Latest translations
Profeti (salallahu alejhi ue selem) ka thënë: „Wa bi sh-shukri tadumu n-ni'am.“
Nëse bën shukr, ni'amet – dhuntitë e Allahut – mbeten të përhershme.
Për sa kohë njeriu e ka diçka, shpesh nuk ia di fare vlerën.
Prandaj, duhet ta falënderojmë gjithmonë Allahun për atë që Ai na ka dhënë.
Për fat të keq, shumë rrallë bëhemi të vetëdijshëm se sa e vlefshme është në të vërtetë mirënjohja.
Kur bën një jetë krejt të zakonshme, mendon se kështu do të mbetet përgjithmonë.
Jo, nganjëherë thjesht ndryshon.
Por nëse e falënderon Allahun, Ai të jep edhe më shumë – dhe e gjithë ajo e mirë mbetet me ty dhe nuk ndërpritet kurrë.
Për këtë ekziston një fjalë e urtë e vjetër turke.
Në ditët e sotme, njerëzit kudo janë të pakënaqur dhe ankohen për çdo gjë të mundshme.
Dikur, të moshuarit thoshin gjithmonë: „O Allah, mos na e merr atë me të cilën jemi mësuar!“
Kjo do të thotë: Ata janë të kënaqur me atë që Allahu u jep dhe dëshirojnë që ky bekim të vazhdojë e të mos shkëputet.
Ky është një adab shembullor, një mësim i çmuar i Profetit (salallahu alejhi ue selem) dhe një urdhër nga Allahu, Azze ue Xhel.
Allahu na bëftë prej atyre që janë vërtet të kënaqur dhe mirënjohës për dhuntitë e Tij.
Share
As-salamu 'alaykum wa-rahmatu Llahi wa-barakatuh. Bismi Llahi r-Rahmani r-Rahim.
Elhamdulilah, sot po mblidhemi në natën e xhumasë.
Dita e xhuma është një dhuratë e Allahut për Profetin ﷺ.
Normalisht, një ditë fillon me namazin e akshamit në mbrëmje dhe zgjat deri në akshamin tjetër.
Mirëpo, për ditën e xhuma vlen: ajo fillon me akshamin dhe zgjat deri në sabahun e së shtunës. Allahu, si të thuash, po na dhuron kohë shtesë.
Gjithçka që bëni ditën e xhuma ka një vlerë edhe më të lartë në praninë e Allahut 'Azza we Xhel.
Prandaj, Hatm el-Haxhegjanin dhe dhikrin zakonisht i bëjmë në këtë ditë ose në këtë natë.
Nganjëherë edhe në ditë të tjera – thjesht për t'ua bërë më të lehtë njerëzve;
sipas asaj se si i përshtatet më mirë çdo njeriu me kohën, për të marrë pjesë në Hatm dhe dhikr.
Prandaj disa mblidhen të shtunave, të dielave apo edhe të hënave.
Por dita më e mirë mbetet natyrisht dita e xhuma: një dhuratë nga Allahu për Profetin e Tij ﷺ dhe për mbarë umetin e tij.
E falënderojmë Allahun që na bëri pjesë të umetit të Profetit ﷺ.
Të jesh pjesë e umetit të tij është një nder madhështor – dhe tashmë në vetvete një dhuratë e madhe nga Allahu.
Më të mirën e gjithçkaje që krijoi, Allahu ia dha Profetit ﷺ.
Dhe Profeti ﷺ ndan me gjithë qejf; ai gëzohet kur umeti i tij merr pjesë në atë që Allahu i ka dhuruar.
Askush nuk është më bujar se Profeti ﷺ.
Jo vetëm në gjërat materiale – ai ju dhuron edhe shpërblimin më të madh të mundshëm për çdo vepër të mirë.
Merrni pra prej saj aq sa të mundeni.
Pikërisht për këtë bëhet fjalë në Tarikat: ajo është rruga për t'u bërë gjithnjë e më të pasur me dhuntitë e Allahut.
Përfitoni, merrni nga ajo që Allahu po ju ofron – mblidhni aq sa mund të mbani!
Elhamdulilah, ne e bëjmë këtë me dëshirë dhe pa asnjë lodhje. Kjo është një mirësi.
Por shumë njerëzve nefsi ose shejtani ua mbush mendjen se adhurimi është tepër i vështirë ose se është shumë e lodhshme të vish në Hatm, në dhikr apo në tubimet e bekuara.
Ata bëhen përtacë... Ndonëse në fakt nuk mund të flitet aspak për «të lodhur» – sepse në ditët e sotme askush nuk është vërtet i lodhur.
Për gjëra krejt të tjera, shumë më të mundimshme, njerëzit në fund të fundit kanë mjaftueshëm energji dhe kënaqen me to.
Por kur vjen puna te adhurimi, shumë njerëz papritur bëhen dembelë dhe thonë: «Eh, më vonë».
Prandaj ju rikujtojmë: ejani të paktën një herë në javë në Hatm el-Haxhegjan.
Nëse nuk ia dilni dot, atëherë çdo dy javë. Dhe nëse as kjo nuk bëhet, të paktën çdo tri javë.
Në javën e parë apo të dytë njeriu mund të ketë një arsye – por më së voni në javën e tretë duhet vërtet të jetë i pranishëm.
E kam dëgjuar shpesh Mevlana Shejh Abdullah ed-Dagistani të pyesë: «Çfarë mund të konsiderohet vallë si justifikim për të munguar në Hatm dhe dhikr?»
Ai thoshte: «Paramendoni sikur çdokujt që vjen këtu t'i dhurohej një monedhë ari.
Ai që nuk do të mund të vinte as për këtë monedhë ari – ai me të vërtetë do të kishte një arsye të fortë.
Por ai që do të vinte për arin, ndërsa për dhikrin nuk gjen kohë – ai në të vërtetë nuk ka asnjë justifikim.»
Kush do ta linte mënjanë arin, ai do të ishte i justifikuar. Por kush vrapon pas arit, ai duhet aq më tepër të vijë në dhikr.
Prandaj, siç thamë: të paktën çdo tri javë.
Dhe sot ka madje edhe transmetime të drejtpërdrejta në internet. Kështu që kush është vërtet tepër përtac ose banon shumë larg, mund të marrë pjesë thjesht në internet.
Kështu të paktën kalon një gjysmë ore pranë Allahut 'Azza we Xhel, në rrethin e dhikrit dhe të Hatmit.
Kush nuk bën as këtë – çfarë të thuhet më për këtë?
E megjithatë sot është kaq e lehtë. Shumë njerëz jetojnë larg xhemateve myslimane ose vendeve ku bëhet dhikr; ata të paktën mund të lidhen përmes internetit.
Dhe Allahu e shpërblen secilin sipas nijetit të tij – sipas qëllimit të sinqertë për të kërkuar afrinë me Allahun 'Azza we Xhel dhe Profetin e Tij ﷺ.
Këtu bëjnë pjesë natyrisht edhe virdet ditore (evradët). Ato nuk janë obligim, por çdokush në këtë rrugë duhet t'i kryejë sipas mundësive të veta.
