar, për çfarë janë gjallë. Sepse padija është një barrë e rëndë. Çfarë do të thotë padija? Është injorancë. Ai që quhet i paditur, është njeriu që nuk e di se përse ekziston. Ai nuk e kupton pse është krijuar; është sikur ta ketë gjetur veten papritmas në këtë botë, thjesht ashtu. Prindërit e kanë rritur, e kanë dërguar në universitet; por më pas ai ka dalë nga rruga. Ai është shoqëruar me njerëz pa mend, i ka mbajtur këta të paditur për të mençur dhe ka humbur rrugën me ta. O njeri, ti nuk ke ardhur në këtë botë sipas dëshirës sate. Vërtet, Ai që të ka dërguar, që të ka krijuar, është Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Ai të ka treguar se çfarë duhet të bësh dhe ka dërguar Profetë. Dijetarë, sahabë... Ka lloj-lloj njerëzish që tregojnë rrugën. Por ti ende pyet i trullosur dhe i paditur: "Për çfarë qëllimi jam këtu?" Pavarësisht nëse e di apo jo: Nëse e di, do të gjesh qetësi, do të gjesh paqe. Nëse nuk e di, e gjithë jeta jote do të kalojë duke u hedhur sa andej-këtej dhe duke u përplasur kudo. Dhe në fund të hedhin në një gropë. Allahu na ruajtë. Urojmë që ditët tona të jenë ashtu siç dëshiron Allahu, inshaAllah. Dhe vitet tona gjithashtu, inshaAllah... Sigurisht, ky vit nuk ka ndonjë shenjtëri, asnjë veçanti. Viti gregorian shërben vetëm për llogaritjen e kohës; nuk ka ndonjë dobi apo bekim tjetër. Për llogari dhe kontabilitet është i mirë. Por nga pikëpamja shpirtërore, nuk ka asnjë shenjtëri, sakralitet apo bekim. Allahu na dhuroftë vite të begata të gjithëve, inshaAllah. Shpresojmë që viti i ardhshëm të jetë më i mirë dhe të jemi me Mehdiun, alejhi selam. Kjo lutje është e rëndësishme, kjo lutje është e domosdoshme, inshaAllah. Allahu qoftë i kënaqur.

Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) tha si më poshtë: «Askush prej jush nuk beson vërtet, derisa të dëshirojë për vëllain e tij besimtar atë që dëshiron për veten e tij.» Gjithkush mund të pretendojë se është musliman. Por ata që zotërojnë besim të vërtetë – besimtarët e sinqertë – janë të paktë. Prandaj vlen: Nëse një besimtar nuk i dëshiron të mirën vëllait të tij musliman, ai ende nuk e ka arritur këtë gradë të besimit. Kush beson vërtet, u dëshiron besimtarëve të tjerë vetëm të mirën. Ai i ndihmon ata kudo që mundet. Ai ofron çdo lloj mbështetjeje, qoftë materiale apo shpirtërore. Ai bën më të mirën e tij, aq sa i arrin fuqia. Allahu nuk e ngarkon asnjë shpirt përtej mundësive të tij. Ai nuk kërkon nga askush diçka që nuk mund ta bëjë. Njeriu duhet të përmbushë atë që i është urdhëruar. Për shembull, në Islam ekziston Zeqati. Zeqati është detyrim (Farz). Ai duhet të jepet patjetër. Sepse kjo u sjell dobi njerëzve dhe besimtarëve. Pa dyshim, ai mbulon nevojat e të varfërve. Një lloj tjetër ndihme është udhëzimi. Të tregosh rrugën e fesë – rrugën e vërtetë. Nuk mund të jepen fetva thjesht sipas tekave personale. Një fetva duhet të jetë ashtu siç e kanë shpjeguar dijetarët e Ehli Synetit dhe Xhematit. Ehli Syneti dhe Xhemati janë njerëzit e Tarikatit. Kush nuk bën pjesë aty, është ndryshe. Sepse këta njerëz japin fetva sipas mendjes së tyre. Ndjekësit e Tarikatit ndjekin rrugën që buron nga Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Pikërisht kjo është rruga e vërtetë. Kush ndjek këtë rrugë, do të shpëtojë. Kush nuk e ndjek atë, ose shkatërrohet, ose bëhet lodër e të tjerëve. Të tjerët pastaj e çojnë atë në rrugë të gabuar. Ai person pastaj mendon se po zbaton fenë. Ndërkohë që nuk ka më asnjë lidhje me fenë dhe bëhet armik i saj. Sepse kush nuk i zbaton urdhrat e Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) dhe nuk i shpreh respekt Atij, del nga feja. Ai atëherë ka gjykuar sipas mendjes së tij. Prandaj ata që pretendojnë «Ne jemi muslimanë», por u shkaktojnë vuajtje muslimanëve të tjerë, nuk janë muslimanë të vërtetë. Ata nuk kanë Iman (besim) të vërtetë. Allahu na ruajtë, ata mund të dalin madje edhe nga besimi. Për këtë arsye duhet treguar kujdes. T'u tregosh njerëzve rrugën e drejtë është gjithashtu një kërkesë e besimit. Tregojani atyre që e pranojnë; mos u humbni shumë kohë me ata që e refuzojnë. Le të bëjnë çfarë të duan; është çështje e tyre. Shpërblimi i besimtarëve që tregojnë rrugën e drejtë dhe dëshirojnë të mirën, është tek Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Gjithçka që bëjnë ata, është e shkruar tek Allahu. Shpërblimin e tyre e jep Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Allahu mos na ndatë nga besimi. Allahu mos na largoftë nga rruga e drejtë, inshaAllah. Allahu mos na bëftë lodër të djallit.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ كُلُواْ مِمَّا فِي ٱلۡأَرۡضِ حَلَٰلٗا طَيِّبٗا (2:168) Allahu i Plotfuqishëm dhe i Madhërishëm urdhëron: "Hani nga gjërat e pastra." Ky është urdhri i Allahut, të Plotfuqishmit. Ai urdhëron si muslimanët, ashtu edhe të gjithë njerëzimin, të hanë atë që është e pastër. Me "të pastër" këtu nënkuptohet e lejuara, hallalli. Sepse ajo që nuk është hallall, nuk mund të jetë as e pastër. Ky term "i pastër" ka si dimension material, ashtu edhe shpirtëror. Shikuar nga ana materiale, alkooli, mishi i derrit dhe gjëra të tjera të ndaluara natyrisht nuk janë të pastra; ato janë ndyrësi. Ato janë ritualisht të papastra (Nexhis). Allahu i Madhërishëm thotë: "Mos hani prej tyre." Ana shpirtërore ka të bëjë me konsumimin e së ndaluarës (Haramit). Nëse e përzien pasurinë tënde me haram, kjo pasuri bëhet e papastër. E papastër këtu do të thotë "Nexhis", thjesht do të thotë ndyrësi. Kjo do të thotë: Ti mund të kesh blerë mish të pastër, të therur hallall, por nëse paratë për të janë vjedhur ose vijnë nga një burim haram, ti e ke ndotur mallin. Ajo që blen me para të tilla nuk do të të sjellë bereqet. Madje as ushqimi atëherë nuk është më hallall. Sepse ti po konsumon haram, dhe harami është i papastër. Ajo që ne e quajmë papastërti (Nexhaset) nuk është asgjë tjetër veçse ndyrësi. Çdo formë e kësaj papastërtie është mëkat. Edhe jashtëqitjet njerëzore konsiderohen të papastra. Nëse dikush ha ato gjëra të këqija, është e njëjta gjë. Pra, është sikur të kesh ngrënë ndyrësira – më falni për shprehjen – ose pikërisht haram. Për këtë bëhet fjalë. Duhet thënë kaq qartë që të kuptohet. Thuhet: "Në fe nuk ka turp." Njeriu nuk duhet të ketë turp ta emërtojë të vërtetën qartë. Kjo duhet t'u shpjegohet njerëzve. E dini atë fjalën e urtë: "Pasuria e shtetit është si deti; kush nuk merr prej saj është budalla si derri"... Por nuk është ashtu. Është krejt e kundërta. Kush përfiton padrejtësisht prej saj, i ngjan asaj kafshe. Kush ha haram, bëhet si ajo kafshë e papastër. Allahu na ruajtë. Bëni kujdes, duhet të jeni shumë të vëmendshëm. Askujt nuk i ka sjellë fat ngrënia e së papastërës; nuk ka asnjë dobi. Mbajeni pasurinë tuaj të pastër. Mos e ndotni dhe mos e fëlliqni atë. Kur përgatitet një ushqim i mrekullueshëm dhe brenda bie pak papastërti, bëhet nami. "Oh, ka rënë një mi! Ka një qime brenda!", thërrasin ata dhe bëjnë zhurmë të madhe. Ndërkohë, ajo që po hanë është prej kohësh krejtësisht e papastër, pasi po konsumojnë haram. Allahu na ruajtë. Nëse ka qenë një mi në ushqim apo nëse po ha haram – nuk ka asnjë ndryshim. Allahu na mbroftë. Allahu na dhuroftë vëmendjen që të mos konsumojmë haram, inshallah. Allahu na ruajtë. Allahu na ruajtë nga rënia në mëkat, me apo pa vetëdije. Ai na furnizoftë me risk të pastër, që të hamë e të pimë gjëra të pastra. Që të dalim të pastër para Allahut, inshallah.

