Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Profeti ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam tha: „Ad-Dīnu n-Naṣīḥah.“ Çdokush kërkon Naṣīḥah – që do të thotë "këshillë". Kur dikush të pyet... „Al-mustashāru mu’taman.“ Kështu thotë Profeti ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam. Ai që pyetet për këshillë duhet të jetë i besueshëm. Prandaj Naṣīḥah është kaq e rëndësishme në fe: për të treguar të mirën, për të udhëzuar në rrugë – rrugën e drejtë – dhe gjithçka që është e mirë për ju në jetë, për Dunyā (këtë botë) dhe Ākhirah (botën tjetër). Ata që kërkojnë Naṣīḥah – njerëzit pyesin për këshilla për gjëra të mira. Naṣīḥah nuk është: "Si mund t'i grabis këta njerëz?" "Si mund t'i vras këta njerëz?" "Si mund t'i mashtroj këta njerëz?" Kjo nuk është Naṣīḥah. Dhe për këtë ata nuk kanë nevojë të pyesin shumë. Këtë e bëjnë vetvetiu. Shejtani i mëson këta njerëz. Për njerëz të tillë nuk nevojitet Naṣīḥah. Naṣīḥah shërben për të parandaluar kryerjen e veprave të këqija. Dyert tona – dera e Tarikatit, dera e Allahut 'Azze ue Xhel – janë të hapura për ata që pyesin për të mirën. E mira sjell të mirën. E keqja sjell të keqen; ajo nuk sjell kurrë të mirë. Një vepër e keqe nuk çon kurrë në rezultate të mira. Prandaj duhet të kemi shumë kujdes nga ata që pretendojnë: "Unë jam në Tarikat", por i mashtrojnë njerëzit dhe thonë gjëra që nuk i përkasin Tarikatit, që janë të papranueshme në fe dhe që nuk do të toleroheshin as në kohë normale – krejt ndryshe nga kjo koha e sotme, ku gjithçka është kokëposhtë. Për të "tanishmen" vështirë se mund të flasim. Por në kohë normale, çdo e mirë do të sillte të mirë. Dhe e keqja sjell gjithmonë të keqen. Ndoshta e shijon për një minutë, dy minuta. Pastaj mbaron. Pastaj dëshiron ta bësh përsëri atë gjë të keqe. Ti kujton se po dëfrehesh. Por është si një zjarr; sa herë që hedh dru ose diçka të djegshme si benzinë, ai ndizet më fort kundër teje. Nuk do të bëhesh i lumtur me këtë. Kjo është bërë e zakonshme në të gjithë botën. Kjo e keqe përhapet nga Lindja në Perëndim, jo vetëm në vendet perëndimore. Kjo ligësi po rritet kudo. Pse? Sepse Allahu 'Azze ue Xhel u ka dhënë aq shumë nga mirësitë e Tij: para, makina, bizhuteri, punë – gjithçka. Tani ata pretendojnë se ka varfëri në botë. Kjo nuk është e vërtetë. Kur shkoja më parë në Haxh, mezi gjeje ndonjë burrë apo grua të shëndoshë – shihja vetëm egjiptianët dhe irakianët që ishin pak më trupmëdhenj. Të tjerët ishin vetëm lëkurë e kocka; asgjë tjetër. Kur shkon tani, masha'Allah, është si një tufë lopësh; secili është gjigant, masha'Allah. Nga vjen kjo? Sepse ata jetojnë në bollëk. Ata hanë dhe i lënë epshet e tyre të rriten, i lënë egot e tyre të rriten. Edhe ata që gjoja ndjekin Sheriatin, tani kanë sajuar fetvanë e tyre për të bërë çdo gjë që është haram. "Ne nxjerrim një fetva sipas këtij medhhebi, ndoshta sipas medhhebit shiit të dymbëdhjetë imamëve ose ndonjë tjetri – nuk e di cilit – që njeriu mund të martohet me njëzet gra, që mund të marrë një grua si Jāriyah (robëreshë)." Kjo është tani, SubhanAllah, e vetmja gjë për të cilën mendojnë: nga barku e poshtë; asgjë tjetër. Kjo është fatkeqësisht ajo që shohim dhe për të cilën dëgjojmë. Natyrisht edhe nga lart: duke thithur pudër ose gjëra të tjera me hundë. Ata i bëjnë të gjitha këto gjëra. Madje edhe muslimanët e bëjnë këtë! Kjo është shumë e trishtueshme! Allahu 'Azze ue Xhel jua dha të gjitha këto, dhe ju silleni kështu! „Yā ’Ayyuhā Al-Ladhīna ’Āmanū Qū ’Anfusakum Wa ’Ahlīkum Nāran Waqūduhā An-Nāsu Wa Al-Ḥijārah“, (Kuran 66:06). Kjo do të thotë: O njerëz, o qenie njerëzore! Ruhuni nga Ferri! Me çfarë ndizet zjarri i Ferrit? Me gurë dhe njerëz. Sepse kur të hidhen në Xhehenem, do të jenë gjigantë si një mal. Secili që hidhet në Xhehenem, do të qëndrojë mbi tjetrin si një mal. Jo si malet në Angli, që janë të vegjël. Por si Himalajet. Pra, do të ndizet me gurë dhe me njerëz. Pse është kështu? Sepse ata bëjnë të gjitha këto. Edhe me atë që u dha Allahu 'Azze ue Xhel, ata kryejnë këtë haram, i bëjnë këto gjëra të këqija. Çfarë ndodh pastaj? Fillimisht i braktis Imani (besimi) i tyre. Më pas edhe Islami largohet prej tyre. Ata bëhen kafira të vërtetë, ateistë. Ata nuk e pranojnë më të vërtetën. Për këtë arsye u themi me shumë vendosmëri atyre që mashtrohen nga njerëz të tillë: Bëni kujdes! Tarikati, Tarikati ynë Nakshibendi, është më i kujdesshmi sa i përket Sheriatit. Sheriati është thelbësor për ne. Nuk mund të bësh çfarë të duash. Nuk mund të japësh fetva si të të leverdisë ty. Duhet të jesh shumë i vëmendshëm. Kjo është në dobi të çdo individi dhe për të mirën e shoqërisë në të cilën jetoni. Nëse një mollë – ne e japim këtë shembull çdo herë – nëse një mollë e vetme në një arkë është e kalbur, të gjitha mollët prishen. Zakonisht kur shkojmë të punojmë në kopsht, marrim ndoshta dhjetë veta, dhe masha'Allah, ata punojnë shumë mirë. Por nëse njëri prej tyre nuk punon, ai ndikon tek të gjithë. Prandaj unë i ndaj: "Ti qëndro këtu. Thjesht bëj Khidmah (shërbim) në Dergah. Nëse do të flesh, fli. Nëse do të ikësh, ik. Por mos hajde me ne." Kjo është e rëndësishme. Nëse ka një person të keq në familje – ai e tradhton gruan e tij gjatë gjithë kohës. E kam dëgjuar shpesh këtë. E kam dëgjuar këtë histori shpesh vetëm këtë javë. Ai pretendon se falet pesë herë, masha'Allah. Allahu 'Azze ue Xhel do t'ia përplasë këto namaze në fytyrë. "Ai është një Murid", pretendon ai gjithashtu. Shehu do ta pështyjë në fytyrë. Fatkeqësisht ata vijnë në Tarikat dhe thonë "Ne pasojmë", dhe më pas... Ju vini këtu për të marrë këshilla për jetën tuaj. Jini të mirë! Mos bëni haram! Mos ndiqni egon tuaj! Sepse ky haram nuk do të të mjaftojë kurrë. Edhe sikur e gjithë bota të ishte plot me gra, nuk do të ishte mjaft për ty. Siç thoshte Mevlana Shejhu: Një burrë që është i mirë me gruan e tij, Allahu ‘Azze ve Xhel-le e ruan atë nga gratë e tjera; ai nuk shikon diku tjetër. Por nëse ai shikon, kjo do të jetë si një mallkim mbi të; ai nuk do të jetë kurrë i kënaqur. Dhe Zinaja (imoraliteti) do ta bëjë atë të varfër! Pasoja e parë dhe më e madhe e kësaj është – nëse ai nuk ndalon dhe nuk i kërkon falje Allahut ‘Azze ve Xhel-le –, që përfundimisht të varfërohet dhe të mos ketë më para. Dhe kur të mos ketë para, asnjëra nga këto gra të këqija nuk do ta shikojë më atë. Aty nuk ka besnikëri. Besnikëria e tyre është vetëm ndaj parasë. Dhe nëse ky burrë bën Zina, ai do të varfërohet dhe nuk do të ketë askënd, as gruan e tij. Ai do të humbasë gruan e tij dhe vetëm do të vuajë në Dunja. Dhe në Ahiret ai do të jetë gjithashtu në Xhehenem. Allahu ‘Azze ve Xhel-le na ruajtë. Prandaj bëni shumë kujdes. Mos u gënjeni nga dikush që mban çallmë dhe xhybe e thotë: "Në rregull, ne kemi një Fetva nga Mevlana, nga Shejhu ose nga të tjerët." Mos u besoni atyre. Ne kurrë nuk e pranojmë Haramin. Ne nuk pranojmë Haram. Ai shkatërron familje, shkatërron fëmijë, sepse fëmijët bëhen gjithashtu si ai. Jam shumë i trishtuar për këtë. Tërë ditën, çdo ditë, dëgjoj të njëjtën histori. Ata dërgojnë mesazhe me këtë përmbajtje. Dhe njerëzit ende u besojnë këtyre personave. Ata thonë: "Po, Islami ua lejon këtë atyre." Shumica e këtyre njerëzve "pa Medhheb" e bëjnë këtë. Ata thonë: "Ne shkojmë në Evropë, atje ka Xharije (robëresha), atje ka ku di unë çfarë... kjo është hallall për ne." Kjo nuk mund të jetë kurrë hallall. Ata nuk e dinë çfarë është hallall apo haram. Dhe kur bëhet fjalë që ti falesh dhe të dërgosh Salavate mbi Profetin ṣallá Llāhu ‘alejhi ve sel-lem, ata thonë: "Kjo është Bidat, kjo është haram, ky është Shirk." Por kur ata bëjnë çdo lloj ndyrësie me gra – ose jo-gra –, papritmas për ta është hallall. Kështu që ne duhet të jemi shumë të kujdesshëm dhe të mos shikojmë aty. Mos shikoni gjëra të këqija, as filma të këqij apo ndonjë gjë tjetër. Shejtani e ka futur këtë kudo nëpër telefona. Nganjëherë, kur hap telefonin, ata nxjerrin shpejt një imazh të keq e të ndyrë. Shejtani është kudo. Prandaj bëni kujdes! Jini të fortë! Kini vullnet të fortë! Mos e shikoni atë. Allahu ‘Azze ve Xhel-le do të jetë i kënaqur me ju, dhe Profeti ṣallá Llāhu ‘alejhi ve sel-lem do të jetë i kënaqur me ju. Dhe ju mbroni familjen tuaj, shoqërinë tuaj, Xhematin tuaj. Të gjithë do të mbrohen përmes kësaj, in sha Allah. Allahu ‘Azze ve Xhel-le na ruajtë. Kjo është Fitneja më e vështirë. Vërtet, kjo kohë është edhe më e keqe se koha e Sejjidina Lutit. Është më keq se Sodoma dhe Gomorra. Atëherë ndodhte vetëm në dy qytete. Tani është në të gjithë botën. Dhe nëse thua diçka, është e ndaluar të thuash që është keq. Prandaj, Allahu ‘Azze ve Xhel-le na ruajtë. Ne duhet ta mbrojmë veten, sepse Shejtani po sulmon njerëzit me fuqi të plotë – jo vetëm myslimanët, por të gjithë njerëzit. Allahu ‘Azze ve Xhel-le na dërgoftë Sejjidina Mehdiun ‘alejhi selam, për të na shpëtuar. Vërtet, ne po fundosemi. Jo duke menduar – por duke u fundosur. Siç thotë egjiptiani: "Për çfarë po 'fundosesh'?" E gjithë bota po fundoset. Si Karuni me paratë e tij. Tani, meqë kanë shumë para, të gjithë po fundosen në ujëra të zeza; jo në tokë, por në gjiriz – të gjithë po fundosemi së bashku. Allahu ‘Azze ve Xhel-le na shpëtoftë prej tyre.

