Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Le të jetë për hajër ky tubim. Këto janë tubimet që Allahu i do. Tani, njëri prej vëllezërve pyeti: "Cilin vend preferon? A bën dallim për ty?" Elhamdulilah – kudo që të shkojmë, gjendja e dergjahut atje mbetet e paprekur nga rrjedha e dynjasë, nga të mirat dhe të këqijat e saj. Askund nuk ndihemi të huaj. Kudo që të na çojë udhëtimi ynë – elhamdulilah – ky tubim i bekuar është kudo i njëjtë. Sepse është mexhlisi i Pejgamberit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Është rruga e tij. Këto janë vepra që burojnë nga sinqeriteti. Për shkak se njerëzit bashkohen me sinqeritet, nuk ka asnjë ndryshim mes dergjaheve tona – qoftë në vendin më të pasur apo më të varfër të botës. Kudo ndihemi si në shtëpi. Kudo që të na çojnë rrugët tona – elhamdulilah – ky manifestim, kjo bukuri mbetet gjithmonë e njëjtë. Edhe sikur të udhëtojmë në skajin tjetër të botës e të kthehemi prapë, nuk ndiejmë huajësi. Sa shumë vende kemi vizituar për hir të Allahut! Sa shumë vende kemi vizituar, kemi bërë udhëtime të panumërta – të gjata e të shkurtra – por elhamdulilah, kurrë nuk u ndjemë të huaj. Sepse ajo që ka rëndësi, është të jesh me Allahun, të ecësh në Rrugën e Tij. Kush nuk është në rrugën e Allahut, ai endet pa qëllim: "Herë këtu, herë atje." Ne nisemi për të fituar kënaqësinë e Allahut. Falë zemrave të sinqerta të vëllezërve, inshallah, nuk ka as huajësi e as vështirësi. Prandaj, udhëtimi i atij që është me Allahun, është i lehtë. Të gjithë ne jemi udhëtarë. Rruga të çon në Ahiret. Qoftë i bekuar ky udhëtim, inshallah. Le të jetë pa të këqija. Kur shohim të tjerët, duhet të tregojmë mëshirë, jo t'i gjykojmë. Nuk duhet të bëhesh mendjemadh e të mendosh: "Unë jam në rrugë të drejtë, e të tjerët jo." Edhe ky është caktimi i Allahut për ta. Ata janë shpirtra të mjerë. Allahu i udhëzoftë edhe ata. E gjetshin këtë rrugë të bekuar dhe mos devijofshin. Kush merr rrugën e gabuar, nuk arrin në destinacion. Jeta e tij mbetet e vështirë. Sado që të mundohet, ai nuk gjen paqe. Allahu na ruajt. Allahu e ruajt familjen, fëmijët dhe umetin e Muhammedit nga kurthet e shejtanit. Tundimet e shejtanit sot janë shumë të forta. Ai mund ta largojë njeriun nga rruga e drejtë, edhe kur ai është duke ecur në të. Allahu na ruajt.

Elhamdulilah, jemi kthyer shëndosh e mirë. Ishte një udhëtim i gjatë. Allahu ndihmoi. Insha'Allah, ndodhi vetëm për hir të kënaqësisë së Allahut. Allahu e pranoftë. Ishte një udhëtim i gjatë, të cilin e kishim ndërmarrë edhe një herë më parë. Ne e pyesnim veten nëse do të kishte një herë të dytë, por Allahu e deshi dhe kështu ne udhëtuam. Masha'Allah, nëse Allahu u dhuron udhëzim njerëzve atje, atëherë edhe ata e kanë pjesën e tyre në këtë bekim. Atje, nëpërmjet bekimit të Mevlana Shejh Nazimit, nëpërmjet udhëheqjes së tij shpirtërore, mijëra njerëz e kanë pranuar Islamin. Tashmë ata ndjekin tarikatin. Ata japin gjithë mundin e tyre në mënyrën e vet. Ata përpiqen të përhapin besimin, Islamin, dhe njëkohësisht t'i ndihmojnë njerëzit atje. Allahu qoftë i kënaqur me ta. Ata na gostitën dhe na nderuan shumë. Ata mblodhën të gjithë të afërmit dhe familjarët e tyre, për t'ua hapur rrugën drejt Islamit. Ata kërkuan lutje, për të qenë shkak për udhëzimin e familjeve të tyre. Një mysliman besimtar e dëshiron të mirën që e përjeton edhe për njerëzit e tjerë. Profeti ynë (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) thotë: „el-akrabune eula bil-ma'ruf“. Kjo do të thotë: „Më të afërmit kanë përparësi në të mira.“ Prandaj ata ftonin vazhdimisht të afërmit dhe miqtë e tyre, për t'ua përcjellë mesazhin dhe për t'i bërë pjesëtarë të kësaj bukurie. Dhe shumë prej tyre iu përgjigjën ftesës. Elhamdulilah, shumë prej tyre më pas u bashkuan. Insha'Allah, qoftë kjo një rrugë drejt udhëzimit të tyre. Në këtë vend të largët, përgjatë viteve, kanë shkuar shumë myslimanë. Por vështirësia e tyre më e madhe ishte se, edhe pse vinin si myslimanë, nuk kishin xhemat, as tarikat, thjesht asgjë. Dhe kështu, fatkeqësisht, ata u larguan nga besimi. Por tani, insha'Allah, tarikati është atje. Sepse tarikati është ajo që shejtani e urren më së shumti. Shejtani e urren tarikatin dhe të vërtetën, hakikatin; ai e urren edhe sheriatin. Ai i urren shkollat juridike, medhhebet. Ai i urren shehlerët, ai e urren Ehli Bejtin, familjen e Profetit. Dhe kush nuk i do këto gjëra, e humb mbështetjen dhe del nga rruga. Nëpërmjet tyre, me lejen e Allahut, insha'Allah, shumë njerëz të tjerë do të gjejnë udhëzimin. Sepse tarikati do të thotë besim i jetuar dhe i forcuar. Kishte kaq shumë myslimanë që shkuan atje, por e humbën besimin e tyre. Gjyshi është mysliman, djali është mysliman, por nipi nuk ka më lidhje me Islamin. Kjo do të thotë, ose ai nuk e njeh më fenë e tij, ose i është përshtatur mjedisit të krishterë. Insha'Allah, këtë herë do të jetë ndryshe. Mehdiu (paqja qoftë mbi të) do të vijë gjithsesi, por deri atëherë Allahu dhuroftë udhëzim. Allahu i mëshiroftë edhe këta njerëz. Insha'Allah, edhe miqtë e të afërmit e tyre e gjetshin rrugën drejt Islamit dhe tarikatit. Njerëzit vendas atje në fillim nuk kanë fare njohuri për Islamin. Ata e gjejnë udhëzimin nëpërmjet tarikatit dhe tesavufit dhe pastaj e thonë Shehadetin, dëshminë e besimit. Duke falur pesë kohët e namazit dhe duke kryer adhurimet e tyre, ata janë gjithashtu një shembull për njerëzit vendas. Allahu qoftë i kënaqur me ta. Ata na pritën jashtëzakonisht mikpritës. Ne i kaluam të gjitha 25 ditët me ta. Allahu i shpërbleftë me bollëk për përpjekjen e tyre. Allahu na dhuroftë të mira neve dhe atyre, insha'Allah.

Alhamdulillah, e falënderojmë Allahun, të Lartësuarin dhe Madhërishmin, që na mundësoi t'i takojmë këta njerëz, të cilët jetojnë larg atdheut tonë. Rruga jonë është rruga e dritës, rruga e Pejgamberit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Të gjithë Pejgamberët kanë udhëtuar për t'u shpallur njerëzve të vërtetën dhe për t'i udhëhequr ata në Xhenet. Ky takimi ynë bëhet vetëm e vetëm për hir të Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, i do këto tubime dhe i bekon ato. Ka shumë hadithe fisnike të Pejgamberit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, dhe shumë urdhra nga Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, rreth tubimeve të tilla, takimeve të tilla, ku qëllimi i vetëm është kënaqësia e Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit. Pejgamberi ynë, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, thotë në një hadith fisnik se Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, i urdhëron engjëjt e Tij t'i vendosin krahët e tyre nën këmbët e atyre që janë mbledhur për hir të Tij. Ai, i Lartësuari dhe Madhërishmi, u dërgon atyre Mëshirën e Tij. Dhe Pejgamberi, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, thotë, nëse dy vëllezër myslimanë takohen për hir të Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, i shpërblen ata. Për çdo hap që ata bëjnë, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, ua fal gjynahet, i shpërblen dhe ua ngre gradat. Alhamdulillah, edhe ne vijmë nga një vend i largët; Insha'Allah kjo do të jetë një shpërblim për të gjithë ne. Ky është një fitim i vërtetë. Ne jemi fituesit e vërtetë. Sepse kjo ruhet në Praninë Hyjnore të Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit, dhe ne do ta gjejmë atë në botën tjetër. Është si me njerëzit që fitojnë para dhe i vendosin në bankë, qoftë në vendin tonë apo në vende të tjera. Ata i ruajnë paratë e tyre në banka. Dhe shpesh bankat nuk ua kthejnë paratë. Por në Praninë Hyjnore të Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit, ajo ruhet për ju jo vetëm për një kohë të shkurtër, por për përjetësinë. Kjo është pjesë e Bujarisë së Tij, të Lartësuarit dhe Madhërishmit, ndaj njerëzimit. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, është Krijuesi. Gjithçka është në Dorën e Tij, Dorën e të Lartësuarit dhe Madhërishmit. Gjithçka i përket Atij, të Lartësuarit dhe Madhërishmit. Universi dhe gjithçka që është në të, i përkasin Atij, të Lartësuarit dhe Madhërishmit. Ai, i Lartësuari dhe Madhërishmi, nuk ka nevojë as për adhurimin tonë, as për veprat tona. Nëse ju e bëni këtë, atëherë Ai, i Lartësuari dhe Madhërishmi, kënaqet. Ai, i Lartësuari dhe Madhërishmi, gëzohet kur ju fitoni. Njerëzit nuk duan që të tjerët të fitojnë. Edhe nëse kanë miliona, ata japin me ngurrim diçka. Edhe nëse pasuria e tyre do të mjaftonte për një mijë vjet, ata prapë nuk do të jepnin asgjë. Por Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, jep pa masë, 'Bighayri Hisab'. "Atyre do t'u jepet shpërblimi i tyre pa llogari." (39:10). Nëse bëni një vepër të mirë, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, ju shpërblen dhjetëfish deri në shtatëqindfish; dhe përtej kësaj, vetëm Ai, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e di se si do t'ju shpërblejë. Kjo është për njerëzit e lumtur. Shumë njerëz e njohin të vërtetën, këtë rrugë të bukur, por nuk e ndjekin atë. Prandaj Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, është i kënaqur me njerëz si ju, që mblidhen nga dashuria për Të, të Lartësuarin dhe Madhërishmin, për hir të kënaqësisë së Tij. Sigurisht, njerëzit kanë jetuar prej mijëra vitesh në këtë kontinent, në këtë rajon. Ata thonë se ky është një kontinent i ri. Jo, e gjithë kjo ekziston që nga Ademi, alejhi selam. Ademi, alejhi selam, është babai i njerëzimit. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e ka krijuar të gjithë njerëzimin nga Ademi, alejhi selam. Dhe në Urtësinë e Tij, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, ka paracaktuar për secilin individ se çfarë do të hajë, kur do ta hajë, ku do ta hajë dhe ku do të vdesë. