Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

قُلۡ سِيرُواْ فِي ٱلۡأَرۡضِ فَٱنظُرُواْ (29:20) فَٱنظُرۡ إِلَىٰٓ ءَاثَٰرِ رَحۡمَتِ ٱللَّهِ (30:50) Allahu (Azze ue Xhel-le) thotë: "Ecni nëpër tokë, vështroni krijimin e Allahut dhe nxirrni mësim prej tij." Ky është urdhri i Allahut. Të ecësh në këmbë është diçka e mirë. Është suneti i Profetit tonë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem). Një nga veçoritë e Profetit tonë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) ishte se gjatë ecjes ai kurrë nuk dukej i sforcuar. Ai ecte sikur të zbriste lehtësisht një tatëpjetë; ai nuk nxitonte. Në fakt, nxitimi i vazhdueshëm nuk është i mirë. Vrapimi dhe nxitimi nuk janë menduar për njeriun; krijesat e tjera vrapojnë. Njeriu ecën në qetësi. Sidoqoftë, në ditët e sotme vrapimi është bërë në modë. Çdo ditë njerëzit vrapojnë për një ose dy orë. Pse vrapojnë? Krejtësisht kot... Vetëm për të bërë sport dhe gjoja për t'i bërë mirë trupit. Ndërkohë ndodh pikërisht e kundërta. Nuk sjell asgjë tjetër veçse dëm fizik dhe rraskapitje. Nuk ka absolutisht asnjë dobi. Kur ecën qetë, mund të lexosh diçka, të përsëritësh ato që ke mësuar përmendësh ose të bësh dhikër. Pikërisht kjo ecje është e dobishme, ajo është një shërim. Falë Allahut, edhe ne kemi qëllimin të praktikojmë kudo sunetin e Profetit tonë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem). Këtë edhe e bëjmë; ne ecim kudo, nëpër vendet e bukura që Allahu ka krijuar. Falë Allahut, kjo na u mundësua përsëri edhe sot në mëngjes. Por ndodhi diçka e mahnitshme. Zakonisht marrim të njëjtën rrugë çdo ditë. Sot mendova me vete: "Nuk po kthehem nga e njëjta rrugë, por do të marr një tjetër." Ndërsa po ecja përmes një kopshti, mendova shkurtimisht: "A thua kanë ndonjë kundërshtim pronarët?" I thashë vetes: "Me siguri nuk thonë asgjë, ne thjesht po kalojmë në rrugë dhe nuk po ua hamë fushën!", ndërsa po kaloja aty. Pashë që brenda ishte i zënë me punë një punëtor i gjorë afrikan. Eca pak më tej dhe aty ishte një makinë. Kur më pa, ai ndaloi. Ai doli nga makina dhe më përshëndeti. Ishte një djalë i ri dhe i sjellshëm. Ai pyeti: "A je ti djali i Shejh Nazimit?" Unë iu përgjigja: "Po." Ai tha: "Unë e dua shumë Shejh Nazimin dhe kam një respekt të madh për të... Kjo fushë është e imja." Një fushë e stërmadhe; kisha parë tashmë teksa kaloja se aty ishte mbjellë spinaq. Ndërsa isha duke menduar, ai tha: "Nuk munda ta shes këtë spinaq. Meqë tani je këtu, mblidheni ju, që të mbetet si një vepër e mirë nga ana jonë." "Kështu mund të bëjmë edhe ne diçka të mirë", tha ai. "Ndryshe, thjesht do ta kisha lëruar fushën." Pra, ai do t'i kishte rënë përsipër me traktor dhe do ta kishte përzier me dheun. "Nëse dëshironi, mund ta merrni", tha ai. Unë i thashë: "Allahu qoftë i kënaqur me ty." "Kjo do të jetë një begati e madhe si për ty ashtu edhe për ne." Kjo do të thotë se Allahu (Azze ue Xhel-le) e kishte paracaktuar pikërisht këtë rrugë për ne. Ai na ka drejtuar hap pas hapi deri aty. Edhe pse mund të kisha marrë shumë rrugë të tjera, Ai më drejtoi pikërisht këtu. Takimi ynë me këtë të ri me siguri ka shumë urtësi të fshehta. Sepse ne menduam – Allahu na faltë – se këtu në Qipro pothuajse nuk ka më njerëz besimtarë që bëjnë vepra të tilla të mira. Por Allahu na e dërgoi këtë të ri në rrugën tonë. Kjo tregon se e mira nuk ka humbur. Me lejen e Allahut, këto vepra të mira nuk do të mbarojnë kurrë. Nga ky vend, të cilit Allahu i ka dhuruar besimin, nga ky atdhe mysliman, do të dalin gjithmonë njerëz të mirë. Me spinaqin që ai na dha, nuk mundëm vetëm të furnizojmë Dergahun... Dhe për Dergahun madje ishte tepër i shumtë. Falë Allahut, vëllezërit tanë e ngarkuan atë në makina dhe e shpërndanë si sadaka. Në këto ditë të Ramazanit, kjo ishte një bamirësi dhe një begati e madhe. Inshallah do t'u sjellë njerëzve edhe shërim. Pra, në çdo gjë ka një bukuri. Ky është përcaktimi i Allahut... Si zhvillohen gjërat! Po të mos kishim kaluar andej, ai do ta kishte shkatërruar spinaqin për ta rimbjellë fushën. Ai nuk do të kishte mundur ta mblidhte dhe shpërndante vetë. Falë Allahut kemi shumë vëllezër që ndihmojnë në mbledhjen e tij. Ata shkuan, por ne nuk kemi mbledhur ende as gjysmën. Inshallah do ta kemi mbledhur plotësisht fushën për një ose dy ditë. Kështu do të kthehet në një vepër të mirë si për të ashtu edhe për vëllezërit tanë që po punojnë. Inshallah do t'u sjellë shërim njerëzve që e hanë dhe do t'ua mbushë besimin e tyre me dritë. Kur qëllimi është kaq i pastër, Allahu na jep me bollëk nga thesaret e Tij. Nga mëshira e Tij, shpërblimi i Tij dhe begatia e Tij, inshallah... Allahu e shtoftë numrin e atyre që bëjnë mirë. Dhe inshallah qoftë shërim dhe dritë besimi për ata që hanë prej tij.

