Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: خَيْرُكُمْ مَنْ تَعَلَّمَ الْقُرْآنَ وَعَلَّمَهُ I Dërguari i Allahut foli të vërtetën, ose siç e formuloi në këtë kuptim: Më i miri ndër ju është ai që mëson Kuranin dhe ua mëson të tjerëve. Allahu (Azze ue Xhel-le) i ka dhënë çdo njeriu aftësi të ndryshme. Megjithatë, Ai na ka dhënë të gjithëve aftësinë për të mësuar Kuranin. Kurani Fisnik është mrekullia më e madhe e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ue selem). Sepse ai është fjala e bekuar dhe libri i Allahut (Azze ue Xhel-le), i cili do të mbetet deri në Ditën e Gjykimit dhe do të shpjegojë gjithçka. Prandaj, është një bekim i pamasë për ne njerëzit ta mësojmë dhe ta lexojmë atë. Jo vetëm myslimanët, por edhe shumë jomyslimanë janë kuriozë për përmbajtjen e tij, e lexojnë dhe e studiojnë atë. Shumë prej tyre madje pranojnë Islamin ndërsa merren me të. Gjatë mësimit të Kuranit, në fillim, disa njerëzve u vjen vështirë t'i shqiptojnë saktë shkronjat. Nëse ia dalin, kjo është e mrekullueshme; nëse jo, Allahu (Azze ue Xhel-le) gjithsesi e pranon atë. Mos ia bëni vetes të vështirë kot... Allahu (Azze ue Xhel-le) urdhëron: “Jessiru” (Bëjeni të lehtë); krijoni lehtësi, bëjeni të thjeshtë. Ndonjëherë njerëzit tensionohen aq shumë në përpjekjen për të shqiptuar një shkronjë në mënyrë të përsosur, saqë mbingarkohen dhe heqin dorë plotësisht nga leximi. Më pas ata i thonë vetes: “Thjesht nuk po mund ta them këtë shkronjë.” Ndërkohë, Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: Shqiptojini shkronjat sa më mirë që të mundeni; engjëjt i korrigjojnë ato dhe e paraqesin leximin tuaj në mënyrën më të bukur. Në këtë mënyrë, ai shënohet në librin e veprave tuaja në mënyrë të patëmetë dhe pa gabime. Prandaj Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) tha: “Lexojeni dhe mësojeni Kuranin Fisnik; më i miri ndër ju është ai që e mëson dhe ua mëson të tjerëve.” Falënderimi i qoftë Allahut, këtë verë të gjithë – fëmijë apo të rritur – po e mësojnë Kuranin. Do të ishte e mrekullueshme, nëse ata që ende nuk dinë ta lexojnë Kuranin, ta mësonin atë së bashku me ta. Pushimet verore ofrojnë një mundësi të shkëlqyer për këtë. Kjo mundësi duhet shfrytëzuar. Në vend që thjesht të udhëtoni – sigurisht, mund të bëni shëtitje kudo që dëshironi – duhet t'i përkushtoheni edhe Kuranit në të njëjtën kohë. Hap pas hapi, duke lexuar sa më mirë që mundet njeriu, bën përparim çdo herë dhe mëson gjëra të reja. Siç e dini, Kurani Fisnik zotëron një veti jashtëzakonisht të mrekullueshme. Njerëzit që nuk flasin fare arabisht, mund ta mësojnë përmendësh atë, edhe nëse nuk e kuptojnë kuptimin e tij. Kjo është vërtet e jashtëzakonshme dhe një veçori që nuk gjendet në asnjë libër tjetër. Sigurisht që ka njerëz që mësojnë një gjuhë të huaj, mësojnë përmendësh poezi në gjuhë të huaja ose lexojnë libra të shkruar nga njerëzit, edhe nëse nuk është gjuha e tyre amtare. Por nuk ekziston asnjë libër tjetër në këtë botë që mund të mësohet përmendësh pa gabime nga fillimi në fund, pa ditur apo kuptuar asnjë fjalë të kuptimit të tij. Një libër të tillë nuk e gjen për së dyti herë në botë; dhe pikërisht kjo është një nga mrekullitë më të mëdha të Kuranit Fisnik. Fakti që mund të mësohet përmendësh, pa e folur gjuhën apo pa e kuptuar kuptimin, është vërtet magjepsës. Falënderimi i qoftë Allahut, ne dimë pak arabisht, pasi kemi lindur në Damask. Por edhe unë vazhdimisht mahnitem se si një turk, apo dikush nga një popull tjetër, që nuk di absolutisht asnjë fjalë arabisht, arrin ta mësojë atë përmendësh plotësisht pa asnjë gabim. Por pikërisht kjo është mrekullia e Kuranit, sepse Allahu ta bën të lehtë mësimin e tij përmendësh. Kështu, njerëzit mund ta mësojnë atë përmendësh pa gabime, edhe nëse nuk e dinë kuptimin e tij. Allahu na i mbushtë zemrat me dritën e Kuranit Fisnik. E rrënjostë Ai atë thellë në kujtesën e fëmijëve që e mësojnë përmendësh, në mënyrë që të mos e harrojnë kurrë, inshaAllah. Askush prej nesh mos e harroftë kurrë leximin e Kuranit, inshaAllah.

