Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

وَفَوۡقَ كُلِّ ذِي عِلۡمٍ عَلِيمٞ (12:76) Mbi çdo të ditur qëndron një që di edhe më shumë. Dhe natyrisht, mbi të gjithë ata qëndron Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi. Dija e Allahut, Më të Lartit, është e pafundme. Sot njeriu pretendon: "Ne kemi arritur diçka." Ata imagjinojnë se zotërojnë dijen më të madhe të kësaj kohe – madje, të gjithë historisë. Por kjo është një lajthitje. Dija është e pakufishme. Dija që ata kanë arritur nuk është as sa një pikë. Në krahasim me dijen e Allahut, ajo nuk është asgjë. Qoftë inteligjencë artificiale apo çfarëdo tjetër... Ata madje u kanë dhënë inteligjencë makinerive. Njerëzit habiten me këtë dhe thonë: "Si është e mundur kjo? Sa madhështore!" Ndërkohë që kjo është e parëndësishme. Pranë dijes së Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, ajo është më pak se një grimcë pluhuri. Sikur të ishte qoftë edhe një grimcë pluhuri, do të ishte shumë. Por matur me dijen e Allahut, gjithçka që ata prodhojnë nuk është as sa një pikë. Madhështia e Allahut nuk njeh kufij. Njerëzit besojnë se kanë bërë gjëra të mëdha me shpikjet e tyre tokësore. Ata e konsiderojnë atë të rëndësishme. Por në të vërtetë, ajo nuk ka asnjë vlerë. Gjithsesi, nuk mund të bëhet asnjë krahasim me Allahun. Është e pamundur të thuhet: "Allahu është kaq herë më i madh dhe ne jemi kaq herë më të vegjël." Një krahasim i tillë nuk ekziston. Sepse ekzistenca e Tij është e vetmja ekzistencë e vërtetë. Ekzistenca jonë është e barabartë me zero; ajo në fakt nuk ekziston fare. I vetmi që ekziston vërtet është Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi. Njeriu duhet të përkulet para madhështisë dhe fuqisë së Tij. Njeriu duhet të nënshtrohet me përulësi. Thuhet "Aslim Taslam": "Dorëzohu, që të gjesh shpëtim." Përndryshe është e pakuptimtë kur njeriu mburret me mendjemadhësi: "Unë jam dijetar i madh, unë kam dije, ne jemi kaq të përparuar." E gjithë kjo vlen vetëm nëse njeriu i dorëzohet dijes, fuqisë dhe madhështisë së Allahut. Përndryshe, e gjithë kjo nuk vlen asgjë. Njeriu nuk duhet të lejojë që të verbohet nga këto shkenca të kësaj bote. Dija e vërtetë do të thotë të njohësh Allahun. Nëse nuk e njeh Atë, të gjitha gjërat e tjera janë të pakuptimta. Kush fiton mëshirën e Allahut në frymën e fundit, ai ka fituar. Por këta të ashtuquajtur super-inteligjentë, këta dijetarë... Në fund, atyre shpesh nuk u mbetet as mendja e as gjë tjetër; Allahu na ruajtë. Çfarë u shërbeu kjo inteligjencë? Asgjë. Ajo që sjell vërtet dobi është nënshtrimi ndaj madhështisë së Allahut dhe hyrja në Islam, inshaAllah. Allahu u dhuroftë njerëzve këtë bukuri, inshaAllah.

