Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Vërtet, Allahu është Furnizuesi i vetëm, i Fuqishmi, i Forti (51:58) Furnizuesi është Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Njerëzit nuk mendojnë për të tashmen, por shqetësohen për të ardhmen dhe pyesin për të. Ata thonë: "Pas disa vitesh, njerëzit nuk do të jenë më të nevojshëm për punë." "Makineritë dhe pajisjet do të kryejnë gjithçka." "Nuk do të ketë nevojë as për mundim mendor; ata kanë shpikur diçka si 'Inteligjenca Artificiale'." "Gjoja ajo do të marrë përsipër gjithçka." Ata pyesin: "Çfarë do të punojë njeriu atëherë? Me çfarë do të jetojë?" Kush pyet kështu, me gjasë është thjesht një njeri i rëndomtë. Por njerëzit e rrugës shpirtërore, besimtarët, duhet ta dinë se Allahu, i Lartësuari, është Furnizuesi. Edhe nëse e gjithë bota do të bëhej e fortë si hekuri dhe qielli si bakri, Allahu, i Plotfuqishmi, përsëri e jep furnizimin. Sepse Ai është Furnizuesi. Duhet të kesh besim të palëkundur se furnizimi do të vijë. Edhe nëse nuk do të kishte mbetur asnjë pikë ujë, pjesa jote do të të arrinte. Gjithçka e dukshme dhe e padukshme është në Dijen, Fuqinë dhe Vullnetin e Allahut. Prandaj, dyshimet dëshmojnë besim të dobët. Allahu na ruajtë prej kësaj. Sado që të përpiqen ata, furnizimi i jetës nuk është në duart e tyre, por në duart e Allahut. Ti do të marrësh saktësisht atë që është caktuar për ty. Kur furnizimi yt të ketë mbaruar, nuk do të mund të gëlltisësh asnjë kafshatë, edhe sikur e gjithë bota të ishte e jotja. Nuk do të mund të pish asnjë pikë ujë dhe të marrësh asnjë frymë më. Ky është caktimi i Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Pra, nuk ka nevojë të dyshoni dhe të pyesni: "Si do ta jetojmë këtë jetë? Çfarë të bëjmë?" Kjo është e panevojshme, sepse ka një garanci nga Allahu: Ti do ta marrësh pjesën tënde. Askush nuk mund ta pengojë këtë. As Inteligjenca Artificiale dhe asgjë tjetër... Dikur leshit i thoshin "artificial", sot mendjes i thonë "artificiale". Prandaj nuk ka arsye për t'u shqetësuar. Besoni në Allahun, kthehuni tek Ai. Andaj, ikni tek Allahu! (51:50) Allahu, i Lartësuari, thotë: "Nëse doni të ikni, atëherë ikni tek Allahu, kthehuni tek Ai." Zemra e një besimtari gjen prehje në paqe. Kush nuk ka besim, është vazhdimisht në ankth dhe nuk di ç'të bëjë. Allahu na dhuroftë të gjithëve këtë besim të mrekullueshëm dhe na e forcoftë Imanin, inshaAllah.