Një nga detyrat e adhurimit në muajin e bekuar të Ramazanit, për ata që kanë mundësi, është Itikafi. Itikafi kryhet në dhjetë ditët e fundit të Ramazanit. Profeti ynë (sallallahu alejhi ue selem) nuk e la asnjëherë këtë Sunet. Sidoqoftë, shtëpia e tij e bekuar ishte ngjitur me xhaminë. Por kur ai hynte në Itikaf, i sillte gjërat e tij të fjetjes në xhami. Në shtëpinë e Profetit tonë (sallallahu alejhi ue selem) gjithsesi nuk kishte shumë pasuri e orendi. Kishte një shtrojë të thjeshtë mbi të cilën flinte dhe diçka me të cilën mbulohej. Krahas këtyre ishin edhe enët që ai përdorte për të marrë abdes. Profeti ynë (sallallahu alejhi ue selem) i sillte këto në Xhaminë e Profetit dhe e kryente Itikafin aty, në një qoshe, për dhjetë ditë. Për të kjo ishte detyrim; detyrimet e Profetit tonë (sallallahu alejhi ue selem) ishin të ndryshme nga tonat. Ajo që ishte e urdhëruar për të, nuk është detyrimisht urdhër për ne. Detyrimet janë të përcaktuara qartë, ndërsa veprimet e tij të tjera janë Sunet për ne. Gjithçka tjetër është Sunet; për rrjedhojë, edhe hyrja në Itikaf është Sunet. Itikafi zakonisht zgjat dhjetë ditë; njeriu bën nijetin për dhjetë ditët e fundit të Ramazanit. Mund të fillohet për shembull këtë natë, sepse sipas kalendarit, Ramazani këtë vit ka 29 ditë. Nëse dikush dëshiron të bëjë dhjetë ditë, duhet të hyjë sot, pra që nga kjo mbrëmje, në Itikaf. Pas namazit të akshamit bëhet nijeti dhe thuhet: "Bëj nijet të hyj në Itikaf." Për këtë duhet të jetë një xhami ku falen pesë namazet ditore me xhemat. Ndërsa gratë përgatisin një dhomë të caktuar në shtëpi dhe i kryejnë aty adhurimet e tyre. Por, natyrisht, ato mund të vazhdojnë t'i kryejnë detyrat e tyre të përditshme të shtëpisë. Ato, megjithatë, duhet të flasin vetëm për atë që është e domosdoshme. Nga gjëra të tilla si gënjeshtra, gjithsesi çdokush duhet të qëndrojë larg gjatë Ramazanit, por dikush që është në Itikaf duhet të ketë edhe më shumë kujdes për këtë. Edhe ushqimi konsumohet krejt normalisht. Disa e ngatërrojnë Itikafin me izolimin e rreptë shpirtëror, Khalwa, dhe mendojnë se lejohet të hahen vetëm thjerrëza dhe asgjë tjetër. Ndërkohë që ky është një proces normal; çfarëdo që gatuhet në shtëpi, mund ta hajë edhe personi që është në Itikaf. Por pavarësisht nëse njeriu gjendet në xhami, në oborr ose në zonën e ngrënies së xhamisë, gjendja e Itikafit vazhdohet aty ku ndodhet. Kjo do të thotë se njeriu duhet të konsumojë patjetër Iftar dhe Syfyr. Sepse në Syfyr dhe në Iftar ka bereqet të madh. Nëse ato anashkalohen, njeriut i shpëton shpërblimi i tyre. Sigurisht që nuk bëhet asnjë mëkat me këtë, por njeriu privohet nga ky shpërblim i madh. Disa njerëz e anashkalojnë Syfyrin. Megjithatë, Profeti ynë (sallallahu alejhi ue selem) ka thënë shprehimisht: "Hani Syfyr." Edhe nëse ngriheni dhe pini vetëm një gllënjkë ujë, kjo llogaritet si Syfyr. Kjo është shumë e rëndësishme; nuk është e nevojshme që të ngriheni dhe të përgatisni një gosti të madhe, vetëm për të bërë Syfyr. Ju mund të keni një gosti nëse dëshironi, ose thjesht mund të merrni një kafshatë ushqim ose një gllënjkë ujë; edhe kjo llogaritet si Syfyr. Siç u tha, Itikafi zakonisht zgjat dhjetë ditë, por mund të mbahet edhe më shkurt. Mund të bëhet aq sa të dëshirohet; qofshin tri ditë apo pesë ditë. Në Tarikat madje është kështu: Kush nuk mund të hyjë në Itikaf për një kohë të gjatë, gjatë hyrjes në një xhami bën nijetin: "Bëj nijet Itikafin për aq kohë sa jam në këtë xhami." Edhe kjo pastaj llogaritet si Itikaf. Prandaj çdokush duhet ta bëjë këtë nijet. Pavarësisht nëse është për namaz apo në ndonjë kohë tjetër, kur hyni në çdo xhami bëni nijetin: "Bëj nijet Itikafin." Kjo sjell dobi të madhe dhe është një mëshirë e pafundme e Allahut. Kështu kjo i jepet edhe atij personi, dhe ai fiton shpërblimin e Sunetit të Profetit tonë. Allahu e bekoftë. Allahu e bëftë të vazhdueshme, inshallah. Allahu i pranoftë adhurimet e të gjithë atyre që janë në Itikaf. Gjithsesi është e rëndësishme që në çdo qytet disa myslimanë të hyjnë në Itikaf. Inshallah kjo do të përmbushet; shumë njerëz e duan Itikafin dhe e praktikojnë atë. Disa e bëjnë çdo vit, të tjerë një herë në jetë dhe disa të tjerë çdo disa vjet. Por siç u përmend tashmë: Të bësh nijetin për Itikaf në çdo xhami që hyn, është një vepër e mrekullueshme, inshallah. Në këtë mënyrë ne fitojmë shpërblimin e Sunetit, inshallah.

