Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Yassiru wala tuassiru. Bëjeni të lehtë dhe mos e vështirësoni. Lehtësojini gjërat, si në çështjet e kësaj bote ashtu edhe për botën tjetër, në mënyrë që feja të mos u bëhet barrë njerëzve. Ajo që njeriu e ndien si të vështirë, në të vërtetë është e lehtë, por thjesht i duket e vështirë. Kryerja e adhurimeve duket e vështirë, bërja e të mirave duket e vështirë. Nga ana tjetër, është e lehtë të heqësh dorë nga adhurimet, të veprosh thjesht sipas mendjes sate dhe të bësh vetëm atë që ke dëshirë. Shumë njerëz thjesht mendojnë: "Kjo mjafton, nuk ka nevojë të bëhet më shumë." Vështirësitë i mbajnë njerëzit larg nga e mira. Edhe për çështjet e kësaj bote është pikërisht njësoj. Kur e merr përsipër diçka, bëje në një mënyrë të thjeshtë që të është e njohur. Në komunikimin me njerëzit, duhet t'u flasësh ashtu siç i përshtatet nivelit të tyre të të kuptuarit. Nëse flet për gjëra që ata nuk mund t'i perceptojnë dot, vështirë se do të të kuptojnë. Nëse u bëhet shumë e ndërlikuar, ata largohen dhe thjesht bëjnë çfarë të duan. Prandaj çdo gjë duhet trajtuar me lehtësi. Edhe në jetën e biznesit njeriu duhet të jetë i pakomplikuar. Po ashtu, nuk duhet t'ia vështirësoni gjërat njëri-tjetrit as brenda familjes. Natyrisht, fëmijëve ndonjëherë duhet t'u tregohen kufijtë dhe t'u mësohet se çfarë është e drejtë. Por në momente të tjera njeriu duhet të jetë më tolerant dhe më i butë. Profeti ynë (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) ka thënë në lidhje me namazin: "Kur fëmija të mbushë shtatë vjeç, thuajini të falet. Kur të mbushë dhjetë vjeç, duhet patjetër të falet." Kjo nuk është një ashpërsi e vërtetë. Kështu fëmija e mëson hap pas hapi dhe do t'i përmbahet kësaj rruge dhe namazit gjatë gjithë jetës. Me agjërimin ndodh e njëjta gjë. Kjo vlen për të gjitha adhurimet. Të kalosh mirë me të tjerët, të mos gënjesh, të mos keqtrajtosh dhe të mos mashtrosh askënd – të gjitha këto janë cilësi të mira që e lehtësojnë jetën. E kundërta e kësaj – të keqtrajtosh njerëzit, të shpërdorosh besimin dhe gjëra të tilla – do të thotë të shkaktosh dëm dhe t'i vështirësosh gjërat pa nevojë. Të mos kthesh diçka të marrë hua është një vështirësi e tillë. Edhe grindjet e vazhdueshme në familje e bëjnë jetën të vështirë. Gjithçka duhet të bëhet me mirësi dhe në mënyrë paqësore, kështu na mësojnë Allahu i Lartësuar dhe Profeti ynë (paqja dhe bekimet qofshin mbi të). Profeti ynë (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) është një shembull për të gjithë njerëzit; jo vetëm për myslimanët, por për mbarë njerëzimin. Rruga e tij është një rrugë e mrekullueshme. Është rruga e njerëzisë dhe rruga drejt lumturisë së vërtetë. Allahu mos na largoftë kurrë të gjithëve nga kjo rrugë, inshallah.

وَقُلِ ٱعۡمَلُواْ فَسَيَرَى ٱللَّهُ عَمَلَكُمۡ وَرَسُولُهُۥ وَٱلۡمُؤۡمِنُونَۖ وَسَتُرَدُّونَ إِلَىٰ عَٰلِمِ ٱلۡغَيۡبِ وَٱلشَّهَٰدَةِ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ (Surja Et-Teube, 9:105) Allahu, Azze ue Xhel-le, thotë: "Bëni vepra të mira dhe punë të drejta." Allahu, Azze ue Xhel-le, Pejgamberi ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe besimtarët do t'i shohin veprat tuaja të mira. Pas kësaj do të ktheheni në botën e së fshehtës dhe së dukshmes. Atje do të dalë në dritë gjithçka që keni bërë. Me "botën e së fshehtës" nënkuptohet koha pas vdekjes. Gjatë jetës, njeriu nuk mund ta shohë këtë botë. Meqenëse e gjithë kjo bëhet e dukshme vetëm pas vdekjes, besimi në të fshehtën do të thotë pikërisht këtë: të besosh në të padukshmen. Atëherë kjo vlen për të gjitha veprat tuaja: nëse ishin të mira, do të merrni shpërblimin për to. Nëse ishin të këqija, do të bartni ndëshkimin për to. Prandaj është e domosdoshme që të besoni në të fshehtën që gjatë jetës dhe të përvetësoni besimin e vërtetë (Imanin). Besimi ka një rëndësi të jashtëzakonshme. Ndonëse shumë njerëz janë muslimanë, ata nuk bëhen besimtarë të vërtetë (Mumin) – megjithatë pikërisht kjo e përbën besimin e vërtetë. Ai do të thotë t'i dorëzohesh plotësisht Allahut, Azze ue Xhel-le, dhe të jesh plotësisht i kënaqur me gjithçka që vjen prej Tij. Ky është besimi i vërtetë. Në kohët e sotme, shumicës së muslimanëve u mungon ky besim i vërtetë. Pse? Sepse ata nuk kanë asnjë udhërrëfyes shpirtëror (Murshid), askënd që t'u tregojë rrugën. Secili vepron sipas mendjes së tij dhe thotë: "Unë jam musliman, unë e kuptoj kështu, e kam lexuar kështu ose kështu më kanë mësuar." Kjo nuk ka të bëjë aspak me besimin e vërtetë. Besimi i vërtetë buron nga rruga e Tarikatit. Tarikati është rruga e besimit. Është rruga e Pejgamberit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem – ajo rrugë e bekuar dhe jashtëzakonisht e dobishme për njerëzit, të cilën ai na e ka treguar. Kjo ka një rëndësi vendimtare. Në ditët e sotme ka shumë muslimanë që pohojnë: "Nuk ka Tarikat, nuk nevojitet, është krejtësisht i tepërt." Çfarë dëmi mund të shkaktojë Tarikati, vallë? Epo, Tarikati në të vërtetë shkakton një dëm të madh: Dhe konkretisht te shejtani. Ai i dëmton të gjithë ata që ndjekin rrugën e shejtanit. Sepse qëllimi i tyre është mosbesimi; kurse Tarikati, me lejen e Allahut, e forcon besimin. Allahu na ndihmoftë. Të mbetemi, inshaAllah, gjithmonë në rrugën e drejtë. Allahu mos na devijoftë kurrë nga rruga e Tij.

Allahu, Azze ue Xhel-le, kur e krijoi njeriun, krijoi në të të gjitha llojet e gjërave. Të mirën dhe të keqen në të, i ka krijuar Allahu, Azze ue Xhel-le. Më pas, Ai u dërgoi njerëzve profetë, në mënyrë që ata të dallojnë të mirën nga e keqja. Ai dërgoi profetë në mënyrë që ata të bëjnë mirë, të kryejnë vepra të drejta dhe të qëndrojnë larg veprave të këqija. Por ajo që i pëlqen më shumë egos së njeriut është e keqja. Veprat e mira i duken të vështira. Gjërat e padobishme i sjellin kënaqësi. Ai i bën ato dhe përpiqet t'i bëjë. I vjen shumë më e lehtë. Por më pas ka edhe një llogari për këtë. Ka një llogari që duhet dhënë në këtë botë, dhe ka gjithashtu një llogari në botën tjetër. Një njeri që nuk bën vepra të mira në këtë botë, por bën keq dhe bën mëkate, e merr dënimin për këtë. Të gjithë e shohin këtë, por ata thjesht nuk nxjerrin mësime prej saj, nuk e bëjnë këtë. Sepse egoja e tyre i shtyp ata edhe më shumë. "Le ta bëjmë tani..." ose ata tashmë janë mësuar me të. Kthehet në një zakon; ata e vendosin mëkatin dhe veprën e mirë në të njëjtin nivel. Ata bëjnë mëkat, por janë shumë dembelë për vepra të mira dhe nuk i bëjnë ato. Prandaj urdhrat e Allahut, Azze ue Xhel-le – ato janë më të dobishmet për njeriun. Ato janë të dobishme si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër. Mëkati, si për shembull bixhozi. Ky është një mëkat. Kush e bën këtë, e gjen dënimin për të që në këtë botë, madje edhe para botës tjetër. Një bixhozxhi... Nuk gjen bixhozxhi të pasur në jetë. Malli i tij, pasuria e tij humbasin. Dhe përveç kësaj ekziston edhe ky dënim në botën tjetër. Sepse ai ka mëkatuar, dhe ky bën pjesë në mëkatet e mëdha. Ky bixhoz nuk është një mëkat normal, ai radhitet në mëkatet e mëdha. Prandaj njeriu duhet të jetë i kujdesshëm. Nga çdo gjë që është mëkat, ne duhet të qëndrojmë sa më larg që të jetë e mundur, inshaAllah. Nëse nuk bën vepra të mira, të paktën qëndro larg mëkateve. Allahu na ndihmoftë ta mposhtim egon tonë, inshaAllah. Allahu ju bekoftë të gjithëve, e xhumaja jonë qoftë e bekuar.