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: إِنَّ فِي الْجَنَّةِ بَابًا يُقَالُ لَهُ الضُّحَى، فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ نَادَى مُنَادٍ: أَيْنَ الَّذِينَ كَانُوا يُدَاوِمُونَ عَلَى صَلَاةِ الضُّحَى؟ هَذَا بَابُكُمْ فَادْخُلُوهُ بِرَحْمَةِ اللَّهِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Vërtet, në Xhenet ka një derë që quhet 'Duha' (Paradite)." Në Ditën e Kiametit, një thirres do të thërrasë: "Ku janë ata që e falnin rregullisht namazin e Duhasë?" "Kjo është dera juaj, hyni brenda me mëshirën e Allahut", do të thirret. Namazi i Duhasë mund të fillojë me dy rekatë dhe të falet si katër, gjashtë, tetë ose deri në dymbëdhjetë rekatë. Por për të hyrë përmes asaj dere, mjafton të falësh qoftë edhe dy rekatë. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: رَكْعَتَانِ مِنَ الضُّحَى تَعْدِلَانِ عِنْدَ اللَّهِ بِحَجَّةٍ وَعُمْرَةٍ مُتَقَبَّلَتَيْنِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Dy rekatë në kohën e Duhasë janë tek Allahu të barabarta me shpërblimin e dy Haxheve dhe një Umreje të pranuara." Falen të paktën dy rekatë, por edhe më shumë është e mundur. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: سَأَلْتُ رَبِّي أَنْ يَكْتُبَ عَلَى أُمَّتِي سُبْحَةَ الضُّحَى، فَقَالَ: تِلْكَ صَلَاةُ الْمَلَائِكَةِ، مَنْ شَاءَ صَلَّاهَا وَمَنْ شَاءَ تَرَكَهَا Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "I kërkova Zotit tim t'ia bënte namazin e Duhasë obligim Umetit tim." Kjo do të thotë se Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) kishte dëshirë që ky namaz të bëhej detyrim (Farz). Zoti im, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, tha: "Ky namaz është namazi i engjëjve." "Kush dëshiron e fal, dhe kush dëshiron e lë." Pra, nuk është detyrim, por një namaz i engjëjve; është thënë: Kush dëshiron mund ta falë, kush nuk dëshiron, nuk është i detyruar. Kush dëshiron ta falë këtë namaz, nuk duhet ta bëjë këtë para se dielli të jetë ngritur mirë. Koha e Duhasë fillon rreth një orë ose një orë e gjysmë pas kohës së Ishrakut, kur dielli të ketë fituar lartësi të dukshme. Namazi i Ishrakut falet njëzet minuta ose gjysmë ore pas lindjes së diellit; Duha është koha pas kësaj. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: صَلُّوا رَكْعَتَيِ الضُّحَى بِسُورَتَيْهَا: وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا، وَالضُّحَى Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Falini dy rekatet e namazit të Duhasë me suret e tyre përkatëse." Pra, ai rekomandon që të falet me suret Esh-Shems dhe Ed-Duha. "Shems" përshkruan kohën e lindjes së diellit; "Duha" tregon kohën e paradites, dhe namazi quhet gjithashtu kështu. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: صَلَاةُ الأَوَّابِينَ حِينَ تَرْمَضُ الْفِصَالُ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Namazi i Euuabinëve – pra i atyre që i kthehen Allahut – është në kohën kur këmbët e të vegjëlve të deveve digjen nga nxehtësia." Fjala "Euuabin" nënkupton njerëzit që i kthehen shpesh Allahut. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: صَلَاةُ الضُّحَى صَلَاةُ الأَوَّابِينَ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Namazi i Duhasë është namazi i Euuabinëve, pra i atyre që i kthehen Allahut." Është namazi i atyre, orientimi i të cilëve në të gjitha çështjet e tyre është gjithmonë tek Allahu. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: كُلُّ سُلَامَى مِنْ بَنِي آدَمَ فِي كُلِّ يَوْمٍ صَدَقَةٌ... وَيُجْزِئُ عَنْ ذَلِكَ كُلِّهِ رَكْعَتَا الضُّحَى Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Çdo ditë, për çdo nyje të birit të Ademit duhet dhënë lëmoshë (Sadaka)." Trupi i njeriut ka 360 nyje; si musliman duhet dhënë një lëmoshë falënderimi për secilën prej tyre. Kush mundet, e jep; kush jo, dy rekatë të falura të namazit të Duhasë e zëvendësojnë të gjithë këtë për të. Sepse njeriu ndoshta nuk mendon çdo ditë të japë sadaka veç e veç; namazi i Duhasë i zëvendëson të gjitha ato në tërësi. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: عَلَيْكُمْ بِرَكْعَتَيِ الضُّحَى فَإِنَّ فِيهِمَا الرَّغَائِب Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kapuni fort pas dy rekatëve të namazit të Duhasë." "Sepse në to ka shpërblim të madh." Si shpërblimi është i madh, ashtu edhe Allahu përmes këtij namazi plotëson dëshirat e robit. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ، قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: يَا ابْنَ آدَمَ، لَا تَعْجِزْ عَنْ أَرْبَعِ رَكَعَاتٍ فِي أَوَّلِ النَّهَارِ أَكْفِكَ آخِرَهُ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) transmeton se Allahu i Lartësuar, Allahu Azze ue Xhel-le, thotë si vijon: "O biri i Ademit! Mos u trego i përtuar në fillim të ditës për katër rekatë për Mua, që Unë të të mjaftoj ty në fund të ditës." Kjo do të thotë, Allahu Azze ue Xhel-le thotë: "Unë do të të mbroj nga fatkeqësitë gjatë gjithë ditës." Prandaj namazi i sabahut dhe namazi i Duhasë që pason e mbrojnë njeriun; njeriu hyn nën mbrojtjen e Allahut. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: كُتِبَ عَلَيَّ النَّحْرُ وَلَمْ يُكْتَبْ عَلَيْكُمْ، وَأُمِرْتُ بِصَلَاةِ الضُّحَى وَلَمْ تُؤْمَرُوا بِهَا Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kurbani më është bërë detyrim mua." Kjo do të thotë, Kurbani për ne nuk është Farz, por Vaxhib. Për Profetin (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) disa adhurime ishin Farz, ndërsa për ne ato mund të jenë Vaxhib ose Sunet i fortë. "Por Kurbani nuk ju është bërë obligim juve." "Mua më është urdhëruar të fal namazin e Duhasë, por juve nuk ju është urdhëruar." Ky namaz për Profetin (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) është pothuajse si një veprim Vaxhib; tek ne, kush dëshiron e fal, dhe kush nuk dëshiron, e lë. Por adhurimi i Kurbanit, për ata që kanë mundësi, e ka statusin e Vaxhibit. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: مَنْ سَبَّحَ سُبْحَةَ الضُّحَى حَوْلًا مُجَرَّمًا، كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بَرَاءَةً مِنَ النَّارِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kush e fal rregullisht namazin e Duhasë në kohën e tij për një vit..." "...atij Allahu ia shkruan shpëtimin nga zjarri i Xhehenemit." Për personin që e fal këtë namaz për një vit, shkruhet lirimi nga Xhehenemi. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: مَنْ حَافَظَ عَلَى شُفْعَةِ الضُّحَى غُفِرَتْ لَهُ ذُنُوبُهُ وَإِنْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kush i ruan dy rekatet e namazit të Duhasë..." "...atij i falen mëkatet, edhe nëse janë sa shkuma e detit." Nuk ka asgjë më të shumtë se shkuma e detit; edhe nëse njeriu do të ishte aq mëkatar, Allahu do ta falte. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: مَنْ صَلَّى الضُّحَى أَرْبَعًا وَقَبْلَ الأُولَى أَرْبَعًا، بُنِيَ لَهُ بَيْتٌ فِي الْجَنَّةِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kush e fal namazin e Duhasë katër rekatë..." "...dhe fal katër rekatë para namazit të drekës, atij Allahu i ndërton një shtëpi në Xhenet." Zakonisht janë dy rekatë në Duha, por nëse fal katër është më e vlefshme. Përveç kësaj, suneti i parë i namazit të drekës tek ne është sunet i fortë (Sunnet Muek-kede) dhe përbëhet nga katër rekatë. Në ditët e sotme janë shfaqur disa lloje njerëzish që nuk i falin këto namaze sunete. Edhe pse e shohin vlerën e madhe të sunetit, ka njerëz që pretendojnë se janë muslimanë dhe thonë: "Mos e bëni këtë." قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: مَنْ صَلَّى الضُّحَى اثْنَتَيْ عَشْرَةَ رَكْعَةً، بَنَى اللَّهُ لَهُ قَصْرًا فِي الْجَنَّةِ مِنْ ذَهَبٍ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kush e fal namazin e Duhasë dymbëdhjetë rekatë, Allahu i ndërton atij një pallat prej ari në Xhenet." قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: لَا يُحَافِظُ عَلَى صَلَاةِ الضُّحَى إِلَّا أَوَّابٌ، وَهِيَ صَلَاةُ الأَوَّابِينَ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Askush nuk i përmbahet namazit të Duhasë, përveç një Euuabi – një njeriu që i kthehet sinqerisht Allahut." "Sepse namazi i Duhasë është namazi i Euuabinëve." I Dërguari i Allahut ka thënë të vërtetën, në atë që tha, apo siç e tha.