Bëni të paktën pjesën e parë. Nëse më vonë gjeni kohë për pjesën tjetër – mirë. Nëse jo, kompensojeni të nesërmen.
Edhe gjatë rrugës, duke ecur ose rrugës për në punë, mund të bëni dhikr të heshtur me zemër (dhikr hafi): «Allah, Allah, Allah» – krejt pa tespihe. Edhe kjo ka vlerë.
E veçanta e rrugës nakshibendie është pikërisht dhikri në zemër.
Kur jeni ulur në makinë, përkujtoni Allahun në zemër; aty nuk keni nevojë për tespihe në dorë – përndryshe në fund bëni aksident!
Thjesht thojeni nga brenda, kjo mjafton plotësisht. Pjesa e parë merr gjatë ditës ndoshta pesë deri në dhjetë minuta kohë.
Disa pyesin edhe për leximin e përbashkët të Delail el-Hajratit: Nëse mund të mblidheni dhe t'i tuboni myridët për ta lexuar së bashku – mrekullueshëm!
Kjo u bën mirë të gjithëve, në vend që të rrinë para televizorit ose të vrasin kohën kot.
Mund të mblidheni, të bisedoni me njëri-tjetrin, të flisni për gjëra të mira dhe së bashku të zhvilloni ide se si ta përmirësoni mjedisin tuaj. Bëjeni lirisht këtë.
Nëse nuk bëhet dot së bashku, njeriu e lexon Delail el-Hajratin në shtëpi. Edhe kjo është shumë e vlefshme.
Kush nuk mund ta lexojë fare, le të thotë në vend të saj të paktën 100 salavate në ditë.
Disa pyesin: «A duhet ta lexojmë këtë në mes të natës, për tehexhud?» Jo, mund ta bëni në çdo kohë të ditës dhe të natës. Thjesht bëjeni! Rruga jonë është rrugë e lehtësisë.
Edhe rabita është shumë e thjeshtë. Shumë njerëz vrasin mendjen për këtë, ngaqë u thuhet: së pari djathtas, pastaj majtas, lart, poshtë – për një gjysmë ore. Në fund njerëzit ikin me vrap!
Jo, nuk ka nevojë për këtë. Për rabitën mjafton të thoni «Bismilah», krijoni lidhjen me zemër, dhe kaq. Mos e ndërlikoni pa nevojë, ju në fund të fundit keni jetën tuaj të përditshme.
Rruga jonë është, elhamdulilah, plot lehtësi, plot shpërblim, plot gëzim dhe e pasur me bereqet nga Allahu 'Azza we Xhel.
Ka shembuj të panumërt se sa e thjeshtë është në të vërtetë tarikati. Shumë njerëz ende mendojnë se ajo është tmerrësisht e vështirë dhe rraskapitëse. Por kjo nuk është e vërtetë.
Ju mund të punoni krejt normalisht në zyrë dhe të jeni më pranë Allahut sesa dikush që e quan me krenari veten «dervish», por zemra e të cilit nuk është fare e lidhur.
Njeriu mund të jetë edhe i pasur, ndërkohë që zemra i përket vetëm Allahut dhe pasurinë e vet e përdor për t'i ndihmuar njerëzit e tjerë.
Thjesht bëni gjithçka me nijetin për të qenë robër të Allahut dhe për t'u shërbyer njerëzve. Sepse kush dëshiron t'i shërbejë Allahut, ai i shërben krijesave të Tij.
Mevlana Shejh Nazimi tregonte shpesh për këtë një ndodhi rreth Sejidina Ibrahimit 'alejhis-selam:
Një ditë, Sejidina Ibrahimi 'alejhis-selam tha: «Dua ta ftoj Allahun 'Azza we Xhel tek unë për të ngrënë».
SubhanAllah, ai ishte profet dhe natyrisht e dinte më mirë; por kjo ndodhi që të na shërbejë neve si shembull dhe mësim.
Kështu ai po priste mysafirë, dhe aty kaloi një njeri rrugës – një zjarradhurues (mexhusi).
Sejidina Ibrahimi 'alejhis-selam e ktheu mbrapsht dhe i tha: «Vazhdo rrugën. Po pres një mysafir shumë më të rëndësishëm».
Ai priti e priti, por askush nuk erdhi. Atëherë thirri: «O Allah 'Azza we Xhel!» Pas kësaj, Allahu dërgoi melekun Xhibril 'alejhis-selam, i cili tha:
«Unë të dërgova një mysafir për të ngrënë, por ti e ktheve mbrapsht. Ti Më ftove Mua – por Unë nuk ha dhe nuk pi.
Të dërgova dikë, dhe ti e nxore jashtë dere. Vrapo shpejt pas tij dhe ftoje!»
Sejidina Ibrahimi nxitoi, e kërkoi njeriun dhe më në fund e arriti.
Njeriu u çudit: «Çfarë ke kështu?! Parapakisht më përzure, kurse tani po më vihesh nga pas? Çfarë do të thotë kjo?!»
Ai u përgjigj: «Allahu 'Azza we Xhel më dërgoi personalisht te ti! Ai më qortoi ngaqë nuk të gostita. Prandaj nxitova pas teje».
Kur njeriu e dëgjoi këtë, u prek aq thellë, saqë e braktisi besimin e tij të deriatëhershëm dhe u bë mysliman.
A po e shihni: Çdo gjë që bëjmë, e bëjmë për Allahun. Duke u shërbyer njerëzve, i shërbejmë Allahut 'Azza we Xhel.
Ky është thelbi i rrugës sonë: t'u gjendemi pranë njerëzve – vetëm e vetëm për hir të Allahut, inshallah.
Allahu na mundësoftë të bëjmë gjithçka sinqerisht për Të, pa u shtyrë nefsi përpara. Allahu na ndihmoftë.
Të flasësh për këtë është e lehtë, ta zbatosh në përditshmëri shpesh është e vështirë. Por ne i lutemi Allahut për ndihmën e Tij – dhe Ai do të na ndihmojë, inshallah.
Share
Mbi të gjitha, Tarikati ynë Nakshibendi bazohet në suhbe – shoqërinë shpirtërore – dhe në të qenit së bashku.
Tarikati është zemra e Islamit, ai nuk qëndron aspak jashtë tij. Sepse shumë njerëz sot ndoshta thonë: „Njeriu nuk ka nevojë fare për tarikat.“
Elhamdulilah, këtu në Aceh, mashAllah – ju jeni zemra e Islamit në këtë rajon.
Dhe këtu mësohet kjo rrugë; shumica dërrmuese i përkasin një tarikati, inshAllah.
Këtu ka rrahur gjithmonë zemra e besimit (imanit) për të gjithë këtë zonë.
Gjithandej në rajon mësohet nëpër medrese.
Dijetarë të mëdhenj (ulema) dhe miq të Allahut (evlija) kanë dalë nga kjo zonë.
Falë këtij tarikati – sepse të gjithë këta miq të Allahut ndiqnin një rrugë shpirtërore.
Sepse tarikat do të thotë besim i vërtetë (iman).
Iman – tarikat do të thotë besim i gjallë.