وَلَقَدۡ أَضَلَّ مِنكُمۡ جِبِلّٗا كَثِيرً (36:62) Allahu na tregon në këtë ajet se shejtani i ka çuar njerëzit në rrugë të gabuar. "Dalalah" do të thotë lajthitje dhe vepra të këqija. Shejtani urdhëron të keqen dhe tregon rrugën drejt saj. Me dredhi dhe lloj-lloj lojërash, ai i mashtron njerëzit dhe i largon nga rruga e drejtë. Dhe ata e kujtojnë rrugën që ndjekin si të drejtën. Ata madje i detyrojnë të tjerët të veprojnë njësoj si ata. Edhe pse veprimi i tyre është i keq, ata e konsiderojnë atë si diçka të mirë. Për çfarë bëhet fjalë këtu? Ky është mashtrimi i shejtanit dhe tradhtia e tij ndaj njeriut. Ai i largon nga rruga, ndërkohë që ata besojnë se po bëjnë diçka të rëndësishme. Ndërkohë, ata që ndjekin këtë rrugë i pret një fund i keq: një jetë e keqe, një vdekje e keqe dhe një botë tjetër e keqe. Natyrisht, kjo lajthitje – Dalaleti – ka gjithashtu shkallë të ndryshme. Disa kanë humbur plotësisht; ata janë qafira (mohues). Si qafir cilësohen ata që nuk besojnë në Allahun dhe nuk e njohin Atë. Ose ata jashtë "Ithtarëve të Librit", që adhurojnë idhuj ose qenie të tjera; edhe ata numërohen ndër mohuesit. Pastaj, mes "Ithtarëve të Librit" ka njerëz që nuk ndjekin rrugën e profetëve të vërtetë. Edhe ata i ka mashtruar shejtani, duke u mbushur mendjen: "Ju jeni në rrugën e drejtë", dhe duke i shtyrë drejt veprave të ndryshme. Dhe pastaj ka nga ata që, ndonëse janë muslimanë dhe nuk e kanë braktisur fenë, mbjellin fitne, ngatërresa, mes muslimanëve. Janë njerëz që vrasin, masakrojnë ose torturojnë muslimanët. Edhe këta njerëz pretendojnë: "Ne jemi muslimanë", por u bëjnë dëm muslimanëve. Edhe ata gjenden në rrugë të gabuar. Edhe ata i pret dënimi në botën tjetër. E gjithë veprimtaria e tyre është e ruajtur dhe e shënuar te Allahu. Asgjë nuk mbetet e fshehtë; në botën tjetër edhe ata do të ndëshkohen për veprat e tyre. Allahu u ka dhënë njerëzve mendje dhe logjikë, që të mos bien pre e shejtanit. Nëse lejoni të mashtroheni, me siguri do ta merrni dënimin tuaj. Rruga është e qartë; rruga e Allahut është e dukshme. Ka dy rrugë: Rruga e shejtanit ose rruga e Allahut. Njerëzit duhet të zgjedhin rrugën e Allahut, sepse Ai u ka dhënë mendje. Disa muslimanë, që gjenden në këtë lajthitje, madje e interpretojnë gabim termin "mendje". Cili është themeli i besimit? Ata thonë: "Kurani dhe mendja." Kurani është i saktë; por ajo që nënkuptohet këtu me "mendje", janë standardet që Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ka treguar dhe shpjeguar. Kurani vetëm nuk mjafton... Kurani është aty, por mendja e vërtetë është Suneti, mendja e Profetit tonë. Nuk është mendja jonë personale. Mendja jonë nuk mjafton për këtë. Nëse gjithsecili vepron vetëm sipas kokës së tij, krijohet një kaos i vërtetë. Fjala "Edalle" e përmendur në ajet vjen nga Dalalah; kjo do të thotë se shejtani i ka çuar ata në humbje. Dhe ndonëse janë mashtruar, ata hiqen si dijetarë. Shejtani luan me ta si me një lodër. Allahu na ruajtë nga e keqja e shejtanit dhe nga ndjekja e kësaj rruge të gabuar. Inshallah, Ai nuk na lë të devijojmë nga rruga e drejtë.

وَقُلِ ٱلۡحَقُّ مِن رَّبِّكُمۡۖ فَمَن شَآءَ فَلۡيُؤۡمِن وَمَن شَآءَ فَلۡيَكۡفُرۡۚ (18:29) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, na urdhëron ta themi të vërtetën. Ai thotë: "Kush të dojë, le të besojë; kush të dojë, le të mohojë." Kjo është një urtësi e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, për njerëzit. Urtësia e Tij nuk duhet të vihet në dyshim. Dija jonë nuk mund të krahasohet me Dijen e Tij. Kufijtë e dijes sonë janë të njohur, por dijen e Allahut ne nuk e arrijmë dot. Edhe vetë Profeti ynë – paqja dhe bekimet qofshin mbi të –, i cili ka gradën më të lartë: E kemi të pamundur ta arrijmë urtësinë dhe dijen e tij. Prandaj Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, i foli Profetit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të: "Shpalle këtë; thuaje të vërtetën." "Kush dëshiron të besojë, le të besojë; kush nuk dëshiron, vendos për veten e tij." Por llogaria për ata që nuk besojnë do të jetë e rëndë. Besimi është një mirësi e madhe; siç themi gjithmonë, është një nder i madh. Është një fitim – po, fitimi më i madh nga të gjithë. Sepse në këtë botë njeriu fiton ose humbet, ia del mbanë disi. Derisa njeriu