Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

I lartësuar qoftë Allahu, Krijuesi më i mirë! (23:14) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, ka krijuar gjithçka mrekullisht. Emri i Tij është i nderuar; prandaj ne e lavdërojmë Atë me "Tabarake". Nuk ka asgjë më të lartë se Ai. Më të bukurën e gjithçkaje e ka krijuar Ai, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi. Por njeriu është i pakënaqur dhe dëshiron ta ndryshojë atë. Nëse e ndryshon, nuk bëhet më mirë; edhe nëse duket bukur, i bën dëm njeriut më vonë. Në kohën e sotme, në kohën e fundit, njerëzit mendojnë: "Ne mund ta bëjmë më mirë, ne bëjmë gjithçka më të bukur." Por ndërsa pretendojnë "Unë e bëj më mirë", ata vetëm sa e bëjnë më keq. Pastaj duan të kthehen në gjendjen fillestare, por kjo nuk është më e mundur. Nëse e ke shkatërruar njëherë, nuk mund ta rregullosh më; atë që ka krijuar Allahu, nuk mund ta imitosh. Prandaj nuk duhet ndërhyrë tepër në të. Duhet të jesh i kënaqur me atë që të ka dhënë Allahu, të jesh mirënjohës dhe të jetosh jetën tënde. Është e panevojshme të përfshihesh në gjëra të tepërta, vetëm për të qenë "më i bukur". Sigurisht që ka nevoja të caktuara; këto mund të përmbushen. Mund të ketë ndërhyrje që janë të nevojshme për shëndetin, por ta bësh vetëm për kotësi nuk është e drejtë. …dhe do të ndryshojnë krijesën e Allahut. (4:119) "Ata ndryshojnë atë që Allahu ka krijuar." Fillon me gjëra të vogla, por tashmë po shtohen edhe ndërhyrje të mëdha. Allahu na ruajtë – në këtë kohë të fundit burrat përpiqen t'u ngjajnë grave, dhe gratë burrave. Përveç kësaj, ata përpiqen të ndryshojnë fytyrat dhe sytë e tyre, të bëhen më të mëdhenj ose më të vegjël. Ata e bëjnë këtë, por dëmi i godet ata vetë më vonë. Prandaj njeriu duhet të jetë i kënaqur dhe mirënjohës me atë që ka krijuar Allahu. Sa e gjatë është jeta në fund të fundit? Ti nuk do të jetosh përgjithmonë. Pesëdhjetë vjet, njëqind vjet... Pavarësisht sa gjatë jeton, çdokush të njeh dhe të pranon ashtu siç je. Atëherë, pse përpiqesh të ndryshosh veten? Këto janë gjëra krejtësisht të panevojshme. Nëse dëshiron të ndryshosh diçka, ndrysho egon tënde, bëhu njeri më i mirë. Mos ndiq egon tënde, egoja jote duhet të të bindet ty. Allahu na e ka caktuar këtë formë dhe këtë pamje. O ego, kënaqu me këtë. Korrigjo veten, brendësinë tënde. Kryeje operacionin tek egoja jote. Shkuli cilësitë e tua të këqija dhe hidhi tej. Nëse trupi që Allahu ka krijuar nuk të pëlqen, atëherë në fakt je ti ai që duhet të ndryshojë, në mënyrë që Allahu të jetë i kënaqur me ty. Përndryshe, pamja e jashtme është e parëndësishme. Nuk ka rëndësi forma, por thelbi i njeriut, njerëzia e tij. Nëse njerëzia jote nuk është e mirë, atëherë ndryshoje atë. Nëse je i pakënaqur me caktimin e Allahut, ndryshoje këtë gjendje, bëhu i kënaqur me Të. Ji mirënjohës për atë që të ka dhënë Allahu, mjaftohu me atë që ke. Kjo është ajo që ka rëndësi. E jashtmja nuk është e rëndësishme. Trupi në fund bëhet dhé, asgjë nuk mbetet prej tij. Por vetja jote, shpirti yt mbetet përgjithmonë; dobinë e një egoje të pastruar do ta provosh me të vërtetë. Allahu u mundësoftë njerëzve ta përdorin mendjen ashtu siç Ai u ka dhënë dijen, që të gjejnë paqe. Përndryshe, njerëzit nuk gjejnë qetësi dhe nuk kënaqen me asgjë. Ata nuk janë kurrë të mjaftuar. Allahu i ndihmoftë njerëzit. Ai i ruajtë ata nga e keqja e djallit dhe e egos.