Sepse në Kuranin fisnik thuhet: „Bismillahi r-Rahmani r-Rahim, Qalati l-'A'rabu Amanna Qul Lam Tu'minu Wa Lakin Qulu Aslamna Wa Lamma Yadkhuli l-Imanu Fi Qulubikum.“ (49:14)
Sepse Profeti salallahu alejhi ue selem paralajmëroi se do të ketë njerëz që e mësojnë Kuranin përmendsh, grumbullojnë dije ('ilm) dhe studiojnë gjithçka – por ajo që lexojnë dhe shkruajnë u del vetëm nga fyti dhe nuk u depërton kurrë në zemër.
Profeti salallahu alejhi ue selem tha se njerëz të tillë do të dalin nga Islami ashtu siç del shigjeta nga harku.
Ata nuk kanë besim të vërtetë.
Besimi i vërtetë lind përmes tarikatit: ai e mbjell atë thellë në zemër, sepse imani i vërtetë vjen nga zemra.
Pikërisht për këtë arsye të gjithë të parët tuaj ndoqën tarikatin prej më shumë se një mijë vjetësh – për ta mbajtur besimin e tyre të palëkundur dhe të gjallë.
Ata e mbrojtën Islamin këtu në vend kundër qafirëve.
Dhe prandaj Allahu u doli në ndihmë dhe u dërgoi përkrahje përmes sulltanëve osmanë, të cilët vetë ishin nxënës besnikë (myridë) të një shejhu.
Për hir të Allahut, sulltani dërgoi trupat e tij për t'u mësuar njerëzve vetëmbrojtjen dhe dërgoi dijetarë për t'u qëndruar pranë e për t'u dhënë udhëzim.
Sepse sulmuesit portugezë kishin lundruar me anijet e tyre rreth majës jugore të Afrikës.
Ata depërtuan deri këtu dhe madje planifikonin të shkonin deri te Qabja dhe ta shkatërronin atë.
Në atë kohë sundonte Sulltan Sulejman Kanuniu, të cilin në Perëndim e quajnë „Sulejmani i Madhërishëm“.
Ai urdhëroi ndërtimin e anijeve luftarake për të mbrojtur Qaben dhe gjithë këtë zonë nga jugu.
Sepse një jobesimtar shpesh nuk njeh mëshirë në zemrën e tij.
Kurse një mysliman vepron krejt ndryshe.
Myslimanët tregojnë mëshirë madje edhe ndaj armiqve të tyre.
Nëse kundërshtari dorëzohet dhe përgjërohet: „Mos më bëj gjë“, një mysliman nuk guxon t'i prekë asnjë fije floku.
Falë këtij qëndrimi, Islami u përhap drejt Lindjes dhe Perëndimit.
Me këtë flotë ata e mbrojtën atëherë të gjithë hapësirën sa më mirë që ishte e mundur.
Megjithëse nuk mund të mbahej çdo vend i vetëm, pjesa më e madhe – përfshirë edhe atdheun tuaj – mbeti e paprekur.
Kaq shumë forcë jep një besim i palëkundur.
Kush ka iman të fortë dhe një murshid në krah që i tregon rrugën, ai e mbron të gjithë bashkësinë e myslimanëve.
Sulltanët osmanë e bënë këtë në përgjegjësinë e tyre si kalifë (pasardhës) të Profetit salallahu alejhi ue selem.
Të jesh kalif do të thotë të përfaqësosh Allahun ‘Azza ue Xhel-le dhe të Dërguarin e Tij salallahu alejhi ue selem.
Ai është kreu i botës islame.
I gjithë Ymeti atëherë qëndronte pas tyre dhe ndiqte udhëheqjen e tyre.
Kështu ishte zakoni. Kush ngrihej kundër sulltanit, do të pyetet në Ditën e Gjykimit: „Pse dole kundër sulltanit?“
Sepse një gjë e tillë është një shkelje e rëndë, një mëkat i madh.
Pavarësisht gjithë pushtetit të tij të jashtëzakonshëm, sulltani gjithmonë e dëgjonte me përulësi fjalën e shejhut dhe murshidit të tij.
Ai e pyeste mësuesin e tij: „Po planifikoj këtë hap. A është në përputhje me tarikatin dhe me sheriatin?“
Kur kalifati fatkeqësisht u shemb – tani kanë kaluar tashmë mbi njëqind vjet –, myslimanët mbetën pa mbrojtje dhe pa udhëheqje.
Dhe kështu e shihni se si më pas forcat e errëta patën rrugë të lirë dhe sollën përçarje (fitne) në Lindje dhe Perëndim.
Ajo që ndodhi më pas është krejt e qartë: krahasoni vetë se çfarë ishte Islami atëherë dhe çfarë është bërë prej tij sot.
Pasuesit e Shejtanit e copëtuan botën islame në shtete të vogla, për t'i sunduar ato pa mundim.
Sigurisht, të gjithë e dimë se jobesimtarët nuk janë miq të sinqertë të myslimanëve, pavarësisht se si paraqiten.
Ne e dimë mirë se si qëndrojnë ata ndaj nesh – mirë.
Por gjëja më e hidhur është: pasi ata vendosën këta kufij artificialë, madje edhe myslimanët brenda të njëjtit vend u bënë armiq të betuar.
Ndërkohë që Allahu ‘Azza ue Xhel-le na këshillon: „Bismillahi r-Rahmani r-Rahim, Innama l-Mu'minuna Ikhwatun Fa'aslihu Bayna Akhawikum.“ (49:10)
Allahu na kujton dhe i urdhëron të gjithë besimtarët: Ju jeni vëllezër!
Bëni më në fund paqe mes jush!
Por kjo është aq e vështirë, duket e pamundur – sepse ata janë nxitur qëllimisht kundër njëri-tjetrit.
Ky është halli ynë më i madh. Dhe vetëm një shpëtim i vetëm mund ta ndreqë përsëri këtë.
Pikërisht këtë e ka paralajmëruar Profeti salallahu alejhi ue selem si sihariq:
Një nga pasardhësit e tij të pastër do të shfaqet për ta kthyer përsëri në binarë këtë botë të shkatërruar.
Dhe kjo do të thotë: Ai do të bëjë që në mbarë rruzullin tokësor të dëgjohet: „La ilahe il-la Allah Muhammedur Rasulullah salallahu alejhi ue selem.“
Ky është premtimi i Allahut (Wa’dullah) – dhe premtimi i Tij është e vërtetë e pakundërshtueshme!
Vetë Allahu e ka dhënë fjalën e Tij.
Dhe ajo do të përmbushet, inshAllah: E gjithë bota do të pranojë rrugën e Islamit.
Tamam ashtu siç tha dikur Profeti salallahu alejhi ue selem: „Esilm teslem – Pranoje Islamin dhe do të gjesh paqe të vërtetë.“
Paqe të vërtetë ka vetëm e vetëm në Islam, përmes asgjëje tjetër në botë.
Gjithçka tjetër që ata përhapin rreth „paqes“ është mashtrim.
Ata vetëm sa e mashtrojnë njerëzimin.
Paqe të vërtetë dhuron vetëm Islami.
