Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Në këtë muaj të bekuar të Shabanit, ne, insha'Allah, pas tre apo katër ditësh do të shënojmë 15 Shabanin – natën e mesit të muajit. Është një natë tejet e bekuar. Është ashtu siç thotë Allahu Azze ve Xhel në Kuranin e Shenjtë: "Fiha yufraqu kullu amrin hakim" (44:4) Në këtë natë vendoset çdo çështje e urtë për vitin e ardhshëm – çfarë do të ndodhë, kush do të lindë, kush do të vdesë, kush do të jetë i sëmurë apo i pasur, kush do të martohet e kush jo – të gjitha këto shkruhen në këtë natë. Prandaj ajo është shumë e rëndësishme; është një nga netët më të rëndësishme në fenë islame dhe në kalendar. Ajo ka vlerë të madhe, dhe Mevlana si dhe Shejhat (Mashajikhët) gjithmonë i kanë kushtuar vëmendje të madhe kësaj nate. Ajo fillon me namazin e Akshamit (Magribit). Pas Akshamit ne lexojmë tri herë suren Ja-Sin. Para çdo leximi bëni një nijet: për Rizk (furnizim), për jetë të gjatë në Islam dhe për shëndet... Pas kësaj bëjmë një lutje (Dua). Më vonë gjatë natës, pas namazit të Jacisë (Ishasë), mund të falni namazin e Tesbihut (Salat al-Tasbih). Pastaj mund të faleni deri në Sabah (Fexhr); mund të falni njëqind rekatë nafile (namaze vullnetare). Zakonisht, duhet të lexohet gjithsej një mijë herë "Kul Huvallahu Ehad..." (Surja El-Ihlas). Por Mevlana Shejh na e ka lehtësuar këtë. Në rekatin e parë lexoni El-Ihlas dy herë, dhe në rekatin e dytë e lexoni një herë. Disa mund të mbarojnë për një orë, disa për një orë e gjysmë ose dy orë. Mund ta bëni me qetësi. Nuk është natë e shkurtër vere; netët këtu janë të gjata. Mund të faleni, pastaj të bëni një pushim për t'u çlodhur, dhe më pas të vazhdoni të faleni. Do të jetë mirë për ju – një shpërblim për tërë vitin – dhe një kohë për t'i kërkuar Allahut atë që dëshironi. Më e rëndësishmja është të jeni të qëndrueshëm në Islam – që ju, familja juaj dhe të gjithë muslimanët të jeni dhe të ndiqni rrugën e Profetit (salallahu alejhi ue selem). Qëndroni larg shprehive të këqija, shokëve të këqij dhe njerëzve të këqij – mbani distancë prej tyre. Edhe kjo është shumë e rëndësishme. Është më e rëndësishme se paratë, më e rëndësishme se ari, më e rëndësishme se gjithçka tjetër: të mbeteni të sigurt dhe shpirtërisht të pastër. Sepse kjo "papastërti" sot është kudo; kudo që të shkoni, e gjeni atë. Ajo ndikon tek ju në çdo gjë – në shëndetin tuaj, familjen tuaj, miqtë tuaj – gjithçka preket. Prandaj është thelbësore t'i kërkoni Allahut Azze ve Xhel mbrojtje nga shejtani dhe ushtria e tij. Ata tanimë kanë një ushtri gjigante; ushtria e shejtanit numëron miliarda. Jo vetëm një apo dy, jo një apo dy milionë – janë miliarda. Ka shumë pak njerëz të mirë. Nëse do të kishim një miliard njerëz të mirë, do të ishte madhështore, por nuk është ashtu. Pothuajse të gjithë ndjekin shejtanin dhe atë që thotë ai. Edhe kur thonë: "Ne nuk e ndjekim atë", realiteti tregon shpejt se ata prapëseprapë ndjekin shejtanin dhe rrugën e tij. Për këtë arsye, kërkesa më e rëndësishme në duanë tuaj në këtë natë është për Iman (besim) të fortë – për ne, për familjet tona, fëmijët, vëllezërit, motrat dhe të gjithë. Kjo është vërtet dhurata më e mirë që mund t'u bëni atyre. Sepse Profeti (salallahu alejhi ue selem) ka thënë se lutja që pranohet më së shpejti është ajo që bën për mikun ose vëllain tënd pa e ditur ai – kur i kërkon Allahut më të mirën për të dhe që të jeni të bashkuar në Xhenet (Parajsë). Kjo sjell shpërblim të madh nga Allahu, dhe gjithashtu Profeti (salallahu alejhi ue selem) e do këtë. Pa dijeninë e tyre: Nëse miku yt është në vështirësi, ka ndonjë problem shëndetësor ose telashe me autoritetet apo njerëzit, lutju Allahut Azze ve Xhel të krijojë një rrugëdalje dhe ta zgjidhë problemin. Problemet tërheqin probleme; e mira tërheq të mirën, insha'Allah. Pra, kjo është shumë e rëndësishme për këtë natë. Përveç kësaj, duhet agjëruar në ditën e 15-të të Shabanit. Profeti (salallahu alejhi ue selem) agjëronte tri ditë çdo muaj gjatë hënës së plotë – ato quhen "ditët e bardha", sepse hëna i ndriçon netët. Profeti (salallahu alejhi ue selem) e kishte zakon t'i agjëronte këto tri ditë çdo muaj. Sigurisht, ne nuk agjërojmë çdo herë, por në raste si ky duhet të agjërojmë. Ka shumë hadithe për këtë natë dhe këtë ditë dhe se si Allahu jep Bereqet (bekim) dhe shpërblime të panumërta. Ai jep nga bujaria e Tij. Elhamdulilah, njerëzit që ndjekin Tarikatin janë të bekuar; ata janë fatlumët. Sepse ata e kapin çdo të mirë dhe e vendosin në thesarët e tyre. Ka shumë lloje njerëzish që nuk e ndjekin Tarikatin. Ka muslimanë të zakonshëm; shumë prej tyre ndoshta nuk falen apo agjërojnë rregullisht, por megjithatë janë muslimanë. Pastaj ka muslimanë që falen dhe agjërojnë, por nuk dinë asgjë për rëndësinë e këtyre netëve apo ditëve të bekuara. Për ta është si një ditë e zakonshme; ata i falin pesë namazet e tyre. Kur vjen Ramazani, ata agjërojnë, por pas tij nuk bëjnë asgjë shtesë. Ky nuk është ndonjë problem i madh. Por e keqja më e madhe janë ata njerëz që i pengojnë të tjerët të bëjnë vepra të mira. Kur të shohin duke u falur, pyesin: "Pse falesh kështu? Pse falesh kaq shumë?" Kjo është e papranueshme. Nganjëherë kjo vjen nga padituria; ata madje pretendojnë se kjo është Shirk ose Bidat, dhe argumentojnë kështu e ashtu. Ata i pengojnë njerëzit e tyre, dhe shumë shpirtra të pafat i ndjekin ata dhe nuk falin as Sunet, as Nafile, e as nuk agjërojnë para ose pas Ramazanit. Për ta asgjë nuk është e shenjtë: asnjë natë, asnjë ditë, asnjë burrë apo grua e shenjtë, as Sahabët e as Tabiinët. Shumë prej tyre thonë madje gjëra për Profetin (salallahu alejhi ue selem) që ne nuk mund t'i themi këtu; nuk është e hijshme t'i përsërisim fjalët e tyre. Këta janë njerëz për t'u mëshiruar. Por Elhamdulilah, ne kemi fatin të ndjekim rrugën e Profetit (salallahu alejhi ue selem) deri më sot dhe të bëjmë aq sa mundemi. I lutemi Allahut Azze ve Xhel për pranim. Ne bëjmë më të mirën tonë – ne nuk mund të arrijmë gjithçka që ka bërë Profeti (salallahu alejhi ue selem). Por qëllimi ynë është të ndjekim shembullin e tij. "Innemal a'malu