Ky muaj i bekuar i Allahut po afrohet. Edhe pse të gjithë muajt i përkasin Allahut, Ai e ka zgjedhur veçanërisht këtë muaj, kështu që thuhet: "Rexhepi është muaji i Allahut, Shabani është muaji i Profetit tonë (bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) dhe Ramazani është muaji i ymetit." Këta janë muaj tejet të bekuar. Ne duhet të përgatitemi, të mos i harrojmë ata dhe të jemi gjithmonë të vetëdijshëm për ta. Tani po afrohet viti i ri dhe shihet se si gjithçka është zbukuruar. Sikur të ishte diçka madhështore... Çfarë ndryshon në të vërtetë kur vjen viti i ri? Fatkeqësisht, njerëzit shpenzojnë shumë mund për gjëra të tilla të kota. Ata u kushtojnë rëndësi të madhe gjërave të panevojshme, të cilat nuk u bëjnë dobi aspak as atyre e as ahiretit të tyre. Por për atë që është vërtet e rëndësishme, ata nuk mendojnë fare. Prandaj ne vazhdimisht e kujtojmë këtë: Këta muaj janë të bekuar. Më parë, madje edhe mëkatarët hiqnin dorë nga mëkatet e tyre për shkak të respektit ndaj këtyre muajve. Madje edhe alkoolistët nuk e preknin të ndaluarën gjatë këtyre tre muajve. Ata thoshin: "Këta muaj janë të shenjtë" dhe u tregonin respekt. Por sot, disa që hiqen si muslimanë, ua pështjellojnë mendjen njerëzve me thënie si: "Këta tre muaj nuk nevojiten, kjo është e panevojshme." Ndërkohë që këto janë çështje shumë të rëndësishme. Pavarësisht atyre që e konsiderojnë të parëndësishme, ne duhet të shfrytëzojmë çdo mundësi; nuk duhet t'i harrojmë këto porta të bukura shpirtërore që Allahu na ka hapur, si dhe këto gostitë shpirtërore. Le të përfitojmë prej tyre dhe t'u tregojmë respekt e nderim. Le ta falënderojmë Allahun që na ka krijuar muslimanë. Ai na ka dhuruar bukuritë e Islamit; le të përfitojmë nga kjo. Zbukurimet dhe festimet e tjera të kësaj bote janë të kota. T'i imitosh njerëzit e tjerë gjithashtu nuk është mirë. Allahu të ka dhënë më të bukurën; pse dëshiron t'u ngjasosh të tjerëve? Le të të ngjasojnë ata ty. T'u ngjasosh të tjerëve, veçanërisht jobesimtarëve, nuk sjell asgjë të mirë. Gjithçka që ata bëjnë është vetëm dukje, vetëm një lëvozhgë e jashtme. Të gjitha vendet, ndërtesat, madje edhe objektet e tyre të kultit janë të zbukuruara nga jashtë, por kur hyn brenda... Njësoj është edhe me pallatet e tyre. Nëse shikon pallatet e mbretërve të tyre, ato duken të mrekullueshme nga jashtë. Por nëse hyn në to, aty mbizotëron vetëm ankthi dhe zbrazëtia. Aty nuk e gjen atë paqe dhe atë bukuri që ekziston në Islam. Bukuria e vërtetë gjendet në Islam; prandaj mos kërko paqe, bukuri dhe mirësi askund tjetër. Allahu tashmë t'i ka dhënë të gjitha këto. Allahu i shtoftë begatitë e Tij dhe u dhuroftë vetëdije muslimanëve, inshaAllah.

Falënderimi i takon Allahut, tre muajt e shenjtë po afrohen. Ka kaluar një vit i plotë që atëherë. Ditët kalojnë, vitet shkojnë dhe jeta po i afrohet fundit. Prandaj, ne duhet t'i shfrytëzojmë këto kohë shpirtërore. Ky është furnizimi që i nevojitet njeriut për botën tjetër. Njerëzit e Tarikatit – pra ata që ndjekin rrugën e Profetit tonë – e dinë vlerën e kësaj kohe dhe e shfrytëzojnë atë. Por njerëzit, të cilëve nuk u është dhënë ky bekim, nuk dinë ta vlerësojnë atë. Ata nuk mund të përfitojnë nga asgjë. Siç u tha: Shejtani dëshiron gjithmonë t'i bëjë dëm besimtarit, kurrë t'i bëjë dobi. Kudo që ka diçka të mirë, ai e flet keq atë. Ai bën sikur po jep një këshillë dhe pëshpërit vazhdimisht: "Qëndroni larg kësaj, nuk sjell asgjë. Nëse e bëni këtë, do të dilni nga rruga, do të bëni shirk; kjo nuk është Sunet." Ndërkohë që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, ka thënë: "Viti ka dymbëdhjetë muaj, katër prej tyre janë muaj të