Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Jumu'ah mubarak, insha'Allah. Ne mblidhemi këtu për hir të Allahut, 'Azza wa Jalla. Allahu na bekoftë të gjithëve, insha'Allah. Në ditën e Jumu'ah, Allahu i dhuron të Dashurit të Tij, më të dashurit, Sayyidina Muhammad, sallallahu 'alayhi wa sallam, dhe Umetit të tij, bashkësisë së tij, gjithë të mirat. Natyrisht, çdo profet – dhe ka shtatë profetë 'Ulul 'Azm (Kryeprofetet) – ka një ditë të bekuar që i kushtohet atij. Allahu i ka dhënë secilit prej tyre një ditë. Megjithatë, Profetit, sallallahu 'alayhi wa sallam, Ai i dha ditën më të mirë: Jumu'ah. Ai krijoi njeriun e parë, babain e gjithë njerëzimit, Sayyidina Adam, 'alayhis-salam, në një Jumu'ah (të premte), dhe ai gjithashtu ndërroi jetë në një Jumu'ah. Yawm al-Qiyamah (Dita e Ringjalljes) do të ndodhë gjithashtu në një Jumu'ah. Çarja e tokës dhe ringjallja e gjithë njerëzimit do të ndodhin po ashtu në një Jumu'ah. Profeti, sallallahu 'alayhi wa sallam, tha gjithashtu se Allahu na dhuron shumë mirësi në këtë ditë. Një nga këto mirësi është një kohë shumë e caktuar: Nëse dikush bën një Du'a (lutje) në këtë kohë, Allahu do ta pranojë atë. Alhamdulillah, ne e falënderojmë Allahun që na krijoi në këtë kohë – një kohë me shpërblime shumë më të mëdha për Umetin që ndjek Profetin, sallallahu 'alayhi wa sallam. Me siguri, kjo është koha më e vështirë për një besimtar, për një mysliman. Të mbash fort besimin dhe fenë tënde është, siç tha Profeti, sallallahu 'alayhi wa sallam, si të mbash në dorë thëngjij të ndezur. Natyrisht, nuk ishte në dorën tonë të lindnim në këtë kohë; Allahu na krijoi dhe na vendosi në këtë epokë të vështirë. Ai bën çfarë të dojë; këtë nuk mund ta kundërshtojmë. Ky është ndryshimi midis myslimanëve besimtarë dhe ndjekësve të profetëve të tjerë. Si myslimanë besimtarë, ne jemi të lumtur që Allahu na krijoi kështu dhe na vendosi në këtë kohë. Ne nuk ngremë asnjë kundërshtim ndaj kësaj. Është e ndaluar për një besimtar të shprehet në atë mënyrë. Shoqëruesit e profetëve të mëparshëm – madje edhe shoqëruesit e profetëve 'Ulul 'Azm si Sayyidina 'Isa dhe Sayyidina Musa – u shkaktuan atyre probleme. Ata bënë pyetje që dikush me Adab (edukatë) të duhur ndaj Allahut dhe Profetit të Tij nuk do t'i bënte kurrë. Të marrim për shembull ndjekësit e Sayyidina Musa, 'alayhis-salam. Ai i shpëtoi ata nga shtypja e Fir'aun. Atij iu dhanë të gjitha këto mrekulli dhe i çoi ata në një vend të sigurt. Fir'aun kishte vrarë foshnjat e tyre dhe kishte rrëmbyer gratë e tyre për t'i shfrytëzuar. Ata vuanin nga shtypja më e rëndë. E megjithatë: Sapo arritën në një vend të sigurt në Sinai dhe Sayyidina Musa i la për disa ditë për të folur me Allahun 'Azza wa Jalla, ata menjëherë ndërtuan statujën e një viçi dhe filluan ta adhuronin atë. Ka mijëra shembuj të tillë që tregojnë se sa tepër i dobët ishte besimi i tyre. Shikoni Sayyidina 'Isa, 'alayhis-salam. Ata që sot pretendojnë se e ndjekin atë, në realitet nuk e bëjnë këtë as edhe një përqind. Profeti, sallallahu 'alayhi wa sallam, tha se profetët janë njerëzit më të duruar dhe më të shtypur. Dhe Sayyidina Muhammad, sallallahu 'alayhi wa sallam, ishte më i duruari nga të gjithë. Ne e shohim këtë gjithashtu te Sayyidina 'Isa, 'alayhis-salam. Ai ishte me një durim të jashtëzakonshëm. Çdo ditë ai bënte mrekulli; qindra, madje mijëra njerëz prisnin bekimin e tij dhe shpresonin të merrnin Shifa (shërim) prej tij. Ai shëroi të gjitha llojet e vuajtjeve: U ktheu shikimin të verbërve dhe shëroi sëmundjet e lëkurës. Edhe me sëmundje të pashërueshme, mijëra njerëz vinin tek ai çdo ditë. Të gjithë ata që pretendojnë se Islami nuk është fe dhe refuzojnë Profetin, sallallahu 'alayhi wa sallam, duhet të shikojnë shoqëruesit më të ngushtë të Sayyidina 'Isa – dishepujt e tij. Ata ishin ndjekësit e tij të rangut më të lartë. Dhe çfarë e pyetën atë? Ata pyetën: »A mundet Zoti yt, Allahu yt, Allahu 'Azza wa Jalla, të na zbresë një tryezë të shtruar bollshëm, që të hamë dhe të ngopemi?« Qur'ani është mrekullia e Allahut. Qur'an al-Azimush-shan është i vetmi libër i mbetur, i vërtetë, qiellor nga Allahu 'Azza wa Jalla. Kur njeriu lexon fjalët e tij, ai e kupton se si ishin me të vërtetë këta njerëz, si mendonin, çfarë karakteri kishin dhe në çfarë situate ndodheshin. Ata thanë: »Nëse Zoti yt mund ta bëjë këtë...« Nëse dikush do të thoshte një gjë të tillë në besimin tonë, do të merrte fund besimi i tij. Inna Allaha 'ala kulli shay'in qadir (Me të vërtetë, Allahu ka fuqi mbi çdo gjë). Allahu ka bërë gjithçka, bën gjithçka dhe mund të bëjë gjithçka. Ai vetëm duhet të thotë „Bëhu“, dhe ajo bëhet (Kun fa yakun). Pavarësisht kësaj, Sayyidina 'Isa mbeti jashtëzakonisht i durueshëm; ai nuk u bërtiti atyre. Në vend të kësaj, ai madje iu lut Allahut dhe Allahu ua zbriti tryezën. Për shkak të këtij mentaliteti, sot shohim shumë jomyslimanë – dhe ndonjëherë edhe myslimanë që i imitojnë ata –, që pyesin: »Pse ndodhi kjo? Pse më ndodh pikërisht mua?« Shumë prej tyre rebelohen kundër kësaj. Të krishterët dhe jomyslimanët e tjerë njësoj. Hindutë ose ndjekësit e feve të tjera janë mbase të durueshëm sepse kanë frikë se do të rilindin si pulë ose si mi. Ata rrinë të qetë dhe shmangin problemet, me shpresën për një jetë tjetër më të mirë. Por grupe të tjera – pavarësisht nëse e quajnë veten besimtarë apo jo, dhe sidomos ata që sot nuk besojnë fare tek Allahu – rebelohen vazhdimisht kundër Allahut. Ndonjëherë dëgjon njerëz të thonë: »Unë kam pushuar së luturi tek Allahu.« Kjo është njësoj sikur të ishim ende fëmijë: Kur ishim të zemëruar me dikë, nuk flisnim më me të ose e shmangnim. Pikërisht kështu sillen këta njerëz ndaj Allahut 'Azza wa Jalla. Ata nuk e kuptojnë se Allahu nuk ka nevojë për 'Ibadah-in (adhurimin) e tyre. Sjellja e tyre nuk e cenon aspak Allahun. Por Shaytan-i u pëshpërit: »Shiko, Allahu u jep të tjerëve, ndërsa ti vuan kaq shumë. Kështu që nuk duhet ta dëgjosh Atë. Lëre fare.« Mirëpo, me adhurimin tënd ti i bën një nder vetëm vetes, jo Allahut. Nëse je i sëmurë, jeton në varfëri ose kalon vështirësi dhe mbetesh i durueshëm, Allahu do të të shpërblejë për këtë. Njerëzit shpikin lloj-lloj filozofish rreth kësaj. Në fenë tonë ne nuk kemi nevojë për filozofi të tilla. Thjesht ndiq rrugën. Nëse ke gjetur rrugën e drejtë, atëherë qëndro në të dhe mos u devijo prej saj. Prandaj, në këtë Khutbah, ne kujtojmë Hadithin e Profetit, sallallahu 'alayhi wa sallam, i cili thotë: Për të shijuar ëmbëlsinë e Imanit (besimit), duhet të duash Allahun dhe Profetin e Tij, sallallahu 'alayhi wa sallam, më shumë se çdo gjë tjetër. Nëse dëshiron të gjesh këtë ëmbëlsi të besimit – dhe ajo është gjëja më e vlefshme për një besimtar –, duhet të duash për hir të Allahut dhe të urresh për hir të Allahut. Pika e tretë është: Duhet të kesh po aq neveri të rikthehesh në mosbesim, sa ç'do të kishe neveri të hidheshe në zjarr. Kjo është jashtëzakonisht e rëndësishme, në mënyrë që njeriu të mos rrëshqasë në një mënyrë të gabuar të menduari dhe të besojë se, megjithëse ka bërë gjithçka siç duhet, është i pakënaqur me atë që ka ndodhur. Vetëm Allahu e përcakton atë që ndodh. Në shumë situata, duhet të kesh parasysh se ka njerëz që janë mijëra ose miliona herë më keq se ti. Sot lexova mesazhe në telefonin tim. Një nga muridët tanë në Dagestan ka dy djem që po luftojnë në Ukrainë. Njëri prej tyre ra Shaheed (dëshmor). Ai thjesht më dërgoi një mesazh me lutjen për të bërë një Du'a për të. Besimi i tij është vërtet shumë i fortë. Allahu e shpërbleftë dhe qoftë i kënaqur me të. „Innama yuwaffas-sabiruna ajrahum bighayri hisab“ – Me të vërtetë, të durueshmëve u jepet shpërblimi i tyre pa masë. Siç thamë në fillim të Suhbah-s: Alhamdulillah, ne jemi mirënjohës për atë që Allahu na ka dhënë – që mund të jetojmë në këtë kohë dhe në këtë vend të mirë. Është një mirësi e madhe nga Ai. Ne gjithashtu i lutemi Allahut që të mos na vërë në sprova që nuk mund t'i përballojmë, insha'Allah. Kjo është po aq e rëndësishme: Profeti, Sahabët dhe Awliya-të i këshillojnë njerëzit të mos ngarkojnë mbi vete barra që nuk mund t'i mbajnë. Allahu na mbrojtë, insha'Allah. Derisa, insha'Allah, të shfaqet Sayyidina Mahdi, 'alayhis-salam, dhe të shpëtojë mbarë njerëzimin. Allahu ju mbrojtë ju, fëmijët tuaj, fëmijët e të gjithë myslimanëve dhe mbarë njerëzimin nga Shaytan-i dhe ndjekësit e tij, insha'Allah.

