Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا ۚ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ (39:53) Allahu është El-Gaffar, Ai i fal të gjitha mëkatet. Allahu i Lartësuar na tregon në këtë ajet se Ai, pas kërkimit të faljes, do t'i falë të gjitha mëkatet. Natyrisht, është e paimagjinueshme që një njeri të mos mëkatojë kurrë. Nuk ka asnjë njeri plotësisht pa mëkate. Të vetmit që janë vërtet të pamëkat, janë profetët. Ata nuk bëjnë asnjë lloj mëkati. Një veti që Allahu i Lartësuar u ka dhënë profetëve është pagabueshmëria. Pagabueshmëria do të thotë që ata nuk mëkatojnë kurrë. Sipas vullnetit të Allahut të Lartësuar, profetët nuk bëjnë kurrë mëkat. Të gjithë njerëzit e tjerë kanë gabime dhe bëjnë mëkate. Njeriu mund të mëkatojë me ose pa vetëdije. Kur dikush ka bërë një mëkat, duhet të tregojë pendim menjëherë pas kësaj. Njeriu duhet të ndjejë pendim të sinqertë. Megjithatë, nëse njeriu kërkon justifikime dhe thotë: "E vërtetë që mëkatova, por kisha të drejtë", atëherë ai mëkat i mbetet si barrë dhe nuk i falet. Në vend të kësaj, gjithmonë kërkoji falje Allahut dhe pendohu për mëkatet e tua. Ti duhet të largosh çdo të keqe nga zemra jote. Nëse ke bërë një gabim, atëherë mos këmbëngul në të. Të këmbëngulësh në një gabim dhe të mbetesh kokëfortë është shenjë e mosbesimit. Të këmbëngulësh me kokëfortësi në gabime dhe mëkate është tipike për djallin. Nëse e bën këtë, ky mëkat do të të mbetet si barrë deri në Ditën e Gjykimit. Në Ditën e Gjykimit do të pendohesh hidhur dhe do të duhet të mbash dënimin për të. Prandaj Allahu i Lartësuar na paralajmëron: "Pendohuni para se të vdisni." Tregoni pendim çdo ditë dhe kërkoni falje, sepse barra e mëkateve është jashtëzakonisht e rëndë. Kur njeriu mëkaton, ai shpesh mendon se kjo është diçka e vogël dhe nuk e ndien barrën. Por në botën tjetër, këto mëkate do të grumbullohen para tij si male. Kushdo që e ngarkon veten me këtë barrë dhe nuk tregon pendim në këtë botë, e pret një fund i tmerrshëm. Ky vend, më i keqi nga të gjithë, është Ferri – Allahu na ruajtë nga kjo. Ndër këto mëkate, natyrisht, bën pjesë edhe shkelja e të drejtave të të tjerëve. Kushdo që ka shkelur të drejtat e dikujt tjetër, duhet ta ndreqë këtë, për sa kohë ka ende mundësi ta bëjë. Edhe nëse njeriu pendohet më vonë dhe thotë: "U kam bërë padrejtësi këtyre njerëzve, duhet t'i gjej për t'u kërkuar falje", ndonjëherë është tepër vonë dhe ata nuk mund të gjenden më. Çfarë duhet bërë atëherë? Njeriu duhet të tregojë pendim, të pranojë se ka shkelur të drejtat e atyre njerëzve dhe të përpiqet të shlyejë dëmin, nëse është e mundur. Nëse personat nuk mund të gjenden më dhe padrejtësia nuk mund të ndreqet personalisht, njeriu duhet të japë lëmoshë në emër të tyre. Njeriu e shpreh pendimin e tij duke thënë: "Të mos më rëndojë mua padrejtësia ndaj këtyre njerëzve, të cilëve nuk mund t'u kërkoj më falje. Në vend të kësaj, le t'i arrijë ata shpërblimi i veprave të mia të mira." Nëse njeriu thotë sinqerisht: "Sikur t'i kisha gjetur që të më falnin", kërkon falje në emër të tyre, dhuron dhe bën mirë për ta, atëherë Allahu inshaAllah do t'i falë. Megjithatë, nëse njeriu këmbëngul në gabimet e tij dhe nuk i kërkon këta njerëz për t'u pajtuar me ta – edhe pse e kishte mundësinë – atëherë ai do ta ketë shumë të vështirë. Allahu na ruajtë nga kjo. Le të kujdesemi që të mos shkelim të drejtat e askujt. Allahu i fal mëkatet tona. Për këtë nuk ka as dyshimin më të vogël. Të dyshosh në mëshirën e Allahut dëmton besimin tonë. Allahu i Lartësuar thotë: "Unë jam Ai që e pranoj pendimin." Por nëse ti, nga ana tjetër, thua: "Jo, Allahu nuk do t'i falë mëkatet e mia", atëherë kjo është një shenjë se besimi yt është dobësuar. Allahu na ruajtë nga kjo.

وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ (3:185) Allahu, Azze ue Xhel-le, thotë: Jeta e kësaj bote është një e mirë pa dobi të qëndrueshme. Nëse kjo e mirë kalimtare përdoret për të keq, ajo është plotësisht e pavlerë. Megjithatë, nëse përdoret për kënaqësinë e Allahut, ajo fiton vlerë. Kështu, nga diçka e pavlerë kthehet në diçka të çmuar. Prandaj, çdo veprim i yni duhet të bëhet për kënaqësinë e Allahut. Qëllimi pas tij është i një rëndësie të madhe. Hadithi i parë fisnik, të cilin na e mëson Pejgamberi ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, thotë: "Innamal a'malu binniyat." Dhe vazhdimi thotë: "Wa innama likullimri'in ma nawa." Kjo do të thotë: Të gjitha veprat gjykohen sipas qëllimeve të tyre. Nëse qëllimi është i mirë, atëherë edhe rezultati do të jetë i mirë. Por, nëse qëllimi është i keq, atëherë edhe vepra që në fillim është e keqe. Prandaj, për çdo gjë që bëni vlen: Pavarësisht nëse niseni për rrugë, lexoni, shkoni apo vini – qëllimi juaj duhet të jetë gjithmonë kënaqësia e Allahut. Në këtë mënyrë fitoni si këtë botë ashtu edhe Ahiretin. Por, nëse qëllimi është i keq dhe njeriu mendon vetëm: "Si mund t'i mashtroj njerëzit dhe të maksimizoj fitimin tim?", atëherë duhet të heqë dorë plotësisht që në fillim. Sepse nga kjo nuk do të keni kurrfarë dobie as ju, as të tjerët. Pra, është në dorën e njeriut t'i kthejë këto gjëra të kësaj bote në diçka të mirë. Nëse njeriu dëshiron, ai i largohet së keqes dhe bën mirë. Prandaj, qëllimi ynë gjithmonë duhet të jetë të bëjmë mirë dhe të arrijmë kënaqësinë e Allahut. Qëllimi ynë duhet të jetë, in sha Allah: "Dua të jem një rob, pikërisht ashtu siç dëshiron dhe ka urdhëruar Allahu." Ky qëllim do t'ju bëjë dobi në këtë botë dhe për gjithë përjetësinë në Ahiret. Përndryshe, nuk do të nxirrni kurrfarë dobie nga kjo. Ka njerëz që e mbajnë veten për veçanërisht të zgjuar dhe mendojnë: "Do të bëj këtë e atë dhe do t'i mashtroj njerëzit." Por në fund, ata dëmtojnë vetëm veten e tyre. Allahu na ruajtë nga kjo. Allahu na ruajtë të gjithëve nga e keqja e egos sonë. Ata që nuk i kryejnë veprat e tyre për Allahun, u përkasin gjithmonë humbësve. Falë Allahut, qëllimi ynë është të arrijmë kënaqësinë e Allahut, Elhamdulilah. Pikërisht ky është edhe qëllimi i pasuesve të Tarikatit. Dhe pikërisht kjo na është mësuar. Pasuesit e Tarikatit ndjekin rrugën e Pejgamberit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Të tjerët, megjithatë, i kthejnë shpinën Allahut dhe shpresojnë përfitime nga njerëzit – por kjo nuk sjell absolutisht asnjë dobi. Allahu na ruajtë nga kjo dhe na bëftë të qëndrueshëm në këtë rrugë të drejtë e të vërtetë, inshaAllah.

Falënderimi i takon Allahut. Rebiul-Evvel është muaji i bekuar i Pejgamberit tonë, sallAllahu alejhi ue selem. Pejgamberi ynë fisnik u krijua me bukuri të përsosur. Gjithçka te Pejgamberi ynë, sallAllahu alejhi ue selem, është e mrekullueshme. Prandaj, emri i këtij muaji, Rebiul-Evvel, do të thotë gjithashtu muaji i pranverës. Kurdo që ai vjen, sjell pranverën me vete dhe i bën njerëzit ta përjetojnë këtë bukuri. Kjo është një dhuratë e madhe e Allahut për njerëzimin. Është një nder i jashtëzakonshëm t'i përkasësh Ummetit të robit të dashur të Allahut, Pejgamberit tonë, sallAllahu alejhi ue selem. Kushdo që e kupton këtë vlerë është një fitues i vërtetë. Ndërsa ai që nuk e kupton atë, nuk mund të fitojë asgjë; ai vetëm do të pësojë dëm dhe nuk do të nxjerrë asnjë dobi. Allahu, Azze ue Xhel, e krijoi Pejgamberin tonë, sallAllahu alejhi ue selem, nga drita e Tij dhe të gjitha botët nga drita e tij. Prandaj respekti ndaj Pejgamberit tonë është një detyrë absolute – po, madje detyra më e parë. Megjithatë, ka disa njerëz të paarsyeshëm. Epo mirë, ai që nuk është mysliman mund të jetë armik i Allahut dhe i Pejgamberit. Por ata që e quajnë veten myslimanë, e megjithatë nuk u përcjellin besimtarëve dashurinë për Pejgamberin tonë, sallAllahu alejhi ue selem, dhe nuk e nderojnë atë, janë një fatkeqësi e vërtetë për njerëzit dhe Ummetin. Sepse ata e privojnë Ummetin nga të gjitha ato gjëra, përmes të cilave ai do të arrinte bukurinë, mirësinë, shpërblimin dhe çdo bekim. Ata nuk i sjellin atij asgjë tjetër veçse të keqen. Ata mbjellin vesvese dhe i nxisin ata drejt çdo lloji të së keqes. Prandaj, dashuria për Pejgamberin tonë, sallAllahu alejhi ue selem, është