Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Dhe për hir të Allahut, vizita e Shtëpisë është obligim për njerëzit, për ata që kanë mundësi udhëtimi te ajo. Haxhi është një nga shtyllat e Islamit. Prandaj, ai është obligim për secilin që ka mundësi – pra që është i aftë financiarisht dhe shëndetësisht. Ai duhet të kryhet. Aktualisht, tre muajt e shenjtë janë te dera. Shumë njerëz e shfrytëzojnë pushimin e tyre për të kryer Umren. Ata thonë: "Nuk u bë me Haxhin, ndaj le të udhëtojmë të paktën për Umre." Bëjeni lirisht, Allahu e pranoftë dhe e bekoftë, por obligimi i vërtetë është Haxhi. Umra nuk është obligim. Në fakt, Umra duhet të kryhet vetëm pas Haxhit. Por njerëzit thonë: "U regjistruam, por nuk u shortuam, kështu që po bëjmë Umren." Por çfarë nëse vitin tjetër bëhet e mundur për Haxh? Meqë i ke shpenzuar paratë për Umre, atëherë nuk mund të shkosh në Haxh. Prandaj, fillimisht duhet të kursehen dhe të ndahen mënjanë paratë për Haxhin. Më mirë është që paratë të investohen në ar dhe të mos mbahen si para letre. Vendosini ato mënjanë në mënyrë të sigurt. Pastaj, kur të të bjerë shorti për Haxh, mund të shkosh. Nëse nuk bëhet, mund të bësh Umre – por jo me këto para! Këto para mbeten veçmas, nuk i prek. Ato rrinë aty me qëllimin e vendosur: "Këto janë paratë e mia për Haxh." Allahu do ta pranojë qëllimin tënd. Edhe nëse nuk mund të shkosh dhe vdes – Allahu të dhuroftë jetë të gjatë – me këto para mund të dërgohet dikush për ty, dhe ti prapëseprapë bëhesh Haxhi. Por nëse je gjallë dhe është caktuar për ty, shkon vetë me këto para. Por njerëzit sot nuk mendojnë siç duhet. Ata nuk e përdorin më mendjen e tyre, ia kanë dorëzuar të menduarit pajisjeve të tyre dhe bëjnë vetëm atë që u thonë ato... Pra, kështu duhet të bësh: Vëri mënjanë paratë e tua të Haxhit. Nëse ke para tepër përveç atyre, atëherë bëje Umren. Përndryshe ruaji paratë. Kur të vijë koha, do të shkosh në Haxh me lejen e Allahut. Kështu do ta kesh përmbushur këtë detyrim. Dhe madje edhe nëse i kursen paratë, por nuk mund të shkosh: Meqë qëllimi yt ishte i pastër dhe përgatitja jote e plotë, ti e merr shpërblimin për të. Është caktim. Nëse nuk bëhet këtë vit, atëherë ndoshta vitin tjetër. Dhe nëse jo vitin tjetër, atëherë pas pesë vitesh. Ashtu si këtë vit, ku disave u ra shorti për Haxh vetëm pas 16 vitesh. Pastaj nuk kanë para dhe ankohen: "Çfarë të bëjmë tani?" Eh, ti i ke shpenzuar paratë, sepse ke qenë dhjetë herë në Umre. Nëse do t'i kishe kursyer paratë, tani do të ishe i qetë dhe mund të shkoje në Haxh, pa qenë i varur nga askush. Njeriu duhet ta përdorë pak kokën. Allahu na ka dhënë mendje dhe arsye. Përveç kësaj, duhet të konsultoheni: "A të shkoj apo jo, si t'ia bëj?" Njerëzit thonë: "Nuk u bë Haxhi, hajde po shkojmë për Umre." Siç u tha: Umra nuk është obligim. Përgatitu për obligimin, pjesa tjetër rregullohet inshallah. Allahu na e mundësoftë. Allahu ua mundësoftë edhe atyre që ende nuk kanë mundur të shkojnë, dhe u dhuroftë një udhëtim të lehtë, inshallah.

Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) brengoset vazhdimisht për Umetin e tij, duke thirrur "Umeti im, Umeti im" dhe dëshiron shpëtimin e bashkësisë së tij. Pa dyshim, ata që e nderojnë atë do të arrijnë shpëtimin. Por gjendja e atyre që nuk e nderojnë atë është shkatërruese. Fati i atyre që ushqejnë armiqësi ndaj tij është rrënimi i plotë. Si në këtë botë ashtu edhe në tjetrën, ata janë të bashkuar me shejtanin. Kush është armik i Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) është edhe armik i Allahut, të Fuqishmit dhe të Lartësuarit. Por kush i bën armiqësi Allahut, nuk do të fitojë kurrë dhe nuk do të arrijë fitoren. Ata janë në humbje të përhershme. Edhe nëse duket se kanë fituar, fundi i tyre është gjithmonë i hidhur. Prandaj, ne duhet të qëndrojmë të palëkundur në rrugën e Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Ne duhet ta nderojmë atë. Sa më shumë që ta nderojmë dhe ta lëvdojmë atë, aq më lart ngrihet grada jonë tek Allahu. Kush nuk e nderon atë, nuk ka asnjë vlerë. Edhe nëse thonë: "Unë zotëroj kaq shumë, kam lexuar kaq shumë, kam pasuri dhe ndjekës" – e gjithë kjo nuk vlen asgjë; ata janë të pavlerë. Vlera e vërtetë qëndron te Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) dhe te ata që e ndjekin dhe e nderojnë atë. Të gjithë profetët e Allahut, të Fuqishmit dhe të Lartësuarit, dëshironin të ishin pjesë e Umetit të Profetit tonë. Sepse këta profetë e njohin të vërtetën. Pasi ata nuk janë si njerëzit e zakonshëm dhe e shohin gradën e lartë të Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), ata duan t'i përkasin Umetit të tij. Dhe ne, falë Allahut, i përkasim Umetit të tij. Ne duhet të qëndrojmë gjithmonë në rrugën e tij. Ta harrosh atë dhe të zhytesh në çështjet e kësaj bote është pakujdesi (Ghaflah). Allahu mos na bëftë prej të pakujdesshmëve, inshaAllah. Pakujdesia është një gjendje e keqe. Pakujdesia do të thotë ta kalosh jetën në padije, derisa të zgjohesh papritmas. Ajo i ngjan një gjumi ose një dehjeje. Kur njeriu zgjohet, është tepër vonë dhe jeta ka kaluar. Allahu na ruajtë dhe mos na bëftë prej të pakujdesshmëve.

E kush falënderon, ai falënderon vetëm për veten e tij, e kush mohon, vërtet Zoti im është i Pasur dhe Bujar. (27:40) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: "Kush falënderon, e bën këtë vetëm për veten e tij." Dhe kush nuk falënderon: Pa dyshim, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, nuk ka nevojë për askënd; Ai është i Vetëmjaftueshmi (el-Ganij). Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, nuk ka nevojë as për falënderim, as për adhurim dhe as për ndonjë gjë tjetër nga askush. Kush bën mirë, e bën për veten e tij; dhe kush falënderon, merr shpërblimin dhe shpagimin për të. Ndërsa kush është mosmirënjohës dhe mohon, e mbart vetë barrën. Kjo do të thotë: Edhe nëse e gjithë gjithësia do të falënderonte, kjo nuk do t'i sillte asnjë dobi Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit; Ai nuk ka nevojë për këtë. Dhe edhe nëse e gjithë gjithësia do të ishte mosbesimtare apo mosmirënjohëse, kjo as nuk do ta dëmtonte dhe as nuk do ta cënonte Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, i ka krijuar njerëzit dhe të gjitha krijesat. Veprat e mira që kryhen, mirësitë dhe shpërblimet janë të destinuara për ata vetë; ato i shërbejnë vetë dobisë së robërve. Ato nuk i sjellin asnjë dobi Allahut. Ndonjëherë njeriu thotë: "Unë falem, unë bëj këtë, unë bëj atë." Ndërkohë që ajo çfarë bën, i bën dobi vetëm atij vetë. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, ta ka dhuruar këtë mirësi dhe ti je ai që përfiton prej saj. Por nëse thua: "Unë nuk e bëj këtë"... Allahu na ruajtë, por disa njerëz zemërohen dhe për këtë shkak nuk falen. Por edhe nëse je i zemëruar, ti dëmton vetëm veten tënde; Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, nuk i shkakton me këtë asnjë mangësi apo dëm. Muslimanët dhe besimtarët duhet ta dinë këtë dhe të jenë të vetëdijshëm për të. Nuk është e hijshme të kryesh adhurim dhe t'ia përmendësh këtë Allahut si nder; sepse mirësia i takon vetëm Allahut. Meqenëse Ai të mundësoi ta kryesh këtë vepër të mirë, ti duhet t'i jesh mirënjohës Atij. Allahu na dhuroftë mirënjohje të vazhdueshme për mirësitë e Tij, inshallah. Mos u zbehtë falënderimi ynë dhe mos rënshim në mosbesim. Le të jemi të kënaqur me çdo caktim të Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, dhe të jetojmë gjithmonë plot mirënjohje dhe kënaqësi, inshallah.

Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) foli: Nëna e Sulejmanit, djalit të Davudit – paqja qoftë mbi ta –, i dha atij këtë këshillë: "O biri im, mos fli tepër gjatë natës." "Sepse gjumi i tepërt gjatë natës e lë njeriun të varfër në Ditën e Gjykimit." Meqenëse adhurimet e natës pranohen, ajo e këshilloi këtë që ai të mos e kalonte natën në gjumë. [...] Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) tha: Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, nuk e lë të humbasë shpërblimin e atij që ngrihet në mes të natës, falet dhe këndon suret El-Bekare dhe Ali Imran. Për njeriun, suret El-Bekare dhe Ali Imran janë një thesar i çmuar. Kjo do të thotë: Edhe nëse lexon vetëm fillimet e tyre – fillimi i El-Bekares dhe Ali Imranit është po aq i vlefshëm. Pra, thesari më i madh janë suret El-Bekare dhe Ali Imran. Shumë njerëz dëshirojnë sot – Allahu qoftë i kënaqur me ta –, që fëmijët e tyre të bëhen hafizë dhe ta dinë përmendësh të gjithë Kuranin, dhe i dërgojnë të mësojnë për këtë. Fëmijët mësojnë për një ose dy vjet. Ata e mësojnë përmendësh të gjithë Kuranin, por pastaj e harrojnë sërish. Prandaj, këshilla jonë është: Më mirë të mësojnë pjesë të veçanta. Për shembull, duhet të mësojnë suren El-Bekare dhe suren Ali Imran. Duhet të mësojnë suren El-En'am, suren Jasin dhe të mësojnë përmendësh plotësisht gjithçka nga surja El-Mulk e tutje. Që këto të mbeten fort në kujtesë është shumë më mirë sesa të mësosh përmendësh të gjithë Kuranin dhe pastaj ta harrosh atë. Sepse ata duhet ta ruajnë El-Bekaren dhe Ali Imranin si një thesar. [...] Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) tha: Nuk ka asnjë që dëshiron të kryejë namazin e natës, por mposhtet nga gjumi, të cilit Allahu të mos ia shkruajë gjithsesi shpërblimin e namazit të tij. Gjumi i tij llogaritet si sadaka për të. Kjo do të thotë: Ai zakonisht e fal namazin e tehexhudit çdo natë. Por një natë e zë gjumi gjatë asaj kohe. Allahu megjithatë i jep këtij robi shpërblimin e namazit. Dhe gjumi i tij vlen si lëmoshë për të. [...] Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) këshilloi: Faluni për sa kohë që jeni të fuqishëm dhe të kthjellët. Nëse dikush lodhet ose i shterojnë forcat, le të ulet. Kjo situatë ndodh më shpesh gjatë namazeve të natës. Nëse dikush është i rraskapitur, ai mund të falet edhe ulur. [...] Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) tha: Atij që falet shumë natën, fytyra do t'i shkëlqejë ditën. Kjo do të thotë, fytyrat e shumicës së njerëzve – elhamdulilah, besimtarëve – janë të bukura dhe të ndritshme. Mbi fytyrat e mëkatarëve, që janë larg fesë, rëndon errësira; aty mbizotëron zymtësia dhe shëmtia. Allahu na ruajtë prej kësaj. Kush dëshiron bukuri, le të kryejë namazin e natës, inshaAllah. [...] Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) tha: Kush bie të flejë me qëllimin për t'u ngritur për namazin e natës, por mposhtet nga gjumi dhe nuk zgjohet deri në mëngjes, atij i shkruhet shpërblimi i qëllimit të tij. Pra, ai është shtrirë. Ai bie të flejë me mendimin: "Do të ngrihem, do të fal tehexhudin, do të fal namazin e shpëtimit ose namazin e falënderimit." Pastaj rezulton se ai ka fjetur deri në mëngjes. Megjithatë, Allahu ia shkruan atij të gjitha këto shpërblime për shkak të qëllimit të tij. Dhe gjumi i tij bëhet lëmoshë për të. Një lëmoshë që i është dhuruar nga Zoti i tij. [...] Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) tha: Atij që lexon njëqind vargje në një natë, i shkruhet shpërblimi sikur ta kishte kaluar të gjithë natën në adhurim. [...] Profeti (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) nënkupton këtë: Kush lexon njëqind vargje natën, nuk numërohet ndër të shkujdesurit (Ghafil). Për shembull, nëse dikush fal dhjetë rekate dhe në çdo rekat lexon dhjetë vargje, bëhen njëqind vargje. Kjo do të thotë se njëqind vargje janë të lehta për t'u arritur. Për shembull, "Kul huvallahu ehad" përbëhet nga tre ose katër vargje. Secili prej tyre është një varg. Profeti ynë flet për numrin e vargjeve, jo të sureve. Kush lexon njëqind vargje natën, nuk do të shkruhet si i shkujdesur. Të shkujdesurit janë ata që janë indiferentë ndaj Allahut, që e harrojnë Atë. Pra, të bësh pjesë te të shkujdesurit nuk është gjë e mirë. [...] Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) tha: Edhe nëse namazi yt zgjat vetëm aq sa mjelja e një deleje, mos e lër pa falur namazin e natës. Pra, edhe nëse janë vetëm dy rekate... Mjelja e një deleje nuk zgjat as pesë minuta. Prandaj, njeriu duhet patjetër t'i përmbahet namazit të natës. Në të ka shpërblime, grada dhe bukuri aq të mëdha, siç ka lajmëruar Profeti ynë. Allahu e bëftë këtë të vazhdueshme te ne, inshaAllah. Ne bëjmë nijet që ta bëjmë këtë deri në fund të jetës sonë. Allahu na dhëntë atë që kemi për qëllim.

O ju që keni besuar! Nëse ndonjë i pandërgjegjshëm ju sjell ndonjë lajm, sigurohuni mirë, që të mos e dëmtoni ndonjë popull nga mosdija, e pastaj të pendoheni për atë që keni bërë. (49:6) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, u drejtohet besimtarëve: “Nëse një Fasik – pra dikush, fjala e të cilit nuk është e besueshme – ju sjell një lajm, atëherë verifikojeni atë me themel.” Hulumtoni saktësisht nëse ajo që është thënë është e vërtetë apo e rreme dhe çfarë fshihet pas saj. Përndryshe, do t'u shkaktoni dëm të tjerëve pa vetëdije dhe më vonë do të pendoheni për atë që keni bërë. Kjo do të thotë: Mos jepni gjykim të nxituar për asgjë. Nuk duhet të gjykoni vetëm në bazë të asaj që keni parë apo dëgjuar. Ju duhet patjetër t'i shkoni çështjes deri në fund. Ju mund ta keni keqkuptuar atë që keni parë, dhe ajo që keni dëgjuar mund të jetë gënjeshtër. Për këtë duhet pasur shumë kujdes. Sepse ndonjëherë njeriu kthehet kundër dikujt, zihet apo lufton – vetëm për shkak të një fjale që ka kapur. Pastaj zbulohet se lajmi ishte i rremë dhe sjellësi i tij është gënjeshtar. Atëherë mbetesh aty – plot pendim dhe i ngarkuar me faj. Ndërkohë që ai njeri është gjithsesi i pabesueshëm; dikush, fjalës të së cilit nuk mund t'i zihet besë. Mos gjykoni mbi të tjerët dhe mos u ktheni kundër tyre, vetëm në bazë të deklaratës së tij. Hulumtoni me themel. Nëse pas verifikimit rezulton e vërtetë dhe ka nevojë për veprim, atëherë veproni sipas saj; nëse jo, atëherë lëreni. Këto paralajmërime shërbejnë për t'ju ruajtur nga situatat e vështira dhe kërkim-faljet e mëvonshme. Kështu shmangni përgojimin dhe situatat e turpshme. Pavarësisht se kush ju qëndron përballë – qoftë burrë apo grua – nuk do të duhet të turpëroheni para askujt. Fjala e bekuar e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, u mëson muslimanëve çdo lloj mirësjelljeje dhe bukurie. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, i ka shpallur këto vargje fisnike për t'ju mbrojtur nga situatat e vështira. Allahu na bëftë të mundur ta njohim të vërtetën. Sepse në kohën e sotme ka shumë njerëz me fytyrë të bukur, por me karakter të keq. Ka njerëz që u duan të keqen të tjerëve për arsye të kota. Sigurisht që ka edhe njerëz të sinqertë. InshaAllah, të mirët nuk do të trajtohen si të këqinjtë. Allahu na ruajtë nga një situatë e tillë. Allahu na mbroftë.