إِنَّمَآ أَمۡوَٰلُكُمۡ وَأَوۡلَٰدُكُمۡ فِتۡنَةٞۚ (46:15) Pasuria juaj dhe fëmijët tuaj janë vërtet një sprovë për ju. Ju duhet t'i mësoni ata të qëndrojnë larg nga fitneja. Qoftë në raport me paratë, fëmijët ose familjen – ju duhet t'i edukoni ata me sjellje të mirë dhe me mësimin e duhur. Gjatë shpenzimit, paraja nuk duhet të jetë kurrë qëllimi juaj suprem; ajo është thjesht një mjet për të arritur një qëllim. Shumë njerëz e bëjnë ndërmend të dhurojnë, të ndihmojnë të varfrit dhe të bëjnë mirë, para se të bëhen me para. Por sapo i kenë paratë, ata nuk bëjnë asgjë të tillë. Në fund, ata nuk bëjnë absolutisht asgjë. E njëjta gjë vlen edhe për fëmijët. Kur janë ende të vegjël, familjet e tyre i marrin me vete në xhami apo në tubime fetare. Për sa kohë që janë të vegjël, ata kënaqen aty. Por sapo i kalojnë të dhjetat, ata fillojnë t'u shmangen këtyre tubimeve. Prandaj duhet të tregoni kujdes me fëmijët tuaj dhe t'u mësoni sjellje të mira që në moshë të vogël. Kur rriten, sigurohuni që të lëvizin në një mjedis të mirë dhe të kenë miq që ndjekin rrugën e Allahut. Shumë njerëz shqetësohen vetëm për atë se çfarë do të studiojnë fëmijët e tyre dhe çfarë karriere do të ndjekin. Për këtë ata interesohen shumë; madje disa i dërgojnë në mësime pianoje, muzike, këndimi apo kërcimi. Por kur bëhet fjalë për adhurimin e Allahut (Ibadet), ata nuk tregojnë asnjë interes absolutisht. Ndërkohë që fëmijët janë një thesar i vërtetë. Ata janë vërtet një thesar jashtëzakonisht i çmuar. Nuk duhet ta lini këtë thesar të bjerë në duart e hajdutëve. Këta hajdutë duan t'jua rrëmbejnë fëmijët dhe t'i shkatërrojnë ata. Sepse secili prej këtyre fëmijëve është një armik i ardhshëm i Shejtanit. Prandaj Shejtani dëshiron t'ua shkatërrojë besimin. Duke i ekspozuar ata ndaj mësimeve, zakoneve dhe sjelljeve të këqija, atyre u grabitet njerëzillëku. Sapo prindërit t'i humbasin fëmijët e tyre, ata vrapojnë në panik nga një vend në tjetrin. Ata thonë: "Ju lutem bëni dua! Fëmija im ka humbur besimin, vajza ime është larguar nga ne, djali im ka ikur dhe po endet me miq të gabuar." Kur dëmi tashmë është bërë, ata vrapojnë vërdallë duke kërkuar ndihmë. Ky edukim duhet të fillojë që në fëmijëri. Kjo do të thotë se edhe një fëmijë tre vjeç mund të mësojë. Pasuesit e Shejtanit e dinë këtë më mirë se ne. Prandaj ata e bëjnë arsimin shtetëror të detyrueshëm që për fëmijët trevjeçarë. Unë isha shtatë vjeç kur fillova shkollën. Ajo që mësonim atëherë në gjashtë vjet ishte shumë më e bazuar sesa një arsim i lartë i ditëve të sotme. Këta njerëz e kanë kuptuar se një fëmijë mund të fillojë të mësojë që në moshën trevjeçare. Ata ngulmojnë që t'i dërgoni fëmijët tuaj në këtë moshë të hershme në institucionet e tyre, në mënyrë që t'u mësojnë atyre çfarëdo që dëshirojnë. Ekziston një fjalë e urtë turke: "Druri përkulet sa është i njomë." Mund ta përkulësh në të gjitha drejtimet e mundshme; ashtu si japonezët, të cilët krijojnë forma magjepsëse me pemët e tyre Bonsai. Për sa kohë që është i njomë dhe i lakueshëm, mund ta formësosh sipas dëshirës. Që nga viti i tretë i jetës, ju duhet të jeni të vëmendshëm me fëmijët tuaj. Mësojuni sjellje të mirë dhe mënyrën e duhur të komunikimit me të tjerët. Nëse gjeni një mësues të mirë ose një shkollë të vogël, duhet të siguroheni që fëmijët tuaj të ndihen rehat në këtë mjedis të mirë. Është e frikshme: Këta fëmijë nuk dinë asgjë të keqe; ata hyjnë në kopsht ende krejtësisht të pastër. E megjithatë, i dëgjon ata të përdorin fjalë të pista që pas dy ditësh. Kjo ndodh kudo – jo vetëm këtu, por edhe në vendet arabe, në Turqi dhe kudo tjetër. Këto institucione veprojnë me papërgjegjshmëri; stafi shpesh është aty vetëm për para, gjë që e bën të gjithë mjedisin vërtet toksik. Prandaj duhet të jeni syhapur dhe të përpiqeni fort për t'u përcjellë fëmijëve tuaj sjellje dhe vlera të mira. Që para se të shpërthente kjo luftë aktuale, dihej botërisht se pasuesit e Shejtanit duan të shkatërrojnë njerëzimin. Ata janë mizorë dhe nuk mbartin absolutisht asnjë mëshirë në zemrat e tyre. Prandaj duhet të jeni vigjilentë dhe të mbroni veten si dhe familjet tuaja nga këta djaj. Po, ky është realiteti i hidhur; ata ndjekin një plan. Ata nuk bëjnë pushim, nuk lodhen kurrë dhe nuk dorëzohen kurrë. Ata janë të vendosur ta rrënojnë njerëzimin. Dhe ata që bëjnë gjumin më të thellë nga të gjithë janë myslimanët. Mbarë njerëzimi është në gjumë, por myslimanët ndodhen në një gjumë të thellë të vërtetë. Ata preferojnë të pushojnë dhe t'i shmangen çdo përpjekjeje. Rehatia i ka pushtuar plotësisht. Edhe përballë rreziqeve më të mëdha, ata nuk bëjnë absolutisht asgjë. Mevlana Shejh tregonte shpesh një histori. Është një ngjarje e vërtetë. Në kohën e Sulltan Abdyl Hamidit, burrat e aftë për armë rekrutoheshin në ushtri. Por burrat që jetonin si dervishë në një teqe, përjashtoheshin nga shërbimi ushtarak. Shumë burra aty nuk bënin asgjë tjetër, veçse hanin dhe flinin. Teqeja ishte e mbushur deri në vendin e fundit me njerëz të tillë. Disa zyrtarë dolën para Sulltanit dhe thanë: "Shumica e këtyre burrave thjesht duan t'i shmangen ushtrisë. Ata janë gënjeshtarë, jo dervishë të vërtetë. Ata duan vetëm një vend të rehatshëm për të ngrënë dhe për të fjetur, pa u dashur të punojnë." Një këshilltar i Sulltanit pyeti: "Çfarë duhet të bëjmë me këta njerëz? Kjo është një teqe, ne nuk mund t'i nxjerrim thjesht jashtë derës për sa kohë që pretendojnë se janë dervishë." "Çfarë mund të bëjmë për t'i rekrutuar ata në ushtri?" Atëherë njëri tha: "O Sulltan, unë kam një ide." "Ne mund t'i vëmë zjarrin njërës anë të teqesë. Kur këta dervishë të rremë të arratisen, ne do t'i kapim dhe do t'i rekrutojmë në ushtri." Ata ndezën një zjarr të vogël, dhe kushdo që e vuri re, iku menjëherë me të shpejtë. Ata u kapën dhe u detyruan t'i bashkohen ushtrisë. Të gjithë ia mbathën, përveç dy burrave që thjesht mbetën shtrirë duke fjetur. Njëri prej tyre ishte shtrirë pak më afër zjarrit. Ai i tha shokut të tij: "Miku im, a mund të rrotullohesh pak mënjanë? Zjarri po afrohet, unë duhet të largohem." Shoku i tij ia ktheu: "A nuk është tashmë shumë e lodhshme për ty vetëm që të ma kërkosh këtë gjë? E si pret ti seriozisht që unë të rrotullohem?" Kur njerëzit e Sulltanit e panë këtë, ata thanë: "Në rregull, këta të dy janë të vetmit dervishë të vërtetë në të gjithë këtë teqe." "Çojini ata në një vend të sigurt dhe lëreni zjarrin të vazhdojë të digjet këtu qetësisht." Në ditët e sotme njerëzit janë bërë saktësisht njësoj. Myslimanët nuk duan as të lëvizin e as të ndërmarrin diçka në përgjithësi. Qoftë për fëmijët e tyre apo për veten e tyre: Ata rrinë ulur çdo ditë dhe vetëm ngulin sytë në këto ekrane që i rrënojnë. Duhet të jeni të kujdesshëm për gjithçka që përmbajnë këto pajisje. Ato ju grabisin mendjen, shëndetin tuaj dhe gjithçka tjetër, e megjithatë njerëzit vazhdojnë të mbyllin sytë para dëmit. Siç u përmend tashmë, ato fshehin brenda vetes gjëra të panumërta të këqija. Përveç kësaj, ato ju vjedhin identitetin tuaj, ju marrin paratë ose ju joshin drejt bixhozit dhe veseve të tjera. Njerëzit thonë se duan të argëtohen gjatë gjithë kohës, por argëtimi i vazhdueshëm nuk është i mirë për ju. Ndonjëherë është mirë edhe të ndieni mërzi. Sepse kur jeni të mërzitur, ju i përkushtoheni sërish punës, familjes dhe fëmijëve tuaj. Nuk duhet të përqendroheni vetëm në argëtimin e vetvetes dhe ushqyerjen e egos suaj. Allahu na ruajtë nga kjo fitne. Ai mos e bëftë pasurinë dhe fëmijët tanë një sprovë të rëndë për ne. Insha'Allah fëmijët tanë të mbeten thesaret tona të vërteta, ashtu siç e thamë tashmë. Sepse në lidhje me këtë thesar, Profeti (sallallahu alejhi ue selem) ka thënë: Kur një njeri vdes, vetëm tri gjëra vazhdojnë t'i sjellin shpërblim në varrin e tij. E para: Dituria e dobishme, nga e cila njerëzit vazhdojnë të përfitojnë. E dyta: Një lëmoshë e vazhdueshme (Sadakaje Xharije). Dhe e treta: Një fëmijë i devotshëm që lutet për të. Allahu na ruajtë nga këto sprova të rënda. Qoftë i ri apo i moshuar, të gjithë janë sot të bllokuar në këtë fitne. Por ajo që Allahu kërkon nga ne, është që të mbështetemi te duaja dhe namazi. Mos harroni kurrë të falni gjithmonë namazet tuaja të detyrueshme (farzet). Allahu na shpëtoftë, Insha'Allah.