një detyrë e padiskutueshme. Është detyrë e të gjithë myslimanëve ta nderojnë atë. Nderimi i tij nuk është shirk (bërja shok Allahut). Të merresh me njerëz të tillë, që në fillim nuk është e arsyeshme. Nuk ka asnjë dobi të përfshihesh me ta. Sepse të debatosh me njerëzve të cilëve u mungon mendja dhe logjika, nuk sjell absolutisht asgjë. Por ata që duan të mësojnë dhe të cilëve Allahu u jep udhëzim, e gjejnë rrugën e drejtë. Kushdo që përdor mendjen dhe logjikën e tij, mendon, shikon me kujdes dhe hulumton, pa dyshim do të kuptojë se nderimi i Pejgamberit tonë, sallAllahu alejhi ue selem, është një detyrë. Prova më e madhe për këtë është urdhri në Kuranin Famëlartë: "Innallaha ue melaiketehu jusel-lune alen-nebij" (33:56); që do të thotë: "Vërtet, Allahu dhe engjëjt e Tij dërgojnë bekime mbi Pejgamberin, prandaj dërgoni edhe ju." Çfarë mund të jetë më e rëndësishme se kjo? Dikush që pretendon: "Unë e njoh Kuranin, e kam mësuar përmendësh dhe kam studiuar hadithet", por pastaj nuk e njeh madhështinë e Pejgamberit tonë, sallAllahu alejhi ue selem, dhe nuk e nderon atë – ku mbetet mendja, logjika dhe njerëzia e tij? Allahu na ruajtë nga kjo. Shumë prej tyre ndjekin këtë rrugë të gabuar, por ka edhe nga ata që kthehen ende. Kushdo që e përdor pak mendjen e tij dhe mendon, me siguri do ta gjejë rrugën e drejtë. Ne e japim këtë këshillë, në mënyrë që njerëzit të mos mashtrohen prej tyre. Falënderimi i takon Allahut, është një fitim i jashtëzakonshëm për ne që në këtë muaj të Mevludit të dërgojmë përditë më shumë salavate për Pejgamberin tonë, të ndjekim Sunetin e tij dhe të ecim në rrugën e tij. Allahu na ruajtë; nuk duhet ta lëmë të na shpëtojë ky fitim. Dhe nuk është aspak e vështirë. Ajo që Allahu, Azze ue Xhel, dëshiron nga ne, është thjesht të ndiejmë dashuri dhe respekt për Pejgamberin tonë, sallAllahu alejhi ue selem. Kjo është e gjitha që Ai kërkon; Ai nuk thotë: "Mbaj gurë të rëndë në shpinë!" A është kaq e vështirë ta nderojmë Pejgamberin tonë, sallAllahu alejhi ue selem? Në të gjithë botën nuk ka asnjë krijesë, asnjë njeri dhe asnjë qenie të gjallë, që meriton më shumë respekt dhe nderim se Pejgamberi ynë, sallAllahu alejhi ue selem. Falënderimi i takon Allahut që ne mund të jemi pjesë e Ummetit të tij. Inshallah ne do të mbetemi në rrugën e tij deri në frymëmarrjen tonë të fundit, përgjithmonë e përjetë. Bekimi i Allahut qoftë me ne. Ndihma shpirtërore e Pejgamberit tonë, sallAllahu alejhi ue selem, qoftë gjithmonë me ne, inshallah. Qoftë i bekuar ky muaj i mrekullueshëm, inshallah.

وَسَخَّرَ لَكُمُ ٱلشَّمْسَ وَٱلْقَمَرَ دَآئِبَيْنِ ۖ وَسَخَّرَ لَكُمُ ٱلَّيْلَ وَٱلنَّهَارَ (14:33) Allahu, i Lartësuari, ka vënë në shërbim të njerëzimit diellin, hënën dhe yjet. Kjo do të thotë se ato ndikojnë në jetën e njerëzve dhe mbartin në vete një urtësi të thellë. Asgjë nuk u krijua më kot. Allahu e ka krijuar këtë univers për njerëzimin. Gjithçka që ndodh, ndodh sipas vullnetit dhe caktimit të Allahut. Dje ndodhi një eklips diellor. Tek ne nuk u pa, por në vende të tjera po. Eklipsi diellor është një caktim i Allahut – një shenjë. Natyrisht, ai ka ndikime të ndjeshme; edhe shkenca e konfirmon këtë ndikim. Është e njohur se ngjarje të tilla natyrore ndikojnë në tokë dhe tek njerëzit. Ato ndodhin me urdhër të Allahut; asgjë nuk ndodh thjesht nga rastësia. Ndonjëherë njerëzit flasin dhe thonë: "Një trup qiellor do të bjerë dhe do të përplaset" ose "Ai kaloi vetëm shumë pranë." Ata flasin kështu, sepse nuk janë besimtarë dhe nuk dinë më mirë. Por një njeri besimtar e di: Allahu, i Lartësuari, ka shpallur në Kuranin Fisnik dhe Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) në hadithet e tij ka treguar shenjat e Ditës së Gjykimit. Gjithçka ndodh në përputhje me to. Megjithatë, për të parandaluar situata të këqija apo katastrofa, ekzistojnë mësimet e Allahut dhe të Profetit tonë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem): Në kohë të tilla duhet të falet namaz. Në këtë namaz lexohen sure të gjata. Sidoqoftë, vetëm në ato vende ku eklipsi është i dukshëm. Atje ku nuk mund të shihet, ky namaz nuk është i detyrueshëm të falet. Në vendet e eklipsit falet namaz, bëhet tesbih dhe bëhen lutje, derisa dielli ose hëna të bëhen sërish plotësisht të dukshme. Megjithatë, në vendet ku nuk ka dukshmëri, kjo nuk është e nevojshme. Sepse kjo ngjarje