Alhamdulillah, mbërritëm shëndoshë e mirë në Londër. Është hera e parë, elhamdulilah, që vizitojmë këtë xhami të veçantë. Mashallah, muslimanët po ndërtojnë shumë xhami. Më parë, gati pesëdhjetë vjet më parë, kur Mevlana Shejh erdhi këtu për herë të parë, nuk kishte asgjë; nuk kishte fare xhami. Edhe te Xhamia Qendrore në atë kohë kishte vetëm një tendë. Alhamdulillah, pas kësaj filluan të vijnë me mijëra. Alhamdulillah, kjo është dritë. Është shtëpia e Allahut Azze ue Xhel. Shtëpia e Allahut rrezaton dritë, përhap bekime dhe bereqet. Alhamdulillah, Allahu i shpërblen ata që ndërtojnë xhami, që mbështesin xhamitë ose i shërbejnë Islamit në çfarëdo mënyre. Veçanërisht për xhamitë, Profeti (salallahu alejhi ue selem) thotë: Kush ndërton një xhami ose ndihmon në ndërtimin e saj, Allahu do t'i ndërtojë atij një pallat në Xhenet, në Parajsë. Kur ndërtoni diçka të tillë, e mira që buron prej saj është si një investim që sjell fitim – por ky është një fitim që zgjat përgjithmonë. Alhamdulillah, kjo është e mrekullueshme. Mashallah, Allahu ju bekoftë të gjithëve. Alhamdulillah, besoj se secili ka dhënë kontributin e tij; qoftë shumë apo pak, të gjithë kanë ndihmuar. Allahu na shpërbleftë, inshaAllah. Siç thamë, kjo është shtëpia e Allahut Azze ue Xhel. Allahu është i Mëshirshmi, Mëshirëploti – Allahu Azze ue Xhel. Edhe ne duhet të jemi të mëshirshëm ndaj njerëzve, ndaj krijesave të Allahut. Kjo është rruga e Profetit (salallahu alejhi ue selem). Ulematë, salihët, evlijatë e Allahut dhe mashajikët e ndjekin të gjithë këtë rrugë. Ata duan të mirën për krijesat e Allahut; qoftë njeri apo kafshë, ne duhet të jemi mëshirë për gjithçka. Ne nuk duhet të jemi zemërgur. Allahu Azze ue Xhel thotë për Profetin (salallahu alejhi ue selem): Raufun Rahim. Kjo do të thotë se Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) është shumë i butë dhe shumë i mëshirshëm. Ne jemi muslimanë, ndaj duhet ta imitojmë atë, aq sa kemi mundësi. Ne duhet t'i dëshirojmë të mirën gjithkujt dhe gjithçkaje. Mos jini armiq dhe mos keni zili. Sepse Allahu Azze ue Xhel kontrollon gjithçka; gjithçka është nën kontrollin e Tij. Ishte një veli i madh nga Turqia me emrin Merkez Efendi. Shejhu i tij ishte një dijetar i madh – besoj se ishte Kadi (gjykatës) – i cili kishte hequr dorë nga detyra e tij. Shejhu i tij e vuri në shumë sprova dhe përfundimisht e emëroi atë si Halifen (pasardhësin) e tij. Meqenëse ai ishte shumë i afërt me Shejhun, shumë nga muridët – muridë të vjetër që ishin aty prej tridhjetë apo dyzet vitesh – ishin pak xhelozë ndaj tij. Ata mendonin: "Si ka mundësi? Ai është i ri, e megjithatë Shejhu është kaq i kënaqur me të." Kështu që Shejhu deshi t'u jepte të gjithëve një mësim. Ai tha: "Po pyes secilin nga ju: Nëse Allahu do t'ju jepte pushtet, çfarë do të bënit?" Njëri prej tyre u përgjigj: "Do ta bëja të gjithë botën muslimane." Një tjetër tha: "Do t'i shkatërroja të gjithë jobesimtarët." Një tjetër tha: "Do të sigurohesha që askush të mos ishte më i varfër." U dhanë shumë përgjigje të ndryshme. Pastaj e pyeti Merkez Efendiun: "Ti, çfarë do të bëje?" "Nuk do të bëja asgjë", u përgjigj ai. "Përse?" "Do ta lija çdo gjë në qendër (Merkez)." Merkez do të thotë e pandryshuar, në ekuilibër. "Përse?" pyeti Shejhu. Ai tha: "Sepse Allahu Azze ue Xhel ashtu e do. Unë nuk mund të ndërhyj në vullnetin e Allahut Azze ue Xhel." Prandaj, ne të gjithë duhet të jemi të kënaqur me vullnetin e Allahut. Ne duhet të ndihmojmë aq sa mundemi dhe të bëjmë atë që është në dorën tonë. Por jo me detyrim dhe jo me dhunë. Nëse Allahu cakton Hidayet (udhëzim) për dikë, atëherë Allahu i dërgon atij udhëzim. Nëse përpiqeni ta detyroni, nuk do të keni sukses. Por përmes butësisë, mëshirës dhe veprave të mira për njerëzit, ata do të jenë më të lumtur me ju, dhe Allahu Azze ue Xhel do të jetë i kënaqur me ju. Ne duhet të kemi një qëllim të pastër. Ky është qëllimi ynë: e mira për njerëzit, për njerëzimin. Në ditët e sotme, natyrisht, të gjithë vuajnë. Ne jemi në fundin e kohës së Beni Ademit (njerëzimit); është fundi i kohës, dhe gjithçka është shumë e vështirë dhe e mjerueshme. Njerëzit nuk janë të lumtur. Allahu u ka dhënë gjithçka, por ata nuk gjejnë lumturi. Përse? Për shkak të zilisë së tyre, qëllimeve të tyre të këqija dhe karakterit të tyre të keq – gjithçkaje të keqe. Ata duan vetëm për veten e tyre, jo për të tjerët. Allahu na dha aftësinë për të menduar mirë. Ju duhet ta kuptoni: Nëse të gjithë janë mirë, edhe ju do të jeni mirë; gjithçka do të jetë mirë. Por nëse ju nuk jeni të lumtur, as të tjerët nuk janë të lumtur. Njerëzit janë xhelozë ndaj njëri-tjetrit dhe përpiqen t'i shkaktojnë probleme njëri-tjetrit. Dhe kjo çon në mjerim dhe varfëri për të gjithë. Tani po vjen Ramazani, Shehru Ramadan. Zakonisht mund të jepet Zekati në çdo kohë, por në Ramazan është më së miri, në mënyrë që të mos harrohet. Tani kur njerëzit kërkojnë para, të tjerët thonë: "Ne nuk kemi para." Përse? Sepse njerëzit e pasur nuk japin asgjë. Ata nuk e japin Zekatin e tyre; nuk mendojnë për të tjerët. Po të jepnin, do të mjaftonte për të gjithë të varfrit. Por meqë nuk japin asgjë, një mallkim nga Allahu bie mbi ata që e mbajnë pasurinë. Kjo bën gjithashtu që të varfrit të bëhen më agresivë dhe më të pakënaqur. Dhe ata luten kundër atyre që nuk japin, kundër atyre që nuk kujdesen për ta. I gjithë sistemi prishet. Islami na tregon se çfarë është më e mira për njerëzimin, për të gjithë botën. Prej njëqind vitesh nuk ka më një rend të vërtetë islam. Askush nuk thotë: "Ne jemi muslimanë." Edhe pse jemi dy miliardë muslimanë, nuk ka asnjë dobi. Profeti (salallahu alejhi ue selem) ka thënë: "Do të jeni shumë – shumë muslimanë – por nuk do të keni peshë." "Vlera juaj do të jetë si shkuma e detit – asnjë dobi, asgjë." Ndoshta dikush gëzohet me flluskat, por ato nuk kanë substancë. Kjo ndodh sepse ata e kanë braktisur Islamin e vërtetë, i cili ekzistonte me Kalifatin, shtetin e fundit të Perandorisë Osmane. Ajo nuk ishte vetëm për turqit; kishte shtatëdhjetë kombe brenda saj – muslimanë, të krishterë, katolikë, ortodoksë, armenë, etiopas, zoroastrianë – çdo gjë e imagjinueshme ishte pjesë e kësaj Perandorie Osmane. Perandoria Osmane islame siguronte drejtësi kudo dhe mbronte njerëzit e varfër dhe të shtypur, kudo që ishin. Ata i dhanë fund asaj, dhe e gjithë bota u rrënua. Ata menduan: "Nëse i japim fund kësaj perandorie, do të jemi të lumtur; do të jetë mirë." Jo. Ata i dhanë fund, por gjërat u bënë gjithnjë e më keq, plot vuajtje. Dhe ende nuk duan ta pranojnë këtë. Ata po helmojnë çdokënd në këtë botë, shpirtërisht dhe fizikisht. Madje edhe deti është plot helm. Ky helm i zi – kudo që gjendet, mbretëron mjerimi, ndodhin gjëra të këqija, mbretëron fatkeqësia. E kam fjalën për këtë lëng të zi, naftën. Kudo që ka naftë, bie një mallkim. Të gjithë turren pas saj, vrasin njëri-tjetrin, marrin prej saj dhe nuk kthejnë asgjë. Por në kohët osmane, jo. Thuhej se osmanët u merrnin njerëzve. Por çfarë kishte atëherë në Arabinë Saudite apo në Gji, apo në ndonjë vend tjetër? Vetëm shkretëtirë. Sulltani dërgonte ndihma për t'i ushqyer, për t'i furnizuar me gjithçka. Dhe ata nuk diten ta vlerësonin këtë. Kur erdhi nafta – ky lëng i zi, i mallkuar – ata shkatërruan osmanët, dhe shkatërruan të gjithë botën. Deri më sot e shihni: Kudo që ka naftë, aty ka një mallkim. Ata vazhdojnë të vrapojnë pas saj. SubhanAllah, nuk ishte asgjë e mirë qysh në fillim. Kishte kohëra kur ajo buronte në disa vende dhe njerëzit thoshin: "Çfarë është ky lëng i zi? Është shumë i pisët. Nga vjen kjo?" Kjo ishte ndoshta dyqind vjet më parë; ata nuk dinin asgjë për benzinën apo të ngjashme. Më vonë, kur kuptuan se çfarë ishte, filluan të vrisnin njëri-tjetrin dhe të vrisnin të gjithë njerëzit e varfër për shkak të saj. Dhe ata pretendojnë: "Ne po i shpëtojmë ata." Ky nuk është një sistem drejtësie. Ata i dhanë fund të vetmit sistem drejtësie; ata e shkatërruan atë. Pas kësaj nuk kishte më asgjë. Por ne, elhamdulilah, jemi muslimanë dhe jemi të lumtur, sepse mbështetemi tek Allahu. Profeti (salallahu alejhi ue selem) tha se do të vijë një kohë, një kohë shumë e keqe, një kohë shumë e errët. Do të ketë shtypës, zullum (padrejtësi) dhe gjithçka të keqe; do të jetë si nata e zezë. Por kur të ndodhë kjo, Allahu do të dërgojë një nga pasardhësit e mi, tha Profeti (salallahu alejhi ue selem). Ai do ta largojë gjithë këtë errësirë dhe do ta mbushë të gjithë botën me drejtësi dhe paqe, inshaAllah. SubhanAllah, ky është një lajm i gëzueshëm. Meqenëse e dimë këtë, ne kemi besim tek Allahu. Ne nuk kemi frikë. Kush ka frikë? Njerëzit e tjerë – "Çfarë do të ndodhë? Ky merr atë vend, ai merr një vend tjetër, bomba këtu, bomba atje." E gjithë kjo nuk ka rëndësi për një musliman. Allahu do të shpërblejë çdo të shtypur; Allahu do t'i shpërblejë ata. Por për shtypësin nuk do të ketë mëshirë. Allahu na mbroftë dhe Allahu na e dërgoftë këtë Mehdi (alejhi selam), që t'i përjetojmë ditët e mira që Allahu dhe Profeti (salallahu alejhi ue selem) kanë premtuar. E gjithë bota do të jetë në paqe, pa vuajtje. Kjo do të ndodhë në Ahir Zeman (në kohën e fundit), inshaAllah. Tani është fundi i kohës. Ne po presim, inshaAllah, Sejjidina Mehdiun (alejhi selam). Allahu e dërgoftë atë për të shpëtuar këtë Umet dhe mbarë njerëzimin, inshaAllah.

Alhamdulillah, ne jemi bashkuar përsëri. Vitin e kaluar ishim tashmë këtu, dhe tani jemi kthyer. Oksfordi është një vend i rëndësishëm që e njeh e gjithë bota. Është një vend i dijes që strehon çdo lloj dijetarie. Ka dije të mirë dhe ka dije të keqe – dhe të dyja gjenden këtu. Ne duhet të zgjedhim dijen e mirë dhe të shmangim të keqen. Dija e keqe vjen nga Shejtani, ndërsa dija e mirë vjen nga Allahu Azza wa Jalla. Asgjë nga kjo dije nuk buron nga vetë njeriu; e gjithë kjo vjen përmes profetëve, veçanërisht përmes Sejiduna Idrisit Alejhis Selam. E gjithë kjo dije, përfshirë teknologjinë, na vjen në këtë mënyrë prej ndoshta 10.000 vitesh. Natyrisht, dija shpallet vetëm ngadalë, pjesë-pjesë, përmes Sejiduna Idrisit Alejhis Selam. Të gjitha gjuhët, të gjitha shkrimet dhe çdo dije vijnë përmes Sejiduna Idrisit Alejhis Selam. Kur të jetë koha e duhur, do të shihni se si shfaqet dija e re. Disa zotërojnë dije aktualisht, por ajo është e paplotë; ata vetëm hamendësojnë mbi proceset dhe ndërlidhjet. Në një vit dija ishte më e pakët, në tjetrin më e mirë, dhjetë vjet më vonë akoma më e përparuar, dhe pas njëqind vjetësh u rafinua më tej. Ne po i afrohemi fundit të kohërave. Ndoshta kjo është arsyeja pse shpalosja e dijes është përshpejtuar kaq shumë në shekullin e fundit. Tani njerëzit mahniten me këtë makineri, e cila me sa duket mund të mendojë më mirë se ju. Disa kanë frikë se kjo makineri mund të kontrollojë gjithçka, t'i mbingarkojë njerëzit dhe përfundimisht t'i shkatërrojë ata. Kjo është frika e atyre që nuk besojnë në Allahun Azza wa Jalla dhe mendojnë se dija lind nga vetvetja, në vend që të vijë përmes vullnetit të Allahut. Kur të vijë koha, gjërat do të jenë ndryshe. Në fund, ne do të arrijmë atë që Profeti Salla Allahu Alejhi ue Selam na ka profetizuar për ditët e fundit para Kijametit. Ka shenja të mëdha: Sejiduna Mehdiu Alejhis Selam, Sejiduna Isai Alejhis Selam, Ja'xhuxh dhe Ma'xhuxh dhe zhdukja e Kuranit. Shumë nga këto shenja do të shfaqen para Kijametit. Çfarëdo që ndodh, ndodh me vullnetin e Allahut Azza wa Jalla. Edhe dija vjen përmes vullnetit të Tij dhe profetëve të Tij. Për këtë arsye, Sejiduna Idrisi Alejhis Selam përgatit rrugën për shpalljen e dijes. Njerëzit pretendojnë se kanë zbuluar këtë apo atë. Kjo mund të jetë e vërtetë, por gjithçka vjen ende përmes Sejiduna Idrisit Alejhis Selam. Dija ka rëndësi të madhe për Allahun Azza wa Jalla, sepse të diturit njohin natyrën e vërtetë të gjërave. Të paditurit i shikojnë gjërat dhe mendohen, por pa kuptim të vërtetë; prandaj ata nuk dinë asgjë. E gjithë kjo dije duhet t'u shërbejë njerëzve, t'i udhëheqë ata drejt Krijuesit të tyre dhe t'ua tregojë Atë. Shumë krijesa nuk kanë ndryshuar në 10.000 vjet, por njeriu duhet të reflektojë se si ishte më parë dhe si është sot. I gjithë ky përparim ndodh përmes dijes së Sejiduna Idrisit Alejhis Selam dhe Profetit Salla Allahu Alejhi ue Selam. Të jesh i ditur do të thotë t'i shpëtosh njerëzit nga padija dhe të duhesh nga Allahu Azza wa Jalla. Allahu Azza wa Jalla i do ata që zotërojnë dije. Urdhri i parë ishte "Ikre" – Lexo. Kjo ishte për të siguruar që Umeti i Profetit Salla Allahu Alejhi ue Selam të fitonte dije dhe të mësonte të mirën. Profeti Salla Allahu Alejhi ue Selam zotëron dijen e fillimit dhe dijen e fundit. Kushdo që shikon jetën e Profetit nga fillimi në fund, do të shohë thesaret që Profeti Salla Allahu Alejhi ue Selam i dha njerëzimit. Ai ishte Vula e Profetëve dhe atij iu dha çdo dije. Ka shumë mendje të ndritura që Allahu Azza wa Jalla i ka udhëzuar ta njohin dhe ta ndjekin Atë, dhe që erdhën për të studiuar në këtë qytet. Ata janë kryesisht njerëz inteligjentë, shpesh nga familje të mira. Ne shpresojmë që përmes Allahut Azza wa Jalla, ata ta gjejnë rrugën drejt Tij. Pavarësisht ndikimeve të jashtme, shumë prej tyre janë të interesuar dhe hulumtues; ata do të gjejnë më të mirën e asaj që është Islami përmes Profetit Salla Allahu Alejhi ue Selam. Allahu Azza wa Jalla na ndihmoftë të qëndrojmë të palëkundur në këtë rrugë dhe t'i ruajë fëmijët myslimanë nga ndjekja e egos dhe dëshirave të tyre, të cilat i largojnë nga rruga e Allahut.

