Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Ju urojmë një Bajram të bekuar. Allahu e bëftë plot begati dhe mëshirë. Kjo është një nga dhuratat më të bukura që na ka bërë Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Ne kemi dy festa: Fitër Bajramin dhe Kurban Bajramin. E veçanta e Kurban Bajramit është se adhurimi është edhe më shumë në qendër të vëmendjes; si therja e kurbanëve ashtu edhe kryerja e Haxhit. Momenti, të cilin haxhinjtë e kanë pritur me vite, tani ka ardhur. Falënderimi i qoftë Allahut, edhe ata e kanë përmbushur shëndoshë e mirë detyrimin e tyre të Haxhit dhe e kanë hequr këtë përgjegjësi nga supet. Bekimi i Haxhit u sjell dobi si atyre vetë, ashtu edhe familjeve të tyre. Në të njëjtën kohë, ky bekim arrin edhe te të gjithë ata që me dëshirë të mirë e urojnë të njëjtën gjë për veten e tyre. Kjo është një formë madhështore e adhurimit, e cila në asnjë mënyrë nuk duhet nënvlerësuar. Prandaj e sotmja është një ditë e bekuar. Allahu na dhëntë të gjithëve forcë dhe besim të fortë, në mënyrë që edhe ne të shijojmë këto bukuri. Falënderim i pafund i takon Allahut për këto mirësi dhe dhurata madhështore, inshallah. Ne kemi folur shpesh për Haxhin. Ndërkohë të gjithë e dinë rëndësinë e tij, dhe shumë njerëz përpiqen me shpresën se, inshallah, edhe atyre do t'u mundësohet kjo. Kush nuk ka mjaftueshëm para, duhet të heqë pak mënjanë; inshallah edhe atyre do t'u mundësohet sipas nijetit të tyre. Sa i përket çështjes së kurbanit (Kurban): Ne kemi katër shkolla juridike të pranuara (medhhebe). Megjithatë, në ditët e sotme ka edhe njerëz që i refuzojnë këto katër medhhebe. Për të mos folur për tarikatet – sot ka vërtet mënyra të menduari djallëzore që hedhin poshtë madje edhe medhhebet. Ata që pretendojnë: "Ne nuk kemi nevojë për një medhheb, ne e lexojmë dhe e kuptojmë vetë Kuranin", në të vërtetë nuk kuptojnë absolutisht asgjë. Ata nuk e dinë çfarë lexojnë dhe nuk e kuptojnë çfarë shohin. Një fe pa medhhebe nuk ekziston. Në medhhebin Hanefi, therja e një kurbani është e detyrueshme (Vaxhib). Nga të katër medhhebet, kurbani konsiderohet Vaxhib vetëm te Hanefitë. Vaxhibi është një shkallë midis detyrimit absolut (Fard) dhe sunetit të fortë (Sunet mu'ekked). Pra, është një vepër e rëndësishme adhurimi që duhet kryer. Në medhhebet e tjera, ajo konsiderohet si Sunet mu'ekked; që do të thotë, si një praktikë që Pejgamberi ynë (salAllahu alejhi ue selem) e ka kryer rregullisht. Ka hadithe të Pejgamberit tonë, në të cilat ai i thoshte nënës sonë Fatimes dhe sahabëve të tjerë: "Kush ka mundësi për këtë, le të presë kurban." Natyrisht, therja e kurbanit është Vaxhib për ata që janë banorë rezidentë (mukim), pra që nuk janë në udhëtim. Nëse dikush është në udhëtim dhe nuk i kalon ditët e festës në shtëpi, për të bie detyrimi i Vaxhibit dhe ai shndërrohet në vend të kësaj në Sunet mu'ekked. Për dikë që është rezident dhe nuk është në udhëtim, sipas medhhebeve të tjera kjo konsiderohet si Sunet mu'ekked. Me kurbanin është njëlloj si me Haxhin ose Zekatin: Kush ka kursime në vlerën e rreth 90 deri në 100 gramë ar, për të është Vaxhib të presë kurban. Kush ofron kurbanin, mund ta mbajë gjithë mishin për vete, nëse dëshiron. Nëse personi është vetë nevojtar, ai mund ta konsumojë mishin gjatë gjithë vitit. Kështu ai përmbush detyrimin e tij të Vaxhibit, siguron ushqimin e tij dhe kjo nuk i bëhet barrë. Më e mira është megjithatë që mishi i kurbanit të ndahet në tri pjesë. Një pjesë mbahet për vete, një pjesë tjetër ndahet me të afërmit, të njohurit dhe miqtë. Pjesa e tretë u shpërndahet të varfërve dhe nevojtarëve. Nëse dëshirohet, mund të dhurohet edhe i gjithë mishi si lëmoshë (Sadaka). Në ditët e sotme është bërë gjithashtu shumë e zakonshme të dhurohet: Shuma për kurbanin dërgohet në vende të varfra, ku kafsha më pas therret në emër të dhuruesit. Në këtë mënyrë, edhe njerëzit e varfër atje fitojnë mish për të ngrënë. Disa pyesin veten: "A është kjo në rregull?" Natyrisht që është, sepse ka shumë njerëz në nevojë, të cilët mund të hanë mish vetëm një herë në vit. Prandaj, dhurimi i kurbanit atje është një vepër shumë e mirë dhe e kuptimplotë. Me lejen e Allahut nuk ka absolutisht asgjë kundër kësaj. Ky është një adhurim i mrekullueshëm. Kështu thotë Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, në Kuranin e Shenjtë: "Fesalli li-Rabbike uenhar" (108:2), që do të thotë: "Prandaj falu për Zotin tënd dhe ther kurban." Kryerja e këtij adhurimi sjell një dobi të madhe. Edhe nëse nuk e hani vetë mishin, të varfrit përfitojnë nga kjo dhe bëjnë lutje për ju. Kështu merrni shpërblim të dyfishtë: në radhë të parë për vetë kurbanin, dhe së dyti për ushqyerjen dhe gëzimin e të varfërve. Allahu i pranoftë adhurimet tona. Çdo adhurim është diçka e bukur. Në të vërtetë, nuk ka fare adhurime të vështira. Është vetëm djalli ai që i bën të duken të vështira për njerëzit. Një adhurim sjell gjithmonë me vete bukurinë dhe të mirën. Allahu na ruajtë nga rënia pre e djallit. Allahu na i ruajtë përgjithmonë këto zakone të bukura dhe mos na largoftë nga kjo rrugë, inshallah.

وَلِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا ۚ وَمَن كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ (3:97) Allahu ua ka bërë njerëzve Haxhin detyrim, farz. Ai thotë, kush është në gjendje dhe ka mundësitë, duhet ta bëjë; domethënë, është një detyrim. Për sa kohë që nuk ka asnjë pengesë në rrugë, njeriu duhet ta bëjë atë. Falënderimi i qoftë Allahut, sot është dita e Arafatit. Edhe ne kemi mundësinë të marrim pjesë në bekimin (Fajd) e ditës së Arafatit. Manifestimi shpirtëror (Texheli), që shfaqet në malin e Arafatit, falënderimi i qoftë Allahut, ndihet edhe këtu. Falënderimi i qoftë Allahut, ne e ndiejmë sikur jemi pikërisht atje. Ky manifestim i bekuar dhe i bukur rrezaton mbi ne. Me mirësinë dhe mëshirën e Allahut, kjo nuk është diçka që ndodh çdo ditë; na jepet vetëm një herë në vit. Allahu qoftë i kënaqur me të dhe i lartë qoftë rangu i tij; nëpërmjet ndihmës shpirtërore të Shehut tonë, ky manifestim u jepet të gjithë vëllezërve tanë. Edhe nëse dikush nuk ka udhëtuar deri atje, bekimi, manifestimi dhe shpërblimi prej atje, në dashtë Allahu, kanë zbritur edhe mbi ne, falënderimi i qoftë Allahut. Çfarë duhet të bëjmë atëherë? Sot ne do të falemi sa më shumë të jetë e mundur, do të themi lavdërimet tona (Tesbihat) dhe lutjet për bekim (Salavat) si dhe do të lexojmë Suren el-Ihlas... Deri në mbrëmje duhet të lexohet një mijë herë Surja el-Ihlas. Ky është një fitim i madh, të cilin nuk duhet ta lini t'ju ikë. Kjo është një dhuratë e veçantë e Allahut për njerëzit. Kush nuk e dëshiron këtë, bie në mosbesim dhe mohon Allahun, për atë thuhet në ajet: „E kush nuk beson, Allahu nuk ka nevojë për botët“... Allahu nuk ka nevojë për askënd. Dhuratat e Allahut janë të destinuara për besimtarët. Ai nuk ka nevojë për askënd. Ai gjithashtu nuk kërkon asgjë nga askush. Allahu i jep këto dhurata vetëm që robërit e Tij të fitojnë shpërblim dhe të gjejnë mëshirën e Tij. Larg kësaj, Allahu nuk ka nevojë për askënd; Allahu nuk ka nevojë as për namazet, as për lëmoshat e as për ndonjë gjë tjetër nga askush. Allahu i jep këto dhurata të mrekullueshme thjesht për të na shpërblyer, por njerëzit nuk i pranojnë. Ata bien në mosbesim; kush zgjedh rrugën e mosbesimit, mban vetë përgjegjësinë. Ka njerëz që mendojnë: „Me të gjitha paratë e mia, armët dhe pushkët e mia, mund të arrij gjithçka.“ E gjithë kjo nuk ka as vlerën më të vogël. Nëse Allahu ua mohon qoftë edhe një frymëmarrje, të gjithë ata shkatërrohen dhe ngordhin; asgjë tjetër nuk do të ndodhë. Prandaj, falënderimi i pafund i qoftë Allahut për këto dhurata dhe bekime që Ai na jep. Allahu i shtoftë dhe i bëftë të zgjasin përgjithmonë. Ajo që duhet të bëhet në këtë ditë është, natyrisht, siç u tha, qartë e rregulluar. Bëni mirë, lexoni Kuran, dërgoni salavate dhe bëni lutje... Thjesht bëni aq sa të mundeni. Ndonjëherë njerëzit mendojnë: Haxhinjtë tani qëndrojnë në Arafat, bëjnë qëndrimin aty (Vakfe) dhe luten... Ishte dikur një Mexhzub, i cili vazhdimisht u thoshte njerëzve: „Ngrihuni saktësisht në këtë kohë, qëndroni në këmbë, bëni Vakfen së bashku me njerëzit në Arafat dhe lutuni.“ Disa herë na ka bërë edhe ne ta bëjmë këtë. Pas kësaj, Shehu ynë, falënderimi i qoftë Allahut, na tha: „Mos e bëni këtë.“ Një gjë e tillë nuk është fare e nevojshme. Shpiken gjëra që nuk ekzistojnë fare në fe, dhe pastaj njeriu beson se po bën diçka të mirë. Në këtë mënyrë, me dashje ose pa dashje, shkaktohet trazirë (Fitne). Nuk ka me të vërtetë asnjë arsye për të shkaktuar trazirë. Thjesht qëndroni në rrugën e drejtë, kjo mjafton plotësisht. Të gjitha praktikat në Tarikatin tonë janë në përputhje me Sunetin, Sheriatin dhe rrugën tonë shpirtërore. Diçka tjetër nuk ka tek ne. Prandaj mos u kushtoni shumë vëmendje gjërave që nuk i njihni. Bëj thjesht atë që bën vetë Shehu yt, Murshidi yt; çdo gjë tjetër është e tepërt. Allahu na faltë të gjithëve. Dita juaj e Arafatit dhe festa juaj qofshin të bekuara. Vëllezërit tanë janë nisur për në Haxh; në dashtë Allahu, vitin e ardhshëm do t'u jepet mundësia edhe atyre që nuk mundën të udhëtonin, inshaAllah.

وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ (98:5) Allahu ka urdhëruar: Ata duhet ta adhurojnë Allahun me sinqeritet dhe të jenë mirënjohës për dhuntitë e Tij. Të zotërosh sinqeritet të vërtetë (Ihlas) është një gradë e lartë shpirtërore. Ka shumë myslimanë, por vetëm pak prej tyre janë vërtet të sinqertë. Sepse ai që e jeton Islamin vetëm sipas ideve të veta, është larg këtij sinqeriteti. Ai bën vetëm atë që i dëshiron egoja (Nefsi); ai e bën të lejuarën (Hallallin) të ndaluar (Haram) dhe të ndaluarën të lejuar. Ai thjesht e quan veten sipas dëshirës "mysliman" dhe mjaftohet me kaq. Te disa mungon edhe kjo: Nuk ka as namaz e as adhurim. Ata janë myslimanë vetëm me emër. Shumica e njerëzve në ditët e sotme, mjerisht, janë kështu. Allahu na radhitftë ndër të sinqertët. Grada e sinqeritetit është grada më e lartë nga të gjitha. Ihlasi do të thotë sinqeritet; ai që ka Ihlas, është absolutisht i ndershëm dhe i vërtetë. Të dukesh ndryshe nga jashtë nga ajo që je përbrenda, nuk ka të bëjë fare me sinqeritetin. Kjo është gjendja e njerëzve të zakonshëm. Meqë njeriut i mungon sinqeriteti, ai gjithmonë drejtohet andej nga fryn era. Ai rrëmbehet dhe thjesht merret nga era. Nëse vjen një erë nga drejtimi tjetër, ai shtyhet sërish diku tjetër. Pa sinqeritet, ai e lë veten të shtyhet kudo dhe beson gjithçka. Një njeri i pasinqertë ka më shumë gjasa t'i besojë të keqes sesa të mirës. Prandaj detyra e vërtetë është të jesh i sinqertë. Qëllimi ynë duhet të jetë t'i drejtohemi Allahut me adhurim të pastër, të dalim para Tij dhe të arrijmë shkallët më të larta të Xhenetit. Meqenëse ky është urdhri i Allahut, ne duhet t'i bindemi Atij. Natyrisht, është e vështirë t'ia dalësh plotësisht i vetëm. Kjo u shkon për dore vetëm atyre të paktëve; as një në një milion nuk ia del dot i vetëm. Prandaj njeriu nuk duhet t'ia bëjë vetes kaq të vështirë. T'i bashkohesh një Tarikati (rrugë sufiste) dhe të ndjekësh rrugën e këtyre njerëzve të sinqertë sjell një lehtësim të madh. Në ditët e sotme, shumë njerëz e shikojnë Tarikatin me skepticizëm. Ndërkohë që Tarikati bazohet pikërisht në këtë urdhër hyjnor. Ai mbështetet në urdhrin për ta adhuruar Allahun me sinqeritet; kjo është ajo që do të thotë Tarikat. Ai që nuk i bashkohet asnjë Tarikati, siç thamë, endet pa qëllim sipas tekave të tij. Tarikati është diçka e mirë në çdo aspekt; nuk ka absolutisht asgjë të keqe në të. Por djalli dhe pasuesit e tij i kundërvihen atij. Ka njerëz që hiqen si të devotshëm dhe shpesh pretendojnë: "Nuk kemi nevojë për askënd, mund t'ia dalim vetë." Por në të vërtetë edhe ata ndjekin një person të caktuar. Dhe ai që ata ndjekin, shpesh është një njeri që nuk zotëron as shkëndijën më të vogël të sinqeritetit. Prandaj njeriu duhet të qëndrojë larg nga njerëz të tillë. Në fund të fundit, ka shumë Tarikate të ndryshme. Por sa i përket sinqeritetit – pasi aty synohet vetëm kënaqësia e Allahut dhe nuk ka vend për syfaqësi (Rija) – Tarikati Nakshibendi është më i fuqishmi. Prandaj është mirë t'i bashkohesh atij. Natyrisht, edhe Tarikatet e tjera janë legjitime. Nuk është e detyrueshme t'i përkasësh patjetër Tarikatit Nakshibendi; disa njerëzve ndoshta nuk u përshtatet nga natyra e tyre. Zemrat e tyre mund të priren më shumë drejt një rruge tjetër – kjo është gjithashtu plotësisht në rregull. Mund të jetë çdo Tarikat autentik (Hak). Por njeriu duhet patjetër të lidhet diku shpirtërisht. Kur njerëz largohen nga Tarikati, ata humbasin gjithashtu sinqeritetin e tyre. Mund të ketë vërtet shumë bashkësi fetare (Xhemat), por sinqeriteti i një xhemati është tjetër gjë, e ai i një Tarikati diçka krejtësisht tjetër. Sepse një bashkësi e zakonshme nuk bazohet në një zinxhir të pandërprerë transmetimi (Silsila); ajo është krijuar vetëm më vonë. Zinxhiri i një Tarikati, nga ana tjetër, shtrihet drejtpërdrejt deri te Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem). Me lejen e Allahut, ajo është nën mbrojtjen e Tij dhe ndjek saktësisht rrugën e Tij. Allahu na bëftë të gjithëve robër të Tij të sinqertë dhe të pastër, inshaAllah. Mos pastë në zemrat tona asnjë lloj keqdashje ndaj askujt.