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e ka paracaktuar këtë për secilin. Pra, këta njerëz nuk janë të panjohur për Allahun, të Lartësuarin dhe Madhërishmin. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, i ka krijuar ata. Qoftë para pesë mijë apo dhjetë mijë vjetësh – Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e di se kur këta njerëz kanë arritur në këtë vend mbi tokë. E pra, Alhamdulillah, ne kemi vizituar shumë vende në këtë kontinent. Sepse ne e dimë që Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, thotë në Kuranin e Shenjtë: 'Ve li kul-li kaumin had' 'Dhe për çdo popull ka një udhërrëfyes.' Për çdo komb ka dikë që e udhëzon drejt së vërtetës. Kjo do të thotë se Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, kudo që janë vendosur njerëzit, ka dërguar një Pejgamber. Edhe këtu, në këtë rajon, ka pasur një Pejgamber. Kudo ka pasur një Pejgamber. Por, sigurisht, njerëzit ndryshuan shpejt. Ndoshta ata ndryshuan qysh pas pesë vitesh jetese me Pejgamberin. Ata ndryshuan ngadalë. Pas kësaj, ata menduan se nuk kishte asnjë Pejgamber në këtë rajon. Në çdo vend të kësaj bote ka pasur një Pejgamber. Sigurisht, këta Pejgamberë ishin para Isait, alejhi selam. Kaluan mijëra vjet, dhe njerëzit ndryshuan. Por njëfarë respekti u ka mbetur. Ata ndiejnë se ka diçka që duhet ta ndjekin, dhe kështu ata vazhdojnë të adhurojnë diçka që nuk u sjell asnjë dobi. Pas kësaj, ata jetuan për shumë vite në këtë mënyrë. Nuk e di se çfarë bënin. Por më në fund, ata thanë se kishin gjetur një vend të ri. Kështu që ata erdhën dhe u vendosën këtu. Për ta çuar historinë e njerëzimit drejt përmbushjes së saj, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, i bëri njerëzit të popullonin gradualisht të gjithë botën. Siç thamë edhe më parë, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, i solli ata këtu. Ata bënë gjëra të mira – por jo shumë të mira; ata bënë më shumë keq se sa mirë. Por ata erdhën këtu sepse furnizimi i tyre ishte këtu; kështu që duhej ta gjenin atë në këtë vend. Por për fat të keq, këta njerëz ishin shtypës. Ata nuk e lejonin askënd të mendonte për Allahun, të Lartësuarin dhe Madhërishmin, apo për fenë. Dhe sigurisht, ata e ndryshuan fenë, e cila duhej të ishte e mirë. Ata e formësuan atë sipas ideve të tyre dhe e përdorën vetëm për të shtypur njerëzit. SubhanAllah, ata myslimanë që erdhën në këtë kontinent u përpoqën të jetonin ashtu siç ka urdhëruar Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, por nuk iu dha mundësia për ta bërë këtë. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, u dha atyre gjithçka. Masha'Allah, të gjitha këto vende shtrihen për mijëra milje. Ne kemi udhëtuar me avion, me makinë dhe në këmbë. Është një vend i mrekullueshëm dhe shumë i pasur. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, u dha atyre gjithçka. SubhanAllah, ne gjithmonë dëgjojmë se këtu ka probleme. Njerëzit nuk janë të lumtur. Njerëzit shkaktojnë probleme. Nuk është si në vende të tjera; këtu nuk është e sigurt. Në këtë ka një urtësi. Cila është urtësia? Sepse njerëzve u ka ndodhur shtypje dhe shumë gjëra të këqija. Prandaj kjo kalon si një trashëgimi tek njerëzit. Veprat e paraardhësve ndikojnë përgjatë shekujve deri më sot. Prandaj sheh se miliona njerëz nga vendet myslimane kanë ardhur në këtë kontinent, por nuk ka asnjë gjurmë të Islamit; ndoshta vetëm në 24 apo 30 vitet e fundit. Cila është zgjidhja për këtë? Zgjidhja është të pendoheni, t'i kërkoni falje Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit, dhe t'i ktheheni Islamit. Aslim taslam. "Bëhu mysliman, dhe do të jesh i sigurt." Nështrohu, dhe do të jesh i sigurt. Islami është feja e paqes. Ai nuk e toleron shtypjen. Në vend të parë është drejtësia. Në Islam, kjo është e një rëndësie parësore. Të gjithë këta njerëz flasin për "demokraci" dhe gjëra të tjera; ata gjithmonë shpikin diçka të re, por tek ata nuk ka drejtësi. Nuk ka drejtësi në asnjë vend të kësaj bote. Kushdo që thotë: "Në këtë vend apo në atë vend ka drejtësi", është gënjeshtar. Vetëm duket sikur ka drejtësi, por ata janë hipokritë. Ka një thënie: "El-Adlu Esas-ul-Mulk." Drejtësia është themeli i sundimit, i një jete të mirë. Dhe kushdo që e shikon historinë nga Pejgamberi, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, deri tek sulltani i fundit osman, nuk do të gjejë padrejtësi. Në këto vende nuk jetonin vetëm myslimanë, por edhe hebrenj, të krishterë, budistë, hindu. Kishte 70 fe të ndryshme. Por kush është armiku i vërtetë, i pari i njerëzimit? Shejtani. Shejtani nuk dëshiron që njerëzimit t'i ndodhë diçka e mirë. Ata shkatërruan Perandorinë Osmane, sundimin e fundit islamik. Shejtani e shkatërroi atë. Dhe pas kësaj filloi shekulli më i keq, shekulli i 20-të. Prej njëqind vitesh tani vuan e gjithë bota. Ata u bënë premtime: "Do t'ju japim këtë, do t'ju japim atë", por çfarë bënë ata? Ata nuk dhanë asgjë, përkundrazi, ata morën gjithçka. Siç na mëson historia, askush nuk sundon përgjithmonë. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, na ka premtuar se Ai do të dërgojë dikë nga pasardhësit e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem – njërin nga nipërit e tij, sal-lallahu alejhi ue sel-lem – i cili, Inshallah, do ta shpëtojë njerëzimin. Inshallah, ne po e presim atë, sepse bota po bëhet çdo ditë e më keq. Inshallah, kur të vijë Sejjidina Mehdiu, alejhis selam, të gjitha këto gjendje të këqija dhe problemet e pazgjidhshme që ata krijojnë, do të marrin fund. Do të ketë drejtësi. Do të ketë bereqet për të gjithë botën. Askush nuk do të shtypë tjetrin. Ka shumë sekrete dhe shumë gjëra që njerëzit nuk i dinë. Ju shihni se çfarë ka ndodhur në të kaluarën dhe pyesni veten: "Çfarë do të thotë kjo? Çfarë do të thotë ajo?" Njerëzit janë kureshtarë. Vetëm shikoni, gjithçka do të zbulohet. Gjithçka që ka ndodhur nga Sejjidina Ademi, alejhis selam, deri më sot. Kushdo që ka jetuar në këtë tokë, në atë mal apo në atë det – gjithçka që është e panjohur, do të dalë në dritë. Ajo që ne dimë për historinë e njerëzimit, ndoshta nuk është as pesë për qind. Atëherë gjithçka do të dihet, dhe për ata që e arrijnë atë kohë – Inshallah ajo është afër – do të jetë e lehtë të kuptohet se çfarë po ndodh. Kjo do të jetë një kohë shumë e bekuar. Pas gjithë këtyre gjërave të këqija, do të vijë një kohë shumë e bukur. Por sigurisht, kjo do të zgjasë vetëm dyzet vjet. Pas dyzet vjetësh, atëherë do të vijë Sejjidina Mehdiu dhe Sejjidina Isai, alejhis selam, do të jetë me të. Sejjidina Mehdiu do të sundojë për shtatë vjet, dhe Sejjidina Isai për dyzet vjet. Shumë njerëz gabojnë në lidhje me Sejjidina Isain. Sejjidina Isai është një mrekulli nga Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi. Ai është një mrekulli. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, bëri që Sejjidatina Merjemja, alejhas selam, të mbetej shtatzënë pa qenë e martuar apo e prekur nga ndonjë burrë. Deklarata e tyre "Ai është biri i Zotit" është marrëzi. Si mund të jetë kjo? Allahu na ruajt, ky është vetëm një shembull, por është si të thuash se një milingonë është martuar me një elefant. Si mund të ndodhë kjo! Si mund të thoni ju se Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, ka një bir! Askush nuk mund ta imagjinojë se si është Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, ku është Ai apo çfarë është Ai! Është e pamundur për mendjen tonë ta kuptojë këtë. Sejjidina Isai do të vijë në atë kohë. Ai është tani në qiellin e dytë. Ata nuk mundën ta vrisnin. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e ka shpëtuar, dhe ai pret kohën e kthimit të tij. Atëherë ai, Inshallah, do të jetë bashkë me Sejjidina Mehdiun dhe do të sundojë. Ai do ta thyejë kryqin. Ai nuk do të tolerojë që të hahet mish derri. Ai do të gjykojë sipas Sheriatit të Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Dhe pas dyzet vjetësh, ai do të vdesë. Vendi i varrit të tij është në Medinë, pranë Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Transmetohet se Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, ka folur për vëllezërit e tij profetë dhe ka thënë: "Vëllai im Isa, alejhis selam". Pra, kur Isai, alejhis selam, të vdesë pas dyzet vjetësh, kjo është një shenjë e madhe për Ditën e Kiametit. Kështu Dita e Kiametit afrohet, dhe njerëzit do të braktisin përsëri fenë dhe të mirën dhe do të ndjekin instinktet e tyre të ulëta. Kjo është në natyrën e njeriut, sepse ai ka shejtanin e tij dhe nefsin e tij. Sapo hasin një tundim, ata e ndjekin menjëherë. Pastaj merr fund. Prandaj duhet të ndodhë diçka e tillë. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, dërgon një tym. Dhe kur besimtarët ta nuhasin këtë tym, ata do të vdesin, dhe do të mbeten vetëm jobesimtarët. Pastaj Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, do të dërgojë diçka për t'i shkatërruar të gjithë këta njerëz, dhe ky do të jetë fundi i jetës tokësore. Atëherë askush nuk do të jetë më gjallë. Të gjithë do të presin Ditën e Kiametit. Dita e Kiametit do të agojë atëherë, Inshallah, dhe secili do të marrë shpërblimin për atë që ka bërë në këtë jetë. Dhe siç thamë në fillim: Shpërblimet që keni merituar dhe që Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, ua ka dhënë, atëherë do të jenë tuajat. Inshallah, nëpërmjet bekimit të njerëzve të sinqertë, Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, do t'i udhëzojë njerëzit në rrugën e Allahut, në rrugën e mëshirës.