InshAllah shumë shpejt.
Share
„Inna l-ladhina aminu wa amilu s-salihati kanat lahum jannatu l-firdawsi nuzula“ (18:107)
Tani kemi arritur në Fexhrin e fundit të këtij udhëtimi në Malajzi.
Insha'Allah do të kthehemi përsëri.
Allahu Azza ue Xhel u jep besimtarëve lajmin e mirë se ata do të jenë të bashkuar përgjithmonë.
Ky është qëllimi ynë, këtu qëndron lumturia jonë.
Për ne, tani është koha për t'u kthyer.
Herën tjetër ndoshta vitin e ardhshëm ose pas dy vitesh – nuk e dimë.
Kur do të jemi përgjithmonë bashkë?
Insha'Allah do të jemi të bashkuar përgjithmonë në Xhenet – pa asnjë ndarje, pa pikëllim.
Elhamdulilah, ne jemi të lumtur.
Por natyrisht ka edhe pak mallëngjim, sepse do të ndahemi nga ju.
Por insha'Allah: Edhe nëse trupi është larg, në zemër jemi bashkë, elhamdulilah.
Kjo është ajo që ka rëndësi.
Që zemra të jetë me Allahun Azza ue Xhel, me Pejgamberin salla Llahu alejhi ue selem, me mashajikët dhe me besimtarët, insha'Allah.
Kjo është thelbësorja.
Sepse fizikisht njeriu gjithsesi nuk mund të jetë gjithë kohën pranë dikujt.
Por në zemër mund të jemi gjithmonë pranë njëri-tjetrit.
Allahu Azza ue Xhel thotë: „As toka Ime dhe as qiejt e Mi nuk mund të Më nxënë, por Më nxë zemra e robit Tim besimtar.“
Natyrisht, ne nuk mund të themi se ka një vend të caktuar për Allahun.
Por Ai tha: „Asgjë dhe asnjë vend nuk mund të Më nxë.
Përveç një vendi të vetëm: zemra e mu'minit, e besimtarit.“
Kjo pra është e një rëndësie të madhe.
Elhamdulilah, ne duhet të jemi gjithmonë të lidhur me Allahun Azza ue Xhel në zemrat tona dhe në rrugën e Tij.
Nëse e do Allahun dhe Pejgamberin tonë, ti e do edhe besimtarin, mu'minin.
Nëse nuk e do Allahun, asgjë në jetë nuk mund të të bëjë dobi.
Atëherë je si një gur.
Allahu na i haptë zemrat.
Insha'Allah do të shihemi përsëri shpesh, vazhdimisht e përsëri.
Insha'Allah, u takofshim së shpejti me Mehdiun alejhi selam dhe qofshim të bashkuar, insha'Allah.
Share
E falënderojmë Allahun Azze ve Xhel që na mundësoi të mblidhemi sërish bashkë.
Duhet ta falënderojmë gjithmonë Allahun, sepse Ai na jep mundësinë të jemi bashkë me robërit e Tij të devotshëm dhe me njerëz të mirë.
Në çdo minutë të jetës sonë duhet t'i jemi mirënjohës Allahut.
Mevlana Shejhu thoshte: Një frymëmarrje e vetme në jetë, në të cilën njeriu thotë „La ilahe il-la Allah“ dhe gjendet në një vend dhikri dhe syhbeti, është më e mirë se një mijë vjet nën dhe.
Shumë njerëz janë të pakënaqur me jetën e tyre.
Disa nga këta njerëz të dëshpëruar i marrin jetën vetes ose dëshirojnë vdekjen.
Kjo nuk është e drejtë.
Sepse për besimtarin gjithçka është e mirë; asgjë nuk është vërtet e keqe për besimtarin.
Kur Allahu të dhuron një mirësi, duhet të gëzohesh për të.
Dhe nëse e falënderon Allahun për këtë, Ai do të të shpërblejë dhe do të jetë i kënaqur me ty.
Nëse të godet një sprovë a vështirësi dhe ti thua „Elhamdulilah“, Allahu do të të shpërblejë po ashtu.
Asnjë brengë dhe asnjë fatkeqësi në jetë nuk mbetet pa shpërblim.
Prandaj Profeti (salallahu alejhi ue selem) tha se sa e mrekullueshme është çështja e besimtarit: ai shpërblehet, pavarësisht nëse i ndodh diçka e mirë apo e keqe.
Asnjë gjendje e vetme nuk kalon pa bekimin e Tij.
Këtë duhet ta kuptoni mirë.
Mevlanës i pengonte gjithmonë shumë kur dikush ecte andej-këndej; prandaj, ju lutem, mos e bëni këtë.
Ajo e prish atmosferën e mëshirës.
Ju lutem, mos flisni tani.
Mëshira që zbret nga Allahu mbi tubimin tonë mjafton plotësisht.
Nuk ka asnjë arsye për të ecur vërdallë kështu.
Tubimi ynë është vetëm dhe posaçërisht për Allahun.
E kuptoni apo jo – kjo nuk ka rëndësi.
Elhamdulilah, shumë njerëz në mbarë botën e kuptojnë.
Elhamdulilah, ata vijnë nga të gjitha anët.
Ata ndiejnë paqe të brendshme, inshaAllah.
Tubimi ynë ka një rëndësi të jashtëzakonshme, sepse ne vazhdojmë rrugën e Profetit (salallahu alejhi ue selem), të Sahabëve, të Evlijave të Allahut dhe të Ehli Bejtit.
E gjithë rruga jonë është pikërisht e njëjta rrugë.
Elhamdulilah, shumë prej jush kanë udhëtuar nga shumë larg: nga Kina, India dhe Turkmenistani.
Ata vijnë nga çdo anë për hir të kënaqësisë së Allahut, dhe Allahu do t'i shpërblejë begatshëm.
Shembulli më i mirë për këtë është Sejidina Abdul Kadir el-Xhejlani – Allahu ia ngritët gjithnjë e më lart gradat e tij!
Ai është „Bazi“, skifteri shpirtëror.
Ai bën pjesë ndër më të mëdhenjtë midis Evlijave të Allahut dhe dikur pat thënë: „Këmba ime qëndron mbi qafën e çdo veliu.“
Disa njerëz mbase çuditen: „Si mundi ai të thoshte diçka të tillë? Si mund të qëndrojë këmba e tij mbi qafën e mashajihëve tanë?“
Por mashajihët e vërtetë nuk fyhen aspak nga kjo.
Po të kishin problem me këtë, nuk do të ishin aspak mjeshtër të vërtetë.
Për këtë arsye, shumë njerëz shpesh nuk e kuptojnë urtësinë e fshehur në fjalët e Evlijave të Allahut.
Njeriu thjesht duhet të thotë: „Po, ai është një mik i madh i Allahut (veli), dhe ne nuk dyshojmë për këtë.“
Sejidina Abdul Kadir el-Xhejlani lindi në Gilan, në veri të Iranit të sotëm.
Allahu i futi në zemër një dashuri të thellë për Evlijatë e Allahut dhe për dijen e shenjtë.