تِلۡكَ ٱلرُّسُلُ فَضَّلۡنَا بَعۡضَهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖۘ (2:253) Ndër të gjitha ato që Allahu Azze ue Xhel ka krijuar, ekziston diçka që është më e dalluara. Njerëzit dhe profetët kanë shkallë të ndryshme... Profetësia... Ekziston Nebiu (Profeti) dhe Rasuli (i Dërguari). Shkalla më e lartë u takon atyre. Edhe mes tyre ka sërish grada të ndryshme. Ai me gradën më të lartë në të gjithë krijimin është Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Mes engjëjve, xhinëve dhe njerëzve të krijuar nga Allahu Azze ue Xhel, Profeti ynë qëndron në shkallën më të lartë. Ai është robi më i dashur i Allahut. Kështu ka dëshiruar Allahu. Ai e ka krijuar Profetin tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, nga drita e Tij. Dhe drita e tij u bë shkaku për udhëzimin e njerëzve. Çdo bekim dhe çdo e mirë na arrin ne për hir të nderit të Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Prandaj është adhurimi ynë më i madh që ta nderojmë dhe ta vlerësojmë atë. Kjo është ajo që na sjell dobinë më të madhe. Ajo që do të na shpëtojë është dashuria për Profetin tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, ndjekja e rrugës së tij, përkatësia tek ai dhe dashuria ndaj tij. Ta duam Profetin tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem... Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, thotë: "Duhet të më duash më shumë se nënën tënde, babanë tënd, fëmijët e tu dhe vetveten." A thua vallë Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, ka nevojë për dashurinë tënde? Jo, nuk ka nevojë. Vetëm nga mëshira ai na urdhëron ta duam atë, në mënyrë që të na ndodhë e mira dhe t'i afrohemi Allahut. Sepse Allahu Azze ue Xhel i ka dhënë tashmë gjithçka Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem; ai nuk ka nevojë për asgjë. Por fakti që ai që nga lindja e tij thotë "Umeti im, umeti im", shërben vetëm me qëllim që në Ditën e Gjykimit të mendojë për bashkësinë e tij dhe ta shpëtojë atë. Pikërisht për këtë arsye Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dëshiron këtë dashuri. Njerëzit mund të gjejnë shpëtim vetëm nëpërmjet tij. Ata do të shpëtohen nëpërmjet ndërmjetësimit të tij. Ndërsa kushdo që thotë: "Ne nuk duam ndërmjetësim", ai shkon drejt shkatërrimit. Ata që i pengojnë të tjerët nga kjo dhe thonë: "Unë jam hafiz, unë jam dijetar, unë jam kjo, unë jam ajo; mos i ngatërroni gjërat, ju po e teproni me dashurinë për Profetin dhe po bëni shirk" – ata tashmë janë shkatërruar. Për ta nuk ka shpëtim. Sepse njeriu i vetëm nuk mund të arrijë asgjë me veprat e tij. Ai nuk mund të bëjë as dy hapa nga këtu e atje. Allahu u dhëntë njerëzve mendje dhe gjykim. Që të arrijnë mëshirën e Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Dhe të fitojnë ndërmjetësimin e tij. Përndryshe është e pamundur; askush nuk mund të shpëtojë. T'i përkasësh umetit të Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, është nderi më i madh. Të gjithë profetët kanë dëshiruar: "Sikur të ishim pjesë e umetit të tij." Por vetëm për disa të paktë... Allahu e ka pranuar këtë lutje. Këta janë Profeti Isa, Hidri alejhis-selam, Iljasi alejhis-selam dhe Idrisi alejhis-selam. Ata janë profetët e lumtur, të cilëve u është dhënë nderi t'i përkasin umetit të Profetit tonë. Sepse ata janë ende gjallë. Edhe ata do ta fitojnë këtë bekim. Pra, edhe profetët, siç thamë, kanë gradat e tyre... Njerëzit janë të ndarë në grada, dhe grada më e lartë i përket Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Pas tij vijnë të Dërguarit (Rasul) dhe Profetët (Nebi)... Atyre që morën profetësinë dhe një shpallje, Allahu u zbriti libra, të cilët ata ua kumtuan njerëzve. Pas tyre vijnë profetët e tjerë... Ka njëqind e njëzet e katër mijë profetë. Dhe pas tyre, natyrisht, vijnë shokët e Profetit (Sahabët). Edhe Sahabët kanë grada mes tyre, dhe ato tashmë janë të njohura. Përkatësisht, shkallët rriten; ka më të larta dhe ka më të ulëta. Prandaj njeriu duhet të dijë ta çmojë vlerën e gjithçkaje. Ne duhet të çmojmë vlerën e çdo bekimi që na është dhënë. Këto janë dhuratat e Allahut, Azze ue Xhel. Të gjitha ato janë dhurata bujare. T'i duash ata, të jesh me ta, t'i vizitosh... E gjithë kjo është në dobinë tonë. Përmes kësaj ne arrijmë grada të larta dhe marrim, në dashtë Allahu, shpërblim të madh. Allahu na mundësoftë të gjithëve të arrijmë ndërmjetësimin e tyre. Ai na bëftë prej atyre që dinë të çmojnë vlerën e tyre. Dhe Ai na ruajtë nga të qenit prej të mashtruarve. Njerëzit mashtrohen kaq shpesh. Jobesimtarët gjithsesi janë mashtruar që në fillim, dhe shejtani është i kënaqur me ta. Por kësaj radhe, shejtani po i mashtron edhe myslimanët. Sepse armiku më i madh i Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, është shejtani; askush nuk e urren atë më shumë se ai. Kur dikush e do Profetin, shejtani i pëshpërit: "Askush nuk falet aq sa ti, ti je një hafiz, një dijetar, ki kujdes që të mos bësh shirk." Kështu ai i mashtron dhe i zhyt njerëzit në humbje. Allahu na ruajtë nga çdo e keqe.