Allahumma inni a'udhu bika min 'ilmin la janfa', wa min kalbin la jakhsha'. Pejgamberi (salallahu alejhi ve selam) ka thënë: "O Allah, kërkoj strehim te Ti nga dituria që nuk sjell dobi dhe nga zemra që nuk ka frikë-respekt." Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: "La jesa'uni ardi ue la sema'i, ue lakin jesa'uni kalbu 'abdi'l-mu'min." Ky është një Hadith Kudsi, të cilin Allahu e transmetoi përmes Pejgamberit (salallahu alejhi ve selam). "Asnjë vend nuk mund të Më përfshijë, por..." Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, nuk mund të mbyllet në asnjë hapësirë. Ju nuk mund ta dini se si është Allahu. Allahu thotë: "...asgjë nuk mund të Më përfshijë, përveç zemrës së robit Tim besimtar." Zemra është shumë e rëndësishme. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, mund të përfshihet vetëm nga zemra e një besimtari. Zemra është pjesa më e rëndësishme e njeriut, si fizikisht ashtu edhe shpirtërisht. Pejgamberi (salallahu alejhi ve selam) gjithashtu ka thënë: "Vërtet, në trup ka një copë mishi." "Nëse ajo është e shëndoshë, i gjithë trupi është i shëndoshë." "Dhe nëse ajo është e prishur, i gjithë trupi është i prishur." Edhe fizikisht: Nëse zemra nuk funksionon, bëhet operacion; njeriu bën gjithçka për ta shëruar. Por njerëzit duhet të kujdesen edhe për shërimin shpirtëror të zemrave të tyre. Shërimin fizik shumica e njerëzve sot përpiqen ta arrijnë. Mjekët janë shumë kompetentë. Ata kryejnë operacione të shkëlqyera. Shumë prej tyre i shpëtojnë njerëzit nga vdekja. Ata e riparojnë zemrën dhe jeta e atij personi vazhdon. Kur zemra bëhet sërish e shëndoshë, trupi mund të vazhdojë të funksionojë pa probleme. Derisa t'u vijë koha dhe të vdesin. Por zemra shpirtërore është edhe më e rëndësishme. Ju duhet ta pastroni atë; duhet të punoni për të shëruar zemrën tuaj. Ju duhet të ndiqni rrugën e Pejgamberit (salallahu alejhi ve selam). Rruga e Pejgamberit është rruga për të pastruar zemrat. Ai i largon të gjitha këto sëmundje. Ai e dëbon errësirën. Ai e largon të keqen. Atëherë Allahu hyn në zemrën tuaj. Së pari, zemra juaj duhet të jetë e pastër. Si mund ta arrini këtë? Rrugën na e tregon, natyrisht, para së gjithash Pejgamberi (salallahu alejhi ve selam). Në Kuranin e lavdishëm: "Kul in kuntum tuhibbunAllaha fettabi'uni juhbibkumullah." (3:31) "Thuaj: 'Nëse e doni Allahun, atëherë më ndiqni mua, që Allahu t'ju dojë.'" Por, ndjekjen e Pejgamberit (salallahu alejhi ve selam) nuk mund ta bëni vetë. Dikush duhet t'ju tregojë rrugën. Në këtë rrugë duhet të ketë një udhëheqës. Nëse nuk ka udhëheqës, ju humbisni. Edhe këtu në këtë botë, në një vend kaq të parëndësishëm, pa Abdulmetin Efendiun do të ishim të humbur. Nuk do ta dinim se në cilin drejtim të shkojmë. Ai është ai që na tregon rrugën. Kjo është e rëndësishme, sepse shumë njerëz mashtrohen nga Shejtani. Ata thonë: "Nuk na duhet shejh, nuk na duhen sahabët, nuk na duhet as Pejgamberi." Ata thonë: "Ne shikojmë vetëm në Kuran dhe e gjejmë rrugën tonë." Këta njerëz, që në hapin e parë, rrëzohen nga një lartësi e madhe në një thellësi të pafund. Ata nuk mund të përparojnë në këtë rrugë; ata e shkatërrojnë veten që në hapin e parë. Allahu nuk do të jetë kurrë i kënaqur me ta. Dhe për këta njerëz vlen hadithi: "'ilmun la janfa'." Dituri që nuk sjell dobi. Dituri e padobishme. Këta njerëz lexojnë e lexojnë dhe pas një kohe mendojnë se nuk u duhet një udhëheqës: "Unë mund ta gjej rrugën time, nuk kam nevojë të ndjek askënd." Në ditët e sotme, kjo mënyrë të menduari është shumë e përhapur në të gjithë botën. Sepse njerëzit dëshirojnë spiritualitetin; ata duan përmbushje shpirtërore dhe lumturi. Dhe në kërkimin e tyre, njerëzit vijnë te besimtarët. Ata vijnë për të marrë udhëzim. Kur shumë njerëz e marrin këtë rrugë, kjo natyrisht nuk i pëlqen aspak Shejtanit. Prandaj, ai i josh ata që të interpretojnë ajetet e Kuranit dhe hadithet sipas gjykimit të tyre. Ata thonë: "Jo, pikërisht kjo shkruan në Kuran dhe në disa hadithe." "Këtë nuk duhet ta bëni." "Ju duhet të hulumtoni vetë." "Mos ndiqni askënd." Kësaj i referohej Sejjidina Aliu me fjalët "kelimetul hakkin juradu biha'l-batil" – "një fjalë e vërtetë që përdoret për një qëllim të gabuar." Ata përdorin një fjalë të vërtetë për të synuar diçka të gabuar. Vetë fjala është e vërtetë, por kuptimi i synuar është i gabuar. Prandaj, shumë njerëz mashtrohen, dhe veçanërisht arabët mashtrohen në këtë mënyrë. Për shkak se ata dinë arabisht, ata shikojnë dhe thonë: "Po, kjo është e saktë." Por në të vërtetë, ata janë duke u çuar në rrugë të gabuar. Dhe prandaj ata humbasin atë që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, dëshiron t'u japë atyre. Nuk është e vështirë ta pastrosh zemrën. Elhamdulilah, ne ndjekim mësimet e përgjithshme të Islamit, mësimet e njerëzimit. Të mos i bëjmë dëm askujt, të mos mashtrojmë askënd, të mos vjedhim dhe të mos i duam të keqen askujt. Dhe ne i falim pesë namazet tona të përditshme. Kjo nuk është e vështirë. Në këtë mënyrë, zemra juaj pastrohet dhe bëhet gati për Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin. Ndryshe nga njerëzit e tjerë. Zemrat e tyre janë plot me inat dhe urrejtje. Ata nuk respektojnë askënd. Mbi të gjitha, ata nuk e respektojnë Pejgamberin (salallahu alejhi ve selam) dhe familjen e tij. Ata zemërohen kur u kujtohen fjalët e tij. Më e rëndësishmja është të respektohet Pejgamberi (salallahu alejhi ve selam). Siç ka thënë Pejgamberi (salallahu alejhi ve selam): "Askush prej jush nuk është besimtar i vërtetë derisa unë të bëhem më i dashur për të se vetja e tij, familja e tij, babai dhe nëna e tij." Ky është një urdhër nga Pejgamberi (salallahu alejhi ve selam). Elhamdulilah, ne e duam atë. Nuk ju kushton asgjë të thoni se e doni atë. Elhamdulilah, ne me të vërtetë e duam atë dhe nuk humbasim asgjë nga kjo. Pse janë kaq të zemëruar këta njerëz të tjerë? Sepse ata janë ziliqarë. Dhe zilia është tipari kryesor i Shejtanit. Për shkak të këtij tipari, ai u dëbua nga Parajsa. Ai tha: "Unë do t'i bëj të gjithë njerëzit si vetja ime." Dhe këtë po përpiqet të bëjë. Nëse njerëzit nuk janë besimtarë, mirë pra. Kjo është zgjedhja e tyre. Por kur ata janë besimtarë, ai e mbjell këtë sëmundje në zemrat e tyre. Ai e mbush zemrën me errësirë, ligësi, papastërti dhe sëmundje. Ai sjell lloj-lloj ligësish në zemrat e tyre. Dhe ajo që është në zemrat e tyre, në fund pasqyrohet në fytyrat e tyre. Mevlana Shejh Hazretleri tha se fytyrat e tyre bëhen të shëmtuara. Kjo është ajo që Shejtani u bën njerëzve. Dhe Tarikati është rruga për ta pastruar këtë. Allahu e ka themeluar Tarikatin përmes Pejgamberit (salallahu alejhi ve selam). Kjo është një rrugë e bekuar. Elhamdulilah, ne jemi në këtë vend të bekuar. Dhe për këtë e falënderojmë Allahun. Drita e Allahut rrjedh prej këtu. Nga kjo xhami, kjo Bejtullah, Shtëpia e Allahut. Të gjitha xhamitë janë Shtëpitë e Allahut. Çdokush mund të vijë; askush nuk duhet ta pengojë. Në tarikat ne përpiqemi t'u japim njerëzve lumturi të përjetshme. Jo vetëm një lumturi kalimtare, që zhduket menjëherë. Dhe ne u sjellim njerëzve lajmin e mirë; u themi atyre të mos shqetësohen, ndërsa të tjerët i dënojnë të gjithë me ferr. Por ne themi atë që Allahu thotë në Kuranin e lavdishëm: "Wallahu yad'u ila Dar'is-Salam." (10:25) "Dhe Allahu fton në Banesën e Paqes", në Xhenet. Inshallah, ne do të hyjmë në Xhenet dhe do të jemi shkak që edhe më shumë njerëz të shkojnë atje. Allahu ju bekoftë, ju mbroftë dhe ju bëftë udhërrëfyes për njerëzit, inshallah.