Falni namazin dhe jepni zeqatin, dhe bini në ruku me ata që bien në ruku. (2:43) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, e ka deklaruar namazin si çështjen kryesore. Gjëja më e rëndësishme në Islam është kryerja e namazit dhe dhënia e zeqatit. Tani, ka disa njerëz që duan ta jetojnë fenë sipas gjykimit të tyre. Ata besojnë se po bëjnë mirë me këtë. Por asgjë nuk mund ta zëvendësojë namazin. Kjo do të thotë se asgjë nuk mund të zërë vendin e namazit të detyrueshëm. Duhet patjetër ta kryesh atë. Çfarëdo tjetër që të bësh – nuk mund ta kompensosh atë. Nuk do të mund të arrish vlerën dhe shpërblimin e tij. Nëse nuk e fal namazin, në botën tjetër do të të duhet të falesh për tetëdhjetë vjet për çdo kohë namazi të humbur. Tetëdhjetë vjet – kjo është një jetë e tërë njerëzore. Një njeri jeton rreth tetëdhjetë vjet. Pra, kaq e gjatë është kohëzgjatja e detyrimit. Prandaj disa thonë: "Unë bëj Rijazet." Mirë, por a falesh? Jo. Atëherë çfarë dobije ke nga Rijazeti? As Rijazeti, as Tesbihati, as Sadakaja – asgjë nga këto nuk mund ta zëvendësojë namazin. Urdhri në Islam dhe nga Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, shtylla e fesë – është namazi. Nëse nuk e fal namazin, mund të bësh tesbihat për njëqind vjet ose të agjërosh për njëqind vjet sa për mua. Çfarëdo që të bësh për njëqind vjet, edhe sikur të rrish kokëposhtë – nuk zëvendëson asnjë namaz të vetëm. Tani, disa njerëz... Disa thonë sipas gjykimit të tyre: "Unë do ta bëj në mënyrën time." Të tjerë ndjekin fjalët e të tjerëve, por as kjo nuk u sjell ndonjë dobi. Jo vetëm që nuk bën dobi, por madje dëmton – sepse ti e neglizhon detyrimin dhe merresh me vullnetaren. Veprat vullnetare dhe tesbihatet kanë vërtet shpërblimin e tyre, por ato nuk e zëvendësojnë namazin. Kjo do të thotë se ti duhet patjetër ta falësh namazin tënd. Tesbihatet e tua mund t'i bësh më pas. Edhe veprat vullnetare mund t'i kryesh më pas – bëj çfarë të duash. Me agjërimin është e njëjta gjë. Fillimisht duhet të mbash agjërimin e detyrueshëm. Më pas mund të agjërosh vullnetarisht sa të duash. Mos thuaj: "Nuk agjëroj në Ramazan, por në një kohë tjetër – kjo e kompenson atë." Kjo nuk e kompenson atë. Nëse e zëvendëson, shpërblimi nuk do të jetë as sa një e mijta apo një e milionta e asaj që do të vlente në kohën e duhur. Por nëse e kryen me përpikëri, në kohët që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, ka caktuar, atëherë mund të bësh çdo vepër vullnetare që dëshiron pas kësaj. Vullnetarja vjen më pas. Së pari detyrimi, pastaj vullnetarja. Ajo që bëhet para detyrimit, nuk e zëvendëson atë. Prandaj njeriu nuk duhet të veprojë sipas gjykimit të vet, por të ndjekë rrugën që ka treguar Allahu. Pasi të kesh përmbushur detyrimin, mundesh, siç u tha, të bësh çfarë të duash. Bëj tesbihat gjithë ditën, gjithë vitin – nuk ka problem. Nëse dëshiron të bësh Rijazet, ekziston një metodë edhe për këtë. Nëse e bën me kokën tënde, nuk sjell dobi. Duhet të mësosh nga një Murshid ose Shejh se si bëhet siç duhet, ose të marrësh lejen e tij. Përndryshe, mund të jetë e rrezikshme të praktikosh Rijazet me kokën tënde. Allahu mos na lërtë në dorën e egos sonë. Egoja thotë "Dua të bëj mirë" – dhe kështu mund ta çojë njeriun drejt së keqes. Allahu na ruajtë nga kjo.

Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem thotë: "Dy rekate që falen në të tretën e fundit të natës janë më të vlefshme se e gjithë bota dhe gjithçka që ajo përmban." "Sikur të mos ishte e rëndë për umetin tim, do ta kisha bërë obligim." Kjo do të thotë: Vetëm këto dy rekate të tehexhudit janë më të çmuara se e gjithë bota me gjithçka që gjendet në të. Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem dëshironte aq shumë që umeti i tij ta falte këtë namaz – saqë tha: "Sikur të mos ishte kaq e vështirë, do ta kisha bërë të detyrueshëm." Për Profetin tonë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem vlenin disa obligime që nuk vlejnë për ne – ato ishin të rezervuara vetëm për të. Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem thotë: "Nderi i besimtarit qëndron në namazin e natës." Kjo do të thotë: Myslimani besimtar ka një pozitë të lartë te Allahu. Nderi i tij i vërtetë shfaqet në namazin e natës. Dinjiteti i tij qëndron në të qenët i kënaqur me atë që i ka dhënë Allahu – pa pritur asgjë nga njerëzit. Të mos kërkosh asgjë nga njerëzit, por vetëm nga Allahu – ky është dinjiteti i vërtetë i besimtarit. Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem thotë: "Ngrihuni natën dhe faluni – qoftë edhe vetëm katër apo dy rekate." Kjo i referohet kohës së tehexhudit. Namazi i natës para gjumit është diçka tjetër – ai nuk është tehexhud, por një namaz para fjetjes. "Çdo shtëpie që njihet për namazin e natës, një thirrës i thërret: 'O banorë të shtëpisë, ngrihuni për namaz!'" Allahu Azze ue Xhel-le dërgon kështu një engjëll te ata që falen rregullisht natën, për t'i zgjuar dhe për t'i thirrur në namaz. Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem thotë: "Namazi i natës falet nga dy rekate." Jo katër menjëherë, por duke dhënë selam pas çdo dy rekateve – kështu falet namazi i natës. "Nëse ndonjëri prej jush ka frikë se po hyn koha e namazit të sabahut, le të falë në fund një rekat të vetëm. Me këtë numri i përgjithshëm bëhet tek." Me këtë nënkuptohet namazi i vitrit. Në medhhebin shafi, ai përbëhet nga një rekat i vetëm. Prandaj falen gjithmonë nga dy rekate, dhe kur afrohet namazi i sabahut, sipas mendimit shafi, shtohet edhe një rekat i vetëm. Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem thotë: "Namazi i natës falet nga dy rekate – gjithmonë dy e nga dy." "Nëse ke frikë se po agon, përmbylle me një rekat të vetëm. Allahu është Një dhe e do numrin tek." Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem thotë: "Namazet vullnetare të natës dhe të ditës falen nga dy rekate." Përveç kësaj, Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem thotë: "Namazi i natës falet nga dy rekate. Më së miri është të falet në mes të natës." Ose pak para namazit të sabahut – pikërisht ky është tehexhudi, namazi i natës. Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem thotë: "Namazi i natës falet nga dy rekate. Por namazi i vitrit falet në fund të natës si rekat i vetëm." Kjo vlen për medhhebet e tjera. Në medhhebin tonë, namazi i vitrit shpesh falet direkt pas namazit të jacisë. Mund të falet edhe më vonë, por atëherë ekziston rreziku që të mos zgjohesh. Kjo trajtohet ndryshe në varësi të medhhebit. Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem thotë: "Namazi i natës falet nga dy rekate dhe pas çdo dy rekateve këndohet teshehhudi." Kjo do të thotë: Teshehhudi është i domosdoshëm. Me përulësi para Allahut dhe me dinjitet, i ngre duart dhe lutesh: "O Allah, më fal" – dhe i përgjërohesh Atij. Kush e lë këtë, namazi i tij është i mangët. Pra, pas namazit duhet t'i ngresh duart dhe të lutesh: "Allahu e pranoftë." Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem thotë: "Kapuni fort pas namazit të natës – qoftë edhe vetëm një rekat." Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem na këshillon: "Kapuni fort pas namazit të natës." "Sepse kjo ishte zakoni i të devotshmëve para jush dhe ju afron me Allahun." Pra, ky namaz i natës ishte i zakonshëm edhe te popujt para Profetit tonë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem – ata ngriheshin natën për të adhuruar Allahun. Kjo e afron njeriun me Krijuesin e tij. Ai të mban larg gjynaheve. Ai shlyen gabimet e bëra dhe fshin gjynahet. Dhe ai largon sëmundjet nga trupi. Pra, nëse dikush që ngrihet natën për t'u falur është i sëmurë, kjo sëmundje do të largohet prej tij me lejen e Allahut. Profeti ynë sal-lAllahu alejhi ve sel-lem thotë: "Vlera e namazit vullnetar të natës ndaj namazit të ditës është si vlera e lëmoshës së fshehtë ndaj asaj publike." Kjo do të thotë: Namazi i natës është – ashtu si lëmosha e dhënë fshehurazi – shumë më i vlefshëm. Një namaz kur nuk të shikon askush, sjell shpërblim të madh.