"Idhalu's-surur fi kalbi'l-mu'min", inshaAllah një hadith fisnik i Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem); ai thotë: "T'i sjellësh gëzim zemrës së një besimtari është ndër gjërat që Allahu i do." Falënderimi i qoftë Allahut, ky udhëtim ishte një lehtësim, diçka e bukur dhe një gëzim si për ne ashtu edhe për vëllezërit e motrat tona (Ihvan). Çfarë gëzimi? Për kënaqësinë e Allahut. Ata përpiqen për kënaqësinë e Allahut. Prandaj Allahu u dhuron zemrave të tyre gëzim dhe bukuri. Kjo nuk mund të gjendet në asgjë tjetër. Asnjë gëzim tjetër i kësaj bote nuk depërton në zemër në këtë mënyrë. Ajo që depërton në zemër është dashuria për Allahun Azze ve Xhel-le dhe dashuria për Profetin tonë (sallAllahu alejhi ve sellem). Dashuria, gëzimi apo lumturia tjetër janë gjëra që i drejtohen vetëm egos. Këto gjithashtu nuk janë të pranueshme, ato janë të rreme. Gëzimi i vërtetë, ajo që i jep zemrës zgjerim dhe lehtësim, është dashuria për Allahun, për Profetin tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) dhe për robërit e devotshëm. Kjo është ajo që i jep lumturi të vërtetë zemrës së njeriut. Mashallah, ky ishte një udhëtim që u ndërmor për kënaqësinë e Allahut. Ishte një gëzim për zemrat tona dhe inshaAllah edhe një gëzim për zemrat e tyre. Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë vëllezërit dhe motrat tona; ata na treguan mikpritje dhe na qëndruan pranë, aq sa mundën. Allahu i shpërbleftë ata dhe na dhëntë të gjithëve, inshaAllah, lumturi në këtë botë dhe në botën tjetër.

وَتِلْكَ الْأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ (3:140) Allahu, Azze ue Xhel-le, thotë në kuptim: Ditët ndërrohen mes njerëzve; secili vjen e shkon. Kur koha e njërit mbaron, një tjetër i zë vendin. Ky është realiteti i qenies sonë: Askush nuk do të qëndrojë përgjithmonë në këtë botë. Ditët kalojnë sa hap e mbyll sytë. Javët, muajt dhe vitet ikin, dhe kur papritur kthen kokën pas, e kupton se kanë kaluar dhjetë ose pesëmbëdhjetë vjet. Elhamdulilah, ne jemi të lumtur që jemi këtu, edhe nëse koha jonë këtu, Inshallah, përfundon nesër. Vizita te njerëzit tanë të dashur dhe muridët tanë të dashur në këtë vend – kemi udhëtuar në shumë vende dhe qytete – kaloi aq shpejt. E falënderojmë Allahun që na e mundësoi këtë udhëtim, për t'u shërbyer njerëzve dhe për t'i ndihmuar ata. Për këtë jemi shumë të lumtur. Sepse në këtë mënyrë, këto ditë dhe vite nuk kalojnë kot për ne. Inshallah, Allahu e pranoftë dhe na ndihmoftë ta vazhdojmë këtë rrugë. Dhe ky është një bekim i madh për jetën tonë në Ahiret. Profetët erdhën te popujt dhe ua kumtuan Ahiretin, por shumë nuk u besuan. Disa mund të kenë dëgjuar për këtë, si për shembull faraonët egjiptianë: Ata ndërtuan piramida dhe i mbushën me pasuri, rroba dhe madje edhe ushqim. Ata përfshinë edhe varka për udhëtimin në botën tjetër. Besimi i tyre nuk ishte i plotë. Ata mendonin se kjo botë materiale ishte gjithçka. Njeriu nuk mund të marrë absolutisht asgjë nga kjo botë në tjetrën, bash asgjë. Dhe edhe nëse do të ishte e mundur, atje nuk do të kishte asnjë dobi. Gjithçka do të kalojë dhe do të kalbet. Së pari dekompozohet vetë trupi yt. Pastaj gjithçka tjetër që zotëron – qoftë një arkivol apo diçka tjetër – do të kthehet në pluhur. Sapo t'i mbyllësh sytë përgjithmonë, asgjë nga kjo botë nuk të përket më. Gjithçka mbetet pas te familja jote. Madje as gruaja ose burri yt nuk do të jenë më bashkëshortët e tu. Paratë e tua, shtëpia jote – asnjëra prej tyre nuk të përket më; ato kalojnë në trashëgimi. E vetmja gjë që mund të dërgosh paraprakisht në botën tjetër janë veprat e tua të mira dhe lëmoshat që ke dhënë në këtë jetë. Pra, nuk ka asnjë kuptim të mundohesh për të grumbulluar ushqim, ar apo para për jetën tjetër; në Ahiret ka më se mjaftueshëm prej tyre. Sepse në Xhenet na presin shtëpi dhe pallate prej ari të pastër, argjendi dhe gurësh të çmuar. Kështu do të jetë Xheneti. Pra, nuk ka asnjë dobi të grumbullosh të mira materiale, në vend që të bësh mirë në këtë jetë. Gurët e çmuar atje do të shkëlqejnë si yjet. Rrobat, kopshtet, lumenjtë – e gjithë kjo tejkalon çdo imagjinatë. Dhe çfarëdo ushqimi ose frutash që të hash: Çdo kafshatë e radhës do të ketë shije edhe më të shijshme se e mëparshmja. Dhe natyrisht nuk ka më vdekje, asnjë sëmundje dhe asnjë pikëllim – në Xhenet nuk mbretëron asgjë përveç lumturisë së pastër. Atje do të ketë lumenj prej qumështi dhe lumenj prej vere, por ata nuk janë si këta këtu; ata nuk mund të krahasohen absolutisht me asgjë në këtë botë, në këtë Dunja. Asnjë sy nuk e ka parë ndonjëherë, asnjë vesh nuk ka dëgjuar kurrë për të, dhe askush nuk është në gjendje as ta imagjinojë sado pak Xhenetin. Kjo që përshkruam është vetëm një copëz e vogël, ndoshta as një e milionta e tij, sepse ai është i pafund. Njeriu thjesht nuk mund ta imagjinojë këtë bukuri. Dhe të gjitha këto Allahu, Azze ue Xhel-le, ua dhuron njerëzve që besojnë në Të. Që e falënderojnë dhe e adhurojnë Atë. Që nuk adhurojnë asgjë tjetër. Që nuk u dorëzohen dëshirave të egos së tyre. Dhe që nuk ndjekin urdhrat dhe pëshpëritjet e shejtanit. Natyrisht, shejtani dhe pasuesit e tij i çojnë njerëzit në devijim. Ata e shesin diçka si të shenjtë ose si një urdhër hyjnor, edhe pse nuk ka absolutisht asnjë lidhje me urdhërimet e Allahut. Ata përhapin gjëra që janë plotësisht të papranueshme për çdo njeri me qoftë edhe një fije mendje të shëndoshë. Në këtë mënyrë ata i largojnë njerëzit nga rruga për në Xhenet. Allahu, Azze ue Xhel-le, na paralajmëron se shejtani është armiku ynë i hapur. Dhe shejtani ia kushton gjithë ekzistencën e tij qëllimit për t'i larguar njerëzit nga rruga e Allahut. Ai i josh njerëzit drejt shkatërrimit, drejt një fundi të keq dhe drejt gjithçkaje të mbrapshtë. Ai u pëshpërit atyre: "Mos besoni në Allah, besoni vetëm te vetja juaj. Bëni çfarë t'ju teket, argëtohuni, shijojeni jetën tuaj dhe mos dëgjoni asnjë njeri që do t'jua prishë këtë qejf." Ai triumfon kur arrin të bëjë dikë ta ndjekë atë. Kjo i jep atij gëzimin më të madh. Por më së shumti ai vuan kur dikush kthehet në rrugën e Allahut, Azze ue Xhel-le. Kush është armiku më i madh i shejtanit? Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, Sejjidina Muhamed, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Prandaj ne shohim se pasuesit e shejtanit janë gjithashtu armiq të Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Sepse ai është më i dashuri i Allahut, Azze ue Xhel-le, ndërsa shejtani është më ziliqari. Prandaj shejtani bën çmos për të shkatërruar pikërisht këtë mes njerëzve: dashurinë për Profetin, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe kapjen fort pas rrugës së tij. Dhe në kohën tonë të sotme ai ka në dorë pjesën më të madhe të botës. Ne shohim kudo se si numri i pasuesve të tij rritet vazhdimisht. Pasuesit e tij përbëjnë ushtrinë e Dexhallit (Antikrishtit). Që fëmijë i vogël dëgjoja për Mehdiun, alejhis-selam, dhe Dexhallin. Në atë kohë më tregonte nëna ime për të. Ajo thoshte gjithmonë se ushtria e tij do të përbëhet nga njerëz që u mungojnë lidhjet e natyrshme njerëzore dhe që veprojnë kundër natyrës njerëzore. E gjithë ushtria e tij do të jetë e tillë. Atëherë një gjë e tillë ishte ende krejtësisht e paimagjinueshme; të gjithë kishin marrëdhënie normale, prandaj tingëllonte e pabesueshme. Por sot gjen qindra milionë njerëz të tillë.

