Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, e ka lavdëruar këtë ishull në të cilin jetojmë. Falënderimi i qoftë Allahut, ky është një vend i nderuar nga myslimanët që nga fillimet e Islamit. Këto vende janë vende të bekuara, të cilat Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, i ka zgjedhur. Islami dhe mbi të gjitha shumica e pejgamberëve kanë dalë nga ky rajon. Nga zona si Hixhazi, Shami dhe Jemeni. Sigurisht, Allahu ka dërguar pejgamberë në të gjitha pjesët e botës dhe te të gjithë popujt. Por meqenëse shumica e pejgamberëve dolën nga këto troje, këto janë vende të bekuara. Duke qenë se janë vende ku pejgamberët udhëtuan dhe shpallën mesazhin e tyre, ato janë të bekuara. Ky është vendlindja e Islamit dhe e njerëzimit. Sigurisht, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, e krijoi Ademin, paqja qoftë mbi të, në Xhenet. Ai qëndroi në Xhenet. Dhe kur ai u dërgua në Tokë, shumica e pejgamberëve që rridhnin prej tij, jetuan gjithashtu në këto troje. Vendet e tyre të bekuara dhe varret e tyre të nderuara janë të shumta në këto troje. Vizita e tyre i sjell bekim vizitorit dhe shërben për të fituar ndërmjetësimin e pejgamberëve. Po ashtu, vizita e varreve të sahabëve, të Ehli Bejtit, të evlijave dhe të të drejtëve i sjell myslimanit bekim dhe mëshirë. Sepse në vendet ku ata pushojnë, do të zbresë mëshirë deri në Ditën e Gjykimit. Prandaj, kjo vizitë është gjithashtu e dobishme për besimtarin. Mos i dëgjoni këta njerëz të marrë të ditëve të sotme. Ata thonë gjëra si: "Ju adhuroni varret". Jo, përse të adhurojmë një varr? Kur falemi, ne e dimë shumë mirë se kujt t'ia drejtojmë lutjet tona. Jo sipas urdhrit tuaj; ne adhurojmë Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Madhërishmin. Ne falemi në drejtim të Kibles. Ne ndjekim rrugën që na ka treguar Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, falënderimi i qoftë Allahut. Edhe në ishullin tonë ka sahabë të bekuar dhe evlija. Vendprehjet e disave prej tyre janë të njohura, ndërsa të tjerëve janë të panjohura. Madje edhe varri i nderuar i Barnabës, njërit prej apostujve të Isait, paqja qoftë mbi të, i cili shkroi ungjillin e vërtetë, ndodhet këtu dhe vizitohet. Domethënë, ai nuk ka të bëjë fare me krishterimin e sotëm, i cili adhuron idhujt apo drurin. Ungjilli që ai ka shkruar është ungjilli i vërtetë. Ata e mbajnë të fshehur; por kjo është një histori tjetër. I nderuari Barnaba ishte në krah të tij gjatë udhëtimeve të Isait, paqja qoftë mbi të. Ajo që ai shkroi është ungjilli i vërtetë. Ai ungjill është vepra që tregon se Isai është pejgamber. Edhe të krishterët e njohin Barnabën, por vetëm me emër; nuk dinë më shumë për të. Ata nuk e dinë se ai ka shkruar një ungjill. Dhe nëse ky ungjill do të dilte në dritë, sigurisht që do të zbulohej i gjithë mashtrimi i këtyre gënjeshtarëve. Feja e tyre nuk do të qëndronte më dhe të gjithë ata do të duhej të bëheshin myslimanë patjetër. Por pikërisht këtë nuk e duan ata. Për shkak të përfitimeve tokësore, pushtetit dhe gjërave të ngjashme, ata e fshehin atë. Vetëm që të bëhet vullneti i shejtanit dhe në fund të jenë me të. Për këtë arsye, këto vizita janë të rëndësishme. Vizita e varreve nuk bëhet për adhurim, por për të marrë pjesë në bekimin dhe mëshirën e tyre. Të nxjerrësh një mësim prej kësaj është një gjë shumë e rëndësishme dhe e bukur: të shohësh se si kanë jetuar në mënyrë shembullore këta njerëz, si i kanë shërbyer Islamit, i janë bindur Allahut dhe kanë treguar rrugën. Kështu qëndron puna edhe me vizitën e varreve të njerëzve të drejtë dhe të pejgamberëve. Në vend të parë qëndron vizita e varrit të nderuar të Pejgamberit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, i cili është kurora mbi kokën tonë dhe drita në sytë tanë. Pas kësaj, vizitohen personalitetet e mëdha si sahabët dhe Ehli Bejti. Me lejen e Allahut, njeriu merr pjesë në bekimin e tyre. Ka shumë njerëz që duan t'i çojnë besimtarët në rrugë të gabuar. Mos i dëgjoni ata. Ata as nuk e dinë se çfarë thonë, as nuk e kuptojnë se çfarë lexojnë, as nuk heqin dorë nga kokëfortësia e tyre. Ata nuk janë të rëndësishëm. E rëndësishme është që Allahu na ka krijuar në këto vende të bukura dhe na ka udhëzuar në këtë rrugë të bukur. Allahu na forcoftë në këtë rrugë, që të mbetemi përgjithmonë në të, inshallah.