Babai i tij kishte ndërruar jetë herët; ai ishte jetim dhe i kishin mbetur vetëm nëna dhe vëllai i tij.
Ai i tha nënës së tij: „Dua të shkoj te Evlijatë e Allahut, që të mësoj prej tyre dhe t'i afrohem Allahut.“
Nëna e tij ishte e shqetësuar dhe e pyeti: „Si do ta përshkosh vallë këtë rrugë kaq të gjatë?“ e të ngjashme.
Kur pa që ai ngulte këmbë, ajo tha: „Mirë, babai yt la pas tetëdhjetë monedha ari; dyzet po t'i jap ty dhe dyzet vëllait tënd.“
Ajo e futi arin në astarin e palltos së tij dhe e qepi fort, që as të mos vidhej e as të mos humbiste.
Kështu, ai u nis me një karvan drejt Bagdadit.
Në atë kohë, Bagdadi ishte një kështjellë e dijes dhe vendbanimi i panumërt i Evlijave të Allahut.
Gjatë rrugës, karvani ra në pritë të kusarëve të rrugës.
Ishin gjithsej gjashtëdhjetë ose gjashtëdhjetë e gjashtë grabitës.
Ata e sulmuan karvanin dhe ua grabitën udhëtarëve të gjithë pasurinë e tyre.
Njëri nga grabitësit iu afrua atij dhe e pyeti shkarazi: „Po ti, çfarë ke me vete?“
Ai u përgjigj: „Kam monedha ari të qepura në rrobën time.“
Grabitësi e pa djaloshin e thjeshtë dhe mendoi se thjesht po bënte shaka.
Ai e la të qetë, por pak më vonë iu afruan grabitës të tjerë.
Ata i bënë të njëjtën pyetje, dhe ai u dha saktësisht të njëjtën përgjigje.
Atëherë ata vrapuan te kryetari i tyre: „Ky djalosh pretendon se ka ar me vete – me siguri po tallet me ne!“
Kryetari urdhëroi: „Shqepjani pallton.“
Ata e hapën astarin dhe vërtet i gjetën të dyzet monedhat e arit.
Krejtësisht të habitur, e pyetën: „Pse na e tregove këtë? Ti fare mirë mund ta kishe mbajtur arin tënd!“
Ai u përgjigj: „I kam premtuar nënës sime se do të them gjithmonë të vërtetën. Çfarëdo që të ndodhë: do t'i përmbahem të vërtetës dhe nuk do të fsheh asgjë.“
Kur kapiteni i grabitësve e dëgjoi këtë, thirri i prekur: „Çfarë djaloshi! Ai i frikësohet Allahut dhe e nderon aq shumë nënën e tij, saqë as tani nuk gënjen!“
„Pendohem para Allahut dhe i kërkoj falje Atij.“
„Do t'ua kthej këtyre njerëzve gjithçka që u kam grabitur.“
Pas kësaj, edhe grabitësit e tjerë thanë: „Prijësi ynë u pendua; ai na priu në vjedhje – tani po na prin në rrugën drejt Allahut Azze ve Xhel.“
Përmes bereqetit të Sejidina Abdul Kadir el-Xhejlanit, të gjashtëdhjetët u kthyen në rrugë të mbarë dhe Allahu e pranoi pendimin e tyre.
Pikërisht ky është ndikimi i Evlijave: t'i udhëzojnë njerëzit drejt së drejtës dhe t'i ndalojnë nga vjedhja, mashtrimi ose lëndimi i të tjerëve.
Elhamdulilah, ai është një nga më të mëdhenjtë midis Evlijave të Allahut dhe u mësua, ndër të tjerë, nga Sejidina Jusuf el-Hamedani.
Hamedani ndodhet shumë afër Gilanit.
Në ditët e sotme, natyrisht, duket pak më larg, pasi ndodhet në një krahinë tjetër.
Jusuf el-Hamedani ishte gjithashtu mjeshtri shpirtëror i Ahmed Jeseviut.
Ndoshta këtu nuk keni dëgjuar shumë për Sejidina Ahmed Jeseviun, por ai ishte një figurë e shquar.
Ai kishte njëqind mijë nxënës.
Ai jetoi 126 vjet.
Kur mbushi gjashtëdhjetë e tre vjeç, ai gërmoi një banesë nën shtëpinë e tij dhe që atëherë jetoi nën tokë.
Ai tha: „Profeti (salallahu alejhi ue selem) nuk jetoi më shumë se 63 vjet mbi tokë; nuk ma bën zemra të eci mbi të pas kësaj.“
Pjesën e mbetur prej 63 vitesh të jetës së tij e kaloi nën tokë, ndërtoi aty një teqe dhe nuk doli kurrë më lart.
Siç u tha, ai udhëhoqi njëqind mijë myridë.
Ata u nisën drejt Lindjes dhe Perëndimit, shumica e tyre mërguan drejt Perëndimit.
Padyshim që disa prej tyre arritën edhe në këto rajone këtu.
Sepse kudo që shkonin, ata e përhapnin Islamin përmes bekimit të këtyre mjeshtërve.
Nxënësit e tij, së bashku me ata të Sejidina Abdul Kadir el-Xhejlanit, hapën zemrat e njerëzve.
Kur mbërritën ushtritë myslimane, popullata i mirëpriti me gëzim – me shpresën për t'u çliruar nga shtypja që kishin përjetuar.
Njerëzit u lehtësuan dhe nuk u larguan nga atdheu i tyre.
Myslimanët nuk i dëbuan kurrë ata nga toka e tyre.
Islami është mëshirë e kulluar.
Dhe veçanërisht tarikati i mëson njeriut mbi të gjitha mëshirë të thellë për bashkëqeniet e tij.
Të jesh i mëshirshëm do të thotë të jesh një shembull i sinqertë dhe t'i ndihmosh njerëzit të fitojnë Xhenetin.
Kjo është mirësia më e madhe që mund t'i bëhet njerëzimit.
Shpirtra të panumërt gjetën udhëzimin përmes përkushtimit të tyre.
Grupet që e refuzojnë tarikatin ose që i mohojnë respektin Profetit tonë (salallahu alejhi ue selem), Evlijave të Allahut, Sahabëve dhe Ehli Bejtit, nuk i sjellin asnjë të mirë Islamit.
Ata shkaktojnë vazhdimisht trazira dhe i largojnë njerëzit nga besimi.
Pikërisht për këtë arsye tarikati është kaq i domosdoshëm.
Shikoni se si Evlijatë e mëdhenj të Allahut i kanë shërbyer Islamit në mbarë botën: ata u kanë treguar miliona njerëzve rrugën drejt Xhenetit, në vend që t'i largonin nga e vërteta.
Ata i tërheqin zemrat drejt Islamit.
Kurse ata që luftojnë si tarikatin ashtu edhe sheriatin, nuk sjellin asnjë dobi.
Shumë njerëz bien pre e tyre.
Pse? Sepse ata janë mashtrues dhe gënjeshtarë.
Në besimin tonë nuk ka vend për gënjeshtarët.