natyrore është një shenjë e veçantë për rajonet ku ndodh. Këto namaze dhe sure të lexuara shërbejnë për të adhuruar Allahun, të Lartësuarin, dhe për të kërkuar Mëshirën e Tij, me qëllim që çdo fatkeqësi e mundshme të lehtësohet. Padyshim, këto adhurime e lehtësojnë fatkeqësinë. Megjithatë, nëse kjo neglizhohet – Allahu na ruajtë – situata mund të bëhet shumë më e rëndë. Ngjarje të tilla janë shenja të urtësisë dhe madhështisë së Allahut, të Lartësuarit. Gjithçka që ndodh në univers, në hënë, në yje, në qiell dhe në tokë – në çdo minutë dhe në çdo sekondë – ndodh me vullnetin e Allahut. E gjithë kjo ka një kuptim të thellë. Njerëzit nuk duhet të besojnë se ne jemi krijuar thjesht ashtu nga asgjëja dhe se të gjitha këto ngjarje janë diçka e zakonshme. Me të vërtetë, asgjë nuk ndodh pa vullnetin e Allahut, të Lartësuarit. Për këtë arsye, të gjitha këto ngjarje natyrore në të vërtetë janë paralajmërime për njerëzimin. Ato tregojnë se Allahu ka fuqinë të bëjë gjithçka që Ai dëshiron. Nëse Ai dëshiron, Ai e bën ditën e ndritshme të errët sterrë si nata. Ai e bën të jetë ftohtë akull në mes të verës dhe ngrohtë në mes të dimrit. E gjithë kjo ndodh me vullnetin dhe caktimin e Allahut, të Lartësuarit. Si besimtarë, ne duhet të përvetësojmë pikërisht këtë bindje. Natyrisht, ekziston edhe një dimension shkencor; këto procese mund të përcaktohen përmes llogaritjeve. Por edhe këtë dije e zotërojnë vetëm ata të cilëve Allahu ua ka dhuruar. Ndryshe, jo çdokush do ta dinte se si ndodhin këto gjëra në univers. Allahu na mbrojtë dhe na dhëntë gjithmonë më të mirën, inshaAllah. InshaAllah, gjithçka të çojë në diçka të mirë.

Sot është e mërkura e fundit e muajit të bekuar Sefer. Mashallah, tani edhe ky muaj Sefer përfundoi. Vitet kalojnë. Ky është përcaktimi i Allahut, Azze ue Xhel; asgjë nuk qëndron në vend. Edhe malet lëvizin dhe zhduken. Allahu, Azze ue Xhel, na njofton në Kuranin Famëlartë: Asgjë nuk mbetet ashtu siç është; gjithçka është në ndryshim. Prandaj edhe ky muaj i Seferit është një muaj plot peshë. Kjo është urtësia e Allahut; në gjithçka fshihet një urtësi. Allahu, Azze ue Xhel, e ka krijuar këtë muaj Sefer me njëfarë rëndese. Por, falë Allahut e lamë pas; inshallah Allahu bën që të përfundojë për mirë. Meqenëse sot është e mërkura e fundit, kjo është edhe dita më e rëndë e muajit. Edhe këtë ditë do ta kalojmë me lejen e Allahut, duke dhënë sadaka, duke bërë tesbihat dhe duke kërkuar falje (teube dhe istigfar). Kështu, me lejen e Allahut, edhe kjo ditë do të kalojë shëndoshë e mirë. Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) u tha shokëve të tij në këtë kuptim: "Kush më sjell lajmin e gëzuar të mbarimit të muajit Sefer, atij po ashtu do t'i jepet një lajm i gëzuar." Falë Allahut, sot nuk është dita e fundit fare, por nesër; megjithatë, dita vërtet e rëndë është sot. Prandaj ne duhet patjetër t'i kryejmë detyrimet tona, dhe më e rëndësishmja ndër to është të japim sadaka (lëmoshë). Sadakaja largon çdo të keqe dhe fatkeqësi dhe zgjat jetën; ajo është e dobishme për gjithçka. Sot jepni patjetër sadaka, në mënyrë që kjo ditë të kalojë pa vështirësi. Me lejen e Allahut, ajo pastaj do të kalojë lehtë. Siç thuhet bukur: "Edhe kjo do të kalojë." Asgjë nuk qëndron në vend. Ato nuk mund të mbahen. As ditët nuk mund të mbahen, as muajt apo vitet. Është vullneti i Allahut; gjithçka do të kalojë, si e mira ashtu edhe e keqja. Por, Allahu na mundësoftë që t'i kalojmë këto ditë, javë, muaj dhe vite gjithmonë në një mënyrë që Atij i pëlqen. Inshallah do ta kalojmë kohën tonë ashtu siç Ai e do dhe dëshiron prej nesh. Mos devijofshim kurrë nga pëlqimi i Tij. Allahu na ruajtë nga kjo. Muaji i ardhshëm, inshallah, është Rebiul Evvel, muaji i Profetit tonë (salallahu alejhi ue selem). Më pas na presin inshallah ditët e Mevludit, koha e lindjes së bekuar të Profetit tonë (salallahu alejhi ue selem). Bekimi dhe mëshira e tyre do ta largojnë rëndesën e këtij muaji Sefer. Allahu, Azze ue Xhel, ka krijuar gjithçka, dhe Ai e ka krijuar atë mrekullisht bukur. Ai ka krijuar të mirën; në thelb gjithçka është e mirë. Por vetëm nëse njeriu zgjedh vetë të mirën, atëherë ajo bëhet vërtet e mirë. Por nëse ai zgjedh të kundërtën, Allahu na ruajtë, ajo do të ketë një fund të keq. Allahu na mbroftë. Inshallah do ta arrijmë muajin Rebiul Evvel të sigurt dhe shëndoshë e mirë.