Innallaha yuhibbul mu'minin. Innallaha 'aduwwun lil kafirin. Allahu e do besimtarin, Muminin. Dhe Allahu, i Plotfuqishmi, tha në Kuranin e Shenjtë se Ai është armik i kafirëve, i jobesimtarëve. Çfarë do të thotë Kafir? Do të thotë se ata nuk besojnë në Allahun; njeriu është jobesimtar. Çfarë do të thotë jobesimtar? Ai nuk e falënderon Allahun për atë që Ai i ka dhënë. Prandaj ai është armik i Allahut, dhe Allahu është armik për të. Të marrim për shembull një milingonë. Nëse një milingonë e vetme do të ishte armike e një shteti – e lëre më e gjithë botës – çfarë rëndësie do të kishte kjo milingonë e vetme? Edhe pse duket e pasjellshme të japësh një shembull të tillë, është e nevojshme për të treguar se sa të parëndësishëm janë në të vërtetë ata që qëndrojnë kundër Allahut Azza ue Xhela. Allahu Azza ue Xhela krijoi të gjithë universin. Edhe vetë toka jonë e tërë – në fakt e gjithë galaktika – nuk i ngjan as një grimce pluhuri. Sa të marrë janë pra këta njerëz, të cilët janë kundër Allahut Azza ue Xhela? Ata vënë veten kundër Tij dhe duan të bëjnë luftë kundër Allahut Azza ue Xhela. Dhe ata vërtet besojnë se do të fitojnë. Kurrë nuk do të fitojnë. Sepse Allahu është me ne. Ne nuk zotërojmë armë; ne nuk kemi fuqi. Fuqia jonë është te Allahu Azza ue Xhela. Ai fiton; askush nuk mund të fitojë mbi Allahun Azza ue Xhela. Kjo do të thotë: Mos u ndjeni kurrë inferiorë për shkak të Atij që mbështesni, dhe mos u ndjeni kurrë superiorë nëse jeni armiku i Tij. Prandaj, elhamdulilah, secili këtu është një besimtar, të cilin Allahu Azza ue Xhela e do. Ne qëndrojmë së bashku dhe do të donim që këta njerëz të vinin në anën tonë, për t'u bërë të dashur të Allahut Azza ue Xhela. Në vend që të jenë kundër Tij. Nëse jeni kundër Tij, nuk do të fitoni asgjë; nëse jeni me Allahun, do të fitoni gjithçka. Më e rëndësishmja është fundi; jeta e përjetshme është ajo që ka rëndësi. Jo kjo jetë këtu. Kjo jetë ndoshta zgjat njëqind vjet. Jo shumë njerëz jetojnë më gjatë se njëqind vjet. Njëqind vjet kalojnë shpejt. Dhe çfarë vjen pas kësaj? Jeta e dytë; jeta e dytë zgjat përgjithmonë. Jo njëqind, një mijë, miliona apo miliarda vjet. Ajo nuk mbaron kurrë. Ata që janë kundër Allahut, do të jenë gjatë gjithë kohës në mjerim. Ata menduan se kishin fituar në këtë jetë, por në Ahiret (botën tjetër) ata do të përballen me dënimin. Ata do të pyeten për gjithçka, për çdo moment dhe për gjithçka që kanë bërë. Kështu që, nëse ata nuk kërkojnë falje, do të jenë përgjithmonë në mjerim. Jo për dhjetë mijë apo miliona vjet; do të jetë kështu përgjithmonë. Jeta jonë tjetër është e përjetshme. Ndoshta jobesimtarët nuk e besojnë këtë. Por edhe jobesimtarët, ndërsa jetojnë këtë jetë, nuk mendojnë kurrë se si do të vdesin. Ata mendojnë se jetojnë përgjithmonë. Shumica e njerëzve mendojnë kështu. Por natyrisht, vetëm kur afrohet fundi, njerëzit mendojnë: "Ndoshta do të vdes." Ne kemi parë madje shumë të moshuar që ende nuk mendojnë për vdekjen. Njeriu mund të jetë njëqind vjeç dhe ende të mos besojë se do të vdesë. Kjo është një rregullim i Allahut për njerëzit në lidhje me jetën tjetër. Nuk ka vdekje pas asaj. Asnjë vdekje e dytë; është përjetësi. Sepse Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) tha se pasi Dita e Gjykimit të ketë mbaruar – natyrisht kjo mund të zgjasë miliona vjet, sepse disa njerëz presin në radhë për gjykimin e tyre, njëri pas tjetrit. Disa prej tyre presin një mijë vjet, disa dhjetë mijë, ndoshta njëqind mijë vjet; ka njerëz që presin gjatë. Pasi kjo të ketë mbaruar, Allahu Azza ue Xhela urdhëron Xhibrilin alejhis-selam ta sjellë vdekjen. Ajo do të vendoset midis Xhenetit dhe Xhehenemit, Parajsës dhe Ferrit. Ata e vendosin atë në mes, dhe Allahu e urdhëron Xhibrilin ta therë atë. Ai e ther atë si një dele. Dhe do të thuhet: "Kjo është vdekja; pas kësaj nuk ka më vdekje." Është përgjithmonë për ju: përgjithmonë në Parajsë ose përgjithmonë në Ferr. Pra, nuk është shaka. Njerëzit luajnë bixhoz, por ky bixhoz mund të jetë më i keqi që kanë rrezikuar ndonjëherë. Sepse pas kësaj nuk ka më asnjë mundësi për ta që të luajnë sërish. Mbaroi; ata do të jenë ose në Parajsë ose në Ferr. Prandaj, kushdo që ka mend, nuk duhet t'i dëgjojë këta njerëz. Sot ka shumë njerëz të shejtanit, të cilët i çojnë njerëzit nga rruga për në Parajsë drejt Ferrit. Ata i marrin me vete në një udhëtim nga Parajsa drejt Ferrit. Disa prej tyre i lënë atje për dhjetë vjet, për njëqind vjet, për një mijë vjet në Ferr. Kjo ndodh nëse ata nuk bëjnë kufër (mosbesim). Kur të kenë shlyer dënimin e tyre, ata mund të hyjnë në Parajsë. Por nëse kanë kufër në zemër – ue el-ijadhu bi-lah (kërkojmë strehim te Allahu) – sot shumë i bëjnë njerëzit ateistë dhe i shtyjnë të mos besojnë në Allahun. Ky është një rrezik i madh. Dhe ata njerëz djallëzorë, që i marrin në një udhëtim drejt Xhehenemit, drejt Ferrit, ndoshta në fund i çojnë atje përgjithmonë. Përgjithmonë në Ferr. Por nëse kërkojnë falje dhe pendohen tek Allahu, Allahu do t'i falë. Shumë njerëz thonë: "Ne jemi të zemëruar me Allahun." Kush je ti që të jesh i zemëruar me Allahun? Ne kemi një fjalë të urtë turke: "Lepuri u zemërua me malin, por mali as që e vuri re." Kjo është qesharake; malit nuk do t'i ndodhë asgjë. Çfarëdo që të ndodhë, do t'i ndodhë lepurit; ai pra nuk do të shkojë atje për të ngrënë apo pirë. Pra, nëse dikush thotë: "Ne jemi të zemëruar me Allahun, sepse Ai nuk na dha atë që donim", Çfarë dëshiron ti? Ti nuk je këtu në një restorant apo hotel, për të kërkuar çfarë të teket. Nëse Allahu të jep, duhet të jesh i lumtur. Allahu të ka dhënë gjithçka. Ti je si një kalë që vrapon nga një vend në tjetrin duke bërë çdo gjë të keqe, dhe pastaj fajëson Allahun, ose fajëson Evliatë apo Shejhët dhe thua: "Ata nuk na mbrojnë." Si mund të të mbrojnë ata? Ti duhet të mbrosh veten. Këtë duhet ta dish. Ti do të japësh llogari për atë që ke bërë dhe atë që bën. Ti je një qenie njerëzore. Allahu të dha një mendje për të menduar, për të dalluar të mirën nga e keqja. Kush nuk është përgjegjës? Shumë që kanë probleme mendore nuk janë përgjegjës. Madje edhe shteti u jep atyre një dokument. Për shumë prej tyre vlen: Nëse bëjnë diçka, nuk janë përgjegjës, sepse nuk kanë mend dhe veprojnë pa qenë të vetëdijshëm. Këta janë të vetmit që mund të ruhen nga dënimi ose gjykimi. Prandaj, kushdo që ka mend, duhet të reflektojë dhe të dijë se Allahu i jep secilit Rizk (furnizim). Secili e merr atë. Nuk ka asnjë arsye për ta futur veten në telashe dhe për t'iu ekspozuar vuajtjes së përjetshme. Kjo është shumë e rrezikshme, gjëja më e rrezikshme nga të gjitha. Asgjë në këtë jetë nuk është më e rrezikshme se kjo. Sepse këtë jetë e ke vetëm një herë. Nëse nuk bën vepra të mira, nuk ka shans të dytë. Në një sure në Kuran, banorët e Xhehenemit thonë: "O Zoti ynë, na kthe sërish në Dunja dhe ne do të bindemi, do të adhurojmë dhe do të bëjmë vetëm mirë." Ai thotë: "Jo, kjo ka marrë fund." Është vetëm një herë në Dunja. Shumë njerëz ju mësojnë, ju thonë të jeni të kujdesshëm, të jeni të mirë, të bëheni të dashurit e Allahut. Më parë keni qeshur me ta. Ju thoshit: "Këta nuk janë njerëz të zgjuar; këta janë idiotë." Këtë e kanë thënë për ata që falen apo besojnë në Allahun. Kjo është moda tani. Dhe ata tërheqin veçanërisht fëmijët e vegjël, në shkolla apo në rrugë. Ata mendojnë se familjet e tyre, baballarët, nënat apo të gjithë të tjerët nuk janë aq të zgjuar sa ata. Ndërkohë që ata janë njëqind herë më të zgjuar se ju. Sepse me këtë ata kanë fat këtu dhe në Ahiret. Kur i shohin fëmijët apo të afërmit e tyre në rrugën e Allahut, ata janë më të lumturit. Shumë njerëz vijnë dhe kërkojnë Hidajet (udhëzim) për fëmijët e tyre, për bashkëshortin, apo për një vëlla ose motër. Shumë vijnë dhe e kërkojnë këtë, dhe ne lutemi natyrisht. Gjatë gjithë kohës kjo është një temë e madhe në këtë vend, si dhe në vende në Angli apo Evropë. Në vendet myslimane është pak më mirë se këtu. Burrat bëjnë haram. Kjo do të dënohet në Ahiret. Në Dunja është gjëja më e keqe kur një burrë i martuar shkon me një grua tjetër pa Nikah, pa martesë. Është mëkati më i madh. Ka mëkate të vogla dhe ka mëkate të mëdha. Ky është mëkati më i madh. Dhe ata bëjnë sikur është normale; thjesht vazhdojnë. Dhe thonë: "E dimë që është haram, por nuk e kontrollojmë dot veten." Por nëse nuk e kontrolloni veten, kjo ndodh sepse nuk e dini se çfarë dënimi do të merrni për të. Për këtë ka një dënim në Dunja ende pa ardhur Ahireti. Është një thënie – nuk e di nëse është hadith apo diçka tjetër: Bashir al-qatil bil-qatl wa law ba'da hin. Ajo thotë: Lajmëroje vrasësin se do të vritet, edhe nëse ndodh më vonë. Wa bashir al-zani bil-faqr. Dhe lajmëroje shkelësin e kurorës se do ta kaplojë varfëria. Bereqeti (bekimi) do të ikë. Ai nuk do të ketë më asgjë. Edhe nëse zotëron miliona, ato nuk do t'i mbesin. Papritmas gjithçka do të zhduket. Kjo është shumë e rëndësishme. Sepse njerëzit dinë për Ahiretin dhe thonë: "Në rregull, ndoshta Allahu do të na falë." Por ka edhe një dënim në Dunja. Nëse bën haram, një mëkat, diçka duhet të të gjejë. Sa herë që bën mirë, do të gjesh gjëra të mira në Dunja, ende pa ardhur Ahireti. Edhe nëse je i varfër: Nëse bën mirë, Allahu të jep lumturi. Nëse ke miliona, ndoshta nuk e ke këtë lumturi. Nëse bën gjëra të këqija, Allahu të dënon edhe këtu. Çfarë lloj dënimi? Çfarëdo dënimi. Dhe dënimi më i madh