bin-nijjat." Profeti tha se veprat vlerësohen sipas qëllimeve, dhe Allahu Azze ve Xhel konfirmon se qëllimi është vendimtar. Me qëllimin tonë të pastër, Elhamdulilah, insha'Allah do të marrim shpërblimin sikur të kemi ndjekur të gjithë Sunetin e Profetit (salallahu alejhi ue selem). Allahu ua dhuroftë edhe njerëzve të tjerë këtë fat, që të mund të ndjekin këtë rrugë. Ne themi gjithmonë: Dyert tona janë të hapura për këdo. "Ejani tek Allahu, i cili thërret për në Darus-Selam." Allahu i thërret njerëzit për në Xhenet, në Vendbanimin e Paqes. Allahu Azze ve Xhel thërret drejt lumturisë, drejt çdo të mire. Profeti (salallahu alejhi ue selem) thërret, dhe ne ndjekim këtë thirrje dhe ftojmë gjithashtu ata që janë larg kësaj rruge: Ejani tek Allahu, ejani tek Profeti, ejani në Parajsë. Ju do të jeni në Parajsë, në Xhenet – qysh këtu në Dunja, insha'Allah. Kjo Parajsë është në zemrën tuaj; ashtu si Sejidina Ibrahimi ishte në mes të zjarrit, dhe megjithatë për të ishte një Parajsë. Kështu mund të jetë edhe për ne të gjithë. Kështu që ne i thërrasim njerëzit: Mos qëndroni larg kësaj dere. Dera është e hapur; mos jeni të pamend duke qëndruar jashtë. Ekziston një fjalë e urtë: Kur Allahu Azze ve Xhel jep, mos hezito. Mos u përmbaju. Kur çezma rrjedh, mbushni enët tuaja. Mos prisni dhe mos thoni: "Do ta mbush më vonë", sepse ndoshta nuk rrjedh gjithmonë. Kur rrjedh, shkoni shpejt, kërkoni dhe merrni. Kur e shihni se çezma e mëshirës është e hapur, mos jeni dembelë dhe të thoni: "Mund ta marr më vonë." Nuk e di nëse do të jesh ende këtu më vonë, apo nëse çezma do të rrjedhë ende. Kjo vlen edhe për të gjitha gjërat e kësaj bote (Dunja). E përmend këtë sepse njerëzit ndonjëherë pyesin për Rizk (furnizim). E kam parë këtë të shkruar te një nga vëllezërit tanë, i cili ishte argjendar dhe tregtonte ar. Ai kishte varur një tabelë të vogël. Në të shkruhej: "1. Nuk ka kredi; unë nuk jap me kredi." Dhe pika e dytë thoshte: "Kur çezma është e hapur, mbushe enën tënde; mos e mbyll." Lëre hapur; mos thuaj "Po e mbyll dhe do ta hap prapë më vonë." Vazhdoni përpara. Kam dëgjuar shumë njerëz ndër vite të thonë: "Punët më ecnin mirë, por u lodha dhe doja të pushoja, ndaj mbylla gjithçka." Më vonë u përpoqën të fillonin sërish, por nuk patën kurrë më sukses. Pra, kur hapen dyert, vazhdoni. Për Rizk, për dije, për jetën – kur gjërat ecin mirë, mos thoni "ndoshta kjo, ndoshta ajo, më duhet të pushoj." "Nuk duhet të punoj tepër" – jo. Kur Allahu hap për ju, mos e mbyllni derën e furnizimit të Tij. Mund të pendoheni më vonë. Vazhdoni gjithçka me qëndrueshmëri; kjo është mirë. Qëndrueshmëria është çelësi; mos ndaloni, mos prisni. Mevlana Shejh e kishte zakon të thoshte: "Rruga jonë do të thotë përpjekje; kush lodhet, kush dorëzohet, nuk është pjesë e jona." Mos u lodhni, mos ndaloni, mos u velni. Allahu na dhëntë Himma (aspiratë të lartë) dhe Kuvvet (fuqi) për të qenë si ai, Insha'Allah. Mashallah, deri në ditën e tij të fundit ai kishte Himma dhe nuk lëshoi pe. Madje edhe tani, Mashallah, ai dërgon Barakanë e tij te njerëzit dhe i udhëzon ata në ëndërr ose përmes frymëzimit drejt Tarikatit. Ai ende na jep, Alhamdulillah, përmes bekimit të tij. Allahu ju bekoftë dhe e bekoftë këtë muaj, Insha'Allah. Allahu na mundësoftë të vazhdojmë pa u lodhur, Insha'Allah.

„O ju që keni besuar! Nëse ndonjë i pandërgjegjshëm ju sjell ndonjë lajm, ju shqyrtojeni mirë, ashtu që të mos e godisni ndonjë popull pa e ditur realitetin, e pastaj të pendoheni për atë që keni bërë.“ (49:6) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: Kur një person i pabesueshëm – dikush të cilit nuk mund t'i besohet – vjen tek ju, bëni kujdes. Shkoni deri në fund të çështjes; verifikoni nëse ajo që ai ka thënë është e vërtetë apo jo. Mos i merrni fjalët e tij si të mirqena, për të sulmuar më pas njerëz të tjerë. Përndryshe do të pendoheni më vonë. Pse? Sepse këta njerëz janë të pafajshëm; ata nuk kanë asgjë të bëjnë me atë që ka pretenduar ky burrë. Pasojat do të jenë shumë të këqija për ju më pas. Do të ndiheni tmerrësisht keq, sepse keni vepruar me nxitim dhe pa u menduar – pa verifikuar nëse lajmi ishte fare i vërtetë. Prandaj duhet të siguroheni për gjithçka. Kur dëgjoni diçka, kërkohet kujdes. Duhet të hulumtoni dhe të shikoni nëse çështja qëndron. Vetëm atëherë duhet të vendosni se çfarë të bëni. Kjo vlen për të gjitha fushat e jetës. Shpesh vijnë njerëz dhe thonë: „Ishim te mjeku dhe ai tha se duhet ta bëjmë këtë operacion.“ Unë u them atyre çdo herë: Sigurohuni; merrni mendimin e një mjeku tjetër. Jo vetëm një; pyesni dy ose tre. Nëse të gjithë thonë të njëjtën gjë, atëherë nuk keni zgjidhje tjetër. Atëherë duhet të jeni të durueshëm dhe të bëni atë që thonë ata. Por mos veproni me nxitim bazuar në një mendim të vetëm, sepse më pas nuk ka më kthim prapa. Do të pendoheni dhe do të thoni: „O, sikur të mos e kisha bërë këtë!“ „Sikur të kisha pyetur të tjerë!“ Kjo vlen për gjithçka. Ndoshta njihni njerëz të mirë, por një armik ju tregon diçka të keqe për ta. Ju zemëroheni dhe ndoshta shkoni dhe filloni sherr me ta. Më vonë, kur e vërteta të dalë në shesh, do t'ju vijë shumë keq. Do të turpëroheni; do të ndiheni shumë keq. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, është Krijuesi ynë. Ai na udhëzon dhe na urdhëron që gjithmonë të bëjmë të mirën. T'i bindemi Atij dhe të qëndrojmë larg çdo të keqeje. Mos e vini veten në një pozitë ku t'ju fajësojnë për shkak të veprave tuaja. Pa nxitim. Mos u ngutni. Al-ajalah min ash-shaytan; nxitimi vjen nga Shejtani. Ju duhet të nxitoheni vetëm për vepra të mira. Për gjëra të këqija duhet t'i jepni kohë vetes; prisni. Prisni një ditë, dhjetë ditë, një muaj, dhjetë muaj – nuk ka problem. Kjo është më mirë sesa ta gjeni veten në një pozitë të vështirë, ku pendoheni dhe turpëroheni para njerëzve dhe para vetes. Allahu na ruajtë që të mos ndjekim njerëz të këqij ose ata me qëllime të liga. Mos na sjelltë Ai në një gjendje ku Allahu është i pakënaqur me ne, Profeti është i pakënaqur me ne dhe njerëzit janë të pakënaqur. Allahu na ruajtë nga ky përfundim i keq, inshaAllah.