وَأَنَّ هَٰذَا صِرَاطِي مُسْتَقِيمًا فَاتَّبِعُوهُ ۖ وَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَن سَبِيلِهِ (6:153) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: Qëndroni në rrugën e drejtë. Mos devijoni nga kjo rrugë. Sepse nëse devijoni prej saj, do të humbisni. Do t'ju ofrohen shumë rrugë të tjera, por ato janë rrugë të gabuara që ju çojnë në shkatërrim. Ndërkohë, rruga e vërtetë është krejtësisht e qartë: është rruga e Profetit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Edhe ata që erdhën pas tij – Sahabët, Ehli Bejti, Imamët e medhhebeve dhe të besimit –, të gjithë e kanë ndjekur këtë rrugë. Ata që kanë devijuar nga kjo rrugë, janë shkatërruar. Dhe ata kanë marrë me vete në humbje shumë të tjerë, të cilët më pas gjetën gjithashtu shkatërrimin e tyre. Prandaj vlen: Nëse je në rrugën e drejtë, atëherë mos e braktis atë. Nëse je në rrugën e së vërtetës, mos u lër të mashtrohesh nga të tjerët. Mos merr asnjë rrugë tjetër. Sepse qysh pas Profetit tonë, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, u shfaqën shumë profetë të rremë dhe gënjeshtarë. Ata thanë: "Bëni këtë, bëni atë, lëreni atë" – por të gjithë ata janë zhdukur dhe kanë humbur. Dhe bashkë me ta u zhdukën edhe të gjithë ndjekësit e tyre. Rruga e së vërtetës megjithatë mbetet, falë Allahut. Ajo do të vazhdojë deri në Ditën e Gjykimit. Nëse sot dikush shfaqet dhe pretendon: "Unë jam shejh, unë jam ky apo ai", dhe njerëzit naivë i besojnë – nga e dallojmë atëherë, nëse ai është në rrugën e vërtetë? Kjo dallohet nga namazi dhe përkushtimi i tij. Një njeri që ndjek rrugën e Profetit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe që nderon Ehli Bejtin dhe Sahabët e tij, ndodhet në rrugën e vërtetë. Kushdo që u kundërvihet dhe i refuzon ata, ka devijuar nga rruga e drejtë. Një njeri i tillë duhet të pendohet dhe të kthehet në rrugën e drejtë, inshaAllah. Sepse në ditët e sotme ka shumë gjëra që shkaktojnë konfuzion të madh. Shumë njerëz nuk e njohin Librin e Allahut dhe nuk veprojnë sipas tij. Njerëzit dëgjojnë vetëm thashetheme. Ose akoma më keq: Sot shohin në këto pajisje të vogla dhe dëgjojnë njerëz që mbajnë fjalime të mëdha. Nga kjo gjë njerëzit hutohen plotësisht. Njeriu papritur ushqen urrejtje ndaj disave, do disa të tjerë, më vonë përbuz grupe të reja dhe kështu ngarkon veten me mëkate. Prandaj kjo temë ka një rëndësi kaq të madhe. T'u tregosh respekt Sahabëve dhe Ehli Bejtit, është jashtëzakonisht e rëndësishme. Kushdo që devijon nga kjo, ka braktisur rrugën e vërtetë. Allahu na ruajtë nga kjo. Allahu na forcoftë të gjithëve dhe na mbajtë në rrugën e drejtë, inshaAllah. Allahu na forcoftë dhe na mbroftë në këtë rrugë të mrekullueshme, inshaAllah.

قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "اعزل الأذى عن طريق المسلمين" Profeti (sallAllahu alejhi ve sellem) tha: "Largo atë që mund t'u bëjë dëm muslimanëve në rrugën e tyre." Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) urdhëroi të hiqet nga rruga gjithçka që mund t'u shkaktojë dëm apo shqetësim njerëzve – qoftë një gur, gjemba, hekur apo mbeturina. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "أمط الأذى عن الطريق فإنه لك صدقة" Profeti (sallAllahu alejhi ve sellem) tha: "Largoje atë që është e dëmshme nga rruga, sepse kjo është një sadaka (lëmoshë) për ty." Pra, Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) e drejton këtë urdhër për të gjithë ne, në mënyrë që të na sjellë dobi. Është një sadaka, dhe Allahu e shpërblen çdo sadaka. Në ditët e sotme, disa njerëz thjesht i shpërfillin pengesat që hasin në rrugë. Ata mendojnë me vete "Çfarë më duhet mua?" dhe kalojnë shkujdesur pranë tyre. Ndërkohë, ti do të merrje shpërblimin e një sadakaje dhe një shpërblim të madh nëse thjesht do ta hiqje atë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "غفر الله عز وجل لرجل أماط غصن شوك عن الطريق ما تقدم من ذنبه وما تأخر" Profeti (sallAllahu alejhi ve sellem) tha: "Allahu, i Lartësuari, ia fali mëkatet e tij të kaluara dhe të ardhshme një burri që hoqi një degë me gjemba nga rruga." Ky është një lajm i mrekullueshëm: mëkatet e kaluara falen. Kjo është një dhuratë e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) për ne dhe shërben gjithashtu si një mjet për faljen e mëkateve të ardhshme. Falja e mëkateve të ardhshme ishte në fakt një privilegj i rezervuar për Profetin tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) dhe shokët e tij të Bedrit. Por përmes bekimit të këtyre veprave të