وَأَوۡحَىٰ رَبُّكَ إِلَى ٱلنَّحۡلِ أَنِ ٱتَّخِذِي مِنَ ٱلۡجِبَالِ بُيُوتٗا وَمِنَ ٱلشَّجَرِ وَمِمَّا يَعۡرِشُونَ (16:68) Bleta quhet gjithashtu një "insekt i bekuar". Në këtë ajet fisnik thuhet se Allahu i Lartësuar i shpalli asaj diçka. Ashtu siç Allahu u shpall profetëve, Ai i frymëzon edhe çdo krijese tjetër atë që Ai dëshiron. Ajo është me të vërtetë një gjallesë e bekuar. Allahu i Lartësuar e urdhëron atë të ndërtojë folenë e saj në male dhe pemë dhe aty të prodhojë mjaltë të mirë dhe shërues. Ky mjaltë është një ilaç, një bekim dhe një mirësi për njerëzit. Kështu është edhe besimtari; ai duhet të jetë si bleta. Gjithçka që ai bën, duhet t'i sjellë dobi atij vetë dhe të tjerëve. Ai nuk duhet të jetë dembel dhe as nuk duhet t'i dorëzohet mendimeve të këqija. Kjo krijesë e vogël ndërton hojet e saj, prodhon mjaltë dhe punon e palodhur. Shprehja "punëtor si bleta" në fakt nënkupton një zell të madh në punë. Po kështu duhet të jetë edhe besimtari – të gjitha veprimet e tij duhet të bazohen te e mira. Nëse sheh diçka të keqe, ai përpiqet ta ndalë atë. Edhe bleta është e tillë. Allahu e ka krijuar atë në atë mënyrë që, ndonëse vdes kur thumbon, me këtë ajo largon rrezikun. Sepse edhe helmi i saj është një ilaç. Ajo është një krijesë e mrekullueshme, një insekt i veçantë që e ka krijuar Allahu i Lartësuar. Edhe besimtari duhet të jetë i tillë. Fakti që ai i largon njerëzit nga e keqja, në fund të fundit është edhe për të mirën e tij. Ai nuk është këtu për të bërë të keqen, por për të sjellë të mirën. Ai i kundërvihet me guxim të keqes – edhe nëse pëson dëm vetë. Gënjeshtarët shpesh pretendojnë: "Islami është përhapur me shpatë." Nëse shpata u ngrit, atëherë ishte vetëm për të ndalur tiranët dhe për ta bërë të mirën të fitojë. Ky ka qenë gjithmonë qëllimi i vërtetë. Pasuesit e shejtanit u shkaktojnë njerëzve çdo vuajtje të imagjinueshme, megjithatë për këtë heshtet. Por kur Islami dëshiron t'i japë fund kësaj shtypjeje, ai paraqitet si mizor dhe i keq. Në fakt, Islami është krejtësisht ndryshe; ai i ngjan pikërisht kësaj blete. Ai sjell nga njëra anë shërim të mrekullueshëm, por në të njëjtën kohë i kundërvihet të keqes. Allahu ndihmoftë dhe dërgoftë atë që i çliron njerëzit nga kjo e keqe. Dalhtë për mirë, inshallah.

قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا (27:69) Allahu i Lartësuar thotë: "Udhëtoni nëpër tokë, shikoni përreth dhe nxirrni mësim nga ajo që shihni." Nëse shikojmë gjendjen e botës dhe të njerëzve sot, pothuajse nuk ka mbetur asgjë njerëzore. Secili ka humbur njerëzillëkun e tij. Hacı Anne e kishte zakon të thoshte: "Njeriu mburret më shumë për atë që i mungon." Secili pretendon për veten: "Unë jam i ndershëm" ose "Ne jemi të ndershëm", por nuk ka asnjë shenjë ndershmërie te ata. Sado e trishtueshme të jetë, kjo është gjendja e sotme e botës dhe e njerëzimit. Nuk ka më as ndershmëri, as besueshmëri. Secili ndjek vetëm egon e tij (Nefsin), dhe atë që kërkon egoja e konsiderojnë si të vërtetë. Ata thonë: "Ideja ime për ndershmërinë është ajo që dëshiron egoja ime." "Askush tjetër nuk ka të drejtë të ndërhyjë në jetën time." "Unë gjithsesi bëj çfarë të dua." Njerëzit e sotëm thonë me vete: "Nuk ka mëshirë për të tjerët tek unë." Të drejtat e të varfërve, të drejtat e njerëzve të tjerë – e gjithë kjo nuk u intereson fare. Për fat të keq, kjo është gjendja aktuale e njerëzimit. Pikërisht për këtë arsye ka humbur njerëzillëku. Njerëzillëk do të thotë drejtësi; por para së gjithash, njerëzillëk do të thotë mëshirë. Aty ku mungojnë këto cilësi, kafshët e egra janë më të mira se njeriu. Kur një kafshë e egër gjen ushqim, ajo e ha, shtrihet të pushojë dhe thjesht jeton jetën e saj. Ajo nuk mban inat. Një kafshë nuk mendon: "Si mund të vras më shumë nesër? Si mund të shkaktoj akoma më shumë dëm?" Njeriu, përkundrazi, e mban këtë inat brenda vetes dhe ka një ego që nuk ngopet kurrë. Prandaj, koha jonë e sotme mjerisht duket kështu. Ne notojmë me turmën. Dhe meqë notojmë me turmën, çdo gjë u duket njerëzve krejtësisht normale. Megjithatë, nuk ka asgjë normale në këtë mes. Edhe nëse të gjithë të tjerët e bëjnë këtë – ti mos e bëj. Justifikimi dhe shfajësimi i tyre më i madh është: "Por edhe të tjerët e bëjnë këtë gjithashtu." Edhe nëse e bëjnë të gjithë, ti nuk duhet ta bësh. Nëse të gjithë bëjnë keq, atëherë ti mos bëj keq. Qëndro mënjanë, mbaj distancë. Mos u lër të rrëmbehesh nga rryma, në mënyrë që të mos të fshijë edhe ty. Qëndro në këtë anë, rri në anën e së vërtetës, bëhu i sinqertë. Mos u mbështet në ndershmërinë e egos tënde, por në ndershmërinë që na ka urdhëruar Allahu. Egoja thotë: "Gjithçka më përket mua." Situata është e qartë: Edhe te njerëzit që konsiderohen të ndershëm dhe lavdërohen shumë, në fund zbulohet se ata ndjekin vetëm egon e tyre. Megjithatë, nuk ka më ndjenjë turpi që t'i bëjë të thonë: "Kemi turpëruar veten, kemi humbur nderin tonë." Për turpin thuhet: "El-hayâu minel-îmân"; që do të thotë, turpi është pjesë e besimit. Turpi është diçka e bukur, por në gjendjen e sotme të botës dhe të njerëzimit nuk shihet më si diçka e mirë. Njerëzit thonë: "Vajza është shumë e turpshme, nuk del nga shtëpia, mezi flet." E megjithatë, fakti që ajo ndien turp është një gjë shumë e mirë. Sipas tyre, njeriu duhet të bëjë çfarë të dojë, të mos ketë turp nga asgjë dhe t'i jetojë të gjitha; kush e bën këtë konsiderohet njeri i respektuar nga ata. Në ditët e sotme, dikush që ka ende turp, nuk konsiderohet më i respektuar. Allahu na mëshiroftë për gjendjen tonë dhe na dërgoftë një shpëtimtar, inshaAllah. Ne po e presim këtë, inshaAllah. Allahu i ktheftë së shpejti njerëzit përsëri në njerëzillëkun e tyre të vërtetë, inshaAllah. Ata nuk janë në gjendje të kthehen me forcat e tyre. Allahu na dërgoftë një mbrojtës që të na udhëzojë në rrugën e drejtë, inshaAllah.