Allahu, Azze ue Xhel-le, e bekoftë tubimin tonë. Elhamdulilah, ne jemi robër të Allahut, Azze ue Xhel-le. Allahu, Azze ue Xhel-le, e ka krijuar secilin dhe secilit i ka besuar një sekret: Disa i udhëzon në rrugë të drejtë dhe disa në rrugë të gabuar. Ky është një nga sekretet e Allahut, Azze ue Xhel-le. Disa njerëz pyesin: „Pse është kështu dhe pse është ashtu?“, por kjo nuk është punë për ju. Ju duhet t'i jeni mirënjohës Allahut, Azze ue Xhel-le, që ju ka udhëzuar në këtë rrugë. Ju bëni pjesë te fatlumët, të cilëve u është dhënë e mira. Nëse jeni të kënaqur me gjithçka që Allahu, Azze ue Xhel-le, ju ka dhënë, atëherë me të vërtetë mund ta quani veten me fat. Nëse ke ushqim të mjaftueshëm, një vend për të fjetur dhe një çati mbi kokë, atëherë ky është një bekim i madh. Kështu ka thënë Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të. Sigurisht, në të njëjtën kohë ju duhet të punoni, të bëni punën tuaj dhe të jepni më të mirën nga vetja. Por nëse nuk arrini një nivel më të lartë, mos u mërzitni dhe mos u ankoni për këtë. Pranojeni gjendjen tuaj dhe falënderoni Allahun, Azze ue Xhel-le. Ekziston një fjalë e urtë e famshme: „El-kana'atu kenzun la jefna“, që do të thotë: „Kënaqësia është një thesar i pashtershëm.“ Edhe nëse njerëzit gjejnë një thesar në këtë botë, ai ose harxhohet me kalimin e kohës ose ata duan gjithmonë e më shumë. Për këtë ka një histori. Sigurisht, edhe njerëzit e sotëm janë të tillë; Allahu, Azze ue Xhel-le, i ka krijuar të gjithë njerëzit me të njëjtin prirje, por koha dhe kuptimi i luksit ndryshojnë nga e kaluara. Të kesh luks dhe të mësosh me të, është gjëja më e lehtë në botë. Disa njerëz mund të mendojnë se është e vështirë të mësosh me luksin, por nuk është aspak kështu. Përkundrazi, është shumë e lehtë. Por të pranosh situatën tënde dhe atë që zotëron, është shumë e vështirë për shumë njerëz; ata thjesht nuk mund ta pranojnë atë. Por sikur ata të shihnin atë që Allahu, Azze ue Xhel-le, u ka dhënë, do të ishin të kënaqur me gjendjen e tyre, do të ishin të lumtur dhe nuk do të kishte më asnjë problem. Siç e thashë, njerëzit e së kaluarës nuk e njihnin luksin e sotëm. Kushdo që lindte në një fshat, shpesh nuk largohej prej tij gjatë gjithë jetës. Imagjinoni, madje edhe këtu në Qipro, në mes të detit të madh, kishte njerëz që kurrë nuk e lanë fshatin e tyre dhe kurrë nuk e panë detin. Sigurisht, edhe ata kishin shqetësimet e tyre, por duke qenë se nuk ishin mësuar me luks, ishin modestë, të kënaqur me gjendjen e tyre dhe nuk ia vështirësonin jetën as vetes, as të tjerëve. Na ishte një herë një sulltan, dhe edhe ai kishte problemet e veta. Mbi të gjitha, ai sundonte një perandori të tërë; ai ishte shumë i zënë me familjen, fëmijët, popullin dhe fqinjët e tij. Sa më shumë njerëz të kishte nën përgjegjësi, aq më shumë probleme kishte: me dhjetë njerëz disa shqetësime, me njëqind më shumë, me një mijë edhe më shumë dhe me një milion njerëz probleme të pafundme... Le të bëjmë një pauzë të shkurtër në historinë tonë: Sot këtu në Argjentinë është e premte dhe ka zgjedhje. Njerëzit garojnë në zgjedhje për të marrë telashe mbi vete dhe për të marrë përgjegjësinë për kaq shumë njerëz. Në fakt, duhet të ikësh nga kjo, në vend që të vraposh drejt saj. Pra, ky sulltan po shëtiste nëpër pallat me vezirin e tij dhe po bisedonte me të. Kur pa nga ballkoni i pallatit, vuri re një njeri që punonte në kopsht. Sulltani iu drejtua vezirit dhe i tha: „Jam kaq i rënduar nga shqetësimet e popullit, mbaj kaq shumë përgjegjësi... Natën nuk mund të fle sepse duhet të mendoj për këtë perandori, për popullin, për këtë e atë. Por shikoje këtë njeri, sa i lumtur është; ai nuk ka një barrë të tillë mbi supet e tij.“ „Ai është i varfër, por jo i palumtur, përkundrazi, është shumë i lumtur. Çdo ditë vjen në punë i gëzuar dhe plot energji.“ Veziri tha: „Zotëria im, kjo ndodh sepse ai nuk zotëron asgjë. Le ta vëmë në provë dhe të shohim se çfarë do të ndodhë nëse i japim para.“ Sulltani ra dakord. Ata morën një qese plot me flori, shkruan mbi të „Njëqind florinj“, por futën vetëm 99. Pastaj e hodhën fshehurazi qesen në shtëpinë e burrit dhe shtuan një shënim: „Këta njëqind florinj janë një dhuratë për ty.“ Por ata futën vetëm 99 florinj brenda. Pasi e hodhën qesen brenda, ata e vëzhguan burrin. Atë natë, burri i varfër i gjeti florinjtë, i numëroi dhe pa se ishin 99. Ai thirri menjëherë familjen e tij, ata i numëruan përsëri, por rezultati mbeti i njëjtë: 99 florinj. Burri i tha gruas së tij: „Shiko, këtu shkruan ‚njëqind‘, por këtu janë vetëm 99!“ E gjithë familja kontrolloi tërë shtëpinë, me shpresën për të gjetur floririn që mungonte, dhe atë natë nuk vunë gjumë në sy. Të nesërmen, ai nuk mundi të vinte në punë nga lodhja, pasnesër erdhi me vonesë dhe sulltani pa se sa i palumtur ishte ai. E tillë është natyra e njeriut: ai nuk e vlerëson atë që ka dhe gjithmonë kërkon atë që i mungon. Edhe pse mbanin në duar 99 florinj – aq sa ndoshta nuk do të kishin mundur të fitonin gjatë gjithë jetës së tyre – ata i viheshin pas vetëm atij një floriri të humbur. Për ditë të tëra ata kërkuan atë një florin, dhe ndoshta ende po e kërkojnë. Kjo është kënaqësia: të pranosh atë që merr dhe të jesh i lumtur me të. Nëse të mjafton ajo që ke, atëherë puna ka mbaruar. Kjo është rruga, tarikati, që Pejgamberi, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, ua ka mësuar njerëzve. Kjo do të thotë, të mos i japësh vlerë botës dhe gjërave materiale. Pejgamberi, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, ishte më bujari nga të gjithë njerëzit. Rruga jonë është rruga e Pejgamberit, paqja dhe bekimet qofshin mbi të; ne e marrim atë (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) si shembull në gjithçka. Shpesh ai vuante nga uria dhe nuk hante për ditë të tëra. Madje transmetohet se ai lidhte gurë në barkun e tij nga uria. Kur Allahu, Azze ue Xhel-le, i dërgonte atij (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) furnizim, ai nuk mendonte: „Nuk kisha asgjë, tani kemi kaq shumë, duhet ta ruaj këtë.“ Përkundrazi, ai nuk linte asgjë për ditën tjetër. Prandaj, sot nën emrin 'globalizim', ata i detyrojnë të gjithë njerëzit në botë të futen në një kallëp të vetëm. Ata synojnë vetëm të kënaqin epshet dhe egon e tyre. Ata nuk mendojnë fare për Ahiretin, pra për jetën tjetër. Ndërkohë, kjo jetë është për të punuar dhe për t'u përgatitur për jetën në Ahiret. Nëse Allahu, Azze ue Xhel-le, ju ndihmon juve dhe ju ndihmoni robërit e Tij, ju do ta merrni shpërblimin tuaj për këtë në Ahiret. Ndoshta disa mendojnë: „Nuk ka shumë njerëz në këtë rrugë“, por mos harroni se edhe gurët e çmuar janë të rrallë në tokë. Mbajeni veten të pastër dhe të vlefshëm në Praninë Hyjnore të Allahut, Azze ue Xhel-le. Allahu, Azze ue Xhel-le, ju bekoftë.

Profeti Ibrahim, alejhi selam, është një nga profetët më të rëndësishëm. Ka shtatë profetë që njihen si Ulu'l-Azm. Këta janë profetët e vendosmërisë, pra më të lartët ndër profetët. Që në rininë e tij, ai pati shumë përvoja formuese. Pa asnjë udhëzim të jashtëm, Allahu e udhëzoi atë drejtpërdrejt drejt profetësisë. Ai u rrit në një vend që sundohej nga Nemrudi. Ai ishte një tiran. Ky njeri ishte një despot absolut. Ai sundonte mbi të gjithë rajonin – Mesdheun, Lindjen e Mesme – dhe i detyronte njerëzit ta adhuronin atë si zot. Kështu, të gjithë njerëzit bënin statuja të tij. Prandaj, posedimi i një statuje apo idhulli të tillë konsiderohej idhujtari. Njerku i profetit Ibrahim, Azari – jo babai i tij biologjik – i shërbente Nemrudit dhe e siguronte jetesën duke prodhuar pikërisht këto statuja. Por që fëmijë, profeti Ibrahim (alejhi selam) e pyeste veten: "Pse e bëjnë njerëzit këtë gjë?" Më vonë, ai ua bëri të qartë njerëzve se ishte e pakuptimtë të adhuronin këto statuja. Kur u rrit, ndoshta në moshën e adoleshencës, ai pa se si populli i tij i adhuronte këta idhuj. Ai tha: "Ky nuk është Zoti im." "Ata nuk mund të jenë Zot." "Ata nuk mund të ndihmojnë as vetveten." "Ata nuk mund të bëjnë as dobi, as dëm." Dhe Allahu e frymëzoi atë të kërkonte Zotin e vërtetë. Kështu transmetohet edhe në Kuranin e Shenjtë. Një natë, ai pa një yll. Për shkak se ishte aq lart në qiell, i ndritshëm dhe i