vdes... Por pasi të ketë vdekur, nuk ka më kthim prapa. Kthimi është i pamundur. Sapo shpirti të ketë lënë trupin, vendi i tij është tjetërkund, dhe ai i trupit tjetërkund. Të dy nuk janë më të bashkuar. Dhe kur ndodh kjo, asgjë nuk bën më dobi. Prandaj duhet ta thuash të vërtetën, por të mos detyrosh askënd. Kush të dojë, le të besojë. Ushtrimi i detyrimit, gjithsesi, nuk të takon ty. Ne jetojmë në një kohë ku besimi është shumë i dobët. Prandaj mos thuaj: "Duhet ta detyroj këtë apo atë", por thjesht thuaje të vërtetën. Kush e thotë të vërtetën, nuk ka pse t'i druhet askujt. Kjo është fjala e së vërtetës. Meqenëse nuk ka detyrim, unë them: Kush e pranon, e pranon; kush jo, vendos për veten e tij. Me dhunë ose me rrahje nuk mund të detyrohet besimi, kjo nuk funksionon. Kjo do të të dëmtonte vetëm ty. Prandaj kjo fjalë e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, është kaq e mrekullueshme; kështu është e drejtë. Thuaje të vërtetën: Kush do, le ta pranojë; kush nuk do, le ta lërë. Pavarësisht nëse thua "Unë besoj" apo "Unë nuk besoj": Nëse beson, ti fiton. Nëse nuk beson, do të jetë një humbje e madhe për ty. Një humbje që nuk mund të ndreqet. Kur njeriu jep frymën e fundit dhe ikën pa besim – Allahu na ruajtë –, nuk ka më shpëtim. Në këtë botë kthimi është ende i mundur; mund të pendohesh dhe të kërkosh falje, dhe Allahu fal. Por sapo të ketë dalë fryma e fundit, është tepër vonë. Prandaj duhet t'i përmbahemi të vërtetës, ta themi atë dhe ta pranojmë, inshaAllah. Allahu na bëftë prej atyre që e pranojnë të vërtetën.

مِّنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ رِجَالٞ صَدَقُواْ مَا عَٰهَدُواْ ٱللَّهَ عَلَيۡهِۖ فَمِنۡهُم مَّن قَضَىٰ نَحۡبَهُۥ وَمِنۡهُم مَّن يَنتَظِرُۖ (33:23) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: "Këta janë njerëz që e kanë mbajtur premtimin e tyre ndaj Allahut dhe nuk janë shmangur nga fjala e tyre." Allahu i cilëson ata si "Burra" (Rixhal). Të jesh "Burrë" nuk do të thotë vetëm të jesh mashkull; nëse një grua e zotëron këtë cilësi, edhe ajo e arrin gradën e burrërisë. Por kush e konsideron veten burrë, por nuk e mban fjalën, nuk është as burrë e as grua; kështu duhet kuptuar kjo. Këtu nuk bëhet fjalë për dallimin midis burrit dhe gruas; Allahu i lavdëron si cilësi ata që e mbajnë fjalën e tyre. Çfarë thotë Ai? Ata që janë në rrugën e Allahut dhe qëndrojnë të palëkundur, janë njerëz të vyer; ata janë fitimtarët. Ata janë ata që nuk shmangen nga fjala e tyre dhe janë të pranuar tek Allahu. Kur t'u vijë koha, ata ndërrojnë jetë në këtë rrugë. Për sa kohë që jetojnë, ata vazhdojnë në të njëjtën rrugë, besnikë ndaj fjalës së dhënë. Pikërisht me këtë cilësi... Një vëlla me prejardhje gjermane, i cili u nderua me Islamin në kohën e Mevlana Shejh Nazimit – Allahu e mëshiroftë – ndërroi jetë dje. Ai u bë musliman më shumë se dyzet vjet më parë në praninë e Mevlana Shejh Nazimit. Ai ishte profesor i filozofisë. Filozofia është diçka që ndërtohet mbi dyshimin dhe skepticizmin. Megjithatë, përmes Kerametit të Mevlana Shejh Nazimit, falënderimi i takon Allahut, ai u bë musliman. Për më shumë se dyzet vjet, ai shërbeu në këtë rrugë, si për veten e tij ashtu edhe për njerëzit përreth tij. Shumë njerëz gjetën udhëzimin përmes tij. Jo vetëm jomuslimanët... Ndonjëherë edhe muslimanët mund të largohen nga rruga. Edhe ata, ai i ktheu në këtë rrugë të vërtetë. Përfundimisht, ai u nda nga kjo botë si një rob i dashur i Allahut. Kjo është ajo që ka rëndësi: Për çfarë u krijuam në këtë botë dhe çfarë kemi bërë? Allahu të tregon pse je krijuar; por ti vrapon rreth e rrotull si pulë pa kokë dhe nuk e kupton. Njerëzit që kuptojnë, e dinë: Kur e gjen të vërtetën, duhet të kapesh fort pas të vërtetës. Me këtë të vërtetë do të kalosh në botën tjetër dhe me këtë të vërtetë, me lejen e Allahut, do të dalësh para të Vërtetës, Allahut. Allahu na bëftë të gjithëve të qëndrueshëm në këtë rrugë. Ka nga ata që bien nga rruga. Ndërsa vrapojnë sa andej-këtej duke thënë: "Kjo më pëlqen, kjo nuk më pëlqen", papritmas shohin se kanë ikur nga kjo botë pa gjetur asgjë. Allahu mos na numëroftë ndër ta dhe na bëftë të qëndrueshëm. Derisa të gjejmë Zotin tonë; derisa të takojmë atje Profetin tonë dhe Shejhët tanë, Ai na bëftë të gjithëve të qëndrueshëm, inshaAllah.

Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) thotë: Kush kërkon kënaqësinë e njerëzve duke shkelur urdhrat e Allahut, ai ka humbur. Kjo do të thotë: Nëse thua të pavërtetën, vetëm që njerëzit të të pëlqejnë ose sepse ata e duan kështu, nuk fiton asgjë. Kjo nuk të vlen absolutisht asgjë. Sepse njeriu është nga natyra mosmirënjohës. Ti mbase gëzohesh dhe mendon se ke bërë mirë. Por edhe nëse bën mirë: Njerëzit shpesh e harrojnë atë. Për gjënë më të vogël, ata kthehen kundër teje. Prandaj, kënaqësia e Allahut duhet të qëndrojë mbi atë të njerëzve. T'i bindesh Atij në atë që Ai dëshiron, do dhe urdhëron – ky është fitimi i vërtetë për ty. Por nëse vepron vetëm që njerëzit të të pëlqejnë, apo që ky apo ai të të dojë, ata të kthejnë në një majmun të dresuar. Ti kërcen këtej e andej për t'i argëtuar ata, hidhesh përpjetë, por kjo nuk të sjell asgjë. Prandaj, qëllimi yt kryesor duhet të jetë kënaqësia e Allahut. Kjo është ajo që vlen në këtë jetë dhe sjell fitim të vërtetë. Vetëm atëherë ke vlerë. Përndryshe do të bëhesh diçka e pavlerë, e tepërt – thjesht një njeri i zakonshëm, një krijesë e rëndomtë. Nëse përpiqesh t'ua bësh qejfin të gjithëve, e humb vlerën tënde. E ke humbur vlerën tënde. Vlera e vërtetë qëndron në të qenët i vlefshëm tek Allahu. Kjo është ajo që ka rëndësi. Një njeri i tillë do të jetë i vlefshëm edhe për të tjerët. Edhe nëse ai është i varfër dhe nevojtar: Kush është në rrugën e Allahut, është i vlefshëm. Allahu na bëftë të gjithëve njerëz të tillë, in shaa Allah. Le të mos bëhemi lodër e të tjerëve, in shaa Allah.

E kemi përfunduar librin e parë, inshaAllah. Dhe kemi filluar me librin e dytë. Le të lexojmë përsëri, nëse do Allahu, fjalët e bukura dhe hadithet e Profetit tonë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). إِذَا أَدَّيْتَ زَكَاةَ مَالِكَ فَقَدْ قَضَيْتَ مَا عَلَيْكَ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Nëse e jep zekatin për pasurinë tënde, e ke përmbushur detyrën tënde dhe e ke shlyer të drejtën e pasurisë." Kjo pasuri të është besuar vetëm ty (Amanet). Duhet t'i përmbahesh kësaj përgjegjësie. Amaneti nuk duhet të tradhtohet. Zekati është obligim (Farz). Ai bën pjesë në shtyllat e Islamit. Pra, nëse e ke llogaritur dhe e ke dhënë, nuk rëndon më asnjë përgjegjësi mbi ty. Shpërblimi dhe begatia e tij të mbeten ty. إِذَا أَدَّيْتَ زَكَاةَ مَالِكَ فَقَدْ أَذْهَبْتَ عَنْكَ شَرَّهُ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë përsëri: "Nëse e kryen detyrën tënde duke dhënë zekatin për pasurinë tënde, e ke larguar të keqen e saj prej teje." Por nëse nuk e paguan, kjo pasuri bëhet një e keqe për ty. Nuk sjell asnjë fitim; zekati i papaguar mbetet si një e keqe brenda teje. Që kjo e keqe të rëndojë mbi dikë, nuk është mirë. Për ta larguar të keqen, duhet pastruar pasuria; duhet të japësh zekatin. Kështu çlirohesh nga e keqja dhe njëkohësisht fiton shpërblimin dhe kënaqësinë e Allahut. إِنَّ الصَّدَقَةَ لَا تَزِيدُ الْمَالَ إِلَّا كَثْرَةً Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Vërtet, lëmosha (Sadakaja) vetëm sa e shton pasurinë." Kjo do të thotë: Mos kini frikë se pasuria pakësohet duke dhënë lëmoshë; përkundrazi, ajo shtohet. إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَمْ يَفْرِضِ الزَّكَاةَ إِلاَّ لِيُطَيِّبَ بِهَا مَا بَقِيَ مِنْ أَمْوَالِكُمْ وَإِنَّمَا فَرَضَ الْمَوَارِيثَ لِتَكُونَ لِمَنْ بَعْدَكُمْ أَلاَ أُخْبِرُكَ بِخَيْرِ مَا يَكْنِزُ الْمَرْءُ؟ الْمَرْأَةُ الصَّالِحَةُ إِذَا نَظَرَ إِلَيْهَا سَرَّتْهُ، وَإِذَا أَمَرَهَا أَطَاعَتْهُ، وَإِذَا غَابَ عَنْهَا حَفِظَتْهُ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Vërtet, Allahu i Lartësuar e ka bërë zekatin obligim vetëm për të pastruar me të pjesën tjetër të pasurisë suaj." Kjo do të thotë: Nëse jep zekatin, të mirat e tua pastrohen dhe ajo pasuri bëhet absolutisht e pastër dhe hallall. Kur ha dhe pi, konsumon hallall. Ushqimi i fëmijëve dhe familjes tënde është atëherë hallall. Nëse nuk e bën këtë, ajo depërton si e keqe te njeriu. Do të ishte sikur t'u kishe dhënë helm për të ngrënë fëmijëve dhe familjes tënde. Prandaj zekati shërben për pastrimin e pasurisë. Përveç kësaj ai thotë: Mos kini frikë se pasuria juaj pakësohet kur jepni zekat. Gjithashtu Ai i ka caktuar të mirat tuaja si trashëgimi, që ato t'u mbesin pasardhësve pas vdekjes suaj. Edhe trashëgimia është një e drejtë. Vdekja është e sigurt, trashëgimia është hallall. Pasuria, për të cilën është dhënë zekati, bëhet furnizim (Rizk) i begatë edhe për pasardhësit. "A të të tregoj për thesarin më të çmuar që një njeri mund të grumbullojë?" Cila është gjëja më e bukur që një njeri mund të zotërojë? Është gruaja e devotshme. Pra, një bashkëshorte e devotshme. Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë për këtë: "Kur ai e shikon atë, ajo e gëzon; kur ai e urdhëron për diçka, ajo i bindet; dhe kur ai nuk është i pranishëm, ajo e ruan nderin e tij." أَقِمِ الصَّلَاةَ، وَآتِ الزَّكَاةَ، وَصُمْ رَمَضَانَ، وَحُجَّ الْبَيْتَ وَاعْتَمِرْ، وَبِرَّ وَالِدَيْكَ، وَصِلْ رَحِمَكَ، وَأَقْرِ الضَّيْفَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ، وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ، وَزُلْ مَعَ الْحَقِّ حَيْثُ زَالَ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Fale namazin siç duhet." Kjo do të thotë: Kryeje namazin tënd plotësisht, në kohë dhe në vendin e duhur. "Jep zekatin." Edhe ky është urdhri i Allahut, thotë Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). "Agjëro në Ramazan." "Kryej Haxhin dhe Umren." Kush ka mundësi, le të kryejë Haxhin dhe Umren. "Sillu mirë me prindërit e tu." Kjo do të thotë, trajtoje nënën dhe babain tënd mirë (Ihsan). "Mbaj lidhjet farefisnore." "Ndero mysafirët." "Urdhëro për të mirë dhe ndalo nga e keqja." Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Ndiqe të vërtetën, kudo që ajo të shkojë." Këto këshilla dhe urdhra janë të mrekullueshme. Një besimtar dhe musliman duhet të përpiqet t'i arrijë dhe t'i zbatojë ato. إِنَّ فِي الْمَالِ لَحَقًّا سِوَى الزَّكَاةِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të): "Në pasuri ka vërtet të drejta të tjera përveç zekatit." Kjo do të thotë se, edhe pas pagimit të zekatit, duhet të shlyhen të drejta të tjera. لَيْسَ فِي الْمَالِ حَقٌّ سِوَى الزَّكَاةِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Në pasuri nuk ka asnjë të drejtë tjetër që duhet shlyer përveç zekatit." Kjo do të thotë: Nëse e ke paguar zekatin, nuk ke vjedhur pasurinë e askujt dhe ajo të përket ty ligjërisht, atëherë detyrimi është përmbushur. Kur zekati është paguar, pasuria është e pastër dhe e lejuar për ty – e pastër si qumështi i nënës. الْإِسْلَامُ أَنْ تَشْهَدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ وَتُقِيمَ الصَّلَاةَ، وَتُؤْتِيَ الزَّكَاةَ، وَتَصُومَ رَمَضَانَ، وَتَحُجَّ الْبَيْتَ إِنِ اسْتَطَعْتَ إِلَيْهِ سَبِيلًا Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: Shtyllat e Islamit janë si më poshtë: Të dëshmosh se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se Muhamedi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) është i Dërguari i Allahut. Ky është kushti i parë. Së dyti, të falësh namazin. Të japësh zekatin. Të agjërosh në Ramazan. Dhe nëse ke mundësi, të vizitosh Shtëpinë (Qaben) dhe të kryesh Haxhin. Këto janë shtyllat e Islamit, gjërat që i ka urdhëruar Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). Të gjitha këto janë xhevahire, janë thesare të vërteta. Thesare për botën tjetër. Allahu ua mundësoftë të gjitha këto njerëzve, inshaAllah. I Dërguari i Allahut ka thënë të vërtetën në atë që ka thënë, ose siç e ka thënë ai.