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ صَدَقَةٌ فِي رَمَضَانَ۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Sadakaja (lëmosha) më e vlefshme është ajo që jepet në Ramazan." Ndërsa një sadaka zakonisht shpërblehet dhjetëfish, ky shpërblim në Ramazan mund të rritet në shtatëqindfish. Prandaj, edhe pse njeriu duhet të japë gjithmonë sadaka, është shumë më e lavdërueshme për besimtarët që të preferojnë Ramazanin për Zeqatin. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ صَدَقَةُ اللِّسَانِ۔" قِيلَ: وَمَا صَدَقَةُ اللِّسَانِ؟ قَالَ: "الشَّفَاعَةُ تَفُكُّ بِهَا الأَسِيرَ، وَتَحْقِنُ بِهَا الدَّمَ، وَتَجُرُّ بِهَا الْمَعْرُوفَ وَالإِحْسَانَ إِلَى أَخِيكَ، وَتَدْفَعُ عَنْهُ الْكَرِيهَةَ۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) tha: "Sadakaja më e vlefshme është ajo që bëhet me gjuhë." Kur shokët e tij pyetën: "Çfarë është sadakaja e gjuhës?", Profeti ynë u përgjigj: "Është ndërmjetësimi. Kjo do të thotë të angazhohesh për dikë tjetër, ta mbrosh atë dhe të dalësh garant për të duke thënë: 'Unë garantoj për të, ai është një njeri i mirë.' Pikërisht kjo është sadakaja e gjuhës." Kjo do të thotë pra, të shpëtosh një njeri nga e keqja dhe nga një gjendje e vështirë, ose përmes fjalëve të mira të bësh të mundur që ai të falet. Në këtë mënyrë, ti mund të çlirosh madje edhe një të burgosur. Ashtu siç mund të shpëtohet një i burgosur përmes një fjale të mirë, ashtu mund të parandalohet edhe gjakderdhja. T'i japësh një njeriu një këshillë të mirë është gjithashtu një sadaka për të. Të parandalosh përmes fjalëve sqaruese konfliktet që mund të përshkallëzohen dhe të çojnë në gjakderdhje – pikërisht kjo është sadakaja e gjuhës. Profeti ynë shpjegoi më tej: "Të bëhesh shkak që vëllait tënd mysliman t'i ndodhë diçka e mirë, ose t'i largosh atij një fatkeqësi, është gjithashtu sadakaja e gjuhës." Të ngresh zërin për shqetësimin e një njeriu në mënyrë që t'i ofrohet ndihmë, ose ta largosh atë nga e keqja – e gjithë kjo është sadakaja e gjuhës. Njerëzit që flasin me dashamirësi dhe mirësi i drejtojnë të tjerët drejt së mirës dhe e mbajnë të keqen larg tyre. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ أَنْ تُشْبِعَ كَبِدًا جَائِعًا۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Sadakaja më e vlefshme është të ngopësh një krijesë të uritur." Pra, bëhet fjalë për të ushqyer çdo krijesë të uritur. Por kush është saktësisht ky i uritur? Një njeri, një kafshë ose çdo krijesë tjetër... Të ngopësh një krijesë të uritur... Allahu (i Lartësuar dhe i Plotfuqishëm) nuk përmend këtu vetëm njeriun, por shpall: "Të ngopësh një të uritur është sadakaja më e vlefshme." Qoftë njeri apo kafshë – të ngopësh një krijesë të uritur është te Allahu sadakaja më e çmuar dhe më e pranuar. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ إِصْلَاحُ ذَاتِ الْبَيْنِ۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) shpjegon se ka shumë lloje të sadakasë, dhe thotë: "Sadakaja më e vlefshme dhe më e mirë është të bësh paqe mes dy njerëzve." Të pajtosh njerëzit e grindur dhe të zgjidhësh konfliktet e tyre llogaritet gjithashtu si sadaka. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ حِفْظُ اللِّسَانِ۔" Profeti ynë thotë për këtë: "Sadakaja më e vlefshme dhe më e mirë është të ruash gjuhën." Kjo do të thotë të ruhesh nga lëndimi i njerëzve me fjalë dhe të frenosh gjuhën duke folur vetëm të mira. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ سِرٌّ إِلَى فَقِيرٍ، وَجُهْدٌ مِنْ مُقِلٍّ۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë se sadakaja më e vlefshme dhe më e mirë është ajo që i jepet një të varfri fshehurazi, si dhe ajo që një person me pak pasuri e jep duke shfrytëzuar të gjitha mjetet e tij. T'i japësh një të varfri sadaka fshehurazi është pra shumë herë më e vlefshme. Për më tepër, dikush që jep sadaka pavarësisht mjeteve të pakta dhe që kufizon veten për këtë, kryen një vepër më të vlefshme sesa ai që jep nga bollëku i tij. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "أَفْضَلُ الصَّدَقَةِ الْمَنِيحَةُ؛ أَنْ تَمْنَحَ الدِّرْهَمَ، أَوْ ظَهْرَ الدَّابَّةِ۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Një nga llojet më të vlefshme të sadakasë është t'i japësh dikujt pak para, ose t'i lësh në dispozicion një kafshë udhëtimi si hua ose dhuratë." T'i japësh dikujt para për rrugëtim ose t'i lëshosh atij mjetin tënd të transportit që ai të mbërrijë në destinacionin e tij, gjithashtu bën pjesë në veprat më të vlefshme të sadakasë. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "أَفْضَلُ النَّاسِ رَجُلٌ يُعْطِي جُهْدَهُ۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Njeriu më i vlefshëm është ai i cili, duke i shfrytëzuar të gjitha mundësitë e tij, jep sadaka nga pasuria e vet." Kjo do të thotë pra, një njeri që jep nga ajo që e ka fituar me mund të madh. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "خَيْرُ الصَّدَقَةِ مَا كَانَ عَنْ ظَهْرِ غِنًى، وَابْدَأْ بِمَنْ تَعُولُ۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Sadakaja më e mirë është ajo që jepet nga një mirëqenie ekzistuese." "Dhe fillo me dhënien tek ata për mbajtjen e të cilëve je përgjegjës." Kjo do të thotë se, ai që zotëron pronë dhe pasuri do ta përjetojë me bollëk bekimin e sadakasë së tij të dhënë. Kur bën mirë, njeriu fillon së pari me familjen e tij, pastaj kalon te të afërmit dhe e jep sadakanë në mënyrë të shkallëzuar te njerëzit e tjerë të afërt. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "خَيْرُ الصَّدَقَةِ مَا أَبْقَتْ غِنًى، وَالْيَدُ الْعُلْيَا خَيْرٌ مِنَ الْيَدِ السُّفْلَى، وَابْدَأْ بِمَنْ تَعُولُ۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Sadakaja më e mirë dhe më e pranuar është ajo që jepet nga pasuria e tepërt." "Dora që jep është më e mirë se dora që merr." Profeti ynë shton: "Kryerjen e sadakasë filloje në radhë të parë nga anëtarët e familjes, për sigurimin e jetesës së të cilëve je përgjegjës." قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "خَيْرُ الصَّدَقَةِ الْمَنِيحَةُ، تَغْدُو بِأَجْرٍ وَتَرُوحُ بِأَجْرٍ۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Një nga format më të mira të sadakasë është një kafshë qumështore që jepet hua për t'u mjelur." Kjo kafshë i sjell pronarit të saj shpërblim si në shkuarje ashtu edhe në kthim. Në të kaluarën natyrisht shumica e njerëzve mbanin kafshë, dhe për këtë ekzistonin zakone të ndryshme. Të japësh një dele ose një dhi hua dhe të thuash: "Mbaje një ose dy muaj, mile atë dhe përdorja qumështin", është për shembull një nga sadakatë më të mira. Si kur kafsha çohet tek i nevojshmi, ashtu edhe kur ajo kthehet tek ti, të shkruhet për këtë një shpërblim në librin tënd të veprave. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "لَيْسَ صَدَقَةٌ أَعْظَمَ أَجْرًا مِنْ مَاءٍ۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë se nuk ka asnjë sadaka që sjell një shpërblim më të madh sesa t'i japësh ujë një të eturi. Profeti ynë shpreh me këtë faktin se dhënia e ujit është një nga veprat më të çmuara të sadakasë. Sepse për një njeri të etur, ofrimi i ujit është bamirësia më e madhe. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "مَا صَدَقَةٌ أَفْضَلَ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ تَعَالَى۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Asnjë sadaka nuk është më e vlefshme sesa përmendja e Allahut." Pra, vetë përmendja e Allahut është në vetvete një sadaka. Ajo madje është një nga më të mëdhatë. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "مَا مِنْ صَدَقَةٍ أَفْضَلَ مِنْ قَوْلٍ۔" Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Asnjë sadaka nuk është më e vlefshme sesa një fjalë ngushëlluese që thuhet për të lehtësuar hallin e një njeriu në vështirësi." Kushdo që i gjendet pranë një njeriu që ka rënë në hall, është në vështirësi dhe të cilit askush nuk e ndihmon, qoftë edhe vetëm me një fjalë miqësore duke i sjellë lehtësim, ai merr shpërblimin e jashtëzakonshëm të një sadakaje.

إِنَّ هَٰذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ (Sigurisht, ky Kuran udhëzon drejt asaj që është më e drejta - 17:9) Kurani fisnik është mrekullia më e madhe e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ue selem). Nuk ka mrekulli më të madhe se kjo. Sepse nga fillimi deri në fund, në të është shënuar gjithçka. Atij nuk i mungon absolutisht asgjë. Prandaj, Kurani është një bekim i madh për myslimanët. Në të mund të gjendet çdo e mirë. Në të ka bekim, në të ka shërim, në të ka udhëzim. Ai gjithashtu e ruan njeriun nga çdo e keqe. Kjo do të thotë: Ai urdhëron për të mirën dhe ndalon të keqen. Për më tepër, ai është fjala e Allahut, të cilën njeriu mund ta mbajë në duart e tij në këtë botë. Sa u përket librave të tjerë të shpallur, të cilët para Kuranit ishin fjala e Allahut... Ungjilli, Psalmet, Tora; të gjitha ishin fjala e Allahut, por nga gjendja e tyre origjinale nuk ka mbetur asgjë. Me kalimin e kohës, ato u falsifikuan dhe u ndryshuan. Njerëzit i kanë rishkruar ato sipas dëshirave të tyre për të mashtruar popullin. Por ky libër i Allahut ka mbetur plotësisht i pafalsifikuar. Pikërisht në formën në të cilën iu shpall Profetit tonë (sallAllahu alejhi ue selem), ai do të mbetet i ruajtur falë Allahut deri në Ditën e Gjykimit. Prandaj, të mësosh Kuranin dhe t'ua mësosh atë të tjerëve sjell një shpërblim të madh. Për këtë arsye, ata u japin mësim fëmijëve edhe gjatë pushimeve verore – Allahu qoftë i kënaqur me ta. Nëse fëmijët e mësojnë atë që në moshë të re, ata përfitojnë prej tij gjatë gjithë jetës. Shpesh, njerëzit sakrifikojnë pasurinë e tyre për gjëra të panevojshme, vetëm që fëmijët e tyre të mund të studiojnë. Ndërkohë që Kurani është ajo që është me të vërtetë e nevojshme. Gjëja e parë që ata duhet të mësojnë është Kurani. Elhamdulilah, imamët në xhami u japin mësim fëmijëve gjatë verës sa më mirë që munden. Për këtë ata marrin një shpërblim të madh. Ata i përkasin njerëzve më të mirë, sepse ata që mësojnë Kuranin dhe ua mësojnë atë të tjerëve janë më të mirët. Natyrisht, nuk është e detyrueshme të bëhesh hafiz. Më e rëndësishme sesa të jesh hafiz, është ta njohësh Kuranin dhe të jesh në gjendje ta lexosh saktë. Është me vlerë të madhe t'i lexosh shkronjat pikërisht ashtu siç i ka shpallur Allahu dhe ashtu siç na i ka mësuar Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem). Prandaj e kanë gabim ata që pretendojnë: "Nuk është e lehtë për t'u mësuar." Në të vërtetë, është shumë e lehtë. Ka njerëz që e mësojnë këtë fjalë të Allahut në vetëm tre ditë. Disa e mësojnë për një muaj, ndërsa të tjerëve u duhet një vit. Kryesorja është të fillosh dhe të vazhdosh me përkushtim. Allahu ka premtuar një shpërblim të madh për këtë. Kjo është fjala e Allahut. Në mbarë botën nuk ka fjalë më të shenjtë se kjo. Në të gjithë universin nuk ka fjalë më të shenjtë se kjo. Prandaj duhet të dimë t'ia vlerësojmë vlerën e vërtetë. Profeti ynë ka thënë se për çdo shkronjë të vetme të Mushafit – Kuranit fisnik, të cilin e mbajmë në duar dhe që është fjala e Allahut – ka dhjetë shpërblime. Një fjalë e vetme në të mund të përbëhet nga tre, pesë ose shtatë shkronja. Dhe për secilën nga këto shkronja ka dhjetë shpërblime. Por jo vetëm dhjetë shpërblime: Kjo nënkupton gjithashtu faljen e dhjetë mëkateve dhe lartësimin për dhjetë shkallë. Pra, Allahu na dhuron bekimin dhe mëshirën e Tij, dhe përveç kësaj, ne marrim një shpërblim kaq të madh. Allahu na e haptë mendjen për këtë; inshallah të mund ta mësojmë dhe t'ua mësojmë të tjerëve me lehtësi.

وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاءَ أَمْوَالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِيَامًا (4:5) Allahu thotë: "Mos ua jepni pasurinë tuaj të mendjelehtëve." I mendjelehtë konsiderohet ai që shpërdoron paratë e tij pa marrë parasysh hallallin apo haramin, dhe në fund mbetet i papasur. Allahu thotë: "Në asnjë mënyrë mos ua besoni pasurinë tuaj atyre që nuk dinë ta menaxhojnë atë." Jepuni atyre vetëm atë që u nevojitet me të vërtetë. Gjithçka tjetër që jepni përtej kësaj, gjithsesi do të shpërdorohet pa kuptim. Prandaj Ai thotë: Mos ua jepni, në mënyrë që të mos i çojnë dëm me mendjelehtësi dhuntitë e Allahut. Nëse ua mohoni këtë, në të vërtetë ju po u bëni atyre një nder. Sepse përndryshe, këto para zakonisht shpërdorohen dhe shpenzohen për gjëra të ndaluara (haram). Më pas ata mbeten plotësisht pa asgjë dhe vetëm sa bien përsëri në telashe. Prandaj Allahu e ka vendosur këtë rregull për të gjithë – qoftë i ri apo i moshuar, burrë apo grua. Një i ashtuquajtur "i mendjelehtë" është dikush që nuk i kushton rëndësi hallallit dhe haramit, por dëshiron vetëm të ndjekë epshet e tij. Fatkeqësisht, në ditët e sotme më shumë se nëntëdhjetë për qind e njerëzve sillen në këtë mënyrë të mendjelehtë. Nuk mund të shpjegohet ndryshe, sepse ata nuk e dinë se si të menaxhojnë siç duhet financat. Kjo vërehet në të gjitha shtresat, nga më të vegjlit te më të mëdhenjtë. Prandaj duhet të jemi të kujdesshëm dhe t'i ruajmë dhuntitë që Allahu na ka besuar. Gjithsesi ka mjaftueshëm për ty dhe familjen tënde; Allahu i jep gjithkujt furnizimin e tij të paracaktuar. Megjithatë, nëse njeriu është shpërdorues, bereqeti zhduket dhe gjithçka humbet. Ne themi "nga i vogli te i madhi" – dhe kjo shihet qartë edhe nga gjendja e vendit. Kjo do të thotë se, fatkeqësisht, edhe qeveritarët bëjnë pjesë tek këta të mendjelehtë. Sepse, duke pasur parasysh gjendjen e dukshme të vendit, burimet nuk mund të shpërdorohen dhe të shpërndahen thjesht sipas dëshirës. Allahu thotë: "Mos ua jepni", sepse shumica e njerëzve veprojnë me mendjelehtësi. Pavarësisht sa shumë u jepni, në fund ata vetëm do t'ju bëjnë fajtorë. Sa më shumë të mira të bëni, aq më mosmirënjohës do të jenë ata. Ekziston një fjalë e urtë: "Nga mëshira e gabuar vjen vetëm dëm." Në të vërtetë kjo nuk është aspak mëshirë, por thjesht padrejtësi. Për këtë duhet pasur kujdes – qofshin këta njerëz të thjeshtë, njerëz me ndikim apo qeveritarë. Ajo që ata e quajnë ekonomi, shkatërrohet pikërisht nga kjo sjellje. Burimet u lihen në duar të mendjelehtëve dhe më pas pyesin veten: "Si do të shpëtojmë tani? Kujt t'i marrim para të tjera? Kujt t'i ngarkojmë taksa të reja?" Kështu shpërdorohen miliona dhe miliarda për institucione të dëmshme dhe gjëra të kota, dhe në fund faturën ua paraqesin të varfërve. Kjo nuk funksionon kështu. Nëse veproni kështu, nuk mbetet as bereqet dhe asgjë e mirë. Mëshirë duhet t'u tregohet të varfërve. Nuk duhet t'u merret të varfërve për të shlyer borxhet e të pasurve. Gjithkush duhet trajtuar me drejtësi. Allahu e shpjegon shumë qartë në Kuranin Fisnik se si vendoset drejtësia. Duhet t'i kushtohet vëmendje e madhe faktit se nga vijnë paratë dhe ku shkojnë, dhe duhet ditur se kujt mund t'i jepet diçka dhe kujt jo. Ju ndoshta mund të thoni: "Nëse nuk japim asgjë, nuk mund as të fitojmë asgjë." Por çfarë ndodh nëse ua jepni këtyre njerëzve? Atëherë në fund humbasin të gjithë. Allahu na ruajtë dhe na dhëntë mendje dhe mençuri. Nëse njerëzit do të ecnin në rrugën e Allahut, do të kishte më shumë se mjaftueshëm të mira dhe dhurime për të gjithë. Por, meqë kanë devijuar nga rruga e drejtë, e gjithë bota ka dalë nga binarët. Asgjë nuk është më në rregull. Allahu na ruajtë dhe na udhëzoftë të gjithëve në rrugën e drejtë. Në mjedisin privat është saktësisht e njëjta gjë. Njerëzit vijnë dhe ankohen: "Djali im po i prish paratë në bixhoz, ai bën këtë dhe atë." Epo, atëherë mos i jep para! Nëse thua: "Por atëherë ai do të zemërohet" – epo, atëherë lëre të zemërohet! Çfarë kuptimi ka nëse ai fillimisht të shpërdoron të gjitha paratë e tua? Kjo në fund nuk i shërben askujt. Prandaj njeriu duhet të qëndrojë i palëkundur në gjëra të tilla. Njeriu duhet të ketë kujdes nga ata që kanë zakone të këqija dhe i shpenzojnë paratë për marrëzira. Jepuni atyre vërtetë vetëm atë që është absolutisht e nevojshme. Allahu qoftë ndihmësi ynë. Pavarësisht se sa shumë flasim për këtë, duket se nuk ka pothuajse asnjë dobi, sepse bota ka dalë plotësisht nga ekuilibri. Por detyra jonë është të këshillojmë dhe të japim udhëzime. "Ad-dinu nasihah" (Feja është këshillë e sinqertë) – dhe kështu ne e përcjellim këtë këshillë. Kush dëshiron, mund ta pranojë atë, dhe kush nuk dëshiron, le të bëjë atë që e mendon të drejtë. Allahu qoftë mbështetja jonë.

إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌ (67:19) Allahu, Azze ue Xhel-le, është Gjithëshikuesi; asgjë nuk i mbetet e fshehur Atij. Kur një mysliman besimtar është i vetëdijshëm për këtë, punët e tij i shkojnë mbarë dhe ai qëndron larg së keqes. Ai përpiqet vazhdimisht të bëjë atë që Allahu, Azze ue Xhel-le, do. Natyrisht, njeriu bën çmos në këtë drejtim me të gjitha forcat e tij. Por ja ku janë egoja (Nefsi), shejtani dhe epshet – shumë faktorë që përpiqen ta largojnë njeriun nga e mira. Askush nuk ia del mbanë plotësisht, por njeriu patjetër duhet ta kontrollojë egon e tij sa më mirë të jetë e mundur. Sepse Allahu, Azze ue Xhel-le, sheh gjithçka. Megjithatë, ne jemi robër të dobët; ne bëjmë gabime dhe kryejmë mëkate. Është në interesin tonë të tregojmë pendesë dhe të kërkojmë falje (Teube dhe Istigfar), në mënyrë që Allahu të na falë. Sepse nëse dikush pendohet dhe kërkon falje, Allahu, Azze ue Xhel-le, ia kthen mëkatet dhe gabimet e bëra në vepra të mira. Por kush nuk pendohet, duhet të mbajë vetë përgjegjësi për pasojat. Në ditët e sotme, shumë njerëz ndjekin egon e tyre; ata e mbajnë veten për të mëdhenj, bëjnë çfarë të duan dhe, për më tepër, ngrihen kundër Allahut, Azze ue Xhel-le. Ata e mbajnë veten për diçka të veçantë. Ndërkohë, në të vërtetë ata vetëm e dëmtojnë veten e tyre dhe i bëjnë padrejtësi vetes. Kush tregohet arrogant ndaj Allahut, Azze ue Xhel-le, në të vërtetë e poshtëron veten e tij; sepse ai është bërë skllav dhe kafshë shale e egos së tij. Egoja i ulet në kurriz dhe e shtyn përpara, ndërkohë që ai e mban veten për të rëndësishëm. Allahu na ruajtë nga gjendja e njerëzve në këto kohë të fundit. Allahu u dhëntë udhëzim dhe e përmirësoftë gjendjen e tyre. Megjithatë, meqenëse ndodhemi në kohën e fundit, shejtanët dhe e keqja i mashtrojnë njerëzit dhe i nxisin ata drejt veprave të këqija. Allahu na ruajtë nga e keqja e egos sonë. Edhe në gjëra të vogla, është gjithmonë në të mirën tonë ta kundërshtojmë egon. Sa më shumë t'i rezistosh, aq më shumë forcë të dhuron Allahu, dhe forca jote shpirtërore rritet vazhdimisht. Për sa kohë që nuk i dorëzohesh egos sate dhe e kundërshton atë, me lejen e Allahut do të bëhesh më i fortë si shpirtërisht ashtu edhe së jashtmi. Allahu na ruajtë nga egoja jonë. وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ (29:6) Xhihadi që nënkuptohet këtu, është lufta kundër egos së vet. Ne duhet ta zhvillojmë xhihadin ashtu siç ka urdhëruar Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem: Xhihadi më i madh është lufta kundër egos së vet. Nëse e bën këtë, tek Allahu ti konsiderohesh tashmë muxhahid dhe arrin shpërblimin përkatës. Allahu qoftë ndihmësi ynë dhe na mundësoftë ta mposhtim egon tonë, inshaAllah.