Dhurata më e madhe që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, u ka dhënë njerëzve, është besimi, Islami. Nuk ka asgjë më të bukur se kjo. Një mysliman duhet të gëzohet për këtë nga thellësia e zemrës. Çdo ditë atij i dhurohet mëshira dhe ndihma e Allahut. Këto bekime të mrekullueshme i rrethojnë robërit që Allahu i do. Prandaj, dikush që është mysliman dhe i bindet Allahut, është njeriu më i lumtur dhe më i bekuar. Kjo është lumturia e vërtetë, lumturia e përsosur. Në asgjë tjetër nuk mund të gjendet një lumturi e tillë. Një lumturi që është kalimtare nuk është lumturi e vërtetë. Ajo që ka rëndësi është e përjetshmja. Edhe sikur dikush të jetonte një mijë vjet në këtë botë, koha do të kalonte sa hap e mbyll sytë. Çfarë dobie ka kjo? Absolutisht asnjë dobi. Mirëpo dhuratat që Allahu i përjetshëm u jep myslimanëve dhe besimtarëve janë të pakufishme. Dhe këto dhurata nuk janë të lidhura me asnjë kohë. Ne jemi aktualisht në ditë shumë të veçanta, Mashallah. Sot është data shtatë e Dhul-Hixhes; nesër është e ashtuquajtura Dita e Tervijes. Në këtë ditë, haxhilerët përgatiten të nisen për në Arafat. Dhe dita pas saj është natyrisht Dita e Arafatit. Këto janë ndër ditët më të bekuara të gjithë vitit. Këto janë dhurata që Allahu, i Plotfuqishmi, i ka bërë për Islamin dhe myslimanët. Natyrisht, çdokush dëshiron të jetë në këto vende të bekuara. Pavarësisht se sa e lodhshme dhe e vështirë mund të jetë, njeriu dëshiron nga thellësia e zemrës të jetë atje çdo vit. Vitin e kaluar ne ishim atje, falënderimi i qoftë Allahut. Këtë vit nuk na u mundësua, por siç thuhet bukur: "Zemra tërheq atje" – njeriu gjithmonë ka mall për ato vende. Allahu na i dhëntë edhe ne këto bekime përmes Mëshirës dhe Bujarisë së Tij, Inshallah. Shpresojmë që edhe ne të marrim në këto ditë të bekuara pjesën tonë të dhuratave dhe mirësive, që Allahu, i Lartësuari, u dhuron haxhilerëve atje. Fatkeqësisht njerëzit gjenden në një gjendje shkujdesjeje. Aliu i nderuar tha: "An-nasu niyamun, iza mata intabahu." "Njerëzit janë në gjumë; vetëm kur vdesin, ata zgjohen." Por çfarë dobie ka të zgjohesh vetëm pas vdekjes? Njeriu duhet të zgjohet këtu dhe tani dhe të niset në rrugën e Allahut, të Plotfuqishmit. Përderisa njeriu nuk synon kënaqësinë e Allahut, nuk ka absolutisht asnjë kuptim t'i vihet pas kësaj bote... Njeriu mund të fitojë pasuri në këtë botë, përderisa bëhet për kënaqësinë e Allahut. Njeriu mund të jetë fare mirë njeriu më i pasur në botë, nuk ka asgjë të keqe në këtë. E rëndësishme është të mbetesh në rrugën e Allahut, të Plotfuqishmit, dhe t'i kryesh veprat për kënaqësinë e Tij. Por kushdo që jeton vetëm për këtë botë dhe e ndjek atë, në fund do të mbesë duarbosh; nuk do t'i sjellë asnjë dobi. Ka njerëz që fjalë për fjalë notojnë në para. Pasuria e tyre nuk njeh kufij. Por çfarë bëjnë ata? Si e gjejnë përmbushjen e brendshme? Ata punojnë shtatë ditë në javë, njëzet orë në ditë. Ata nuk bëjnë kurrë pushime dhe janë vazhdimisht vetëm në punë. Çfarë dobie u sjell të thonë: "Unë kam fituar kaq e aq para"? Kjo nuk u sjell asnjë dobi as në jetën e kësaj bote, as në botën tjetër. Allahu na ruajtë që të mos bëhemi si ata. Të ecësh në rrugën e Allahut – kjo është lumturia më e madhe. Një njeri që ka shijuar ëmbëlsinë e besimit, nuk do të gjejë më gëzim në asgjë tjetër. Allahu na bëftë të gjithëve ta shijojmë këtë ëmbëlsi të mrekullueshme të besimit, për nder të këtyre ditëve të bekuara, Inshallah.

وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِن بَعْدِ مَا قَنَطُوا وَيَنشُرُ رَحْمَتَهُ ۚ وَهُوَ الْوَلِيُّ الْحَمِيدُ (42:28) Është Allahu Azze ue Xhel-le, Ai që zbret shiun. Ky shi është mëshirë e pastër. Ndonjëherë sjell mëshirë, ndonjëherë sjell zemërim. Por, falë Allahut, këtë vit erdhi si mëshirë. Ashtu si këtë vit, nuk kishte qenë prej vitesh. Deri para gjashtëdhjetë vitesh ky bekim ishte kaq i mrekullueshëm çdo vit. Kudo binte shi i bollshëm. Para gjashtëdhjetë vitesh bota ndodhej në një gjendje shumë të keqe. Mbretëronte rebelim kundër Allahut, mosbesim dhe mohim i pastër i Allahut. Prandaj Allahu Azze ue Xhel-le ua kishte hequr mëshirën e Tij këtyre njerëzve. Dhe kështu ata ankoheshin pandërprerë: "Prapë thatësirë", e kështu me radhë. Natyrisht, njerëzit nuk iu drejtuan plotësisht Allahut pas kësaj. Këtë e bënë vetëm shumë pak, por falë Allahut armiqësia e hapur ndaj Allahut Azze ue Xhel-le është zhdukur. Ata e harruan atë që përjetuan dhe në vend të kësaj iu dorëzuan gjërave të tjera, dëshirave dhe epsheve të tyre. Natyrisht, edhe sot ka njerëz që e kundërshtojnë Allahun dhe përpiqen t'i çojnë të tjerët në rrugë të gabuar, por atëherë ishte shumë më ekstreme. Në vitet gjashtëdhjetë të shekullit të kaluar mosbesimi arriti kulmin e tij absolut. Ishte një kohë kur armiqtë e fesë ishin jashtëzakonisht të fuqishëm. Prandaj Allahu Azze ue Xhel-le ua hoqi mëshirën e Tij dhe thatësira e vazhdueshme u bë një ndëshkim për njerëzit. Nëse Allahu Azze ue Xhel-le dëshiron, Ai nuk lë asnjë pikë të bjerë. Por për hir të besimtarëve, të varfërve e nevojtarëve dhe miqve të Allahut, Ai e dërgon atë gjithsesi. Falë Allahut që ka të tilla reshje. Siç thashë, atëherë në shekullin e kaluar çdo e keqe kishte arritur kulmin e saj. Më e madhja e të gjitha padrejtësive është rebelimi kundër Allahut. T'i shoqërosh diçka Allahut Azze ue Xhel-le (shirk), është padrejtësia absolutisht më e madhe; është një padrejtësi e drejtpërdrejtë kundër Allahut. Atëherë ata shkuan edhe më tej se shirku; ata e mohuan plotësisht Allahun. Prandaj asgjë nuk ndodh pa urtësinë e Allahut. Falë Allahut njerëzit po e kuptojnë këtë gjë këtë vit. InshaAllah, kjo është njëkohësisht një lajm i gëzuar. Fakti që kjo mëshirë po përhapet tani, do të thotë se ardhja e Zotëruesit të kësaj feje po afron. Le ta marrim këtë, inshaAllah, si një lajm të gëzuar. Kur saktësisht do të ndodhë, natyrisht Allahu e di më së miri. Ndonjëherë thuhet: "Shejhu ka thënë se ai do të shfaqet këtë vit." Ne e presim atë gjithmonë, në çdo moment. Premtimi i Allahut Azze ue Xhel-le është i vërtetë. Besimi ynë në ardhjen e tij është i palëkundur. InshaAllah, ne shohim në çdo ngjarje të mirë një lajm të gëzuar. Allahu e dërgoftë Zotëruesin e saj së shpejti. Sepse në kohën e tij do të ketë bekim të pafund. Meulana Shejh Nazimi kishte zakon të thoshte: "Natën do të bjerë shi dhe ditën do të shkëlqejë dielli; aq të bukura do të jenë këto ditë." Dy herë në vit do të korren të mbjellat dhe kafshët do të pjellin dy herë në vit. Siç thuhet: "Gjithçka do të jetë një kopsht i vetëm trëndafilash" – pikërisht kështu do të ndodhë. Prandaj të gjitha këto gjëra janë, inshaAllah, paralajmëruese të ardhjes së tij. Kjo do të thotë se koha është e afërt. Allahu na e mundësoftë t'i përjetojmë këto ditë. Kudo padrejtësia është rritur dhe përhapur jashtëzakonisht shumë. Prandaj edhe ne e shohim këtë si një lajm të gëzuar; u shfaqtë shpëtimtari i njerëzve së shpejti, inshaAllah.