إِنَّمَا ٱلۡمُؤۡمِنُونَ إِخۡوَةٞ فَأَصۡلِحُواْ بَيۡنَ أَخَوَيۡكُمۡۚ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ لَعَلَّكُمۡ تُرۡحَمُونَ (49:10) وَتَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡبِرِّ وَٱلتَّقۡوَىٰۖ وَلَا تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِۚ (5:2) Ky është urdhri i Allahut. Myslimanët – besimtarët – janë vëllezër. Duhet të jeni të bashkuar. Atëherë Allahu do t'ju ndihmojë. Ai ju dhuron Mëshirën e Tij. Urdhri i Allahut është gjithashtu që ta ndihmoni njëri-tjetrin, të bëni mirë dhe ta mbështesni Islamin dhe myslimanët. Jepni lëmoshë dhe bëjini njëri-tjetrit vetëm mirë. Mos lejoni që urrejtja apo zilia të hyjë mes jush. Elhamdulilah, ky është një vend i bekuar. Mevlana Shejh Nazimi e ka vizituar shpesh këtë vend. Sigurisht, të gjithë njerëzit këtu janë njerëz të Tarikatit, elhamdulilah. Ka Nakshibendi, Kadiri, Çishti, Rifai, Badavi – të gjitha këto Tarikate. Secili ka një Imam të bekuar nga pasardhësit e Profetit, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem. Prej shekujsh ata përhapin dritë për miliona njerëz. Pra, nuk ka asnjë arsye për armiqësi ndërmjet njëri-tjetrit. Përkundrazi: Duhet të ketë ndihmë të ndërsjellë. Edhe kjo vjen nga Allahu; Ai i dha çdo krijese të Tij një aftësi tjetër, një sprovë tjetër, një rrugë tjetër. Zemra e çdo njeriu anon drejt një vendi të caktuar. Por më e rëndësishmja është qëllimi: të arrini te Profeti, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem. Prandaj të gjitha Tarikatet janë rrugë që të çojnë te Profeti, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem. Nëse jeni në këtë rrugë, duhet të ndiqni atë që thotë Profeti, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem, dhe atë që urdhëron Allahu. Duhet të qëndroni të bashkuar. Sigurisht, çdo Tarikat mund të ketë praktika të ndryshme. Por këto ndryshime nuk duhet t'ju kthejnë kundër të tjerëve. Duhet ta pranoni secilin. Mos u përzieni në punët e të tjerëve. Shikoni vetëm veten tuaj. Edukoni egon tuaj për modesti dhe bindje. Mos u zemëroni për gjithçka. Mos u shkaktoni telashe të tjerëve për gjëra të vogla. Jo, kjo nuk është mirë. Që nga fillimi i Islamit, shejtani kurrë nuk mundi të fitonte përmes një armiku të jashtëm. Asnjë armiku që erdhi nuk i doli mbanë t'i jepte fund Islamit apo të shkatërronte Kalifatin. Gjithmonë ka ndodhur nga brenda. Ata mbjellin Fitne (përçarje) mes vete. Pastaj ata përçahen, gjë që çon në vrasjen e myslimanëve nga njëri-tjetri. Dhe vetëm pas kësaj vjen armiku dhe merr pushtetin. Kjo ka ndodhur shpesh në histori. Historia është një dije shumë e rëndësishme. Kurani përmban 'Ulumul ev-velin vel ahirin'. Dijen për fillimin dhe fundin. Ai mëson historinë dhe tregimet e ngjarjeve të kaluara, në mënyrë që të nxirrni mësim prej tyre. Dhe Allahu thotë: 'Fa'tabiru ja ulil absar.' (59:2) 'Fa'tabiru ja ulil elbab.' Nxirrni mësim prej kësaj, o ju largpamës, që keni zemra për të kuptuar. Shumë shpesh, dështimi i myslimanëve për të ndihmuar njëri-tjetrin ka shkaktuar katastrofa për Umetin. Pikërisht tani, rrugës për këtu, po flisnim me vëllain tonë. Unë pyeta: 'Kush e shkatërroi Perandorinë Osmane?' Myslimanët. Myslimanët – dhe ai ishte gjithashtu turk, si osmanët. Osmanët nuk ishin vetëm turq; kishte shtatëdhjetë kombe në Perandorinë Osmane. Dhe ata luftuan për Allahun e Plotfuqishëm. Ata që refuzuan ndihmën e tyre – gjë që shënoi fillimin e fundit të osmanëve – ishin nga Krimea. Tani ata luftojnë atje me rusët dhe të tjerët. Ata luftojnë për Krimenë dhe territore të tjera. E gjithë kjo dikur ishte mbretëria e Girajve. Sulltan Giraj ishte një sulltan tatar. Ai e kontrollonte gjithë zonën. Ukraina, Rusia – e gjithë kjo ishte tokë myslimane. Ata ishin myslimanë. Sulltani osman donte të pushtonte Vjenën në Austri. Ata u kërkuan ndihmë këtyre njerëzve dhe ata thanë: 'Po, ne do t'ju ndihmojmë.' Dhe çfarë ndihme u duhej atyre? Vetëm për të penguar armikun që t'i sulmonte nga shpina. Por nga zilia, Giraj – 'Giray' do të thotë Sulltan në gjuhën tatare – e lanë armikun të kalonte linjat e tyre. Ata i mundën të gjithë, i vranë dhe në atë luftë konfiskuan të gjithë thesarin osman. Ky ishte rrethimi i dytë i Vjenës. I pari ndodhi në kohën e Sulltan Sulejmanit të Madërishëm. Unë isha në atë zonë dhe pashë se deri ku thuhet se kishte arritur Sulltan Sulejmani. Ai nënshkroi atje një marrëveshje – sepse ishte një Sulltan i madh – dhe më pas u kthye. Por herën e dytë, kjo luftë në fakt nuk ishte e nevojshme, por ndodhi. Dhe cili ishte rezultati? Pas kësaj, osmanët filluan ta humbisnin dalëngadalë fuqinë e tyre. Sepse thesari i shtetit humbi dhe gjysma e ushtrisë ra dëshmorë. Mezi e shpëtuan Sulltanin nga aty. Por çfarë ndodhi më pas me Giraj? E gjithë zona u pushtua nga rusët. Ata i vranë dhe u morën gjithçka. Deri më sot nuk ka pasur asnjë dobi nga kjo tradhti. Pse është kështu? Kjo ndodh sepse myslimanët nuk e ndihmojnë njëri-tjetrin. Për këtë arsye themi, edhe pse jemi një Xhemat i vogël: Nuk ka asnjë arsye për të krijuar probleme për gjëra të vogla. Duhet të vazhdoni. Allahu ju ka dhënë shumë vende. Mos jeni ziliqarë. Ne duhet të jemi të hapur për këdo që vjen këtu dhe nuk nxit Fitne kundër Tarikatit. Le të zhvillohen këndimi i Kuranit, leximi i Haditheve, Mevludi, Dhikri dhe Sohbeti. Duhet të vazhdojë. Nëse grindeni me njëri-tjetrin, do të vijnë të huajt dhe do t'ju dëbojnë. Ata mund të duken sikur po ju ndihmojnë, ashtu siç ndodhi me ata njerëz në histori. Më vonë ata do të rrëmbejnë gjithçka dhe do t'ju dëbojnë. Kjo ka ndodhur shumë herë në historinë e Islamit. Siç thashë, osmanët ishin Ehli Sunet dhe Xhemat. Ata mbronin Tarikatet dhe të tjerët. Edhe të tjerët ishin njësoj. Giraj tatar ishte gjithashtu Ehli Sunet dhe Xhemat. Ai nuk ishte as shiit, as vehabi. Në atë kohë nuk kishte Vehabistë, elhamdulilah. Në atë zonë, në Azinë Qendrore apo Rusi, nuk kishte Vehabistë. Atëherë kishte emra të tjerë, si Kazani dhe të tjerë. Çdo vit Tatarët e Kazanit marshonin kundër Moskës, merrnin plaçkë lufte dhe ktheheshin. Ata ishin të fortë, sepse ishin Ehli Sunet vel Xhemat dhe mbronin Islamin. Pra, fitneja lind edhe kur njerëzit janë Ehli Sunet. Ata nuk ishin Shiitë, as Selefistë, as Vehabistë. Elhamdulilah, në atë kohë nuk ekzistonin Vehabistët. Por fatkeqësisht, sot Vehabistët më të këqij gjenden pikërisht në këtë zonë – në rajonin e Rusisë ose Azisë Qendrore. Ata e mbjellin këtë fitne dhe shkatërrojnë njerëzit. Edhe sot: Nëse shkon atje dhe nuk je i të njëjtit Tarikat, ata të shohin si armik. Kjo është një fitne e madhe në këtë rajon. Që nga ajo kohë e deri më sot, ajo është rritur. Nëse nuk i përket grupit të tyre, ata nuk janë të lumtur me ty; ata të trajtojnë si armik. Kjo është një përçarje e madhe. Prandaj duhet t'i pritet koka fitnes, sa është ende e vogël. Thuhet se duhet shtypur koka e gjarprit kur është i vogël. Kur të rritet, nuk mund ta kapësh apo t'ia presësh kokën. Dhe helmi i tij do të përhapet kudo. Është vërtet një helm i tmerrshëm që po përhapet tani. Pra, ne duhet të jemi të bashkuar. Mos i bëni të mëdha