Ndjekësit e Tarikatit tonë Nakshibendi, të cilët vijnë në këtë xhami, e konsiderojnë veten me fat që janë pjesë e Tarikatit dhe që gjenden në shoqërinë e komunitetit të tyre. Xhamia është shtëpia e Allahut 'Azza wa-Jalla. Ajo thërret çdokënd në këtë vend përkushtimi, për t'i shërbyer Atij. Kjo vlen për çdokënd. Alhamdulillah, kështu që kur gjejmë një xhami, mund të shkojmë atje për t'u falur. Dhe natyrisht, falja në xhami sjell një shpërblim shumë më të madh. Për besimtarët, një Zauije apo Teqe është një vend që forcon Imanin e tyre dhe përhap dritën e Islamit. Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) tha se falja me xhemat në xhami sjell njëzet e shtatë herë më shumë shpërblim sesa falja vetëm në shtëpi. Prandaj, nëse gjejmë një xhami – një vend të bukur me njerëz të mirë – duhet të shkojmë atje dhe nuk duhet t'i dorëzohemi përtacisë. Mawlana Sheikh thoshte gjithmonë se në vend që të ndërtohen xhami gjigante kudo, më mirë do të ishte të ndërtoheshin xhami të vogla, lokale – mundësisht nga një për çdo rrugë. Kështu, kur njerëzit dëgjojnë Ezanin, mund t'i bashkohen lehtësisht xhematit. Duhet të ketë një në çdo rrugë apo lagje, në mënyrë që njerëzit të mund të marrin pjesë pa mundim dhe pa i kapluar përtacia. Në ditët e sotme ndërtohen xhami gjigante, por që shpesh ndodhen larg njerëzve. Kështu që, kushdo që dëshiron të shkojë atje, ka nevojë për një makinë për të marrë pjesë në falje. Dhe ata që nuk zotërojnë një makinë, në fund përfundojnë duke qëndruar në shtëpi. Shejtani ka shumë hile. Njëra prej tyre është t'i bindë njerëzit duke u thënë: "Kemi një xhami të madhe, mund të falemi atje." Megjithatë, kur vjen koha e faljes, papritmas u duket shumë e mundimshme ose e rëndë të shkojnë deri atje. Përtacia i kaplon dhe ata vendosin të mos shkojnë, sepse u duket si shumë mundim të bëhen gati dhe të udhëtojnë dhjetë ose pesëmbëdhjetë minuta për atje. Por nëse do të kishte një xhami të vogël në rrugën e tyre, mund thjesht të hidhnin një xhaketë shpejt e shpejt dhe t'i bashkoheshin xhematit pa asnjë mundim. Kur Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) emigroi nga Meka në Medine, ai ndërtoi një xhami, madje edhe para se të arrinte plotësisht në Medine. Kjo ishte xhamia e parë fare në Islam. Më vonë ata ndërtuan Xhaminë e Profetit, Al-Masjid an-Nabawi. Ai vetë ndihmoi në ndërtim, duke mbartur gurë dhe dru për të ngritur xhaminë në Medine. Ai ishte atje së bashku me të gjithë Sahabët. Ata ndihmuan dhe në këtë mënyrë fituan këtë përmendje të nderuar. Të gjithë Sahabët mbartën baltë, gurë dhe dru për të ndërtuar xhaminë e parë të Profetit (sallAllahu alayhi wa sallam). Edhe pse ishte një ndërtesë e vjetër dhe sot asnjëri prej tyre nuk jeton më, njerëzit ende i kujtojnë ata që e ndërtuan atë. Ata janë të paharruar në Praninë Hyjnore të Allahut 'Azza wa-Jalla, e po ashtu as muslimanët nuk i kanë harruar. Në një Hadith, Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) shpjegoi se atë që kontribuon qoftë edhe me një gur të vetëm në ndërtimin e një xhamie, Allahu do ta shpërblejë me një shtëpi në Jannah. Është një shpërblim i madh dhe një favor i jashtëzakonshëm nga Allahu, t'i mundësojë dikujt të ndërtojë një ndërtesë të tillë. Ai që e bën këtë, është vërtet i bekuar. Ka qindra mijëra milionerë që do të mund të ndërtonin një xhami, por ata nuk japin asnjë qindarkë të vetme për të. Janë vërtet për të ardhur keq. Allahu e vështron plot mëshirë xhematin në xhami, i cili është i bindur ndaj Tij dhe i tregon respekt Profetit (sallAllahu alayhi wa sallam) si dhe besimtarëve të tjerë. Ai është i kënaqur me ta dhe i mbulon ata me shpërblimin dhe mëshirën e Tij. Xhamia është një qendër edukimi dhe arsimimi, e cila u mëson besimtarëve që nga fëmijëria ta duan këtë vend të shenjtë. Kjo është e një rëndësie të jashtëzakonshme. Nuk bëhet fjalë vetëm për të ndërtuar një xhami dhe për të vënë roje te dyert, të cilët lënë të hyjnë vetëm ata që u pëlqejnë dhe i kthejnë mbrapsht të tjerët. Duhet kuptuar se ajo është një qendër edukimi për besimtarët, dhe kjo që nga fëmijëria. Xhemati duhet t'i inkurajojë fëmijët që të vijnë në xhami. Ata duhet të gëzohen që janë në xhami. Kam takuar shumë njerëz në të tridhjetat apo të pesëdhjetat e tyre, të cilët më thanë: "Një herë isha në xhami, dhe disa më të moshuar më goditën. Pas kësaj, nuk u ktheva më kurrë." Lërini fëmijët të vijnë e të luajnë këtu; lërini të thërrasin, të qeshin dhe të kërcejnë rrotull. Mos bëni asgjë që t'u futë atyre frikën nga ky vend. Kujt nuk i pëlqen kjo, thjesht le të mos vijë. Ju mund të qëndroni në shtëpi, të uleni në një dhomë dhe ta mbyllni derën fort. Atje askush nuk do t'ju zemërojë. Atje jeni krejtësisht vetëm. Për njerëz të tillë është vërtet më mirë të qëndrojnë në shtëpi. Është më mirë që një person i vetëm intolerant të largohet nga xhamia, sesa të dëbohen njëqind fëmijë. Këta fëmijë janë burrat dhe gratë e së ardhmes së komunitetit. Ata janë xhemati i së nesërmes. Është më mirë që një person grindavec të largohet, sesa të na ikë i gjithë xhemati i së ardhmes e të zhvillojë urrejtje ndaj Islamit, Tarikatit dhe ndaj Allahut. Kjo qasje është në përputhje të plotë me mësimet e Profetit (sallAllahu alayhi wa sallam). Një herë, ndërsa po mbante Hytben, hyri nipi i tij, Sayyidina Hussein. Profeti zbriti nga Minberi, e puthi atë dhe e mori me vete lart në Minber. Sidomos në ditët e sotme – qoftë këtu, apo pothuajse kudo tjetër në botë – situata është thuajse e njëjtë. Nëse një fëmijë dëbohet nga xhamia, jashtë e presin qindra mijëra djaj, të cilët mezi presin ta kapin dhe ta çojnë në rrugë të gabuar. Nëse ata kalojnë përvoja negative në xhami, do të jetë shumë e vështirë t'i kthesh përsëri në këtë vend të bekuar. Në veçanti xhamitë e Ahlus Sunnah wal Jama'ah duhet ta trajtojnë rininë tonë me më shumë tolerancë. Në të kundërt, grupet e devijuara do t'i përvetësojnë ata dhe do t'i kthejnë në armiq të Tarikatit, të shkollave juridike, të Sahabëve, të Ahl al-Bayt dhe madje të vetë Profetit. Ata do t'u mësojnë sjellje të keqe dhe bindje të prishura besimi. Megjithatë, nëse rinia është e rrënjosur fort në xhami, ajo do të bëhet një shtyllë e jashtëzakonshme për Islamin. Këta të rinj do të jenë një forcë pozitive, jo vetëm për Islamin, por për mbarë njerëzimin. Ata do të shërbejnë si shembuj të mirë, duke u treguar njerëzve rrugën e drejtë. Ata do t'i udhëheqin të tjerët në rrugën e mëshirës, bekimit dhe të gjitha të mirave. Kur hedhim sytë mbi historinë e Sahabëve, mund të mendohet se ata ishin të gjithë rreth 30, 40 apo 50 vjeç. Por shumica e këtyre Sahabëve, të cilët më vonë u bënë udhëheqësit e Ummah-s, në të vërtetë ishin ende shumë të rinj. Shumë prej tyre mbase ishin vetëm 15, 16 apo 17 vjeç. Megjithatë, kur dëgjon historitë e tyre – se si e udhëhoqën popullin e tyre drejt Islamit, si e mbështetën Profetin (sallAllahu alayhi wa sallam) dhe si luftuan përkrah tij kundër armiqve... ...të krijohet përshtypja se ata duhet të kenë qenë të paktën 30 vjeç. Në të vërtetë, megjithatë, shumica prej tyre ishin vetëm 15, 16, 17 ose 18 vjeç. Të gjithë ata ishin nxënës të mësuesit më të mirë në mbarë universin: Profetit (sallAllahu alayhi wa sallam). Ata e donin atë nga thellësia e zemrës, dhe ai u mësoi atyre sjelljen fisnike. Më parë ata kishin qenë banorë të shkretëtirës. Ata nuk dinin asgjë për respektin e vërtetë; respektonin vetëm pushtetin, pasurinë dhe forcën. Madje edhe respekti i tyre ishte vetëm sipërfaqësor – kryesisht vetëm për t'u dukur më superiorë se të tjerët. Ata nuk kishin asnjë lloj Adab-i të mirë apo sjelljeje të hijshme. Ata ishin të ashpër si druri apo guri, dhe u mungonin plotësisht maniret e mira. Por Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) u mësoi atyre sjelljen e mirë, dhe kështu ata u bënë njerëzit më të kultivuar dhe më të edukuar. Këta njerëz u ngritën nga shkalla më e ulët, në gradën më të lartë që mund të arrijë një njeri. Kjo pasqyrohet në thënien e Profetit (sallAllahu alayhi wa sallam): "Ashabi kan-nujum, bi ayyihim iqtadaytum ihtadaytum." "Shokët e mi janë si yjet; cilindo prej tyre të ndiqni, do të jeni të udhëzuar në rrugë të drejtë." Kur disa politeistë erdhën dhe panë Profetin (sallAllahu alayhi wa sallam) duke folur në xhami, i përshkruan shokët e tij si aq thellësisht të heshtur e të palëvizshëm, saqë një zog do të mund të ulej mbi kokat e tyre pa u trembur. Kaq i pamasë ishte respekti i tyre për Profetin (sallAllahu alayhi wa sallam). Një nivel i tillë disipline ishte krejtësisht i pashembullt për njerëzit e atij rajoni. Një herë, ndërsa Sahabët po faleshin, dëgjuan një zhurmë dhe panë një beduin duke urinuar në xhami. Për beduinin, kjo ishte diçka krejtësisht normale. Por Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) e udhëzoi atë me butësi për më mirë. Kur Sahabët u zemëruan me burrin, Profeti i udhëzoi ata ta linin të qetë, ta këshillonin me butësi për herën tjetër dhe thjesht ta lanin atë vend me ujë.