Profeti (salallahu alejhi ue selem) ka thënë se një mysliman mund të bjerë në disa gabime, por kurrë nuk mund të jetë një gënjeshtar i pandreqshëm.
Gënjeshtra është një cilësi e shëmtuar.
Gjëja më e keqe te një njeri, e aq më tepër te një besimtar, është pandershmëria – ajo thjesht nuk pajtohet me besimin.
Kushdo që flet kundër Tarikatit, shkollave juridike, Sheriatit dhe besimit të pastër, është krejtësisht mashtrues.
Ata nuk mund të udhëzojnë askënd në rrugën e drejtë.
Ata i shmangin njerëzit nga rruga e drejtë dhe i çojnë në të kundërtën e saj të plotë.
Rruga e tyre nuk të çon në Xhenet, por në zjarrin e Xhehenemit.
Kjo është rruga e tyre: rruga e Shejtanit.
I gjithë Kurani thekson vazhdimisht se Shejtani i tërheq pasuesit e tij drejt e në Xhehenem.
Allahu na ruajttë ne dhe mbarë Ymetin nga mashtrues të tillë.
Allahu i mbroftë njerëzit që të mos mashtrohen nga këto rryma shkatërruese.
Allahu na ndihmoftë, inshallah.
Allahu e dërgoftë së shpejti atë që Profeti (salallahu alejhi ue selem) e ka premtuar: Sejidina el-Mehdijin (alejhi selam), për ta pastruar këtë botë.
Në ditët e sotme, bota është shpirtërisht krejtësisht e degjeneruar dhe prishja e thellë po përhapet kudo.
E mira është bërë e rrallë.
Kjo gjendje i shkakton shumë zemrave dhimbje dhe ankth.
Ky degjenerim i thellë mund të pastrohet vetëm me shfaqjen e Sejidina el-Mehdiut.
Dhe si do të pastrohet ajo?
Allahu i ka premtuar Profetit të Tij (salallahu alejhi ue selem) se e gjithë bota do ta pranojë Islamin.
Dhe Islami sjell pastërti.
Gjithçka do të bëhet përsëri e pastër.
Inshallah nuk jemi më larg nga kjo epokë.
Të gjitha shenjat tregojnë se ky cikël po i afrohet fundit të tij.
Allahu na dhuroftë ndihmën e Tij.
Allahu mundësoftë që secili prej nesh ta përjetojë këtë kohë të bekuar, inshallah.
Share
„Ya ayyuha al-ladhina amanu ittaqu Allaha wa kunu ma'a as-sadiqin“ (09:119).
Allahu Azze ue Xhel i urdhëron besimtarët të qëndrojnë me njerëzit e sinqertë.
Më e mira për njeriun është të jetë bashkë me njerëz të ndershëm dhe të sinqertë.
Sepse që nga koha e Ademit (paqja qoftë mbi të), shejtani dhe nefsi i nxisin njerëzit të mashtrojnë njëri-tjetrin.
Allahu dëshiron të mirën për ju, por shejtani ju shtyn drejt diçkaje krejt tjetër.
Allahu e lejoi Ademin (paqja qoftë mbi të) të hante nga çdo gjë në Xhenet.
Në Xhenet asgjë nuk mund të krahasohet me këtë botë.
Ai tha: „Vetëm këtë jo; as mos iu afroni asaj.“
Por shejtani erdhi, e mashtroi dhe i tha: „Duhet të hash pikërisht nga kjo.“
Dhe që nga ajo kohë, është gjithmonë e njëjta histori.
Në thelb, shumica e njerëzve e kanë të mirën brenda vetes.
Por pastaj vjen dikush i keq, i mashtron njerëzit dhe i çon drejt e në shkatërrim.
Prandaj duhet të qëndroni larg njerëzve të këqij, miqve të rremë dhe çdo të keqeje – thjesht shmangini ato.
As mos shikoni fare andej.
Mund t'u flitet në ndërgjegje një apo dy herë.
Por nëse vazhdojnë me sjelljen e tyre të keqe, nuk ka më asnjë arsye për t'u marrë me ta.
Sepse sot, fatkeqësisht, shumica dërrmuese e njerëzve kanë pikërisht këtë karakter.
Ata mendojnë se po t'i mashtrojnë të tjerët, do të jenë më mirë, do të jenë të lumtur dhe do të fitojnë diçka.
Ndërkohë që në të vërtetë nuk fitojnë absolutisht asgjë.
Ata shkatërrojnë veten e tyre, dëmtojnë të tjerët dhe i tërheqin të gjithë njerëzit pas vetes.
Kjo vlen veçanërisht për të rinjtë.
Atyre u mungon përvoja e jetës dhe njerëz të tillë mund t'i mashtrojnë lehtësisht.
Ata mendojnë se miqtë e tyre janë gjëja më e vlefshme në botë.
Por në të vërtetë, një mik i tillë është më i keq se shejtani.
As shejtani nuk mund të bëjë atë që është i aftë të bëjë një mik i keq.
Allahu na ruajtë prej tyre.
Dhe Ai i ruajttë fëmijët tanë dhe familjet tona prej tyre.
Allahu na ruajtë, inshallah.
Share
Fjalët e Profetit, sallAllahu alejhi ue selem, janë si xhevahire – të mrekullueshme.
Ajo që ai thotë është dritë për ne, për rrugën tonë, për zemrat tona dhe për gjithçka.
Allahu të shpërblen vetëm duke e dëgjuar.
Një nga thëniet e tij është: „Kun fid-dunya ka'annaka gharibun aw abiru sabil.“
Bëhu në këtë botë si një udhëtar që kalon nga një vend në tjetrin.
Çfarë do të thotë kjo?
Mos mendo se do të qëndrosh këtu përgjithmonë.
Qëndrimi ynë këtu është si një kalim shumë i shpejtë nga një vend në tjetrin.
Prandaj mos e harxho fuqinë tënde për të ndërtuar diçka këtu, sikur do të jetosh përgjithmonë.
E vetmja përpjekje e jotja duhet të jetë të marrësh me vete në këtë rrugë sa më shumë që të jetë e mundur për jetën tjetër.
Bëj mirë, dëgjoje Allahun, duaje Profetin, sallAllahu alejhi ue selem, duaji Ehl-i Bejtin, duaji Sahabët, Mashayikh-ët, besimtarët dhe besimtaret.
Për këtë duhet të përpiqesh.
Aq të mira sa mund të bësh – pikërisht ato merr me vete.
Natyrisht mund të punosh edhe për jetesën tënde, por ajo që ka vërtet rëndësi është ajo për Ahiretin.
Mos mendo se je këtu përjetësisht dhe nuk do të vdesësh kurrë.
Secili ecën përpara, hap pas hapi, derisa të arrijë në destinacionin e tij.
Askush nuk mbetet këtu.
Prandaj Profeti, sallAllahu alejhi ue selem, u tregon besimtarëve rrugën në këtë hadith të shkurtër, për t'i zgjuar ata.
Sepse është sikur ata po flenë.
Sejidina Aliu, karrama Allahu wajhah, thotë: „Njerëzit janë në gjumë. Kur vdesin, ata zgjohen.“
Por atëherë është shumë vonë.