problemet e vogla. Mos thoni: "Ky tha këtë, ai bëri atë." Ne i lutemi Allahut të Plotfuqishëm të vendosë lumturi në zemrat tona për vëllezërit tanë. Për vëllezërit tanë, muridët dhe të gjithë muslimanët. Që të jemi të sigurt nga të gjitha gjërat e këqija. Nuk është e lehtë të arrihet kjo gjendje. Sepse kur ke ndërmend të japësh sadaka ose të bësh një vepër të mirë, shfaqen shumë gjëra që duan të të largojnë nga ajo. Është një histori... Një Imam po mbante një fjalim. Ai tha: "Allahu do të shpërblejë këdo që dhuron një grusht oriz – për çdo kokërr Allahu jep një shpërblim." "Kush jep grurë, miell apo vaj – ka shpërblim për gjithçka." Ai tha: "Do të jetë mirë." Që për këtë ka një shpërblim të madh. Njëri nga të pranishmit, që e dëgjoi këtë, u entuziazmua shumë. Ai vrapoi menjëherë në shtëpi. Ai mblodhi pak ushqim dhe donte të nisej. Papritmas gruaja e tij i doli përpara. "Çfarë është kjo?", pyeti ajo. Ai u përgjigj: "Imami tha se duhet ta jap këtë si sadaka; është shumë e rëndësishme." "Lëre aty!", urdhëroi ajo. Imami priste jashtë. Ai mendoi: "Ku mbeti ky njeri?" Nëna e Shejtanit ishte aty. Ajo po sillej si shejtan. Pra, sa herë që dikush dëshiron të bëjë diçka të mirë, shfaqen shumë shejtanë. Prandaj thuhet: Në tubimet pa dashuri për Profetin gjen mijëra. Por kur shkon në një sohbet apo tubim për Profetin, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem, gjen ndoshta vetëm dhjetë për qind të këtij numri. Më parë pyesja veten pse është kështu. Kjo ndodh pikërisht për këtë arsye. Shejtani nuk i prek ata njerëzit e tjerë; ai është i lumtur me ta. Ai do që njerëzit të ikin nga shpërblimi, nga dashuria për Profetin dhe dashuria për Allahun e Plotfuqishëm. Kështu që ai me gëzim i shtyn drejt saj dhe thotë: "Po, po, shikoni, duhet të vijnë më shumë njerëz." Por të tjerëve u pëshpërit: "Mos e bëni këtë, mos çoni salavate për Profetin." "Do të jeni të mallkuar, do të jeni mushrikë, do të jeni kështu, do të jeni ashtu." Kur vizitoni një sohbet të mirë ose një mexhlis të bekuar, ata ju sulmojnë dhe ju pëshpëritin dyshime (vesvese). "A është haram kjo që po bëjmë? Pse je këtu?" "Ata njerëz thanë se kjo është haram, kjo është shirk dhe ti do të hysh në zjarr." "Duaja jote nuk do të pranohet, ty nuk do të të falet kurrë." Por gjithçka që thonë ata është e kundërta e së vërtetës. Allahu i Plotfuqishëm thotë: "Unë jam Gafur (Falës), Rrahim (Mëshirëplotë)." Deri në frymën tënde të fundit mund të kërkosh falje, dhe Unë do të të fal. Profeti, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem, transmetoi se Allahu i Plotfuqishëm thotë: "Sikur këta njerëz të mos bënin gjynahe, Unë do t'i zëvendësoja me njerëz që bëjnë gjynahe dhe kërkojnë falje, në mënyrë që Unë t'i fal." "Sepse Unë dua të fal." Kështu thotë Allahu. Por ata nuk e pranojnë atë që thotë Allahu. Pse? Sepse janë ziliqarë. Ata janë plot zili. Ata nuk ua dëshirojnë të mirën njerëzve dhe askujt tjetër. Zilia është cilësia më e keqe. Ajo vjen nga Shejtani. Ajo të bën të vraposh drejt Ferrit. Dhe ata megjithatë këmbëngulin në të. Është gjithashtu një cilësi e Kufrit. Edhe nëse e njeh të vërtetën, ai nga zilia më mirë do të hidhej në zjarr, sesa të pranonte atë që ka tjetri. Kjo është një çështje e rëndësishme. Prandaj Allahu i ruajtë zemrat e muslimanëve nga zilia. I ruajtë nga devijimi prej së vërtetës, prej rrugës së Profetit, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem. Kjo është rruga e mëshirës, rruga e lumturisë, rruga e myzhdesë. „Bashiru wala tunaffiru.“ Profeti, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem, ka thënë: "Përgëzoni dhe mos largoni." U thoni njerëzve se Allahu i fal të gjithë. Mos u shqetësoni. Disa njerëz vijnë dhe thonë: "Ne bëjmë gjëra të këqija; ndoshta nuk mund të hyjmë në Parajsë (Xhenet)." Jo – nëse dikush kërkon falje me qëllim të sinqertë, thotë Kurani famëlartë: "Yubaddilullahu sayyi'atihim hasanat." (25:70) Ai i shndërron të këqijat e tyre në vepra të mira. Ato nuk janë më gjynahe. Gjynahu hiqet dhe Allahu vendos një shpërblim në vend të tij. Ky është Allahu i Plotfuqishëm. Ne duhet ta falënderojmë Allahun. Ne duhet ta falënderojmë vazhdimisht Allahun dhe të themi: "Esh-shukru lillah, Elhamdulilah, Esh-shukru lillah." Ai na ka udhëzuar në rrugën e Tij. Pra, mos lejoni të lindin probleme mes muslimanëve për gjëra të vogla. Ka disa të marrë që, kur zemërohen, thonë: "Allahu mund të falë, por unë nuk fal." Kjo është... Allahu u dhuroftë mend këtyre njerëzve. Allahu na faltë të gjithëve. Ne jemi të varur nga Allahu i Plotfuqishëm. Allahu na mbajttë të palëkundur në rrugën e Tij. Që të mos biem. Elhamdulilah, jemi me Mashajikët, me Mevlanën dhe njerëzit e Tarikatit. Allahu ua lartësoftë gradat. Na e dhuro këtë për hir të Allahut. Duhet të falënderojmë dhe T'i lutemi Atij që të na ruajë në këtë rrugë. Allahu na lartësoftë gjithnjë e më shumë, inshaAllah.

Walladhina amanu billahi wa rusulihi ula'ika hum as-siddiquna wash-shuhada'u 'inda Rabbihim lahum ajruhum wa nuruhum. (57:19) Allahu 'Azze ve Xhel-le i lavdëron besimtarët; ata janë më të mirët dhe zënë gradën më të lartë në prezencën hyjnore të Allahut 'Azze ve Xhel-le. Për secilin është e rëndësishme të jetë si ata që lavdërohen në prezencën hyjnore të Allahut dhe të Profetit – sal-lAllahu alejhi ve sel-lem. Si mund ta arrijmë këtë gjendje? Duke ndjekur Evliatullah; janë ata që të çojnë drejt këtij Mekami të lartë. Sepse pa ata, askush nuk mund ta arrijë këtë gradë të lartë. Është shumë e rrallë, por edhe ata [që duken vetëm] e kanë një Murshid. Ne e quajmë këtë rruga "Uvejsi", në të cilën ata udhëzohen nga Sejidina Hidri (alejhi selam). Pa një Murshid, pa një mësues, njeriu nuk mund të ndjekë askënd me të vërtetë. Kush nuk ndjek një mësues, Murshidi i tij do të jetë Shejtani. Ai mund të mendojë se po vepron mirë dhe po bën gjënë e duhur, por në fund gjithçka është e humbur, dhe ai do të përfundojë pa Iman, pa besim. Është shumë e rrezikshme të hysh vetëm në një vend të rrezikshëm; në çdo moment këmbët mund të të rrëshqasin dhe do të biesh. Për këtë arsye, mos mbet pa një Murshid. Thjesht mbaje fort dorën e tij; kjo mjafton për të të shpëtuar. Megjithatë, nëse dëshiron që egoja jote të rritet, atëherë mos i ndiq këta njerëz; shko dhe bëj çfarë të duash. Por në fund do të biesh. Askush nuk do të të shpëtojë; do të jesh vetëm me Shejtanin. Sepse për Shejtanin është e lehtë të të largojë nga rruga e drejtë, drejt asaj që ai dëshiron. Inna ad-dina 'inda Allah al-Islam. (3:19) Me të vërtetë, feja te Allahu është Islami. Kush kërkon një rrugë jashtë Islamit – la yuqbalu minhu – Allahu nuk do ta pranojë atë prej tij. Allahu 'Azze ve Xhel-le e shpall këtë në Kuranin e Lavdishëm. Çfarëdo që të bësh jashtë kësaj rruge: Ti po ndjek egon tënde, dhe kjo është e rrezikshme. Për ata që ndjekin egon e tyre, fundi do të jetë i keq. Allahu na ruajtë në rrugën e Tij. Në rrugën e Profetit – sal-lAllahu alejhi ve sel-lem –, në rrugën e Evlijave, në rrugën e dritës. Allahu i mbushtë zemrat tona me këtë dashuri, insha'Allah, dhe me dritë, insha'Allah.