është që Allahu Azze ue Xhel-le të të shikojë me zemërim. Ai nuk të shikon me Rahmet (Mëshirë). Ai shikon me zemërim. Por nëse një i varfër, apo kushdo qoftë – njerëz të thjeshtë, të vegjël, të mëdhenj, vajzë, grua – nëse bëjnë mirë, Allahu është i kënaqur me ta. Allahu i bekon ata. Thuhet në një Hadith Sherif se, kur Allahu është i kënaqur me dikë, Ai e njofton Xhibrilin Alejhis Selam se është i kënaqur me të. Dhe Xhibrili u thotë të gjithë engjëjve që të jenë të kënaqur me të. Dhe të gjithë engjëjt bëhen të kënaqur, e kështu Allahu bën që edhe njerëzit të jenë të kënaqur me këtë njeri. Prandaj është shumë e rëndësishme për njerëzit që të jenë në rrugën e Allahut, larg mëkatit dhe haramit. Veçanërisht nga harami më i madh, që ta bëjnë këtë. Kështu që bëni kujdes. Mos e hidhni veten në shkatërrim. Mos e bëni familjen tuaj të palumtur. Mos i hidhëroni të afërmit tuaj, babanë apo nënën, me sjelljen tuaj. Jini të mirë, InshaAllah. E mira përhapet, nga njëri tek tjetri, në të gjithë shoqërinë, tek të gjithë njerëzit; Allahu i shikon ata me mëshirë dhe dashuri. Kjo është shumë e rëndësishme. Profeti (sal-lallahu alejhi ue selem) ka thënë: "Ed-Dinu en-Nesihah" (Feja është këshillë e sinqertë). Ju duhet t'u tregoni njerëzve për këtë; nëse ajo që bëjnë është e mirë apo e keqe, duhet t'u thoni. Dhe kur shihni të ndodhë diçka e keqe: Nëse mund ta parandaloni vetë, atëherë bëjeni. Nëse jo, atëherë thoni të paktën: "Mos e bëni këtë." Nëse kjo nuk bën punë, atëherë thoni thjesht me zemrën tuaj: "Kjo nuk është e pranueshme; Allahu nuk e do këtë, nuk e pranon këtë, dhe as unë nuk e dua dhe nuk e pranoj këtë." "Kjo nuk është e mirë; kjo është e keqe, nga Shejtani, dhe ne nuk e pranojmë." Kështu e përmbushni përgjegjësinë tuaj. Por nëse thoni: "Në rregull, ata po e bëjnë këtë, lërini, çfarë mund të bëjmë? Është normale." Mos i konsideroni gjërat e këqija si normale. Një gjë e keqe është e keqe. Duhet ta dini se është keq dhe t'i thoni vetes: "Nuk mund të bëj asgjë, por nuk e pranoj këtë; nuk është normale." Tani njerëzit përpiqen t'i paraqesin shumë gjëra si normale, por ato nuk janë normale. Nuk e di se ku qëndron shkaku – tek ushqimi, tek ajri, nga vjen ky helm – që bën që secili t'i konsiderojë gjërat jonormale si normale. Allahu na i haptë zemrat. Allahu e mbajtë shoqërinë tonë larg nga kjo sëmundje. Kjo është një sëmundje shumë e keqe. Allahu u dhëntë Hidajet atyre që e bëjnë këtë, dhe Allahu na faltë neve, InshaAllah.

Alhamdulillah, sot është dita e fundit e Rexhepit, të parit prej muajve të shenjtë të Allahut. Sipas disa kalendarëve nesër është i pari i Shabanit; për të tjerë mund të fillojë pak më vonë. Por alhamdulillah, në këto tridhjetë ditë të Rexhepit Allahu na ka bekuar. Jemi të gëzuar për atë që Allahu na ka dhuruar. Që na lejohet të ecim në rrugën e Tij në këtë jetë, ndërsa muajt dhe vitet kalojnë. Nëse je me Allahun, je fitimtar; ti fiton jetën e vërtetë të këtyre muajve. Alhamdulillah, një muaj i bekuar po shkon, dhe një muaj i bekuar po vjen. Muaji i Profetit, sallallahu alejhi ue selem. Rajab Shahrullah, Sha'ban shahri, Ramadan shahr ummati. Rexhep do të thotë "Muaji i Allahut". Natyrisht, gjithçka i përket Allahut. Por për Umetin, Allahu e ka bekuar veçanërisht këtë muaj. Dhe për nder të Profetit, sallallahu alejhi ue selem, muaji Shaban është këtu. Shabani është muaji i Profetit, sallallahu alejhi ue selem. Dhe Ramazani është për Umetin. Allahu e ka bërë atë muajin më të begatë për Umetin; shumë gjëra ndodhin në të. Por tani jemi insha'Allah në Shaban, të cilit Profeti, sallallahu alejhi ue selem, i kushtoi vëmendje të veçantë dhe në të cilin e shtoi adhurimin e tij. Disa njerëz pretendojnë sot se ky muaj nuk ka vlerë. Jo, ata thjesht nuk e dinë. Ky është muaji i Profetit, sallallahu alejhi ue selem; ai agjëronte pothuajse të gjithë Shabanin. Madje Sahabët menduan se do të bëhej detyrim (Fard), pasi ai agjëronte pothuajse gjithë muajin. E sa i përket Ramazanit, ai gjithashtu gëzohej shumë për të. Profeti, sallallahu alejhi ue selem, na i ka treguar të gjitha këto. Alhamdulillah, njerëzit e Tarikatit respektojnë gjithçka; ata nuk pyesin vazhdimisht: "Çfarë është kjo, çfarë është ajo?" Alhamdulillah, veçanërisht në Tarikatin tonë Nakshibendi, ne përpiqemi të ndjekim çdo Sunet në Virdin dhe Vezifen tonë të përditshme. Ne nuk bëjmë asgjë jashtë Sunetit të Profetit, sallallahu alejhi ue selem. Allahu na mbajtë në rrugën e Tij. Ne duhet të nderojmë atë që ka nderuar Profeti, sallallahu alejhi ue selem. Ti mund të vlerësosh qoftë edhe gjënë më të vogël, por kurrë mos dil kundër saj. Nëse je kundër... epo, pasurinë e Allahut kjo nuk e pakëson, por hiseja jote do të jetë më e vogël. Të ofrohet një xhevahir dhe ti thua: "Nuk e dua këtë." Epo mirë, zgjedhja është e jotja. Allahu na bëftë të njohim vlerën e kohës në të cilën ndodhemi. Kjo vlerë është e çmuar; për këtë duhet të jemi të vetëdijshëm. Alhamdulillah, Allahu na ka lejuar të hyjmë në këtë kohë të vlefshme, insha'Allah.

Innamal mu'minuna ikhwatun fa-aslihu bayna akhawaykum. (49:10) Allahu, i Fuqishmi dhe Madhështori, i cilëson besimtarët si vëllezër. Në shumë hadithe thuhet gjithashtu: "La yu'minu ahadukum hatta yuhibba li akhihi ma yuhibbu li nafsihi." I Dërguari i Allahut tha të vërtetën. Besimi nuk është i plotë, thotë Profeti (salla Allahu alejhi ue selam), derisa dikush të dëshirojë për vëllain e tij atë që dëshiron për veten e tij. Kjo ka rëndësi të madhe dhe dobi të madhe për muslimanët dhe për mbarë njerëzimin. Sepse nëse ti ia do të mirën vëllait tënd në Islam, ashtu siç e do për veten, edhe ai do të dojë të mirën për ty. Bëhet fjalë për të bërë mirë, për të përhapur të mirën, për të sjellë lumturi dhe Barakah (begati). Kjo është ajo që shpjegoi Profeti (salla Allahu alejhi ue selam), dhe Allahu, i Lartësuari, thotë në Kuran se besimtarët janë vëllezër. Kohën e Profetit (salla Allahu alejhi ue selam) ne e quajmë Asr as-Sa'adah – Epoka e Lumturisë. Por çfarë lumturie ishte ajo? Ata shpesh nuk kishin asgjë për të ngrënë. Ndonjëherë ata rrinin të uritur për dy ose tri ditë dhe nuk hanin asgjë, sepse nuk gjendej ushqim. Megjithatë, të gjithë e dinin se kjo ishte një kohë e lumtur – koha më e lumtur nga të gjitha. Për të gjithë njerëzimin dhe të gjithë historinë, epoka e Profetit (salla Allahu alejhi ue selam) ishte koha më e lumtur. Sigurisht, ishin vetëm 23 vjet. Këto vite ishin plot bekime. Pikërisht pas kësaj, disa nga njerëzit që kishin qenë aty u bënë armiq; disa ranë pre e Fitnes (trazirave). Ngadalë, rrethanat u përkeqësuan gjithnjë e më shumë. Prandaj Profeti (salla Allahu alejhi ue selam) tha në një hadith: "Koha ime është koha më e mirë." Pas meje vjen koha e Hulefa ar-Rashidin (Kalifëve të Drejtë). Katër kalifët: Sejjidina Ebu Bekr, Omeri, Othmani dhe Sejjidina Aliu (Allahu qoftë i kënaqur me ta). Edhe kjo kohë ishte e mirë. Shekulli pasues dhe shekulli i dytë ishin gjithashtu të mirë, tha ai. Pas kësaj, njerëzit u larguan gjithnjë e më shumë nga ajo që Profeti (salla Allahu alejhi ue selam) kishte mësuar për dashurinë e ndërsjellë. Shumë gjëra hynë mes tyre. Disa prej tyre ishin të drejta, të tjera jo. Por kjo kohë nuk ishte më aq e lumtur sa koha e Profetit (salla Allahu alejhi ue selam). Vit pas viti, shekull pas shekulli, njerëzit u larguan nga fjalët e Profetit, dhe çdo kohë ishte më e keqe se e mëparshmja. Dhe elhamdulilah, tani kemi arritur në pikën më të ulët, elhamdulilah. Çfarë mund të bëjmë? Allahu na ka krijuar pikërisht në këtë kohë. Por pavarësisht të gjithave, urdhri i Profetit (salla Allahu alejhi ue selam) mbetet në fuqi; ai nuk është shfuqizuar. Besimtarët janë vëllezër. Një besimtar duhet t'i dojë vëllezërit e tij, komunitetin e tij dhe muslimanët. Ai duhet t'i dojë ata, nuk duhet të mbjellë përçarje dhe nuk duhet t'i ketë armiq. Sa më shumë gëzim të kesh te vëllai yt musliman, aq më shumë gëzohet Profeti (salla Allahu alejhi ue selam) me ty. Evlijatë (të dashurit e Allahut) gëzohen me ty. Allahu është i kënaqur me ty kur jeton në harmoni me vëllezërit e tu. Shejtani, nga ana tjetër, nuk është i lumtur. Kur është i lumtur shejtani? Kur muslimanët ose vëllezërit zihen me njëri-tjetrin, atëherë ai gëzohet. Por gëzimi i shejtanit nuk është si gëzimi ynë. Sepse ai është plot zili dhe ligësi. Ai nuk do të jetë kurrë vërtet i lumtur. Sa më shumë vuajmë ne, aq më mirë ndihet ai – ai duket i kënaqur – por Allahu nuk i jep atij lumturi të vërtetë. Besimtarëve, Mu'minëve, Allahu megjithatë u dhuron lumturi. Natyrisht, ata që shkaktojnë trazira dhe dëmtojnë muslimanët, shihen të jetojnë në mjerim të vazhdueshëm. Ata mundohen nga mendime të këqija dhe zemrat e tyre janë të mbushura me errësirë. Plot me vesvese shejtanore. Ata nuk mund të jenë të lumtur. Edhe sikur ta pushtonin gjithë botën, nuk do të gjenin lumturi. Por besimtarët gëzohen për çdo gjë që vjen nga Allahu. Ata janë plot lumturi. Kur janë me familjen e tyre, kur janë me njerëzit që duan, ata janë të lumtur. Për shembull, kur shkojnë në Haxh ose Umre, apo vizitojnë një vend të shenjtë, i mbush lumturia. Por nëse shkojnë në një kazino ose në një vend të keq, nuk do të gjejnë kurrë paqe. Kur largohen nga vende të tilla, ndihen edhe më të mjerë. Jo më mirë – bëhet gjithnjë e më keq. Pikërisht për këtë shërben Tarikati ynë, elhamdulilah: për t'i ndihmuar njerëzit të jenë të lumtur. Ka njerëz që pretendojnë