Dhe i sheh njerëzit të dehur, por ata nuk janë të dehur, por dënimi i Allahut është i ashpër (22:2). Ky është një ajet nga Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, nga Kur'ani i madhërishëm - fjalët e Allahut, që janë të vlefshme për të gjitha kohërat. Fjala e bekuar dhe e nderuar e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, është e përjetshme. Fjala e Tij vlen për çdo epokë. Edhe pse ky ajet u shpall për Ditën e Gjykimit, njerëzit edhe në këtë botë – veçanërisht në kohët e fundit – u ngjajnë të dehurve. Në ajet thuhet: "Ata nuk janë të dehur", por për shkak të rëndesës së situatës, ata duken si të dehur. Në kohën tonë të sotme është njësoj. Në Ditën e Gjykimit kjo gjendje do të jetë edhe më e ashpër, por që tani mbizotëron një situatë e ngjashme. Njerëzit e kanë harruar Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Madhërishmin. Ata janë të hutuar dhe nuk dinë çfarë të bëjnë. Ata nuk dinë nga t'ia mbajnë. Rruga shtrihet drejt përpara tyre, por në dehjen e tyre ata nuk e shohin atë. Ata janë të paorientuar, përplasen këtu dhe ndeshen atje. Ndërkohë që rruga e shpëtimit nga Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, është qartësisht e dallueshme. Shpëtimi gjendet vetëm në Islam, në asgjë tjetër. Ata që e lënë këtë rrugë u ngjajnë atyre të dehurve; kjo gjendje ua mjegullon mendjen. Ashtu si një i dehur që nuk ka kontroll mbi veten, kështu u ndodh edhe këtyre njerëzve. Por kush ndjek rrugën e drejtë dhe kapet fort pas litarit të Allahut, ai ka qëndrim të fortë. Të tjerët lëkunden sa andej këtej. Ata flasin për këtë apo atë sistem ose shpikin rregulla sipas dëshirës së tyre. Ata e mbajnë veten për të mençur, por u bëjnë dëm njerëzve. Dëmin më të madh ia shkaktojnë vetes dhe të tjerëve. Prandaj mos devijoni nga rruga e Allahut. Ndiqni rrugën e Tij. Zbatoni urdhrat e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit. Sa më shumë t'i zbatoni ato, aq më të sigurt do të jeni. Zgjohuni nga kjo dehje, sepse dehja e kësaj bote është e kotë. Lëreni këtë mënjanë. Por sikur të mos mjaftonte kjo, disa përdorin çdo lloj mjeti për ta përkeqësuar gjendjen e tyre dhe për t'u dehur edhe më tej. Kush konsumon gjëra të tilla, jo vetëm që mbetet i dehur, por shkatërron veten dhe të gjithë rrethin e tij. Allahu na ruajtë. Nëse doni t'i shpëtoni kësaj të keqeje, kapuni fort pas rrugës së Allahut, qëndroni në shtegun e Tij dhe bëhuni ashtu siç dëshiron Allahu. Mos ndiqni hapat e shejtanëve; rruga që ata tregojnë nuk është rrugë e vërtetë. Vepra e tyre është e pavlefshme dhe e padobishme; po të kishte ndonjë dobi, do ta kishin marrë për vete. Allahu e ruajtë ymetin e Muhamedit, si dhe fëmijët dhe familjet tona. Sepse ata i kanë vënë në shënjestër edhe ata dhe u mësojnë çdo lloj ligësie. Ata duan të zhdukin gjithçka që ekziston në emër të së mirës. Por Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, do ta plotësojë dritën e Tij, inshaAllah. Në fund të kësaj dehjeje do të ketë shpëtim; në fund të kësaj errësire do të ketë shkëlqim dhe dritë, inshaAllah. Allahu i sjelltë këto ditë sa më shpejt, që t'i përjetojmë edhe ne, inshaAllah.