وَقُلِ ٱلۡحَقُّ مِن رَّبِّكُمۡۖ فَمَن شَآءَ فَلۡيُؤۡمِن وَمَن شَآءَ فَلۡيَكۡفُرۡۚ (18:29) Allahu Azza ue Xhel thotë: "Thuaj të vërtetën." Thuaj Hakun. Kush dëshiron të besojë, le të besojë. Dhe kush nuk dëshiron të besojë, është i lirë të mos besojë. Por ti duhet ta thuash të vërtetën. Njerëzit duhet ta dinë të vërtetën. Më pas, ata duhet të vendosin. Por detyra jote – ajo që duhet të thuash – është e vërteta. Thuaju njerëzve që pyesin. Tregoju atyre se çfarë është e vërteta; mos gënje. Sidomos në lidhje me Hakun dhe rrugën e Allahut. Nuk guxon të shtosh asgjë të rreme nga vetja jote. Nuk mund të shpikësh diçka vetë dhe ta shpallësh atë. Çfarëdo që të jetë e vërteta, ti duhet ta thuash atë. Nuk ka asnjë arsye për të pasur frikë. Sepse nëse ke frikë, ndoshta nuk flet në kohën e duhur. Por secili duhet ta pranojë të vërtetën. Kush e pranon të vërtetën, Hakun, do të jetë i sigurt. Nëse nuk e pranon, ai nuk është i sigurt. Kjo është ajo që quhet demokraci; kjo është demokracia e vërtetë. Secili është i lirë të pranojë ose të refuzojë. Por ata duhet të dinë për këtë. Këtu ata nuk kanë asnjë problem deri në fund të jetës së tyre. Deri në fund të jetës së tyre, ata kanë mundësinë ta pranojnë atë. Nëse e pranojnë para vdekjes së tyre, Allahu do t'i falë ata. Nëse nuk e pranojnë, pendimi do të jetë i madh. Nuk është si në përditshmëri: "Pendohem që nuk e bleva atë. Ishte lirë, tani është shtrenjtë." Në këtë rast ti ende jeton. Por te ai pendimi tjetër – kur vdes – ka mbaruar. Pra, duhet t'ua themi këtë njerëzve. Ju duhet ta pranoni këtë. Allahu ta jep këtë mundësi gjatë gjithë jetës tënde. Ti mund të jesh jobesimtar deri në fund të jetës tënde. Por ti nuk e di se kur do të mbarojë jeta jote. Mos mendo se do të bëhesh nëntëdhjetë, tetëdhjetë apo shtatëdhjetë vjeç. Ndoshta merr fund që në të tridhjetat. Ndoshta në të pesëdhjetat, ndoshta në të gjashtëdhjetat. Nuk ke asnjë garanci se mund të bësh çfarë të duash, për t'u penduar më vonë dhe për të kërkuar falje. Jo, duhet të kërkosh falje në çdo kohë. Nuk ka garanci në jetë. Vetëm Allahu Azza ue Xhel e di fundin e jetës së një njeriu. Pra, njeriu duhet të jetë i vëmendshëm dhe të mos e shtyjë deri në fund, për të thënë pastaj: "Po, ke të drejtë, ti e the këtë..." Atëherë ndoshta është tashmë tepër vonë. Allahu i udhëzoftë këta njerëz. Dhe na dhuroftë kuptim të mirë, në mënyrë që të jemi në rrugën e Allahut në çdo kohë. Që të jemi të vëmendshëm dhe të mos jetë tepër vonë, inshaAllah. Allahu na ruajtë nga egoja jonë e keqe, inshaAllah.

مِّنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ رِجَالٞ صَدَقُواْ مَا عَٰهَدُواْ ٱللَّهَ عَلَيۡهِۖ فَمِنۡهُم مَّن قَضَىٰ نَحۡبَهُۥ وَمِنۡهُم مَّن يَنتَظِرُۖ وَمَا بَدَّلُواْ تَبۡدِيلٗا (33:23) Allahu i lavdëron burrat që i përmbahen fjalës së tyre. Kjo i referohet besës që ata kanë lidhur me Allahun Azza we Xhela dhe Profetin (salallahu alejhi we selem). Ata kurrë nuk e tërheqin këtë premtim. Ata e kanë dhënë këtë betim për tërë jetën e tyre, deri në vdekje. Ata mbesin burra që e mbajnë fjalën, pa ndryshuar kurrë. Kërkojmë ndjesë zonjave, por ne duhet ta shprehim kështu: Në ditët e sotme, pothuajse nuk ka më "burra" të vërtetë [të nderit]. Disa burra e japin fjalën, por më vonë, kur nuk u përshtatet, e mohojnë atë. Ata thonë: "Unë thjesht e thashë ashtu; premtimet apo gjëra të ngjashme nuk më interesojnë." Pse e përmendim këtë? Elhamdulilah, shumica prej jush këtu jeni vendas. Ndoshta gjysma e këtij xhemati është nga këtu, ndërsa të tjerët vijnë nga Londra ose vende të tjera për të dëgjuar. Kurdoherë që vinim këtu më parë, ne vizitonim Shejh Velidin. Shejh Velidin, palestinezin. Ai ishte këtu në këtë zonë dhe e përhapi Tarikatin midis anglezëve, pakistanezëve, arabëve – midis të gjithëve. Unë e njoh atë që nga viti 1985. Në atë kohë shkonim me një makinë të vjetër e të vogël në Peckham për të vizituar Mevlana Shejhun. Që nga ajo kohë, ai kurrë nuk e ndryshoi rrugën e tij. Ai mund të kishte pretenduar të ishte vetë Shejh. Ai mund të kishte themeluar një "Tarikat Velidije", nëse do të kishte dashur. Sepse askush nuk e detyroi atë t'i udhëhiqte njerëzit drejt Shejh Nazimit. Ai zotëronte dije, ai kishte gjithçka, dhe njerëzit ishin me të gjatë gjithë kohës. Por ai nuk e ndoqi egon e tij dhe nuk tha: "Unë jam Shejh, unë jam kjo, unë jam ajo." Ai iu përmbajt premtimit të tij derisa Mevlana Shejhu ndërroi jetë. Derisa Mevlana Shejhu u largua nga kjo botë, ai nuk e theu fjalën e tij. Sepse Mevlana e dha urdhrin. Edhe unë nuk synoj të jem Shejh, por është urdhri i Mevlanës. Ai tha: "Ky burrë do të jetë Shejhu për ju." Kështu që ai as nuk refuzoi, as nuk tha: "Jo, unë nuk e pranoj këtë, unë jam tashmë Shejh", ose diçka të tillë. Ai nuk tha: "Është e panevojshme të ndjekim atë që tha Mevlana Shejhu." Ai mund të kishte thënë: "Unë jam Shejh, unë jam më gjatë në Tarikat se ky Shejh i ri, dhe unë jam më i mirë se ai." Jo, ai thjesht e pranoi dhe e përcolli dashurinë e tij po njësoj. Sepse ai ishte shumë i zgjuar dhe i mençur; ai zotëronte Hikmet (urtësi). Ai e dinte se në këtë rrugë nuk bëhet fjalë për Shejhun. Në këtë rrugë bëhet fjalë për vetë rrugëtimin. Shejhu vjen dhe shkon, por rruga mbetet. Dashuria për këtë rrugë nuk duhet të ndryshojë. Kushdo që vjen [si udhëheqës] – ndiqni urdhrin. Veçanërisht ata që pretendonin: "Unë e dua Shejhun, unë jam murid prej pesëdhjetë apo gjashtëdhjetë vitesh", por pastaj, kur Shejhu jep një urdhër, ata thonë: "Jo, unë nuk e pranoj këtë; unë duhet të jem Shejhu." Por ky burrë [Shejh Velidi] nuk ishte i tillë. Për këtë arsye Allahu i lavdëron njerëz të tillë. Allahu e cilëson këtë si një "burrë". Edhe gratë konsiderohen si "burra" [të Zotit] nëse i përmbahen premtimit të tyre; ato janë më të forta se burrat që nuk i përmbahen fjalës së tyre. Ky është një Tarikat shumë i rëndësishëm, sepse nuk gjendet lehtë një Shejh i vërtetë apo një Tarikat i vërtetë. Nëse kaloni pesëdhjetë vjet në Tarikat dhe nuk e kuptoni këtë, atëherë jeni asgjë. Ju ekzistoni vetëm rastësisht. Ju gjendeni në Tarikat dhe në fund të jetës pyesni: "Çfarë po bëj këtu? Kush jam unë?" Ju jeni këtu sepse kjo është anija e shpëtimit. Si Sejjidina Nuhu – unë