"Me të vërtetë, numri i muajve tek Allahu është dymbëdhjetë muaj në Librin e Allahut, atë ditë kur Ai krijoi qiejt dhe tokën." (9:36) Viti përbëhet prej dymbëdhjetë muajsh tek Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Gjithçka që Allahu, i Lartësuari, ka krijuar me Urtësinë e Tij, merr jetë përmes fshehtësisë së "Kun fa jakun" (Bëhu, dhe bëhet). Kur Allahu thotë "bëhu", ashtu bëhet, dhe kur Ai thotë "mos u bëj", ashtu ndalet; gjithçka i nënshtrohet Vullnetit të Tij. Siç ka shpallur Allahu, i Lartësuari, fshehtësitë e mbarë gjithësisë gjenden në Kuranin e lavdishëm; gjithçka është e rrënjosur aty, në Kuranin fisnik. Allahu, i Lartësuari, e ka caktuar vitin në dymbëdhjetë muaj dhe e ka krijuar gjithçka sipas një llogaritjeje jashtëzakonisht të saktë. Asgjë nuk ndodh vetvetiu apo si pasojë e një rastësie të pastër. Secili prej këtyre muajve ka ndikimet e tij krejtësisht të veçanta shpirtërore. Falënderimi i qoftë Allahut, që arritëm sërish muajin Safer. Thuhet se muaji Safer është një "muaj i rëndë", prandaj ai quhet edhe "Safer al-Hajr" me shpresë për të mirë. Në dashtë Allahu, ai të na sjellë shumë të mira dhe ta largojë të keqen nga ne. Në ditët e sotme, njerëzit sigurisht që dinë fare pak për këto të vërteta shpirtërore. Ata nuk e dinë se si qëndrojnë gjërat në të vërtetë; ata kanë thjesht kuptueshmërinë e tyre shumë të sipërfaqshme mbi dijen. Dikur fëmijët dërgoheshin në shkollë vetëm për disa vite, dhe kjo ishte e gjitha. Sot thuhet: "Ata duhet të shkojnë në universitet, të studiojnë këtë e të studiojnë atë", por ata nuk nxjerrin asnjë dobi shpirtërore nga e gjithë kjo dituri. Ata dinë vetëm atë që u tregohet; gjithçka përtej kësaj, ose e refuzojnë, ose thjesht nuk dinë asgjë rreth saj. Megjithatë, këta muaj janë shumë të rëndësishëm; njerëzit duhet të jenë të informuar për ta. Se si Allahu, i Lartësuari, e ka krijuar njeriun dhe se si duhet të jetë një rob i vërtetë i Allahut – këtë ata duhet patjetër ta përvetësojnë. Njeriu duhet të dijë se cilët muaj janë të bekuar dhe cilët janë disi më sfidues. Sepse pas gjithçkaje fshihet një urtësi, dhe çdo muaj ka detyrat e veta. Duke qenë se ky muaj ka një peshë disi më të rëndë, ai sjell me vete detyrime të veçanta, të cilat duhen përmbushur. Që Allahu të na mbrojë, është e domosdoshme që këto detyra shpirtërore të kryhen me ndërgjegje. Kështu e keqja shndërrohet në të mirë; me lejen e Allahut, gjërat e këqija shndërrohen në të mira. Këto detyra të përmendura janë ato adhurime për të cilat ne flasim gjithmonë dhe që janë të shkruara në të gjitha burimet fetare. Më e rëndësishmja ndër to është padyshim sadakaja (dhënia e lëmoshës). Profeti ynë (paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të) i ka kushtuar një rëndësi jashtëzakonisht të madhe sadakasë. Kështu ai ka thënë: "Mbrojeni veten nga zjarri i Xhehenemit, qoftë edhe me një gjysmë hurme arabie si lëmoshë." Asokohe, njerëzit, e madje edhe vetë Profeti ynë (paqja dhe shpëtimi qofshin mbi të), mund të rrinin dy ditë pa ushqim dhe të mjaftoheshin me vetëm një hurmë arabie. Sot askujt nuk do t'i mjaftonte një gjysmë hurme; njerëzve të sotëm nuk u mjafton as gjysmë kile. Prandaj: Pavarësisht se sa e vogël mund të duket sasia, jepni patjetër sadakanë tuaj dhe dhuroni. Mos e konsideroni lëmoshën tuaj si të pavlerë. Çfarëdo që të mund të kurseni, qoftë para apo diçka tjetër, jepeni. Sepse sadakaja largon fatkeqësitë e belatë dhe zgjat jetën. Veçanërisht sepse muaji aktual është një muaj i rëndë, nuk duhet kurrsesi ta lini pas dore dhënien e lëmoshës. Përveç kësaj, njeriu duhet të tregojë shumë pendim dhe të kërkojë falje (Teube dhe Istigfar); sepse edhe pendimi e largon të keqen nga ne. Kërkimi i faljes është një ilaç për çdo vuajtje. Është e një rëndësie parësore që t'i drejtoheni Allahut dhe të kërkoni ndihmë vetëm nga Ai. Mos thoni kurrë: "Kemi bërë kaq shumë mëkate, Allahu nuk do të na i falë më ato." Allahu fal, sepse Allahu është Falësi i Madh. Për shkak të rëndesës shpirtërore të këtij muaji, ju duhet t'i shtoni edhe më shumë pendimin dhe kërkimet tuaja për falje. Nëse keni shkelur të drejtat e të tjerëve (Hakun e robit), atëherë çlirohuni nga kjo barrë e rëndë duke ua kthyer këto të drejta pronarëve të tyre të ligjshëm. Të drejtat e njerëzve të tjerë janë një çështje jashtëzakonisht serioze. E drejta e Allahut peshon lehtë, por faji ndaj njerëzve të tjerë peshon shumë rëndë. Allahu i fal gabimet që janë bërë ndaj Tij; por për sa kohë që personi i dëmtuar nuk fal, as Allahu nuk e fal atë padrejtësi. Njeriu duhet patjetër t'ia kthejë të dëmtuarit hakun e tij dhe t'i kërkojë falje. Allahu na ruajtë të gjithëve nga shkelja e të drejtës së tjetrit. Në fund të fundit, edhe ky është një muaj i bukur; kur njeriu është i lidhur me Allahun, gjithçka është e bukur. Siç ka thënë edhe i bekuari Junus Emre: "Gjithçka që vjen nga Ti është e bukur." Meqenëse gjithçka vjen nga Allahu, ajo në thelb është gjithmonë e bukur. Ky muaj është i bukur, muajt e tjerë janë të bukur; dhe, inshallah, edhe muajt tanë të ardhshëm do të jenë të bukur. Në fund të fundit, pas këtij muaji pason edhe muaji i Profetit tonë, muaji Rebiul-Evel. Allahu i zbukuroftë ditët tona dhe e mbushtë jetën tonë me besim. Kur dikush jeton me besim, Iman, atëherë me lejen e Allahut gjithçka është e bukur.