Ne jemi këtu vetëm për hir të Allahut. Ne marrim pjesë në këtë tubim vetëm e vetëm për hir të Allahut. Me këtë nuk ndjekim asnjë qëllim të kësaj bote. Pikërisht i tillë duhet të jetë qëllimi ynë. Në gjithçka që bëni, duhet të keni një qëllim të pastër dhe ta bëni atë ekskluzivisht për Allahun. Nëse e bëni këtë, Allahu do t'ju shpërblejë për gjithçka – për çdo frymëmarrje, çdo minutë dhe çdo sekondë. Ai do t'ju shpërblejë dhe kënaqësia e Tij do të jetë mbi ju. Këtë e theksonte vazhdimisht Mawlana, duke cituar evliatë e mëdhenj: "Ilahi anta maqsudi wa ridaka matlubi۔" "O Zoti im, Ti je qëllimi im dhe kënaqësia Jote është dëshira dhe synimi im i vetëm." Pikërisht për këtë përpiqej Mawlana gjatë gjithë jetës së tij; ai veproi gjithmonë sipas kësaj motoje. Deri në fund të jetës së tij, ai iu përmbajt këtij premtimi dhe kurrë nuk mësoi diçka tjetër. Shumë njerëz ose dijetarë që dalin në publik, mund të devijojnë nga rruga e Allahut vetëm për t'u pëlqyer njerëzve, me moton: "E rëndësishme është t'i kënaqim njerëzit." Mawlana Shejh kurrë nuk u përpoq t'u pëlqente njerëzve, nëse duke vepruar kështu do të shkaktonte pakënaqësinë e Allahut. Gjithçka që ai bënte ishte në përputhje me rrugën e Allahut, vetëm për të fituar kënaqësinë e Tij. Duke qenë se ishte një trashëgimtar i Profetit (sallallahu alejhi ue selem), ai ndoqi saktësisht rrugën e tij. Ai kurrë nuk devijoi nga ajo dhe kurrë nuk veproi në kundërshtim me këtë rrugë. Kjo është rruga e Profetit tonë (sallallahu alejhi ue selem) dhe e pasuesve të tij: Sejidina Ebu Bekër, Umer, Othman dhe Ali. Të gjithë ata ecën në këtë shteg dhe e vazhduan këtë rrugë. Kur Sejidina Umer pasoi Sejidina Ebu Bekrin, ai doli në minber dhe u foli njerëzve: "Nëse shihni ndonjë gabim tek unë ose nëse devijoj nga rruga e drejtë, atëherë më drejtoni përsëri me shpatat tuaja." Ne nuk tolerojmë askënd që pretendon: "Unë i përkas Tarikatit", por në të njëjtën kohë bën padrejtësi. Nëse bëni diçka që nuk përputhet me Sheriatin ose bie ndesh me fjalët e Profetit (sallallahu alejhi ue selem), ne kurrë nuk do ta pranojmë atë. Njerëzit vijnë në Tarikat, elhamdulilah, dhe presin të gjejnë atje atë që mësonte Mawlana Shejh: t'u tregojë njerëzve rrugën e drejtë. Por ndonjëherë shfaqen njerëz dhe i çojnë ata në rrugë të gabuar. Aty dikush mund të thotë gjëra që nuk përputhen me Sheriatin. Për këtë arsye duhet të jeni vigjilentë. Duhet të përdorni arsyen tuaj për të provuar nëse ajo që thuhet është e drejtë apo e gabuar. Nëse keni dyshime, duhet të pyesni një Vekil, ose dikë që ka më shumë dije se ju. Ne të gjithë jemi vetëm njerëz, prandaj diçka e tillë mund të ndodhë. Prandaj e japim këtë paralajmërim, që njerëzit të mos mashtrohen. Natyrisht, kjo nuk ndodh çdo ditë. Inshallah nuk do të vijë fare deri në këtë pikë, por ndonjëherë dëgjojmë për raste të tilla. Edhe në kohën e Profetit (sallallahu alejhi ue selem) u shfaqën shumë profetë të rremë. Më i njohuri prej tyre ishte Musejlema el-Kedh-dhab, Musejlema Gënjeshtari. Ai u martua me një grua që gjithashtu pretendonte se ishte një profete. Si Mahr (dhuratë martese) për të, ai i tha: "Si dhuratë martese të liroj nga i gjithë detyrimi i faljes së namazit." "Bashkësia jonë nga tani e tutje nuk ka më nevojë të falet." Numri i ndjekësve të tij nuk ishte vetëm 10, 15, 100 apo 1.000. Ishin mbi 200.000 njerëz që e ndoqën atë dhe luftuan përkrah tij. Kjo ishte një Fitne e madhe. Prandaj po e përmendim këtë: Edhe në kohën e Profetit, njerëzit ranë pre e mashtruesve të tillë. Pra, kushdo mund të mashtrohet lehtësisht. Për këtë arsye i paralajmërojmë njerëzit që të mos e pranojnë dikë që nuk i përmbahet Sheriatit. Disa njerëz shfaqen dhe pretendojnë: "Unë jam Mehdiu", dhe në fakt ka njerëz që u besojnë atyre. Rreth 30 ose 40 vjet më parë kishte një i ri në Stamboll. Ai mori pjesë në sohbetet e Mawlana-s dhe kështu mashtroi ndoshta gjysmën e të rinjve atje. Ata e ndoqën atë kur pretendoi për veten se ishte Isa (alejhi selam). Prandaj jini të kujdesshëm. Sidomos në ditët e sotme, situata është bërë edhe më e keqe për shkak të internetit. Disa njerëz paraqiten si përfaqësuesit tanë ose si përfaqësues të Tarikatit. Ata bëjnë fotografi, udhëtojnë vërdallë dhe pretendojnë: "Unë i qëndroj më afër Shejhut" ose "Unë jam më i dituri dhe i preferuari i tij absolut." Dhe kështu ata i mashtrojnë njerëzit. Prandaj është detyra jonë që t'i këshillojmë njerëzit që në fillim, të rrinë pranë njerëzve të mirë – pranë atyre që nuk e keqpërdorin Tarikatin apo gjëra të tjera për të verbuar të tjerët. Me të vërtetë, Allahu do t'i ndëshkojë ata për këtë. Allahu do t'i ndëshkojë ata, inshallah. Kjo është vepër e Shejtanit. Ai do të veprojë kështu vazhdimisht. Meqenëse Shejtani është i kudondodhur, ju mund të mashtroheni në çdo moment. Prandaj duhet të jeni vigjilentë dhe ta njihni me saktësi rrugën e Profetit (sallallahu alejhi ue selem). Kur Mawlana Shejh takoi kryepeshkopin e Stambollit, ky i fundit e ftoi atë dhe e pyeti: "Kur do të përfundojë ndonjëherë ky problem me Fitnen?" Mawlana u përgjigj: "Kur Shejtani të dalë në pension." Megjithatë, ai kurrë nuk del në pension, ai kurrë nuk lodhet dhe kurrë nuk dorëzohet. Ai ju rri pas qafe çdo ditë, pa ndërprerje. Por Allahu tha: "Inna kaydash-shaytani kana da'ifa." Allahu tha se dinakëria e Shejtanit është e dobët. Kështu, Allahu na mbroftë prej tij, inshallah. Allahu ju bekoftë të gjithëve, inshallah. Mashallah, njerëzit po vijnë sërish në këtë vend, elhamdulilah. Allahu e zmadhoftë këtë Dergah dhe xhaminë, dhe i bëftë një strehë të bekuar për njerëzit, inshallah. Allahu sjelltë njerëz të mirë këtu, të cilët na ndihmojnë të përmirësojmë karakterin tonë të keq, të zgjojmë dashurinë për njëri-tjetrin dhe të na mësojnë të mirën, inshallah. Allahu i dhëntë jetë të gjatë Mawlana Shejh Hasanit. Amin. Ai është një njeri i sinqertë. Ndonjëherë njerëzit përpiqen ta mashtrojnë, por elhamdulilah jo në çështje besimi. Vetëm në çështje të tjera, të parëndësishme... Mashallah, kjo ndërtesë këtu dhe ndërtesat e tjera janë të gjitha rezultat i përpjekjeve të tij, elhamdulilah. Sot u kujtova për këtë dhe i tregova Abdul Malikut për kohën kur Shejh Hasani ishte në Damask. Përballë xhamisë në Damask, pranë Mekamit të Mawlana Shejhut, ndodhej një shtëpi e vjetër. Mekami ishte shumë i vogël më parë, ndoshta sa kjo dhomë ose edhe më i vogël. Shejh Hasani e bleu këtë shtëpi dhe ata e rindërtuan xhaminë në mënyrë që të bëhej shumë më e gjerë, elhamdulilah. Ata jo vetëm që e zmadhuan xhaminë, por ndërtuan edhe një kuzhinë të madhe në katin e poshtëm. Për 15 vjet, gjatë luftës, ata ushqyen aty këdo që vinte. Qoftë i pasur apo i varfër, çdo ditë vinin rreth 2.000 njerëz për të ngrënë atje. Allahu ju bekoftë të gjithëve. Inshallah, Allahu ju dhëntë forcën të bëni atë që Ai pëlqen. Ai i bëftë realitet synimet tuaja për të ndërtuar Mekame, për të dhënë lëmoshë dhe për t'i bërë mirë njerëzimit.