E kush ia kthen shpinën përmendjes Sime, do të ketë një jetë të vështirë (20:124) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: "Kush largohet nga përmendja Ime dhe nuk më kujton Mua, jeta e tij do të jetë e mundimshme dhe e ngushtë." Koha e sotme që po kalojmë e tregon këtë qartë. Kudo në botë mbizotëron ngushtica; ka shumë probleme dhe çdo lloj brengosjeje. Probleme me jetesën, shqetësime familjare; ka vështirësi të çdo lloji. Arsyeja për këtë shpjegohet nga Allahu, i Lartësuari, si vijon: Largimi nga përmendja e Allahut. Harresa e Tij. Dhe mosmirënjohja për begatitë që Allahu ka dhuruar. Pikërisht për këto arsye lindin këto vështirësi. Njerëzit kërkojnë zgjidhjen e problemeve nga shteti; ata kërkojnë më shumë para. Ata thonë: "Paratë nuk mjaftojnë më." Ndërkohë, duhet t'i kërkohet Allahut begatia e Tij, që ato të mjaftojnë. Nëse ka begati (Bereqet) në atë që të është dhënë, ti ke më shumë dobi prej saj. Paratë që të jepen, përfundojnë sa hap e mbyll sytë në duart e "ujqërve". Do të ishte më mirë të mos rritej rroga fare. Në vend të kësaj, lutjuni Allahut. Thoni: "Mos e rritni." "Lëreni gjithçka ashtu siç është, që të mbetet begatia." Duhet t'i lutemi Allahut, të Lartësuarit. Dhe të themi: "Na dhuro begati." Kur ka begati në atë që ke, nuk je i varur nga askush. Njeriu atëherë nuk kërkon më shumë. Ai thotë: "Kjo këtu mjafton." Dhe kur Allahu jep begatinë e Tij në të, gjithçka bëhet e lehtë. Kjo është e provuar; kjo është përvoja. Sa më lakmitarë bëhen njerëzit, aq më shumë pakësohet begatia, derisa nuk mbetet asgjë. Tani ata gëzohen dhe thonë: "Ne po marrim kaq shumë para më tepër." Por atë që marrin nga njëra anë, e shpenzojnë dyfish nga ana tjetër. Njerëzit nuk janë të vetëdijshëm për këtë. Ata gëzohen: "Kemi marrë rritje rroge." Ata gëzohen... Ndonjëherë zgjohen për pak, por prapë vazhdojnë si më parë. Ata ndjekin të njëjtën rrugë. Njerëzit duhet të zgjohen më në fund. Ata duhet të zgjohen që të gjejnë begatinë e Allahut. Kërkojani këtë Allahut. Kush i lutet Allahut, ai fiton. Kush kërkon nga njerëzit, zhgënjehet dhe nuk arrin asgjë. Allahu na dhuroftë begati. Edhe nëse është pak: Përderisa është e begatë, është më mirë se shumë. Allahu i ndihmoftë njerëzit. Ai u dhëntë atyre vetëdije dhe zgjuarsi. U kthefshin te Allahu. E përmendshin Allahun. Atëherë jeta e tyre do të jetë e këndshme. Allahu qoftë Ndihmuesi ynë.

Profeti ynë, paqja dhe bekimi qofshin mbi të, thotë: „Kullu beni Ademe khatta'un...“ Ka edhe një vazhdim për këtë. Kjo do të thotë, çdo bir i Ademit, çdo njeri mund të bëjë gabime; po, ai madje i bën ato. Nuk është vetëm mundësia e të „mundurit“, ai vërtet i bën ato. Sigurisht, në këtë kohë nuk ka askënd që nuk bën gabime. Të pagabueshëm dhe pa të meta janë vetëm Profetët. Përveç tyre, çdokush bën gabime. Edhe Sahabët bëjnë gabime, edhe Ehli Bejti, edhe Imami, edhe Evlijatë, edhe Shehu. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, ia ka dhënë njeriut gabimin. Por që ai ta kuptojë gabimin e tij dhe të pendohet... Nëse pendohet, ai merr shpërblim edhe për këtë. Kjo do të thotë se gabimi është caktuar nga Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, për të treguar papërsosmërinë e njeriut. Vetëm Profetët janë më të përsosurit dhe ne do t'i ndjekim ata. Ata janë ata që janë të pagabueshëm, në mënyrë që t'u tregohet respekt. Sigurisht, Profeti ynë, paqja dhe bekimi qofshin mbi të, është Profeti i fundit. Pas tij nuk ka më asnjë Profet. Shfaqen njerëz të pakuptimtë që thonë „Unë jam Profet“; ata duhet të mbyllen në çmendinë. Të bësh gabime nuk është diçka e keqe. Njeriu duhet të nxjerrë mësim nga gabimi i tij. Kur ai bën një gabim, duhet ta pranojë atë dhe të thotë: „Ky është një gabim, nuk duhet ta bëj për herë të dytë.