mira, inshallah do të na falen edhe mëkatet tona të ardhshme. Njerëzit e sotëm e mbajnë veten për shumë të pastër. Në emër të "higjienës" ata madje neveriten nga ushqimet dhe tregohen jashtëzakonisht nazelinj. Para dy ditësh ishim në një vend të mrekullueshëm, të krijuar nga Allahu në natyrë. Por anët e rrugëve, natyra dhe gurët ishin plot me mbeturina. Çfarëdo që njerëzit kishin ngrënë dhe pirë, thjesht i kishin hedhur mbeturinat rrotull. Nuk e di nëse është mëkat, por kjo është qartësisht një shkelje e të drejtave të të tjerëve dhe një përgjegjësi e madhe. Pikërisht kjo është bukuria e Islamit, ashtu siç na e ka mësuar Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem). Edhe nëse disa përpiqen ta nxjerrin Islamin në një dritë të keqe: Islami është feja më e bukur dhe më e përsosur. Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) paralajmëron gjithmonë në hadithet e tij fisnike: Jini të pastër, mos e ndotni mjedisin dhe mos bëni asgjë që dëmton njerëzit e tjerë. Ti hedh mbeturinat e ushqimit dhe pijes tënde thjesht në mes të rrugës. Nëse, në vend të kësaj, do t'i fusje në një qese dhe t'i hidhje në koshat e plehrave publikë, makina e mbeturinave do të vinte dhe do t'i merrte. Por mjerisht, shumë njerëz – qofshin muslimanë apo jomuslimanë, falës apo jofalës – tregojnë të njëjtën indiferencë. Shpesh thuhet: "Ku ka shumë njerëz, ka edhe shumë papastërti." Dhe fatkeqësisht, vendet ku mblidhen shumë njerëz duken pikërisht ashtu. Ndonëse të gjitha hadithet e Profetit tonë, nga fillimi në fund, predikojnë vepra të tilla të mira, madje as ata që e quajnë veten me krenari "muslimanë" nuk u përmbahen atyre. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "كان على الطريق غصن شجرة يؤذي الناس فأماطه رجل فأدخل الجنة" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) tha: "Në rrugë ishte një degë që pengonte njerëzit. Një burrë e hoqi atë mënjanë dhe vetëm për shkak të këtij veprimi u lejua të hynte në Xhenet." Çfarë fitimi i jashtëzakonshëm është ky për këtë njeri dhe për jetën e tij në botën tjetër! Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) jep myzhden se ky burrë do të hyjë në Xhenet, vetëm sepse i mbrojti njerëzit nga dëmi dhe e hoqi atë degë nga rruga. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "لقد رأيت رجلا يتقلب في الجنة في شجرة قطعها من ظهر الطريق كانت تؤذي الناس" Në një hadith tjetër, Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) thotë: "Pashë një burrë duke shijuar kënaqësitë e Xhenetit, sepse kishte prerë një pemë buzë rrugës e cila pengonte njerëzit." Meqenëse Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) iu mundësuan pamje nga bota tjetër, ai mundi të na tregonte edhe për gjendjen e këtij burri. Ky burrë shëtit nëpër kopshtet e Xhenetit, vetëm sepse e preu atë degë që dilte në rrugë, me qëllim që njerëzit të kalonin pa u penguar. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "مر رجل بغصن شجرة على ظهر طريق فقال والله لأنحين هذا عن المسلمين لا يؤذيهم فأدخل الجنة" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) tha: "Një burrë vuri re në rrugë një degë që i pengonte njerëzit." Ndërsa ishte rrugës, ai pa se si një pemë anonte mbi rrugë, kështu që njerëzit kalonin me vështirësi aty. Atëherë ai tha: "Betohem në Allah, unë do ta heq këtë pengesë nga rruga e muslimanëve, në mënyrë që të mos i shqetësojë më." Vetëm për shkak se hoqi pengesën, atij iu lejua – siç e formuloi Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) – të hynte në Xhenet. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "من أخرج من طريق المسلمين شيئا يؤذيهم كتب الله له به حسنة ومن كتب له عنده حسنة أدخله بها الجنة" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) tha: "Kush heq një pengesë nga rruga e muslimanëve, Allahu do t'i shënojë atij një vepër të mirë (sevap)." "Dhe atij që Allahu ia shënon një vepër të mirë, përmes saj do ta fusë në Xhenet." Kjo do të thotë se Allahu (Azze ue Xhel-le) e bën shërbimin ndaj njerëzve dhe gatishmërinë për të ndihmuar një çelës, që u hap robërve të Tij dyert e Xhenetit. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "من أماط أذى عن طريق المسلمين كتب له حسنة ومن تقبلت منه حسنة دخل الجنة" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) tha si vijon: "Kush heq diçka shqetësuese nga rruga e muslimanëve, atij i shënohet një vepër e mirë." Siç u tha: Qoftë degë, gur, gjemb apo një copë hekur – kushdo që i heq gjëra të tilla, atij i regjistrohet një vepër e mirë. "Dhe kujt i pranohet një vepër e mirë, atij i lejohet të hyjë në Xhenet." Ndonëse askush nuk mund të dijë me siguri nëse çdo vepër e vetme do të pranohet. Megjithatë, këto vepra të sinqerta në të mirë të të tjerëve pëlqehen nga Allahu dhe hapin rrugën drejt Xhenetit. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "من رفع حجرا عن الطريق كتب له حسنة ومن كانت له حسنة دخل الجنة" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) tha gjithashtu: "Kush largon një gur pengues nga rruga, atij i shënohet një vepër e mirë. Dhe atij që i pranohet kjo vepër e mirë, ai hyn në Xhenet." Për më tepër, Profeti ynë tha: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "نح الأذى عن طريق المسلمين" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) tha: "Largo pengesat nga rruga e muslimanëve." Ky është një urdhër i qartë. Kush e ndjek këtë urdhër të Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem), padyshim mbledh vepra të mira, fiton kënaqësinë e Allahut, bëhet rob i dashur i Tij dhe hyn në Xhenet. Fatkeqësisht, probleme si ndotja e mjedisit sot janë shumë më të përhapura pikërisht në vendet muslimane. Këtë e shohim shumë qartë në mjaft vende muslimane; ne kemi qenë shpesh atje. Për shembull Pakistani... Emri "Pakistan" fjalë për fjalë do të thotë "pak", pra "vend i pastër". Por për fat të keq, rrugët atje janë më të pista se pothuajse kudo tjetër. Në tokë mezi gjendet hapësirë sa një pëllëmbë dore që nuk është e mbuluar me plastikë, mbeturina dhe papastërti. E megjithatë, këta njerëz u ndanë dikur nga India, në mënyrë që, si muslimanë, të mund ta jetonin lirisht besimin e tyre. Por të qenit musliman i vërtetë, siç na e mësoi Profeti ynë, fillon me pastërtinë. Ky është vetëm një shembull. Fatkeqësisht, situata është kështu në shumë vende muslimane, shpesh duke përfshirë edhe vendin tonë. Në vende si Evropa, nga ana tjetër, pastërtia imponohet përmes rregullave të rrepta dhe gjobave. Sido që të jetë, rrugët e tyre janë dukshëm më të pastra se ato në vendet muslimane. Ndoshta është pjesë e urtësisë së Allahut që sot jomuslimanët kujdesen më mirë për mjedisin sesa muslimanët. E vetmja gjë që u mungon atyre është dëshmia e besimit (Shehadeti). Nëse njerëzit tanë nuk do të kishin të paktën dëshminë e besimit – Allahu na ruajt – atëherë situata jonë do të ishte shumë më e keqe. Allahu na ruajt të gjithëve nga kjo.

Thuhet: "Ar-rafik qabla't-tariq". Kjo do të thotë: Shoqëruesi është më i rëndësishëm se vetë rruga. Prandaj, njeriu duhet t'i zgjedhë miqtë e tij me shumë kujdes. Një mik që të mban në rrugën e drejtë, është një bekim i vërtetë. Nga ana tjetër, një mik i rremë është një fatkeqësi e madhe, një bela. Arsyeja pse shumë njerëz devijojnë nga rruga e drejtë, janë miqtë e rremë. Djalli dhe egoja e njeriut e duan mikun e keq, prandaj njeriu tërhiqet drejt tij dhe dëshiron ta ndjekë. Prandaj duhet të jemi të vëmendshëm që në moshë të vogël. Kujtojuni fëmijëve tuaj vazhdimisht që të kërkojnë miq të mirë dhe mbështetini ata në këtë. Sepse kjo përcakton një jetë plot me të mira ose të këqija. Përndryshe, edhe pas vdekjes mund të ketë një fund të keq për njeriun. Me pak fjalë: Shoqëria e duhur është gjëja më e rëndësishme. Sepse një njeri – veçanërisht një fëmijë – shpesh i vendos miqtë mbi prindërit e tij dhe familjen. Ai beson çdo marrëzi dhe nuk dëshiron më të pranojë këshilla të mira. Megjithatë, nëse njeriu ka miq të mirë, ai gjithashtu pranon këshilla dhe nga kjo vjen e mira. Përndryshe – Allahu na ruajtë – në ditët e sotme është edhe më keq. Koha e sotme të josh drejt çdo të keqeje; çdo mëkat është shumë i lehtë për t'u bërë. Më parë nuk ishte kaq ekstreme. Nuk ishte aq e lehtë të bëje mëkate. Kishte ende turp dhe moral, prandaj njerëzit përmbaheshin më shumë. Por sot – Allahu na ndihmoftë ne dhe fëmijët tanë – një mik i keq mund të të shkatërrojë plotësisht. Ai e shkatërron harmoninë familjare, deri në atë pikë sa njeriu pothuajse pendohet që ka një fëmijë të tillë. Allahu na ruajtë nga kjo. Prandaj duhet pasur shumë kujdes. Edhe nëse njeriu ka shumë për të bërë në jetën e përditshme, duhet të ketë shumë kujdes se me kë e kalojnë kohën fëmijët. Allahu na mbroftë të gjithëve, inshallah. Fëmijët tanë mbetshin gjithmonë të lidhur ngushtë me familjet e tyre, inshallah. Ata janë të vlefshëm. Thesari juaj më i madh janë këta fëmijë, pasardhësit tuaj. Sepse lutjet e tyre do t'ju arrijnë edhe pas vdekjes. Dhurata më e madhe, me lejen e Allahut, do të vijë prej tyre. Allahu i bëftë ata gjithmonë një burim mirësie, inshallah.