Ky vend më kujton një ajet nga Kurani, nga surja El-Kehf. „Innahum fityatun amanu bi-rabbihim wa-zidnahum huda.“ (18:13) "Ata ishin djem të rinj, të cilët besuan në Zotin e tyre, dhe Ne ua shtuam udhëzimin." Këta të rinj ishin njësoj si të gjithë të tjerët – u pëlqente të dilnin, të argëtoheshin dhe ta shijonin jetën. Ata po e shijonin rininë e tyre. Por kur Allahu udhëzon dikë në rrugën e Tij, Ai e bën atë të gjejë lumturinë e vërtetë aty. Ishte një mbret që e shijonte shoqërinë e tyre. Ai i preferonte ata për shkak të rinisë së tyre dhe i pëlqente t'i mbante pranë vetes. Ata nuk e vrisnin shumë mendjen. Ishin të shkujdesur, të lirë nga detyrimet dhe nuk kishin asnjë shqetësim. Mbreti thjesht kënaqej duke kaluar kohë me ta, krejtësisht i shkujdesur. Prania e tyre u sillte gëzim të gjithë atyre që kishin pranë. Pra, mbreti i kishte marrë shumë përzemër këta të rinj. Kudo që ka të rinj, ata sjellin gëzim me vete. Ata rrezatojnë një energji të mirë dhe natyrshëm të pëlqen të jesh pranë tyre. Por problemi ishte mjedisi i tyre i prishur. Ky mbret i detyronte njerëzit ta adhuronin atë dhe t'u përkuleshin idhujve. Por këta të rinj ishin të zgjuar. Ata e panë atë që po ndodhte dhe menduan me vete: "Çfarë po pretendon ky njeri për veten e tij dhe për këta idhuj? Si mund të bëhemi ne pjesë e kësaj?" Allahu u dhuroi zemrave të tyre udhëzimin – Hidajetin. Në mençurinë e tyre ata e kuptuan: "Nëse i themi këtij mbreti që të ndalojë, ai nuk do të na dëgjojë." "Dhe nëse refuzojmë ta ndjekim atë, ka shumë të ngjarë të na torturojë ose vrasë." Kështu që ata morën vendimin të arratiseshin. Ata vendosën të iknin fshehurazi nën mbrojtjen e natës, për t'i shpëtuar sundimit të mbretit. Allahu, Azze ue Xhel-le, i bekoi ata. Ai donte t'u tregonte atyre një mrekulli të madhe. Nëpërmjet këtyre të rinjve krejt të zakonshëm, Allahu bëri të ndodhte një mrekulli. Ata thanë: "Populli ynë refuzon të dëgjojë, prandaj ne nuk mund të qëndrojmë më me ta. Ata nuk do të na pranojnë dhe ne nuk mund të ndjekim rrugën e tyre. Le të arratisemi nga ky qytet për të shpëtuar besimin tonë." Ata e kishin të qartë: "Prindërit dhe të afërmit tanë janë jobesimtarë. Në vend që të na pranojnë, ata do të kthehen kundër nesh." Kjo më kujton udhëtimin tim të parë fare në Gjermani, asokohe në vitin 1985. Gjatë kësaj vizite të parë takova shumë muslimanë të rinj. I mbaj mend mirë këta besimtarë të rinj që sapo kishin pranuar Islamin. Bëra një krahasim – një Teshbih. Një analogji. I krahasova ata me këta të rinj nga shpella, apo edhe me sahabët e hershëm, sepse vetë familjet e tyre dhe e gjithë shoqëria ishin kundër tyre. Megjithatë, ata refuzuan t'i dorëzoheshin Shejtanit ose t'u përkuleshin të afërmve të tyre jobesimtarë. Për këtë ata me siguri do të shpërblehen me bollëk. Ata me të vërtetë u përkasin të zgjedhurve. Deri rreth vitit 1977 nuk kishte pothuajse fare islamofobi. Por pastaj u nxit fitneja, duke filluar me revolucionin iranian – të ashtuquajturin Revolucion Islamik. Ky revolucion ishte i inskenuar. Njerëzit filluan t'i bënin gjëra të tmerrshme njëri-tjetrit. Dhe bota filloi të thoshte: "Ky, pra, është Islami." Kështu morën udhë paragjykimet. Pak nga pak, njerëzit u kthyen kundër Islamit. Në vitin 1985 nuk ishte ende kaq keq, por shoqëria tashmë po bëhej dukshëm më intolerante. Atëherë mund të pretendoje të ishe çfarëdo. Mund të thoshe: "Unë jam Allahu", "Unë jam një profet" apo edhe "Unë jam Shejtani", dhe njerëzit e toleronin këtë. Por nuk mund ta shqiptoje me krenari fjalën "Islam". Në sytë e tyre, kjo ishte gjëja më e keqe që mund të ishe. Pikërisht këtë refuzim shoqëror përjetuan edhe këta të rinj. Ata u arratisën nga qyteti i tyre dhe kërkuan strehim në një shpellë. Ata thanë: "Jemi të rraskapitur. Me gjasë jemi arratisur mjaftueshëm lart në këtë mal." Kur më në fund erdhi koha e paracaktuar nga Allahu, ata u zgjuan. Ndiheshin mirë, por ishin të hutuar. Pyetën njëri-tjetrin: "Mos vallë kemi fjetur shumë gjatë? Një, dy apo edhe tre ditë?" Pastaj e kuptuan se sa të uritur ishin në të vërtetë. Kështu ata i thanë njërit prej tyre: "Merre këtë monedhë argjendi dhe shko në qytet, por bëj shumë kujdes. Nuk duhet të shkojmë të gjithë bashkë. Përndryshe ata do të na njohin, do të alarmojnë mbretin dhe do të na kapin." "Më pas ai do të na detyrojë të pranojmë sërish fenë e tij. Prandaj mos bjer në sy, bli diçka për të ngrënë dhe kthehu shpejt." Kështu ai zbriti në qytet dhe ia zgjati monedhën për të blerë bukë. Tregtari e shikoi monedhën më nga afër – ajo ishte nga 300 vjet më parë. Ajo mbante emrin e mbretit të vjetër Decianus. Megjithatë, gjatë këtyre shekujve, banorët e qytetit ishin bërë besimtarë. Mbreti tiran kishte vdekur prej kohësh dhe i gjithë vendi kishte pranuar besimin e vërtetë. Banorët e qytetit i bënë atij pyetje dhe në fund i shpjeguan: "Tani jemi të gjithë besimtarë." Plotësisht i habitur, ai mori ushqimin dhe nxitoi të kthehej në mal. Njerëzit i thirrën njëri-tjetrit të ngazëllyer: "I gjetëm të rinjtë e humbur! Duhet të shkojmë menjëherë te ata." Ata ndoqën gjurmët e të riut deri lart në shpellë. Por në Urtësinë e Tij, Allahu i fshehu të rinjtë nga sytë e tyre. Pas kësaj, njerëzit vendosën: "Duhet të ndërtojmë një faltore mbi ta." Kështu që ata ndërtuan një xhami në atë vend. Kur mendoj për ata besimtarë të rinj në Gjermani, më vjen ndër mend kjo histori, Masha'Allah. Dhe Insha'Allah, me bekimin e të rinjve të tillë, i gjithë ky vend do të gjejë besimin. Pikërisht kjo shpellë ndodhet në Tarsus. Maulana e ka vizituar tashmë. Ajo ndodhet në qytetin e Tarsusit, në Turqinë jugore. Shumë vende pretendojnë të jenë vendi i vërtetë i shpellës, por Maulana dhe Hajjah Anne kanë konfirmuar se shpella e vërtetë ndodhet në Tarsus.