Elhamdulilah, ne po mblidhemi sërish së bashku. Allahu na ka dhuruar jetën. Koha vërtet kalon shpejt. Kanë kaluar tashmë shtatë vjet që kur ishim këtu në Holandë. Është detyra jonë t'i thërrasim njerëzit në besim, t'i vizitojmë ata dhe t'i udhëzojmë drejt Tariqah, drejt Islamit. Por meqenëse jemi vetëm njerëz, nuk mund të jemi bashkë pa ndërprerje. Natyrisht, shumë njerëz udhëtojnë përmes Stambollit gjatë pushimeve të tyre verore, ndalojnë shkurtimisht tek ne dhe më pas vazhdojnë udhëtimin drejt fshatrave ose qyteteve të tyre. Megjithatë, kjo përfshin ndoshta vetëm pesë për qind të Jama’ah ose edhe më pak. Shumica janë këtu; ata as nuk mund të jenë me ne, as nuk mund të na shohin. Prandaj e falënderojmë Allahun, elhamdulilah, që tani po shihemi përsëri. Kjo është detyra e të gjithë profetëve: të udhëtojnë dhe t'i thërrasin njerëzit. Ne ndjekim modelin e tyre. Ne ndjekim shembullin e tyre dhe në këtë mënyrë ngjallim një Sunet. Allahu na dhuron shpërblim dhe forcë shpirtërore për këtë. Profeti ṣallá Llahu ‘alayhi wa-sallam ka thënë: Kur një mysliman viziton vëllain e tij mysliman, Allahu i jep atij një shpërblim për çdo hap të tijin, ia fal një mëkat dhe e ngre atë me një shkallë. Dhe kjo natyrisht vlen për shumicën prej jush. Meqenëse ata kanë ardhur për të vizituar vëllain e tyre në besim dhe janë vetë myslimanë, Allahu do t'ua japë këtë shpërblim shumicës prej tyre, inshaAllah. Dhe ky gjithashtu është një Sunet, të cilin Mawlana Shaykh Naẓim e ka praktikuar gjatë gjithë jetës së tij. Në gati 25 vitet e fundit, ai vinte vazhdimisht në Evropë dhe udhëtonte këtu. Që kur Mawlana Shaykh ‘Abdu Llah i dha atij Ijazah për të qenë Shaykh, ai ishte vazhdimisht në udhëtime. Natyrisht, secili nga Awliya’u Llah, nga Mashayikh, ka qasjen e tij. Mawlana Shaykh ‘Abdu Llah, përkundrazi, nuk udhëtoi kurrë. Pjesën më të madhe të kohës ai e kaloi në Damask. Ai udhëtoi gjithashtu në Makkah dhe Madīnah për të kryer Khalwah dhe Ḥajj. Por që në fillim ai e dërgoi atë në Qipro për t'i ftuar njerëzit në Tariqah dhe për t'i udhëzuar ata në rrugën e Profetit ṣallá Llahu ‘alayhi wa-sallam. Prandaj ne përpiqemi, inshaAllah, të ndjekim rrugën e tij, dhe ai na ofron mbështetje në këtë drejtim. Dita e sotme është, elhamdulilah, ditëlindja e Mawlana Shaykh: 21 Prilli. Në kohën e lindjes së tij në vitin 1922, Shaykh Sharafuddīn ad-Daghestanī ishte ende gjallë. Përmes Karamah të Awliya’u Llah, ai i tha Mawlana Shaykh ‘Abdu Llah: „Sot ka ardhur në këtë botë një nga djemtë tanë. Ai do të jetë një shërbëtor i madh i Tariqah, i Sharī’ah dhe i Islamit. Mijëra njerëz do ta gjejnë rrugën e Islamit përmes tij.“ Elhamdulilah. Mawlana Shaykh Sharafuddīn ad-Daghestanī madje e përshkroi fytyrën dhe natyrën e tij, pikërisht në ditën e lindjes së Mawlana Shaykh Naẓim. Masha’Allah, Mawlana Shaykh jetoi pothuajse njëqind vjet. Me mësimet e Mawlana Shaykh ‘Abdu Llah dhe me gjithë atë dije të përcjellë – nuk ka pasur kurrë dikë që të zotëronte një dije të tillë dhe një gradë kaq të lartë. Ndonjëherë ne takojmë Mashayikh ose njerëz të tjerë që kanë diçka të fshehtë ose të dukshme në vetvete, të cilët dinë ose nuk dinë gjëra të caktuara. Por tek Mawlana Shaykh, Masha’Allah, gjithçka ishte e përsosur; qoftë në shkenca, në Sharī’ah apo në Tariqah. Në të gjitha këto fusha, ai bënte pjesë në majën absolute. Një „Warith Muhammadi Haqīqi“ – „Një trashëgimtar i vërtetë muhamedan.“ Elhamdulilah, ai nuk tha kurrë: „Jam i lodhur nga pritja e njerëzve.“ Deri në ditët e tij të fundit ai priste njerëz, i mësonte ata, fliste me ta dhe lutej për ta. Çdo ditë ai thoshte: „Qëllimi im është të shkatërroj Kufr-in. Ky është Niyyah ime, synimi im.“ Ai e përsëriste këtë çdo ditë nga e para. Dhe ky qëllim fisnik është një mësim i vlefshëm për ne. Sepse qëllimi është vendimtar dhe Allahu na shpërblen për këtë. Ky është gjithashtu një udhëzim për ne, për të fituar shpërblime. Sepse thuhet: „Niyyatu l-mar’i khayrun min ʿamalih.“ Qëllimi i një njeriu është më i mirë se vepra e tij. Ai kishte gjithashtu për qëllim dhe fliste për ndërtimin e dyzet mijë Zawiyah, pra Dergah-ve. Sepse një Dergah, Zawiyah apo xhami është një vend strehimi për besimtarët, një vend ku njerëzit mblidhen së bashku. Të gjitha Tariqah-t kanë vende të tilla tubimi, në mënyrë që njerëzit të njohin njëri-tjetrin dhe të dëgjojnë Murshid-in e tyre, Shaykh-un. Bëhet fjalë për t'u njohur me njëri-tjetrin dhe për t'u afruar më shumë. Dhe kjo është e mundur vetëm në këtë mënyrë. Sepse Profeti ṣallá Llahu ‘alayhi wa-sallam ka thënë se Mu’min-ët janë si një trup i vetëm; nëse një pjesë e trupit vuan, atëherë i gjithë trupi vuan së bashku me të. Në këtë mënyrë ata kuptojnë se çfarë u nevojitet të tjerëve ose çfarë duhet bërë. E gjithë kjo, çdo mësim i mirë, jepet në Dergah dhe Zawiyah. Dhe njerëzit njihen me njëri-tjetrin atje. Nëse njerëzit janë të panjohur për njëri-tjetrin, ata nuk do t'i besonin apo ndiqnin askënd që thjesht kërkon diçka prej tyre. Por në Zawiyah ose Dergah ata janë të njohur me njëri-tjetrin. Pikërisht për këtë arsye ata mund ta ndihmojnë njëri-tjetrin. Dhe aty duhet të mësohet e mira. Njerëzit mund të pyesin aty se çfarë është e drejtë dhe çfarë është e gabuar. Sepse shumë njerëz përhapin pretendime rreth Islamit, të cilat nuk i përkasin aspak Islamit. Kjo bën që njerëzit të largohen nga Islami. Në Dergah, pra, mësohet se çfarë është vërtet e drejtë. Më e rëndësishmja për kohën e sotme është natyrisht kjo: Shumë pyesin për situatën globale – çfarë ka ndodhur dhe çfarë do të ndodhë. Ajo që duhet të bëni është kjo: Mos besoni pjesën më të madhe të asaj që shihni ose që tregohet për ngjarjet. Thjesht duhet të ruani qetësinë. Sepse shumë njerëz të udhëhequr nga Shayṭan përpiqen të nxisin myslimanët. Ata duan t'i bëjnë të dalin nëpër rrugë, të shkatërrojnë gjëra, të hedhin gurë, të bërtasin dhe gjëra të tilla. Në fund, gjithçka do të dalë se ishte një lojë e rreme, dhe nuk do të ketë një fund të mirë për këta njerëz. Kjo është mënyra e veprimit e jo-myslimanëve. Mawlana Shaykh e kishte zakon të thoshte: Sa herë që një mysliman është i dëshpëruar, ai duhet të shkojë në xhami. Bëni Tasbīḥ dhe thoni Du’a’, në mënyrë që Allahu t'ju mbështesë në çështjet tuaja dhe t'ju mbrojë. Por nëse ua thoni këtë sot, ata zemërohen dhe mendojnë: „Ti nuk po na mbështet.“ Çfarëdo që dikush të mbështesë tani – ne jemi në kohën e Shayṭan-it. Allahu ‘Azza wa-Jalla thotë: ‚Wa La Tulqū Bi’aydīkum ‘Ila t-Tahlukah‘ (Qur’an 02:195). Mos e hidhni veten në shkatërrim. Pra, nëse shkaktoni trazira, kjo vetëm sa ju rrezikon dhe nuk ka asnjë dobi. Gjithçka ndodh vetëm sipas vullnetit të Allahut. Dhe ne po jetojmë në kohën e fundit. Asnjë armë nuk mund t'i ndalë këto zhvillime – vetëm Sayyidina Al-Mahdi ‘alayhi s-salam, inshaAllah. Sepse gjithçka duhet të ndodhë në përputhje me mençurinë dhe udhëzimin e Allahut. Edhe Profeti ṣallá Llahu ‘alayhi wa-sallam e mbajti veten të fshehur, derisa koha u bë e pjekur për të (sallAllahu alayhi wa sallam) që të shfaqej dhe t'i thërriste njerëzit në besim. Prandaj njerëzit e Tariqah udhëhiqen rreptësisht nga ajo që Profeti ynë (sallAllahu alayhi wa sallam) ka mësuar. Koha e tanishme është koha e fundit, koha e Fitnah. Prandaj i këshillojmë njerëzit tanë, njerëzit e Tariqah, të ruajnë qetësinë, të falen dhe të bëjnë Du’a’, në mënyrë që Allahu të na shpëtojë ne dhe gjithë botën, inshaAllah. Allahu thotë: ‚Faşbir ‘Inna Waada Allahi Ĥaqq‘ (Qur’an 30:60). Allahu thotë: Bëhu i qëndrueshëm; premtimi i Allahut është i vërtetë. Dhe ky „Waad“, premtimi i Allahut, do të thotë se e gjithë bota do ta pranojë Islamin, inshaAllah. Kjo është e vetmja rrugë e sigurt për njerëzimin. Janë provuar tashmë të gjitha, çdo rrugë, qoftë e mirë apo e keqe. Të gjithë e kanë provuar këtë. Ata kanë vrarë miliona njerëz, kanë torturuar dhe shtypur njerëz. Shumë sisteme të ndryshme janë provuar, por asnjë prej tyre nuk ka funksionuar. E vetmja rrugë për të shpëtuar vërtet njerëzimin është Islami. InshaAllah. Një besimtar, një Mu’min, duhet t'i përmbahet kësaj dhe nuk duhet të humbasë shpresën. Nëse je i vetëdijshëm për këtë, do të gjesh paqe të brendshme dhe do të shpërblehesh, sepse po pret me durim për lehtësimin nga Allahu. E bëftë Allahu që këto ditë të agojnë së shpejti, inshaAllah.