se janë muslimanë, por bëjnë gjëra që i bëjnë muslimanët e tjerë të pakënaqur me ta. Që në moshë të vogël, ata e mësojnë veten dhe fëmijët e tyre të jenë të palumtur. Ata mallkojnë njerëzit e mirë, mallkojnë Shokët e Profetit (salla Allahu alejhi ue selam). Dhe ndërkohë qajnë, vajtojnë dhe ankohen. Kjo nuk është rruga jonë. Elhamdulilah, ne qeshim. Nuk ka asnjë arsye për këtë. Sepse Allahu na ka urdhëruar: "Wa bi dhalika fal-yafrahou." (10:58) Duhet të gëzoheni, thotë Allahu, kur jeni në rrugën e Tij dhe jeni muslimanë. "Për këtë le të gëzohen." Ky është një urdhër; duhet të jeni të lumtur, jo të qani. Të mos e mundoni veten. Dhe pastaj pretendoni: "Ne jemi muslimanë, e duam këtë", ndërkohë që mbillni fitne kudo. Jo, muslimanët – njerëzit e Tarikatit – ishin ata që hapën zemrat. Sejjidina Ahmed Jeseviu, Sulltani i Turkestanit – tyrbja e tij e bekuar është në Kazakistan, ne e kemi vizituar – ai kishte njëqind mijë muridë (nxënës). Ai i mësoi dhe i dërgoi në të katër anët e botës, madje edhe në vende jo-muslimane. Ata udhëtonin, jo për të luftuar, por vetëm për t'i mësuar njerëzit. Dhe më vonë, kur mbërriti ushtria e Islamit, ata njerëz ishin të gëzuar që t'i prisnin. Sepse u kishin mësuar lumturinë, mirësinë dhe drejtësinë – të gjitha gjërat e mira që nuk i njihnin. Këta njerëz shkuan atje dhe i udhëzuan. Njëqind mijë dervishë dhe dijetarë. "Dervish" do të thotë se ai di si të falet, çfarë është Sunet, çfarë është Farz (detyrim) dhe ai ndjek Tarikatin. Ata pushtuan zemrat, para se të pushtonin kështjella apo fortifikata. Ky është Tarikati: t'u japësh njerëzve dashuri, t'i sjellësh lumturi njerëzimit. Prandaj shohim sot se shumë jomuslimanë e gjejnë Islamin përmes Tarikatit. Ata thonë "Sufi, Sufi", por nëse përmend "Islam", ata ikin, sepse mendojnë se Islami është ajo që predikojnë ata njerëzit e tjerë – vrasje, fatkeqësi, zemërngurtësi, asgjë të mirë. Por nëse thua "Sufi", ata vijnë. Për shembull në Konja te Sejjidina Xhelaludin Rumi. Jomuslimanët e vlerësojnë atë shumë. Ndoshta ata as nuk e dinë nëse ai është musliman apo jo, por e njohin atë si mjeshtër të sufizmit. Ka qindra mijëra që e ndjekin; kur del një libër i tij, bëhet best-seller. Njerëzit duhet ta kuptojnë dhe ta vlerësojnë këtë. Kjo është pikërisht ajo që mësoi Profeti (salla Allahu alejhi ue selam). Sufinjtë, njerëzit e Tarikatit, e jetojnë këtë si shembull. Dhe përmes kësaj, mijëra, ndoshta miliona, gjejnë Islamin. Nga ana tjetër, kur njerëzit veprojnë kundër këtij mësimi të Profetit (salla Allahu alejhi ue selam), shumë largohen nga Islami. Ata ikin me vrap dhe thonë: "Ne nuk e duam këtë, kjo nuk është e mirë." Por ata nuk e njohin Islamin e vërtetë. Ky është Islami i vërtetë: vëllazëria, dashuria për tjetrin, të mos shtypësh askënd dhe të mos detyrosh askënd të besojë. Islami arrin te njerëzit përmes zemrës. Profeti (salla Allahu alejhi ue selam) nuk ka detyruar kurrë askënd të bëhet musliman. Në Kuran, në Suren et-Teube, thuhet: Nëse dikush dëshiron të vijë te Qabja, duhet të jetë musliman. Kush nuk është musliman, nuk lejohet të hyjë. Por ata nuk luftohen që të bëhen muslimanë. Jo, nëse nuk duan të jenë muslimanë, ata mund të qëndrojnë në fenë e tyre, për sa kohë i binden qeverisë dhe paguajnë taksën e tyre. Kjo taksë nuk ishte e lartë. Sot taksat në Evropë janë ndoshta 80% ose 90%. Dhe Xhizja ishte e ngjashme me Zekatin, ndoshta dy e gjysmë për qind. Ishte pothuajse asgjë. Kur paguani TVSH sot, ndoshta është 20% ose 30%, nuk e di saktësisht. Kësaj i shtohet edhe tatimi mbi të ardhurat. Pra, elhamdulilah, ju ia jepni gjithë fitimin tuaj qeverisë. Dhe prapëseprapë ata e bëjnë Islamin të duket keq. Por Islami është më i miri, elhamdulilah, sepse është feja e Allahut. Gjithçka është në ekuilibër. Asgjë në Islam nuk është e ashpër apo e vështirë pa nevojë. Gjithçka është për mirë. Edhe në lidhje me misvakun (shkopin për dhëmbë), Profeti (salallahu alejhi ue selem) tha: "Nëse nuk do t'ia vështirësoja Umetit tim, do ta kisha bërë misvakun të detyrueshëm para çdo namazi." Që të përdoret kur faleni. Misvaku ka njëqind dobi. Jo vetëm si Sunet, por edhe për shëndetin tuaj, për dhëmbët tuaj, për gjithçka – përfitime të panumërta. Por edhe këtu, për të mos e bërë shumë të vështirë, Profeti (salallahu alejhi ue selem) tha: "Nuk do ta urdhëroj këtë." Kështu është gjithçka e ekuilibruar në Islam. Dhe ku gjendet ky ekuilibër? Gjendet në Tarikat, elhamdulilah. Tarikati dhe Sheriati janë një. Thelbi i Sheriatit është Tarikati. Ndoshta disa pyesin: "Tarikat? Për çfarë na duhet Tarikati?" Nëse nuk e doni, mund ta ndiqni thjesht Sheriatin. Por përfundimisht dikush mund të vijë dhe t'ju largojë edhe nga Sheriati. T'ju mashtrojë, t'ju bëjë të mallkoni Ehli Bejtin ose Sahabët. Njerëz të tillë janë jashtë Tarikatit. Shumica e tyre janë kështu. Dhe nëse nuk janë nga kjo apo ajo anë, edhe ata në mes mund të infektohen nga kjo mendësi. Ata fillojnë të bëjnë haram duke i mallkuar këta njerëz të bekuar. Njerëz të bekuar. Prandaj njerëzit duhet të ndjekin Tarikatin ose të dëgjojnë njerëzit e Tarikatit. Kjo është shumë e rëndësishme për jetën tonë dhe për jetën e fëmijëve tanë. Është thelbësore t'u mësojmë atyre dashurinë për Profetin, për Sahabët dhe për Ehli Bejtin. Elhamdulilah, siç e thamë tashmë, tani jemi në këtë muaj, në muajin e Profetit (salallahu alejhi ue selem). Në kalendarin tonë ai fillon sonte. Ndoshta në kalendarët e tjerë është vetëm nesër. Por është e rëndësishme ta respektojmë dhe nderojmë këtë muaj, sepse është muaji i Profetit (salallahu alejhi ue selem). Ai e vlerësonte shumë këtë muaj. Të gjithë librat e Hadithit dhe Sirah tregojnë se, pas Ramazanit, ai nuk agjëronte në asnjë muaj tjetër aq shumë sa në Shaban. Shahr Sha'ban al-Mukarram al-Mu'azzam. Respekti ynë për Profetin (salallahu alejhi ue selem) tregohet duke respektuar atë që ai bëri. Ne nderojmë muajt, ditët dhe netët e bekuara. E gjithë kjo buron nga mësimet e Profetit (salallahu alejhi ue selem). Dhe nëse ndiqni mësimet e Profetit, Allahu ju shpërblen dhjetëfish, shtatëqindfish e më shumë. Elhamdulilah, kjo është një ditë e bekuar në një vend të bekuar; ne jemi këtu për herë të parë. Allahu ju bekoftë. Allahu na forcoftë në rrugën e Tij. Që të mos mashtrohemi nga shejtani dhe pasuesit e tij. Allahu na dhuroftë lumturi. Ne nuk ankohemi. Ne nuk qajmë dhe nuk shkaktojmë trazira për gjëra që i përkasin së kaluarës. Allahu do të pyesë për atë që ka ndodhur. Nuk ka shpërblim për mallkimin e njerëzve të mirë ose të folurit keq për ta. Kjo vetëm e bën zemrën tënde më të errët, më të palumtur dhe sjell fitne mbi ty. Allahu na ruajtë nga kjo. Allahu i bekoftë ata. Allahu na bëftë pjesëmarrës në bereqetin e tyre. Koha e Asr es-Seadeh, koha e lumturisë së Profetit (salallahu alejhi ue selem). Ne jetojmë në një kohë të vështirë, por Allahu vendostë pak nga kjo lumturi në zemrat tona, inshallah. Kohët nuk janë të mira, por inshallah, Allahu është i aftë për gjithçka. Nëse besojmë vendosmërisht, do të jetë e lehtë të mbajmë lumturi në zemrat tona, inshallah.

"Wa khuliqal-insanu da'ifa." (4:28) Allahu, i Lartësuari dhe i Fuqishmi, thotë në Kuranin famëlartë: "Njeriu është krijuar i dobët." Për mendimin tim, njeriu është më i dobëti i të gjitha krijesave që Allahu ka krijuar. Sepse gjallesat e tjera, madje edhe ato të voglat që shihni... Një milingonë, për shembull, mund të mbajë trefishin e peshës së saj. Edhe kafshët e tjera janë kështu; ato janë të forta, shumë më të fuqishme se njeriu. Madje edhe atyre që duken më të dobëta, Allahu u ka dhuruar shumë aftësi që njeriu nuk i zotëron. Shkurtimisht: Qenia më e pafuqishme është njeriu. Megjithatë, ju shihni se Allahu i dha atij mendje, e mban atë në jetë dhe e lë të sundojë mbi krijesat. Sepse Allahu e ka vënë krijimin në shërbim të njeriut. Por sapo njeriu fiton pak pushtet, ai mendon se nuk ka asnjë më të fortë se ai. Ai harron prejardhjen e tij, harron dobësinë e tij dhe bëhet vërtet tiran. Qoftë ndaj të tjerëve, ndaj familjes së tij apo ndaj kujtdo që ai e konsideron më të dobët... Ai bëhet arrogant dhe i thotë vetes: "Unë jam më lart se ata." Kjo nuk është shenjë e mirë. Ju duhet ta kërkoni forcën vetëm tek Allahu, i Lartësuari dhe i Fuqishmi. Ju duhet ta vlerësoni atë që Allahu ju ka dhënë dhe ta falënderoni Atë për këtë. Siç ka thënë Sejjidina Omeri (r.a.): "Më i dobëti ndër ju, tek unë është më i forti, derisa t'i ketë marrë të drejtën e tij." "Dhe më i forti ndër ju, që shtyp të tjerët, tek unë është më i dobëti, derisa t'ia kem marrë atij padrejtësinë dhe t'ia kem kthyer atë pronarit." Bëhet fjalë për të drejtën dhe drejtësinë... Në Islam, drejtësia është parimi më i lartë. Sot të gjithë flasin për drejtësi, por drejtësi të vërtetë pothuajse nuk ka. Por pa drejtësi nuk ka as paqe dhe as begati. Të jesh i drejtë është forca më e madhe e njeriut. Ai që vepron sipas së drejtës dhe drejtësisë, është vërtet i fortë. Por nëse ai shmanget nga e drejta, ai është më i dobëti. Edhe sikur të sundonte mbi të gjithë njerëzimin, kjo nuk do të kishte asnjë vlerë. Sepse nëse nesër vjen Meleku i Vdekjes, ai nuk mund të bëjë asgjë kundër kësaj. Allahu na bëftë prej atyre që i njohin kufijtë e tyre dhe janë të vetëdijshëm për dobësinë e tyre, inshallah. Ne jemi, inshallah, të fortë vetëm me ndihmën e Allahut. Kjo është më e rëndësishmja. Allahu na forcoftë gjithmonë në këtë rrugë, inshallah.

Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, zbret bekimin e Tij; ka një shi të bekuar të mëshirës që zbret nga qielli për njerëzit dhe të gjitha krijesat. Vendet për të arritur këtë bekim janë këto tubime të bekuara, në të cilat ne kërkojmë begati shpirtërore dhe mirësi. Elhamdulilah, shumë prej jush, ose baballarët apo gjyshërit tuaj, kanë imigruar nga vende si Pakistani; por Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, ka caktuar që ju të vendoseni në këtë vend. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, i forcoftë këmbët tuaja në Islam. Meqë jeni këtu, ky është tani vendi i juaj. Prandaj mos thoni: "Do ta bëj këtë, do të jem ai"; për të qenë të sigurt, duhet të ndiqni njerëzit e devotshëm. Përndryshe do të jeni të dëshpëruar dhe do ta humbni rrugën tuaj. Mos bini në neglizhencë; mos e shpërdoroni identitetin dhe fenë tuaj. Sepse ky është thesari më i çmuar. Para një apo dy muajsh isha në Amerikën e Jugut. Atje kishte shumë muslimanë që kishin emigruar në kohën e Osmanëve. Shumica e tyre ishin muslimanë, por me kalimin e kohës kjo gjendje filloi të ndryshonte. Elhamdulilah; edhe pse shejtani dhe ndihmësit e tij përpiqen t'i japin fund kësaj, unë shoh praninë e shejhëve, tarikateve dhe medreseve që e mbajnë gjallë këtë edukatë (adab). Por Elhamdulilah, dashtë Allahu, kjo dritë nuk do të shuhet. Sepse edhe në vendet e mosbesimit, ata kanë dergjahe të tilla që ruajnë besimin dhe bindjen e njerëzve. Nuk duhet të përqendroheni te brengat; brenga e vërtetë është të qëndroni larg këtyre tubimeve të sohbetit. Këto vende ju japin forcë shpirtërore dhe paqe. Përderisa ecni në rrugën e Tarikatit, këto vende janë të domosdoshme. Tarikati do të thotë të kesh besim të vërtetë. Ata që janë në rrethin e Islamit, por nuk e pranojnë Tarikatin, janë muslimanë, por nuk konsiderohen si besimtarë (të përsosur). Të jesh një Mumin do të thotë të besosh në mrekulli, të besosh se Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) është i gjallë, të besosh te Sahabët, Ehli Bejti, te Evlijatë (miqtë e Allahut) dhe te ndikimi e ndihma e tyre. Në Amerikën e Jugut më parë nuk kishte Tarikat, vetëm muslimanë. Por kur filluan të mblidheshin, Tarikati i bashkoi dhe i pajtoi zemrat e tyre. Ky takim, ky tubim nuk mund të jetë kurrë i keq; përkundrazi, ai rritet me njerëz të rinj. Ai i lumturon njerëzit përmes Islamit dhe bëhet mjet për udhëzimin e tyre. Kjo është rruga jonë; rruga e shejhëve fisnikë, rruga e Evlijave (miqve të Allahut). Nuk duhet lënë vend për brenga dhe nuk duhet menduar: "Jeta jonë është e vështirë". Shikoni këto vende islame: Pakistanin, Turqinë, Egjiptin, të gjitha... Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, na ka dhuruar vendet më të bukura të botës, por ne nuk i zbatojmë urdhrat e Tij. Pikërisht për këtë arsye njerëzit po ikin tani nga njëri vend në tjetrin. Me urdhrin e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, ju si njerëz të Tarikatit duhet të vazhdoni të mblidheni gjithmonë së bashku. Atëherë kjo errësirë nuk mund t'ju dëmtojë dhe çështjet tuaja do të jenë të lehta. Sejidina Jusufi (paqja qoftë mbi të) ishte në burg, por ai ishte plot paqe; kjo nuk ishte brengë për të, sepse ai ishte me Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin. Të tjerët ishin në pallate, në vende më të mira, por ishin të dëshpëruar. Lumturia e vërtetë do të thotë të jesh me Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin; të jesh së bashku me të devotshmit, me robërit që i Vërteti i do. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, e bekoftë edhe më shumë këtë dergjah. Sigurisht, jo gjithkush mund të ketë fuqinë të vijë këtu. Kur Mevlana Shejhu u pyet në lidhje me hapjen e një vendi, ai thoshte: "Çdo vend ku mund të mblidheni së bashku është i begatë." Nuk është e nevojshme të thoni: "Unë vij nga larg"; vazhdoni ta vizitoni vendin afër jush, ku keni mundësi të shkoni. Kjo është për të mirën tuaj, do t'ju bëjë dobi. Duajeni njëri-tjetrin dhe jini të kënaqur me njëri-tjetrin; në asnjë mënyrë mos jini ziliqarë. Kjo nuk i përket edukatës (adabit) së Tarikatit; sepse zilia vjen nga shejtani. Ajo që e bëri të dëbohej nga Xheneti është zilia. Këdo që të shihni, qoftë një dergjah Kadiri apo një dergjah Çishti; ne gëzohemi vetëm që njerëzit janë në Tarikat, në ndonjë rrugë të vërtetë. Në këtë nuk ka asgjë të keqe. Nëse besoni se kjo është e keqe për ju, ky mendim nuk është Tarikat; kush mendon kështu nuk i përket Tarikatit dhe është në kundërshtim me thelbin e Tarikatit. Ne e falënderojmë Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin; dashtë Allahu, ia mundësoftë edhe shumë njerëzve të tjerë të ecin në rrugën e Tarikatit.

Allahu ju bekoftë. Ju na nderoni, edhe pse ne nuk jemi të denjë për këtë. Por Elhamdulilah, përmes nesh ju nderoni Meshajihët dhe Profetin (salallahu alejhi ue selem). Ju faleminderit për këtë; Allahu ju dhuroftë gjithnjë e më shumë dashuri dhe dritë. Allahu ju forcoftë në këtë rrugë – në rrugën e Profetit (salallahu alejhi ue selem), rrugën e Ehli Sunetit dhe Xhematit, dhe rrugën e Tarikatit. E gjithë kjo është e njëjta rrugë; nuk ka asnjë ndryshim. Elhamdulilah, ne jemi në rrugën e drejtë, Tarikat el-Mustekim, rrugën e drejtë. "Tarikat" do të thotë rrugë dhe "Mustekim" do të thotë e drejtë – ajo që nuk devijon nga qëllimi. Elhamdulilah, ne ndjekim rrugën e Profetit (salallahu alejhi ue selem) dhe do të vazhdojmë kështu, jo vetëm deri në Kijamet, por në përjetësi. Kush kapet pas saj që nga fillimi, është më i bekuar dhe do të jetë më pranë Profetit (salallahu alejhi ue selem) në Xhenet. Edhe në Dunja, ata janë më të dashur për Profetin (salallahu alejhi ue selem). Sepse Profeti (salallahu alejhi ue selem) ka thënë: "Kush më dërgon selavate, unë i përgjigjem." Prandaj, Profeti (salallahu alejhi ue selem) përgjigjet sa herë që njerëzit e Tarikatit recitojnë selavate apo durude për të. Ky është besimi ynë, besimi islam. Edhe nëse disa njerëz nuk e pranojnë këtë, ata nuk kanë rëndësi. Më e rëndësishmja është të jeni në rrugën e Profetit (salallahu alejhi ue selem), në rrugën e baballarëve, gjyshërve dhe të parëve tuaj, nga koha e Profetit e deri më sot. Kjo rrugë vazhdon. Shumë janë përpjekur ta shkatërrojnë, por nuk ia kanë dalë. Ata kanë ikur dhe askush nuk di më asgjë për ta. Sigurisht që nuk ishin vetëm një, dy apo njëqind, por mijëra kudo; megjithatë të gjithë u mposhtën dhe u varrosën së bashku me fitnen e tyre. Tani nën tokë ata pendohen për atë që kanë bërë, por nuk u bën më dobi. Dobia qëndron në ndjekjen e kësaj rruge në çdo kohë dhe në mosdëgjimin e Shejtanit. Njerëzit thonë: "Kam vesvese" (pëshpëritje). Kjo është normale nga Shejtani, por ata njerëz janë më të këqij se pëshpëritjet e Shejtanit. Elhamdulilah, Shehu ynë, i cili recitoi Kasiden, foli për Mesxhid el-Aksa-në si dhe për Isranë dhe Miraxhin. Fatkeqësisht, për shumë njerëz aktualisht është e pamundur ta vizitojnë këtë vend. Sot më pyeti njëri nga vëllezërit tanë: "Ti udhëton kudo; cili vend të pëlqen më shumë?" Ndoshta ai mendonte se do të thosha Meka ose Medina, por unë thashë Palestina. Elhamdulilah, sepse është toka e Profetëve dhe toka e kësaj xhamie të shenjtë, Mesxhid el-Aksa. SubhanAllah, Allahu e ka vendosur dashurinë për këtë vend në zemrën time. Dikur kam qenë atje me Mevlana Shehun; në atë kohë e kontrollonin arabët. Çdo vit Mevlana Shehu sillte haxhinj nga Qiproja, i merrte në Haxh dhe ata vizitonin Mesxhid el-Aksa-në. Pasi Izraeli e mori, ata nuk mund të shkonin më. Por pas gjashtëdhjetë vitesh unë e vizitova dhe ishte një vend vërtet fantastik. Kur vizitova Nablusin, që është një qytet shumë i bukur me shumë njerëz të Tarikatit, ata na ftuan për darkë. Ne u falëm në të gjitha xhamitë, dhe Nablusi është vërtet plot me shumë ndjekës të Tarikatit. Por njerëzit, të gjithë këta arabë – u mashtruan që në fillim nga Perëndimi për të nisur një revolucion kundër Kalifit dhe Osmanëve. Sulltan Abdul Hamidit iu ofruan miliarda për të shlyer borxhet e tij, nëse do t'u jepte vetëm një copëz të vogël toke nga atje. Sulltan Abdul Hamidi e dëboi atë burrë dhe i tha: "Nuk mund të të jap as edhe një grusht dhe nga kjo tokë e shenjtë; është emaneti im." "Si do të mund të dilja para Allahut dhe të thosha se e kam braktisur këtë përgjegjësi?" Sulltan Abdul Hamidi dhe të gjithë sulltanët ishin njerëz të Tarikatit; Shehu i Sulltan Abdul Hamidit i përkiste Tarikatit Shadhili. Ai nuk e dha, por ata nxitën fitne, e rrëzuan atë dhe i mashtruan arabët. Ata u thanë arabëve: "Ju do të jeni mbretër të të gjithë muslimanëve dhe arabëve, dhe kjo tokë do të jetë e juaja." Mevlana Sheh Abdullah Dagestani në atë kohë ishte në ushtrinë osmane. Ai kreu dyzet ditë Halvet (izolim shpirtëror) në Kupolën e Shkëmbit (Mesxhid el-Sahra), pranë Mesxhid el-Aksa-së. Ai qëndroi atje rreth një vit duke mbrojtur Palestinën dhe Mesxhid el-Aksa-në. Pas kthimit të tyre, Osmanët ishin drejt fundit. Shpejt fuqitë perëndimore morën të gjitha tokat osmane dhe e internuan Kalifin. Ata janë të aftë për këtë. Ne nuk mund të themi asgjë, sepse "Lufta është mashtrim". Në luftë, armiku yt mund të të mashtrojë. Por të jesh ai që mashtron, është e tmerrshme. Të rreshtohesh në anën e armikut kundër Islamit dhe kundër Kalifit është një mëkat i madh. Kjo nuk mund të pranohet. Sigurisht, ajo epokë mbaroi, dhe pasi ata e morën Palestinën, njerëzit filluan të ankohen dhe të qajnë për shtypjen. Pse ndodh kjo? Edhe tani ata nuk e pranojnë padrejtësinë që kanë bërë. Ende janë kundër Osmanëve dhe kundër Kalifit – e gjithë bota arabe. Mos mendoni se ata do të ishin të lumtur me Kalifin apo Osmanët. Deri më sot, Perëndimi e ka sjellë këtë helm në vendet e tyre dhe u ka hyrë arabëve deri në palcë. Nëse flet qoftë edhe pak për këtë, sheh armiqësi dhe urrejtje kundër Osmanëve dhe Kalifit. Për këtë arsye po ndodh e gjithë kjo tani. Ata bërtasin "Gaza, Gaza", por ky është faji juaj. Armiku mund të bëjë çfarë të dojë; mos prisni mirësi nga armiku. Por nëse nuk pendoheni tek Allahu dhe nuk jeni me Tarikatin, punët nuk i keni mirë. A mund të thotë dikush se kjo është gabim? Unë kam lindur në Damask dhe kam jetuar atje. Gjatë shkollës na mësonin se Osmanët ishin armiku. Na mësonin se ata na kishin lënë të prapambetur dhe kishin pushtuar vendin tonë. Sikur të donin Osmanët, mund t'ua kishin dhënë Palestinën atyre njerëzve dhe të merrnin paratë, dhe sot e kësaj dite do të qeverisnin vendin e tyre. Por këta njerëz nuk kanë mend; mendja e tyre është e shkatërruar dhe e djegur. Të gjithë muslimanët... mendja e tyre është e mjegulluar. Asnjë mendim, asnjë reflektim i saktë. Ata shikojnë vetëm të jashtmen, pa parë atë që fshihet pas saj ose në brendësi. Ata vrapojnë pas Iranit, pas vehabistëve – nuk mund të thuhet se dikush në këtë gjendje vepron vërtet si musliman. Ja çfarë ndodhi kur isha në Nablus. Sulltan Abdul Hamidi e donte këtë qytet; ishte një vend i veçantë për të. Ishte gjatë një darke... njerëzit ishin Masha'Allah, shumë të mirë. Ata e pëlqenin Sulltan Abdul Hamidin sepse ai i donte ata; ai madje ndërtoi hekurudhën për në Nablus. Por aty ishte