Allahu, i Lartësuari, thotë në suren El-Fexhr: وَٱلْفَجْرِ ١ وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ٢ وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ٣ وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ٤ هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ٥ Allahu, i Lartësuari, bën një betim këtu. Dhe krejt në fund të kësaj sureje fisnike thuhet: فَٱدْخُلِى فِى عِبَـٰدِى ٢٩ وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ٣٠ Kjo do të thotë: "Hyr në mesin e robërve të Mi dhe hyr në Xhenetin Tim", thotë Allahu, i Lartësuari. Ai e fillon këtë sure me një betim dhe e përfundon me një lajm të gëzueshëm. Ai betohet në këto net, në dhjetë netët e para të muajit Dhul-Hixhxhe, sepse vlera dhe dobia e tyre janë të mëdha. Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) thotë në një hadith: Kush agjëron një ditë të vetme në këtë kohë, merr shpërblimin e një viti të tërë. Nëse dikush agjëron në cilëndo nga këto nëntë ditë, ai merr shpërblimin e një viti të tërë. Megjithatë, Dita e Arafatit, pra dita e nëntë, është shumë më e vlefshme dhe e bekuar. Sepse në këtë ditë, haxhilerët gjenden në Arafat dhe qëndrojnë atje në lutje. Allahu, i Lartësuari, ia ka kushtuar këtë ditë Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) dhe Umetit të Muhamedit, dhe ka pranuar haxhin e tyre. Shpërblimi për adhurimet që kryhen në këtë ditë është pakrahasimisht më i lartë dhe jepet shumë më me bollëk. Kur shpërblimi i haxhilerëve bashkohet me shpërblimin e të tjerëve, ai shumëfishohet – bëhet jashtëzakonisht i madh. Ditët në të cilat ndodhemi tani janë ditë tejet të bekuara; sot është tashmë dita e pestë. Allahu, i Lartësuari, na e ka dhuruar këtë mirësi për hir të Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem). Ne e falënderojmë dhe e lavdërojmë Atë për këtë. Falënderimi i qoftë Allahut që mund t'i përjetojmë këto ditë dhe të dëshmojmë kujdesin dhe mëshirën e Allahut. Të qenit pjesë e Umetit të Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) është nderi më i madh. Ne vërtet duhet ta vlerësojmë këtë. Është një privilegj i paçmueshëm t'i përkasësh këtij Umeti. As ari, as argjendi, e asnjë xhevahir tjetër – asgjë në botë nuk mund ta peshojë këtë. Por disa thjesht nuk dinë ta vlerësojnë këtë. Allahu, i Lartësuari, nuk ua ka mundësuar këtë, prandaj ata nuk e njohin këtë vlerë. Ata humbin kohën e tyre, flasin kot, dhe në fund mbeten duarbosh. Për më tepër, ata janë edhe mosmirënjohës dhe kështu vetëm ngarkojnë veten me edhe më shumë gjynahe. Allahu na ruajt nga kjo. Në ditët në të cilat ndodhemi tani, fshihen mëshira, mirësia, por edhe sprovat e Allahut. Ai ia ka lënë këtë Umetit të Muhamedit si një dhuratë të jashtëzakonshme, vlerën e vërtetë të së cilës duhet ta dimë. Allahu, i Lartësuari, bën një betim, dhe vetëm kjo tregon se sa të vlefshme janë këto ditë. Çfarëdo të mire që të bëni dhe çfarëdo adhurimi që të kryeni në këto ditë; si për shembull, namazin e natës. Edhe nëse ngriheni vetëm një natë, do t'ju llogaritet sikur i keni kaluar netët në namaz për një vit të tërë. Për të ashtuquajturin Kijam el-Lejl, disa mendojnë gabimisht se duhet të falen pandërprerë deri në agim, pa fjetur fare. Por Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) shpjegoi: Kush fal dy rekate natën, shkon për të fjetur dhe pastaj ngrihet përsëri për Tehexhud, ai e ka kaluar këtë natë sikur të ishte falur gjithë natën. Pra, namazi i natës nuk është aspak i vështirë; Kijam el-Lejl nuk do të thotë që duhet të qëndroni zgjuar gjithë natën. Allahu na e ka bërë të lehtë: Ti bie të flesh me abdes, ngrihesh, e rinovon atë dhe fal namazin tënd. Kjo të llogaritet si adhurim; po, madje edhe gjumi yt llogaritet atëherë si adhurim. Njëmijë herë falënderimi i qoftë Allahut. Për hir të Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem), Allahu na mundësoftë të gjithëve të fitojmë ndërmjetësimin e tij, inshaAllah. Ai mos na largoftë kurrë nga rruga e tij dhe nga dashuria për të, dhe e shtoftë gjithmonë këtë dashuri në zemrat tona. Sepse shejtani përpiqet t'i mashtrojë njerëzit në çdo mënyrë të mundshme. Shumë njerëz nuk i tregojnë Profetit tonë respektin që atij vërtet i takon. Pikërisht për këtë arsye, është adhurimi më i madh që ne ta nderojmë Profetin tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) dhe ta njohim vlerën e tij të vërtetë. Edhe kjo është një mëshirë dhe një dhuratë e Allahut; këtë ndjenjë nuk duhet ta lëmë kurrë të zbehet brenda nesh. Dashuria për Profetin tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) nuk kërkon nga ne: "Dil me kazmë dhe lopatë dhe thyej gurë." Mjafton plotësisht nëse mbart dashuri të sinqertë dhe respekt në zemrën tënde. Kjo është ajo që të sjell ndërmjetësimin e tij dhe e siguron atë për ty. "Unë do të ndërmjetësoj", premton Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem). Allahu mos e përjashtoftë asnjërin prej nesh nga ndërmjetësimi i tij.

Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) thotë: "Kush beson në Allah, le të flasë gjëra të mira kur flet." Dhe kush nuk ka asgjë të mirë për të thënë, më mirë të heshtë. Heshtja është më e virtytshme, është thjesht më mirë. Është shumë më mirë të heshtësh sesa të zgjedhësh fjalë të këqija. Megjithatë, njerëzit në ditët e sotme bëjnë pikërisht të kundërtën. Kur dikush hesht, thonë: "Ai nuk ka asnjë ide" ose "Ai është i mërzitshëm". Ata thonë: "Mos hesht, thuaj diçka!" Dhe sikur të mos mjaftonte kjo, ata gjithashtu përhapin me shkrim çdo gjë të mundshme. Ndërkohë, është plotësisht e paqartë nëse kjo është e vërtetë apo e gabuar. Në këtë mënyrë ata padashur ngarkojnë mbi vete mëkate dhe një faj të rëndë. Edhe kjo është një barrë e madhe, e cila më pas rëndon shumë mbi njeriun. Vërtet, është më mirë që këtë gjë njeriu të mos e bëjë. Sigurisht, nëse njeriu bën një gabim, mund të pendohet. Por një fjalë që ka dalë një herë nga goja, nuk mund të kthehet më mbrapsht. Është e pakthyeshme. Njeriu ndoshta kërkon falje, por kur një fjalë është thënë tashmë, as nuk e di se te sa njerëz duhet të kërkojë vërtet falje. Pikërisht për këtë na këshillon Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem): Njeriu duhet të mendohet gjithmonë mirë se çfarë thotë kur flet. Njeriu nuk duhet të flasë thjesht sa për të folur. Për hir të kënaqësisë së Allahut dhe të Profetit (salallahu alejhi ue selem), duhet të pyesë veten paraprakisht: "A është kjo gjë e mirë apo jo?" Inshallah të jetë mirë. Sepse e mira sjell të mirë, dhe e keqja sjell vetëm të keqe – nuk ka asgjë tjetër. Njerëzit e kohës sonë i kuptojnë gjërat gabim dhe bëjnë pikërisht të kundërtën. Ata bëjnë saktësisht të kundërtën e asaj që do të ishte e mirë. Thuhet vetëm: "Fol! Thuaj diçka, mos hesht, fol!" Në rregull, atëherë fol sa të duash. Por kush të merr më seriozisht? Kush je ti, tek e fundit? Mund të flasësh sa të duash. Nuk sjell absolutisht asnjë dobi, thjesht shkakton dëm. Prandaj, kur hapim gojën, le të flasim inshallah për gjëra që i pëlqejnë Allahut dhe Profetit tonë (salallahu alejhi ue selem). Allahu e pengoftë që fjalë të këqija të dalin nga buzët tona, ose gjëra për të cilat më vonë pendohemi, inshallah. Ai na ruajtë nga të thënit e gjërave që i dëmtojnë të tjerët, inshallah. Për hir të bekimeve të këtyre ditëve.

Të mbjellësh përçarje nuk është një gjë e mirë. Edhe nëse në shikim të parë duket e drejtë, përçarja është diçka e keqe. Disa gjëra është më mirë të lihen ashtu siç janë, edhe nëse ke të drejtë. Nuk është e drejtë të duash gjithmonë t'i bësh gjërat me kokëfortësi sipas mendjes sate. Ajo që ju thotë shehu juaj, udhërrëfyesi juaj – ajo është rruga e vërtetë. Për të dhënë një shembull: Kur Mevlana Sheh Nazimi ishte në haxh në Mekë, ai nuk falej te Qabja pas imamëve të atjeshëm. Sepse shkollat e tyre juridike dhe bindjet e tyre fetare ishin të gabuara dhe jo të sakta. Ndonëse ka shumë fetva që thonë se normalisht nuk duhet të falesh pas tyre, megjithatë... Sheh Baba tha: "Aty ti e bën nijetin për imamin e vërtetë; imami para teje është thjesht një dukje e jashtme." Vlera e namazit tënd varet nga nijeti yt. Ti qëndron aty për të fituar kënaqësinë e Allahut. Nijeti yt është të falësh namazin dhe t'i bindesh urdhrit të Allahut. Nuk të takon ty ta vësh në dyshim imamin. Nëse fillon ta shqyrtosh këtë, njëri e pranon këtë imam, tjetri e refuzon atë – dhe kështu lind përçarja. Nuk duhet t'i jepet hapësirë përçarjes. Ai thotë: Edhe nëse njeriu ka të drejtë, nuk duhet të shkaktojë diçka të tillë. Kur Mevlana Sheh Nazimi u gjend një herë në një situatë të ngjashme, shehu i tij, Mevlana Sheh Abdullah Dagestani, i tha: "Shiko pak se kush e udhëheq me të vërtetë namazin." Kur shikoi përpara me shikimin e tij shpirtëror, ai pa se para këtij imami qëndronte edhe një imam tjetër – dhe ai ishte imami i vërtetë. Allahu ia tregoi këtë kështu shehut tonë, për të parandaluar çdo lloj përçarjeje. Kur qëndron pas një imami, mos ndiz trazira. Kur është koha për namaz, atëherë thjesht falu pas tij. Njësoj është edhe në haxh: Pavarësisht se ku qëndron, bëje nijetin që ta bësh për hir të Allahut. Ai thotë: "Ky nijet është më i vlefshëm se vepra jote." Kështu ka thënë edhe Profeti ynë (paqja dhe bekimet qofshin mbi të): "Niyyat al-mu'min khayrun min 'amalihi" (Nijeti i besimtarit është më i mirë se vepra e tij). Prandaj njerëz të tillë nuk i shohim vetëm në vendin ku jetojmë, por kudo në botë. Me thënie si: "Pas këtij nuk falem", "Me atë nuk falem" ose "Ky shkon në xhuma dhe ai tjetri jo", ata vetëm se mbjellin ngatërresë në xhematet e tyre. Ata përplasen me të tjerët, dhe rezultati është përçarja. Prandaj nuk duhet as të mbjellësh përçarje dhe as të japësh shkas për të. Nëse nijeti yt është i sinqertë, Allahu gjithsesi do ta pranojë namazin tënd. Kështu që mos e vrit mendjen, mos u shqetëso kot dhe mos i ço të tjerët në rrugë të gabuar. Allahu na ruajtë nga kjo.