shenjtë." I pari prej tyre është Rexhepi. Rexhepi është një muaj i bekuar. Shabani është muaji në të cilin Profeti ynë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) agjëronte dhe kryente adhurime më së shumti. Dhe Ramazani është gjithsesi diçka shumë e veçantë; për bekimin e tij nuk ka asnjë dyshim. Prandaj është shumë e vlefshme t'i nderosh këta tre muaj dhe t'i përkushtohesh më shumë adhurimit; kjo mundësi nuk duhet humbur. Në këta muaj agjërohet. Kush e ka ende të paplyer agjërimin shpagues dymujor, duhet të fillojë dy ditë para fillimit të Rexhepit, për të plotësuar gjashtëdhjetë e një ditët. Sepse njëri nga muajt, ose Rexhepi ose Shabani, mund të ketë vetëm njëzet e nëntë ditë. Prandaj duhet filluar dy ditë para Rexhepit. Kush nuk agjëron ose e prish agjërimin, duhet të kryejë shpagimin (Keffaretin) një herë në jetë. Pavarësisht nëse nuk është agjëruar një ditë apo njëqind: Ky shpagim mjafton për të gjitha shkeljet. Pas shpagimit, njeriu duhet të përpiqet të zëvendësojë ditët e humbura. Në këtë mënyrë, shpagimi përmbyllet në një periudhë të vitit. Më pas fillohet me kryerjen e agjërimit të detyrueshëm zëvendësues. Kjo ka përparësi; sepse siç u tha, shpërblimi në këta tre muaj është shumë më i madh dhe më i shumtë. Ka shumë hadithe për këtë temë, por edhe shumë pasues të shejtanit që i mohojnë ato. Mos i dëgjoni ata. Rruga e Tarikatit na tregon, falënderimi i takon Allahut, shtegun më të bukur. Tarikati është rruga që të çon te Profeti ynë. Kjo do të thotë të praktikosh Sunetin dhe veprat e tij, inshallah. Këtu bëjnë pjesë edhe ushtrimi shpirtëror (Rijadeti) dhe veçimi (Halveti). Më parë, për dervishët kishte një veçim dyzetditor. Por në kohën e sotme nuk kërkohet një veçim i plotë, pasi do të ishte tepër i vështirë dhe vështirë i përballueshëm. Kjo mund të çonte në probleme të tjera. Prandaj, për dyzet ditët vlen veçimi i pjesshëm: Të ngrihesh një orë para namazit të sabahut, të falesh deri në lindjen e diellit, të lexosh Kuran dhe të bësh Dhikër. Kush ka namaze për të zëvendësuar, i kryen ato para namazit të sabahut. Natyrisht që kryhen edhe të gjitha namazet e natës. Kjo vazhdon deri në kohën e Ishrakut. Kush agjëron, agjëron atëherë; kush jo, ha mëngjes. Ky veçim i pjesshëm mund të kryhet edhe midis namazit të ikindisë dhe atij të akshamit, ose midis namazit të akshamit dhe atij të jacisë. Kjo bëhet me nijetin e ushtrimit shpirtëror dhe veçimit, dhe Allahu e pranon. Veçimi që një dervish duhet të kryejë një herë në jetën e tij, përmbushet me këtë. Nëse nuk e bën këtu, dervishi do të detyrohet ta bëjë atë në varr. Por ta bësh këtu, është shumë më e vlefshme dhe më e këndshme. Allahu i bekoftë këto ditë dhe muaj dhe na bëftë prej atyre që ua dinë vlerën, inshallah. Ne duhet ta falënderojmë Allahun dhe t'i jemi mirënjohës Atij për këtë dhuratë. Allahu na i dhuroftë mirësitë e Tij në mënyrë të vazhdueshme, inshallah.

„Dhe kushdo që përpiqet, përpiqet vetëm për të mirën e vetvetes.“ (Surja 29:6) Xhihadi (lufta) i vërtetë drejtohet kundër egos sonë (Nefsit). Sepse njeriu nuk mund ta bëjë Xhihadin i vetëm nga vetja e tij. Prandaj Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) tha, kur u kthye nga lufta, nga Xhihadi: „Jemi kthyer nga Xhihadi i vogël në Xhihadin e madh.“ Me këto fjalë, Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) donte të thoshte se lufta kundër armikut është më e lehtë se lufta kundër vetë egos. Njeriu nuk duhet t'i dorëzohet thjesht çdo gjëje që kërkon egoja e tij. Ai duhet t'i kundërvihet asaj. Për këtë ka shumë arsye. Ka shumë arsye pse njeriu duhet t'i kundërvihet egos së tij, të luftojë kundër saj dhe të bëjë luftë kundër vetes së tij. Njëra prej tyre është: Sepse ajo është e keqe dhe nuk sjell asnjë dobi... Sheh Efendiu i Madh, Sheh Abdullah ed-Dagestani (Allahu e shenjtëroftë), thoshte shpesh: „Është bërë nga fëlliqësira e djallit.