Së pari, dëshirojmë të theksojmë edhe një herë se sa të lumtur jemi që ndodhemi këtu. Muridë të vjetër dhe të rinj njësoj, të gjithë mblidhen së bashku, ma sha Allah, elhamdulilah. Allahu thotë në Kuran: "Ne ju kemi krijuar nga toka dhe e kemi bërë tokën të sheshtë, në mënyrë që çdo gjë të mund të rritet në të: perime, pemë dhe grurë." Disa njerëz besojnë – kam dëgjuar për një prirje të re – se toka është e sheshtë. Kjo ndodh përmes Plotfuqishmërisë (Kudretit) të Allahut, që Ai e ka krijuar atë në këtë mënyrë. Ata thjesht nuk mund ta imagjinojnë se ajo është në formë sfere. Prandaj, ata thjesht pohojnë se ajo është e sheshtë. Allahu thotë: "Ne ju kemi krijuar nga toka, dhe tek toka do të ktheheni." Dhe pas kësaj thuhet: "Thumma Yuidukum Fiha Wa Yukhrijukum Ikhrajaan" (Kurani 71:18). "Ne do t'ju nxjerrim përsëri nga toka." Dhe krijimi nga Allahu, Azze ue Xhel, vazhdon pa pushim. Sejjidina Ahmed er-Rifai, Piri i Tarikatit Rifai, zotëronte keramete (mrekulli) të jashtëzakonshme. Një herë ai ishte në Haxh. Njerëz të shumtë dëgjuan një zë nga varri i Profetit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, që tha: "Nipi im ka ardhur. Eja këtu dhe më puth dorën." Dora e shenjtë dhe e bardhë e Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, u shfaq dhe Sejjidina Ahmed er-Rifai e puthi atë. Njerëz të shumtë ishin dëshmitarë të kësaj; mbase më shumë se njëqind, pesëqind apo edhe një mijë njerëz e panë këtë. Një tjetër nga mrekullitë e tij (Keramet) është kjo ngjarje: "Unë vdiqa dhe u ngjita nëpër të parin, të dytin dhe të tretin, derisa arrita në qiellin e katërt. Atje pashë një oqean. Mirëpo, ky oqean ishte i përbërë nga rëra." Një zë e thirri atë: "Eja më afër dhe shiko me vëmendje." Kur ai shikoi, e kuptoi: Çdo kokërr ishte një planet. Çdo kokërr e vetme rëre ishte një planet, por nga larg dukej thjesht si rërë. Kur ai u tregoi njerëzve për këtë atëherë, ata sigurisht që nuk e njihnin ende konceptin e planetëve. Ata ndoshta mendonin më tepër për diçka si hëna ose diçka të ngjashme. Por këto kokrra i ngjanin Tokës sonë. E gjithë kjo zbulon Madhështinë dhe Fuqinë e Allahut. Ai është "El-Hal-lak", që do të thotë: Ai krijon pareshtur diçka të re. Prandaj ne themi: Elhamdulilah, ne jemi këtu; neve na u lejua të vijmë në këtë botë. Dhe in sha Allah, përmes bereqetit të Meshaikëve tanë, ju do të merrni dituri të vërtetë – nga Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, nga Meshaikët dhe nga Evlijatë e Allahut. Sipas premtimit të Allahut, Azze ue Xhel, kushdo që e ndjek Atë, do të qëndrojë përgjithmonë në Parajsë (Xhenet), kur ne të ringjallemi në Ditën e Gjykimit. Për këtë arsye, Mevlana Shejhu u ka bërë thirrje pa u lodhur njerëzve që të përpiqen për Parajsën. Elhamdulilah, shumë njerëz i janë përgjigjur kësaj thirrjeje. Dhe siç u përmend më parë, po rriten breza të rinj dhe të mirë, të cilët ndjekin Mevlana Shejhun. Libri i Shenjtë, Kurani Dhimush-Shan, na shpjegon gjithçka rreth kësaj bote dhe botës tjetër (Ahiretit). Dhe siç u përmend në fillim, Allahu e ka krijuar botën me gjithçka që i nevojitet njeriut: kafshët dhe bimët. Ka me bollëk nga çdo gjë në këtë tokë për mbarë njerëzimin. Por që nga kohët e lashta, ka njerëz që shkaktojnë prapësira, të cilët pretendojnë se po bëjnë gjëra të mëdha, por e vërteta është se ata duan vetëm t'i devijojnë të tjerët. Ata shpesh janë përpjekur ta sfidojnë Allahun, Azze ue Xhel, duke thënë: "Unë jam më i fuqishëm se Ti." Nemrudi ndërtoi një kullë dhe gjuajti shigjeta drejt qiellit. Faraoni u soll në një mënyrë mjaft të ngjashme. Ai e urdhëroi vartësin e tij të ndërtonte një kullë, për t'u ngjitur tek Allahu. Dhe njerëzit e kohës sonë po përpiqen të bëjnë saktësisht të njëjtën gjë. Ata mburren: "Ne do të pushtojmë Hënën. Ne do të arrijmë në Mars." Por me këtë ata po gënjejnë në radhë të parë vetëm veten e tyre – dhe vetëm më pas të tjerët. Disa prej tyre qëndrojnë lart në qiell, jo aq larg – mbase njëqind ose dyqind milje. Por kur kthehen, u ngjajnë guaskave të zbrazëta të kërmijve; janë të zbrazët përbrenda dhe plotësisht të dërrmuar. Në çdo epokë shfaqet dikush që hiqet si shpëtimtar i njerëzimit. Ata pretendojnë se i bëjnë një shërbim të jashtëzakonshëm botës, gjoja duke i shërbyer njerëzimit. Megjithatë, gjithçka që ata bëjnë, në fund të fundit shërben vetëm për përfitimin e tyre – për të grumbulluar edhe më shumë para dhe për t'u bërë gjithnjë e më të pasur. Ky është qëllimi i tyre i vërtetë. Tani ata po inskenojnë gjithashtu një teatër të madh me luftëra dhe gjëra të ngjashme. Kjo i vë të gjithë në panik; njerëzit shqetësohen se çfarë do të ndodhë, se çfarë do të sjellë e ardhmja dhe se çfarë duhet bërë. Por e gjithë kjo nuk është ashtu siç duket, apo ashtu siç i paraqitet publikut. Pas tyre fshihen shumë qëllime të errëta. Ata thjesht po i devijojnë njerëzit. Prandaj, besimtarët dhe ata që ndjekin rrugën e Allahut dhe të Profetit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, nuk shqetësohen aspak. Nëse i përmbaheni kësaj, Allahu u dhuron zemrave tuaja paqe të brendshme, dhe nuk do të keni më nevojë të shqetësoheni për asgjë. Atëherë do të jeni gjithmonë të sigurt, in sha Allah. Mevlana na ka sjellë vazhdimisht lajme të gëzueshme në lidhje me këtë. Elhamdulilah, nuk ka absolutisht asnjë arsye për t'u shqetësuar. In sha Allah, Allahu do të dërgojë çlirimtarin tonë, Sejjidina El-Mehdiun, alejhi selam. Çfarë po ndodh aktualisht në botë, është thjesht pasoja e veprimeve njerëzore. Ata thjesht po korrin atë që vetë kanë mbjellë. Kush mbjell grurë, elb apo patate, pikërisht atë do të korrë. Nga ana tjetër, nëse mbillet farë e keqe, do të rritet vetëm e keqja; do të jetë plotësisht e padobishme. Dje ishim në një kopsht. Atje rritej një bimë e caktuar. Njerëzit e mbjellin atë kudo, ndonëse nuk duket as e bukur, as nuk mban erë të mirë – përkundrazi, ajo madje qelbet. Kush kultivon një bimë të tillë, nuk mund të presë aromë trëndafili, jasemini ose diçka të ngjashme. Prandaj, mos u lejoni të shqetësoheni në këto kohë. Është më e mençur të heshtësh, në mënyrë që të mos tërheqësh zemërimin e masave mbi vete. Thjesht ruani qetësinë dhe vëzhgoni. Elhamdulilah, gjithçka që Mevlana ka parashikuar, po ndodh tani pak nga pak. Më parë Mevlana na këshillonte të braktisnim qytetet dhe të gjenim një vend të qetë në fshat. Por elhamdulilah, në vitet e tij të fundit të jetës, ai na këshilloi thjesht të qëndronim në shtëpitë tona dhe të mos shqetësoheshim më tej. Ai tha: Mbajini fjalët tuaja për veten tuaj. Mos ndiqni masën e gjerë. Sepse të notosh me rrymën, sjell rreziqe me vete. Allahu na ruajtë dhe na bëftë të përjetojmë ende ato ditë të mira. In sha Allah ato janë shumë pranë; por "Allahu A'lem" – Allahu e di më së miri. Për momentin duket me të vërtetë sikur është e pamundur të bëhet edhe më keq. In sha Allah, Allahu na dhëntë siguri dhe na mbajtë të lumtur së bashku. Uroj të përjetojmë këtë kohë dhe të jemi përkrah Sejjidina El-Mehdiut. Ato do të jenë ditë pashoq të bukura. Megjithatë, edhe në këtë çështje disa njerëz i devijojnë të tjerët. Ata pretendojnë: "Ne duhet të grumbullojmë rezerva të mëdha. Si tjetër do të mbijetojmë në këto ditë?" Ndërkohë kjo kohë, sapo Sejjidina El-Mehdiu të shfaqet, do të jetë plotësisht e ndryshme nga e sotmja. Nuk do të ketë fare nevojë më për këtë teknologji moderne. Që para njëqind vitesh, një mendje e ndritur kuptoi se gjithë ky mundim për prodhimin e energjisë elektrike është i tepërt; energjia mund të merret drejtpërdrejt nga toka. Kjo është një nga mrekullitë e Allahut, Azze ue Xhel. Mevlana Shejhu shpesh thoshte se teknologjia e sotme do të gjejë fundin e saj. E krahasuar me mundësitë e asaj kohe, teknologjia jonë e sotme do të duket si epoka e gurit. Kur Allahu, Azze ue Xhel, ka përcaktuar diçka, asgjë nuk mund ta ndalë atë. Prandaj Koha e Fundit, kur El-Mehdiu, alejhi selam, të shfaqet, do të jetë një epokë vërtet e mrekullueshme. Allahu ju bekoftë. Allahu ju ruajtë, in sha Allah.