الخير في ما اختاره الله "E mira qëndron në atë që ka zgjedhur Allahu." Kjo është gjëja e parë që njerëzit e Tarikatit tonë duhet të mësojnë pas Adabit. Çfarëdo që të ndodhë: është pikërisht ajo që Allahu ka paracaktuar për ne. Dhe pikërisht kjo është më e mira. Sigurisht, kjo thuhet shumë lehtë, por të veprosh sipas saj nuk është aspak e lehtë, përkundrazi është shumë e vështirë. Nëse e përvetëson këtë, ti dorëzohesh dhe nuk ia vështirëson jetën vetes. Pikërisht këtë ia shpalli Profeti sal-lAllahu alejhi ue sel-lem mbarë botës, në veçanti mbretërve dhe sundimtarëve në letrat që ai u dërgoi. Profeti sal-lAllahu alejhi ue sel-lem tha: "Aslim Taslam" – "Dorëzohu dhe do të gjesh paqe." Nëse kreu i shtetit e pranon këtë, i gjithë vendi i tij do të jetojë në siguri, do të jetë i lumtur dhe i bekuar. Për këtë arsye, ata e kanë përhapur këtë parim sa më shumë që të ishte e mundur. Profeti sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, Sahabët dhe besimtarët pasues janë përpjekur gjithmonë ta çojnë këtë mesazh në mbarë botën. Ata e mësuan këtë për t'i mbrojtur njerëzit nga shtypja dhe nga njerëzit e këqij, si dhe për t'i shpëtuar ata nga një fund i keq. Ata bëjnë çdo gjë për t'i shpëtuar njerëzit. Pikërisht ky është Islami: ajo që Profeti sal-lAllahu alejhi ue sel-lem na mëson. Dhe pikërisht këtë rrugë ndjekim ne në Tarikat dhe në Sufizëm. Islami është feja e Allahut. Dhe sigurisht, edhe feja e të gjithë profetëve. Të gjithë profetët i përkisnin Islamit. Sot ata mund të quhen jehudë, të krishterë apo ndryshe, por feja e vërtetë është Islami. Islam do të thotë të pranosh atë që thotë Allahu. Dhe ata e përhapin këtë sepse njerëzit kanë aq shumë nevojë për të, sa për ushqimin, pijen dhe ajrin për të marrë frymë. Megjithatë, shumë më e rëndësishme se këto gjëra është të pranosh Allahun, t'i dorëzohesh Atij dhe të pranosh gjithçka që vjen prej Tij. Sidoqoftë, Islami po paraqitet në një dritë shumë të keqe, veçanërisht në Evropë – kudo ku ne shkojmë. Ata përcjellin imazhin se Islami është një fe jashtëzakonisht e dhunshme që nuk respekton të drejtat e njeriut. Por ata që pretendojnë diçka të tillë për Islamin, janë hipokritë. Pse e pretendojnë ata një gjë të tillë? Sepse ata thjesht ndjekin egon e tyre. Ata bëjnë thjesht atë që i pëlqen egos së tyre. Më pas ata e fshehin këtë, duke sulmuar në vend të saj myslimanët dhe Islamin. Ata përdorin një mbulesë të stërmadhe si paravan për të fshehur krimet, hipokrizinë dhe të gjitha veprat e tyre të liga. Ata e mbulojnë gjithçka me këtë mbulesë të trashë gënjeshtrash. Dhe kjo mbulesë peshon shumë rëndë; njerëzit e gjorë thjesht nuk arrijnë ta heqin atë nga kokat e tyre. Por në fund, kjo mbulesë do të hiqet. E vërteta do të dalë në dritë, dhe të gjithë do ta pranojnë atë dhe do të jenë të lumtur për këtë, inshaAllah. Siç u tha më parë: Sigurisht që Allahu drejton gjithçka. Kur të vijë koha, e gjithë kjo do të zhduket dhe gjithçka do të shkëlqejë përsëri në dritë. InshaAllah ne besojmë në këtë dhe e pranojmë atë. Dhe inshaAllah lutemi që kjo perde të ngrihet dhe njerëzit të gjejnë lumturinë e vërtetë, inshaAllah.

Bismillāhi r-Raḥmāni r-Raḥīm. „Wa ta‘āwanū ‘ala l-birri wa t-taqwā wa lā ta‘āwanū ‘ala l-ithmi wa l-‘udwān.“ (5:2) Tarikati ynë u bën thirrje njerëzve të bashkohen, për të ndihmuar njëri-tjetrin dhe njerëzit e tjerë. Tarikat do të thotë të udhëzosh njerëzit të jetojnë si qenie të vërteta njerëzore. Njerëzimi do të thotë të mos i shkaktosh vuajtje askujt. Mësimi i parë dhe më i rëndësishëm i Tarikatit është Adabi, sjellja e mirë. Prandaj ne i edukojmë njerëzit që të heqin dorë nga tiparet e këqija dhe të fitojnë sjellje të mirë. Alhamdulillāh, Allahu ju bekoftë për këtë hapje të sotme të Dergahut të ri. Dhe e bekoftë Ai zonjën – rahmatu Llah alayha, Allahu e mëshiroftë shpirtin e saj –, e cila e dhuroi këtë. Kjo është një Zāwiyah, ose siç e quajmë ne gjithashtu: një Takkiyyah ose Khanqah e Tarikatit. Ky është një vend për t'u shërbyer njerëzve dhe mbarë njerëzimit. Alhamdulillāh, Allahu do ta shpërblejë këtë zonjë përjetësisht për këtë. Sepse për një kohë të gjatë ju nuk kishit një vend si ky. Ju duhej të lëviznit vazhdimisht nga njëri vend në tjetrin. Por tani, alhamdulillāh, ne kemi diçka të qëndrueshme. Kjo ndjek udhëzimin e Profetit, sallAllahu alayhi wa sallam, për të krijuar një vend për njerëzit ku ata të gjejnë gjithçka që u nevojitet: për të mësuar dhe për të ndjekur rrugën. Natyrisht, ju jetoni këtu në një vend jomusliman. Megjithatë – ashtu si në vendet muslimane – dyert këtu janë të hapura për të gjithë. Kushdo që dëshiron të marrë bekim shpirtëror dhe dritë, mund të vijë, të pyesë dhe ta pranojë atë, inshaAllah. Dhe bekimi më i vlefshëm është ai shpirtëror. Të kesh këtë bekim – të jesh një besimtar dhe të kesh besim të vërtetë – është gjëja më e çmuar në botë. Prandaj i lutemi Allahut që Ai ta bëjë këtë vend një dritë për mbarë Francën, inshaAllah. Dhe që Ai t'i mbrojë të gjithë njerëzit nga Shayṭān dhe ndjekësit e tij. Allahu ju bekoftë. Allahu nuk harron asgjë. „Faman ya‘mal mithqāla dharratin khayran yarah. Wa man ya‘mal mithqāla dharratin sharran yarah.“ (99:7-8). Edhe pesha e një thërrmije të vogël të së mirës do të shpërblehet. Asgjë nuk mbetet pa shpërblim; absolutisht asgjë nuk harrohet. Kjo është një mirësi nga Allahu. Çfarëdo që Ai dëshiron, Ai e realizon. Dhe alhamdulillāh, kjo hapje tani është bërë realitet. Alhamdulillāh. Faleminderit shumë. Allahu ju mbroftë ju dhe fëmijët tuaj dhe ju bëftë një udhërrëfim për të tjerët. Qofshi inshaAllah gjithmonë në rrugën e drejtë – në rrugën e Profetit tonë ﷺ, në rrugën e Allahut. Dhe qofshi një shembull ndriçues për të tjerët. Siç tha Profeti, sallAllahu alayhi wa sallam: „Aṣhābī kan-nujūm, bi-ayyihim iqtadaytum ihtadaytum.“ – „Shokët e mi janë si yjet. Cilin do prej tyre që të ndiqni, do të jeni të udhëzuar.“ inshaAllah ne përpiqemi të ndjekim shembullin e Profetit, sallAllahu alayhi wa sallam. Gjëja më e mirë për një musliman është të ndjekë Profetin, sallAllahu alayhi wa sallam, në gjithçka – dhe pikërisht këtë bëjmë ne, inshaAllah. Allahu ju bekoftë, ju ruajtë nga çdo e keqe dhe ju dhëntë vetëm më të mirën. inshaAllah ky vend do të jetë plot me bekime dhe mirësi, dhe jetofshi në shëndet, mirëqenie dhe paqe. Dhe inshaAllah qofshim përgjithmonë të bashkuar – së bashku me Mawlānā Shaykh dhe Profetin, sallAllahu alayhi wa sallam, në Parajsë.