“ Me këtë nënkuptohet duhani; cigaret dhe çdo gjë tjetër që ekziston aty; gjithçka që prodhohet prej tij. Është një bimë që nuk ka as dobinë më të vogël. Ajo nuk është asgjë tjetër veçse dëm. Duke shkaktuar të gjitha llojet e sëmundjeve dhe duke shqetësuar mjedisin, njeriu dëmton veten dhe të tjerët. Do të thotë, është diçka që u shkakton dëm edhe njerëzve përreth. Allahu na ruajtë; kush bëhet i varur prej saj, bëhet skllav i saj. Është shumë e vështirë të shkëputesh përsëri prej saj. Vetëm pak ia dalin të heqin dorë. Por sa i përket edukimit të egos... Xhihadi është një urdhër i Allahut dhe një shenjë dalluese e besimtarit; ai është një detyrim në Islam. Meqenëse tani natyrisht nuk mund ta bëjmë Xhihadin e jashtëm vetëm, ne duhet ta bëjmë këtë luftë kundër vetvetes, të paktën kundër egos sonë. Ne duhet të përpiqemi të shkëputemi nga ky ves. Le të çlirohemi prej tij. Nuk ka asgjë në të që mund të quhet e dobishme; asnjë njeri nuk do të pretendonte se ka ndonjë dobi. Edhe aty ku kultivohet, kjo bimë e shkatërron tokën. Duhet të kalojnë vite që toka të rimëkëmbet dhe të mund të prodhojë sërish diçka tjetër. Më parë, kjo bimë e pisët kultivohej në mijëra, qindra mijëra hektarë tokë. Pastaj e vilnin, e magazinonin dhe i paguanin fermerët. Disa vite më vonë e hidhnin në det, sepse ishte e papërdorshme. Për fat të mirë, ata kanë ndaluar me këtë. Në vend të kësaj, të paktën u kultivuan bimë më të dobishme që i shërbejnë njeriut. Ky problem është – falënderimi i takon Allahut – eliminuar. Siç u tha, është e dëmshme në çdo aspekt; vetë kultivimi është dëm... Gjynah për paratë për naftë, për vegla, për magazina dhe të gjitha shpenzimet. Kaq shumë tokë shpërdorohet vetëm për të kultivuar një bimë të dëmshme. Për fat të mirë, shpëtuam prej saj. Shpresojmë që edhe njerëzit të çlirohen nga kjo e keqe. Por çuditërisht, djalli nuk lodhet kurrë, ai nuk bën pushim. Shihet se si fëmijët dhe të rinjtë fillojnë duhanin; sapo ndezin një cigare, marrin një qëndrim sikur të kishin shpëtuar botën. Pihet duhan madje edhe në tualet. Vendi i preferuar i duhanpirësve është tualeti. Mes atyre erërave të këqija, tymi ndoshta i mbulon ato, sepse ai është edhe më i pisët. Prandaj ata janë më të kënaqur aty. Allahu na ruajtë. Edhe pse te disa njerëz duket sikur nuk u bën gjë, prapëseprapë ndikon te shumica. Nëntëdhjetë e nëntë për qind u shkakton dëm me siguri. Ai një përqindëshi që nuk pëson dëm, mund të ekzistojë. Për shembull, vite më parë po merrnim abdes në një xhami në Qipro. Aty ishte një burrë i moshuar që po pinte duhan. I ndjeri Ahmet Salman Efendiu ynë – i cili më parë kishte pirë shumë duhan vetë dhe pastaj e kishte lënë – I tha burrit: „Xhaxha, mos e pi atë, është e dëmshme. Nëse nuk pi duhan, do të kesh një jetë të gjatë.“ E pyeti burrin: „Sa vjeç je?“ Ai tha: „Jam nëntëdhjetë e pesë.“ „Që kur pi duhan?“ Ai tha: „Pi duhan që në fëmijëri.“ Disave nuk u ndodh gjë, por për shumicën është e dëmshme; dhe e rëndon mjedisin. Kjo erë e keqe i ngjitet burrit dhe përhapet kudo. Njerëzit përpiqen të qëndrojnë larg tyre. Kur të afrohen, mbajnë erë si një bodrum i vjetër kaldaje. Dëmet dhe ligësia janë pra të panumërta. Allahu i shpëtoftë. Allahu i ruajtë njerëzit nga rënia në këtë gjendje të keqe. Allahu na ndihmoftë dhe na shpëtoftë. Shumë njerëz vijnë te ne dhe thonë: „Lutu për ne, që të shkëputemi nga kjo e keqe.“ Ne do të lutemi, inshallah. Allahu na çliroftë nga ky kurth i shejtanit.