Ekziston ky hadith, të cilin e recituam në hutben e xhumasë së kaluar. Në të, tiparet e një hipokriti përshkruhen shumë saktë. Sipas tij, një hipokrit ka katër tipare të caktuara. Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, thotë: Nëse këto katër tipare bashkohen te një njeri, ai është një hipokrit absolut. Nëse njeriu zotëron vetëm njërën prej tyre, ai mbart një pjesë hipokrizie në vetvete. Por nëse pendohet, ajo zhduket sërish. Falë Allahut, në të vërtetë nuk është fare e vështirë të çlirohesh prej saj. Së pari, ai thotë: Kur flet, ai gënjen. Së dyti: Kur jep një premtim, ai e thyen atë. Së treti: Nëse i besohet diçka, ai e shpërdoron këtë besim dhe pretendon: "Nuk e kam." Së katërti: Kur ka mospajtime apo grindje, ai bën një skenë të madhe. Ai bërtet dhe ulëret me të madhe. Pra, në të vërtetë nuk është e vështirë t'i heqësh qafe këto tipare. Ndonjëherë njeriu i vë qëllim vetes: "Do të luftoj kundër egos sime, do ta heq qafe atë" – por nuk ia del dot. Por nga këto zakone dhe sjellje të caktuara, njeriu mund të çlirohet shumë lehtë. Njeriu thjesht nuk gënjen, mban fjalën e tij, nuk bën tradhti, nuk i bie askujt pas shpine dhe shkon mirë me njerëzit e tjerë. Përveç kësaj, njeriu nuk bën skena. Kur grindet, nuk bërtet dhe nuk i sulmon të tjerët. Këto katër karakteristika të një hipokriti janë vërtet tipare të këqija. Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, tha: Nëse të gjitha këto tipare janë të pranishme – Allahu na ruajtë –, atëherë njeriu është një hipokrit absolut. Dhe nëse njeriu ende mbart gjurmë hipokrizie në vetvete, ai mund t'i heqë qafe edhe ato shumë lehtë. Falë Allahut, ne, njerëzit në Tarikat, me lejen e Allahut, nuk e kemi pjesën më të madhe të tyre te vetja. Dhe nëse ka ende pak prej saj, nuk është e vështirë të çlirohemi edhe prej saj. Allahu na ndihmoftë. InshaAllah t'i lëmë pas këto zakone të këqija, këto tipare të rënda dhe të shëmtuara. Allahu na ruajtë nga kjo dhe, inshaAllah, nuk na lë të biem pre e egos sonë.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ (9:119) Ai thotë: "O ju që keni besuar! Frikësojuni Allahut dhe bëhuni me të sinqertët." Allahu i Lartësuar thotë: "Bëhuni të sinqertë, në mënyrë që jeta juaj të bëhet e mirë dhe e bukur." Megjithatë, njerëzit nuk u përmbahen të sinqertëve, sepse egoja e tyre nuk i lejon; ata merren ose me të këqija, ose me gjëra pa vlerë. Ata u jepen me përkushtim të plotë gjërave krejtësisht të parëndësishme. Njerëzit kapen me aq shumë pasion pas së keqes, apo më saktë pas gjërave dytësore, saqë... Pas së keqes natyrisht gjithashtu, por kam ditë që mendoj për këtë: Gjëja më e panevojshme pas së cilës ata lidhen më së shumti, është futbolli. Futbolli në vetvete është dytësor. Mirë, luan pak, vrapon, argëtohesh – kjo është e kuptueshme. Por pastaj janë edhe klubet e futbollit. Njerëzit lidhen me kaq shumë përkushtim pas këtyre klubeve, saqë është pothuajse e pamundur t'i bësh të ndërrojnë klub. Edhe nëse do t'u ofroje miliona, ata nuk do ta ndërronin klubin e tyre. Por kur vjen puna te rruga e së vërtetës, ata janë jashtëzakonisht të lëkundur. Ata nuk e mbajnë fjalën. Nuk mund të mbështetesh tek ata. Por kur vjen puna te klubi i tyre, nuk ka lëkundje, nuk ka shkelje të fjalës dhe as kthim prapa. Deri në fund të jetës së tyre ata i mbeten besnikë këtij pasioni. Të gjitha këto janë kotësi. Ajo që ka vërtet rëndësi, është të qëndrosh i palëkundur në rrugën e Allahut. Nëse ke gjetur një udhërrëfyes të vërtetë shpirtëror (Murshid), duhet ta ndjekësh atë. Kjo rrugë nuk është lojë fëmijësh. Jeta është e çmuar. Koha është e çmuar. Për një kotësi absolute, ti nxehesh, grindesh dhe fyen të tjerët. Në rregull, e do futbollin, këtë e kuptojmë. Por pse duhet të nxehesh kaq shumë për kotësi të tilla? Njeriu duhet të mendojë pak. Mirë, ty të pëlqen kjo, kjo është e kuptueshme. Por nëse përkushtimi, besnikëria dhe besueshmëria që i tregohet një klubi, do të tregohej në rrugën e Allahut, atëherë njeriu do të ngrihej në gradën e njërit prej të dashurve të mëdhenj të Allahut. Prandaj Shejtani e preokupon njeriun, siç e thashë, ose me kotësi ose me mëkate. Allahu na ruajtë nga kjo. Kjo është një sëmundje e çuditshme dhe një nga problemet më të mëdha të kohës së fundit. Siç e thashë: Mund t'i duash gjërat, por përkushtimi i vërtetë duhet të jetë i drejtuar tek Allahu. Allahu na ndihmoftë. Inshallah Ai na ruan që të mos preokupohemi së tepërmi me kotësi të kësaj bote.