Es-selamu alejkum ve rahmetullahi ve berekatuh. Mirë se vini. Ju falënderoj. Ju keni ardhur për hir të Allahut. Allahu ju bekoftë, inshaaLlah. Ky është një vend i bekuar në zemër të Parisit. Kjo është një dhuratë nga Allahu për myslimanët dhe për ata që do ta pranojnë Islamin në të ardhmen. Unë erdha këtu për herë të parë para gati 30 vitesh. Kur e pamë këtë xhami për herë të parë, isha jashtëzakonisht i lumtur kur pashë këtë ndërtesë të mrekullueshme, e cila u bë shtëpi e Allahut, 'Azze ue Xhel-le. Ata e kanë ndërtuar atë me para të pastra; atëherë nuk kishte ende para nga nafta. Ishin, elhamduliLlah, ekskluzivisht para të pastra dhe të ndershme. Prandaj ajo i bashkon zemrat e njerëzve të mirë. Ata gjejnë këtu lumturinë e tyre, dhe Allahu është i kënaqur me ta. Shumë njerëz e gjejnë rrugën drejt Islamit në këtë vend. Allahu u dhuron atyre Hidajet. Ata fillojnë një jetë të re. Një jetë plot dritë, Nur, që buron nga ky vend. Sepse kjo bukuri është zemra e Islamit – bukuria në çdo gjë. Profeti sal-lAllahu alejhi ue sel-lem thotë: „إنَّ اللهَ جَميلٌ يحِبُّ الجَمالَ“ „Allahu është i bukur dhe Ai e do bukurinë.“ Pra, kjo është një çështje shumë delikate. Shumë njerëz thonë se nuk duhet t'i zbukurojmë xhamitë, por t'i lëmë thjesht me gurë të zhveshur, të mos vendosim asgjë brenda dhe t'i mbajmë të thjeshta. Kjo nuk përputhet me Islamin. Rruga e myslimanit, rruga e Profetit sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, është ta nderojë këtë vend. Ti e zbukuron shtëpinë tënde, e bën atë të bukur dhe të rehatshme, por pastaj e lë xhaminë, shtëpinë e Allahut, pa asnjë lloj bukurie! Tasavvufi, Tarikati, është rruga e Profetit sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Dhe aty dinë se si t'i tërheqin njerëzit, t'i afrojnë, t'i udhëzojnë drejt Islamit dhe t'i bëjnë myslimanë. Ka diçka aty që këta njerëz nuk e kuptojnë, por që mund të shtyjë shumë njerëz të pranojnë Islamin. Në Tarikat kjo kuptohet. Dua të tregoj një ngjarje që kemi përjetuar me Mevlanën. Në vitin 2001, ne ndërmorëm udhëtimin tonë të fundit të gjatë me Mevlanën. Ne udhëtuam në pothuajse gjysmën e botës, nga Uzbekistani në Malajzi, Indonezi, Singapor dhe prej aty në Tokio. Një natë në Tokio vizituam një lagje të vjetër, dhe na treguan për një xhami atje, e cila ishte ndërtuar nga turqit. Ajo ishte menduar për myslimanët dhe u ishte dorëzuar tatarëve. Qeveria turke e rindërtoi atë në stilin osman; ishte e mrekullueshme. Ata thanë: „Shumë njerëz shkojnë atje. Ne do t'ju çojmë atje, që të mund ta shihni këtë xhami të bukur. Shumë japonezë kënaqen me këtë xhami; ata vijnë për ta vizituar.“ Ne e falëm atje namazin e Jacisë ('Isha) me Mevlanën, dhe pas kësaj ai shëtiti për ta parë xhaminë. Aty ishin ndoshta shtatë ose tetë japonezë. Ata gjithashtu po ecnin përreth duke parë gjithçka. Pastaj ata erdhën te ne dhe bënë pyetje. Ata pyetën për Islamin dhe donin të shqiptonin Shehadetin. Kështu që bukuria e ndërtesës i tërhoqi këta njerëz, u solli atyre Hidajet dhe u dhuroi lumturi të përjetshme. Prandaj Tarikati, Tasavvufi, është zemra e vërtetë e Islamit. Allahu ju bekoftë. ElhamduliLlah, të gjithë ne gjendemi në këtë rrugë. InshaAllah edhe ne do të jemi një udhërrëfyes drejt Hidajetit për të tjerët, inshaAllah. Njerëzit e Tasavvufit gjejnë këtu dhe në botën tjetër lumturinë e tyre, elhamduliLlah. Allahu ju bekoftë. Allahu ju bashkoftë të gjithëve përjetësisht, inshaAllah.

Qoftë një muaj i bekuar! Që nga mbrëmja e djeshme ndodhemi në muajin Dhul-Kade, sot është dita e tij e parë. Falënderimi i qoftë Allahut, me këtë kanë filluar muajt e shenjtë. Janë gjithsej tre muaj. Këta muaj janë veçanërisht të bekuar për kohën e bekuar të pelegrinazhit. Përcaktimi dhe urtësia e Allahut të Lartësuar janë të pakufishme. Falënderimi i qoftë Allahut, qofshin këta muaj për ne plot me bekime dhe mëshirë. Profeti ynë i dashur (salallahu alejhi ue selem) e ka kryer Haxhin vetëm një herë, dhe ky ishte Haxhi i tij i Lamtumirës. Gjatë këtij pelegrinazhi, ai na tregoi dhe na mësoi gjithçka që duhet bërë aty. Rruga e Profetit tonë (salallahu alejhi ue selem) është Kurani, është rruga e Kuranit. Askush nuk do të mund ta shpjegonte Kuranin më mirë dhe më bukur se ai. Sot shfaqen njerëz që thonë: "Ne do të lexojmë vetëm Kuranin dhe do të ndjekim vetëm atë." Ndërkohë që ti as përmbajtjen e një gazete nuk do ta kuptoje saktë, merr guximin të refuzosh Profetin tonë (salallahu alejhi ue selem). Ka njerëz shumë të pamend. Allahu na ruajtë nga këta njerëz të paarsyeshëm dhe të paditur, që i çojnë të tjerët në rrugë të gabuar. Prandaj, të nderosh këta muaj të bekuar do të thotë të nderosh dhe të duash edhe Profetin tonë (salallahu alejhi ue selem). Këta njerëz nuk janë të sinqertë e të vërtetë; ata thjesht po përpiqen të çojnë bashkësinë në rrugë të gabuar. Falënderimi i qoftë Allahut, ne e duam dhe e nderojmë gjithçka që ka bërë Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem), si dhe cilindo që ai e ka dashur. Kjo është rruga jonë. Ky është besimi i vërtetë, ky është Islami i vërtetë. Kush devijon prej saj, bie pre e shejtanit, Allahu na ruajtë nga kjo. Prandaj nevojitet një udhërrëfyes shpirtëror dhe një rrugë e qartë; pas saj duhet të kapemi fort. Allahu mos na largoftë kurrë nga kjo rrugë. InshaAllah, sot po nisemi sërish drejt vëllezërve dhe motrave tona në besim; vëllezërit dhe motrat tona në ato rajone, që nuk i kemi vizituar prej kohësh, tashmë po na presin. Allahu i ndihmoftë edhe ata, sepse çuditërisht edhe atje ka njerëz që, ndonëse e quajnë veten myslimanë, kanë devijuar nga rruga e drejtë. Njerëzit atje janë kthyer në një bashkësi që nuk tregon më asnjë respekt ndaj Profetit tonë (salallahu alejhi ue selem). Për çfarëdo arsye qoftë, duket se shejtani i fut në kurth shumë më lehtë atje. Kurthet e shejtanit janë të shumta, Allahu na ruajtë prej tyre. Pra, vëllezërit dhe motrat tona në besim atje duhet të gëzohen, dhe inshaAllah, numri i tyre do të vazhdojë të rritet. Mos devijofshin kurrë nga rruga e drejtë dhe mos rënçin pre e asnjë kurthi të shejtanit, inshaAllah. Allahu na mbrojtë dhe na ndihmoftë gjithmonë. Qoftë i bekuar udhëtimi ynë, inshaAllah.