Dhe mëshira Ime ka përfshirë çdo gjë. (7:156) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: Mëshira e Allahut rrethon gjithçka; ajo përfshin gjithçka në vete. Dera e mëshirës, dera e faljes, është gjerësisht e hapur. Allahu e ka bërë këtë derë kaq të gjerë, që njerëzit të kalojnë përmes saj dhe të fitojnë mëshirën e Tij. Dhuntia më e madhe për njerëzit është mëshira e Allahut. Që njerëzit të kenë pjesë në të, Allahu e ka lënë këtë derë të hapur. Deri në fund, pra deri pak para Ditës së Gjykimit, kjo derë e mëshirës dhe faljes mbetet e hapur. Pavarësisht se sa mëkatar është dikush apo sa shumë padrejtësi ka bërë: Ai mund të kthehet te Allahu dhe të kalojë përmes kësaj dere. Kjo cilësi e Allahut u është dhuruar njerëzve; ajo qëndron e hapur për njerëzit dhe për Umetin e Muhamedit. Ai u jep atyre mundësinë që të pendohen. Por njerëzit e refuzojnë këtë dhe vazhdojnë të bëjnë keq. Ata ngulmojnë në mosbindje. Ata vazhdojnë të këmbëngulin në kokëfortësinë e tyre. Dhe prandaj, fundi i tyre do të jetë i keq. Njerëz të tillë nuk do të përjetojnë asgjë të mirë as në këtë botë. Ka njerëz që janë edhe më të këqij se shejtani. Shejtani duket pothuajse i padëmshëm pranë tyre; kaq të këqij janë këta njerëz, persona të tillë ekzistojnë vërtet. Ata nuk duan të dinë asgjë për Allahun apo Profetin, as për fenë e as për besimin. Por çfarë duan ata atëherë? Ata duan vetëm kënaqësinë e tyre, argëtimin e tyre; ata ndjekin vetëm atë që dëshiron egoja e tyre. Por kjo nuk u sjell atyre asnjë dobi. Ata do të digjen përjetësisht në këtë të keqe. Ata ia shtrojnë vetes rrugën drejt këtij shkatërrimi dhe një fundi të keq. Prandaj: Mos ikni nga mëshira e Allahut. Mos ikni nga mëshira e Allahut, por ikni drejt Allahut. Shpejtoni drejt mëshirës së Allahut. Këto dyer qëndrojnë hapur, shfrytëzojini ato. Mos e konsideroni këtë të parëndësishme apo të vogël. Disa njerëz shikojnë shkëlqimin e kësaj bote dhe mashtrohen. Është si një fatamorganë në shkretëtirë. Ata kujtojnë se është ujë, vrapojnë pas saj, por nuk gjejnë asgjë atje dhe marrin fund mjerisht. Allahu na ruajtë prej kësaj. Që një njeri të vdesë për shkak të një iluzioni në shkretëtirë, nuk është asgjë në krahasim me katastrofën e vërtetë: të verbohesh nga mashtrimi i botës dhe të humbasësh botën tjetër. Kjo është fatkeqësia e vërtetë. Allahu na ruajtë, një njeri i tillë nuk mund të shpëtojë më kurrë. Allahu na mbrojtë. Le të bëhemi të gjithë pjesë e mëshirës së Allahut, le të mos ikim prej saj. Mëshira e Allahut qoftë mbi ne, inshaAllah.

Vini re! Adhurimi i sinqertë i takon vetëm Allahut! (39:3) Ikhlasi do të thotë sinqeritet ndaj Allahut... Kur ky sinqeritet është i pranishëm, njeriu nuk brengoset për asgjë tjetër. Çdo gjë që bën, duhet të jetë për hir të Allahut. Adhurimet e tua janë për kënaqësinë e Tij; veprat e tua të mira janë për Të; dhe gjithashtu e mira që u bën njerëzve, duhet të jetë për kënaqësinë e Allahut. Ti i bën mirë dikujt, por pastaj zhgënjehesh dhe thua: "Ky njeri nuk më falënderoi." Ti bën mirë, por nëse tjetri është mosmirënjohës, kjo të rëndon shumë. Kjo mërzitje tregon se vepra jote nuk ishte plotësisht për kënaqësinë e Allahut. Bëhet e qartë se ke pritur falënderim, që të të shprehej mirënjohje. Pikërisht ky nuk është Ikhlas (nuk është sinqeritet). Nuk e bën pastër për Allahun, por e përzien qëllimin tënd me gjëra të tjera. Dhe sapo ta përziesh, nuk është më e mirë. Dobia dhe shpërblimi i veprës sate humbet – nëse jo krejtësisht, atëherë në pjesën më të madhe. Sepse po të ishte për kënaqësinë e Allahut, do të ishe plotësisht i qetë. Do të thoje: "E bëra këtë për Allahun, vetëm dhe ekskluzivisht për kënaqësinë e Tij." A falënderojnë, a u pëlqen apo janë mosmirënjohës – kjo nuk luan rol. E rëndësishme është vetëm që e ke bërë pastër dhe me sinqeritet për hir të Allahut. Nuk duhet të shikosh prapa. "Çfarë ndodhi vallë, çfarë doli nga kjo?" "A do të më hyjë në punë në të ardhmen? A do të më ndihmojë