Dhe se Allahu nuk e udhëzon dredhinë e tradhtarëve. (12:52) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, nuk është me tradhtarët. Sot po jetojmë në një botë të çuditshme. Njerëzit bëjnë çmos për ta përfolur keq njëri-tjetrin dhe për t'i bërë dëm shoqi-shoqit. Ata shpifin ndaj njëri-tjetrit. Atij që i bëhet shpifje, i hyn frika. Por çfarë thuhet? "Kush ka në të vërtetë arsye për t'u frikësuar?" Është ai që bën tradhti. Domethënë, ai fsheh diçka dhe ka frikë se ajo do të dalë në shesh. Në kohën e sotme, ata përdorin çdo mjet për të përfituar diçka. Ata përhapin frikë, kërkojnë para, kërcënojnë dhe përpiqen t'i detyrojnë gjërat me forcë. Nuk lënë gjë pa provuar. Por përderisa njeriu është i pastër, nuk ka pse të ketë frikë. Sepse Allahu është me të. Por nëse mban brenda vetes ndonjë padrejtësi që ka bërë, atëherë e mundojnë frika dhe brenga. Ai pyet veten me shqetësim: "A kam bërë diçka që këta njerëz më bezdisin dhe duan të më bëjnë dëm?" Ata të frikësojnë dhe thonë: "Duam këtë nga ti, duam atë." Nëse je i pastër, e njeh veten dhe nuk ndihesh fajtor, atëherë mos ki kurrë frikë. Le të shpifin sa të duan; le të bëjnë çfarë të duan. Nëse je i pastër para Allahut dhe e mban zemrën të pastër, atëherë kërko strehim tek Allahu. Allahu të mbron. Por nëse është në mes tradhtia, nëse ke ndonjë ligësi brenda vetes, atëherë pastroje atë. Kthehu te e vërteta, eja në rrugën e drejtë. Nëse ke shkelur të drejtat e të tjerëve, kthejua atyre hakun. Ndryshe nuk ka shpëtim për ty. Edhe nëse shpëton në këtë botë, nuk do të mund të ikësh në botën tjetër. Sepse këto të drejta me siguri do të kërkohen. Prandaj: Nëse pajtohesh me ta që në këtë botë, do të shpëtosh. Përndryshe, do ta kalosh gjithë jetën në frikë e shqetësim. Shumë njerëz akuzohen pa e ditur fare: "Ti je kështu, ti je ashtu." Dhe kjo i frikëson njerëzit. Nëse nuk ke bërë gjë, nuk ke asnjë gabim dhe asnjë mëkat, mos ki frikë dhe mbështetu tek Allahu. Edhe sikur e gjithë bota të ngrihet kundër teje, mos ki frikë. Por nëse ke ndonjë gabim, atëherë përmirësoje atë. Nëse bëhet fjalë për të drejta dhe pretendime, rregulloje këtë punë. Nëse ka një mëkat mes teje dhe Allahut, pendohu dhe kërko falje; atëherë Allahu do të të mbrojë. Sepse koha në të cilën po jetojmë është vërtet një kohë e vështirë. Nuk ka më njerëzillëk, nuk ka ndërgjegje; nuk ka mbetur as edukatë, as turp. Paturpësia nuk njeh kufij. Prandaj ruaje veten, dhe Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, do të të mbrojë. Ndryshe, gjithë jeta jote do të bëhet e rëndë; do të kesh frikë nga çdo gjë dhe nga çdokush. Do të mbetesh pa rrugëdalje dhe do të pyesësh veten: "Çfarë të bëj tani?" Kush është me Allahun, nuk ka pse të frikësohet, me lejen e Allahut. Allahu na mbroftë të gjithëve. Allahu na ruajtë nga e keqja dhe ligësia e egos sonë.

[Hadithi Sherif] Profeti ynë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thotë: Bëjeni namazin e Vitrit namazin tuaj të fundit të natës. Kjo do të thotë se namazi i fundit që falni duhet të jetë namazi i Vitrit. [Hadithi Sherif] Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) tha: Më është urdhëruar namazi i Vitrit dhe namazi i Duhasë. Por për ju, këto nuk janë obligim. Kjo do të thotë se kushdo që i fal ato, ndjek Sunetin e Profetit tonë dhe fiton shpërblime. Sipas mësimit tonë, namazi i Vitrit është Vaxhib (i domosdoshëm) dhe namazi i Duhasë është Sunet. Atij që e fal namazin e Duhasë i llogaritet sikur të kishte dhënë lëmoshë për të gjithë ditën. [Hadithi Sherif] Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thotë: Më është urdhëruar të fal namazin e Vitrit dhe dy rekat namaz të Duhasë. Megjithatë, kjo nuk u bë obligim për ju; ky urdhër ishte posaçërisht për Profetin tonë. Për ne nuk është Farz, por Vitri është Vaxhib. Edhe namazi i Duhasë është Sunet. Mund të falen nga dy deri në dymbëdhjetë rekat. [Hadithi Sherif] Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thotë: Namazi i Vitrit i përket natës. Kjo do të thotë se ky namaz prej tre rekatesh është namaz nate. Ai falet pas namazit të Jacisë, dhe kurrsesi gjatë ditës. [Hadithi Sherif] Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thotë: Me të vërtetë, Allahu i Lartësuar u ka shtuar pesë namazeve tuaja edhe një tjetër. Ky namaz është më i vlefshëm për ju se devetë e kuqe. Devetë e kuqe ishin asokohe pasuria më e çmuar; Profeti ynë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thekson se ky namaz është edhe më i vlefshëm. Fjala është për namazin e Vitrit. Allahu e ka caktuar kohën e tij për ju ndërmjet namazit të Jacisë dhe namazit të mëngjesit. Pra, mund të falet nga namazi i Jacisë deri në agim, para se të hyjë koha e Sabahut. Megjithatë, është më e vlefshme të falet para gjumit. Sepse nëse dikush planifikon ta falë pas zgjimit, ekziston rreziku të mos zgjohet në kohë. Prandaj, namazi i Vitrit duhet të jetë përmbyllja e namazeve tuaja. [Hadithi Sherif] Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thotë: Me të vërtetë, Allahu është Vitr (Një) dhe Ai e do numrin