Ne ua paraqitëm Amanetin (besën) qiejve, tokës dhe maleve, por ato refuzuan ta bartnin dhe u frikësuan prej tij, ndërsa njeriu e mori përsipër; ai me të vërtetë ishte shumë i padrejtë dhe shumë i paditur. (33:72) Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, thotë: Ne ua ofruam amanetin qiejve, tokës dhe maleve, por ato refuzuan ta bartin, u frikësuan prej tij. Ky amanet është përgjegjësia e njeriut për t'i shërbyer Allahut. Këtë amanet, që as malet nuk deshën ta pranonin. Malet, shkëmbinjtë, asgjë nuk mundi ta bartte; ato thanë: "Ky amanet është një barrë tepër e rëndë." Por njeriu tha: "Unë e marr përsipër." Ai e bëri, por Allahu thotë për të: "Ai me të vërtetë është i paditur." Ai është i padrejtë dhe i paditur, një zullumqar. Sepse jo çdo njeri mund ta bartë këtë amanet. Vetëm Profetët mund ta bartin këtë barrë, dhe përmes tyre ajo u lehtësohet njerëzve. Vetëm kështu njerëzit mund të qëndrojnë. Por shumica nuk e bëjnë këtë. Njeriu bën atë që i shërben rehatisë dhe kënaqësisë së tij. Të jesh në rrugën e Allahut dhe të bësh atë që urdhëron Allahu, i vjen e vështirë njeriut. Shumica e njerëzve shpikin lloj-lloj justifikimesh për t'i ikur kësaj. Nëse bëni gabime gjatë leximit të Kuranit, kjo nuk e dëmton origjinalin. Sepse ai është i ruajtur (mahfudh). Ai ruhet nga Allahu. Kjo do të thotë, edhe nëse e lexoni gabimisht pa dashje ose e harroni, origjinali i Kuranit nuk shtrembërohet, sepse Allahu e mbron atë. Por hadithet duhet t'i transmetoni saktë. Ne e lexuam këtë ajet, sepse në krijimin e Allahut ka një rregull, një sekret. Allahu ua ofroi maleve, qiellit, tokës, çdo gjëje, që ta bartnin këtë amanet, por ato refuzuan. Ato thanë: "Ne nuk mund ta bartim këtë, është tepër e rëndë." "Ne nuk mund ta bartim këtë." Vetëm njeriu e pranoi atë. Pse? Sepse ai është shumë i padrejtë dhe shumë i paditur. Kjo është një veti e njeriut. Natyrisht, Profetët, të drejtët dhe robërit e dashur të Allahut janë të përjashtuar nga kjo. Por shumica është kështu. Ata e pranojnë, por pasi kanë dhënë fjalën, nuk e përmbushin këtë detyrim. Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, i krijoi shpirtrat dhe i pyeti: "A nuk jam Unë Zoti juaj?" Ata thanë... Disa prej tyre nuk e pranuan. Por në fund e pranuan të gjithë. Dhe atëherë të gjithë e dhanë këtë premtim para Allahut, Fuqiplotë e i Lartësuar, por më vonë shumica nuk iu përmbajtën. Ata nuk e mbajnë fjalën e tyre. Prandaj është e rëndësishme që të qëndrojmë në këtë rrugë gjatë gjithë jetës sonë. Dhe Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, na urdhëron t'i bindemi Atij. Nëse nuk bindeni, dilni nga rrethi, e keni thyer fjalën tuaj dhe në praninë e Allahut, Fuqiplotë e i Lartësuar, nuk do të konsideroheni si robër të pranuar e të mirë. Sepse Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, i do vetëm ata që i binden Atij. Ndonjëherë njerëzit thonë: "Allahu nuk na do." Allahu ju do, por në të vërtetë ju nuk e doni veten tuaj. Çfarë keni bërë ju për shpëtimin tuaj? Allahu ju ka treguar gjithçka, ju ka dhënë çdo të mirë, por ju e kundërshtoni atë. Ky është faji juaj. Ju dënoheni sepse dënoni vetveten. Fakti që njeriu nuk qëndron i patundur në rrugë dhe nuk e mban fjalën e tij, është një nga vetitë e tij. E gjithë historia njerëzore ka qenë gjithmonë plot me njerëz të tillë. Dhe asnjë prej tyre nuk është më; ata patën vetëm një jetë të shkurtër dhe pastaj u erdhi fundi. Shumë shpejt ata do ta shohin të vërtetën. Të vërtetën e jetës, që Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, ua ka treguar... Dhe ata do të pendohen për atë që kanë lënë pas dore. Kjo vlen për të gjithë njerëzit, qofshin muslimanë apo jomuslimanë. Por ka edhe njerëz arrogantë, që e ndiejnë veten më të lartë se të tjerët. Për shembull, muslimanë të tillë besimtarë thonë: "Unë jam ky, unë jam ai, unë jam shejh, unë jam përfaqësues." Prandaj Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, ka thënë: "Bëni vetëm atë që keni mundësi." Mos i ngarkoni vetes barra të rënda. Mos kërkoni gjëra që ju vënë në vështirësi. Prandaj shumë njerëz janë të pakënaqur me gjendjen e tyre. Ata duan të jenë më të mëdhenj, më të lartë ose më të famshëm. Kjo është veçanërisht tipike për njerëzit e kohës sonë; ata duan të bëhen të famshëm me çdo kusht. Vetëm për t'u bërë të famshëm, ata bëjnë gjithçka, pa bërë dallim midis të mirës dhe të keqes. Prandaj mos u përpiqni të bëni diçka që nuk mundeni. Dhe njerëzit e shtyjnë njëri-tjetrin për t'u ngjitur edhe më lart. Por kjo nuk ju bën dobi. Ju e bëni këtë vetëm për egon tuaj. Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, nuk është i kënaqur me këtë, dhe as Profeti (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) nuk është i kënaqur. Vetëm për egon tuaj doni të ngjiteni më lart. Njerëzit e zakonshëm ndoshta duan të bëhen deputetë, presidentë ose diçka tjetër. Edhe shumë njerëz nga tarikatet pyesin: "Si mund të bëhem shejh? Si mund të bëhem evlija?" Në të vërtetë, është shumë e lehtë për ta arritur këtë. Thjesht ndiqni atë që ka urdhëruar Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, dhe mos mendoni për asgjë tjetër. Nëse Allahu ju jep riskun tuaj, jeni të lumtur me familjen dhe i kryeni adhurimet tuaja, atëherë kjo është dhuntia më e madhe nga Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar. Ta ruani këtë deri në frymën e fundit, është shpërblimi më i madh për ju. Nëse doni të përpiqeni për diçka, atëherë përpiquni për këtë. Pa shikuar lart, poshtë apo anash. Përqendrohuni vetëm te vetja juaj, vëllezërit tuaj dhe familja juaj; mjafton të rregulloni punët tuaja. Nuk është e nevojshme të doni të bëni kërcime për t'u ngjitur edhe më lart. Nëse jeni të qëndrueshëm në këtë rrugë, siç kanë thënë të mëdhenjtë: "Exhel-lul keramat, devamu et-tevfik." Mrekullia më e madhe është të qëndrosh vazhdimisht në të njëjtën rrugë, pa u lëkundur. Gjithashtu, nuk është e nevojshme të synosh më lart. Vetëm kjo është e mjaftueshme për ju deri në fund të jetës. Nëse e bëni këtë, jeni prej fitimtarëve. Nëse Allahu dëshiron që ju të ngriheni, Ai do t'jua hapë dyert. Dhe nëse Ai nuk e dëshiron, por ju vazhdoni kështu gjatë gjithë jetës suaj, ju prapëseprapë jeni një rob i dashur i Allahut. Allahu na forcoftë në këtë rrugë dhe mos na lëntë të ndjekim egon tonë. Sepse e drejta për të lavdëruar veten i takon vetëm Allahut, Fuqiplotë e i Lartësuar. "Unë jam ky, unë jam ai." "Unë jam evlija, unë jam Kutb, unë jam shejh, unë jam përfaqësues." Edhe kjo nuk është e drejtë. E drejta për të lavdëruar veten i takon vetëm Allahut, Fuqiplotë e i Lartësuar. Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, e lavdëron gjithmonë Veten e Tij. Edhe Profeti (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) ka thënë: "Unë jam zotëria i bijve të Ademit, dhe kjo nuk është mburrje." Ai tha: "La fahr." Edhe pse e shpall gradën e tij, ai shton "La fahr" (pa mburrje). "Jo, në këtë nuk ka krenari për mua." Vetëm Allahut, Fuqiplotë e i Lartësuar: Ue lehu-l-kibrija'u fi-s-semauati ue-l-erd (45:37). Në qiej, në tokë dhe kudo, madhështia i takon Allahut, Fuqiplotë e i Lartësuar. Prandaj, dikush që lavdëron veten, nuk pranohet askund. Qoftë në tarikat apo jo, askujt nuk i pëlqen dikush që lavdëron veten. Allahu na ruajt nga kjo veti, insha'Allah.