Le të jetë për mirë, inshaAllah, le të sjellë mirësi. E mira çon gjithmonë te e mira. Dhe e keqja çon te e keqja. Prandaj, falënderimi i takon Allahut: Kjo rrugë, të cilën na e kanë treguar Mevlana Shejh Nazimi si dhe mjeshtrit, është për njerëzit, për muslimanët – shkurtimisht për të gjithë – një rrugë e së mirës. Thuhet: "Kush bën mirë, do të gjejë mirë." Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, nuk harron asgjë; edhe nëse bën mirësi vetëm sa pesha e një grimce, me siguri do ta marrësh shpërblimin tënd. Po ashtu thotë Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari: Nëse bën keq dhe nuk pendohesh, do ta gjesh dënimin tënd, qoftë ajo edhe sa një grimcë. Pikërisht këtë u kanë mësuar njerëzve Profeti ynë dhe të gjithë profetët e tjerë. Shumë mendojnë tani se kjo vlen vetëm për botën tjetër: "Nëse bëj mirë, shpërblimin e marr në botën tjetër..." Ndërsa kjo vlen përgjithësisht; pra si për këtë botë ashtu edhe për botën tjetër, jo vetëm për jetën e përtejme. Nëse ke bërë mirë në këtë botë, atëherë me siguri do ta marrësh shpërblimin për këtë mirësi. Nëse ke bërë keq, atëherë pasojat dhe dënimin për të me siguri do t'i vuash që këtu. Do të vuash këtu dhe do të vuash edhe në botën tjetër, nëse nuk pendohesh. Por nëse këtu bën një vepër të keqe, e shlyen dënimin tënd dhe pastaj vetëdijesohesh: "Ah, kam bërë padrejtësi..." ...dhe nëse thua: "Të paktën e shlyeva dënimin këtu, që të mos vuaj në botën tjetër", dhe pendohesh, kërkon falje e kthehesh tek Allahu, atëherë do të ruhesh nga dënimi në botën tjetër. Por në këtë botë, dënimi për padrejtësinë e bërë me siguri do të zbatohet. Prandaj kjo rrugë e muslimanit, rruga e besimit dhe e Islamit, është një rrugë e mrekullueshme. Njeriu i sheh pasojat të paktën këtu; sepse bota është vend sprove dhe çdo vepër ka pasojat e saj. Njeriu e vuan këtë dënim që të vijë në vete dhe të lirohet nga barra e këtij mëkati. Por nëse tregohesh kokëfortë dhe thua: "Jo, unë bëj çfarë të dua", atëherë kjo nuk do të të bëjë dobi as në këtë botë. Veprat e këqija që ke bërë, nuk të sjellin asgjë tjetër veç vuajtjes në këtë botë. Ndërsa në botën tjetër, dënimi për to do të jetë edhe më i rëndë. Allahu na ruajtë. Njerëzit duhet ta dinë këtë. Të gjithë profetët, të gjithë sahabët dhe besimtarët jetojnë për të mirën. Ata nuk e duan të keqen. Sepse ata duan atë që do Allahu dhe nuk duan atë që Allahut nuk i pëlqen. Allahu na ruajtë; nga ligësitë, mëkatet dhe të këqijat, Allahu na ruajtë.

وَأَقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُواْ ٱلزَّكَوٰةَ وَٱرۡكَعُواْ مَعَ ٱلرَّـٰكِعِينَ (2:43) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, urdhëron: Çfarëdo që të bëni, bëjeni për hir të Allahut, dhe mësoni. Këto janë tubime të dijes. Kur njeriu qëndron aty, ato janë vende ku pushon vështrimi mirëdashës i Allahut dhe të cilat Ai i do. Natyrisht, njeriu vjen në këto tubime për të mësuar. Pavarësisht se cili Shejh apo Hoxhë flet: Kur njerëzit dalin jashtë, ata kanë harruar shumicën e saj. Allahu, i Lartësuari, e ka krijuar njeriun harraq. Megjithatë, disave u mbetet në kujtesë. E rëndësishme është të jesh i pranishëm në këtë tubim dhe ta marrësh këtë ushqim shpirtëror. Kur njeriu e merr atë, ajo mbetet në brendësi të tij. Edhe nëse nuk e mban mend – "Çfarë ishte ajo?" ... Te fëmijët që dëgjojnë në mësim dhe e harrojnë, kjo është diçka tjetër. Por ajo që dëgjohet në këto tubime, depërton te njeriu – edhe pavetëdije – dhe ndikon në shpirtëroren e tij. Dobia është e qëndrueshme. Edhe nëse personi nuk e di, kjo sjell bekim. Ajo forcon shpirtëroren, domethënë, bota e brendshme forcohet. Përndryshe vijnë shumë dhe thonë: "E bëra, por nuk pati