mrekullueshëm, ai tha: "Ky është Zoti im." "Ky duhet të jetë Zoti im", mendoi me vete. Ky yll ishte ndoshta një planet apo diçka e ngjashme. Por pak kohë më vonë, ai u zhduk. Atëherë ai tha: "Unë nuk i dua ata që perëndojnë." "Ata që shfaqen dhe zhduken sërish." "Një Zot të tillë nuk e dua." Pastaj pa hënën duke lindur. Dhe kur vështroi hënën, tha: "Kjo është shumë më e ndritshme se ai yll." "Ky duhet të jetë Zoti im." Por pas pak kohe, edhe hëna perëndoi. "Ah, pra as ky nuk është Zoti im", tha ai. "As ky nuk është." "Kam frikë se po dal nga rruga e drejtë." "Më duhet të kërkoj diçka të qëndrueshme." Pastaj zbardhi dita dhe dielli lindi. U bë dritë dhe dielli u shfaq madhështor. Ai tha: "Po, ky është më i madh se gjithçka tjetër, ky duhet të jetë Zoti im." Por pastaj, me rënien e natës, natyrisht që edhe dielli perëndoi. "As ky nuk është", tha ai. "Kjo është e papranueshme për mua." "Unë nuk jam prej atyre që i bëjnë shok Allahut." "Unë kam vetëm një Zot të vetëm." Pas kësaj, Allahu ia hapi zemrën dhe mendjen e tij për të vërtetën. Dhe ai filloi t'i pyeste njerëzit: "Çfarë është kjo që po bëni?" "Kjo rrugë që ndiqni nuk është e duhura." "Hiqni dorë nga kjo!" Disa njerëz e pranuan mesazhin e tij, por të tjerë e refuzuan me vendosmëri. Edhe pse njerëzit ankoheshin, situata u përkeqësua vetëm në një ditë feste. Kur atë ditë të gjithë u larguan nga qyteti, ai hyri në tempullin ku ata adhuronin idhujt e tyre. Ai mori një sëpatë dhe i theu të gjithë idhujt në copa. Më pas, ai e vendosi sëpatën në dorën e idhullit më të madh. Kur u kthyen, njerëzit e gjetën tempullin e tyre të shkatërruar. Edhe Nemrudi dëgjoi për ngjarjen. "Kush e ka bërë këtë?", pyeti ai. Ata thanë: "Kemi dëgjuar një djalë të ri të flasë keq për këta idhuj." "Ai tha se kjo nuk është e drejtë." "Se ata janë të padobishëm…" "Ai duhet të ketë qenë. Po, sigurisht që ishte ai." Ata e sollën profetin Ibrahim dhe e pyetën: "A ishe ti?" "Ku ta di unë?", u përgjigj ai. "Sëpata është në dorën e tij." "Pyeteni atë, ai duhet të ketë qenë." Ata thanë: "A je çmendur? Si mund ta bënte ai këtë? Ai nuk mund të bëjë asgjë, është vetëm një gur pa jetë!" Në atë moment, ai e kishte vërtetuar argumentin e tij: këta idhuj nuk ishin zota, por thjesht gurë. Dhe në heshtje, i gjithë populli duhej t'i jepte të drejtë. Kur Nemrudi pa se populli ishte i bindur nga fjalët e Ibrahimit, u tërbua nga zemërimi dhe urdhëroi arrestimin e tij. Ai urdhëroi të ndizej një zjarr i madh. Për 40 ditë, ndoshta edhe për muaj me radhë, ata mblodhën dru dhe i grumbulluan në një mal. Ata e ndezën zjarrin, por nxehtësia ishte aq e madhe saqë askush nuk mund t'i afrohej, sepse përvëlonte gjithçka në një rreze të gjerë. "Çfarë të bëjmë tani?", menduan ata. Ata ndërtuan një katapultë, një makinë që zakonisht e përdornin për të hedhur gurë. Ata e vendosën profetin Ibrahim në të dhe e hodhën drejt e në mes të zjarrit. Por gjithçka është në duart e Allahut, të Plotfuqishmit dhe Madhështorit. Allahu e urdhëroi zjarrin: "O zjarr, bëhu i ftohtë dhe shpëtim për Ibrahimin." Dhe kështu zjarri u bë i ftohtë dhe i sigurt për profetin Ibrahim (alejhi selam), si një kopsht nëpër të cilin rrjedhin lumenj. Edhe pse zjarri ishte aq i fuqishëm, ai nuk mundi t'i bënte asgjë profetit Ibrahim. Me këtë mrekulli, Allahu u tregoi njerëzve se duhej të ndiqnin rrugën e profetit Ibrahim (alejhi selam). Megjithatë, Nemrudi, nga mendjemadhësia e pastër, refuzoi ta pranonte atë që ndodhi dhe të përqafonte besimin e profetit Ibrahim (alejhi selam). Ai filloi të mblidhte një ushtri të madhe për të luftuar kundër profetit Ibrahim (alejhi selam). Dhe Allahu tregoi një mrekulli tjetër. Ai dërgoi kundër tyre një tufë insektesh të vogla, të parëndësishme: mushkonja. Mushkonjat ranë mbi ta si një re e errët. Ushtarët e ushtrisë mbanin parzmore të rënda hekuri. Por këto mushkonja u vërsulën mbi ta. Allahu u kishte dhënë atyre një fuqi të veçantë, të cilën nuk e kanë mushkonjat që ne njohim. Ato u hanin mishin dhe gjakun dhe nuk linin pas asgjë tjetër veçse skeletet. Ushtarët ikën në panik. Edhe Nemrudi ia mbathi dhe u ngujua në fortesën e tij. Por Allahu dërgoi pas tij mushkonjën më të dobët. Madje një të gjymtuar. Mushkonja hyri nëpër hundën e tij dhe arriti deri në trurin e tij. Atje mushkonja filloi t'i hante trurin. Sa herë që insekti hante, Nemrudi vuante dhimbje të padurueshme. Ai i urdhëroi shërbëtorët e tij: "Më godisni në kokë!" Kur ata e godisnin, dhimbja pushonte për një farë kohe. Dhe me një mrekulli të Allahut, kjo mushkonjë me kalimin e kohës bëhej gjithnjë e më e madhe. Prandaj ai i urdhëroi ata ta godisnin gjithnjë e më fort në kokë. Ndoshta Allahu i Plotfuqishëm donte që ai ta shijonte këtë mundim që në këtë botë, që të mund të besonte. Por ai nuk e pranoi as këtë. I tillë është karakteri i disa njerëzve. Kur vijnë në pushtet, disa shfaqin një nga vetitë më të këqija njerëzore: mendjemadhësinë. Ata i konsiderojnë njerëzit e tjerë si inferiorë. Prandaj ai i shikonte të gjithë të tjerët me përbuzje dhe refuzonte të pranonte të vërtetën. Ai jetoi për një kohë të gjatë në këtë gjendje, derisa në fund, duke bërtitur, i urdhëroi njerëzit e tij ta godisnin me gjithë fuqinë në kokë, derisa iu ça kafka. Ai vdiq kur iu thye koka. Kur ia çanë kafkën, panë brenda mushkonjën, e cila ishte ende gjallë dhe kishte arritur madhësinë e një zogu. Sigurisht, këto janë vetëm disa nga mrekullitë e shumta që iu dhanë profetëve, e veçanërisht Profetit Ibrahim (alejhi selam). Ai është babai i profetëve. Qindra profetë kanë dalë nga pasardhësit e tij. Prej tij dalin dy linja kryesore: njëra nga Profeti Is'hak, tjetra nga Profeti Ismail. Ndër profetët që rrjedhin nga Profeti Is'hak janë Profeti Musa dhe profetët e tjerë të fëmijëve të Izraelit. Të gjithë ata janë pasardhësit e tij. Dhe nga pasardhësit e Profetit Ismail doli Profeti ynë Muhamedi (sal-lallahu alejhi ue sel-lem). Pra, ai është paraardhësi i Profetit tonë (sal-lallahu alejhi ue sel-lem). Në hadithet fisnike transmetohet se zemra e tij ishte e mbushur plot me besim dhe siguri. Prandaj, në çdo lutje, në çdo salah, ne e përmendim Profetin Ibrahim. Profeti Ibrahim (alejhi selam) ka kryer shumë vepra të mëdha. Një nga më të rëndësishmet prej tyre lidhet me pelegrinazhin e Haxhit në Islam. Ai e ka ndërtuar Qabenë. Së bashku me djalin e tij, Profetin Ismail, ai e ndërtoi Qabenë. Qabeja është mjaft e lartë, lartësia e saj është rreth 9 deri në 10 metra. Mënyra se si ai e ndërtoi Qabenë është gjithashtu një nga mrekullitë e tij, dhe dëshmia për këtë ekziston edhe sot e kësaj dite. Përballë Qabesë ndodhet Mekami Ibrahim. Edhe pse njerëzit e kanë dëmtuar Qabenë vazhdimisht përgjatë historisë, ata kurrë nuk kanë mundur ta shkatërrojnë këtë vend. Ky gur i shërbeu atij si një lloj skele gjatë ndërtimit të Qabesë. Ai hipte mbi gur dhe guri ngrihej e ulej vetë, tamam ashtu siç i duhej atij. Nëse duhej të vendoste një gur më lart, guri ngrihej. Sapo ai shkelte mbi gur, ai e ngrinte lart. Vetëm ai dhe djali i tij, Ismaili (alejhi selam), ishin aty. Ata nuk kishin vegla pune apo mjete të tjera ndihmëse. Elhamdulilah, kur ai e përfundoi ndërtimin, Allahu i Plotfuqishëm dhe Madhështor e urdhëroi: “Thirri njerëzit për Haxh.” Nuk kishte askënd përreth. Vetëm ata të dy ishin aty. Megjithatë, pa hezituar, ai e shpalli thirrjen dhe i ftoi njerëzit për Haxh. Ishte, në njëfarë mënyre, si një ezan, inshallah. Por nuk kishte njeri aty që ta dëgjonte thirrjen. Megjithatë, Profeti ynë (sal-lallahu alejhi ue sel-lem) ka thënë se kjo thirrje u dëgjua nga çdo shpirt, të cilit i ishte caktuar ta kryente Haxhin. Kështu, përgjatë qindra e mijëra vjetëve, miliona, madje miliarda njerëz e kanë dëgjuar këtë thirrje dhe që atëherë i përgjigjen kësaj ftese. Kjo është ftesa e Allahut, e bërë përmes Profetit Ibrahim (alejhi selam). Allahu mos na devijoftë nga rruga e Tij. Siç ka thënë Profeti ynë (sal-lallahu alejhi ue sel-lem): Es-Sadikin, uel-Kanitin, uel-Mustagfirine bil-Eshar. Domethënë, të jemi prej të sinqertëve, të devotshmëve dhe atyre që kërkojnë falje nga Allahu në agim. Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë ju, inshallah, dhe ju dhuroftë një zemër si ajo e Profetit Ibrahim (alejhi selam).