tek. Allahu është Një; me "tek" nënkuptohen numrat si 1, 3, 5, 7, 9... Allahu i do ata. [Hadithi Sherif] Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thotë: Me të vërtetë, Allahu është Një dhe e do numrin tek. O populli i Kuranit, faleni namazin e Vitrit. Shumica e namazeve janë njësi me numër çift, si dy apo katër rekat. Meqenëse Vitri është një namaz i dashur për Allahun, ai e bën përmbylljen me tre rekat. Te Shafiitët praktika është ndryshe, por edhe ata e njohin namazin e Vitrit. Ata falin dy rekat, japin selam, dhe pastaj falin një rekat të veçantë ndaras. Ne Hanefitët falim tre rekat së bashku me vetëm një selam në fund. [Hadithi Sherif] Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thotë: Namazi i Vitrit është një namaz i natës. Pra, jo ditën; Vitri falet natën. [Hadithi Sherif] Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thotë: Faleni namazin e Vitrit para se të hyjë koha e namazit të sabahut. Faleni atë para se të thirret ezani i Sabahut. Më së miri është të mos shtyhet deri në mëngjes, por të falet pas namazit të Jacisë. [Hadithi Sherif] Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thotë: Shpejtoni me namazin e Vitrit para agimit. Sepse sapo të hyjë koha e namazit të sabahut, namazi i Vitrit duhet të bëhet kaza. [Hadithi Sherif] Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thotë: Janë tri gjëra që për mua janë obligim, por për ju vullnetare. "Vullnetare" këtu do të thotë se ajo që për Profetin ishte Farz, për ju është Sunet ose Vaxhib. Së pari, namazi i Vitrit. Për Profetin ishte Farz, për ne Hanefitët është Vaxhib. Në medhhebet e tjera konsiderohet si Sunet i fortë, pasi atje nuk klasifikohet si Vaxhib. Së dyti, dy rekatet e namazit të Duhasë; ky është gjithashtu nafile (vullnetar). Së treti, dy rekatet Sunet para namazit të sabahut. Edhe ky është një Sunet i fortë. Ato duhet të falen patjetër. Vlera e tyre është afër Vaxhibit, nuk duhet të lihen pa u falur. [Hadithi Sherif] [Hadithi Sherif] Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thotë: Namazi i natës falet në njësi nga dy rekat. Falet gjithmonë dy nga dy. Nëse ndonjëri nga ju frikësohet se po agon mëngjesi, ai fal në fund një rekat të vetëm. Kjo e bën numrin e përgjithshëm të rekateve të falura më parë tek. Kur lexojmë hadithe, natyrisht nuk mund të themi thjesht: "E lexova këtë, kështu që do ta bëj si të dua unë." Imamët e medhhebeve dhe dijetarët i kanë shpjeguar kuptimet dhe e kanë treguar rrugën. Kjo shprehje "një rekat i fundit i vetëm" praktikohet nga Shafiitët. Në Fikhun Hanefi, namazi i Vitrit falet si njësi e pandarë prej tre rekatesh.

Profeti i nderuar (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Nëse vërtet mbështeteni tek Allahu, Ai do t'ju furnizojë." Ashtu si zogjtë, të cilët fluturojnë të uritur në mëngjes dhe kthehen të ngopur në mbrëmje. Kështu do t'ju furnizojë Ai, nëse mbështeteni tek Ai. Sigurisht, shpesh edhe vetë muslimanëve u mungon kjo mbështetje tek Allahu. E si qëndron puna me jobesimtarët? Tek ata nuk ekziston fare. Prandaj kjo gjendje e kësaj bote quhet një rreth vicioz i madh. Njerëzit sot luftojnë dhe mundohen. Ata thonë: "Kemi nevojë për më shumë para, nuk mjaftojnë." Merren vërtet para, por në këmbim të merret edhe më shumë mbrapsht. Merret më shumë sesa është dhënë. Përse? Sepse njeriu vetëm kaq mund të bëjë. Por Furnizuesi i vërtetë është Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Sikur njerëzit të mbështeteshin tek Ai, paratë dhe furnizimi i tyre do t'u mjaftonin. Por jo, ata rebelohen dhe thonë: "Unë e dua gjithsesi." Dhe kur ta japin: Të japin njëqind dhe të marrin dyqind. Dhe këtë e di çdokush. Mbështetu ti tek Allahu. Atëherë do të ketë begati në para dhe do të të mjaftojnë. Përndryshe, do të vërtitesh vetëm në rreth dhe do të përfundosh në të njëjtën pikë – ose do të jesh edhe më keq. Prandaj njeriu nuk do të përjetojë begati, përderisa nuk është i kënaqur me atë që i jep Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Kjo quhet "rreth vicioz"... Nuk e di se si e quajnë në gjuhën moderne, por... Ti vërtitesh në rreth dhe gjendja jote bëhet më keq. Ti merr diçka, por situata jote përkeqësohet. Sot e quajnë këtë "inflacion" apo çfarëdo qoftë. Dhe nga vjen kjo? Sepse njeriu qëndron larg rrugës që ka treguar Allahu. Allahu e ka krijuar këtë botë dhe atë që gjendet në të. Nuk mund të detyrosh më shumë, ekziston një masë e caktuar. Nëse e kalon këtë kufi, bie prapa ose bëhet më keq. Prandaj duhet pasur kujdes. Njeriu duhet të jetë i kënaqur me atë që ka. Atëherë ai do ta gjejë begatinë në të. Përndryshe do të mashtrohesh vazhdimisht. Dhe gjithsecili e di se po mashtrohet. Ata thonë: "Na japin kaq shumë, pati rritje rroge." Por nga ana tjetër, çmimet rriten dyfish më shumë se rroga. Prandaj duhet pasur kujdes. Njerëzit duhet të dinë se për çfarë punojnë, për kë e bëjnë, nga kush vjen gjithçka dhe tek kush kthehet. Allahu na dhuroftë vigjilencë dhe na dhuroftë begati, inshallah. Allahu na ruajtë dhe mos na e pakësoftë furnizimin, inshallah.