وَأَلَّوِ ٱسۡتَقَٰمُواْ عَلَى ٱلطَّرِيقَةِ لَأَسۡقَيۡنَٰهُم مَّآءً غَدَقٗا (72:16) Allahu i Madhërishëm dhe i Lartësuar thotë: 'Sikur ata të qëndronin në rrugën e drejtë, për njerëzimin do të kishte mjaftueshëm nga çdo gjë, madje edhe më shumë se mjaftueshëm.' Përderisa njeriu është në rrugën e drejtë, në istikamet, Allahu ia ka dhënë secilit furnizimin e tij. Por njerëzimi nuk qëndron në rrugën e drejtë, në istikamet. Me rrugën e drejtë, istikamet, nënkuptohet sinqeriteti. Sikur secili të ishte në rrugën e drejtë, të mos mashtronte askënd, të mos i shkaktonte vuajtje askujt dhe të shihte punën e vet, Allahu i Madhërishëm dhe i Lartësuar do t'u kishte dhënë të gjithëve mjaftueshëm. Por njerëzimi nuk mund të qëndrojë në rrugën e drejtë, sepse ndjek këta katër armiq: Nefsin (Egon), Hevanë (dëshirat), Shejtanin (Satanin) dhe Dunjanë (botën). Ai nuk mund të qëndrojë në sinqeritet. Ai nuk mund të qëndrojë në drejtësi, nuk e zbaton drejtësinë. Prandaj bota bëhet një mundim për të gjithë. Dhe për ata që nuk qëndrojnë në rrugën e drejtë, ky mundim është edhe më i madh. Sa më shumë gjëra të shtrembëra, të gabuara dhe të mbrapshta bëjnë, aq më shumë dalin nga rruga, dhe kjo nuk u sjell asnjë dobi. Nga pikëpamja materiale, ata kanë një jetë pa bereqet. Kjo do të thotë, njeriu bën një jetë pa bereqet. Gjendja e botës në ditët e sotme është gjithmonë kështu. Ka shkolla, medrese, universitete. Çfarë mësojnë ato? Gjoja mësojnë atë që është e drejtë. Ndërsa mësojnë të drejtën, në fund të fundit mësojnë edhe më shumë atë që nuk është e drejtë. Ata i drejtojnë njerëzit sipas dëshirës së tyre, duke thënë: 'Nëse bën këtë, fiton kaq, nëse bën atë, fiton më shumë.' Dhe pas kësaj nuk kanë fituar asgjë. Nuk kanë arritur gjë tjetër veç dëmit. Dhe ajo që arrijnë nuk është gjë tjetër veçse e keqe. Sepse rruga e drejtë duhet të jetë në përputhje me urdhrin e Allahut të Madhërishëm dhe të Lartësuar. Nëse nuk është në përputhje me urdhrin e Allahut, kjo e ashtuquajtur rrugë e drejtë në fund pashmangshmërisht bëhet një mjet për të dalë nga rruga. Prandaj, rruga e drejtë është e rëndësishme. Sikur njerëzit të ndiqnin rrugën e drejtë – popullsia e botës tani thuhet se është 8 miliardë – ky furnizim do të mjaftonte edhe për 80 miliardë. Por në këtë gjendje, nuk mjafton as për ata vetë. Prandaj, ata hanë njëri-tjetrin. Ata hanë njëri-tjetrin me mendimin: 'Unë do ta ha atë para se ai të më hajë mua', nuk i besojnë njëri-tjetrit dhe dalin nga rruga. Dhe për më tepër, ata tregojnë dhe shfaqin atë që bëjnë sikur të ishte një art i madh, dhe kështu i çojnë edhe të tjerët në rrugë të gabuar. Një njeriu që i nxjerr të tjerët nga rruga, i ngarkohet edhe gjynahu i të gjithë atyre që kanë dalë nga rruga për shkak të tij. Allahu na ruajttë nga kjo. Allahu i Madhërishëm dhe i Lartësuar e shpjegon vazhdimisht këtë temë të rrugës së drejtë, temën e sinqeritetit, në Kuranin famëlartë. Këtë duhet ta bëjë në radhë të parë myslimani. Dhe myslimanët, për fat të keq, janë njerëzit që janë më larg rrugës së drejtë. Allahu i udhëzoftë të gjithë ata. Dhe Allahu na ruajttë nga e keqja e Nefsit, e keqja e Hevasë dhe e keqja e Shejtanit.

Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, na mëson në hadithin që e kemi recituar gjatë hutbes së xhumasë: Ai iu drejtua shokut të tij besnik, Enesit, dhe i tha: "Nëse ke mundësi të jetosh nga mëngjesi deri në mbrëmje pa pasur në zemër asnjë keqdashje ndaj askujt, atëherë bëje. Sepse ky është Suneti im", kështu tha Pejgamberi, paqja dhe bekimet qofshin mbi të. Pejgamberi vazhdoi: "Kush e jeton Sunetin tim, ai më do mua." "Dhe kush më do mua, do të jetë me mua në Xhenet." Këtu qëndron esenca e Islamit. Këtë duhet ta synojë çdo mysliman. Të mos mashtrosh askënd. Të mos i bësh dëm askujt. Qoftë afër apo larg – t'ia duash të mirën çdo njeriu. Të ndjekësh Sunetin e Pejgamberit, pa pasur mendime të liga për interes vetjak. Suneti i Pejgamberit tonë është themeli i Tarikatit. Ta duash Pejgamberin, të ndjekësh rrugën e tij dhe të jetosh sipas Sunetit të tij – kjo është baza e sjelljes së mirë, Adabit. Tarikati bazohet në sjelljen e mirë, Adab. Dhe sjellja e mirë do të thotë karakter i mirë. Karakteri i mirë do të thotë: Të bësh mirë dhe gjithmonë të mendosh pozitivisht. Të mos lejosh të keqen në zemër dhe të qëndrosh larg së keqes. Dëshiroju të mirën njerëzve, që edhe ty të të ndodhë e mira. Kështu mund të jesh me Pejgamberin tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, në Xhenet. Ky është qëllimi ynë më i lartë. Njeriu shpesh e pyet veten: "Për çfarë jam krijuar?" Pikërisht për këtë je krijuar. Allahu të ka dërguar në tokë që të përgatitesh për Ahiret. Ai të ka dërguar në këtë botë që ti të ndjekësh Rrugën e Tij. Po të ishe krijuar për një qëllim tjetër, për këtë do të kishte tashmë krijesa të tjera të panumërta. Kafshët janë ashtu – ato vetëm hanë e pijnë. Ekzistenca e tyre kufizohet në të ngrënë, të pirë dhe të vdekur. Ato nuk kanë një qëllim më të lartë. Ato nuk mendojnë: "Unë duhet të bëj mirë." Por njeriu duhet të mendojë për këtë. Sepse Pejgamberi ynë është shembulli për njerëzimin dhe krijesa më fisnike nga të gjitha. Ne duhet ta marrim atë si shembull dhe të ndjekim rrugën e tij. Kush ndjek rrugën e tij, fiton. Por kush nuk ndjek rrugën e tij, por dikë që nuk ecën në Rrugën e Allahut, nuk mund t'i bëjë mirë vetes. Ai mund të pësojë dëm, por kurrë nuk do të përfitojë prej saj. Nëse ndjek dikë që nuk është në Rrugën e Allahut, mund të shohësh një përfitim afatshkurtër, por në fund mbizotëron dëmi. Prandaj është kaq e rëndësishme të qëndrosh në Rrugën e Allahut. Ne duhet të qëndrojmë në rrugën e Pejgamberit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të. Ne duhet t'i përmbahemi Sunetit të Pejgamberit tonë. Kjo është ajo që ka rëndësi. Sepse rrugët e Shejtanit janë të shumta. Sot ka shumë rryma të reja, ndjekësit e të cilave pretendojnë: "Edhe ne jemi myslimanë." Po, ata janë myslimanë, por nuk e njohin bekimin e kësaj rruge. Ata madje e quajnë "mëkat" të përfitosh nga kjo rrugë. Ata pretendojnë: "Kush ndjek Sunetin, devijon nga rruga e drejtë." Ata i çojnë njerëzit në lajthitje me fjalët: "Pejgamberi ishte vetëm një njeri si ne." Këta janë ata që e nënçmojnë Pejgamberin dhe i mashtrojnë njerëzit. Nëse ata e përçmojnë atë në këtë mënyrë, në zemrat e tyre nuk mbetet as dashuri e as nderim për Pejgamberin tonë. Dhe kjo do t'i çojë në humbje në Ahiret. Por edhe në këtë botë e kanë të vështirë. Sepse zemrat e tyre janë plot me fallsitet, gënjeshtra dhe urrejtje. Ata nuk ua duan të mirën njerëzve, por mendojnë për të keqen. Ata thonë: "Allahu fal, ne nuk falim." Të tillë janë këta njerëz. Allahu na ruajttë nga ligësia e tyre. Sepse ligësia e tyre është ligësia e Shejtanit. Allahu është Gjithëfalësi, Gjithëmëshirshmi. Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, mëson: "Mos e ki as edhe nijetin për të mashtruar dikë." Mos e lejo as mendimin: "Dua ta mashtroj këtë njeri." Allahu na bashkoftë me Pejgamberin tonë, inshallah. Inshallah, edhe ne do të ecim në Rrugën e Tij dhe do të ndjekim Sunetin e Tij. Ky është Tarikati. Tarikat do të thotë "rrugë". Dhe kjo rrugë është rruga e Pejgamberit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të.