ذَٰلِكَ هُدَى ٱللَّهِ يَهۡدِي بِهِۦ مَن يَشَآءُ مِنۡ عِبَادِهِۦۚ وَلَوۡ أَشۡرَكُواْ لَحَبِطَ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ (6:88) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: Allahu udhëzon kë të dojë. Ai ia dhuron udhëzimin kujt të dëshirojë. Kjo mirësi nuk i jepet gjithkujt. Kush e arrin këtë, ka arritur një fitim të madh, një fitim të përjetshëm. Por nëse të tjerët e mohojnë Allahun ose i shoqërojnë Atij partnerë, të gjitha veprat e tyre janë të kota. Edhe sikur t'u takonte e gjithë bota, edhe sikur të mbanin gjithçka në duart e tyre: Pasuria e kësaj bote nuk bën dobi në Ahiret. Aty mbërrihet vetëm përmes besimit. Ata pa besim do të vuajnë dënimin për këtë. Prandaj, ky udhëzim është mëshirë dhe bujari e pastër nga Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Falënderimi i takon Allahut, këtë shpërblim e marrin edhe ata që bëhen shkak për këtë udhëzim. Mevlana Shejh Nazimi u bë shkak për udhëzimin e kaq shumë njerëzve. Gjithashtu, të gjithë pasardhësit e tyre e kanë arritur këtë fat nëpërmjet ndërmjetësimit të Mevlana Shejh Nazimit. Dhe shpërblimi për këtë e arrin atë pandërprerë. Falënderimi i takon Allahut, ne gjendemi në rrugën e tij. Rruga e tij është rruga e vërtetë e Profetit tonë. Është një rrugë e mrekullueshme, e cila ndiqet pa asnjë devijim. Sepse ka shumë që përpiqen ta shtrembërojnë këtë rrugë; qoftë me vetëdije apo pa vetëdije. Por kjo është rruga e vërtetë, rruga e pastër. Tarikati, në të cilin na udhëhoqi Mevlana Shejh Nazimi, Tarikati Nakshibendi, vazhdon ekzaktësisht ashtu siç është transmetuar nga Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), falënderimi i takon Allahut. Dhe ai do të zgjasë përgjithmonë. Allahu e bekoftë atë. I bëftë Ai të qëndrueshëm ata që e ndjekin këtë rrugë. I ruajtë Ai nga sprovat e rënda, inshallah.