ky njeri?" "A do të më falënderojnë njerëzit? A do të më jenë mirënjohës?" Këtë nuk duhet ta presësh. Nëse mendon kështu, nuk e ke bërë për Allahun, por për ndonjë përfitim. Qëllimi është i përzier; ti e ke ndotur këtë vepër të pastër. Prandaj, ai që e bën për kënaqësinë e Allahut, është i qetë shpirtërisht. Ai nuk pret asgjë nga askush. E vetmja gjë që shpreson, është se e ka çuar veprën e tij përpara për në botën tjetër. Nuk ka asnjë arsye për ta prishur këtë. Siç thuhet ajo fjala e urtë: "Bëj mirë dhe hidhe në det." "Nëse nuk e di peshku, e di Krijuesi." Krijuesi, pra Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, e di. Çfarë nevoje ka ta dijë peshku? Edhe njerëzit janë si peshqit. Cilin peshk dëshiron të kapësh që të të falënderojë? Nuk mund të mendosh rreth asaj: "Kush ka kafshuar, kush jo?" Po ashtu veprat e tua të mira duhet të jenë gjithmonë për kënaqësinë e Allahut, inshaAllah. Allahu mos na lëntë të ndjekim nefsin tonë. Njeriu e do këtë, egoja kërkon shpërblim për atë që është bërë. Ajo kërkon një shpërblim, qoftë edhe një "Faleminderit" të thatë. A falënderojnë ata apo jo... Nëse falënderojnë, në fakt falënderojnë Allahun, pasi ti e ke bërë për kënaqësinë e Tij. Nëse nuk e bëjnë, atëherë asgjë; kjo është e parëndësishme. E rëndësishme është që të jetë për kënaqësinë e Allahut – pastër dhe me sinqeritet, inshaAllah.

S'ka dyshim se besimtarët janë vëllezër, prandaj pajtoni vëllezërit tuaj. (49:10) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: Shejtani dëshiron të mbjellë armiqësi, të keqe dhe urrejtje mes njerëzve. Kjo është detyra e shejtanit. Kudo që ka diçka të bukur, ai përpiqet ta prishë atë. Ai nuk do asgjë të mirë për bijtë e Ademit. Për fat të keq, njerëzit janë bërë një lodër në dorën e tij; ata bëjnë atë që ai kërkon. Shejtani i drejton ata sipas vullnetit të tij dhe njerëzit e ndjekin atë vazhdimisht. Edhe brenda familjes, ata bëhen armiq. Gruaja armiqësohet me burrin, burri me gruan, vëllai me vëllain... Kjo armiqësi brenda familjes është diçka që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, nuk e do aspak. "Myslimanët janë vëllezër", thotë Allahu i Plotfuqishëm. Nëse ka mosmarrëveshje mes myslimanëve, atëherë pajtojini ata, në mënyrë që grindja të marrë fund. Nëse ka një problem apo konflikt, Allahu dhe Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) e duan kur ai kthehet për mirë dhe kur njerëzit pajtohen. Ai dëshiron që myslimanët të jenë të bashkuar dhe të mos përçahen. Zemrat e tyre nuk duhet të ndahen, domethënë, nuk duhet të hyjë armiqësia mes tyre. Në kohën e sotme, mes njerëzve dhe në familje mbizotëron armiqësia, e keqja dhe urrejtja. Kur është kështu, humbet begatia. Besimi i tyre dobësohet. Sepse ata nuk i binden urdhrit të Allahut. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, urdhëron: "Duajeni njëri-tjetrin." Dhe Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Askush nga ju nuk beson me të vërtetë, derisa të mos dëshirojë për vëllanë e tij besimtar atë që dëshiron për veten e tij dhe ta dojë atë." Nuk mjafton vetëm të jesh mysliman; besimi e ngre njeriun dhe shoqërinë në një nivel më të lartë dhe më të bukur. Te besimtarët do të gjeni çdo lloj mirësie. Prej tyre nuk vjen asgjë e keqe. Prandaj, në çdo grindje duhet thënë: "Tjetri me siguri ka një arsye të fortë, patjetër që është ndonjë keqkuptim." Nuk duhet gjykuar tjetri menjëherë. Duhet gjetur një justifikim për të. Duhet treguar mirëkuptim dhe duhet menduar: "Ai ishte pa qejf, tha diçka të keqe, por me siguri është penduar." Nuk duhet zmadhuar çështja dhe mbajtur inat, duke thënë: "Jo, ai më tha këtë e atë." Allahu u dhuroftë njerëzve një bashkëjetesë të mirë. Vëllezër e motra, familje, të afërm, të njohur, fqinjë – të gjithë ata bëfshin një jetë të begatë dhe paqësore, dashtë Allahu. U zhduktë armiqësia. Armiqësia nuk është gjë e mirë. Vetëm shejtani e do armiqësinë; Allahu i Plotfuqishëm nuk e do atë. Allahu na ruajtë.