مَّا يَفۡتَحِ ٱللَّهُ لِلنَّاسِ مِن رَّحۡمَةٖ فَلَا مُمۡسِكَ لَهَاۖ وَمَا يُمۡسِكۡ فَلَا مُرۡسِلَ لَهُ (35:2) Allahu, i Fuqishmi dhe i Madhërishmi, thotë: “Kur Allahu dërgon Mëshirën e Tij, askush nuk mund ta ndalojë atë, askush nuk mund ta mbajë atë.” Gjithçka që shohim është një shprehje e Mëshirës së Tij; edhe shiu quhet mëshirë. Kjo është mëshira e Allahut për njerëzit, për tokën, për gjithçka. Ka muaj që nuk ka rënë shi. Jo vetëm këtu, por kudo mungon shiu. E pra, bëjeni! Ju keni zhvilluar kaq shumë teknologji, ju thoni: “Ne dimë kaq shumë” – hajde pra, bëjeni të bjerë shi! Nuk funksionon. Dhe kur Ai e mban Mëshirën e Tij, askush nuk mund ta japë atë në vend të Tij. Këtë e thotë edhe Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) në një hadith. Allahu, i Fuqishmi dhe i Madhërishmi, e ka krijuar këtë botë dhe e ka furnizuar me gjithçka që i nevojitet. Kjo ndodh nga urtësia e Allahut; nuk është vepër e ndonjë mendjemadhi. Allahu e ka krijuar dhe është kujdesur për nevojat e saj. Çfarëdo që i duhet kësaj toke, Ai ia ka dhënë gjithçka. Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) thotë se në tokë, brenda 24 orëve, diku bie shi pa ndërprerje. Ka reshje. Por Allahu bën të bjerë shi aty ku Ai e cakton dhe ku Ai dëshiron. Disa njerëz e mbajnë veten për shumë të mençur; ata thonë: “Uji avullon, bëhet re dhe pastaj bie përsëri si shi.” Kjo është e vërtetë, avullon, bëhet re dhe bie shi, por kjo ndodh ku dhe si do Allahu. Pra, kjo botë e merr pjesën e saj; brenda 24 orëve me siguri bie shi diku. Por nuk bie shi pikërisht aty ku ti dëshiron. Disa vende mbeten të thata si pluhuri, ndërsa të tjera Ai i përmbyt me vërshime dhe shi. Edhe kjo tregon fuqinë e Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit. Ata që janë besimtarë, besojnë në këtë. Ndërsa ata pa besim kërkojnë justifikime si “ishte për këtë arsye, ishte për atë arsye”. Por në të vërtetë, e gjithë kjo është mëshira e Allahut. Pra, çfarë nevojitet? Duhet t'i bindesh Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit, dhe të lutesh për Mëshirën e Tij. Duhet të lutesh që Allahu të të dërgojë Mëshirën e Tij. Dhe çfarë bën që një lutje të pranohet? Jo çdo lutje pranohet menjëherë, por kur dërgon salavate për Profetin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), atëherë ato pranohen. Kur dërgon salavate për Profetin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) në fillim dhe në fund të lutjes tënde, edhe lutja në mes pranohet. Sepse salavatet pranohen gjithmonë nga Allahu, i Fuqishmi dhe i Madhërishmi. Tani po shihet se si njerëzit dalin për namazin e shiut. Ka prej atyre që dërgojnë salavate, por në disa vende ata nuk e njohin pozitën e lartë dhe nderin e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) tek Allahu. Ata thonë: “Edhe ai ishte vetëm një njeri si ne”, falin namazin e shiut dhe bëjnë lutjet e tyre pa dërguar salavate. Dhe pastaj ankohen: “Jemi lutur kaq shpesh, por thjesht nuk po bie shi.” Nuk është çudi që nuk bie shi. Nëse nuk thua “për hatër të Profetit”, nuk do të bëhet gjë. Kur Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ishte ende fëmijë, një djalë i vogël, dhe kishte thatësirë, u lutën për hir të tij dhe e gjithë shkretëtira u gjelbërua. Por nëse nuk e bën këtë, nëse nuk beson në këtë, atëherë do të kesh thatësirë. Allahu bën të bjerë shi në mes të detit, ndërkohë që ti pret dhe mbetesh duarbosh; pa shi. Në një vend Ai bën të bjerë shi dhe e përmbyt, në një vend tjetër nuk arrin asgjë. Kjo është fuqia dhe madhështia e Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit. Ai bën çfarë të dojë. Askush nuk mund ta detyrojë Atë për asgjë. As teknologjia nuk mund të bëjë të bjerë shi, as asgjë tjetër. Prandaj, kur mëshira, pra shiu, bie, duhet të kuptosh se kjo është mirësia dhe dhuntia e Allahut, dhe të gëzohesh për të. Duhet të jesh falënderues dhe të thuash: “Allahu e bëftë të përhershme.” Sepse përmes falënderimit, dhuntitë shtohen dhe ruhen. Por kur mungon falënderimi... në ditët e sotme shumica e njerëzve nuk tregojnë falënderim, por vetëm ankohen. Ata janë të pakënaqur me dhuntitë që kanë, por prapëseprapë kërkojnë mëshirë. A thua do të matesh me Allahun, të Fuqishmin dhe të Madhërishmin? Matu sa të duash, në fund dëmin e ke vetëm ti. Allahu na ruajt nga kjo. Allahu na i ruajt dhuntitë e Tij. Vërtet, prej një a dy vitesh, si gjendja jonë shpirtërore, ashtu edhe gjendja e përgjithshme e njerëzve është shumë e keqe. Për këtë arsye kjo mëshirë po mbahet. Prandaj duhet të pendohemi, të kërkojmë falje dhe t'i lutemi Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit, që Ai t'i shtojë dhuntitë e Tij dhe të na i ruajë ato, në dashtë Allahu. Sepse kjo çështja e ujit nuk është gjë e vogël. مِنَ ٱلۡمَآءِ كُلَّ شَيۡءٍ حَيٍّۚ (21:30) Allahu, i Fuqishmi dhe i Madhërishmi, thotë: “Ne kemi krijuar çdo gjallesë nga uji.” Të gjitha këto gjallesa nuk mund të ekzistojnë pa ujë. Uji është jetë, dhe jeta është një dhunti nga Allahu, i Fuqishmi dhe i Madhërishmi. Prandaj, le ta falënderojmë Allahun, Allahu e shtoftë, inshallah. Allahu na faltë. Të gjithë jemi mëkatarë. Allahu e pranoftë pendimin tonë dhe kërkesat tona për falje dhe nga mëshira e Tij të na dërgojë Mëshirën e Vet, inshallah.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ إِنَّا خَلَقۡنَٰكُم مِّن ذَكَرٖ وَأُنثَىٰ (49:13) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartmadhëruari, thotë: “Ne ju kemi shumuar prej një mashkulli dhe një femre.” Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartmadhëruari, i ka krijuar njerëzit në dy lloje. Ose si femër, ose si mashkull. Dhe secili prej tyre ka veçoritë e veta të posaçme. Allahu i ka krijuar kështu. Prandaj, njeriu duhet ta pranojë këtë krijim ashtu siç është dhe ta drejtojë jetën e tij sipas tij. Por njerëzit e sotëm nuk e pranojnë këtë. Ata thonë: “Unë nuk vlej më pak se ai, dhe ai nuk vlen më shumë se unë”, dhe kështu e prishin të gjithë rendin. Pastaj heqin dorë nga kjo dhe bëjnë prapësi të tjera. Prandaj, veprimi i tyre nuk u sjell dobi njerëzve. Përkundrazi, ai shkakton vetëm dëm. Njeriu duhet të jetë i kënaqur me atë që i ka dhënë Allahu. Nëse je burrë, atëherë je burrë; nëse je grua, atëherë je grua. Nuk ka asnjë arsye për të dashur të jesh ndryshe. Por shejtani i mashtron njerëzit. Ai u pëshpërit atyre: “Nëse ndryshon, do të jesh më i lumtur dhe do t’i kesh punët më mirë.” Njeriu nuk është i kënaqur me veten e tij. Ai është i pakënaqur me mënyrën se si e ka krijuar Allahu. Nga një problem bëhen një mijë. Nëse nuk je i kënaqur me atë që të ka dhënë Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartmadhëruari, nuk mund të bëhesh kurrë i lumtur. Nuk mund të kesh kurrë sukses. Mund të dukesh i suksesshëm nga jashtë, por në të vërtetë nuk je. Çfarëdo që të bësh, njerëzit nuk do të të shohin me sy të mirë. Prandaj, njeriu duhet të mbetet ashtu siç e ka krijuar Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartmadhëruari. Gjëja më e rëndësishme është të përmbushësh detyrimet e adhurimit. Sepse Allahu nuk i ka krijuar njerëzit dhe xhindet që të jenë burrë apo grua, por që ta adhurojnë Atë. Prandaj, njeriu nuk duhet të merret me gjëra të tilla dytësore. Ata rrëmbehen nga ide të huaja, e refuzojnë krijimin e Allahut, vetëm për të kënaqur egon e tyre dhe për të thënë: “Unë dua të jem ndryshe, dua të jem kështu, dua të jem ashtu.” Për këtë arsye, ata bëhen vetëm më të palumtur dhe e keqësojnë gjendjen e tyre. Allahu na ruajt nga kjo. Këto janë sprovat e kohës së fundit. Më parë, gjëra të tilla dëgjoheshin rrallë. Sot i dëgjon dhe i sheh kudo. Allahu na ruajt të gjithëve nga e keqja e shejtanit dhe e egos sonë.