Profeti ynë – mëshira dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – thotë: "Laysa ba'da al-kufri dhanb." "Pas mosbesimit nuk ka mëkat (më të madh)." Kjo do të thotë: Të jesh qafir është mëkati më i madh nga të gjithë. Është mëkati më i rëndë; nuk ka asnjë më të madh se ai. Një jobesimtari nuk mund t'i ngarkohen mëkate të tjera duke i thënë: "Ke pirë alkool, ke bërë zina ose ke ngrënë mish derri." Sepse mëkati më i madh nga të gjithë tashmë është kryer. Natyra e mosbesimit është e tillë: Sapo merr fund mosbesimi, as mëkatet e tjera nuk kanë më peshë. Për këtë arsye, ata që e pranojnë Islamin janë si të porsalindur – pavarësisht se çfarë kanë bërë në të kaluarën. Allahu ua ka falur atyre gjithçka. Jeta e tyre fillon nga e para që nga kjo orë dhe vazhdon më pas në rrugën e Allahut. E shohim këtë në jetën e kësaj bote: Dikush ka bërë këtë, ka vrarë atë, ka goditur këtë... Një jobesimtar mund t'i bëjë këto gjëra, por ato nuk llogariten veç e veç. Ai tashmë ka rënë në mosbesim. Ai mund të bëjë çfarë të dojë – tek Allahu, mohimi i tij është krimi më i madh. Kur ai bekohet me Islam, Profeti ynë – mëshira dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – thotë: "Al-Islam yajubbu ma qablahu." Kjo do të thotë: "Islami fshin dhe fal gjithçka që ishte para tij." Natyrisht, rendi i sotëm, pra ligjet botërore të njerëzve, kërkojnë një gjykim mbi këto vepra. Por sapo ky person kthehet në Islam tek Allahu, gjithçka fshihet; ai është si i porsalindur. Prandaj gjykimi i Allahut është masa e të gjitha gjërave; kjo është e vërteta. Gjykimi i njerëzve nuk ka vlerë, ai sjell vetëm probleme. Por për sa kohë që njeriu jeton në këtë botë, duhet t'i bindet detyrimisht rendit ekzistues. Njeriu nuk mund të gjykojë kokë më vete, sepse gjykimi absolut i takon Allahut. Gjykimi i Allahut është një gjë, gjykimi i botës është tjetër gjë. Pasi dikush pranon Islamin, ai merr tek Allahu shpërblimin e një të porsalinduri. Një shembull për këtë ndodhi në kohën e Profetit tonë – mëshira dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – gjatë betejës së Hajberit. Aty ishte një bari. Ky bari pranoi Islamin dhe ende pa mundur të falë qoftë edhe një namaz, ra dëshmor dhe arriti shehidllëkun. Profeti ynë – mëshira dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – buzëqeshi dhe dha lajmin e mirë se ky njeri kishte fituar Xhenetin, pa falur asnjë namaz. Kështu janë gjykimet hyjnore. Prandaj Islami është shpëtim dhe lumturi për njerëzit; falënderimi i takon Allahut! Ata që kanë mundësinë ta pranojnë atë, kanë arritur bekimin dhe mëshirën e Allahut. Allahu na bëftë të qëndrueshëm në këtë rrugë dhe mos na largoftë nga rruga e Tij, inshallah.

Profeti ynë (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Bëni mirë gjithmonë." "Nëse bëni ndonjë gabim, pendohuni për të." Bëni mirë, kryeni vepra të mira. Qoftë përmes ndihmës materiale ose shpirtërore, apo përmes pendimit dhe kërkimit të faljes... Atëherë Allahu e fshin këtë mëkat. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, është pafundësisht i Mëshirshëm. Ai e pranon pendimin e atij që pendohet. Disa mund të thonë: "Ne kemi bërë këtë e atë, kemi bërë shumë mëkate." Por Kurani Famëlartë dhe Hadithet e shpallin këtë. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, dhe Profeti ynë (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thonë: "Nëse ke mëkatuar, bëj pas saj një vepër të mirë, në mënyrë që Allahu ta falë dhe ta fshijë mëkatin." Ai thotë "Jemhuha", që do të thotë: "Ai e fshin atë." Thuhet se ai asgjësohet plotësisht. Sepse engjëjt shkruajnë gjithçka. Ata shënojnë si veprat e mira ashtu edhe të këqijat. Por mëkatin nuk e shkruajnë menjëherë. Veprën e mirë e shënojnë menjëherë, por për mëkatin presin: "Ndoshta pendohet tani." Nëse ai përfundimisht nuk pendohet, thuhet: "Hajde, shkruaje." Ata e shkruajnë... Por nëse njeriu pendohet më vonë për këtë mëkat, Allahu e fal edhe këtë. Pra, mëkati nuk shënohet në momentin që kryhet. Prandaj thotë Profeti ynë (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të): "Ai e fshin atë." Dhe kur fshihet, nuk mbetet – falë Allahut – asnjë mëkat pas. Sepse mëkati është e keqja më e madhe për njeriun. Të shkosh në botën tjetër me këtë barrë, është një fatkeqësi e rëndë. Ndërkohë që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, ka dhënë kaq shumë mundësi që t'i falësh mëkatet e tua dhe të dalësh i pastër... Por nëse thua: "Jo, unë këmbëngul në këtë mëkat", atëherë do të vuash dënimin tënd. Allahu na ruajtë nga kjo. I pranoftë Ai pendimet tona. Allahu na i faltë veprat tona, inshallah.