Ramazani është një muaj i bekuar dhe i mrekullueshëm. Ai mban në vetvete shumë ditë dhe net të mrekullueshme. Falënderimi i qoftë Allahut, Profetit tonë i kanë ndodhur gjëra shumë të bukura në këtë muaj. Një nga këto ngjarje të bukura është edhe lindja e të nderuarit Sejjidina Hasan më 15 Ramazan. Ai ishte një nga njerëzit që Profeti ynë e donte dhe e vlerësonte më shumë. Kur vinin të nderuarit Hasan dhe Husein, Profeti ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, zbriste nga minberi, bënte shaka me ta, i merrte në shpinë dhe ngjitej përsëri. Pra, në këtë muaj të bukur kanë ardhur në këtë botë njerëz të tillë të mrekullueshëm. Në të njëjtën kohë, ky është gjithashtu një muaj në të cilin Profeti ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, shkoi në luftë dhe udhëhoqi fushata luftarake. Më e rëndësishmja prej tyre është beteja e madhe e Bedrit. Profeti ynë, në fakt, nuk u nis nga Medina për një luftë të madhe. Ai kishte vetëm qëllimin të ndalonte karvanët e Kurejshëve. Sepse idhujtarët kishin konfiskuar pasuritë e muslimanëve në Mekë; prandaj duhej t'u jepej një përgjigje e duhur. Por caktimi dhe vullneti i Allahut ishte që kjo të kthehej në një betejë, në një fushatë luftarake. Lindi mendimi për t'u kthyer mbrapsht dhe u këshilluan: "A duhet të kthehemi?", por Profeti ynë nuk donte të kthehej. Edhe Muhaxhirët, të cilët kishin mërguar me Profetin nga Meka, nuk donin të ktheheshin pas, dhe banorët e Medinës, Ensarët e nderuar, thanë gjithashtu: 'Ne vijmë me ty.' Përfundimisht beteja u zhvillua; dhe me lejen e Allahut, mëshirën dhe ndihmën e Tij, jobesimtarët, armiqtë më të mëdhenj të Islamit, u eliminuan njëri pas tjetrit. Në ditët e sotme kjo quhet "të bërë të padëmshëm". Çfarë të padëmshëm; ata të gjithë u kthyen në kufoma dhe u sollën në një gjendje ku nuk mund të dëmtonin më askënd. Pikërisht ky ishte fati i tyre. 70 nga jobesimtarët më të mëdhenj të Kurejshëve u asgjësuan në këtë betejë. Ata fjalë për fjalë u fshinë nga faqja e dheut. Sepse mbijetesa e tyre vetëm sa do t'u jepte të tjerëve dhe mosbesimit edhe më shumë forcë. Mosbesimi e bën njeriun të shfrenuar; dhe kur ata u eliminuan, u thye edhe fuqia e mosbesimit. Përmes kësaj, muslimanët filluan gradualisht të përhapeshin në territore të tjera. Sepse kur Profeti ynë ishte ende në Mekë, muslimanët kishin mërguar në Abisini dhe në vende të tjera, por nuk kishin gjetur ndonjë lehtësim të vërtetë. Kjo do të thotë se vetëm pas kësaj beteje do t'u shtrohej rruga. Një fushatë e tillë ushtarake zhvillohet vetëm për kënaqësinë e Allahut. Dhe për të shpëtuar njerëzit nga shtypja. Jo si ata që pretendojnë sot: "Ne do të shpëtojmë njerëzit dhe do të sjellim demokracinë." Sepse, ndërsa pretendonin se po sillnin demokraci, ata vetëm sa e kanë përkeqësuar gjendjen e njerëzve. Ndërsa, ushtarët e Profetit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, sollën ndriçim, dritë, besim, bukuri dhe njerëzillëk kudo ku mbërritën. Ata sollën me vete çdo lloj mirësie dhe virtyti. Megjithatë, ushtarët e djallit e paraqesin këtë krejtësisht anasjelltas. Ndërkohë, janë vetë ata që e kanë krejtësisht gabim. Ata janë shtypësit e vërtetë. Gjithashtu janë ata që shkaktojnë trazira dhe kryejnë çdo lloj të keqeje. Prandaj Islami sjell mëshirë kudo ku arrin; atje nuk mund të ekzistojë asnjë shtypje. Ku sundon Islami i vërtetë, nuk ka kurrë shtypje. Sot ka vende muslimane që po përjetojnë vuajtje të mëdha; arsyeja për këtë është se atje nuk jetohet Islami i vërtetë. Në Islamin e vërtetë, nga ana tjetër, të cilin e shpalli Profeti ynë, dhe në kohën deri te kalifët e fundit, çdo veprim i sundimtarëve ishte i ndikuar nga ligji islam, urdhërimet, metodat dhe Suneti i Profetit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të. Prandaj, me çdo musliman të vërtetë vijnë bekimi, paqja dhe bukuria kudo. Allahu qoftë i kënaqur me ta. InshaAllah, kur të vijë Mehdiu, paqja qoftë mbi të, këto ditë të bukura do të kthehen me lejen e Allahut. Përndryshe në botë nuk do të mbetet as paqe, as bukuri. Nga dita në ditë gjithçka po bëhet edhe më keq; humnerat dhe ndyrësitë e jashtme dhe të brendshme po shkaktojnë kërdi kudo. Allahu na shpëtoftë dhe inshaAllah na dërgoftë Mehdiun, paqja qoftë mbi të.