Në të vërtetë, besimtarët janë vëllezër, andaj pajtojini vëllezërit tuaj dhe frikësojuni Allahut, që të mëshiroheni. (49:10) Besimtarët janë vëllezër, thotë Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi. Natyrisht, edhe mes vëllezërve ndodhin mosmarrëveshje. Ndërhyni dhe sheshoni grindjen e tyre, thotë Allahu. Pajtojini ata. Pajtojini ata, që mëshira e Allahut të zbresë mbi ju. Në bashkësi ka mëshirë, në të banon mirësia e Allahut. Të grindesh dhe të mbash mëri, këto janë gjëra që Allahu nuk i do. Prandaj Ai thotë: “Vendosni paqe.” Kërkoni aktivisht rrugë për pajtim. Shikoni kush ka të drejtë e kush jo, jepni këshilla dhe qortojini ata. Që ata të pajtohen sërish. Sepse të qëndrosh i hidhëruar nuk lejohet, thotë Profeti. Profeti, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, thotë se një besimtari nuk i lejohet t'i mbajë mëri një tjetri për më shumë se tri ditë. Kjo botë është plot me pëshpëritje shejtanore dhe dyshime. Prandaj ndodhin grindjet. Kjo grindje duhet të sheshohet, që të zbresë mëshira. Mëshira është një dhuratë e madhe, e paçmueshme, që Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e dhuron. Por njerëzit shikojnë vetëm anën materiale. “Kjo është diçka shpirtërore, ç'më duhet mua?”, thonë ata. Ose njeriu as që mendon për këtë. E megjithatë, kjo është ajo që ka vërtet rëndësi. Është ajo që mbetet. Çdo gjë tjetër është e kalueshme. Prandaj nuk duhet të ketë mëri dhe grindje për shkak të gjërave të kësaj bote. Këtë e thotë Profeti, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, në hadithin e tij fisnik. Të qëndrosh i hidhëruar për më shumë se tri ditë nuk lejohet. Allahu na ruajtë prej saj. Edhe kjo është pjesë e sëmundjeve dhe të këqijave të nefsit. Njeriu zmadhon një vogëlsi dhe nis një grindje. Dhe aty ku sundon grindja, nuk ka as paqe e as bereqet. Allahu na ruajtë prej saj. Allahu i pajtoftë sërish ata që janë të hidhëruar, inshallah.

Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Kush falet me imamin derisa ai ta përfundojë namazin, atij i shkruhet shpërblimi sikur të ishte falur gjithë natën." Domethënë, kush i fal namazet farz dhe synet me imamin, konsiderohet sikur ta kishte kaluar gjithë natën në namaz dhe në adhurim ndaj Allahut. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Në natë ka një orë, në të cilën, nëse një mysliman i kërkon Allahut diçka të mirë për këtë botë ose për botën tjetër dhe lutja e tij përkon me atë orë, Allahu me siguri ia jep atë që ka kërkuar." Kjo orë ekziston në çdo natë. Domethënë, kushdo që ngrihet për namaz nate dhe falet, inshaAllah, me siguri do ta qëllojë këtë orë. Kjo është një orë në të cilën pranohen lutjet. Dhe kjo ndodh çdo natë. Jo vetëm në një ditë, por çdo natë, kushdo që ngrihet për namazin e tehexhudit dhe falet, me lejen e Allahut, inshaAllah, do ta qëllojë këtë orë të pranimit të lutjeve. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë se Allahu i Plotfuqishëm dhe i Lartësuar i do tre persona dhe i urren tre persona. Domethënë, Allahu i Plotfuqishëm dhe i Lartësuar i urren ata dhe është i zemëruar me ta. Tre personat që Allahu i do janë si më poshtë: I pari; kur dikush i kërkon diçka një grupi njerëzish, jo për shkak të lidhjeve familjare, por vetëm për hir të Allahut, dhe të tjerët ia refuzojnë, është ai që e merr mënjanë fshehurazi dhe ia jep atë që ka kërkuar, në një mënyrë të tillë që askush përveç Allahut nuk e di për këtë. Domethënë, nëse dikush i kërkon diçka një grupi njerëzish për hir të Allahut dhe refuzohet, dhe njëri prej atij grupi e ndihmon fshehurazi dhe gjithashtu për hir të Allahut, kjo e bën ndihmësin një nga robërit që Allahu i do. Është ai që ndihmon fshehurazi dhe e bën të lumtur atë person. I dyti; kur një grup njerëzish që udhëton natën ndalon për të pushuar në një vend ku gjumi është më i ëmbël se çdo gjë tjetër dhe shtrihen për të fjetur, është ai mes tyre që nuk fle, por bën roje, i lutet Allahut dhe reciton ajetet e Tij. Më parë, udhëtimet sigurisht bëheshin me karvane. Ishte e domosdoshme që dikush të kujdesej për ta. Pra, ai person që për hir të Allahut kujdeset për ta ndërsa ata flenë, falet dhe njëkohësisht kryen adhurimin e tij. Edhe ky është një nga tre robërit që Allahu i do. I treti; është personi i cili, kur një njësi ushtarake përballet me armikun dhe pëson disfatë, nuk ikën, por lufton derisa ose bie dëshmor, ose korr fitore. Ndërsa ata që ikin nga beteja janë njerëz që Allahu nuk i do. Personi që nuk ikën, i del përballë armikut dhe ose korr fitore, ose bie dëshmor, është personi i tretë që Allahu e do. Tre personat që Allahu nuk i do janë si më poshtë: Plaku që bën zina. Ai është i moshuar dhe prapëseprapë bën zina. Allahu e urren këtë njeri, Ai nuk e do atë. I varfri arrogant. Ai është i varfër dhe prapëseprapë është arrogant. As atë nuk e do Allahu. Dhe i pasuri tiran. I pasuri që i shtyp të tjerët për shkak të parave të tij, gjithashtu bën pjesë te personat që Allahu nuk i do. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë në një hadith tjetër se Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, i do tre persona dhe i urren tre persona. Njëri nga tre personat që Ai i do është ai, i cili, kur ndeshet me një njësi armike, lufton gjoks për gjoks me ta, derisa ose bie dëshmor, ose u sjell fitoren shokëve të tij. Domethënë, është njeriu që e sheh armikun dhe nuk ikën, por lufton me trimëri kundër tij; ai që thotë: "Ose do të fitoj, ose do të bie dëshmor." Ky është i pari prej personave që Allahu i do. Një tjetër; kur një grup ndalon për të pushuar gjatë një udhëtimi të gjatë dhe të gjithë, të lodhur, kanë rënë në gjumë, është ai mes tyre që tërhiqet në një qoshe dhe falet, derisa të vijë koha për t'u nisur dhe ai zgjon shokët e tij. Dikush duhet të kujdeset për ta. Pra, ky njeri kujdeset për ta dhe kryen adhurimin e tij derisa ata të zgjohen. Ky është personi i dytë që Allahu e do. Personi i tretë është ai që duron fqinjin e tij që i shkakton vuajtje, derisa ky fqinj të vdesë ose të shpërngulet. Domethënë, njeriu që duron me sabër vuajtjet nga fqinji i tij, është gjithashtu një rob që Allahu e do. Njeriu që duron vështirësitë nga fqinji i tij dhe bën sabër, është një tjetër nga tre robërit që Allahu i do. Një nga personat që Allahu nuk e do është tregtari që betohet shumë. Tregtarin që bën një mijë be për të shitur një mall dhe thotë: "Pasha Allahun, kështu e ashtu është, ia vlen, nuk ia vlen, është shumë i mirë", atë nuk e do Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Nëse do të shesësh diçka, malli është aty, vlera e tij është aq sa është. Nuk ka arsye për t'u betuar. Sigurisht, mund t'i përshkruash cilësitë e mallit tënd, por nuk ka arsye për t'u betuar. Një tjetër është i varfri arrogant. Ai është i varfër dhe prapëseprapë është arrogant. Edhe ky bën pjesë te personat që Allahu nuk i do. Ti je i varfër, Allahu po të sprovon në këtë mënyrë, të paktën ti mos u bëj arrogant. Dhe një tjetër është koprraci që e përmend atë që ka dhënë. Ai është koprrac, dhe kur bën një vepër të mirë, ta përmend dhe thotë "unë dhashë, unë bëra". As këtë person nuk e do Allahu. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Janë tre persona që Allahu i Lartësuar i do." Njëri që ngrihet në një pjesë të natës dhe lexon Librin e Allahut. Domethënë, personi që lexon Kuranin natën dhe ngrihet për namazin e tehexhudit. Një tjetër, që sadakanë që e jep me dorën e djathtë, e fsheh nga dora e tij e majtë. Domethënë, ai e jep sadakanë aq fshehurazi, saqë, siç thuhet, dora e majtë nuk e di se çfarë jep e djathta. Edhe këtë person e do Allahu. Tjetri është muxhahidi, i cili lufton në një njësi ushtarake dhe, megjithëse shokët e tij ikin, ai vetë nuk ikën dhe lufton kundër armikut. Domethënë, njësia është mposhtur, ushtarët po ikin. Por ai është muxhahidi që nuk ikën dhe vazhdon t'i bëjë ballë armikut. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Allahu është i kënaqur me këta tre persona." Ai është i mëshirshëm ndaj tyre. Këta janë: personi që ngrihet për namaz nate, xhemati që rreshtohet për namaz, dhe muxhahidët që rreshtohen për luftë. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, është shumë i kënaqur me këtë gjendje të tyre dhe gëzohet për të. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Allahu e mëshiroftë burrin që ngrihet në një pjesë të natës për t'u falur, zgjon gruan e tij për namaz dhe, nëse ajo nuk do të ngrihet, i spërkat ujë në fytyrë." "Dhe Allahu e mëshiroftë gruan që ngrihet natën për t'u falur, zgjon burrin e saj për namaz dhe, nëse ai nuk do të ngrihet, i spërkat ujë në fytyrë." Ai thotë, mëshira e Allahut qoftë mbi ta. Profeti, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Dy rekate namaz të falura në mesnatë janë shpagim për mëkatet e vogla." Allahu i fal mëkatet e vogla të bëra gjatë asaj dite. Nëpërmjet këtyre dy rekateve. I Dërguari i Allahut e tha të vërtetën në atë që tha, ose ashtu siç e tha.

Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, thotë: "Në kohën e fundit, dituria do të zhduket." Si do të ndodhë kjo? Duke u zhdukur dijetarët e devotshëm. Në vendin e tyre do të vijnë njerëz të paditur, të cilët do ta marrin fjalën. Ata do t'i largojnë njerëzit nga feja. Ata do t'i largojnë nga rruga e drejtë. Dhe ne tani po jetojmë pikërisht në këtë kohë. Po shfaqen njerëz që mbajnë shami ose kanë mjekër dhe flasin kundër dijetarëve të mëdhenj, kundër imamëve të mëdhenj – atyre njerëzve që na e kanë transmetuar fenë deri më sot në një mënyrë kaq të mrekullueshme. Fjalët e tyre nuk i pranojnë. Janë vetëm fjalë boshe. Flasin pa përmbajtje. Në vend që t'i udhëzojnë njerëzit në rrugë të drejtë, ata i çojnë në rrugë të gabuar. Ata mësojnë padituri. Prandaj, më së miri është që njerëzve të tillë të mos u dëgjosh fare. Nëse i dëgjon, vetëm për të parë se çfarë thonë, në zemrën tënde do të futen sëmundje dhe dyshime dhe imani yt do të dobësohet. Dhe dobësimi i imanit është gjëja më e keqe. Sepse imani është një xhevahir. Këtë xhevahir nuk duhet ta humbasësh. Këta njerëz, për të cilët po flasim, nuk kanë iman. Ka Islam, por nuk ka iman. Imani është një shkallë e lartë. Për këtë duhet të kesh kujdes. Me këta njerëz nuk duhet as të flasësh, as t'i dëgjosh, as të qëndrosh pranë tyre. Le të lehin atje sa të duan – më falni për shprehjen. Sepse më shumë nuk bëjnë. Sepse kush flet kundër dijetarëve, imamëve të medhhebeve dhe të akides, nuk bën gjë tjetër veçse leh. Por nëse i dëgjon, fillon edhe ti të lehësh. Allahu na ruajttë prej kësaj. Kjo kohë është një kohë fitnesh. Nëse bëhesh kureshtar dhe pyet: “Çfarë po thotë ky? A ka ndoshta diçka të vërtetë këtu?”, e fut veten në rrezik. Nuk është e lehtë ta ruash imanin tënd. Vetëm mos e humbisni atë. Mos shkoni në buzë të humnerave të tilla. Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, thotë: "Mos e çoni veten në rrezik". Rreziku më i madh është të humbasësh imanin. Allahu na ruajttë prej kësaj. Kudo mbretëron fitneja dhe shkatërrimi. Ka tepër shumë njerëz të paditur. Ka tepër shumë njerëz arrogantë. Nuk është mirë të merresh me njerëz të tillë, t'i dëgjosh apo qoftë edhe t'i shikosh. Këta njerëz sot kanë marrë një skenë. Nëse më parë tre, pesë njerëz flisnin diku, askush nuk e merrte vesh. Por sot, secili rrëmben një mikrofon, ulet para një kamere dhe e shpërndan kudo gjithë këtë ndyrësi e llum. Allahu na ruajttë prej kësaj. Duhet të mbrohesh nga e keqja e shejtanit dhe e këtyre njerëzve. Ata janë më të këqij se shejtani. Pranë tyre, shejtani duket si një fëmijë i pafajshëm. Allahu na ruajttë nga e keqja e tyre. E ruajttë Ai umetin e Pejgamberit të dashur, Muhammedit, paqja qoftë mbi të, në rrugë të drejtë.

وَٱلصُّلْحُ خَيْرٌۭ (4:128) Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: «Dhe pajtimi është më i mirë». Sikur njerëzit ta ndiqnin këtë parim, nuk do të ekzistonin këto procese gjyqësore që sot zvarriten me vite, dekada apo edhe një shekull. Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: «Pajtimi është më i mirë». Dikush mund të mendojë se me këtë pëson një humbje. Por jo, kjo nuk është një humbje e vërtetë. Përkundrazi, ti fiton kohë. Ti ruan edhe shëndetin tënd. Sepse grindja dhe këmbëngulja kokëfortë në të drejtën e vet është rraskapitëse për njeriun. Ajo e konsumon atë – shpirtërisht, psikikisht dhe fizikisht. Për këtë arsye, Allahu, Gjykatësi më i urtë dhe i Gjithëdijshmi, na tregon rrugën më të mirë. Kushdo që në të gjitha çështjet e tij ndjek rrugën e Allahut, të Lartësuarit, do të gjejë paqe të brendshme. Por nëse dikush ndjek egon e vet dhe thotë: «Unë kam të drejtë, unë duhet të fitoj!», atëherë pala kundërshtare do të thotë pikërisht të njëjtën gjë. Mirëpo, sikur të dyja palët të merreshin vesh, do të ishte më e mira për të dyja. Prandaj, nuk ka asnjë dobi të jesh kokëfortë në çështje të tilla. Edhe nëse në fund fiton, nuk është një fitore e vërtetë. Ti humbet kohë dhe harxhon nervat. Dhe fitorja e supozuar në fund të fundit nuk të sjell asgjë. Prandaj, çfarëdo problemi që të kesh, kërko rrugën e marrëveshjes. Edhe nëse të duket se po lëshon pe, bëhu i gatshëm për këtë. Ti do ta shohësh bekimin në të. Nëse, përkundrazi, ti këmbëngul të «fitosh» me çdo kusht, edhe në fitore nuk ke fituar asgjë. Allahu i Lartësuar ua dhëntë njerëzve kuptimin për të ndjekur rrugën që Ai ua tregon, në mënyrë që ata të gjejnë paqe. Kështu ata gjejnë paqe në këtë botë dhe arrijnë fitim në Ahiret. Përndryshe, njerëzit e torturojnë veten në këtë botë me grindje të pafundme nëpër gjykata. Në fund, të vetmit fitimtarë janë avokatët. Përveç tyre, nuk ka fitues të tjerë. Të gjithë njohim raste të tilla. Sa e sa njerëz kanë humbur gjithë pasurinë e tyre në gjyq. Të vetmit që kanë përfituar kanë qenë avokatët. Avokati pastaj thotë: «Vetëm paditeni, këtë çështje e fitojmë me siguri». Kalojnë 15 vjet dhe vlera e 15 shtëpive shkon dëm. Në xhepin e kujt? Në xhepat e avokatëve. Prandaj, përmbajuni urdhrit të Allahut, të Fuqishmit dhe të Lartësuarit. Ndiqni rrugën që Ai ua tregon, në mënyrë që të gjeni paqe. Allahu na ndihmoftë të gjithëve. Na ruajttë Ai nga e keqja e egos sonë, inshallah.