Alhamdulillah, njerëzit kanë etje për spiritualitet. Kemi qenë duke udhëtuar për gati nëntë ose dhjetë ditë tani. Ky është stacioni i fundit, ose të paktën pothuajse. Alhamdulillah, njerëzit kanë etje për spiritualitet; gjithnjë e më shumë prej tyre po vijnë. Këtë mëngjes isha në Kassel, dhe aty vizituam vendin e tij, kopshtin e tij. Dhe teksa po udhëtonim përmes Kasselit për në një vend tjetër, takuam dy njerëz. Njëri nga muridët tanë na tërhoqi vëmendjen te këta të dy. Ai tha: "Këta njerëz dëshirojnë të të përshëndesin, sepse kanë etje për spiritualitet." Ai tha: "Myslimanë dhe të krishterë, ne bëhemi bashkë këtu." Unë i thashë se besimtarët duhet të qëndrojnë të bashkuar. Natyrisht nuk ka asnjë ndryshim mes të krishterëve dhe myslimanëve. E gjithë feja e vërtetë është Islami. Të gjithë ata që besojnë në Allahun dhe në librat hyjnorë, janë të barabartë. Nga Ademi (alayhis salam) e deri te Profeti (sallAllahu alaihi wasallam). Ata e mësuan njerëzimin të jetonte si njerëz të vërtetë. Të jetojnë dhe të shërbejnë si njerëz. Si mund të jesh një njeri i vërtetë? Duke qenë një rob i Zotit të tij, Allahut 'Azza wa Jalla, i cili e ka krijuar atë. Ky është nderi më i madh për një njeri. Të qenët rob i njerëzve të tjerë nuk është një arsye për t'u krenuar. Njeriu mund të krenohet vetëm me të qenët rob i Allahut; kjo është krenaria e vërtetë. Kështu tha edhe më i Larti i njerëzimit, Muhamedi (sallAllahu alaihi wasallam). Ai quhet: "Abduhu wa rasuluhu" – Robi i Tij dhe i Dërguari i Tij. Të gjithë profetët janë "abduhu" – robër të Allahut. Zakariyya, Sayyidina Yahya dhe Sayyidina Ibrahim – të gjithë ata përmenden si robër të Tij. Kjo është shkruar në librin e shenjtë, Kuranin al-Azimush-Schan. Atje përmendet se si çdo profet thotë: "Unë jam një rob i Allahut. Ai më dha një mesazh për të qenë i Dërguari i Tij, dhe më dërgoi me libra të shenjtë dhe shpallje të shenjta." Dhe madje edhe jobesimtarët pranojnë se profetët janë njerëz jashtëzakonisht të shenjtë me karakterin më të lartë. Askush nuk e kundërshton këtë. Ky është xhevahiri më i çmuar mes njerëzve. Në Kaside thuhet: "Muhammadun basharun wa laysa kal-bashari, bal huwa yaqutatun wa-n-nasu kal-hajari." Profeti Muhamed (alayhis salam) është një njeri, por ai nuk është si njerëzit e tjerë. Një gur i çmuar si rubini është po ashtu një gur, por nuk mund t'i krahasosh gurët e tjerë me të. Ky është vetëm një shembull për ne, për të gjithë ata që dëshirojnë të jenë të mirë dhe të arrijnë një gradë të lartë në Praninë hyjnore të Allahut 'Azza wa Jalla dhe të Profetit (sallAllahu alaihi wasallam). Njeriu duhet të përpiqet të jetë si ata dhe t'i ndjekë si shembull. Ata i kushtuan gjithë jetën e tyre shërbimit ndaj Allahut 'Azza wa Jalla dhe i sollën njerëzimit udhëzimin. Natyrisht, disa njerëz më vonë mund të pyesin: "Ku janë profetët tani?" Pas Profetit (sallAllahu alaihi wasallam) nuk ka më profetë. Sepse, ashtu siç tha Profeti (sallAllahu alaihi wasallam) në Hytben e tij të Lamtumirës gjatë Haxhit të tij të fundit, Hajj al-Akbar: "Al-yawma akmaltu lakum dinakum" – Sot e përsosa fenë tuaj për ju. (5:3) Natyrisht, feja filloi me Sayyidina Ademin (alayhis salam). 124.000 profetë u dërguan nga Allahu për njerëzimin. Ata erdhën në kohë të ndryshme – herë ishin më shumë, herë më pak – përgjatë mijëvjeçarëve dhe shekujve, derisa erdhi Profeti i fundit për ta përsosur atë dhe për t'ia përcjellë njerëzimit. Për mbarë njerëzimin – jo vetëm për një popull të vetëm, por për të gjithë. Gjithçka që ai mësoi, i shërben 100 për qind të mirës së njerëzimit. Nëse njerëzit do të ndiqnin qoftë edhe gjysmën ose qoftë edhe vetëm 10 për qind të këtyre mësimeve, bota do të ishte një parajsë. Por njerëzit nuk i ndjekin ato, dhe prandaj vuajnë. Këtë e shohim sot, dhe e kemi parë gjithashtu edhe në të kaluarën. Njerëzit u qasen gjërave sipas gjykimit të tyre dhe veprojnë vetëm sipas mendjes së tyre. Pa menduar fare për të tjerët. Edhe kur paraqesin një ide të mirë për t'i përmirësuar gjërat, ata e bëjnë këtë vetëm për të rënë në sy, për të dëshmuar se janë të zgjuar dhe se arrijnë të bëjnë diçka. Por për këta njerëz gjërat nuk shkojnë mirë. Vetëm kur njerëzit e sinqertë shërbejnë për hir të Allahut, gjithçka kthehet për mirë. Megjithatë, në ditët e sotme gjithçka vetëm po përkeqësohet. Dita-ditës, njerëzit po largohen gjithnjë e më shumë nga feja. Në shekullin e kaluar është bërë përpjekje për të zhdukur fenë. Në shekullin e 20-të ndodhi një revolucion masiv kundër fesë. Por ata nuk mundën ta zhduknin atë. Sepse pa të, njerëzit nuk kanë asgjë më që ta mbajë nën fre egon e tyre. Natyrisht, komunizmi dhe socializmi ishin që të gjitha përpjekje për ta eliminuar fenë. Stalini thoshte se feja ishte opium për popullin. Por ai vdiq, dhe njerëzit që erdhën pas tij e çmontuan të gjithë sistemin dhe e hodhën atë në plehra. Stalini mendonte se po arrinte diçka madhështore, por në të vërtetë ai i shërbente Shejtanit; ai ishte një pjesë e ushtrisë së Shejtanit. Njerëzit e kanë lënë atë pas, megjithatë Shejtani ka ende shumë të tjerë të llojeve më të ndryshme në ushtrinë e tij. Më pas agoi shekulli i 21-të. Sot njerëzit kanë gjithçka. Nuk mbizotëron më varfëria si në vendet komuniste; njerëzit janë bërë të pasur dhe zotërojnë gjithçka. Por në të njëjtën kohë, ata nuk kujdesen më për fenë. Këtë herë, Shejtani po përdor një hile tjetër. Njerëzit kanë gjithçka, dhe ata shohin si të mirën ashtu edhe të keqen, por më e keqja e gjithë kësaj është se ata vazhdojnë të kërkojnë gjithnjë e më shumë kënaqësi për veten e tyre. Ai i josh njerëzit që të ndjekin gjithnjë e më shumë dëshirat dhe egon e tyre, dhe u jep atyre alkoolin. Kur alkooli nuk mjafton më, ata i drejtohen edhe drogës. Ata nuk i kushtojnë asnjë vëmendje fesë. Nuk i kushtojnë aspak rëndësi asaj se çfarë është e ndaluar apo e lejuar. Fillimisht pretendojnë se janë të lirë dhe se mund të bëjnë çfarë të duan. Pas kësaj, ata mohojnë fenë dhe mohojnë Krijuesin. Kjo është diçka që sistemet e tjera nuk e