إِنَّا نَحۡنُ نَزَّلۡنَا ٱلذِّكۡرَ وَإِنَّا لَهُۥ لَحَٰفِظُونَ (15:9) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, thotë: “Ne e kemi shpallur Kuranin e lavdishëm dhe Ne e ruajmë atë.” Ai është nën mbrojtje – i pandryshuar dhe i pa shtrembëruar. Sepse librat e tjerë hyjnorë që janë shpallur që nga Ademi – Tevrati i njohur, Inxhili, Zeburi dhe të gjitha shkrimet para Kuranit – janë shtrembëruar dhe ndryshuar. Prandaj Kurani i lavdishëm ka mbetur ashtu siç është shpallur; sepse Allahu ka thënë: “Ne e kemi ruajtur atë.” Profeti i fundit është Profeti ynë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Ashtu siç Allahu mbron fenë e Tij, Islamin, Ai ka thënë për Kuranin: “Ne e kemi ruajtur atë”, që të mos ndryshojë; askush nuk ka mundur ta ndryshojë atë. Kurani i lavdishëm ka mbërritur deri në kohën tonë përmes gjuhës së bekuar të Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Por para se të agojë Dita e Gjykimit, edhe ai do të ngrihet nga toka. Kjo është një nga shenjat e mëdha të Ditës së Gjykimit. Nuk do të ketë më as muslimanë dhe as hafizë në tokë. Kur të hapni Kuranin e Shenjtë, do të shihni se shkrimi është fshirë; asgjë nuk do të shihet më. Kjo do të thotë se, deri në atë moment, ai do të mbetet i ruajtur. Para kësaj kohe sigurisht që nuk do të ketë asnjë ndryshim. Por përmes urtësisë së Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, kur të afrohet Dita e Gjykimit, Kurani do të ngrihet nga toka si një nga shenjat e mëdha. Në atë kohë gjithsesi nuk do të ketë më muslimanë, por vetëm jobesimtarë; mbi ta Allahu do të bëjë që të ndodhë Dita e Gjykimit. Ky Kuran i lavdishëm është Fjala e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit. Ai bën çfarë të dojë; dhe është Ai gjithashtu që e ruan atë. Kurani erdhi përmes gjuhës së Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Profeti ynë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, nuk lejoi të shkruheshin hadithet fisnike në kohën e tij, në mënyrë që të mos krijohej pështjellim. Që hadithi dhe Kurani të mos përziheshin me njëri-tjetrin. Kështu u ruajt Kurani me vullnetin e Allahut. Por pas Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, sahabët filluan t'i shkruanin dhe t'i transmetonin hadithet e përcjella. Se si duhet jetuar Kurani i lavdishëm dhe Islami, na është shpjeguar përmes haditheve fisnike. Këto hadithe na kanë arritur deri më sot. Kush e pranon këtë, është musliman i vërtetë. Por kush ngre kundërshtime ndaj haditheve, është ose hipokrit, ose nuk është musliman. Sepse kush nuk tregon respekt ndaj Profetit tonë, është ose hipokrit, ose së paku nuk ka besim. Edhe nëse së jashtmi duket si musliman, në të vërtetë ai është dikush pa besim. Për këtë duhet pasur shumë kujdes. Ata që ndjekin rrugën e Profetit tonë duhet ta dinë: Kjo rrugë përbëhet nga hadithi dhe Kurani. Profeti ynë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, ka thënë personalisht: “Ju kam lënë dy gjëra: Kuranin dhe Sunetin tim.” Kjo rrugë duhet ndjekur. Ehli Bejti dhe të gjithë sahabët janë të përfshirë në këto hadithe dhe në Sunet. Disa thirren vetëm në “Ehli Bejtin”. Por në hadithet e Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, ka gjithsesi shumë thënie që thonë: “Tregojuni respekt, kujdesuni për ta.” Por themelin e përbëjnë Kurani dhe Suneti. Dhe ajo që ne e quajmë Sunet, janë veprat dhe fjalët e Profetit tonë – pra hadithet. Në kohën e fundit mbretëron shumë fitne, ka shumë njerëz që mbjellin pështjellim. Dalin njerëz që pretendojnë: “Jo, kjo është e saktë, ajo është e gabuar; jo, kështu ishte, jo, ashtu ishte.” Por këto hadithe janë mbledhur nga dijetarët e mëdhenj të asaj kohe. Nuk ka asnjë dyshim në sinqeritetin dhe besueshmërinë e tyre. Dijetarët e hadithit si Buhariu, Muslimi, Tirmidhiu dhe Ibn Maxheh e kanë bërë këtë punë atëherë. Të gjitha shkencat e mëvonshme të hadithit bazohen gjithsesi tek ata. Duhet treguar respekt ndaj tyre. Nuk ka as dyshimin më të vogël në besimin dhe besueshmërinë e tyre. Allahu qoftë i kënaqur me ta. Allahu na mundësoftë të gjithëve të qëndrojmë në rrugën e Tij.