As-salamu alaykum wa rahmatullahi wa barakatuh. Më vjen mirë që jam përsëri këtu pas dy vitesh të gjata, por nuk më duket fare si shumë kohë. Shpesh kishim në plan të vinim në Paris, por në fund gjithmonë kemi udhëtuar në ndonjë vend tjetër. Ky është një vend i rëndësishëm për orientimin e njerëzve në këtë botë. Këtu nuk bëhet fjalë për gjëra të mira; kryesisht shërben vetëm për të drejtuar egon e njerëzve. Në ditët e sotme ata japin drejtimin përmes modës, dhe kjo me sa duket nuk është veçanërisht e rëndësishme. Për njerëzit kjo është vetëm një mbulesë e jashtme. Me të njeriu mund të shndërrohet vazhdimisht në diçka të re. Por e gjithë kjo i shërben vetëm egos – për të kënaqur egon e vet. Meqenëse nuk e gjejnë kurrë atë që në fakt po kërkojnë, ata përpiqen dëshpërimisht të gjejnë gjëra të tjera, por në fund mbeten të pasuksesshëm. Thjesht u tregojnë njerëzve diçka dhe u thonë: "Ky është trendi i ri, këtë duhet ta keni", dhe njerëzit bëhen menjëherë të lumtur. Kur i shërbehet egos së dikujt – veçanërisht egos më të ulët – kjo e bën atë shumë të lumtur. Kur thua: "Oh, ti je kaq i sjellshëm, je kaq i mirë, je shumë i zgjuar" – oh po, kjo i gëzon njerëzit shumë. Ekziston një histori e famshme nga Mawlana. Ai e tregonte shpesh, dhe ajo përshtatet shumë mirë me këtë botë të modës. Mawlana thoshte se këtë e kishte lexuar në shkollë gjatë rinisë së tij. Na ishte njëherë një mbret. Ky mbret nuk ishte kurrë i kënaqur me rrobat e tij. Pavarësisht se cili rrobaqepës i ri vinte tek ai, ai nuk ishte kurrë i lumtur me punën e tij. Ata sillnin petkat më të bukura, pëlhurat më të mira, thjesht gjithçka. Ai nuk ishte kurrë i kënaqur. Ai thoshte: "Jo, dua diçka që askush tjetër nuk e ka pasur kurrë më parë." Kështu vazhdoi për një kohë të gjatë. Dhe kur dy mashtrues dëgjuan për këtë, ata shpejt thurën një plan. Ata mbërritën me një karrocë me kuaj dhe sollën diçka të veçantë me vete. Ata thanë: "Kemi dëgjuar se mbreti dëshiron një petk që nuk e ka askush tjetër." "Prandaj kemi sjellë pajisjen tonë për të prodhuar një pëlhurë shumë të veçantë dhe unike për mbretin." "Megjithatë, kjo është shumë e shtrenjtë, ndaj me gjasë vetëm mbreti mund t'ia lejojë vetes." Kur mbreti e dëgjoi këtë, u gëzua pa masë. Ai i thirri pranë vetes dhe i pyeti: "Ejani dhe më tregoni se çfarë keni ndërmend dhe nga vjen kjo pëlhurë." Ata i thanë mbretit: "Oh, ne jemi mjeshtër absolutë të zanatit tonë. Ne e prodhojmë këtë pëlhurë nga hëna." "Prandaj na duhet një hapësirë e madhe për tezgjahun tonë, dhe prodhimi do të zgjasë shumë – një vit të tërë. Ne do të punojmë fort çdo ditë për ta përfunduar atë brenda një viti." "Por e veçanta është: Vetëm njerëzit e zgjuar mund ta shohin këtë pëlhurë." "Për budallenjtë ajo është e padukshme." "Megjithatë, për këtë na duhen gjithashtu shumë para, dhe atë në ar. Ju duhet të na dërgoni ar çdo herë që kemi nevojë për para." Mbreti ishte i entuziazmuar. Ai tha: "Jam dakord! Do të merrni menjëherë gjithçka që kërkoni." Kështu ata iu futën punës. Ditë pas dite ata bënin sikur po endnin pëlhurën. Ata imitonin lëvizjet dhe bënin zhurmat përkatëse. Ndonjëherë mbreti kalonte për të parë se si po shkonin punët, dhe ata thoshin: "Po shkon shkëlqyeshëm." Dhe mbreti i thoshte shpurës së tij: "Më në fund gjeta dikë, puna e të cilit më pëlqen. Ata po endin një pëlhurë që nuk e zotëron askush tjetër." Pas një viti ata njoftuan: "Ne kemi mbaruar. Do t'jua përshtasim atë drejtpërdrejt juve dhe do të qepim një petk prej saj." Kështu ata e zhveshën. Ata e hoqën nga rrobat derisa mbeti krejtësisht lakuriq. Ata morën rrobat e tij, bënë sikur i veshën petkun e ri dhe i kujtuan: "Vetëm njerëzit e zgjuar mund ta shohin këtë pëlhurë." Ata bënë pra sikur po e vishnin dhe thirrën: "Duket mrekullueshëm!" Edhe të tjerët thanë: "E mrekullueshme, çfarë pëlhure e hieshme! Ju rri shkëlqyeshëm." Ai mendoi me vete se ishte e pamundur të pranonte që ishte budalla. Ata e pyetën mbretin: "A ju pëlqen? A jeni i kënaqur?" Ata sugjeruan: "Ne duhet t'ia prezantojmë këtë petk popullit, në mënyrë që të gjithë ta admirojnë këtë pëlhurë unike." Kështu mbreti caktoi një ditë për paradën. Ai kalëroi me kalin e tij drejt njerëzve. Edhe populli nuk donte të dukej si budallenj. Njerëzit mendonin me vete: "Ai me sa duket po e sheh, vetëm unë jam tepër budalla dhe nuk po e shoh. Kështu që nuk duhet të jap asnjë shenjë." Prandaj të gjithë brohorisnin: "Oh, është thjesht e përsosur!" Ai kalëroi me krenari përmes turmës. Por krejt në fund qëndronte një djalë i vogël. Ai shikoi, nuk e kuptoi gjithë këtë entuziazëm dhe bërtiti: "Mbreti qenka krejtësisht lakuriq!" Kur njerëzit e dëgjuan këtë, u zgjuan nga mashtrimi i tyre. Mbreti u zemërua dhe urdhëroi menjëherë t'i sillnin mashtruesit për t'u prerë kokën. Por ata ishin dinakë; ia kishin mbathur me kohë. Dhe pikërisht kështu funksionon industria e modës. Ata i shtyjnë njerëzit të veshin plehra. Dizajnojnë gjëra të padobishme, por njerëzit gëzohen për to. Thjesht vetëm sepse vjen nga një stilist i famshëm ose një shtëpi e famshme mode. Në këtë mënyrë ata mashtrojnë njerëzit. Ky lloj mashtrimi thjesht bën që njerëzit të qeshin me njëri-tjetrin; është një problem mjaft i padëmshëm. Krahasuar me atë që është bërë në të kaluarën dhe ende ndodh. Çdo herë që Mawlana dëgjonte për Francën, ai zemërohej shumë. Pse? Për shkak të revolucionit. Revolucionit Francez. Ky revolucion shkatërroi njerëzimin. Dhe kjo ishte ajo që nuk i pëlqente aspak Mawlana-s. Sepse ishte një gënjeshtër nga fillimi në fund. Moda, për të cilën po flisnim, është thjesht një lojë. Ajo nuk shkatërron njerëzit; e shumta i bën ata të qeshin me njëri-tjetrin, ose u zbraz paratë nga xhepi. Por më e keqja është shkatërrimi i njerëzimit. Me gjithë gënjeshtrat e tyre dhe gjithë gjërat mizore që ata bënë. Një nga këto gënjeshtra kishte të bënte me mbretëreshën, gruan e mbretit, Marie Antoinette. Thuhej se populli francez ishte ankuar: "Kemi uri, nuk kemi bukë", dhe ajo u ishte përgjigjur: "Atëherë le të hanë ëmbëlsira." Kjo ishte 100 për qind gënjeshtër. Dhe edhe sot shoh, kur udhëtoj nëpër Francë, bollëkun e ushqimeve... Grurë, mish dhe gjithçka tjetër që të dëshiron zemra. Dhe historianët thonë se fshatarit francez në atë kohë i ecte dhjetë herë më mirë se atij anglez. Flitej se në Bastijë vriteshin njerëz, kështu që e sulmuan atë për të liruar të burgosurit. Por aty kishte vetëm shtatë njerëz. Njerëzit prisnin që ata të ishin bërë vetëm lëkurë e kocka. Por ata nuk ishin aspak të dobësuar; ata ishin të ushqyer mirë. Nga dita e parë kjo e gjitha ishte e drejtuar kundër njerëzimit. Pikërisht kjo nuk i pëlqente aspak Mawlana-s. Për fat të keq, ky revolucion ishte i suksesshëm në Francë, sepse shkatërroi fenë dhe monarkinë. Me kaq gjithçka mori fund atje. Por ai po përhapet në mbarë botën. Veçanërisht në vendet myslimane. Nuk ka mbaruar ende. Revolucioni në mbarë botën nuk ka arritur ende në fundin e tij. Mizoritë vazhdojnë; ato nuk kanë të ndalur. Kjo do të marrë fund vetëm me Sayyidina Mahdi, alayhi salam. E gjithë kjo shtypje, që ju shihni në botë, i ka rrënjët e saj në Revolucionin Francez. Ata rrëzuan të gjithë mbretërit dhe sulltanët, dhe në veçanti Kalifin e Pejgamberit, sallallahu alayhi wa sallam. Ata e shkatërruan kalifatin. Ata dëbuan sulltanët. Armiku i tyre më i madh janë sulltanët dhe mbretërit. Sepse ata nuk mund t'i luajnë lojërat e tyre sipas dëshirës kur ka një Sulltan. Pa Sulltan, pa monarki dhe pa mbretër ata mund të bëjnë çfarë të duan. Ata flasin për zgjedhje, por në këto zgjedhje ata mund të bëjnë çfarë të duan. Ata mund të sjellin në pushtet këdo që duan, Dhe të shkarkojnë këdo që duan. Gjithçka është vetëm një teatër i madh. Por nuk është e përjetshme. Edhe kjo do të gjejë fundin e saj me Sayyidina Mahdi, alayhi salam. Ne nuk po bëjmë asgjë. E kemi të ndaluar të ndërhyjmë, sepse gjithçka është nën kontrollin e tyre. Nuk ka kuptim t'i vëmë njerëzit në rrezik. Mos mendoni se jeni heronj që mund të ndryshoni diçka. Kjo detyrë është e përcaktuar vetëm për Sejjidina Mehdiun, alejhi selam. Dhe Insha'Allah kjo kohë nuk është më e largët. E gjithë kjo do të marrë fund. Allahu ju ruajtë dhe ju mbrojtë juve dhe ne. Dhe jetofshim mjaft gjatë për të përjetuar sërish ditë të mira, Për të përjetuar fundin e këtyre shtypësve.