Elhamdulilah, ky tubim është diçka shumë e çmuar, shumë me vlerë. Profeti, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, thotë se Allahu, i Lartësuari, i urdhëron engjëjt t'i vendosin krahët e tyre nën këmbët e njerëzve që mblidhen nga dashuria për Të, për të dëgjuar këshillat e Tij, insha'Allah. Kjo është gjëja më e rëndësishme për ne njerëzit. Është gjithashtu gjëja më me vlerë që ekziston. Insha'Allah, të gjesh njerëz të mirë, të cilët japin këshilla dhe tregojnë rrugën e Profetit. Dhe ata që e njohin vlerën e kësaj, sot janë shumë të rrallë në këtë botë. Shumica e njerëzve ndjekin vetëm gjërat materiale. Dhe kjo do të thotë t'u shkosh pas epsheve, vetëm për të kënaqur egon tënde. Për shumicën dërrmuese të njerëzve, kjo është gjëja më e rëndësishme në ditët e sotme. Shumë rrallë mblidhen njerëzit për hir të Allahut. Prandaj Allahu, i Lartësuari, i lavdëron ata dhe u dhuron atyre gjënë më të vlefshme. Në të kaluarën, kohët sigurisht që ishin më të mira se sot. Në kohën tonë ka kaq shumë gjëra që i shpërqendrojnë njerëzit nga të menduarit për çdo gjë, e lëre më për spiritualitetin. Janë të gjitha pajisjet: televizorët, interneti, telefonat... dhe e gjithë kjo i josh njerëzit vetëm për të ndjekur egon e tyre, me pyetjen: 'Si mund ta kënaq egon time?' Dhe kështu ata ndjekin lumturinë e tyre. Ky është qëllimi kryesor për njerëzit e kohës sonë. Njerëzit e kohëve të mëparshme kishin më pak nga këto gjëra materiale. Prandaj, shumica e tyre përqendroheshin në adhurimet e tyre ose në bërjen e veprave të mira. Por edhe atëherë – sepse Allahu i ka krijuar të gjithë njerëzit të barabartë – kur u jepej një mundësi për përfitime materiale, edhe ata e shikonin atë. Në të kaluarën kishte 'Ulema të mëdhenj dhe Evlija të mëdhenj. Ata mbanin sohbete dhe u jepnin këshilla njerëzve. Dhe nga këta njerëz, disa e kuptuan, ndërsa të tjerë jo. Veçanërisht në Indi ka shumë miq të mëdhenj të Allahut nga tarikati ynë dhe tarikate të tjera, sidomos nga tarikati Çishtijje. Elhamdulilah, këta njerëz e përhapën Islamin në Indi. Miliona njerëz e pranuan Islamin, pa asnjë luftë. Ishte Shejh Nizamudini, një Evlija, në Nju Delhi. Ai ishte shumë i famshëm. Ai kishte mijëra, madje qindra mijëra myridë. Ai ishte i famshëm dhe jashtëzakonisht bujar. Një ditë, një njeri i varfër dëgjoi për bujarinë e tij. Ai e kërkoi atë, me shpresën se do të merrte diçka. Shejh Nizamudin Evlija ishte vërtet shumë bujar. Por kur ky njeri i kërkoi një sadaka, ai shikoi rreth e rrotull, por nuk gjeti asgjë për t'i dhënë. Sepse miqtë e Allahut nuk mbajnë asgjë për vete. Ata e shpërndajnë gjithçka menjëherë. Prandaj është e vështirë të gjesh diçka tek ata. Ndonjëherë ata nuk kanë më asgjë as për vete. Gjithçka që gjeti ishin këpucët e tij të vjetra. Çfarë të bënte? Ai nuk mund ta kthente duarbosh dikë që i kërkonte diçka. Kështu që ai i tha: 'Merri këto. Janë këpucët e mia të vjetra. Më fal.' Njeriu i varfër i mori me hezitim; ç'të bënte tjetër. Por ai ishte i zhgënjyer dhe aspak i lumtur për këtë. Ai i mori me vete dhe shkoi në një han aty afër për të kaluar natën. Rastësisht, në atë kohë ndodhej në atë zonë edhe një myrid i Shejh Nizamudin Evlijas. Ai ishte një dijetar, një mik i madh i Allahut dhe njëkohësisht një tregtar i pasur. Ai sapo ishte kthyer nga një udhëtim tregtar. Ai tregtonte dru dhe e sillte në Delhi. Kështu që ai duhej të kalonte një natë atje para se të arrinte në Delhi. Dhe kështu ai qëndroi në të njëjtin han. Kur hyri në han, i tha vetes: 'Oh, po ndiej aromën e veçantë të Shejhut tim!' Ai shikoi rreth e rrotull për të gjetur se nga vinte kjo aromë. Ai e ndoqi aromën derisa arriti te dhoma nga ku ajo buronte. Ai trokiti në derë. Njeriu i varfër e hapi. Ky Shejh quhej Amir Khusro. Ata përshëndetën njëri-tjetrin: Selam alejkum, ue alejkum selam. Ai pyeti: 'Nga vjen kjo aromë e mrekullueshme? Po ndiej parfumin e Shejhut tim.' Njeriu u përgjigj: 'Po, isha tek ai. Por ai nuk më dha gjë tjetër përveç këpucëve të tij të vjetra.' Amir Khusro tha menjëherë: 'Unë të jap të gjithë arin tim, vetëm nëse m'i jep ato!' Njeriu tha me mosbesim: 'Po talleni?' 'Jo, nuk po tallem. Po të kisha më shumë, do të ta jepja.' Njeriu i varfër e pyeti: 'Pse po jepni kaq shumë për këto këpucë të vjetra?' Ai u përgjigj: 'Po ta dinit vlerën e vërtetë të këtyre këpucëve dhe po t'i kishit paratë, do të më ofronit dyfishin për to.' Ky është ndryshimi mes atij që e njeh vlerën e vërtetë dhe atij që nuk e njeh. Prandaj, ne duhet, insha'Allah, të jemi mirënjohës për rrugën që Allahu na ka treguar – që Ai na ka udhëzuar në rrugën e Meshajihëve, rrugën e Profetit. Kjo rrugë është e paçmueshme. Sepse ajo nuk është për një çast të shkurtër, por për përjetësinë, insha'Allah. Insha'Allah, Allahu na bëftë prej atyre që e njohin vlerën e vërtetë. Allahu ju bekoftë.

Insha'Allah, Allahu na mundësoftë që gjithmonë të gjendemi në tubime kaq të mira si ky, insha'Allah. Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, thotë se gjëja më e mirë për një mu'min është të jetë një ndihmë për njerëzit e tjerë. I dobishëm në çdo aspekt, qoftë duke i mësuar njerëzit, ose përmes çdo lloj mbështetjeje tjetër. Ka një hadith që thotë: Më i miri prej jush është ai që është më i miri me familjen e tij, me vendin e tij dhe me të gjithë njerëzit. Natyrisht, shumica e njerëzve mendojnë se humbasin diçka nga përfitimi i tyre, nëse veprojnë kështu. Nëse i ndihmon dikujt dhe ai bëhet më i mirë se ti, atëherë ti frikësohesh se ke humbur diçka. Kjo është mënyra e zakonshme e të menduarit të njerëzve, por jo e një besimtari. Një besimtar nuk është kështu. Një besimtar i ndihmon të gjithë. Kush mendon në mënyrë të arsyeshme, do ta kuptojë këtë: Nëse ti je mirë, fqinji yt është mirë dhe të gjithë të tjerët janë mirë, atëherë të gjithë njerëzit janë të lumtur dhe nuk lindin probleme. Por Shejtani është plot zili. Ai i mëson njerëzit të jenë ziliqarë. Ai nuk i udhëzon ata të ndihmojnë njëri-tjetrin; përkundrazi. Ai dëshiron që askush të mos e ndihmojë tjetrin dhe që askush të mos jetë i lumtur. Elhamdulillah, pikërisht kjo është ajo që Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, i mëson njerëzimit. Ky ishte mësimi i Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Kur Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, i mësonte njerëzit për Islamin, ndërsa jetonte në Meken e Nderuar, pjesëtarët e fisit të tij dhe njerëzit përreth tij ishin plot zili dhe e refuzuan mesazhin e tij. Sepse ata nuk e donin atë. Ata ishin të mbushur me kryelartësi dhe nuk donin që dikush të ishte i barabartë me ta. Ata donin që të gjithë të ishin nën ta. Dhe kjo, ndonëse shumë prej tyre e dinin të vërtetën, sepse Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, u kishte treguar mrekulli. Ai, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, ua shpjegoi atyre gjërat vërtet të rëndësishme. Ata e njihnin atë, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, madje edhe para se të zgjidhej si Profet. Ata e dinin se ai, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, është i sinqertë, nuk gënjen kurrë dhe nuk bën asgjë të keqe. Por cilësia kryesore që i çoi ata në shkatërrim ishte zilia dhe mendjemadhësia. Siç thuhet edhe në Kuran: “Dhe ata thanë: ‘Përse ky Kuran nuk i është shpallur një njeriu të madh nga dy qytetet?’” (Kuran 43:31). Ata pyetën pse shpallja i vjen Sejjidina Muhammedit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem – ata e quanin atë vetëm “Muhammed” – dhe jo dikujt tjetër. Ata e kishin fjalën për një njeri të caktuar të urtë, që jetonte në Arabi. Ai ishte një personalitet i nderuar e i urtë, dhe të gjithë e dinin se pozita e tij ishte mbi të tyren. Nga mendjemadhësi e pastër, ata paraqitën argumente që ishin pa pikë arsyeje. Allahu e ka zgjedhur Profetin, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, pa i pyetur njerëzit për mendimin e tyre: “Kë të zgjedh Unë? Mos doni ndoshta të mbani zgjedhje?” Madje edhe ai njeriu, që ata e quanin kaq të urtë, më vonë e pranoi Islamin. Por ata erdhën tek ai dhe i thanë: “Profetësia duhej të të takonte ty. Ti duhej të ishe Profeti.” Por ai iu përgjigj atyre: “Jo. Unë tani e kam pranuar Islamin, dhe ai, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, është Profeti. Më i larti prej të gjithëve është Sejjidina Muhammed, sal-lallahu alejhi ue sel-lem.” Por as këtë nuk e pranuan ata. Mendjemadhësia dhe zilia janë tipare karakteri thellësisht të këqija. Janë cilësitë e Shejtanit. Elhamdulillah, kur shohim dikë që, elhamdulillah, ka një biznes të mirë, e siguron jetesën, ka një familje të mirë dhe mëson sjellje të mira (edeb) dhe moral të mirë, atëherë gëzohemi nga zemra për të. Ky është gëzim i vërtetë për ne dhe për të gjithë besimtarët. Ata që nuk besojnë, nuk e ndiejnë këtë gëzim. Përkundrazi, çdo gjë që shohin i bën ziliqarë – pavarësisht nëse bëhet fjalë për muslimanë apo njerëz të tjerë. Për këtë arsye, ata janë në një luftë të vazhdueshme dhe nuk gjejnë lumturi. Njerëzit e Tarikatit, elhamdulillah, kanë edeb të mirë dhe ndjekin një mësim të mirë. Kështu ka qenë gjithmonë, që nga koha e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, deri më sot. Ata që janë në rrugën e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem – dhe kjo rrugë është Tarikati – e ndihmojnë njëri-tjetrin dhe gjithashtu