shpesh them se Mevlana Shejhu është si Sejjidina Nuhu. Nëse jeni në anijen e tij, do të jeni të sigurt nga kjo botë, dhe gjithashtu për botën tjetër. Pra, duhet ta dini – mos jeni të pasigurt. Jini të bindur se jeni të sigurt, mos kundërshtoni dhe mos thoni gjëra me të cilat Allahu është i pakënaqur. Thjesht ndiqni. Elhamdulilah, rruga jonë është e qartë. Shpesh njerëzit kanë pyetur: "A keni një përfaqësues në vendin tuaj?" Kudo është hapur, Elhamdulilah; ne jemi shumë të hapur për të gjithë. Dera jonë qëndron e hapur. Kushdo që vjen, është i mirëpritur. Kujt nuk i pëlqen – mirupafshim (Bye-bye). Ne nuk mbajmë askënd me forcë, por rruga jonë është t'i mbajmë njerëzit në siguri. Të dish – dhe të mos pyesësh veten – "Pse jam këtu? Pse jam në këtë Dunja?" Shumë njerëz çmenden dhe u bërtasin nënave dhe baballarëve të tyre: "Pse më keni sjellë në këtë botë?" Babai yt dhe nëna jote nuk të kanë sjellë këtu; Allahu të ka krijuar dhe të ka dërguar këtu. Nëse e kuptoni këtë, do të jeni të kënaqur dhe të lumtur. Nuk ka ikje. Thjesht prisni. Prisni, prisni, prisni dhe kur të vijë koha juaj, do të takoni Zotin tuaj, InshaAllah. Mos keni frikë ose ankth dhe të pyesni: "Si do të mbijetoj?" Kur furnizimi juaj [Rizku] të mbarojë, ju do të vdisni. Edhe nëse zotëroni miliarda, nuk mund të hani asnjë kafshatë shtesë apo të pini një pikë ujë shtesë. Nuk mund të merrni asgjë me vete. Kështu që mos u shqetësoni, jini të lumtur. Allahu Azza we Xhela i ka garantuar secilit furnizimin dhe jetëgjatësinë e tij. Është caktuar në një sasi të caktuar dhe një kohë të caktuar. Kur të vijë koha, ju do të shkoni. Shumë njerëz e bëjnë jetën e tyre ferr, ende pa shkuar në Ahiret (botën tjetër). Ata e bëjnë jetën e tyre ferr duke u shqetësuar çdo ditë të vetme. Nëse nuk jemi të lumtur, merrni shpejt abdest dhe falni dy rekatë. Është e rëndësishme për të gjithë njerëzit që të falen. Sepse namazi është momenti kur ne jemi më së afërmi me Zotin tonë, Allahun Azza we Xhela. Allahu Azza we Xhela është kudo. Por kur lutesh, Ai është në zemrën tënde. Ai tha: "I gjithë universi nuk mund të më nxërë Mua, por Unë zë vend në zemrën e robit Tim besimtar." Është një zemër e vogël, por Allahu thotë, nëse e kuptoni këtë, Ai do të jetë në zemrën tuaj dhe të gjitha problemet do të zhduken, InshaAllah. Kjo është shumë e rëndësishme, ndaj mos u largoni. Mos e braktisni këtë rrugë. Mos u mashtroni nga të tjerët që pretendojnë se do t'ju mësojnë më mirë se kjo rrugë. Sepse rruga jonë, nga Mevlana Shejh Abdullah ed-Dagestani dhe Shejh Muhammed Nazim el-Hakkani dhe të gjithë Meshejhët, është saktësisht ashtu siç ishte në kohën e Profetit. Ajo ndjek Sunetin e Profetit (salallahu alejhi we selem) dhe u tregon njerëzve vetëm të mirën. Më e mira, mësimi më i madh i Profetit (salallahu alejhi we selem), është të jesh i përulur. Të gjithë Meshejhët ishin të përulur; askush nuk pretendonte të ishte më i mirë se tjetri. Ata thoshin: "Ne vetëm shërbejmë." "Ne jemi shërbëtorë të Umetit dhe të Profetit (salallahu alejhi we selem)." Nëse shihni të tjerë, qofshin dijetarë ose jo, që thonë "Unë jam kjo, unë jam ajo", mos i ndiqni ata. Elhamdulilah, Allahu e bekoftë këtë Velid Efendiun; ai ishte një njeri aq modest. Një burrë kaq i mirë dhe Elhamdulilah, linja e tij gjithashtu vazhdon. Është shumë e rëndësishme të shihet se ajo vazhdon. Është me rëndësi të madhe. Edhe nëse bëni diçka të vogël, mos u dorëzoni. Mos e lini këtë rrugë. Mos lejoni t'ju mashtrojnë të tjerët, të cilët në ditët e sotme pretendojnë se janë "të vërtetët". Gjeni njerëz të mirë dhe ndiqni ata. Nëse ndiqni disa nga këta të tjerët, ata do t'ju largojnë nga rruga. Ata thonë: "Nuk ka nevojë për namaz", gjë që është një keqkuptim. Mashayikhët e mëdhenj dhe Auliyaullahët, si Xhelaludin Rumiu, thonë: "Të jesh me një evlija ose shejh është më mirë se njëqind vjet adhurim i sinqertë." Por disa mund ta keqkuptojnë këtë dhe të mendojnë se nuk duhet të falen apo të bëjnë asgjë. Jo; nëse jeni me një evlija, ai do t'ju tregojë se sa e rëndësishme është të kryeni adhurim. Sa e rëndësishme është të ndiqni rrugën e drejtë, rrugën e Profetit (salallahu alejhi ue selam). Të gjithë këta Auliyaullah i përmbahen Sheriatit të Profetit (salallahu alejhi ue selam). Tarikati dhe Sheriati shkojnë së bashku. Pa Sheriat nuk ka Tarikat. Sepse në atë gjendje, secili thjesht do të bënte atë që dëshiron nefsi i tij. Ata do të thoshin: "Pse të falemi? Ne ulemi, bëjmë tesbih dhe dhikër; nuk ka arsye për t'u falur." Të tjerë do të thoshin: "Pse të shkojmë në Haxh kur është kaq plot? Mund të shkojmë një herë tjetër." Ose: "Pse të agjërojmë në verë? Është shumë gjatë dhe nxehtë; ne agjërojmë në ditët e shkurtra në vend të kësaj, është shumë më e lehtë." Kjo do të ndodhte. Pra, pa Sheriat nuk mund të ketë Tarikat. Kjo është thelbësore. Do të vini re se çdo Auliyaullah është shumë i rreptë në lidhje me Tarikatin. Dhe askush nga këta Auliyaullah nuk qëndron jashtë Sheriatit. Nuk do të gjeni askënd që ka një Mekam ose Mezar (Tyrbe) dhe që qëndron jashtë Sheriatit të medh'hebeve. Për të tillët nuk ka vende të bekuara. Kjo vlen vetëm për ata që ndjekin Sheriatin dhe Tarikatin. Ju mund ta shihni këtë në të gjithë botën. Në Turqi, Siri, Pakistan, Irak – kudo. Janë ata që ndjekin Sheriatin. Ata që nuk ndjekin Sheriatin nuk kanë ndonjë vend ku njerëzit vijnë për të kërkuar bereqet prej tyre. Është gjithashtu e rëndësishme të shkoni atje dhe t'i luteni Allahut për hir të këtyre njerëzve. Sepse ju merrni bereqet; Allahu e mbush atë vend, që është i dashur për Të, me bekime. Dhe ju mund të merrni prej tij. Ju nuk i luteni *vetë personit*; por për hir të tij i luteni Allahut Azza ue Xhel. Që Ai t'ju japë atë që dëshironi. Sepse Allahu është Dhuruesi i gjithçkaje. Shumë njerëz e ngatërrojnë këtë, dhe më vonë kjo bëhet problem për ta. Allahu na ruajtë nga nefsi ynë. Dhe na ndihmoftë të ndjekim rrugën e drejtë. Të mos mashtrohemi nga njerëz që pretendojnë këtë apo atë. Ata që nuk dëgjojnë Auliyaullahët. Që nuk dëgjojnë vullnetin e Auliyaullahëve. Vullneti i Auliyaullahëve është të qëndrojmë së bashku dhe të mos devijojmë nga rruga e Mashayikhëve, InshaAllah. Allahu ju bekoftë.