Insha'Allah, Allahu na ruajttë dhe na i haptë zemrat tona për këtë hadith.
Allahu na shpërbleftë në këtë ditë të bekuar të Xhumasë, insha'Allah.
Mubarak, insha'Allah.
Share
„Vërtet, për miqtë e Allahut nuk ka frikë dhe as nuk do të pikëllohen“ (10:62).
Mbrëmë, elhamdulilah, ishim mbledhur në një tubim për hir të Allahut për të përkujtuar evlijatë e Allahut – të gjithë miqtë e Allahut, veçanërisht mjeshtrin tonë, Shejh Abdul Kadir el-Xhejlanin.
Ai bën pjesë ndër më të mëdhenjtë ndër evlijatë e Allahut.
Allahu ia ka dhuruar këtë nder dhe kushdo që e ndjek atë, merr gjithashtu nderin të jetë i dashur nga Allahu, Azze ue Xhel.
Të gjithë evlijatë e Allahut janë si oqeane të thella.
Ata janë dete mëshire, dijeje dhe mirësie.
Ata u mësojnë njerëzve gjithçka që është vërtet e mirë.
Një dhunti kaq të veçantë nuk e gjen dot askund tjetër.
Ai nuk zotëron thjesht dije, por merr edhe mbështetje të drejtpërdrejtë shpirtërore nga Profeti, salallahu alejhi ue selem.
Ata hapin zemrat e njerëzve, i udhëzojnë drejt Islamit dhe i frymëzojnë të bëhen njerëz të sinqertë dhe të mirë në çdo aspekt.
Mund të ketë shumë që janë më të lexuar apo më të ditur se ata – por Allahu u ka dhënë këtë dhunti të veçantë për të prekur dhe për të hapur zemrat e njerëzve.
Një ditë, djali i Shejh Abdul Kadir el-Xhejlanit e vëzhgoi të atin teksa po predikonte.
Atëherë mendoi me vete: „Ndoshta unë di më shumë se ai. Pse të gjithë këta njerëz shkojnë pas babait tim?“
Shejh Abdul Kadir el-Xhejlani e dinte saktësisht se çfarë po ndodhte në zemrën e djalit të tij.
Ai i tha: „Atëherë mbaje ti suhben për njerëzit që tani e tutje.“
Dhe kështu ai e vëzhgoi atë – javë pas jave.
Por javë pas jave, gjithnjë e më shumë njerëz nuk vinin më.
Njerëzit thjesht largoheshin.
Dija e tij ishte absolutisht e thellë.
Nga përmbajtja, gjithçka ishte në rregull.
Por ajo ishte thjesht dije – pa asnjë grimë shpirtërorie.
Më në fund djali shkoi te i ati dhe e pyeti: „Pse vallë po ndodh kjo? A mos po them diçka të gabuar?“
Ai iu përgjigj: „Jo, por ti flet nga egoja jote, krejtësisht pa forcë shpirtërore.“
„Njerëzit vijnë si bletët që kërkojnë mjaltë. Por nëse nuk gjejnë mjaltë aty, ata thjesht fluturojnë tutje.“
Në fund, nuk erdhi më askush.
Të gjithë donin të dëgjonin sërish vetëm Shejh Abdul Kadir el-Xhejlanin.
Këtu qëndron forca e vërtetë e këtyre mjeshtërve shpirtërorë – diçka që shumë të paditur thjesht nuk duan ta pranojnë.
Ata mund të mbledhin njerëz rreth vetes për një kohë të shkurtër; por sapo njerëzit të kuptojnë se çfarë ka vërtet rëndësi, askush nuk qëndron më pranë atyre që nuk kanë respekt për shpirtëroren e vërtetë dhe evlijatë e Allahut.
Allahu i bekoftë ata pafundësisht.
Dhe zbritët Ai nëpërmjet tyre mëshirën e Tij mbi ne të gjithë, inshallah.
Share
Është më e mirë se gjithçka që çdokush mund të zotërojë në këtë dynja.
Kjo është mirësia më e madhe nga Allahu 'Azza wa-Jal.
Sepse të jesh i dashur prej Tij është një mirësi për amshimin – jo vetëm për një periudhë të shkurtër në këtë botë.
Shumë njerëz kanë vërtet pasuri në këtë dynja, janë të fuqishëm dhe kanë ndikim – por për ahiretin nuk kanë absolutisht asgjë.
Në të vërtetë, njerëz të tillë janë skajshmërisht të varfër.
Sepse pasuria e vërtetë nuk do të thotë të kesh me bollëk për një çast të shkurtër e më pas të mbetesh me duar bosh.
Elhamdulilah, ju e zotëroni – dhe gjithashtu ne e zotërojmë, insha'Allah – këtë ni'mah, këtë mirësi dhe këtë pasuri të përjetshme.
Elhamdulilah, ne jemi mbledhur këtu për hir të Allahut, pranë njërit prej evlijave të Tij (Evlijaullah), i cili erdhi këtu për t'u shërbyer njerëzve për hir të Allahut (hidmet) e për t'u treguar rrugën, në mënyrë që edhe ata të jenë të pasur përgjithmonë – e jo vetëm për një kohë të shkurtër.
Ata kanë bërë pafundësisht shumë për këtë vend dhe për Islamin.
Dhe për secilin që ata kanë udhëzuar në rrugë të drejtë, vlen fjala e Profetit salAllahu alejhi ue selem: Nëse qoftë edhe një njeri i vetëm gjen udhëzim (hidaje) nëpërmjet teje, kjo është më e vlefshme se e gjithë bota me gjithçka që gjendet në të.
Jo thjesht një vend i vogël, një shtet apo një kontinent – e gjithë toka është një asgjë në krahasim me atë që Allahu do të dhurojë për këtë.
Ne i vizitojmë këta njerëz, mbi të cilët Allahu lëshon mëshirën e Tij si shi.
Dhe kjo mëshirë, elhamdulilah, arrin edhe tek ata që vijnë tek ata dhe i luten Allahut 'Azza wa-Jal nëpërmjet tyre dhe nëpërmjet Profetit salAllahu alejhi ue selem që t'ua pranojë duatë.
Sepse këta njerëz janë të pranuar me kënaqësi në praninë hyjnore të Allahut.
Prandaj ne nuk ua drejtojmë lutjet tona atyre vetë;
ne lutemi nëpërmjet tyre.
Por pikërisht këtu shumë njerëz i mashtrojnë të tjerët dhe pretendojnë: „Ata po adhurojnë varret! Ata nuk e adhurojnë fare Allahun.“
Hasha! Asgjë nuk është më larg së vërtetës se kjo!
Elhamdulilah, të gjithë këta njerëz e kanë gjetur Islamin pikërisht nëpërmjet këtyre shpirtrave të bekuar dhe jo krejt vetë.
Dhe këta të bekuar nuk thonë kurrë: „Ejani dhe më adhuroni mua.“
Ata thonë vetëm: „Adhuroni Allahun 'Azza wa-Jal! Ne ju udhëheqim drejt Allahut, drejt Xhenetit. Ndiqni Profetin salAllahu alejhi ue selem dhe fjalët e tij, dhe kështu do të jeni në Xhenet.“
Asnjë njeri nuk thotë: „Adhuroni Profetin.“
Askush nuk thotë: „Më adhuroni mua ose adhuroni varret.“ Kurrë!