të gjithë njerëzit e tjerë. Kur shohin dikë në nevojë, e ndihmojnë atë sa më shumë që munden. Dhe natyrisht, pas fundit të Perandorisë Osmane, shumë gjëra ndryshuan në botë, veçanërisht në vendet muslimane. Dhe kur vendet muslimane humbën moralin e tyre të mirë, atë e humbi edhe pjesa tjetër e botës. Shumë ngadalë, këto sjellje të mira u bënë gjithnjë e më të rralla. Derisa pothuajse u zhdukën. Nëse sot gjen njerëz që ndihmojnë ose përpiqen ta bëjnë këtë, ata shpesh keqkuptohen ose nuk u besohet. Në kohën e Osmanëve, brenda tarikateve kishte mësues për tregtarët dhe për çdo zanat. Për çdo dëshirë profesionale. Çfarë do të bëhet ky djalë? Ndoshta ai dëshiron të bëhet kasap. Atëherë e çonin te një mjeshtër në një dyqan mishi, që ta mësonte zanatin nga fillimi. Një tjetër ndoshta donte të bëhej zdrukthëtar. Për të vlente e njëjta gjë: E çonin në punishten e një mjeshtri zdrukthëtar. Pavarësisht se çfarë profesioni donte të mësonte – argjendar, farkëtar apo diçka tjetër – ai kalonte nëpër këtë proces trajnimi. Dhe fillimi i mësimit të zanatit gjithmonë niste me një dua. E çonin çirakun te mjeshtri, thoshin fjalët “Bismil-lahi Rrahmani Rrahim”, luteshin për suksesin e tij dhe kështu fillonte trajnimi. Natyrisht, kishte profesione të panumërta, ndoshta qindra. Çdo çirak qëndronte shumë vite me mjeshtrin e zanatit që kishte zgjedhur. Gjatë trajnimit, ai kalonte nëpër faza të ndryshme. Çdo fazë kishte emrin e vet: pas dy vjetësh, pas katër vjetësh, pas gjashtë vjetësh. Në fund të trajnimit, ai testohej, i bëheshin pyetje dhe i dorëzohej një certifikatë. Gjatë gjithë këtyre viteve, atij i mësohej para së gjithash edeb: sjellje e mirë, respekt për më të mëdhenjtë dhe më të vegjlit, për këdo. Në përfundim, mbahej një ceremoni me një lutje, dhe ai e merrte solemnisht certifikatën e tij. Dhe këta njerëz e ndihmonin njëri-tjetrin. Nëse një tregtar kishte një klient dhe tashmë kishte shitur diçka, por fqinji i tij atë ditë ende jo, ai e dërgonte klientin tjetër tek ai. Ai i thoshte vetes: “Unë e fitova sot riskun tim. Tani le të gëzohet edhe tjetri.” Cili ishte rezultati i kësaj? Njëri është i lumtur, tjetri është i lumtur, i radhës është i lumtur – dhe i gjithë vendi bëhet i lumtur. Por po të kishte thënë: “Jo, çdo klient është i imi. Unë duhet t'i mbaj të gjithë për vete”, ai vetë nuk do të ishte bërë i lumtur. Sepse ai do të mendonte: “Oh, shiko, të tjerët po më shikojnë, sepse unë kam kaq shumë klientë e ata jo. Ata më kanë zili. Unë i arrij të gjitha këto, kurse ata nuk arrijnë asgjë.” Kështu, i gjithë vendi bëhet një vend i palumtur. Kështu ishte për qindra vjet me radhë, derisa erdhën këta njerëz shejtanorë dhe i mësuan ata të ishin ziliqarë, të luftonin njëri-tjetrin dhe të mos ia donin të mirën askujt. Sepse në kohën osmane, mbi 70 popuj dhe etni të ndryshme jetonin së bashku në paqe. Dhe kjo që sapo përshkruam, vlente për të gjithë. Nuk ishte se një musliman nuk e dërgonte klientin e tij te një i krishterë, një hebre apo një besimtar i një feje tjetër. Jo, nëse ai kishte një klient, e dërgonte atë edhe te të tjerët, në mënyrë që të gjithë të ishin të kënaqur. Por këta njerëz shejtanorë nxitën fitne dhe i vunë njerëzit kundër njëri-tjetrit. Dhe kur ndodhi kjo, lumturia u zhduk dhe fitneja zuri vendin e saj. Dhe çfarë ndodhi më pas? Miliona prej tyre u larguan nga atdheu i tyre. Dhe ata erdhën këtu. Nga ai vend i bekuar, ata erdhën në një vend që është i orientuar vetëm nga dynjaja. Por kur vjen vetëm për dynjanë, kjo nuk u sjell dobi të vërtetë shumicës së njerëzve. Po, me zilinë e tyre ata shkatërruan gjithçka dhe i zhytën njerëzit në mjerim. Allahu ia jep secilit furnizimin e tij, riskun e tij. Në këtë duhet të besoni fort. Prandaj, mos jini ziliqarë, insha'Allah. Siç thamë, miliona njerëz erdhën këtu. Insha'Allah, ndoshta gjysma e tyre ishin muslimanë. Por kur mbërritën këtu, ata e humbën edhe këtë besim. Insha'Allah, Allahu i udhëzoftë edhe të tjerët, insha'Allah. Sepse kjo nuk vlen vetëm për fëmijët dhe nipërit e mbesat – edhe pse vlen edhe për ta – por Allahu është i fuqishëm t'u japë udhëzim edhe njerëzve krejtësisht të rinj; ky nuk është problem për Të. Një vend si ky, insha'Allah, është këtu për të sjellë dritë në zemrat e njerëzve, insha'Allah. Ashtu si fluturat e natës tërhiqen nga drita, Allahu i udhëzoftë njerëzit drejt Islamit përmes vendeve të tilla. Allahu na dhëntë kuptim të thellë, insha'Allah, dhe na ruajttë nga çdo e keqe, insha'Allah.

„Innama ja’muru mesaxhidallahi men amene billahi wel jewmil akhir“, (Sure Et-Teube, 18). Allahu i Lartësuar thotë në Kur’anin e Shenjtë: Vendfaljet e Allahut i mirëmbajnë vetëm ata që besojnë në Allahun e Lartësuar dhe në Ditën e Gjykimit. Kjo do të thotë Bejtullah – Shtëpia e Allahut. Xhamia, vendfalja, është Shtëpia e Allahut të Lartësuar. Çfarë do të thotë kjo? Do të thotë se çdokush mund të vijë aty për t'i shërbyer Allahut dhe për këtë, në dashtë Allahu, të marrë shpërblimin e tij. Elhamdulilah, ne udhëtojmë nga qyteti në qytet. Ma sha Allah, çfarë vendesh të mrekullueshme ndërtojnë për xhami dhe dergjahe. Në dashtë Allahu, ju do të mahniteni në Ditën e Ringjalljes, kur të shihni se çfarë shpërblimi ju jep Allahu i Lartësuar për veprat tuaja në këtë botë. Disa njerëz bëjnë vepra të mëdha e të tjerë të vogla. Edhe kur bëjnë një vepër të mirë pa e ditur – Allahu i Lartësuar e di atë. Allahu i Lartësuar thotë në Kur'an: „Fe men ja’mel mithkale dherretin hajren jereh. Ue men ja’mel mithkale dherretin sherren jereh.“ (Sure Ez-Zelzele, 7-8). Kjo do të thotë: Kushdo që ka bërë një të mirë qoftë edhe sa pesha e një grimce pluhuri, do ta marrë shpërblimin për të nga Allahu i Lartësuar. Dhe kush bën një vepër të keqe, por kërkon falje, Allahu i Plotfuqishëm do ta falë. Edhe në këtë ka diçka të mirë. Kush bën një vepër të keqe, por pendohet dhe kërkon falje, Allahu i Lartësuar do ta falë. Dhe Ai, i Lartësuari, madje do t'ia shndërrojë atë gjynah në një vepër të mirë. Prandaj, disa njerëz do të habiten e do të thonë: „Ne nuk e dinim fare se kishim kaq shumë vepra të mira.“ „Nga vijnë këto shpërblime që grumbullohen para nesh si male?“ „Nga vjen gjithë kjo?“ „Ne nuk kemi qenë gjithmonë robër të devotshëm.“ „Ne kishim gjynahet tona, ndaj nga vijnë gjithë këto vepra të mira?“ Ju keni bërë gjynahe, por meqenëse jeni penduar, Allahu i Lartësuar jua ka shndërruar gjynahet në vepra të mira. Allahu i Lartësuar është El-Kerim, Bujari. Ai nuk frikësohet se thesaret e Tij mund të shterojnë. Krijesat nuk janë aq bujare sa Ai. Edhe më bujarët prej tyre frikësohen se një ditë mjetet e tyre mund të mbarojnë. Por thesaret e Allahut të Lartësuar janë të pafundme dhe të pashtershme. Ai, i Lartësuari, ua dhuron vazhdimisht mirësitë e Tij robërve të Vet. Njeriu as që mund ta imagjinojë se sa bujar do të jetë Ai, i Lartësuari, atë ditë. Çfarë duhet të bëni ju në këmbim? Ju duhet të besoni në Allahun e Lartësuar dhe në bujarinë e Tij. Ne jemi robër të dobët. Ne bëjmë atë që kemi në fuqinë tonë dhe i lutemi Allahut të Lartësuar të na ndihmojë në këtë botë dhe në Ahiret. Prandaj, ne duhet t'i jemi mirënjohës Allahut të Lartësuar. Sepse Ai i do robërit e Tij mirënjohës, jo ata që ankohen. Por njerëzit e kohës sonë ankohen vazhdimisht për gjithçka. Ata nuk janë të kënaqur me asgjë. Është e vështirë t'ua bësh qejfin. Kush e ka bërë këtë? Shejtani. Ai i ka bërë njerëzit të palumtur dhe të pakënaqur. Por Allahu i Lartësuar thotë: „Nëse falënderoni, Unë do t'jua shtoj edhe më shumë.“ Nëse e falënderoni Allahun e Lartësuar, Ai do t'jua ruajë çdo të mirë që keni. Nëse keni një fshat të bukur, një copë tokë të bukur apo çfarëdo dhuntie tjetër, duhet të jeni mirënjohës për të. Dhe Ai, i Lartësuari, do t'jua ruajë këtë dhunti. Por nëse jeni mosmirënjohës dhe ankoheni, kjo dhunti do t'ju merret. Kjo është këshilla jonë për ata që kërkojnë lumturinë në këtë botë dhe në Ahiret. Edhe kjo botë është e rëndësishme, por ajo që vërtet ka rëndësi është jeta në Ahiret. Ajo jetë është e përjetshme dhe është vendimtare të përgatitesh për të këtu dhe sot. Disa njerëz në kohët e lashta mendonin se ishin të mençur. Popujt e lashtë në Egjipt e gjetkë e dinin për ekzistencën e botës tjetër dhe bënin përgatitjet e duhura. Por ata nuk ishin aq të mençur, sepse nuk mblodhën vepra të mira për botën tjetër. Ata vendosnin vetëm ar dhe lloj-lloj sendesh në varret e tyre dhe mendonin: „Kur të kalojmë në botën tjetër, do t'i përdorim këto gjëra.“ Por në Ahiret, këto gjëra janë të pavlera, si mbeturina. Në Xhenet ka pallate prej ari dhe xhevahiresh. Atje mund të hysh vetëm me vepra të mira, jo duke marrë me vete në varr ar dhe para. Allahu i Lartësuar u dhëntë njerëzve aftësinë e të kuptuarit. Ata që e kuptojnë këtë, do të jenë të shpëtuar dhe nuk kanë pse të shqetësohen për asgjë. Dhe njerëzit, në dashtë Allahu, do të jenë gjithashtu të kënaqur me ta. Allahu i Lartësuar i dhëntë mendje këtij vendi, vendeve të tjera dhe të gjitha vendeve. Ata i shtypin njerëzit për gjëra të kësaj bote, të cilat në Ahiret do të bëhen vetëm mundim për ta. Çdokush duhet ta dijë se Allahu i Lartësuar do të na kërkojë llogari për veprat tona. Allahu i Lartësuar është i kënaqur me robërit e Tij që ndihmojnë njëri-tjetrin, dhe jo me ata që shtypin njëri-tjetrin. Allahu i Lartësuar na bëftë prej atyre që ndihmojnë njëri-tjetrin.