asnjë dobi" ose diçka të ngjashme. Jo, nëse ke kryer adhurim, pa dyshim që ka dobi. Mos prit me ngulm ta shohësh shpërblimin menjëherë. Vazhdo rrugën tënde, qëndroji asaj. Kjo rrugë është, me lejen e Allahut, e mirë për dynjanë dhe ahiretin tënd. Kjo është më e mira për jetën tënde. Pastaj njerëzit pa besim, këta të gjorë, pyesin sërish: "Përse kemi ardhur në këtë botë?" Epo, nuk ke ardhur me dëshirën tënde; Allahu të ka krijuar. Cili është qëllimi jonë? Qëllimi yt është t'i shërbesh Allahut dhe të jesh në rrugën e Tij. Bëhet fjalë për ta përvetësuar këtë shpirtërore të bukur, për ta bërë pjesë të shpirtit tënd. Pavarësisht nëse pyet: "Pse jam krijuar? Çfarë duhet të bëj këtu?" ... E thua apo jo: Allahu të ka krijuar për këtë dhe të ka sjellë në këtë botë. Pranoje situatën si diçka të mirë, në mënyrë që fundi të jetë i mirë. Që gjendja jote të bëhet e mirë, largohu nga e keqja. Çliroje veten nga këto mendime të këqija. Mos e dëgjo Shejtanin apo dyshimet e tua kur pyet: "Cili është qëllimi im?" Qëllimi yt është t'i shërbesh Allahut dhe të jesh në rrugën e Tij. Pranoje atë që të jep Allahu; mos e refuzo, por pranoje. Pranoje dhe, siç u tha, ulu në këto tubime të begata. E kupton apo jo: Ky manifestim, mëshira që Allahu zbret, depërton te ti dhe te shpirti yt. Kjo bukuri do të mbetet përgjithmonë me ty, inshaAllah. Allahu i bëftë të vazhdueshme tubimet tona, inshaAllah.

يُرِيدُ ٱللَّهُ لِيُبَيِّنَ لَكُمۡ وَيَهۡدِيَكُمۡ (4:26) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë se Ai dëshiron t'ju udhëzojë dhe t'ju japë mirësi. Shejtani, nga ana tjetër, dëshiron të keqen; ai dëshiron t'ju shtyjë drejt veprave të këqija, kështu thotë Allahu. Kjo, natyrisht, i përket urtësisë dhe fshehtësisë së Allahut. Edhe pse ne nuk mund ta dimë urtësinë dhe fshehtësinë pas kësaj, ne duhet të dimë se njeriu mund ta sundojë egon e tij dhe të ndjekë rrugën e Allahut. Është plotësisht e mundur të ecësh në këtë rrugë pa iu bindur egos. Natyrisht, egoja rëndon shumë; ajo e do më shumë të ndaluarën dhe priret më tepër ta kryejë atë. Ndërsa në anën tjetër, në rrugën e urdhëruar nga Allahu, gjendet çdo lloj mirësie dhe bukurie. Edhe nëse çdo vit thuhet e njëjta gjë: Në përsëritje ka mijëra dobi. Përmes përsëritjes, njeriu kujton atë që ka harruar. Ne gjendemi në ditë të bekuara, në muaj të bekuar. Në anën tjetër, megjithatë, ekziston e ndaluara dhe çdo lloj ligësie. Dhe çfarë është kjo? Viti i Ri, nata e ndërrimit të viteve. Me këtë të ashtuquajtur Vit të Ri, shejtani i mashtron njerëzit dhe i bën ata të përgatiten për gjëra të padobishme. Ata thonë se duan të gëzojnë dhe të dëfrehen... Për çfarë gëzoheni në të vërtetë? Ne nuk e kuptojmë këtë! Njerëz të arsyeshëm, të rritur... Njerëz që kanë studiuar njëmijë herë më shumë se ne, akademikë, personalitete të respektuara – ata përgatiten për këto gjëra të zbrazëta. Qysh një muaj më parë thuhet: "Do të bëjmë këtë, do të bëjmë atë" dhe ata zbukurojnë shtëpitë dhe rrugët. Çfarë dobie ka kjo? Asnjë. Është vetëm dëm. Në këtë kohë bëhen gjëra që Allahu nuk i do, që Ai kurrsesi nuk i miraton dhe për të cilat Ai thotë: "Mos e bëni këtë". Prandaj, kjo nuk sjell asgjë tjetër veç errësirës dhe të keqes. Ambienti nuk mbushet me mirësi, por me ligësi. Çdo vit njerëzit në mbarë botën gëzohen sepse "po vjen viti i ri". Siç ka thënë Mevlana Shejh Nazimi: Në ditët e sotme, çdo ditë është më e keqe se e mëparshmja; dita që vjen është më e keqe se ajo që shkoi. Gjithnjë e më keq... Jo më mirë. Megjithatë, ata gëzohen dhe thonë: "Viti i ri do të jetë më i mirë, ne do të bëjmë këtë dhe atë." "Le ta nisim vitin e ri të lumtur", thonë ata... Të lumtur nuk do të jenë; në mëngjes ata