E gjithë kjo është Islam i pastër, i vërtetë, dhe ata qëndrojnë në shkallën më të lartë të besimit – ata janë besimtarë të vërtetë (mu'minë).
Sepse ka një dallim nëse je mu'min apo thjesht mysliman.
Allahu 'Azza wa-Jal thotë: „Qalati l-A'rabu amanna, qul lam tu'minu wa lakin qulu aslamna“ (Kur'an 49:14).
Beduinët thanë: „Ne kemi besuar.“
Por Allahu tha: „Mos thoni se keni iman – por më mirë thoni: Ne jemi dorëzuar (jemi bërë myslimanë).“
Sepse imani qëndron në një shkallë shumë më të lartë.
Dhe ky iman përcillet nëpërmjet njerëzve të tillë.
Ata e mbjellin imanin në zemrat e njerëzve dhe i lartësojnë ata.
Kush e zotëron këtë iman të vërtetë, asgjë në botë nuk mund ta lëkundë.
Edhe po ta hedhin në zjarr, kjo nuk e prek thellësinë e shpirtit të tij.
Edhe nëse me ditë të tëra nuk gjen asgjë për të ngrënë, kjo nuk e rrëzon atë.
Edhe nëse është pranë vdekjes nga etja, kjo nuk ia thyen shpirtin.
Sepse me një iman të palëkundur, ai e di me siguri të plotë: Allahu 'Azza wa-Jal do të kujdeset për të.
Thelbi i besimit është vetëdija: „Amantu billahi wa mala'ikatihi wa kutubihi wa rusulihi wal-yawmil-akhiri, wal-qadari khayrihi wa sharrih.“ Gjithçka është në Dorën e Tij dhe vjen nga Allahu 'Azza wa-Jal.
Pikërisht ky është imani.
Këtë e shqiptojmë çdo mëngjes.
Sprova e vërtetë e imanit është t'i besosh Allahut aq plotësisht, saqë përballë goditjeve të fatit as të mos dëshpërohesh e as të mos frikësohesh, dhe të mos pyesësh kurrë: „Përse vallë?“
Sheh aq shumë njerëz të ankohen: „Pse pikërisht unë?“ Dhe pikërisht këtu qëndron çështja:
Sepse ti nuk je ende një mu'min, por vetëm një mysliman – prandaj kjo të mundon.
Dhe kështu vuan, je i pikëlluar, i pakënaqur dhe grindesh me fatin. Me këtë shfaq adab të keq ndaj Allahut 'Azza wa-Jal, kur pyet: „Pse unë?“ Kush je ti vallë, që ta pyesësh Allahun: „Pse unë?“
Kjo është marrëzia më e kulluar.
Është krejtësisht e pamend të pyesësh: „Pse unë?“ – sepse gjithçka vjen nga Allahu.
Nuk lejohet të sillesh në këtë mënyrë karshi Allahut.
Në fund të fundit, para Allahut 'Azza wa-Jal nuk ka shpëtim.
Në dynja, në ahiret dhe kudo, ti je në dorën e Allahut 'Azza wa-Jal.
Nuk ka asnjë vendstrehim prej Tij.
Allahu na i faltë të gjitha këto.
Allahu na ruajtë nga shfaqja e sjelljes së keqe ndaj Tij dhe mirësive të Tij. Allahu ju bekoftë.
Allahu na ruajtë të gjithëve.
Allahu ju forcoftë në besim dhe ju bëftë mu'minë të vërtetë, insha'Allah – juve këtu, në mbarë Malajzinë dhe në mbarë botën, insha'Allah.
Share
"Ya-ayyuha lladhina amanu tubu ila Llah tawbatan nasuhan." (66:08)
Allahu 'Azza wa-Jalla i thërret besimtarët që të kthehen tek Ai dhe t'I kërkojnë falje Atij.
Profeti sallAllahu alayhi wa sallam thotë se çdo njeri vazhdimisht bën gabime.
Për këtë arsye, Allahu u drejtohet drejtpërdrejt edhe besimtarëve.
Mos mendoni se besimtarët nuk bëjnë gabime.
Çdo njeri është i gabueshëm dhe bën mëkate.
Nganjëherë bëjmë diçka gabim, dhe nganjëherë bëjmë mëkate.
Por Allahu 'Azza wa-Jalla është i Mëshirshëm dhe na fal – megjithatë, ne duhet t'I kërkojmë falje Atij.
Nëse bën një gabim, Allahu gëzohet kur ti I kërkon falje Atij.
Profeti sallAllahu alayhi wa sallam përcjell se Allahu thotë: „Sikur njerëzit të mos bënin mëkate, Unë do të krijoja të tjerë që mëkatojnë, në mënyrë që t'i falja ata.“
Në këtë shfaqet mëshira e Allahut 'Azza wa-Jalla.
Çfarë mirësie për ne: Elhamdulillah, Ai na fal.
Pavarësisht se çfarë bën gabim: Kërko falje dhe vendos me vendosmëri që të mos e bësh më.
Më tej, Profeti sallAllahu alayhi wa sallam thotë: Nëse bën një gabim dhe kërkon falje, Allahu të fal ty.
Atëherë ata e pyetën Profetin sallAllahu alayhi wa sallam: „Edhe nëse e bëjmë përsëri?“
Profeti sallAllahu alayhi wa sallam u përgjigj: „Edhe nëse ndodh përsëri.“
Ata e pyetën: „Edhe edhe një herë tjetër?“
Ai tha: „Edhe nëse ndodh përsëri.
Edhe nëse ndodh njëqind herë, Allahu do të të falë njëqind herë.“
Nëse mëkaton dhe kërkon falje – edhe nëse pas kësaj e bën vazhdimisht përsëri –, Allahu të fal ty çdo herë të vetme.
Ky është oqeani i mëshirës së Allahut 'Azza wa-Jalla.
Thjesht kërko falje.
Mos e humb shpresën.
Sepse ka njerëz që trillojnë gjëra vetë dhe duan t'u mbushin mendjen të tjerëve se pikërisht ky është Islami.
Por këto këtu janë fjalët e Profetit sallAllahu alayhi wa sallam – një hadith.
Gjithashtu në një Hadith Kudsi Allahu thotë se Ai gëzohet për këdo që I kërkon falje Atij.
Elhamdulillah, ne jemi të bekuar me këtë oqean mëshire, sepse i përkasim bashkësisë së Sejidina Muhamedit sallAllahu alayhi wa sallam – umetit të Muhamedit.
Përpara kohës së tij ishte shumë më e vështirë të kërkohej falje; nuk ishte aspak aq e lehtë sa sot.
Por për hir të Profetit sallAllahu alayhi wa sallam, Allahu 'Azza wa-Jalla na e ka hapur këtë portë të mëshirës, inshaAllah.
Allahu na ruajttë në këtë mëshirë, inshaAllah.
Share