هَلۡ يَسۡتَوِي ٱلَّذِينَ يَعۡلَمُونَ وَٱلَّذِينَ لَا يَعۡلَمُونَۗ (39:9) Allahu thotë: "A janë të barabartë ata që dinë dhe ata që nuk dinë?" Natyrisht që jo, thotë Allahu në kuptimin e këtij ajeti. Dituria do të thotë të njohësh Allahun. Çdo gjë tjetër nuk është dituri e vërtetë. Në të vërtetë, gjithçka që çdokush mëson nga fillimi deri në fund, është dituria e Allahut. Kjo dituri është e dobishme vetëm nëse e bën njeriun të njohë Allahun. Nëse nuk e bën këtë, nuk ka as vlerë e as dobi. Atëherë dituria kthehet në padituri dhe injorancë, në diçka plotësisht të padobishme. Ka njerëz që mburren me këtë dhe mendojnë se janë diçka e veçantë, sepse thonë: "Sa shumë paskam mësuar." Vetëm pse u bënë profesorë, arritën pozita të larta apo mbaruan disa universitete... Por ky person nuk e pranon as Allahun dhe as atë që Ai ka shpallur. Ata thonë: "Këto gjëra janë krijuar vetë." Kjo do të thotë se ata janë të paditur; janë zhytur thellë në injorancë. Një dijetar (Alim) e di: nuk ka fund për diturinë. Dituria është e pafundme. Profeti ynë - paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të - ka thënë: "Kërkimi i diturisë është detyrë për çdo mysliman, për të gjithë." Njeriu duhet të fitojë dituri nga lindja deri në vdekjen e tij. Si duhet ta mësojë këtë? Ai duhet të bëjë nijetin për të qenë në rrugën e Allahut dhe çdo ditë të mësojë hap pas hapi me të gjitha forcat e tij. Nëse dikush niset në rrugë me këtë qëllim për të fituar dituri, ai bëhet një njeri i vlerësuar tek Allahu. Sipas asaj që ka shpallur Allahu, madje edhe engjëjt i shtrijnë krahët e tyre nën këmbët e tij. Kjo do të thotë se padituria nuk është diçka e mirë. Sigurisht që ka shkallë të diturisë; Allahu ka caktuar një nivel të caktuar për secilin. Duhet parë në këtë mënyrë: Një mysliman i thjeshtë dëgjon një ligjëratë, merr një këshillë nga dikush; pikërisht kjo do të thotë të fitosh dituri. Kjo do të thotë të përvetësosh dituri. Edhe nëse thua "Unë di kaq shumë", çdo ditë përballesh me gjëra të reja që nuk i dije më parë. Çdo ditë mëson diçka të re. Dhe kjo duhet bërë për hir të kënaqësisë së Allahut. Njeriu duhet të thotë: "Unë i mësoj këto gjëra me urdhrin e Allahut si një nxënës i diturisë." Dituria e vërtetë, natyrisht, të mëson të bukurën dhe të mirën. Ajo mëson çdo gjë që është e mirë; gjërat që mësojnë të keqen nuk janë dituri. Ato ekzistojnë vetëm për ta çuar njeriun në shkatërrim dhe për ta asgjësuar atë. Nëse dikush thotë: "Unë i kam mësuar të gjitha këto për t'i mashtruar njerëzit, për të bërë hile dhe për të nxjerrë fitime të padrejta", atëherë kjo nuk është dituri. Apo nëse dikush studion dhe pastaj e mohon ekzistencën e Allahut, edhe kjo është dituri e keqe. Ka dijetarë të mirë. Tek Allahu dijetarët kanë gradën më të lartë. Ata janë dijetarë të mirë e të drejtë. Megjithatë, dijetarët që ndjekin egon e tyre janë dijetarë të këqij. Nëse një njeri i thjeshtë bën një mëkat, një dijetar i keq për të njëjtën gjë merr dy mëkate; i llogaritet dyfish. Sepse, ndërsa një njeri i thjeshtë bën gabime nga padituria, dijetari vepron me vetëdije kundër. Prandaj mëkati i tij është më i madh. Allahu na mbroftë nga kjo. Allahu na e haptë mendjen dhe ajo që mësojmë qoftë dituri e bekuar, inshaAllah.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱجۡتَنِبُواْ كَثِيرٗا مِّنَ ٱلظَّنِّ إِنَّ بَعۡضَ ٱلظَّنِّ إِثۡمٞۖ (49:12) Allahu Azze ue Xhel-le thotë se duhet të ruhemi nga dyshimet e këqija (Su' edh-dhann). "Su' edh-dhann" do të thotë të mendosh keq për dikë. Kjo e preokupon njeriun vetëm kot. Kur njeriu mendon keq, i kupton gjërat gabim dhe e sheh të mirën si diçka të keqe. Prandaj Allahu Azze ue Xhel-le thotë: Qëndroni larg kësaj. Të gjitha urdhrat e Allahut Azze ue Xhel-le shërbejnë për të mirën tonë. Ato shërbejnë për të mirën tonë si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër. Njeriu nuk duhet të mendojë keq për vëllezërit e tij. Edhe për vëllezërit e tij në Tarikat ai nuk duhet të mendojë keq. Allahu i mbron ata, qëllimet e të cilëve janë të sinqerta. Meqenëse në ditët e sotme shumë njerëz nuk e dinë dallimin mes Hallallit dhe Haramit, ata shpesh bëjnë gabime. Shpesh ata përpiqen t'i mashtrojnë njerëzit zemërmirë. Edhe nëse themi "Mos ki dyshime të këqija", Pejgamberi ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) ka thënë në një hadith: "Lastu bi khibbin, wa la al-khibbu yakhda'uni." Në një hadith tjetër ai ka thënë: "La yuldaghu al-mu'minu min juhrin marratayn." Në hadithin e parë Pejgamberi ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) thotë: "Unë nuk jam nga ata që mashtrojnë, por as mua nuk mund të më mashtrojë kush." Në tjetrin thuhet: "Besimtari nuk kafshohet dy herë nga e njëjta vrimë." Bëhet fjalë për një vrimë gjarpri. Nëse ke rënë brenda një herë dhe ke pësuar dëm, atëherë më pas tregohesh i kujdesshëm. Mos shko e të thuash thjesht: "Unë mendoj vetëm mirë, nuk ushqej dyshime të këqija. Kjo ndodhi vetëm një herë, nuk do të ndodhë për herë të dytë", për ta futur më pas dorën përsëri në të njëjtën vrimë. Bëhu i vëmendshëm! Nëse dikush vjen për të të mashtruar, mos lejo të futesh në kurth me mendimin "Nuk duhet të mendoj keq për të". Në vend të kësaj, thuaj: "Vëlla, mirupafshim. Mos më