Një lutje e Profetit tonë - sallAllahu alejhi ue sellem - është: "Allahumma khir li uekhtar li", që do të thotë: "Zgjidh më të mirën për mua dhe ma dhuro atë." Kjo është një nga lutjet e Profetit tonë - sallAllahu alejhi ue sellem. Njeriu nuk e di nëse zgjedhja e tij është e mirë apo e keqe; këtë e di vetëm Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Prandaj ai thotë: "Zgjidh më të mirën për mua." Kjo është një lutje e mrekullueshme, të cilën duhet ta thotë çdokush. Shpesh njeriu dëshiron diçka shumë, por ajo nuk realizohet. Atëherë ai mërzitet, ndonëse nuk ka asnjë arsye për këtë. Sepse në këtë tregohet vullneti i Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Edhe në gjërat që nuk realizohen, shpesh fshihet shumë e mirë. Prandaj njeriu duhet të lutet gjithmonë: "Le të ndodhë më e mira." Çdo brengë zhduket përmes kësaj lutjeje. Ky shqetësim i brendshëm kalon me lejen e Allahut. Njeriu duhet të jetë i vetëdijshëm se ai ka një Krijues. Dhe Krijuesi i njeh të gjitha situatat dhe rrethanat e jetës së tij. Nëse njeriu beson në këtë dhe vepron sipas kësaj, ai gjen qetësi të brendshme dhe paqe. Por nëse njeriu rebelohet kundër gjithçkaje dhe thotë: "Sikur të kishte ndodhur kështu apo ashtu", atëherë ai nuk gjen më paqe. Më pas, ai jeton vazhdimisht në shqetësim dhe frikë. Shfaqen gjithmonë sëmundje të reja, si shpirtërore ashtu edhe fizike, që e bëjnë gjithçka vetëm më keq. Allahu na ruajtë nga kjo dhe na dhëntë më të mirën. Na trajtoftë Ai me Mëshirën e Tij. Mos na ngarkoftë Ai me sprova që nuk mund t'i përballojmë. Na dhuroftë Ai nga Mirësia e Tij. Edhe ne i lutemi Atij për Mirësinë e Tij, inshaAllah. Allahu i trajtoftë të gjithë me Mirësinë e Tij, në këtë botë dhe në tjetrën, inshaAllah.

إِنَّ الْعَبْدَ لَيَتَصَدَّقُ بِالْكِسْرَةِ تَرْبُو عِنْدَ اللَّهِ حَتَّى تَكُونَ مِثْلَ أُحُدٍ Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – tha: "Nëse një rob jep qoftë edhe një copë bukë si Sadaka (lëmoshë), ajo rritet te Allahu derisa të arrijë madhësinë e malit Uhud." Edhe sadakaja më e vogël pranohet nga Allahu; prandaj, kurrë nuk duhet të hiqet dorë nga dhënia e lëmoshës. إِنَّ صَدَقَةَ السِّرِّ تُطْفِئُ غَضَبَ الرَّبِّ، وَإِنَّ صِلَةَ الرَّحِمِ تَزِيدُ فِي الْعُمْرِ، وَإِنَّ صَنَائِعَ الْمَعْرُوفِ تَقِي مَصَارِعَ السُّوءِ [...] Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – tha: "Një sadaka e dhënë në fshehtësi zbut zemërimin e Allahut." Edhe pse lejohet të jepet lëmoshë publikisht, dhënia në fshehtësi është edhe më e vlefshme. Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – shpjegon se sadakaja e fshehtë shuan zemërimin e Allahut. Sila-i Rahim, pra ruajtja e lidhjeve farefisnore dhe kujdesi për familjen, zgjat jetën. Kur dikush mban kontaktet me familjen e tij, me vëllezërit e motrat, xhaxhallarët dhe të afërmit e tjerë, kjo çon në një jetë më të gjatë. Të bësh mirë, mbyll dyert e së keqes. Nëse u bëni mirë të tjerëve, dyert e fatkeqësisë do të mbyllen dhe nuk do t'ju ndodhë asnjë e keqe. Të thuash "La ilahe illallah" i mbyll folësit nëntëdhjetë e nëntë dyer të fatkeqësisë – dhe më e vogla e këtyre vuajtjeve është pikëllimi. Ajo të ruan nga të këqija të panumërta, ndër të cilat hidhërimi është më e vogla. Kush bie në hall, duhet të thotë "La ilahe illallah", në mënyrë që këto shqetësime të kalojnë, in sha Allah. إِنَّ فِي الْمَالِ حَقًّا سِوَى الزَّكَاةِ Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – tha: "Mbi një pasuri, përveç Zekatit, rëndojnë edhe detyrime të tjera që duhen përmbushur." Përveç Zekatit, duhet të shlyhen edhe borxhet apo pretendimet e të tjerëve që rëndojnë mbi pasurinë. Zekati nuk është i vetmi pretendim mbi këtë pasuri; nëse ka edhe detyrime të tjera, edhe ato duhen përmbushur detyrimisht. فِتْنَةُ الرَّجُلِ فِي أَهْلِهِ وَمَالِهِ وَنَفْسِهِ وَوَلَدِهِ وَجَارِهِ، يُكَفِّرُهَا الصِّيَامُ وَالصَّلَاةُ وَالصَّدَقَةُ وَالْأَمْرُ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّهْيُ عَنِ الْمُنْكَرِ Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – tha: "Sprovat që një njeri përjeton përmes familjes së tij, pasurisë, egos së tij, fëmijëve dhe fqinjëve të tij, si dhe mëkatet e lidhura me to, shlyhen përmes namazit, agjërimit, sadakasë si dhe duke urdhëruar për të mirë e duke ndaluar nga e keqja." Namazi, agjërimi, lëmosha dhe veprat e mira shërbejnë si shlyerje për këto gabime të bëra me apo pa vetëdije. Me lejen e Allahut, këto mëkate falen në këtë mënyrë. أَنْفِقْ يَا بِلَالُ، وَلَا تَخْشَ مِنْ ذِي الْعَرْشِ إِقْلَالًا Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – i drejtoi këto fjalë të nderuarit Bilal al-Habashi, dhe nëpërmjet tij përfaqësisht të gjithë neve: "O Bilal, dhuro! Jip me bujari dhe mos u frikëso se Zotëruesi i Arshit do të të zhysë në varfëri." Ai e këshillon Bilalin të mos ketë frikë se do t'i mbarojnë paratë. Ai i thotë: "Jip, sepse Allahu – i Lartësuar – nuk do ta pakësojë pasurinë tënde; me sadaka, pasuria nuk bëhet kurrë më e pakët." أَنْفِقِي وَلَا تُحْصِي فَيُحْصِيَ اللَّهُ عَلَيْكِ، وَلَا تُوعِي فَيُوعِيَ اللَّهُ عَلَيْكِ Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – tha: "Dhuro, por mos e numëro se sa ke dhënë." Këto fjalë ai ia drejtoi nënës sonë Esma, vajzës së Ebu Bekrit: "O Esma, dhuro dhe mos i numëro dhuratat e tua; përndryshe, edhe Allahu do të t'i japë dhuratat e Tij vetëm me numërim." Ai këshillon kundër mbajtjes së llogarive dhe të thënit: "Unë kam dhënë ose kam bërë kaq e aq." Dhuro me bujari, në mënyrë që Allahu, në këmbim, të të furnizojë pafundësisht dhe pa masë. Mos e grumbullo pasurinë tënde, përndryshe edhe Allahu do të ta mbajë larg begatinë që shkon përtej nevojave të tua bazë. Nëse je koprrac dhe nuk jep asgjë, Allahu – i Lartësuari – do të të japë vetëm më të domosdoshmen. Por nëse je dorëdhënë, Ai do të të shpërblejë akoma më me bollëk. بَاكِرُوا بِالصَّدَقَةِ فَإِنَّ الْبَلَاءَ لَا يَتَخَطَّى الصَّدَقَةَ Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – tha: "Nxitoni me sadakanë dhe jepeni atë herët gjatë ditës; sepse fatkeqësia nuk mund ta kalojë lëmoshën." Siç e themi shpesh: Vendosni një kuti për lëmoshë dhe hidhni sadakanë tuaj të përditshme çdo mëngjes para se të dilni nga shtëpia. Ky është pikërisht udhëzimi i Profetit tonë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – për ne. Askush nuk duhet të largohet nga shtëpia në mëngjes pa dhënë më parë një sadaka. Justifikimet si "Unë gjithsesi dhuroj disa mijëra lira çdo javë" nuk vlejnë; kjo është një shprehi e përditshme. Sepse fjala në hadith do të thotë shprehimisht "të veprosh herët". تَدَارَكُوا الْغُمُومَ وَالْهُمُومَ بِالصَّدَقَاتِ يَكْشِفُ اللَّهُ ضُرَّكُمْ وَيَنْصُرْكُمْ عَلَى عَدُوِّكُمْ Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – tha: "Largoni shqetësimet dhe hidhërimet tuaja përmes sadakasë." Nëse ju mundojnë shqetësimet ose trishtimi, çlirohuni prej tyre duke dhënë lëmoshë. Në këtë mënyrë, Allahu i Lartësuar ju jep largpamësi ndaj dëmit kanosës dhe ju qëndron pranë kundër armiqve tuaj. Pikërisht për këtë arsye, sadakaja ka një rëndësi kaq të madhe. تَصَدَّقُوا فَسَيَأْتِي عَلَيْكُمْ زَمَانٌ يَمْشِي الرَّجُلُ بِصَدَقَتِهِ فَيَقُولُ الَّذِي يَأْتِيهِ بِهَا لَوْ جِئْتَ بِهَا بِالْأَمْسِ لَقَبِلْتُهَا فَأَمَّا الْآنَ فَلَا حَاجَةَ لِي فِيهَا، فَلَا يَجِدُ مَنْ يَقْبَلُهَا Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – paralajmëroi: "Jepni sadaka." "Sepse do të vijë një kohë kur një njeri do të endet vërdallë me lëmoshën e tij, dhe personi të cilit ai do t'ia ofrojë atë do t'i thotë: 'Sikur të kishe ardhur dje, do ta kisha pranuar, por sot nuk më duhet më.'" Dhe ai nuk do të gjejë absolutisht asnjë person që do të dëshirojë të pranojë sadakanë e tij. Po vjen një kohë kur nuk do të gjendet më askush të cilit t'i dhurosh diçka për të marrë shpërblimin – thjesht sepse askush nuk do të jetë më në nevojë. Për këtë arsye na këshillon Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të: "Jepeni sadakanë tuaj menjëherë, për sa kohë që ende keni mundësi ta bëni." Kjo kohë përfundimisht do të vijë. Siç e ka parashikuar Profeti ynë, në kohën e Mehdiut (paqja qoftë mbi të), të gjitha thesaret dhe pasuritë e tokës do të dalin në sipërfaqe dhe nuk do të gjendet më askush që do të pranojë zekat ose sadaka. Njerëzit thjesht do të thonë: "Unë nuk dua asgjë, kam mjaftueshëm vetë – çfarë të bëj tjetër me to?" Ky është një parashikim profetik i Profetit tonë mbi të ardhmen. Dhe in sha Allah këto ditë do të vijnë shumë shpejt. تَصَدَّقُوا فَإِنَّ الصَّدَقَةَ فَكَاكُكُمْ مِنَ النَّارِ Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – tha: "Jepni sadaka, sepse padyshim që ajo do të kontribuojë në shpëtimin tuaj nga zjarri i Xhehenemit." Duke dhënë sadaka, ju jo vetëm që fitoni Xhenetin, por gjithashtu shpëtoni nga Xhehenemi. تَصَدَّقُوا وَلَوْ بِتَمْرَةٍ فَإِنَّهَا تَسُدُّ مِنَ الْجَائِعِ وَتُطْفِئُ الْخَطِيئَةَ كَمَا يُطْفِئُ الْمَاءُ النَّارَ Profeti ynë – paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të – tha: "Jepni sadaka, qoftë edhe vetëm një hurmë të vetme." Çfarëdo që të jepni, llogaritet si sadaka – qoftë bukë, një hurmë, apo një gllënjkë ujë; e gjithë kjo është lëmoshë. Jepni, edhe nëse është vetëm një hurmë, sepse edhe kjo hurmë e vetme mund të shuajë urinë e një nevojtari. Dhe ashtu siç uji e shuan zjarrin, po ashtu sadakaja i fshin mëkatet.