Wa ja'ala lakum al-arda tahura. Allahu Azza we Xhel-le e krijoi tokën dhe e bëri atë të pastër për ne. Për Umetin e Sejjiduna Muhamedit (sal-la Allahu alejhi we sel-lem), e gjithë toka është e pastër. Ju mund të faleni kudo; ajo është e pastër. Nga natyra ajo është e pastër, por njerëzit e bëjnë pis. Ka vende ku nuk mund të falesh sepse janë të ndotura. Por në një vend të pastër mund të faleni. Është e lejuar të faleni kudo – qoftë në xhami apo jashtë. Para kohës së Profetit (sal-la Allahu alejhi we sel-lem), namazi duhej të kryhej në vende të caktuara, si në tempull ose në një vend të shenjtë. Përse? Sepse për komunitetet e tjera jo e gjithë toka konsiderohej e pastër. Ishte e kufizuar në vende të caktuara. Por për nder të Profetit (sal-la Allahu alejhi we sel-lem), Allahu e bëri të gjithë botën të pastër, në mënyrë që të mund të qëndroni dhe të faleni kudo. Megjithatë, sot shohim se njerëzit po e ndotin atë kudo. Siç thotë Allahu: "Zaharal fasadu fil barri wal bahri bima kasabat aydin nas." (30:41) Shkatërrimi është shfaqur në tokë dhe në det, për shkak të veprave të vetë njerëzve. Tani toka, uji dhe deti janë prishur; ato janë bërë të këqija. Nga çfarë? Nga njeriu. Janë njerëzit ata që e shkaktojnë këtë. Përmes lakmisë dhe egoizmit të tyre, pa menduar për të tjerët, ata kanë shkatërruar gjithçka. Mevlana Shejhu thoshte gjithmonë: "Beton, Najlon, Hormone." Beton, Najlon – pra plastikë – dhe Hormone. Ju e dini se çfarë janë hormonet. Ata e kanë rregulluar kështu që jeta pa këto gjëra tani duket e pamundur. Përse? Sepse janë mësuar me to. Më parë mund të përdoreshin shumë gjëra të tjera në vend të tyre. Por sa i përket betonit, vështirë se mund të bëhet diçka. Në përditshmërinë tonë vështirë se gjen diçka pa të. Ndoshta shumë pak – mbase dy deri në pesë për qind – janë ndërtuar ndryshe, por shumica e njerëzve natyrisht përdorin beton. Sigurisht që është e pranueshme të përdoret aty ku është e detyrueshme ose e nevojshme. Kjo është e mundur, por jo aty ku jeton. Gjithçka po shndërrohet në beton. Në verë ai lëshon nxehtësi, dhe në dimër ftohtësia hyn në trup. Për fat të keq, vështirë se mund të bëjmë diçka kundër kësaj. Sa i përket hormoneve: Ata fusin hormone kudo. Nuk mund të shmanget kjo; duket e pamundur tashmë. Gjëja e tretë: Najloni – plastika. Këtë mund ta shmangim. Edhe nëse shmangni vetëm këtë pikën e tretë, ky është një sukses i madh për ne. Për këtë arsye, Allahu e krijoi këtë material në mënyrë që të mund të riciklohet. Megjithatë, muslimanët e hedhin atë kudo. Elhamdulilah, njerëzit po frymëzohen për të ngritur pika grumbullimi për këto mbetje kudo. Është më pis se – ma falni shprehjen – jashtëqitjet njerëzore; plastika është më e dëmshme. Pra, nëse keni diçka të tillë, është detyra juaj të mos e hidhni thjesht dhe ta bëni botën edhe më pis. Dhe mos bëni Israf (shpërdorim). Ju duhet ta mblidhni dhe ta çoni në vendin e caktuar për të. Kjo është Sadaka (lëmoshë) për ju, sepse kujdeseni për pastërtinë. Profeti (sal-la Allahu alejhi we sel-lem) ka thënë: Largimi i një pengese nga rruga është Sadaka për ju. Edhe nëse nuk jepni Sadaka në formë parash – sepse Profeti (sal-la Allahu alejhi we sel-lem) tha se për secilin nga 360 nyjet në trup duhet dhënë një Sadaka çdo ditë. Sahabët nuk zotëronin asgjë; shumica e tyre ishin të uritur dhe nuk gjenin asgjë për të dhënë. Ata pyetën: "O Profet, ne nuk kemi asgjë; si t'ia bëjmë këtë?" Ai u përgjigj: "Çdo vepër e mirë që bëni, është Sadaka." Largimi i papastërtisë apo i një guri nga rruga është Sadaka; t'i buzëqeshësh vëllait tënd është Sadaka. Dhe përfundimisht, namazi i Duhasë i zëvendëson të gjitha këto. Por ajo që ka rëndësi këtu: Sa më shumë Sadaka të jepni, aq më mirë. Veçanërisht në lidhje me xhaminë: Nëse e pastroni xhaminë, qoftë edhe diçka e vogël, Allahu ju shpërblen në Xhenet me një tullë prej ari. Pastërtia është shumë e rëndësishme. Parimi ynë kryesor në Islam thotë: "En-nazafatu minel iman" – Pastërtia është pjesë e besimit (Imanit). Imani qëndron më lart se Islami; ai hap zemrën dhe veten. Pra, InshaAllah, ky mesazh i drejtohet gjithë botës. Sot dëgjojmë për njerëz që nuk i kushtojnë fare vëmendje kësaj. Shihet se vendet islame janë më të pista se të tjerat; mungon zbatimi. Allahu na ndihmoftë; është e rëndësishme. Ne themi: Duke e shmangur këtë, ju ruani InshaAllah të paktën një të tretën e shëndetit tuaj. Allahu na ruajtë – të sigurt, të pastër dhe të dashur nga Allahu dhe Profeti (sal-la Allahu alejhi we sel-lem).