ulur një burrë i moshuar, dhe kur e përshëndeta, ai nuk u gëzua shumë. Ai tha "Tatbi", dhe unë në fillim nuk e kuptova se çfarë do të thoshte "Tatbi". Më vonë kuptova se "Tatbi" do të thotë "normalizim i marrëdhënieve", gjë që ata e refuzojnë. Ne vijmë për të vizituar një vend të shenjtë, dhe Allahu na e ka hapur këtë rrugë, ndaj erdhëm. Pse thua diçka të tillë? Nuk është vetëm për ju; toka e shenjtë është për të gjithë muslimanët. Nëse pretendoni se është vetëm për ju, sigurisht që do t'ju shtypin dhe do të bëjnë gjithçka që nuk ju pëlqen. Pra, kjo është gjendja e Islamit dhe e muslimanëve. Ata duhet të mësojnë nga ulematë dhe meshajihët e vërtetë. Elhamdulilah, sigurisht që ka shumë prej tyre, por fatkeqësisht shoh se edhe sufitë arabë e mbajnë këtë helm kudo në trupin e tyre. Kur merresh shumë me një gjë, ajo ngadalë bëhet e dukshme. Kështu që ata duhet t'i kërkojnë falje Allahut Azze ue Xhel. Allahu është Gafur (Falës) dhe Rahim (Mëshirëplotë). Allahu pranon dhe fal. Insha'Allah Allahu na fal dhe na dërgon ndihmë. Elhamdulilah, ka myzhde nga Profeti (salallahu alejhi ue selem) në lidhje me Mehdiun (alejhis-selam). Pa këtë do të ishte e vështirë. Në çdo kohë, kudo, ka probleme në botë; asnjë vend nuk është pa probleme. Dhe shumica e problemeve gjenden natyrisht në vendet muslimane dhe në tokat muslimane. Pse? Sepse Shejtani nuk ka dalë në pension. Siç shpjegoi njëherë Mevlana Shehu, kur një peshkop e pyeti se kur do të mbaronte kjo fatkeqësi. Mevlana Shehu tha: "Kur Shejtani të dalë në pension, do të ketë mbaruar." Ai qeshi shumë me këtë burrë. Realiteti është: Do të marrë fund kur të vijë Mehdiu (alejhis-selam). Por Shejtani ende nuk ka mbaruar punë. Kur dëgjojmë për Kashmirin, Mianmarin, Palestinën, Irakun, Iranin, Afrikën, Sudanin, Libinë... çdo vend musliman ka probleme. Unë trishtohem shumë. Por pastaj e kuptoj se nëse do të përpiqeshin ta zgjidhnin vetë, do të duheshin mijëra vjet. Më kujtohet se do të ketë paqe kur të vijë Sejidina Mehdiu (alejhis-selam). Nuk do të ketë më probleme, as viza, as leje të nevojshme për të qëndruar, për të shkuar apo për të ardhur. Të gjitha këto do të marrin fund. Sigurisht, Shejtani ende nuk është në pension. Por kur të vijë Mehdiu (alejhis-selam), kjo botë do të jetë ashtu siç tha Profeti (salallahu alejhi ue selem): E gjithë toka do t'i përkasë Islamit. Nuk do të ketë fe tjetër; të gjithë njerëzit do të ndjekin Islamin. Islam do të thotë paqe; do të ketë paqe për të gjithë botën. Kështu që do të vijë Mehdiu (alejhis-selam), dhe pas tij do të vijë Isai (alejhis-selam). Pas Mehdiut do të sundojë Isai (alejhis-selam); do të jenë dyzet vjet paqe. Dhe kur Isai (alejhis-selam) të vdesë, ai do të varroset pranë Profetit (salallahu alejhi ue selem). Jo siç pretendojnë ata njerëz të çmendur, se ai është i biri i Allahut, Estagfirullah. Kjo është ideja më qesharake e atyre që menduan se ishin njerëzit më të zgjuar në botë. Madje ata mund ta pyesin tani këtë makinë inteligjente; ata kanë makina inteligjente. Nëse e pyet: "Kush është Isai (alejhis-selam)?", ajo do të thotë se ai është një Profet. Edhe makina e di më mirë se ata. Pra, kur Isai (alejhis-selam) të vdesë dhe të varroset pranë Profetit (salallahu alejhi ue selem) në Medine – vendi i tij është atje, siç e di Ehli Suneti dhe Xhemati. Pas kësaj, gjithçka do të bëhet sërish keq. Shejtani do të kthehet me fuqi të plotë dhe do të veprojë mes njerëzve. Shumë njerëz do të bëhen sërish qafira dhe mosbesimtarë. Vetëm pak muslimanë do të mbeten, dhe në atë kohë do të vijë Tymi (Duhani). Dhe muslimani, kur ta thithë këtë tym, do të vdesë (dhe do të hyjë në Xhenet). Vetëm qafirat do të mbeten këtu. Pra, do të ketë qetësi nga Shejtani vetëm për dyzet vjet, dhe pas kësaj ai do të kthehet. Kështu është Dynjaja; kështu duhet të jetë. Sepse Kiameti u vjen këtyre njerëzve, mosbesimtarëve; të gjithë do të shkatërrohen në atë kohë. Tani ata sjellin ndonjëherë lajme se një gur po vjen nga hapësira dhe do të godasë Tokën e do të shkaktojë Kiametin. Elhamdulilah, muslimanët dhe besimtarët e dinë se kjo nuk është e vërtetë. Ndoshta njerëzit e tjerë kanë frikë të madhe, janë të shqetësuar dhe të trishtuar se fundi i botës vjen me këtë gur. Por çdo gur dhe çdo imtësi ndodh me urdhrin e Allahut Azze ue Xhel. Si mund të ndodhë Kiameti pa urdhrin e Tij? Mosbesimtarët kanë bindje të pakuptimta. Ata frikësojnë veten – nuk kanë frikë nga Allahu, por frikë nga asgjëja. Allahu na ndihmoftë, InshaAllah, që të qëndrojmë në rrugën e Ehli Sunetit dhe Xhematit. Kush janë ata? Janë ata që ndjekin Sheriatin. Elhamdulilah, Sheriati dhe katër Medhhebet (shkollat juridike) janë të rëndësishme. Ata që nuk e pranojnë këtë, nuk i përkasin Ehli Sunetit dhe Xhematit. Çdo Medhheb ofron një rrugë të lehtë; nuk ka vështirësi. Çdo vend mund të ndjekë atë që është e përshtatshme për të. Por tani është moda e re e këtyre njerëzve të thonë: "Nuk kemi nevojë për Medhheb." Ata i mallkojnë Medhhebet dhe i mallkojnë njerëzit që ndjekin një Medhheb. Ata thonë: "S'ka nevojë për Medhheb, ti ndiq vetëm Kuranin." Por kur ata lexojnë Kuranin, unë dëgjoj shumë njerëz që nuk dinë as ta lexojnë siç duhet. Atëherë, si mund ta kuptoni dhe ta ndiqni atë? Profeti (salallahu alejhi ue selem) ka thënë: "Jessiru ue la tu'asiru" (Lehtësoni dhe mos vështirësoni). Profeti (salallahu alejhi ue selem) na mësoi t'i bëjmë gjërat të thjeshta. Kur ata ta tregojnë rrugën tënde, rrugën e Medhhebit, është e lehtë për ty të ndjekësh. Nëse nuk e njeh rrugën, do ta hapësh Kuranin nga fillimi në fund dhe do të përpiqesh të gjesh diçka. Derisa ta gjesh atë, e harron tjetrën sërish; të kërkosh vazhdimisht – kjo nuk është mirë. Kjo shkakton një fitne të madhe. Ulematë e dinë këtë; ka shumë njerëz që bëjnë gjëra kundër Sheriatit. Por ata pretendojnë: "Ne e dimë këtë nga Kurani." Kuranin e Madhërishëm... për ta mësuar atë, duhet të studiosh të paktën dhjetë vjet për ta lexuar dhe kuptuar siç duhet. Kur ta kuptosh atë, duhet të shikosh edhe Hadithin. Këta njerëz nuk i pranojnë hadithet; ata janë të humbur. Çdo gjë që lexojnë do të jetë pa dobi; madje u bën dëm atyre. Sepse ata mbjellin fitne dhe i bëjnë njerëzit të kërkojnë gjëra të tjera. Pra, Ehli Suneti dhe Xhemati, mos u largoni nga Medhhebi dhe mos u largoni nga Tarikati. Këta janë dy krahë, siç thuhet. Shejh Khalid al-Baghdadi quhej "Dhu l-Xhanahajn", poseduesi i dy krahëve. Një krah për Sheriatin, një për Tarikatin. Pa këtë nuk mund të fluturosh. Duhet të jenë të dyja, dhe kjo është rruga jonë. Allahu ju bekoftë, Allahu ju ruajtë në këtë rrugë, InshaAllah. Ju mund të ndiqni çdo Tarikat; kjo nuk është e rëndësishme, siç e thashë edhe sot. Ka shumë Tarikate; ju mund të ndiqni çdo Tarikat që është i përshtatshëm për ju, ashtu si çdo Medhheb që është i përshtatshëm për ju. Allahu ju bekoftë, Allahu na mbajtë fort në këtë rrugë.

„Me të vërtetë, Allahu është me ata që kanë devotshmëri dhe që bëjnë vepra të mira.“ (En-Nahl, 16:128) Ata që ruhen nga e keqja dhe përpiqen vazhdimisht të bëjnë mirë për njerëzit. Elhamdulilah, kjo është mirësia më e madhe për ne: Të dini se kush ju jep forcë. Mbështetja juaj nuk është as polic, as politikan, as ndonjë njeri i pasur. Mbështetja juaj është Allahu, Zoti dhe Pronari i të gjithë gjithësisë. Allahu Azze ue Xhel ju mbështet; këtë duhet ta përvetësoni. Jini me zemër të gëzuar; mos u dëshpëroni dhe mos lejoni t'ju kaplojë mërzia. Sigurisht, kur njerëzit janë larg atdheut islam në një mjedis tjetër, ajri dhe atmosfera shpirtërore ndonjëherë duken të huaja. Ata bien në frikë; brenga dhe pikëllimi i kaplojnë ata. Kjo nuk është gjendje e drejtë; duhet të mbani mend këtë që vijon. Thoni: „Hasbunallah – Allahu na mjafton, Ai është me ne.“ Allahu është i fuqishëm për çdo gjë; për Të asgjë nuk është e vështirë. Ai është El-Kadir, El-Muktedir (I Gjithëfuqishmi, Përcaktuesi i çdo fuqie). Kjo dijeni është dhurata më e madhe për një besimtar, për një musliman. Sepse muslimani është gjithmonë shënjestër dhe ndodhet nën sulmin e zullumqarëve. Ose shejtani dërgon ushtritë e tij kundër besimtarit, për ta bërë atë të palumtur dhe për ta larguar nga përmendja e Allahut Azze ue Xhel. Qëllimi i tyre i vetëm është të na shpërqendrojnë dhe të na largojnë nga përsiatja për Mëshirëplotin, Allahun Azze ue Xhel, i Cili na krijoi dhe na mban në jetë. Ai i jep secilit riskun e tij, qoftë musliman apo jomusliman; por kur muslimanët e kuptojnë këtë, zemrat e tyre gjejnë paqe. Ata bëhen të lumtur dhe nuk do të zhytën kurrë në mjerim. Pikërisht kjo është rruga e Profetit tonë, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të. Kur ai filloi shpalljen dhe i ftoi njerëzit drejt së vërtetës, të gjithë u ngritën kundër Tij. Ata e konsideronin të ligjshme çdo lloj torture dhe ligësie kundër Profetit, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të. Dhe i ofruan Atij botë të tëra, që ai të hiqte dorë nga çështja e tij. Ai refuzoi, sepse Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, e njihte Zotin e tij. Nëse nuk keni para në xhep dhe dikush vjen e thotë: „Do të të jap pesë groshë, më ndiq mua“, a do të shkonit me të? Hasha (Allahu na ruajtë) – ky ndoshta nuk është shembull i përsosur – por këta të pamend dhe të pakujdesshëm menduan se Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) do ta braktiste të vërtetën dhe do t'i ndiqte ata. Ishin njerëz të padijshëm. Atë kohë e quajnë madje „Koha e Injorancës“ (Xhahilije). Ka dy lloje të Xhahilijes. Njëra ishte në kohën e Profetit, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, të cilën Ai (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) e përfundoi, Elhamdulilah. E dyta është ajo e kohës së fundit, koha e sotme. Kjo është shumë më e rëndë sesa ajo koha e parë e injorancës. Atëherë ata të paktën besonin në idhuj ose, sado gabim, në ndonjë hyjni. Por në këtë Xhahilije të kohës së fundit, njerëzit nuk besojnë më në asgjë. Kjo është errësira më e thellë e injorancës. Kjo është injorancë e vërtetë; sepse Allahu u dha atyre çdo mundësi për të ditur, për të parë, për të medituar dhe për të dëgjuar, por megjithatë ata nuk besojnë. Më parë njerëzit shikonin qiellin dhe mendonin se yjet ishin vetëm llamba të vogla. Por tani ata e dinë se sa madhështor është universi, megjithatë nuk mund të gjejnë as fund dhe as kufij të këtij universi. Ata shikojnë dhe shohin botë që janë miliarda herë më të mëdha, por nuk gjejnë asnjë kufi ku të mund të thonë: „Këtu është pika e fundit.“ Pra, nëse do të kishin qoftë edhe pak mend, do të duhej të besonin në një Krijues. Por fakti që ata nuk besojnë, dëshmon injorancën e tyre. Injorancë do të thotë: ose të mos dish, ose të mos duash të dish. Nuk është turp të jesh i padijshëm që nuk di asgjë, por dëshiron të mësosh; në këtë nuk ka asgjë të keqe. Por nëse këmbëngulni të mbeteni të padijshëm dhe të qëndroni në injorancë, atëherë kjo është e tmerrshme. Për këtë arsye Allahu Azze ue Xhel ka dërguar të gjithë profetët. Siç tha Profeti ynë, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, për shokët e tij: „Sahabët e mi janë si yjet në qiell; cilindo që të ndiqni, do të udhëzoheni.