kanë arritur: ai ia doli të lërë më shumë se gjysmën e botës pa fe. Dhe duke qenë se këta njerëz nuk duan të jenë robër të Allahut, ata bëhen robër të Shejtanit. Shumica e këtyre njerëzve madje janë krenarë për këtë dhe e thonë krejt hapur: "Ne jemi robër të Shejtanit." Kjo është injoranca e vërtetë – epoka e dytë e injorancës, për të cilën ka folur Profeti (sallAllahu alaihi wasallam). Por pas kësaj, Allahu do t'u vijë në ndihmë robërve të Tij. Ai do të dërgojë shpëtimtarët: Sayyidina Mahdi (alayhis salam) dhe Sayyidina 'Isa (alayhis salam). Natyrisht, në kohën e Profetit (sallAllahu alaihi wasallam), përpara se ai të dërgohej si profet, njerëzimi po përjetonte epokën e tij më të errët. Në atë kohë, Profeti (sallAllahu alaihi wasallam) u shfaq me dritën e tij, dhe ai e ndriçoi mbarë botën. Kjo ishte koha e parë e injorancës. Dhe ai profetizoi se do të pasonte një kohë e dytë e injorancës. Allahu do të dërgojë dikë nga pasardhësit e Profetit (sallAllahu alaihi wasallam) për të sjellë dritë në të gjithë botën, për të larguar errësirën dhe për të përhapur dritën, insha'Allah. Ne mund të përjetojmë shpërthimin e luftërave apo ngjarjeve të tjera, por e gjithë kjo nuk peshon aq rëndë sa gjendja shpirtërore e njerëzve. Nga jashtë bota duket e bukur. Njerëzit kanë gjithçka: makina, avionë dhe çdo shpikje të imagjinueshme. Shumë njerëz mendojnë se kjo është në rregull dhe nuk ka asnjë problem. Sot, një vëlla – Allahu e bekoftë – na ftoi. Ayberk Efendi e pyeti atë: "Pse nuk mbjell një pemë molle që të mund të hamë prej saj?" Ne kemi mbjellë një edhe në Damask; ne kemi një pemë molle të madhe atje. Por një krimb depërtoi në të dhe e hëngri atë nga brenda. Ajo dukej e rrumbullakët dhe e patëmetë, por më pas papritmas ra poshtë. Bota e sotme është pikërisht e tillë. Ajo po gërryhet nga një krimb i lig. Njeriu e shikon dhe mendon se është e mrekullueshme, por krejt papritur ajo do të shembet në vetvete, tërësisht pa i mbetur asnjë forcë. Insha'Allah do të vijë lehtësimi shumë shpejt. Allahu na ruajtë nga kjo gjendje e keqe, insha'Allah. Dhe shpresojmë ta shohim mbarë botën në paqe, insha'Allah.

Insha'Allah po mblidhemi këtu për hir të Allahut. Allahu e pranoftë dhe qoftë i kënaqur me ne, insha'Allah. Mësimi i Islamit është, alhamdulillah, mësimi i vërtetë; ai është më i miri, sepse është absolutisht i pakrahasueshëm. Edhe gjatë ndërtimit të një xhamie, para vetë godinës, tregohet kujdes për të ndërtuar një vend për Wudu, për t'u larë dhe për Ghusl. Sepse gjëja më e rëndësishme në Islam është pastërtia – të qenit i pastër. Islami shërben për të fisnikëruar dhe udhëzuar Insan-in, njeriun. Dhe gjithashtu për vetë njeriun, pastërtia është gjëja më e rëndësishme nga të gjitha. Kur njeriu është i pastër, gjithçka është e pastër, dhe asgjë nuk mund ta dëmtojë atë. Ka dy lloje të pastërtisë: pastërtia shpirtërore dhe pastërtia materiale. Për të arritur pastërtinë shpirtërore, njeriu duhet fillimisht të jetë i pastër fizikisht dhe materialisht. Siç e dinë të gjithë – qoftë mysliman apo jomysliman – urina dhe fekalet janë të papastra; çdokush e di se ato janë të pista. Shumë, megjithatë, ndoshta nuk e dinë se gjaku dhe alkooli gjithashtu konsiderohen të papastër; në Islam ato janë të pista. Njeriu nuk duhet të pijë alkool as të konsumojë ushqime që përmbajnë gjak. Kam dëgjuar se në disa vende gjaku përzihet me ushqimin në vend që të hidhet, por kjo është e papastër. Megjithatë, më e papastra nga të gjitha është mishi i derrit. Është në shkallën më të lartë e papastër, ashtu siç është i ndaluar edhe konsumimi i mishit të njeriut. Dhe subhanAllah, thuhet se anatomia e kësaj kafshe të papastër është shumë e ngjashme me atë të njeriut. Gjithçka që Allahu ka parashkruar në Islam mbart mijëra, madje miliona urtësi të fshehura. Asgjë nuk është e ndaluar pa arsye. Është absolutisht e ndaluar të hahet, përveç nëse njeriu është duke vdekur urie; atëherë i lejohet të konsumojë një sasi të vogël për të shpëtuar jetën e tij. Megjithatë, nuk lejohet asnjëherë të hahet kufoma e një njeriu, madje edhe nëse njeriu është duke vdekur urie. Megjithatë, ne dëgjojmë shumë histori të tilla nga jomyslimanët. Madje edhe në shekullin e kaluar kishte një zi buke gjatë Revolucionit Kinez, në të cilën u hëngrën kufoma. Edhe kryqtarët ishin, siç dihet, famëkeq për ngrënien e njerëzve. Është e shkruar në vetë librat e tyre se ata vrisnin dhe hanin njerëz në zonën e Alepos dhe gjetkë. Dhe po ashtu edhe spanjollët në Amerikën e Jugut iu drejtuan ngrënies së mishit të njeriut. Për këtë arsye Islami është feja e vërtetë e njerëzimit. Këta humanistë hipokritë e anashkalojnë këtë dhe pretendojnë në vend të kësaj se Islami ka vrarë njerëz dhe i ka detyruar ata të konvertohen me anë të shpatës. Në Islam, gjithçka që njeriu duhet të bëjë dhe të mos bëjë është e rregulluar qartë dhe mësohet me një ndjeshmëri të madhe. Vetëm kur njeriu është i pastër fizikisht dhe i kushton vëmendje asaj që konsumon, edhe shpirtërorja e tij mund të bëhet e pastër. Kjo nuk është e mundur nëse stomaku është i mbushur me gjëra të papastra. Nëse njeriu konsumon papastërti, shpirtërorja nuk do të arrijë kurrë një shkallë të lartë. As nëpërmjet yogas e as nëpërmjet meditimit. Njeriu mund të besojë se ka arritur një gjendje të lartë dhe shpirtërore të thellë nëpërmjet drogës apo substancave të tjera të dëmshme. Por kjo është të shumtën një shkallë e lartë në një kanal ujërash të zeza. Mawlana Sheikh thoshte gjithmonë: Miu që jeton atje është shumë i lumtur. Ai hidhet përreth, noton, del në sipërfaqe dhe i thotë vetes: "Oh, unë jam mbreti këtu." Kush nuk e pranon rrugën e Allahut, nuk do t'ia dalë kurrë të dalë nga ky kanal i ujërave të zeza. Sepse këto praktika ushqejnë vetëm egon, jo shpirtëroren. Një njeri i tillë është shumë krenar dhe thotë: "Unë bëj yoga, unë meditoj. Askush nuk mund të qëndrojë në këmbë apo në gishta për tre orë ashtu si unë." Ne i shohim ata dhe mund të mendohet se janë të përulur dhe modestë, por në të vërtetë