“ Të mos e pranosh gabimin është një e metë, një papërsosmëri. Kjo do të thotë se ky person nuk ka nxjerrë asnjë dobi nga gabimi i tij. Njeriu mund të përfitojë edhe nga gabimet. Nëse ke bërë një gabim, mos e bëj atë për herë të dytë. Kjo mbetet në kujtesën e njeriut. Nëse ai nuk do ta bënte këtë gabim dhe askush nuk do ta paralajmëronte, ai do ta përsëriste këtë gabim gjatë gjithë jetës dhe do të mendonte se po bën gjënë e duhur. Ai do të vraponte pas së gabuarës. Në fund, ai e sheh se me veprat e tij ose ka mëkatuar, ose i ka bërë këto gjëra kot. Gjërat e këqija i mbeten më shumë në mendje njeriut. Shumica e njerëzve nuk e mbajnë mend të mirën; zakonisht ata kujtojnë të keqen ose negativen. Për shembull, dikush ka shkuar diku, ka pasur një ftesë, ushqimi nuk i ka shijuar, kjo dhe ajo... Kjo i mbetet në mendje: „Në atë vend hëngrëm keq.“ Ndërkohë që ai ka ngrënë mijëra herë pas asaj. As që i shkon në mendje: „Sa i mirë ishte ai ushqim“, kjo nuk i shkon në mendje. Ajo që i kujtohet është ai ushqim i keq; ushqimi ishte i kripur, pa shije e kështu me radhë, kjo i kujtohet. Por të mirën nuk e mban mend, vetëm rrallë. Prandaj, ai që kthehet nga gabimi është një njeri që Allahu e do. Ajo që ne e quajmë gabim: Kjo mund të jetë si mëkat, ashtu edhe gabime normale të përditshme. Njeriu mëson edhe prej tyre dhe mund ta jetojë jetën e tij më mirë. Prandaj njerëzit e sotëm nuk pranojnë asnjë gabim, ata thonë: „Ne jemi të përsosur.“ Ndërkohë që nuk ka njeri të përsosur, çdokush mund të bëjë gabime. Kjo është fjala e bekuar e Profetit tonë, paqja dhe bekimi qofshin mbi të; sigurisht që është kështu, çdokush ka gabime. Ai duhet ta korrigjojë gabimin e tij. Sapo ta vërejë atë, gjendja përmirësohet. Edhe nëse nuk e di, njeriu duhet të thotë çdo ditë „Estagfirullah“ dhe të lutet: „O Allah, pendohemi për gabimet tona të njohura dhe të panjohura.“ Allahu na i faltë gabimet tona, inshallah.

Vërtet, ata që besuan dhe bënë vepra të mira, vendpritje për ta janë kopshtet e Firdeusit. (18:107) Ky është premtimi i Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit. Dhe premtimi i Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit, është i vërtetë. Vendmbërritja e atyre që besojnë dhe bëjnë mirë, do të jenë – inshallah – kopshtet e Firdeusit. T'i përgjigjesh kësaj thirrjeje të mrekullueshme, është dhurata më e madhe për besimtarët. Është me të vërtetë një mëshirë e madhe. Ti duhet të bësh mirë dhe të besosh. Besimi do të thotë besim në të fshehtën... Kjo do të thotë mbi të gjitha: të besosh në Allahun, në Profetët, Engjëjt, Xhinët dhe në të gjitha urdhëresat e Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit. Pa këtë besim krijohet një zbrazëti e madhe. Mbetet vetëm një asgjë. Njeriu e humb orientimin në veprimet e tij. Pikërisht këtë dëshiron Shejtani; ai ia mbush mendjen njeriut për këtë. Ai e bën të duket sikur ky besim në të fshehtën është i panevojshëm, sikur e gjithë kjo nuk ekziston fare. Ndërkohë, prova më e madhe për rëndësinë e së fshehtës është vetë trupi yt – ti vetë, njeriu në vetvete. Nga vjen ai? Allahu e ka krijuar njeriun nga hiçi. Si ndodh pra ky krijim? A vjen ai nga ndonjë fabrikë apo nga diku tjetër? Jo, Allahu e krijon atë. Ai i fryn njeriut shpirt dhe u dhuron gjallesave jetën. Pikërisht ky shpirt dhe jeta janë prova e prekshme për të fshehtën, të cilën Allahu ia ka dhënë njeriut në dorë. Kur shpirti del, njeriu kthehet në një guaskë pa jetë, në një kufomë. Njësoj ndodh edhe me kafshët. Atë, për të cilën shumë njerëz nuk besojnë, e mbajnë gjithë kohën, gjatë gjithë jetës së tyre, brenda vetes. Nuk është larg. Prandaj besimi është një dhuratë e madhe dhe një shenjë zgjuarsie. Kush nuk beson, mendja e tij është e kufizuar. Sepse ai ka një provë të madhe mu përpara tij: trupin e tij dhe gjithçka rreth tij. Nëse nuk do të ekzistonte ai shpirt – pra, ajo që ai e mohon – ai nuk do të mund as të merrte frymë e as të hidhte qoftë edhe një hap të vetëm. Prandaj ky besim është kaq i rëndësishëm. Fryti, rezultati i besimit, është Xheneti. Dhe dënimi për mosbesimin është Xhehenemi. Allahu na ruajtë prej tij. Allahu na e forcoftë besimin, inshallah.