Falënderimi i takon Allahut që ne të gjithë i përkasim Ummetit të Muhamedit, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të. Ky është një nder i madh, një bekim i pamasë. Ne duhet ta dimë vlerën e këtij bekimi. Për këtë ne duhet ta falënderojmë Allahun, të Fuqishmin dhe të Lartësuarin. Të jemi mirënjohës që jemi pjesë e kësaj feje dhe e këtij Ummeti... Kush nuk e do Profetin tonë, është si një djall. Djalli dëshiron t'i largojë njerëzit nga rruga e drejtë dhe t'i bëjë ata të ngjashëm me veten. Prandaj ai i mashtron njerëzit përmes egos së tyre dhe i bën ata armiq të Profetit tonë, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të. Dhe edhe nëse nuk i bën armiq, ai të paktën sigurohet që ata të mos tregojnë respekt. Ata që janë armiq, janë gjithsesi jobesimtarë. Por ata që refuzojnë respektin, janë muslimanë të mashtruar. Dhe kush janë këta njerëz? Zakonisht janë njerëz që nuk kanë Murshid, nuk kanë Shejh. Falënderimi i takon Allahut, rruga jonë është ajo e Tarikatit, që ndjek shtegun më të bukur, Islamin. Dhe Tarikati më i mirë, më i pastër është – falënderimi i takon Allahut – Tarikati Nakshibendi. Në të gjitha Tarikatet mbizotëron dashuria, dhe nderimi është i madh. Edhe nëse disa e shohin ndryshe: Pa Tarikat, vlera e vërtetë e Profetit tonë, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, nuk njihet. Njeriu mezi mund ta rrokë madhështinë e tij. Ata që e nderojnë dhe e duan më së shumti atë, janë njerëzit e Tarikatit. Edhe nëse të tjerët e duan, djalli mbjell dyshime në zemrat e tyre... Me vesvese si "Ai është thjesht një njeri si ju" ose të ngjashme, ai e zvogëlon këtë dashuri. Nuk duhet të ketë as dyshimin më të vogël mbi madhështinë, nderin dhe vlerën e Profetit tonë, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të. Prandaj, ndjekja e Sunetit të tij është shprehje e nderimit dhe vlerësimit ndaj tij. Falënderimi i takon Allahut, Tarikati jonë përpiqet të praktikojë shumicën, madje të gjitha Sunetet – secili sipas mundësisë së tij. Tek Allahu, kryerja e një Suneti të vetëm peshon sa shpërblimi i njëqind dëshmorëve. Ne nuk i lëmë pas dore Sunetet; ne bëjmë atë që mundemi. Prandaj dikush që është në Tarikat pyet: "Çfarë duhet të bëj?" Ti fal pesë namazet e tua, bën lavdërimet e tua... E gjithë kjo është Sunet. Në këtë mënyrë, adhurimi ndaj Allahut bëhet më i lehtë. Kush nuk është në Tarikat, e bën një apo dy herë dhe pastaj thotë: "Më mirë po e lë." Por kush është në Tarikat, falënderimi i takon Allahut, e ndjek këtë rrugë derisa të takohet me Krijuesin e tij. Kjo është një rrugë e bukur. Falënderimi i takon Allahut, për këtë duhet të jemi mirënjohës; kjo është rruga e Profetit tonë. Tarikati gjithsesi do të thotë "Rrugë". Kjo rrugë është rruga e Profetit, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të. Derisa ta takojmë atë, derisa të bashkohemi me të, ne do të mbetemi – inshallah – përgjithmonë në këtë rrugë. Allahu na bëftë të gjithëve të qëndrueshëm. Allahu ia mundësoftë këtë edhe atyre që nuk janë ende në këtë rrugë, inshallah.