kjo nuk ndodh kurrë. Allahu e ka përshkruar këtë në Kuran: "Wa zayyana lahumu sh-shaytanu a'malahum fasaddahum 'ani s-sabil" (27:24) Shejtani ua bën të bukura veprat e tyre dhe në këtë mënyrë i largon ata nga rruga e vërtetë. Sepse Shejtani dhe ndjekësit e tij bëjnë që këta njerëz – të cilët mund të jenë veshur çuditshëm – të duken jashtëzakonisht të nderuar kur vijnë në Evropë apo diku tjetër. Njerëzit i vizitojnë ata, u tregojnë respekt dhe i mbështesin. Kjo bën që egoja e këtyre njerëzve të rritet gjithnjë e më shumë. Njerëzit ndjekin fjalët e tyre, filozofinë e tyre, zakonet e tyre të të ngrënit dhe veprimet e tyre. Dhe kur kjo ndodh, këta individë bëhen gjithnjë e më arrogantë. Kjo i çon njerëzit gjithnjë e më larg nga realiteti i vërtetë, nga rruga e Allahut dhe rruga e Profetit, sallallahu alayhi wa sallam. Për këtë arsye, ne paralajmërojmë që të mos mashtroheni nga paraqitja e jashtme e disa individëve – qofshin myslimanë apo jomyslimanë – të cilët i largojnë njerëzit nga e vërteta. Siç u përmend tashmë, pastërtia është gjëja më e rëndësishme, si në aspektin material ashtu edhe në atë shpirtëror. Kjo ka një rëndësi të jashtëzakonshme në ditët e sotme, pasi ushqimi ynë fizik shpesh është shumë i keq. Edhe pa e ditur, njerëzit konsumojnë gjëra që i bëjnë ata të sëmurë fizikisht dhe mendërisht. Në nivelin shpirtëror propagandohen vazhdimisht gjëra të dëmshme. Njerëzit detyrohen në mënyrë të fshehtë t'i pranojnë ato, dhe ata që refuzojnë, ndëshkohen. Prandaj kushtojini vëmendje në radhë të parë asaj që hani dhe me çfarë ushqeni fëmijët tuaj. Fatkeqësisht, edhe këtu shoh shumë njerëz të cilëve nuk u intereson nëse diçka është Halal apo Haram; ata duhet të jenë shumë më të kujdesshëm në këtë aspekt. Kjo është jashtëzakonisht e rëndësishme. Nëse nuk gjeni ushqim Halal në një vend, duhet ta kërkoni atë diku tjetër. Mos iu dorëzoni egos suaj vetëm sepse jeni pak të uritur, duke menduar: "Thjesht do ta ha; ndoshta nuk është Haram." Mos e bëni këtë. Një pikë tjetër e rëndësishme është të rrethoheni me njerëz të mirë. Nëse njerëz të këqij ju afrohen, këshillojini ata të zgjedhin rrugën e Allahut. Nëse e pranojnë, është mirë; nëse jo, mos kaloni shumë kohë me ta. Sepse këta njerëz mbartin një tipar të Shejtanit në vetvete: zilinë. Nëse shohin që jeni më mirë se ata, ata do të bëjnë gjithçka për t'ju tërhequr poshtë në nivelin e tyre. Merrni ujin për shembull: Është shumë i butë, ndërsa një thikë është e mprehtë dhe pret. Por nëse ky ujë i butë pikon vazhdimisht mbi një shkëmb masiv – pikë pas pike – më në fund do të hapë një vrimë në të. Një thikë, nga ana tjetër, nuk mund t'i bëjë asgjë shkëmbit. Ju ndoshta mendoni se besimi juaj është i fortë si shkëmb. Por nëse jeni vazhdimisht të rrethuar nga miq të këqij dhe mendoni: "Besimi im është i fortë, unë nuk do të ndikohem", ndikimi i tyre i përditshëm përgjatë një ose dy vjetësh do të bëjë që t'i dëgjoni ata. Në fund ndoshta do të bëheni saktësisht si ata. Alhamdulillah, ky mesazh po përhapet kudo tani. Ai nuk dëgjohet vetëm në Evropë, por pothuajse në të gjithë botën. Shejtani dhe ndjekësit e tij po përpiqen të dominojnë të gjithë botën. Prandaj kjo Suhbah – ajo për të cilën po flasim këtu – i drejtohet jo vetëm të pranishmëve, por të gjithë njerëzve, insha'Allah. Në të kaluarën ishte, natyrisht, krejtësisht ndryshe. Gjithçka ishte e rregulluar: kush vinte dhe kush shkonte. Natën dyert e qytetit mbylleshin deri në mëngjes. Kushdo që dëshironte të vendosej në një qytet, kontrollohej për të parë nëse kishte një karakter të mirë para se të merrte lejen për të jetuar atje. Kështu ishte dikur. Për këtë shkak, shumica e vendeve dhe qyteteve ishin nën kontroll, dhe askush nuk mund të sillej ashtu siç është e zakonshme në ditët e sotme. Por në shekullin e kaluar, veçanërisht pas Luftës së Parë Botërore, ky sistem i tërë u shkatërrua ngadalë, por me siguri. Me çdo dekadë që kalonte, gjërat bëheshin gradualisht gjithnjë e më keq. Dikur secili ishte i rrënjosur në vendin e tij, por për të fituar vota, njerëzit u joshën nga fshati nëpër qytete. Fshatrat u shpopulluan, ndërsa të gjithë u zhvendosën në qytete. Në këto metropole të mbipopulluara, njerëzit nuk e njohin më njëri-tjetrin. Askush nuk ndjen turp para fqinjëve apo të afërmve të tij, gjë që e bën shumë më të lehtë bërjen e padrejtësive. Sot ata ndërhyjnë në gjithçka dhe diktojnë: "Bëni këtë, mos e bëni atë, ejani këtu, shkoni atje, bëni atë që duam ne dhe jo atë që doni ju." Ata fjalë për fjalë e kanë ngritur veten në zota. Meqë u mungon besimi i vërtetë, ata ndoshta edhe besojnë se po bëjnë mirë. Por në të vërtetë synimet e tyre janë të mbrapshta; është plani i Shejtanit për të shkatërruar njerëzimin. Allahu na tregon rrugën për t'i mbijetuar kësaj, por shumica e njerëzve nuk e vrasin mendjen. Ata nuk mjaftohen me Udhëzimin e Tij, përkundrazi, ndjekin vetëm egon e tyre dhe refuzojnë të dëgjojnë Allahun. Dhe pikërisht kjo është ajo që po ndodh në ditët e sotme. Allahu na dërgoftë Sayyidina Mahdi-un, alayhi as-salam, për të kthyer gjithçka në rrugën e drejtë. Por derisa ai të shfaqet, ne duhet të përpiqemi të mbetemi në rrugën e Allahut. Ne duhet të mbrojmë fëmijët dhe të afërmit tanë dhe t'i mbajmë ata larg nga njerëzit e këqij, në mënyrë që kjo sëmundje të mos i pushtojë ata. Kjo sëmundje shpirtërore është më e keqe se Corona. Gjatë periudhës së Coronës njerëzit ishin të mbyllur në shtëpitë e tyre për më shumë se një vit, por situata jonë e tanishme është shumë më e rëndë se ajo pandemi. Për të qenë të mbrojtur nga kjo, duhet, siç e thashë, të kujdeseni për familjen tuaj. Ushqeni ata me ushqime Halal, tregojuni rrugën e Allahut dhe mbajini larg ndikimeve të këqija. Dhe lutuni Allahut që Ai t'ju mbrojë juve dhe familjen tuaj myslimane për hir të Profetit, sallallahu alayhi wa sallam. Nëpërmjet Barakah-ut të tij dhe Barakah-ut të Sahabëve, të Ahlul Bayt-it dhe të Awliyaullah, Allahu do të na ruajë. Edhe sikur të na hidhnin në zjarr, asgjë nuk do të na ndodhte.