Vërtet, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat (13:28) Çfarë duhet që zemra të jetë e kënaqur, të gjejë paqe dhe njeriu të ndiejë lehtësim të brendshëm? Duhet të mendosh për Allahun; duhet të përmendësh Emrin e Tij. Duhet të besosh në Të dhe të mbështetesh tek Ai. Në asnjë mënyrë tjetër nuk mund të gjesh qetësi të brendshme. Shejtani i ka larguar njerëzit nga rruga. Ai i ka bërë ateistë, deistë, e çfarë nuk i ka bërë tjetër. Çfarë nuk u ka mbushur mendjen njerëzve! Gjoja jemi bërë modernë, gjoja jemi të mençur – sikur të mos kishte askënd më të mençur se ne. Mirë e bukur, ti je i mençur – por a ka gjetur qetësi zemra jote? A ka paqe brenda teje? A ka mirësi brenda teje? A ndien lehtësim? Jo. Dhe përse? Sepse je larg Allahut, të Gjithëfuqishmit. Ndërkohë që është Allahu Ai që të ka krijuar. Është Ai gjithashtu që ta tregon rrugën. Është Allahu që na tregon rrugën e bukurisë. Rruga e Tij është rruga e bukurisë, e qetësisë së brendshme, e paqes dhe e lehtësimit shpirtëror. Rruga që tregon Allahu është rruga drejt çdo të mire. Sepse është Ai që të ka krijuar. Ti nuk e ke krijuar veten. Allahu të ka krijuar: mishin tënd, kockat e tua, gjakun tënd – gjithçka vjen prej Tij. Dhe ashtu siç të krijoi, Ai të ka treguar dhe thënë se çfarë duhet të bësh. Nëse i shpërfill fjalët e Tij dhe vepron sipas kokës sate, nuk do të funksionojë. Ti nuk mund të prodhosh as një makinë të thjeshtë. Nëse dikush tjetër e ndërton dhe ti përpiqesh ta "riparosh" pa pasur haber, vetëm sa e prish. E shkatërron derisa të jetë gati për në plehra. Dhe pikërisht në këtë gjendje ndodhesh ti. Që njeriu të gjejë paqe dhe qetësi, të ndiejë lehtësim – që zemra e tij të jetë e kënaqur dhe dynjaja e ahireti i tij të bëhen të bukur – ai duhet ta kujtojë Allahun. Ai duhet të besojë në Allahun dhe të përmendë Emrin e Tij. Sidomos në kohë të vështira, ai duhet ta përmendë Atë. Njerëzit thonë sot: "Jemi bërë ateistë, jemi kështu e ashtu." Por sapo t'u ndodhë diçka e vogël, bërtasin: "O Zot!" Kur toka dridhet, papritmas thërrasin: "Allah!" Hë pra, a nuk ishe ateist pak më parë? A nuk ishte ky qëndrimi yt? Kjo tregon se Allahu e ka vendosur këtë rrugë në natyrën e njeriut; herë pas here Ai na e kujton atë. Por pastaj shejtani e mashtron përsëri njeriun dhe e largon sërish nga rruga. Prandaj, Allahu i udhëzoftë të gjithë. Mos mbetshin në humbje. Dituria që mëson dhe që të largon nga rruga e drejtë nuk është dituri e vërtetë; është injorancë. Dituria do të thotë të njohësh. Të njohësh çfarë? Të njohësh Krijuesin. Allahu i udhëzoftë që të kthehen në rrugën e drejtë, inshallah.