shti në gjynah dhe mos më shtyj të mendoj keq. Ajo që ofron nuk më hyn në punë." Thuaj: "Falënderimi i qoftë Allahut, përmes bereqetit të Pejgamberit tonë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) unë kam zgjedhur rrugën e mirë dhe jam me njerëz të mirë. Unë bëj tregti të ndershme." Vepro në përputhje me këtë. Nëse dëshiron të blesh një mall ose të mbyllësh një marrëveshje dhe dikush të ofron diçka: Nëse të sjell dobi, e pranon, nëse jo, e refuzon. Dikush ndoshta të thotë: "Po të çoj te një Shejh." Nëse zemra jote gjen qetësi te ai Shejh, atëherë shko, përndryshe jo. Të mashtrohesh nga frika se mos po ushqen mendime të këqija, kjo është një gjë. Por budallallëku – me lejen tuaj – është diçka krejt tjetër. Mos u bëj mendjelehtë. Allahu të ka dhënë mendje, të cilën duhet ta përdorësh. Mos i lejo askujt të të mashtrojë, ashtu siç ka urdhëruar Pejgamberi ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem). Në ditët e sotme shumë myslimanë janë mashtruar. Ata e kanë lënë rrugën e së vërtetës dhe rrugën e bukur të Pejgamberit tonë dhe po ndjekin idetë e tyre. Ata thonë "Ne jemi myslimanë", por bëjnë gjithçka të mundshme që nuk gjendet në Sunnet. Gjëra që Pejgamberi ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) nuk i ka thënë kurrë, ata i pranojnë si pjesë të fesë, ndërsa Sunnetin e vërtetë e quajnë Bidat. Të mos i ndjekësh njerëz të tillë, nuk do të thotë se po ushqen mendime të këqija. Përkundrazi: Kjo dëshmon syçelësi dhe mençuri. T'i ndjekësh ata do të thotë vetëm t'i bësh dëm vetes tënde. Njeriu duhet të jetë në gjendje t'i dallojë qartë këto gjëra. Mëso të dallosh urtësinë, të mirën dhe të keqen. Allahu të ka dhënë edhe logjikë, edhe dritën e besimit. Nëse vepron me këtë dritë, insha'Allah nuk do të mashtrohesh. Kujdes me këtë. Allahu na ruajtë. Në kohët e sotme ka gjithçka. Siç u tha, edhe njerëzit e mirë vihen nën dyshime të rreme. Por nëse shikon me vëmendje se kush është i mirë e kush i keq, kjo do të tregohet vetëvetiu. Mos u shqetëso dhe mos mendo: "Unë kam kujtuar gabimisht të mirën si të keqe dhe të keqen si të mirë." Gjëra të tilla mund të ndodhin. Nëse e kupton të vërtetën më vonë, atëherë pendohesh. Ose nëse i ke bërë padrejtësi dikujt, kërkon ndjesë dhe i lutesh të ta bëjë hallall hakun. Allahu na ruajtë. Allahu mos e bëftë askënd të mendojë keq për njerëzit e mirë. Nëse me apo pa dashje kemi bërë gabime ndaj tyre, Allahu na faltë për hir të këtyre ditëve të bekuara, insha'Allah.

Shukrullah - falënderimi i qoftë Allahut! - jemi mbledhur përsëri në këto ditë të bukura në një vend të bekuar, në Mekamin e Mevlana Shejh Nazimit. Muaji i Ramazanit është një muaj i bukur, këto ditë janë ditë të bukura. Natyrisht, gjendja e botës dihet, bota nuk është një vend i rehatisë. Për myslimanin ajo është një vend fitimi. Njeriu duhet ta shfrytëzojë këtë mirë. Çfarëdo që të ndodhë në botë, asgjë nuk ndodh jashtë vullnetit të Allahut Azze ue Xhel. Gjithçka ndodh brenda vullnetit të Allahut Azze ue Xhel, ashtu siç Ai dëshiron. Prandaj mos e vrit mendjen për këtë, kujdesu për punët e tua. Cila është detyra jote? Të jesh rob i Allahut, ta adhurosh Allahun, ta falënderosh mijëra herë për dhuntitë e Allahut dhe t'i mbash ato me nder. Si mysliman dhe gjithashtu si njeri, ti duhet të ecësh njësoj në rrugën e Allahut. Këto fjalë "ky bëri këtë, ai bëri atë, ky goditi, ai shkatërroi" në botë; këto janë të gjitha gjëra që ndodhin me vullnetin e Allahut, dhe ato ndodhin. Prandaj nuk është e nevojshme të mendohesh shumë për këtë. Njeriu duhet të shikojë gjendjen e tij, e jo gjërat e tjera. Sido që të jetë gjendja jote, bëhu falënderues. Nëse je në rrugën e Allahut, bëhu falënderues. Allahu të ka bekuar me këtë lumturi, o njeri; quaje veten të lumtur! Ndërkaq miliona, miliarda njerëz nuk e kanë këtë fat. Ata nuk i njohin këto ditë të bukura, nuk e kuptojnë këtë bukuri, nuk mund ta shijojnë atë. Ata nxitojnë në rrugë të tjera, ndjekin kënaqësitë e tyre dhe besojnë se kjo do t'i bëjë të lumtur. Në të vërtetë i lumtur është ai që është në rrugën e Allahut. Të gjithë të tjerët janë të braktisur nga fati, ata nuk kanë fat. Kjo do të thotë se, pavarësisht sa afër je, për sa kohë që nuk je në këtë rrugë, nuk do të të bëjë asnjë dobi. Ti duhet të hysh në këtë rrugë, në rrugën e Allahut. Mos i imito njerëzit e tjerë dhe mos ik nga feja, mos ik nga Islami, mos ik nga Tarikati. Nëse ikën, do të humbasësh shumë. Do të ketë shumë gjëra për të cilat do të pendohesh. Ti do të thuash: "Si munda të devijoj nga rruga? Unë isha në këtë rrugë, unë isha mysliman..." Ti do të pendohesh në botën tjetër dhe do të thuash: "Ndërsa isha në rrugën e Islamit, unë imitova jobesimtarët, jomyslimanët, të pafejtë dhe ata pa besim." Ata nuk kanë asgjë për t'u pasur zili. Allahu e ka krijuar secilin njësoj; personi që në të vërtetë duhet pasur zili është njeriu besimtar. Kurrë mos keni zili atë që ikën nga feja. Nuk duhet t'i admironi ata me mendime si: "Sa bukur është i veshur, si lëviz, si kërcen, si pi, çfarëdo që bën." Këto janë gjëra kalimtare, ato nuk zgjasin gjithë jetën. Edhe nëse do të zgjaste një jetë të tërë, në fund nuk do t'i mbetet asgjë prej kësaj. Në botën tjetër do të pendohesh shumë dhe do të