وَمَن كَانَ فِي هَٰذِهِ أَعْمَىٰ فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمَىٰ وَأَضَلُّ سَبِيلًا (17:72) Allahu mos na numëroftë ndër të verbërit. Allahu thotë: "Kush është i verbër në këtë botë, do të jetë i verbër edhe në Ahiret." Por i verbër nuk është ai, sytë e të cilit nuk shohin asgjë, por ai, zemra e të cilit nuk kupton. Kush nuk e njeh të vërtetën, është i verbër. Prandaj, atij që në këtë botë nuk e sheh të vërtetën dhe nuk e ndjek rrugën e drejtë, në Ahiret do t'i shkojë edhe më keq. Ai atje nuk do të mund të shohë asgjë fare. Fundi i tij do të jetë i keq si në këtë botë, ashtu edhe në Ahiret. Allahu e ka sqaruar të vërtetën; çdokush mund ta shohë dhe ta njohë atë. Por njerëzit ndjekin egon e tyre dhe nuk e pranojnë hallallin dhe haramin e përcaktuar nga Allahu, i Lartësuari. Ata thonë: "Ne bëjmë vetëm atë që kërkon egoja jonë." "Atë që egoja jonë nuk e do, ne e refuzojmë." Ata thonë: "Ne nuk e pranojmë atë dhe askush tjetër nuk duhet ta pranojë." Me këtë qëndrim: "Të gjithë duhet të jenë pikërisht si ne", tani kemi arritur në fund të kohës së fundit. Ata nuk pranojnë asgjë tjetër. "Të gjitha shtetet, e gjithë bota duhet ta përvetësojë mendësinë tonë të devijuar." "Askush nuk duhet t'i pranojë urdhëresat e përcaktuara nga Allahu." Ata kërkojnë: "Ju nuk duhet ta ndiqni rrugën e Tij, por rrugën tonë – rrugën e shejtanit." Shikoni, pikërisht këta janë të verbërit e vërtetë. Shpirtrat e tyre janë të verbër, zemrat e tyre të zeza dhe mendimet e tyre të errëta. Kjo është gjendja e një njeriu, i cili në çdo gjë e ndjek vetëm egon e tij. Nga kjo nuk mund të lindë asgjë tjetër. Nga e keqja nuk lind asgjë e mirë. Nga padituria nuk lind asnjë dituri. Atë që ata e quajnë dituri... Një dituri që Allahu nuk e pranon, nuk është dituri e vërtetë. Një dituri që Allahu e refuzon dhe që i shërben vetëm egos, është padituri e pastër. Xhahilijeti... Ne sot jetojmë në epokën e dytë të paditurisë, për të cilën ka folur Profeti ynë, salallahu alejhi ue selem. Kjo është akoma më e keqe se Xhahilijeti i parë – shumë herë më e keqe. Allahu na ruajtë prej kësaj. Mos u verbofshin zemrat dhe sytë tanë, por e njohshin të vërtetën. Askush mos mbettë i verbër dhe le të shërbejë kjo si udhëzim për njerëzit. Pikërisht për këtë kanë nevojë njerëzit. Ajo për të cilën kemi nevojë më shumë se për ushqim, pije dhe çdo gjë tjetër, është besimi. Sytë tanë duhet të jenë të hapur; ne nuk duhet të jemi të verbër. Allahu na mbrojtë. Allahu e dërgoftë Shpëtimtarin, i cili çdo njeri e udhëzon në rrugën e drejtë, inshallah.

فَقُطِعَ دَابِرُ الْقَوْمِ الَّذِينَ ظَلَمُوا ۚ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ (6:45) Falënderimi i takon Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, që gjykoi popullin e padrejtë. Falënderimi i qoftë Atij, i gjithë lavdërimi ynë i takon Atij. Mijëra falënderime i qofshin Allahut, çdo lavdërim i takon Atij. Jobesimtari për myslimanin është gjithmonë një armik dhe një kërcënim; mirëpo armiku më i madh është shejtani. Armiqësia e tyre, e bashkuar me atë të shejtanit, është e vazhdueshme, por Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, është gjithmonë fitimtar. Ai i shkul ata me gjithë rrënjë. Kundër Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, ata janë krejtësisht të pafuqishëm. Ata mund të përpiqen sa të duan – Allahu na ruajtë nga e keqja e tyre. Natyrisht, shejtani e konsideron çdo lloj dredhie dhe ligësie si të drejtën e tij të plotë. Atij nuk i intereson çfarë duhet të vuajnë të tjerët; e rëndësishme është që të forcohet sundimi i tij. Për këtë qëllim, për të çdo mjet është i justifikuar. Prandaj, Allahu na mbroftë nga e keqja e tyre. Një njeri në këtë rrugë duhet të kërkojë strehim tek Allahu dhe të kapet fort pas një besimi të palëkundur, në mënyrë që Ai ta ruajë atë nga e keqja e shejtanit dhe e keqdashësve. Falë Allahut, disa vite më parë ne, si një komb i tërë, përjetuam një ngjarje thelbësore. Lavdi i qoftë Allahut – në fund vetëm Ai ishte fitimtari. Fitimtari i përhershëm është Allahu; 'La ghaliba illallah' (Nuk ka fitimtar tjetër përveç Allahut). Ata që e kundërshtojnë Atë, në fund do të marrin dënimin e tyre të merituar. Ka shumë njerëz që edhe sot e kësaj dite bien pre e mashtrimeve të tyre. Allahu u dhëntë këtyre njerëzve mendje dhe arsye; u pendofshin dhe qëndrofshin larg nga veprat e këqija. Sepse kushdo që është i përfshirë në vepra të këqija mundet ndoshta të fshihet në këtë botë; por në botën tjetër do të shfaqet përmasa e vërtetë e këtyre veprave dhe dëmi i madh që ato kanë shkaktuar. Deri më sot ka shumë njerëz që i kanë çuar të tjerët në rrugë të gabuar me justifikime si "ishte kështu" ose "ishte ashtu". Nëse e vërteta është kaq e qartë, atëherë pse këmbëngul në kokëfortësinë tënde? Kokëfortësia është një tipar kryesor i mosbesimit; jobesimtari është kryeneç dhe kokëfortë. Edhe Ebu Xhehli tha duke vdekur, kur shokët e Profetit ishin gati t'ia prisnin kokën: "Unë e di të vërtetën, por nga mendjemadhësia dhe kryeneçësia nuk do t'ju ndjek ju dhe Muhamedin." Kjo tregon se: kjo kokëfortësi është një tipar thelbësor i mosbesimit. Kthehu pra në rrugën e drejtë, drejtoju Allahut dhe pendohu sinqerisht. Atëherë Allahu do t'i falë mëkatet e tua, do të shpëtosh botën tënde tjetër dhe do të ruhesh nga të mbajturit e anës së shejtanit. Sepse rruga e Allahut është e qartë dhe e hapur; në të nuk ka asgjë të fshehtë apo të mbuluar. Përmbaju të vërtetës – asgjë më shumë nuk kërkohet prej teje. Allahu na ruajtë: nëse këtë të keqe ua përcjell të tjerëve, do të të duhet të mbash edhe barrën e mëkateve të tyre. Inshallah, qofshim gjithmonë prej atyre që qëndrojnë në anën e të vërtetës. Allahu na ruajtë nga çdo e keqe: nga e keqja e shejtanit, nga e keqja e egos sonë dhe nga e keqja e jobesimtarëve. Të parët tanë tashmë kanë thënë: "Uji mund të flejë, por armiku nuk fle." Prandaj Allahu na ruajtë dhe na mbroftë. Dërgoftë Ai një shpëtimtar, Sahib-in, në mënyrë që e vërteta, inshallah, të dalë plotësisht në dritë.