zgjohen me kokën që u bucet për shkak të helmit që kanë pirë. Ata ngushëllohen me fjalët: "Mbaroi, tani fillon nga e para." Allahu na ruajtë. Le të mos bëjmë asgjë që e pakënaq Allahun. Bëni gjërat që Allahu i do dhe që Allahu dëshiron. Qoftë në natën e Vitit të Ri apo në ditë të tjera... Ata kanë shpikur festa të panumërta: Ditën e Shën Valentinit, Ditën e Lugës, Ditën e Gomarit, Ditën e Kafshëve... Qëllimi është vetëm që t'i zhvatin njerëzit dhe t'u nxjerrin paratë nga xhepi. Dhe ata qeshin me ata që marrin pjesë në to, dhe thonë: "Shikoni se çfarë bëjnë këta të marrë." Ata thonë: "Ne fitojmë shkëlqyeshëm prej kësaj, dhe këta njerëz ndjekin saktësisht rrugën që ne caktojmë." Çdo vit ata nxjerrin diçka të re, një zakon tjetër të keq. Dhe njerëzit vrapojnë pas tyre si dele. Ata thonë: "Do të ishte turp nëse nuk marrim pjesë, duhet ta bëjmë." Pra, ata i shtyjnë njerëzit t'i bëjnë këto gjëra duke u futur ndjenjën e turpit. Ata thonë: "Ne jemi njerëz modernë; nëse nuk e bëjmë, do të kritikohemi. Ne jemi njerëz të qytetëruar, jo të prapambetur." Ndërsa ata që ata i quajnë "të prapambetur", janë njëmijë herë më të mirë se ata; të paktën ata dinë se çfarë bëjnë. Allahu na ruajtë. Allahu u dhëntë njerëzve mend, nuk themi gjë tjetër për këtë. Allahu mos na ndaftë nga deti i arsyes.

Falënderimi i takon Allahut që na mundësoi ta përjetojmë këtë natë, Allahu e pranoftë. InshaAllah çdo gjë do të çojë drejt të mirës dhe do të jetë shkak për udhëzim. Ajo për të cilën këta njerëz kanë më së shumti nevojë është udhëzimi, në mënyrë që të jenë në rrugën e Allahut. Shpresojmë që ky ushqim shpirtëror të jetë përvetësuar gjatë kësaj nate. Allahu e udhëzoftë këtë Ummet, le të jetë kjo natë një shkak për këtë. Veprat e tyre inshaAllah i shërbejshin kënaqësisë së Allahut. Nëse ka pasur gabime, Allahu i faltë edhe ato. Njerëzit duhet të pendohen. Sepse ka shumë që me vetëdije ose pa vetëdije – për hir të përfitimeve të kësaj bote – dëmtojnë jo vetëm veten, por edhe të tjerët. Për egon dhe përfitimin e tij, ai i dëmton njerëzit e tjerë, dhe pastaj ngrihet dhe thërret: "Më shpëtoni!" Shpëtimi yt gjendet tashmë aty ku je. Kudo që të jetë vendi yt, aty është edhe shpëtimi yt. Vetëm Allahu mund të të ndihmojë; përveç Allahut nuk ka askënd që do të të ndihmojë. Sepse ti ke bërë keq, ke bërë gabime dhe u ke shkaktuar njerëzve lloj-lloj vuajtjesh. Të drejtat e tyre tani mund t'i falë vetëm Allahu. E shohim pra: Ata që e bëjnë këtë, tani provojnë çdo mënyrë për të fituar para. Pse? Sepse nuk ka mbetur më besim, as edukatë islame. Pas osmanëve sundon djalli. Tashmë 100 deri në 150 vjet para fundit të osmanëve shpërtheu Revolucioni Francez dhe solli fatkeqësi mbi botën. Ky Revolucion Francez e ka përfshirë të gjithë botën. Deri më sot bota është në duart e tyre, në duart e këtyre djajve. Çfarë duan ata, e paraqesin si të bardhë; çfarë duan si të zezë; dhe çfarë duan si të mirë. Prandaj e kanë shuar dhe hedhur poshtë dijen, edukatën dhe të gjitha ato vlera të bukura që mësoheshin në kohën osmane. Ata mësojnë vetëm të keqen, asgjë tjetër nuk u mësojnë. Kjo është gjendja e botës. Fatkeqësisht më duhet të them edhe këtë: Gjendja e botës nuk do të përmirësohet kurrë. Në këto rrethana nuk do të përmirësohet kurrë. Siç thoshte Mevlana Shejh Nazimi im: Nuk do të përmirësohet para se të vijë Mehdiu alejhi selam. Edhe nëse dikush thotë: "Le të shpresojmë, le të përpiqemi", është e kotë; në zemrat e njerëzve të sotëm është rrënjosur aq shumë, saqë çdo fjalë është e padobishme. Disa konsiderohen heronj, por ata që erdhën pas osmanëve nuk janë asgjë tjetër veçse tradhtarë. Ata u bëjnë dëm njerëzve, veçanërisht muslimanëve. Pse? Ai