وَٱعۡتَصِمُواْ بِحَبۡلِ ٱللَّهِ جَمِيعٗا وَلَا تَفَرَّقُواْۚ (3:103) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: "Kapuni fort pas litarit të Allahut dhe mos u përçani." Ky litar do t'ju shpëtojë. Litari i Allahut do t'ju shpëtojë. Kapuni fort pas litarit të Tij. Kapuni fort pas litarit të Allahut. Cila është rruga e Allahut? Është rruga që na ka treguar Profeti ynë. Pikërisht kjo rrugë është Tarikati; Tarikat do të thotë rrugë. Rruga e Allahut mbahet më fort përmes Tarikatit. Mos u bëni armiq në këtë rrugë. Kur të gjithë ecin në të njëjtën rrugë, kjo rrugë të çon tek Allahu. Atëherë nuk ka përçarje. Pse krijohet përçarja? Ajo mund të lindë nga fitnja (përçarja) e shejtanit. Përmes thënieve si "Ti nuk ke të drejtë, unë kam të drejtë" mund të mbillet një fitne e tillë. Ndërkohë njerëzit në rrugën e Allahut, nëse edhe të tjerët janë në të njëjtën rrugë, duhet të shikojnë veten e tyre, të pastrojnë egon e tyre dhe të mos u kushtojnë vëmendje gabimeve të të tjerëve. Njeriu është mëkatar. Vetëm profetët janë pa mëkate. Përveç tyre, çdokush ka mëkate. Ekziston një Kaside e bukur nga Sejjidina Ebu Bekri... "Anta ja Siddik asi, tub ilal Mevlal Xhelil." Sejjidina Ebu Bekri thotë: "O Siddik, ti je i pabindur dhe mëkatar, pendohu para Allahut, të Lartësuarit." Zotëria ynë Sejjidina Ebu Bekri... Siç thamë pak më parë, njeriu është krijuar si mëkatar. Përveç profetëve, çdokush është mëkatar. Ndërkohë Sahabët ishin ata që kishin besimin më të fortë te Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selam). Dhe më i zgjedhuri ndër Sahabët është Sejjidina Ebu Bekri. Ai përmendet gjithashtu në Kuranin madhështor. Ai përmendet si bashkudhëtari i Profetit tonë, shoku i tij në shpellë. Ai ka Kasiden e tij. Në Kaside ai i flet vetes së tij dhe thotë: "Anta ja Siddik asi, tub ilal Mevlal Xhelil", që do të thotë: "Ti je një njeri i pabindur, pendohu para Allahut, të Lartësuarit." "Pendohu para Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit." E megjithatë, Sejjidina Ebu Bekri ishte një njeri që i shmangej mëkateve. Ai ishte një nga dhjetë personat (Ashera el-Mubesh-shera) të cilëve u ishte premtuar Xheneti. Në të njëjtën kohë, ai i përkiste Sahabëve që morën pjesë në betejën e Bedrit. Të gjitha mëkatet e tyre u falën. Mëkatet e tyre të kaluara dhe të ardhshme u falën. Ai nuk ishte një njeri mëkatar, por megjithatë i kërkonte falje Allahut. Ne nuk duhet të shikojmë gabimet e të tjerëve, por t'i kushtojmë vëmendje të metave dhe gabimeve tona e t'i kërkojmë falje Allahut. Cila është dobia e kësaj? Nuk do të ketë asnjë ligësi te besimtari; e keqja nuk gjen vend tek ai. Feja jonë, Islami, është feja për të gjithë. Rruga e Profetit tonë, i cili na e tregoi këtë rrugë, mësohet shumë më mirë përmes këtij edepi (mirësjelljeje), pra përmes Tarikatit. Ne duhet t'i kushtojmë vëmendje gjendjes sonë; gjendja e të tjerëve u përket vetëm atyre. Që të mos bjerë errësirë në zemrën tonë, ne duhet të kemi mendim të mirë për të gjithë. Natyrisht, ata që janë në rrugë të tjera nuk e duan këtë. Ata thonë: "Jo, ky bëri këtë, ai bëri atë." Shihet se ata i ofendojnë Sahabët që nga fëmijëria; nuk ka gjë që nuk thonë për ta. Nëse ata rriten në këtë mënyrë që nga fëmijëria, brendësia e tyre natyrisht bëhet sterrë e zezë. Zemrat e tyre bëhen thellësisht të zeza. Kjo është gjendja e disa njerëzve që nuk janë në rrugën e vërtetë. Atyre u mësojnë sa vijon: "Duhet t'i mallkoni ata; nëse nuk e bëni, atëherë jeni edhe ju jobesimtarë, jeni si ata. Është detyrë e të gjithëve t'i mallkojnë." Jo vetëm që vetë nuk gjejnë qetësi, por nuk i lënë as të tjerët në paqe. Në këtë mënyrë, ata përpiqen të errësojnë edhe zemrat e të tjerëve. Evlijatë (të shenjtët), si për shembull Shejh Nazimi, pothuajse nuk e përdornin fare fjalën "mallkim"; në gjëra të tilla ata janë shumë të ndjeshëm. Edhe për shejtanin ai thoshte "alejhi ma jestehik". Që do të thotë, ai thoshte: "Ajo që meriton, i rëntë mbi të." Për të mos e marrë atë fjalë në gojë, ai thoshte: "Ajo që meriton, i rëntë mbi të." Ata tregojnë "Këta bënë këtë, ata bënë atë" dhe insistojnë: "Duhet t'i mallkoni ata." Njerëzit bien në këtë grackë, dhe në vend që të thonë Tesbih, Teube ose Salavate, fjalë të këqija u dalin nga goja. Mallkimi nuk shënohet kurrë si një vepër e mirë. Pra, ata përpiqen që kjo fjalë e mallkimit të dalë vazhdimisht nga goja e njerëzve, duke i detyruar të gjithë për këtë. Kjo nuk shënohet në llogarinë e veprave të mira të njeriut. Ose shkruhet si mëkat, ose nuk shkruhet fare. Pra, nuk është një gjë e mirë t'i thuash këto fjalë të këqija. Duhet të flasësh gjithmonë fjalë të mira; edhe nëse pala përballë është e keqe, kjo është një çështje mes tij dhe Allahut. Për ta mbajtur zemrën të pastër, duhet gjithmonë të bësh të mira, të flasësh fjalë të bukura dhe të shoqërohesh me njerëz të mirë. Çfarë është Tarikati? Tarikati është zemra e Sheriatit. Është zemra e Islamit. Njerëzit në ditët e sotme e mendojnë Tarikatin si diçka tjetër; ata i quajnë me përbuzje "ndjekës të Tarikatit" dhe u shmangen aty. Ndërkohë që Tarikati është thelbi i Islamit. Tarikati nuk është një fe tjetër, ai nuk urdhëron asgjë tjetër përveç Sheriatit. Ai praktikon vetëm atë që ka bërë Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selam). Rruga e Profetit tonë është një rrugë e mëshirës, e bukurisë; është rruga e çdo mirësie. Përveç Tarikatit, me struktura që janë themeluar më vonë nën emrin "Xhemat", nuk mund të arrish askund. Këto janë gjëra që kanë lindur vetëm më vonë; linja e tyre nuk shtrihet deri te Profeti ynë (salAllahu alejhi ue selam), zinxhiri i tyre i transmetimit është i ndërprerë. Tarikati nuk të bën të mbash gurë në shpinë; ti thjesht lidhesh me zemër, kjo është e gjitha. Nëse i përmbush apo jo detyrat e ngarkuara, kjo mbetet në dorën tënde. Në fund të fundit ti i je bashkuar Tarikatit, je lidhur me të. Të lidhesh do të thotë: Ti je i lidhur me Murshidin, ai me të mëparshmin, dhe ky zinxhir shtrihet deri te Profeti ynë. Kështu rruga e Profetit tonë (salAllahu alejhi ue selam) arrin te ti pa u ndërprerë kjo lidhje. Detyrat që jepen në Tarikat janë adhurime vullnetare. Detyrimet janë tashmë të njohura. Falja pesë herë në ditë është detyrim; gjithçka tjetër është Sunet, është vullnetare. Nëse e përmbush detyrën tënde, ti fiton shpërblim shtesë. Nëse nuk e përmbush, nuk është mëkat. Disa njerëz hezitojnë t'i bashkohen Tarikatit sepse mendojnë se do të vuajnë ose nuk do të mund t'i përmbushin detyrat e ngarkuara. Shtyllat e Islamit janë pesë. Dëshmia e besimit, namazi, agjërimi, zekati dhe haxhi. Këto janë detyrimet. Pjesa tjetër është ose Vaxhib ose Sunet. Ekziston Suneti i fortë, Suneti normal dhe adhurimet vullnetare. Kjo është rruga jonë. Askush nuk duhet të mendojë ndryshe; Tarikati nuk ka sekrete. Gjithçka është e qartë dhe publike. Ndonjëherë thonë: "Ka agjentë mes jush." Le të vijnë, janë shumë të mirëpritur. Ne nuk kemi asgjë për të fshehur nga askush. Agjentët nuk janë fare të nevojshëm, sepse gjithçka te ne është e hapur në sytë e të gjithëve. Ne nuk kemi asnjë lidhje as me politikën, as me politikanët. Puna jonë është vetëm me Allahun. Qoftë i kënaqur Allahu me ne, kjo na mjafton plotësisht. Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë ju.