“ Në këtë mënyrë i jepni fund injorancës suaj. Çdo e vërtetë që vjen nga Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, u mëson njerëzve thelbin e kësaj jete dhe se çfarë do të thotë jeta në botën tjetër. Ajo tregon se si Allahu e krijoi njeriun dhe si filloi kjo botë. Nuk është e nevojshme të ngrihen teori si „ndodhi kështu, u bë ashtu“. Ju thoni shkurt „Allahu e ka krijuar“; kjo është rruga më e thjeshtë dhe më e qartë për të logjikshmit. Por të pamendët ende hulumtojnë më kot: „Si erdhi deri këtu, si ndodhi?“ Ndërkohë që gjithçka gjendet në Kuran, fjalën e Allahut. Ai shpjegon gjithçka nga fillimi deri në fund. Ai tregon madje se çfarë do të ndodhë më pas, gjendjet e Ditës së Gjykimit. Ata kanë teori dhe në fakt e dinë se do të ndodhë ashtu siç tregon Kurani, por megjithatë ata nuk besojnë. Madje edhe përshkrimin e Ditës së Gjykimit në Kuran, ata e konfirmojnë sot me shkencën e tyre. „Kur qielli të çahet dhe të bëhet i kuq si vaji i valuar (ose: si një trëndafil i kuq).“ (Er-Rrahman, 55:37) Kur qielli hapet dhe merr formën e një trëndafili... Në shkencë ata e përshkruajnë pikërisht ashtu; do t'i ngjajë një trëndafili gjigant që hapet. Allahu e tregon këtë hapur, megjithatë ata nuk besojnë. Ata ende e shtyjnë dhe thonë: „Kjo do të ndodhë vetëm pas miliarda vitesh.“ Nëse Allahu do, kur të vijë ajo orë, gjithçka ndodh në një çast, inshallah. E rëndësishme është të gjesh njerëz të drejtë dhe të ndjekësh atë rrugë të bekuar të profetëve. Dhe të logjikshmit e ndjekin këtë rrugë. Shumë Evlija të Allahut tregojnë rrugën e Allahut. Hazreti Mevlana Sheh Nazim, Allahu e shenjtëroftë sekretin e tij. Elhamdulilah, ai rridhte nga një familje e ndritur dhe e arsimuar. Në atë kohë e dërguan për shkollim në Stamboll. Në atë kohë në Qipro nuk kishte askënd me fuqi financiare apo me dije për të ofruar atje një arsim të lartë. Prandaj ai studioi në Stamboll. Ai ishte shumë inteligjent, po ashtu edhe vëllezërit e tij. Kur erdhi koha dhe vëllai i tij i madh ndërroi jetë, ai e ndërpreu shkollimin e tij. Sepse zemra e tij filloi t'i drejtohej botës tjetër, spiritualitetit. Kjo gjendje e shtyu atë të braktiste shkencat e kësaj bote, megjithëse i kishte përfunduar studimet dhe ishte shumë i talentuar. Mevlana Shehu ishte një person i zgjedhur përmes Himes (mbështetjes shpirtërore) të Evlijave të Allahut. Ai u largua nga Turqia dhe kreu Hixhretin (mërgimin). Sepse në atë kohë në Turqi ishte e ndaluar të thirrej ezani ose të visheshin rroba sipas Sunetit të Profetit, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të. Ai kishte ndërmend të shkonte në Medine el-Muneuere. Fillimisht shkoi në Siri, në Homs. Aty kishte një medrese nga koha osmane me dijetarë të mëdhenj, me të vërtetë alimë të shkëlqyer. Aty ai studioi për një vit. Ai qëndroi te Makami i Sejfullah Halid bin Velidit. Ai ishte atje dhe përvëtoi dijen e dhjetë viteve brenda atij viti të vetëm. Fikh, Hadith, Tefsir, Arabisht; thjesht gjithçka... Nuk ishte e lehtë; edhe unë kam studiuar, por të mësosh dijen e dhjetë viteve në një vit, është jashtëzakonisht e vështirë. Por atë që ne mësuam në dhjetë vjet, ai e përfundoi në një vit. Kjo shërbeu për ta përgatitur atë për detyrën e tij të vërtetë. Pasi plotësoi dijen e Sheriatit, shehu i tij e dërgoi në Damask. Aty ai njohu Mevlana Sheh Abdullah Dagestanin dhe iu bashkua atij. Ai i shërbeu atij gjatë gjithë jetës së tij. Deri në fund të jetës së tij, Mevlana Sheh Abdullahu e mbrojti dhe u kujdes për Mevlana Sheh Nazimin. Kur ai u tërhoq nga bota, për shtatë vjet nuk mbajti asnjë monedhë në xhepin e tij. Ai tha: „Nuk e dua dynjanë.“ Ai udhëtonte andej e këtej, udhëtoi madje pa para me një varkë të vogël nga Siria në Qipro; ky ishte Kerameti i tij. Shtatë vjet më vonë, Mevlana Sheh Abdullahu i tha: „Tani është mirë. Mjafton, ti duhet të shpenzosh, ti duhet të marrësh; tani nuk është më problem.“ Pas kësaj, ai kaloi shumë vite me Mevlanën. Gjatë këtyre viteve, Mevlana Sheh Abdullah Dagestani e formoi atë dhe i dhuroi vëmendjen e tij të veçantë (Tevexheh). Kishte edhe myridë të tjerë, por Mevlana Shehu kishte një vështrim të veçantë dhe një interes të veçantë për Mevlana Sheh Nazimin. Ai e dërgoi atë në Halvet (Khalwa) në Medine. Gjashtë muaj në Medine... Dhe më pas edhe në Bagdad... Edhe Mevlana Abdulkadir el-Xhilani e shoqëroi atë shpirtërisht; ata ishin në të njëjtën Dergah. Njëri nga nipërit e Mevlana Shejh Abdulkadir el-Xhilanit pa një ëndërr. Iu tha në ëndërr: "Shiko, një nga djemtë tanë do të vijë këtu; ti duhet ta kërkosh, ta gjesh dhe t'i shërbesh derisa ai ta përfundojë Halvetin e tij." Iu njoftua se në cilën ditë dhe në çfarë ore do të mbërrinte. Kur Mevlana Shejh erdhi me autobus nga Damasku në Bagdad, pa me hapin e parë në Bagdad atë burrë duke pritur atje. Ai po e priste dhe e çoi në dhomën e përgatitur për Halvet, në shtëpinë e tij. Gjatë gjithë kohës ai u kujdes për të. Mevlana Shejh tregonte: "Unë isha atje gjashtë muaj." "Çdo ditë, pasi njerëzit largoheshin, shkoja te Mekami i Sejidina Abdulkadir el-Xhilanit dhe bëja Murakabe (meditim)." "Për tre, katër orë... pastaj kthehesha në dhomë." Kështu ishte gjendja e Shejh Efendiut. Pasi përfundoi shumë Halvete dhe Mevlana Shejh Abdullahu kaloi në amshim, ai mori Amanetin (trashëgiminë e besuar). U shfaqën shumë njerëz që pretendonin se ishin Kalifë ose diçka tjetër, por askush nuk u kushtoi vëmendje. Një vit para vdekjes së tij, Mevlana Shejh Abdullahu i tha: "Për ty do të ketë një hapje në vendet perëndimore; ti duhet të shkosh dhe t'i gjesh ata." Pas kësaj, kur Mevlana Shejh Abdullahu ndërroi jetë në vitin 1973, Mevlana Shejh erdhi për herë të parë në Angli në vitin 1974. Që atëherë, Elhamdulilah, ai e mbjelli atë farë dhe ajo fidan po rritet. Dhe inshaAllah, me Sejidina Mehdi Alejhis-selam dhe të gjithë botën islame do të arrijë në përsosmëri, inshaAllah. Prandaj themi: Mos u shqetësoni, mos u trishtoni. Ajo që duhet të ndodhë, ndodh; është paracaktuar nga Allahu Azze ve Xhel. Mevlana Shejh gjithmonë i recitonte këto vargje: "La tukthir li-hammik, ma quddira yakun." (Mos e shto pikëllimin tënd; çfarë është caktuar, ndodh.) "Wa Allahu al-muqaddir, wa al-'alamu shu'un." (Allahu është Përcaktuesi, dhe bota është plot ndryshime.) Mos u shqetëso për atë që do të vijë; deshe apo nuk deshe, caktimi (kaderi) përmbushet. Gjithçka bëhet nga Allahu, dhe njerëzit janë krijesat e Tij, prandaj mos u hidhëroni. Nganjëherë njerëzit thonë: "Kam sulme paniku." Kjo vjen nga besimi i dobët. Nëse do të ishin besimtarë të përsosur, nuk do të kishte sulme paniku. Shumica thonë se kanë frikë nga vdekja. Përse keni frikë nga vdekja? Sa bukur kanë thënë të parët tanë: "Frika nuk ka dobi për momentin e vdekjes." Frika nuk ndihmon kundër vdekjes. A ke frikë apo jo, kur të ketë skaduar afati, do ta dorëzosh amanetin (shpirtin). Prandaj mos u bëni merak. Jini të përgatitur për vdekjen; falni pesë namazet tuaja ditore. Dhe kurdo që të vijë vdekja, do të jetë mirë për ju; mos keni pikëllim. Nëse nuk e keni këtë përgatitje, atëherë është koha për t'u frikësuar. Nëse jeni besimtarë dhe muslimanë, faluni, agjëroni dhe ndiqni urdhrat e Allahut, duke ndjekur Meshaikët dhe Evliatë e Allahut... Atëherë nuk ka asnjë arsye për frikë. Zemra juaj duhet të jetë e gëzuar. Shumica e Sahabëve flisnin si Sejidina Bilal el-Habeshi. Kur ai ishte shumë sëmurë dhe e dinte se vdekja po i afrohej, tha si më poshtë. Ai tha: "Nesër takoj miqtë, Muhamed Mustafanë, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, dhe shokët e tij." Prandaj, o njerëz, mos jini pa besim. Kini besim: Nëse Allahu dëshiron t'ju japë Rizk (furnizim), ju do të hani. Ai i jep secilit furnizimin e tij; Ai është Er-Rrazzak (Furnizuesi). Mos keni frikë dhe të mendoni: "Nuk do të gjej asgjë për të ngrënë, do të vdes urie." Edhe sikur e gjithë bota të ishte e juaja, por asnjë kafshatë të mos ishte përcaktuar në fatin tuaj, nuk do të mund të hanit asgjë prej saj. Nëse nuk keni asgjë, Allahu Azze ve Xhel ju dërgon furnizimin tuaj. Shumë njerëz e kanë këtë problem, një problem me Imanin (besimin), një problem me Tevekulin (mbështetjen te Zoti). Ju duhet të besoni në Allahun në kuptimin e plotë. A je besimtar? Po, unë jam besimtar. Atëherë mos u frikëso, mos bjer në panik, mos u trishto. "Me këtë le të gëzohen besimtarët" (Junus, 10:58), thotë Allahu Azze ve Xhel. Nëse ndiqni të vërtetën, faleni, agjëroni dhe bëni vepra të mira, atëherë jini të lumtur. "Le të gëzohen me këtë." (10:58) Urdhri është: Ju duhet të jeni të lumtur dhe të gëzuar. Mos u hidhëroni. Sigurisht që ndodhin shumë gjëra në botë. Por kjo vjen nga Allahu. Gjithçka që shihni është vullneti i Allahut. Natyrisht, ka gjëra me të cilat nuk pajtohemi, që nuk na pëlqejnë, si shtypja apo padrejtësia. Por ne besojmë në drejtësinë e Allahut Azze ve Xhel. Ne e dimë se si Ai do t'i dëmshpërblejë të shtypurit, të vrarët apo të torturuarit. Për të gjitha këto, Allahu do t'i çojë ata drejt shpërblimit të tyre. Dhe ata do të jenë përgjithmonë të lumtur. Bota, në krahasim me Ahiretin, është një kohë shumë e shkurtër; ato nuk mund të krahasohen asesi. Mevlana Shejh shpërndante, Elhamdulilah, pa u lodhur dhe pa u mërzitur, nga oqeani i bollëkut hyjnor. Që nga ajo ditë, e edhe më parë, ai udhëtonte nga njëri vend në tjetrin dhe mbante Sohbe. Ai i udhëzonte njerëzit në rrugë të drejtë. Ai u jepte mbështetje shpirtërore. Mbështetja shpirtërore dhe Himeti janë më të rëndësishmet. Nëse nuk do të ishte ky Himet shpirtëror, nuk do të kishte mbetur më asnjë gjurmë nga muslimanët. Sepse që nga dita e parë pas Profetit, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, ata filluan të sulmonin për të shkatërruar Islamin dhe muslimanët e vërtetë. Por me mbështetjen e fuqisë shpirtërore që vjen nga Profeti (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), Sahabët, Ehli Bejti dhe Evliatë e Allahut, ne jemi ende në këmbë. Ne nuk kemi asnjë lloj frike. Allahu na dhuroftë neve, juve dhe të gjithë muslimanëve mbështetje të bukur dhe fitoren (Nusret), inshaAllah. Allahu na bëftë të qëndrueshëm në rrugën e tyre. Dhe na veshët Ai me gjendjet e tyre, inshaAllah. Siç u tha, ne nuk mund të jemi saktësisht si ata. Ndoshta, nëse mund të bëjmë një të mijtën e saj, kjo është tashmë një fitim shumë i madh. Nëse mund të përvetësojmë qoftë edhe një grimë nga mijëra gjendjet e Mevlanës, kjo është shumë mirë. Allahu na ndihmoftë ta arrijmë këtë, inshaAllah. Allahu qoftë i kënaqur me ju. Elhamdulilah, jemi për herë të dytë në këtë xhami, inshaAllah; edhe ky është një vend i bekuar. Edhe qyteti është një qytet i bukur, ka shumë njerëz të devotshëm, Elhamdulilah. Allahu ju ka sjellë këtu së bashku, ju ka tubuar. Allahu dhuroftë, inshaAllah, një dashuri dhe lumturi të bukur mes jush. Nuk ka ndarje midis Tarikateve. Gjëja më e rëndësishme është të jesh në një Tarikat, në një rrugë të vërtetë. Mevlana Shejh thoshte se çdo njeri ka një përcaktim për një Tarikat të caktuar. Se cili është, nuk është e rëndësishme; përderisa nuk mbeteni jashtë atij rrethi shpirtëror, inshaAllah. Allahu qoftë i kënaqur me ju.