beson se po i siguron një përfitim egos së tij. Dhe pastaj bën çfarë të dojë. Siç u tha më parë: Ky rend nuk do të përmirësohet. Ne nuk e themi këtë për të përhapur dëshpërim, por që t'i lutemi Allahut që Mehdiu alejhi selam të vijë së shpejti. Që ai ta pastrojë këtë ndyrësi nga e gjithë bota. Që ai ta largojë dhe ta hedhë tutje atë ndyrësi që është brenda nesh, në egon tonë. Sepse te të gjithë ne gjendet kjo papastërti; na kanë sjellë në një gjendje të tillë – Allahu na ruajtë. Sapo njeriu arrin një pozitë, menjëherë fillon të bëjë keq. Është krijuar një situatë e tillë, Allahu na ruajtë. Allahu për hir të kësaj nate e dërgoftë së shpejti Mehdiun alejhi selam. Shihet se sa shumë sisteme të ndryshme erdhën pas osmanëve. Erdhi jobesimtari, erdhi komunisti, erdhi ateisti, dhe erdhën edhe ata që pretendonin "Unë jam musliman", por u shkaktuan dëmin më të madh muslimanëve. Kjo botë do të përmirësohet vetëm në atë mënyrë që ka paralajmëruar Profeti ynë (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). Allahu e dërgoftë atë së shpejti, dhe inshaAllah i përjetofshim ato ditë të bukura.

Të gjitha lavdërimet i takojnë Allahut, që na krijoi në këtë fe të mrekullueshme. Falënderime të pafund i qofshin Atij, sepse vetëm me vullnetin e Tij ne ndodhemi në këtë gjendje. Këto janë gjendje të mrekullueshme; duhet ditur të çmohet vlera e tyre. Sot është e enjtja e parë e muajit Rexhep; mbrëmja e sotme është një natë e bekuar, nata e Regaibit. Në natën e Regaibit pranohen lutjet. Vërtet, lutjet dëgjohen gjithmonë, por kjo ditë ka një gradë të veçantë. Ajo ka një veçori të tillë; është një natë që Allahu e do. Është një natë që është nderuar nga Profeti ynë (paqja qoftë mbi të). Rexhepi bën pjesë në muajt e bekuar; shpërblimi për veprat e mira në të është më i madh se në muajt e tjerë. Prandaj, në këtë natë njeriu falënderon dhe i lutet Allahut, ndërsa ditën agjëron. InshaAllah, nata kalohet me dhikër dhe lutje. Kush ka namaze të humbura për të zëvendësuar, i fal ato. Njeriu e fal namazin para se të bjerë në gjumë dhe më vonë ngrihet përsëri për namazin e Tehexhudit. Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Atëherë është sikur ta kishte kaluar tërë natën në adhurim." Disa i kalojnë këto net plotësisht pa gjumë. Por edhe nëse njeriu fle, e arrin këtë shpërblim dhe llogaritet sikur ta kishte gjallëruar natën në përmendje të Allahut. Prandaj, këto net janë shenjë e bujarisë së Allahut dhe e mirësisë së Tij ndaj nesh. Mirësia e Tij është gjithmonë e pranishme, por në raste të tilla Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, dëshiron të japë edhe më shumë. Ai e do dhënien, Ai do të bëjë mirë. Natyra e njeriut është ndryshe, por cilësia e Allahut është bujaria. "Kerem" do të thotë bujari. Do të thotë: të kërkosh një mundësi për të dhënë sërish, për të dhënë edhe më shumë; kështu është vullneti i Allahut. "Më kërkoni Mua", thotë Ai pra, mos hezitoni aspak. Mos thoni "Kemi kërkuar shumë"; kërkoni, kërkoni vazhdimisht, kërkoni me këmbëngulje, kështu thotë Allahu. Por Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, flet me mëshirën dhe bujarinë e Tij: "Më kërkoni Mua." "Kërkoni dhe Unë do të jap; thesaret e Mia nuk shterojnë kurrë." مَا عِندَكُمۡ يَنفَدُ وَمَا عِندَ ٱللَّهِ بَاقٖۗ (16:96) Ajo që keni ju shteron, çdo pasuri e kësaj bote merr fund; por ajo që është tek Allahu është e përjetshme dhe nuk mbaron kurrë. Të gjitha lavdërimet i takojnë Allahut. Kjo natë është pra një natë e bekuar, Allahu e bekoftë atë. Allahu na dhuroftë besim nga thesaret e Tij të pashtershme. Që të mos jemi të varur nga askush, Ai na dhuroftë, inshaAllah, lumturi në këtë botë dhe në botën tjetër.