Elhamdulilah. Ne jemi në këtë vend të bekuar. Ky është një vend i bekuar, sepse prej këtu tarikati filloi të lulëzojë në Argjentinë dhe në Amerikën e Jugut. Duke filluar nga ky qytet i mrekullueshëm. Allahu Azze ue Xhel ka zgjedhur këtë qytet dhe i ka dhuruar atij, MashAllah, bukuri, një mot të mrekullueshëm dhe lloj-lloj dhuratash. Dhe nga ky qytet, Elhamdulilah, tarikati rritet dhe lulëzon – ai arrin mijëra, dhjetëra mijëra, qindra mijëra, ndoshta edhe miliona njerëz, inshaAllah. Elhamdulilah, jemi të lumtur që jemi këtu. Herën e fundit që erdha, nuk e vizitova këtë vend. Ne i dorëzohemi Allahut, dhe me mëshirën e Tij, Ai na udhëzon. Elhamdulilah. Herën e kaluar ndoshta nuk ishte e shkruar të vija këtu. Këtë herë, Elhamdulilah, ishte pikërisht ashtu siç duhej. Na u dha mundësia të shihnim se si njerëz besnikë rriteshin nga lindja në perëndim të këtij vendi. Mevlana Shejh Nazimi i kushtonte rëndësi të madhe t'u bënte mirë njerëzve. Dhe kur ai pranonte diçka nga njerëzit – qoftë një falënderim, një buzëqeshje apo edhe dhurata më e vogël – Mevlana Shejh Nazimi nuk e harronte kurrë. Dhe unë e kujtoj Dr. Abdunnurin. Ishte ndoshta viti '85 ose '86. Unë jetoja në atë kohë në Qipro, dhe ai ishte njeriu i parë nga Argjentina që erdhi tek ne në Qipro. Atëherë ai qëndroi atje pothuajse një muaj. Çdo ditë flisnim me të, e takonim atje. Ai na tregonte për Argjentinën – për vende shumë të rrezikshme dhe zona të tjera. Ne e dëgjonim sikur të ishte një përrallë. Dhe Mevlana Shejh Nazimi mbante një sohbet çdo ditë. Ne hanim bashkë, ne faleshim bashkë. Dhe ai sapo ishte bërë mysliman. Ai erdhi përmes Konjës. Një nga muridët e Mevlana Shejh Nazimit, me emrin Mustafa, e kishte dërguar në Qipro, dhe kështu ai kishte ardhur në Qipro. Ai sapo ishte bërë mysliman. Nëse u bë mysliman në Qipro apo më herët, nuk e di saktësisht. Sidoqoftë, ai ishte në Konja. Siç thashë, ne e dëgjonim sikur të ishte një histori. Dhe natyrisht, Mevlana Shejh Nazimi kishte një këndvështrim shumë më të lartë – ndoshta ai shikonte 100 vjet në të ardhmen. Ai i dha mësime shumë të mira, foli me të dhe iu përgjigj çdo pyetjeje të tij. Dhe ne mendonim me vete: "Ky njeri vjen nga Amerika Latine, njerëzit atje janë të krishterë shumë besimtarë. Kush mund të vijë prej andej?" Ne nuk i kushtuam shumë rëndësi kësaj. Kështu ishte situata në atë kohë. Por Mevlana Shejh Nazimi i dha mbështetjen dhe bekimin e tij, që kjo rrugë të mund të përhapet. Më pas unë u largova nga Qipro. Nuk i pashë më shumë prej tyre, por dëgjova se më vonë ai solli shumë njerëz atje. Ahmedi, Abdurraufi dhe të tjerë erdhën nga Argjentina, por unë nuk i takova kurrë atje në atë kohë. Për këdo që merr mbështetje ose ndjek një shejh, është shumë e rëndësishme t'i përmbahet fort atij. Mevlana Shejh Nazimi e kishte zgjedhur atë si një mjet, që tarikati përmes tij të arrinte në këtë rajon. Por pas kësaj nuk e pashë më. Rahmetullahi alejh. Nuk kisha dëgjuar më asgjë për të, derisa erdha këtu para nëntë vjetësh. Atëherë u kujtova për të dhe i pyeta njerëzit: "Kam takuar dikur një burrë me emrin Dr. Abdunnur. E njihni ju atë?" Nuk kisha menduar për të më parë, por kur arrita në Argjentinë, pyeta për të. Ata thanë: "Po, ai ka qenë këtu, por e ka braktisur Mevlana Shejh Nazimin." Kjo ishte, SubhanAllah, një fatkeqësi e madhe për të. Por megjithatë, ai do ta marrë shpërblimin e tij, sepse ishte ai që vendosi kontaktin e parë me njerëzit këtu. Por natyrisht, për shkak të kësaj, ai ka humbur një shpërblim shumë të madh. Ky është një mësim i rëndësishëm për muridët, për të gjithë ata që ndjekin Mevlana Shejh Nazimin. Sepse ai nuk ishte i vetmi – kishte edhe të tjerë si ai. Ata e mbanin veten për shehlerë, e braktisën Mevlana Shejh Nazimin dhe thanë: "Tani ndjekim të tjerë." Nëse shejhu yt, murshidi yt, është i kënaqur me ty, nëse Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, është i kënaqur me ty, dhe nëse Allahu Azze ue Xhel është i kënaqur me ty, atëherë nuk ka asnjë problem për ty. Por nëse dikush dëshiron të shqetësohet, atëherë mund ta lërë këtë vend dhe të ndjekë të tjerë. Ky është një mësim i madh për muridët. Po ia përmend emrin sepse shumë njerëz e kanë dëshiruar. Por ne e kemi përmendur emrin e tij kryesisht që të gjithë ta dinë të vërtetën: si erdhi tarikati këtu dhe si e gjetëm ne këtë rrugë. Ne duhet të kujdesemi për veten dhe të mos dalim nga rruga e drejtë. Siç thashë, Mevlana Shejh Nazimi natyrisht nuk ishte i lumtur me atë që kishte ndodhur. Ai nuk ishte i kënaqur, por i trishtuar që ai person humbi atë që tashmë e kishte arritur. Për Mevlana Shejh Nazimin, të sjellësh një person në tarikat, në Islam, në rrugën e drejtë, është më e vlefshme se e gjithë bota. Por ai e humbi këtë. Mevlana Shejh Nazimi nuk u gëzua për këtë; ai ishte i trishtuar për atë që kishte ndodhur. Evlijatë e Allahut janë personalitete të mëdha. Ne nuk duhet të jemi kurrë të pakujdesshëm në respektin tonë ndaj tyre. Ai u dërgua atëherë nga Konja, vendi i Mevlana Xhelaludin Rumiut, për në Qipro. Kjo ngjarje të kujton shejhun e Mevlana Xhelaludin Rumiut, Shemsi Tebrizin. Ai ishte një dervish i madh. Gjatë gjithë jetës së tij, ai qëndronte vazhdimisht në vende ku njerëzit nuk e njihnin. Ndonjëherë njerëzit i shkaktonin vështirësi, dhe atëherë ai largohej nga Konja dhe shkonte nga një vend në tjetrin. Një herë, gjatë një udhëtimi, ai ishte lodhur shumë dhe ishte shtrirë të pushonte në një xhami. Pas namazit të jacisë, ai kishte rënë në gjumë në një cep të xhamisë. Muezini e pa atje kur donte ta mbyllte xhaminë. Muezini i tha: "Dil jashtë! Çfarë bën këtu?" Ai u përgjigj: "Jam shumë i lodhur dhe nuk kam asnjë vend ku të fle apo të shkoj. Dua vetëm të fle këtu deri në mëngjes." Muezini këmbënguli: "Jo, nuk mund të qëndrosh këtu!" Ai ia ktheu: "Nuk po bëj asgjë. Vetëm po fle këtu. Sapo të bëhet mëngjes, do të iki." Por muezini këmbënguli dhe e nxori jashtë. Natyrisht, Shemsi Tebrizi nuk u gëzua për këtë. Pasi muezini e nxori jashtë, ai vuri re se mezi merrte frymë. Ngadalë, atij iu ndal fryma. Ai shkoi tek imami, dhe imami e pyeti: "Çfarë ke bërë?" Kur imami pa gjendjen e tij, ai kuptoi se ky njeri duhej të ishte dikush i rëndësishëm. Imami vrapoi pas Shemsi Tebrizit dhe iu përgjërua: "Të lutem, të lutem, fale atë!" Dhe Shemsi Tebrizi tha: "Do të lutem që ai të vdesë me iman." Dhe pastaj ai ndërroi jetë. Dhe kur pyeta gruan e Abdunnurit, mësova se – Elhamdulilah, kur vdiq, ai ishte mysliman. Dhe madje edhe kjo është bekimi i Mevlana Shejh Nazimit. Sepse gjithë këta mijëra njerëz erdhën përmes tij. Elhamdulilah, ai vdiq me iman. Allahu Azze ue Xhel qoftë i kënaqur me ju dhe e mëshiroftë atë. InshaAllah, Ai ju mbrojtë dhe ju bëftë të qëndrueshëm në këtë rrugë, inshaAllah. Çështja është të përhapet Islami i vërtetë me tarikatin. Një Islam pa tarikat, siç tha edhe Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, nuk bën dobi. Ai duhet të jetë i lidhur me tarikatin. Në Islam ka shumë rryma të ndryshme, dhe jo të gjitha pajtohen me tarikatin. Disa thonë se është shirk. Disa thonë: "Kjo nuk është e nevojshme. Përse duhet?" Të tjerë thonë se është si ëmbëlsira pas ushqimit – domethënë, vakti kryesor është thelbësori. Tarikati është si ëmbëlsira, mund ta hash ose jo, nuk është i domosdoshëm. Por është shumë e rëndësishme ta ruajmë imanin tonë, besimin tonë. Pa iman, pa besim, Islami nuk është i fortë. Prandaj është shumë e rëndësishme t'i tregojmë gjithë njerëzimit këtë rrugë, e cila vjen direkt nga Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Fatkeqësisht, shumë pak njerëz e dinë këtë. Dhe armiku i tarikatit – para së gjithash shejtani – u pëshpërit njerëzve për t'i bërë armiq të tarikatit. Allahu Azze ue Xhel na ruajtë prej tij. Dhe qoftë Ai i kënaqur me ju, ju mbrojtë dhe ju bëftë shkak për udhëzimin e të tjerëve, që t'ua afroni këtyre njerëzve shijen e ëmbël të tarikatit, inshaAllah.