Profeti (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) tha: "Innamal 'ilmu bit-ta'allum, wa innamal hilmu bit-tahallum." Sadaqa Rasulullah fima qala aw kama qala. Dituria arrihet vetëm përmes të mësuarit. Duhet ta përvetësoni atë, ose keni nevojë për dikë që t'jua mësojë. Kjo dituri është detyrë për çdo musliman – nga djepi deri në varr. Çdo ditë njeriu duhet të mësojë nga pak. Ju duhet të kërkoni dituri. Kjo është e obligueshme – Farz – për çdo musliman dhe muslimane. Sigurisht kjo do të thotë: çdo ditë nga pak. Por nijeti ynë duhet të jetë i vazhdueshëm, inshaAllah. Dhe natyrisht do të zbuloni diçka të re çdo ditë, edhe në gjëra për të cilat mendonit se i dinit të gjitha. Mos thoni: "Unë tashmë i di të gjitha, nuk kam nevojë të mësoj apo të pyes më." Dituria është e pafundme. Ajo nuk i është rezervuar vetëm një individi. Prandaj, inshaAllah, secili këtu duhet të merret me të – qoftë gjatë virdit ditor, ose kur shërben si Imam apo Muezin. Këto gjëra duhet t'i mësoni vërtet mirë. "Innamal 'ilmu bit-ta'allum", thotë Profeti (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam). Në këtë duhet të ushtroheni. Tani, për të ardhmen këtu pranë Mashejhëve tanë: Nga mëngjesi deri në namazin e Jacisë dikush duhet të recitojë. Jo gjithmonë vetëm Muezini; çdo ditë duhet ta bëjë dikush tjetër, për të mësuar se si bëhen tesbihatet dhe si thirret ezani. Nga Sabahu deri në Jaci, inshaAllah, çdo ditë dikush tjetër. Dhe kur jemi në udhëtim, kur nuk ka shumë njerëz, duhet të dalë një muezin i ri. Duhet të jeni të trajnuar për të qenë muezin. Nuk duhet të jetë gjithmonë i njëjti person, apo vetëm i zoti i shtëpisë. Duhet të ketë shumë muezinë. Elhamdulilah, ne duhet ta marrim Qaben si shembull; atje ka shumë muezinë. Edhe në Medine el-Muneuere ka shumë muezinë. Në xhamitë e shenjta ka shumë, të gjithë të ndryshëm. Pra, është e rëndësishme të mos dëgjoni vetëm dhe të thoni: "Mirë, po e bën ai, ne nuk kemi pse ta bëjmë." Jo, ju duhet të mësoni dhe duhet të praktikoni, inshaAllah. Sepse të jesh muezin është një nder i madh. Muezinët lavdërohen në Prezencën Hyjnore të Allahut – Azze ue Xhel. Aq sa arrin zëri i tyre, atyre do t'u falen gjynahet nga Allahu. Dhe në Ditën e Kiametit, siç thuhet, ata do t'i tejkalojnë të gjithë njerëzit e tjerë. Kështu që, inshaAllah, kudo që të shkoni: Mësojeni dhe praktikojeni këtë. Pjesa e dytë: "Innamal hilmu bit-tahallum." Kjo do të thotë të mos jesh i zemëruar, por të tregosh butësi. Njerëzit thonë: "Unë zemërohem shpejt, çfarë duhet të bëj?" "Unë nuk mund të të fus thjesht në një kovë me bojë dhe të të nxjerr sërish, që të mos jesh më i zemëruar." Profeti (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) tha: "Ngadalë, ngadalë" – përmes ushtrimit. Sa herë që të vijë zemërimi, duhet të kujtoni: "Unë duhet të jem i butë." Kur jeni shumë të zemëruar, kjo do ta bëjë atë pak më pak intensive. Herën tjetër përsëri; kujtojeni çdo herë. Përfundimisht, ndoshta për një muaj, një vit, dy vjet apo ndoshta dhjetë, nuk do të ketë më zemërim, inshaAllah. Allahu na ruajtë nga zemërimi. Edhe nëse zemëroheni, duhet të qetësoheni shpejt përsëri. I tillë ishte zemërimi i Mevlana Shehut: si zjarr kashte. Ai ndizet shpejt dhe kalon shpejt. Kështu duhet të jetë, sepse çdokush zemërohet ndonjëherë, por më pas zemërimi duhet të zhduket. Sepse zemërimi ndez një zjarr brenda jush; kjo nuk është e nevojshme. Ju duhet ta largoni shpejt këtë zemërim, inshaAllah. Allahu na ndihmoftë në këtë, inshaAllah.

‚Wa ta‘āwanū ‘ala l-birri wa t-taqwā wa lā ta‘āwanū ‘ala l-ithmi wa l-‘udwān‘, (Kur'an 05:02). Kjo është rruga më e mirë për të gjithë njerëzimin. Kjo vlen edhe për muslimanët; me të vërtetë, kjo duhet të vlejë veçanërisht për muslimanët. Ky urdhër është detyrë për të gjithë besimtarët. Ju duhet të ndihmoni njëri-tjetrin në vepra të mira, qoftë përmes bamirësisë ose duke u gjendur pranë njerëzve në mënyra të tjera. Kjo mund të bëhet me dorë, me gjuhë ose me çdo mjet tjetër. Ka mijëra mënyra për t'i ndihmuar njerëzit. Allahu Azza ue Xhel thotë: „Ndihmoni njëri-tjetrin.“ Bëhuni të bashkuar. „Ta’āwanu“ do të thotë të bashkëpunoni dhe t'i gjendeni pranë njëri-tjetrit. Mos e mbështesni njëri-tjetrin në mëkate apo në kryerjen e padrejtësive. Mos e bëni këtë. Ky udhëzim vlen për të gjithë njerëzimin. Kushdo që e quan veten njeri, duhet të veprojë sipas kësaj. Një musliman duhet të ndihet edhe më i obliguar ndaj kësaj. Ata duhet ta mbështesin njëri-tjetrin. Jepni Nasiha – këshilla të mira – dhe ofroni ndihmë. Shumëkush mendon se po bën mirë, ndërkohë që në të vërtetë po bën gjëra shumë të gabuara. Prandaj ata duhet të kërkojnë këshillë: „A po bëj gjënë e duhur apo të gabuar? Sipas vlerësimit tim, kjo ishte mirë,“ por kur pyet, mund të kuptosh se nuk është mirë, por e dëmshme. Marrja e kësaj këshille është një ndihmë e madhe për ty. Ajo të zgjon, që të mos bësh ndonjë mëkat apo të veprosh gabim pa e ditur. Ndonjëherë bën diçka duke besuar se është mirë, por në realitet është keq. Allahu Azza ue Xhel na dhuroftë mirësinë për të ndihmuar dhe për të pranuar ndihmë, inshaAllah. Allahu Azza ue Xhel ju bekoftë.

Në çdo kohë i themi Allahut 'Azze ue Xhel-le: Elhamdulilah ue Shukrulilah. Allahu 'Azze ue Xhel-le na qëndron pranë në çdo gjë; me çdo frymëmarrje, në çdo sekondë, çdo minutë. Allahu 'Azze ue Xhel-le është me ne; ne duhet ta kuptojmë këtë dhe ta falënderojmë Atë për këtë. Shumë njerëz – njerëz të padijshëm – nuk bëjnë dallimin mes të mirës dhe të keqes. Zakonisht, ata që nuk e kanë këtë kuptim nuk kanë mend dhe nuk mbajnë përgjegjësi; ata e kanë vendin në çmendinë. Por ka disa që nuk janë në çmendinë; ata janë plotësisht përgjegjës. Ata shkojnë në shkollë, japin mësim, punojnë dhe bëjnë tregti, por kur vjen puna për ta falënderuar Atë, nuk e bëjnë. Kjo nuk paralajmëron asgjë të mirë për ata që sillen kështu. Allahu 'Azze ue Xhel-le mban shënim për gjithçka, dhe ju duhet ta njihni Atë dhe ta falënderoni Atë. Njerëzit që nuk e dinë këtë janë më keq se krijesat e thjeshta. Allahu 'Azze ue Xhel-le i krijoi të gjitha krijesat – madje edhe gurët, edhe pemët – dhe të gjitha ato e lavdërojnë Allahun 'Azze ue Xhel-le. Allahu 'Azze ue Xhel-le u dha atyre dijen për të njohur Krijuesin e tyre. Kur njerëzit nuk e njohin Krijuesin e tyre, ata mendojnë me arrogancën e tyre se janë më të mirë se këto krijesa. Jini të vëmendshëm në çdo gjë; duhet të jeni të kënaqur. Allahu 'Azze ue Xhel-le ju ka dhënë gjithçka, përfshirë dijen për ta njohur Atë. Shumë njerëz veprojnë pa menduar për pasojat. Allahu 'Azze ue Xhel-le na bëftë prej të dijshmëve: që ta njohim Atë, ta pranojmë Atë dhe ta falënderojmë Atë.