Çdo shpirt do ta shijojë vdekjen, pastaj te Ne do të ktheheni. (29:57) Vdekja është diçka që çdokush duhet ta shijojë. Por përderisa njeriu jeton, ai beson se nuk do të vdesë kurrë. Në këtë qëndron një urtësi e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit. Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) thotë: Kur të përfundojë llogaridhënia në Ditën e Gjykimit, vdekja do të sillet dhe do të theret si një kurban në një vend midis Xhenetit dhe Xhehenemit. Sapo të jetë therur ajo, fillon pavdekësia – në përjetësi. Si për banorët e Xhenetit, ashtu edhe për ata të Xhehenemit, nuk ka më vdekje. Kjo botë është një vend kalimtar. Njeriu me siguri do ta shijojë vdekjen në tokë, por pas kësaj vdekja do të marrë fund përgjithmonë. Midis Xhenetit dhe Xhehenemit vdekja do të theret; pas kësaj ajo nuk do të ekzistojë më. Vdekja i përket kësaj bote. Në botën tjetër, në Xhenet megjithatë... Njerëzit ndonjëherë pyesin: "Çfarë do të bëjmë atje përgjithmonë?" Ndërkohë që ti vetë beson, përderisa jeton, se nuk do të vdesësh kurrë. Edhe pse vuajtjet dhe hidhërimet janë kaq të mëdha këtu, njeriu prapëseprapë nuk dëshiron të vdesë dhe e largon mendimin e vdekjes. Në botën tjetër, megjithatë, është ndryshe. Atje nuk mbizotërojnë kushtet e kësaj bote. Kur njeriu hyn në Xhenet dhe pi nga kroi i Keutherit i Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), pikëllimi, brenga dhe çdo e keqe e kësaj bote largohen nga ai. Tek njeriu nuk mbetet as zili e as ndonjë mendim i keq. Nuk ka më askënd që shkakton vuajtje, nuk ka më frikë – asgjë e keqe nuk mbetet. Prandaj ajo gjendje – gjendja e botës tjetër dhe e Xhenetit – nuk mund të krahasohet me këtë botë. Ka madje njerëz që e mbajnë veten për dijetarë, të cilët e mohojnë përjetësinë dhe pyesin: "E çfarë do të bëjmë ne atje?" Por premtimi i Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, është i vërtetë. Në Xhenet njeriu jeton përgjithmonë në paqe dhe bukuri. Atje nuk ka shqetësime si: "Çfarë do të ndodhë nesër? A do të marr rritje rroge? Sa para do të fitoj? Me çfarë do të jetoj?" Atje mbizotëron lumturia dhe njeriu është i bashkuar përjetësisht me më të dashurit e tij. Atje nuk ka më ndarje nga të dashurit. Nuk ka shqetësime, pikëllim apo frikë si: "Duhet të ndahem", "ai është plakur dhe po vdes", "ai është sëmurë", "ai bëri aksident", "i kanë sulmuar" apo "u kanë bërë diçka". Prandaj njeriu duhet të punojë për botën tjetër, në mënyrë që... Kjo botë është kalimtare. Por për besimtarin gjithçka është e dobishme – si vështirësia, ashtu edhe lehtësimi. Për jobesimtarin, nga ana tjetër, kjo nuk ka asnjë dobi, sado e këndshme të jetë jeta e tij; fitimi i vërtetë është në botën tjetër. Allahu mos na largoftë nga besimi. Këta njerëz të devijuar, të cilët hiqen si dijetarë, e çojnë popullin në humbje. Ata largojnë të pafajshmit dhe fëmijët nga rruga e drejtë. Ata ua shkatërrojnë atyre botën e ardhshme. Ata janë të humbur përgjithmonë – Allahu na ruajtë. Allahu na ruajtë nga e keqja. Ai na e forcoftë besimin tonë, inshallah.

Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kush pendohet për mëkatet e tij është si ai që nuk ka mëkatuar fare." Kjo do të thotë: Kur dikush pendohet, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, e pranon atë pendim. Allahu e krijoi njeriun në atë mënyrë që të jetë i prirur drejt gabimeve dhe mëkateve; sepse Ai dëshiron që ai të pendohet. Nëse dikush thotë: "Kam bërë mëkate, gjithsesi nuk do të më falet, prandaj po vazhdoj", atëherë ai bën një gabim të madh. Njeriu bën mëkat dhe më pas pendohet, dhe Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, e fal atë mëkat. Gjëja më e rëndësishme është të pendohesh dhe të kërkosh falje; kjo është një mirësi prej Allahut për robërit e Tij. Dera e pendimit është e hapur. Vetëm kur të afrohet Dita e Gjykimit në kohët e fundit, kjo derë mbyllet; atëherë nuk pranohet më asnjë pendim. Në atë kohë, mëkatet marrin dënimin e tyre të merituar. Por derisa të vijë ai moment, dera e pendimit qëndron plotësisht e hapur. Prandaj është një bekim i madh t'i kërkojmë falje Allahut çdo ditë për mëkatet, gabimet dhe të metat tona. Falënderimi i takon Allahut; në mirësinë e Tij të madhe, Ai na i fal mëkatet tona përmes mëshirës dhe dhuntisë së Tij. Allahu na faltë të gjithëve. Sepse nuk ka asnjë njeri që është pa mëkate, qofshin ato gabime të vogla apo të mëdha. Të pagabueshëm janë vetëm Profetët. Profeti ynë i fundit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) është njeriu i fundit që është plotësisht i pastër nga mëkatet dhe gabimet. Pas tij, çdo njeri ka gabime dhe mëkate. Por atij që pendohet dhe kërkon falje, Allahu ia fal. Allahu na i faltë gabimet dhe mëkatet tona, inshallah.