thuash: "Ah, pse i humba këto mundësi, si mund të ndodhte kjo?" Njeriu do të pendohet kur të përfundojë në Ferr, sepse nuk i shfrytëzoi mundësitë kur ato ishin aty. Ata që do të pendohen më së shumti janë idhujtarët nga koha e Profetit tonë - sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Ata nuk e kuptuan vlerën e tij, e torturuan atë, e tallën atë, i bënë atij gjithçka të keqe, por në fund ata u penduan. Në të njëjtën mënyrë njerëzit sot i shohin Shejhët dhe shenjtorët; ata nuk u tregojnë respekt, por në vend të kësaj nderojnë dhe vlerësojnë njerëzit me veshje të lehta e të zbuluara. Këta nuk kanë asnjë vlerë, dhe nuk kanë asnjë vlerë as për veten e tyre. Prandaj Allahu Azze ue Xhel i ka dhënë njerëzimit mendjen; njeriu duhet ta përdorë këtë mendje për të arritur shpëtimin. Çfarë është shpëtimi? Në këtë botë, shpëtimi është të jesh me Allahun, dhe në botën tjetër është njëlloj. Të jesh me Allahun është me një rëndësi akoma më të madhe veçanërisht për botën tjetër. Jeta e kësaj bote kalon gjithsesi, por bota tjetër nuk kalon. Tani njerëzit në botë mendojnë: "Çfarë do të bëhet me ne, çfarë do të mbetet?"; sa shumë po vdesin nga frika jobesimtarët. Sepse ata nuk kanë besim; ata nuk e dinë se gjithçka ndodh përmes vullnetit të Allahut Azze ue Xhel. Prandaj ata nuk gjejnë qetësi në botë, sepse thonë: "Tani nuk kam më para, çfarë do të bëjë ai, si do të bëhet kjo"; në botën tjetër gjendja e tyre do të jetë shumë më e keqe. Allahu na ruajtë. Allahu mos na devijoftë nga kjo rrugë, qofshin mbi ne bekimet dhe mëshira e këtyre ditëve të bukura. Ne kërkojmë gjithashtu që Allahu t'u japë udhëzimin jobesimtarëve. Sepse ne besimtarët, njerëzit e Tarikatit, nuk dëshirojmë asgjë tjetër veçse të mirën. Allahu i udhëzoftë ata, në mënyrë që edhe ata të ecin në rrugën e vërtetë dhe të jenë ndër robërit që Allahu do, inshaAllah.

شَهۡرُ رَمَضَانَ ٱلَّذِيٓ أُنزِلَ فِيهِ ٱلۡقُرۡءَانُ هُدٗى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَٰتٖ مِّنَ ٱلۡهُدَىٰ وَٱلۡفُرۡقَانِۚ (2:185) Allahu thotë: Ky muaj i bekuar është muaji në të cilin u shpall Kurani. Të gjitha këto manifestime u shpallën në këtë muaj. Pastaj ai u plotësua për 23 vjet dhe vazhdon të jetë një mrekulli deri në Ditën e Gjykimit. Kurani madhështor është një mrekulli e madhe. Është një nga mrekullitë më të mëdha të Profetit tonë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) që fjala e Allahut (Azze ue Xhel-le) është mes njerëzve, ndodhet në duart tona dhe ne mund ta lexojmë atë kudo. Sa i përket leximit; në Ramazan gjithsesi zhvillohen lexime të përbashkëta të Kuranit dhe ai lexohet nga fillimi në fund (Hatim). Edhe normalisht njeriu duhet ta lexojë atë. Natyrisht, ka edhe shumë njerëz që nuk mund ta lexojnë atë. Asgjë nuk mund ta zërë vendin e tij. Disa njerëz thonë: "Ne do të lexojmë këtë, është libri i këtij dhe libri i atij"; por këto kurrë nuk mund ta zënë vendin e Kuranit madhështor. Njeriu duhet patjetër të lexojë nga Kurani. Për ata që nuk munden, le të thuhet: Detyra jonë e përditshme është të lexojmë një Xhuz të Kuranit. Kush nuk mund ta bëjë këtë, lexon njëqind herë suren El-Ihlas. El-Ihlasi është gjithashtu thelbi i Kuranit madhështor. Tre Ihlas vlejnë sa një Hatme (lexim i plotë). Me këtë nijet, pra duke thënë: "Nuk mundëm të lexojmë një Xhuz, le të lexojmë të paktën këtë", njeriu duhet të vazhdojë. Përndryshe, disa njerëz i mbajnë të tjerët larg Kuranit dhe i shpërqendrojnë duke thënë: "Mos e lexoni këtë, nuk e kuptoni; në vend të tij lexoni librin e këtij apo atij njeriu." Deklarata të tilla janë të pakuptimta. Ato nuk kanë asnjë vlerë. Prandaj, kjo është edhe veçoria më e madhe e këtij muaji të bekuar. Kurani u shpall në Natën e Kadrit (Lejletul-Kadr), asgjë nuk mund ta zërë vendin e tij. Për të marrë pjesë në mirësitë e tij, me këtë nijet, inshallah, siç thamë; kush mundet lexon çdo ditë një Xhuz, dhe kush nuk mundet, patjetër të lexojë çdo ditë njëqind herë suren El-Ihlas me nijetin e një Xhuzi. Allahu na dhëntë një mendje të qartë. Është urtësia e Allahut, kjo është gjithashtu një nga mrekullitë e mëdha; një njeri nuk di asnjë fjalë arabisht, nuk mund ta flasë atë, por e lexon Kuranin më bukur se arabët dhe e ka mësuar atë plotësisht përmendësh. Madje, disa kanë mësuar dhe zbatuar mënyra të ndryshme leximesh (Kiraetet) dhe rregullat e Texhvidit. Kjo ndodh pikërisht sepse Kurani është fjala e Allahut. Për shkak se depërton në brendësi, në zemrat e njerëzve, kjo bëhet e lehtë. Sido që ta shikosh, gjithçka përfshihet në Kuranin madhështor. Aty ka shëndet, ka besim, ka bereqet. Të gjitha shkencat janë të pranishme; shkencat e jashtme dhe të brendshme gjenden në Kuranin madhështor. Nëse në vend të kësaj thoni: "Unë po lexoj këtë, ky njeri ka shkruar kaq shumë libra, unë po lexoj librat e tij", as nuk do të merrni bereqet prej tyre e as nuk do të mund të përfitoni nga Kurani; do të mbeteni të privuar nga ai. Allahu na ruajtë. Qëndroni bashkë me njerëzit e mirë. Qëndroni në rrugën e vërtetë. Rruga e Tarikatit është rruga e vërtetë. Ata që flasin kundër Tarikatit, i cili tregon rrugën e vërtetë, dhe nuk e pranojnë atë, i çojnë njerëzit në rrugë të gabuar. Allahu na ruajtë. Allahu na udhëzoftë të gjithëve, inshallah.

Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kush beson, le të flasë mirë ose të heshtë." Nëse dikush nuk ka asgjë të mirë për të thënë, është më mirë të heshtë. Sepse shpesh ka shumë njerëz që flasin pa dituri. Kur ndodh kjo, në vend të së mirës shkaktohet vetëm e keqja dhe fatkeqësia. Prandaj në disa momente është më mirë të heshtësh. Njeriu duhet të jetë gjithmonë i vetëdijshëm për atë që thotë. Ai duhet të pyesë veten: "A po flas mirë apo keq? A janë fjalët e mia të mira apo të këqija?" Për kohën tonë të sotme, zotëria ynë Aliu mendohet të ketë thënë dikur: "Hādhā zamānu's-sukūt wa mulāzamati'l-buyūt." Që para 1400 vitesh ai donte të thoshte me këtë: "Kjo është një kohë për të heshtur dhe për të qëndruar në shtëpi." Sot kemi nevojë për këtë shumë më tepër se atëherë. Nuk ka asnjë arsye për të folur shumë. Njeriu duhet të thotë vetëm atë që është e mirë dhe e dobishme. Sepse nëse thua diçka të keqe, sidoqoftë i bën dëm vetëm vetes. Por nëse thua diçka të mirë, ajo sjell bekim dhe dobi. Por siç u përmend tashmë, rruga e Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) është një rrugë e mrekullueshme. Ajo që ai ka mësuar i shërben të mirës së mbarë njerëzimit. Pra, nuk është e mirë vetëm për muslimanët, por për të gjithë njerëzit. Njerëzit duhet të mësojnë nga Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) se çfarë duhet të bëjnë. Kushdo që kërkon të mirën dhe të bukurën në këtë botë, duhet të ndjekë këtë rrugë. Të gjitha rrugët e tjera përfundojnë në zhgënjim; ato nuk çojnë kurrë në një fund të mirë. Allahu na bëftë të qëndrueshëm në këtë rrugë. Mos rënçim në fatkeqësi, inshaAllah. Jo çdo gjë që shihet është e vërtetë, dhe jo çdo gjë që thuhet është e saktë. Prandaj mos e vrit mendjen kot për këtë. Çfarëdo që të bësh, udhëhiqu nga fjalët e Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Allahu mos na largoftë nga kjo rrugë. Allahu e mbrojtë Islamin dhe muslimanët. Ai na dërgoftë një mbrojtës. Ne jetojmë në kohët e fundit. Sigurisht që për të gjitha këto probleme dhe vështirësi ka vetëm një zgjidhje: Siç lajmëroi Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), nuk do të ketë më probleme kur të shfaqet Mehdiu, inshaAllah. Allahu na ndihmoftë dhe e bëftë që ai të shfaqet së shpejti, inshaAllah.

Profeti ynë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) tha: "Kush i ofron iftar një agjëruesi, merr të njëjtin shpërblim si agjëruesi." Ndërkohë, agjëruesit nuk i pakësohet asgjë nga shpërblimi i tij. Një nga cilësitë e bekuara të Allahut është Bujaria e Tij. Ai nuk merr nga njëri për t'i dhënë tjetrit; Allahu jep nga bollëku i Tij. Edhe këto raste i përkasin bekimeve që Allahu u dhuron besimtarëve, duke u thënë në kuptim: "Merrni" dhe "Nxirrni dobi prej tyre". Kështu ndodh edhe me shtrimin e iftarit; çdo vepër e mirë shpërblehet shumëfish. Sot është dita e dhjetë e Ramazanit. Falënderimi i takon Allahut. Agjërimi nuk është i vështirë, edhe pse njerëzit ndonjëherë mendojnë kështu. Kjo bukuri nuk mund të gjendet në asgjë tjetër. Bukurinë e agjërimit nuk mund ta njohin as ta shijojnë ata që nuk agjërojnë. Siç tha Profeti ynë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), agjëruesi ka dy gëzime tek Allahu. Në kohën e iftarit, çdokush që agjëron ndjen një gëzim të madh, qetësi të brendshme dhe bukuri. Gëzimi tjetër është shpërblimi që jepet në Ahiret për të – dhe ky është gëzimi i vërtetë. Por të paktën një pjesë e vogël e këtij gëzimi u jepet myslimanëve agjërues që në iftar. Prandaj, njeriu që agjëron është me të vërtetë i bekuar me lumturi. Ai nuk është mashtruar nga shejtani dhe nuk ka ndjekur egon e tij. Sa më shumë t'i kundërvihet njeriu shejtanit dhe egos së tij, aq më mirë është për të. Nëse u dorëzohet atyre, ai bëhet skllav i tyre dhe endet pa qëllim. Atëherë ai përpiqet vazhdimisht vetëm për të përmbushur dëshirat e tyre. Ndërkohë, ato duhet të të nënshtrohen ty; egoja jote duhet të të bindet dhe shejtani duhet të të qëndrojë larg. Pikërisht kështu duhet të jetë. Nëse e bën këtë, ti arrin lumturi dhe paqe si në këtë botë ashtu edhe në Ahiret. Adhurimet dhe veprat e mira të kryera në këtë botë i sjellin njeriut dobi të madhe, forcë dhe çdo të mirë. Prandaj, le t'i pranojmë me mirënjohje dhuntitë që Allahu na ka dhuruar. Le t'i kryejmë adhurimet tona me gëzim, inshaAllah. Allahu na bëftë të suksesshëm në to. Ai i udhëzoftë edhe ata që nuk i kryejnë adhurimet e tyre, në mënyrë që edhe atyre t'u jepen këto bukuri, inshaAllah.