Dhe mos vdisni ndryshe, vetëm se duke qenë muslimanë (3:102) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: "Mos e dëshironi vdekjen." Kur njeriu është i dëshpëruar... Allahu na ruajtë. Në ditët e sotme, njerëzit jo vetëm që e dëshirojnë vdekjen, por madje ia marrin jetën vetes. Ky është një gabim i rëndë, një lajthitje e madhe dhe një mëkat i madh. Dënimi për këtë zgjat deri në Ditën e Gjykimit. Allahu na ruajtë; kush ia merr jetën vetes, e vuan këtë dhimbje pandërprerë deri në Ditën e Gjykimit. Prandaj kemi dëgjuar nga Shejh Baba – a është hadith ky? –: Të thuash një herë në jetë "La ilahe il-lAllah Muhamedun Resulullah" është më mirë se një mijë vjet në varr. Prandaj duhet ta dish vlerën e jetës që bën. Vetëm pse njeriu është i mërzitur, të thotë: "Do të doja të isha i vdekur", nuk është as e arsyeshme e as e mirë. Besimtari duhet ta dijë: Nëse ka ndonjë problem, kjo është një sprovë nga Allahu. Edhe për këtë ka një shpërblim, një sevap. Për besimtarin asgjë nuk shkon kot; për atë që beson në Allahun, asgjë nuk humbet. Por njerëzit që nuk besojnë në Allahun, që nuk e njohin dhe nuk e pranojnë Atë, le të jetojnë sa të duan. Le të përpiqen ta zgjasin jetën e tyre sa të duan; edhe nëse e zgjasin atë përmes fëlliqësisë dhe zullumit, nuk ka asnjë dobi. Ajo që bëjnë ata, nuk është asgjë tjetër veçse mëkat mbi mëkat, vazhdimisht mëkat. Dënimi i tyre është – Allahu na ruajtë – Xhehenemi, dhe do të jetë Xhehenemi i përjetshëm. Prandaj duhet ta dish vlerën e kësaj jete dhe nuk bën ta çosh dëm. Siç thoshte Shejh Efendiu ynë: Të thuash një herë "La ilahe il-lAllah" është më mirë se të rrish një mijë vjet nën tokë. Allahu i ruajtë njerëzit nga sherri i egos së tyre. E keqja e egos dhe e shejtanit është aq e madhe, saqë e shtyn njeriun drejt vetëvrasjes. Disa njerëz rrëmbehen nga kjo, edhe pse e dinë se është mëkat. Allahu na ruajtë. Allahu mos na ndaftë nga oqeani i mendjes, inshallah.

„Me të vërtetë, më i nderuari prej jush tek Allahu është ai që i frikësohet Atij më së shumti.“ (49:13) Të jesh pranë Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, dhe të jesh ashtu siç dëshiron Ai, duhet të jetë qëllimi më i madh i njeriut. Nëse Allahu është i kënaqur me ty, nëse Ai të do – kjo është gjithçka që ka rëndësi. Njerëzit sot janë të çuditshëm: Allahu i ka krijuar të gjithë të barabartë, por ne bëjmë dallime. Njëri nuk e pëlqen tjetrin. Njeriu e sheh veten më lart ose më poshtë se të tjerët. Kjo është vepër e shejtanit. Ndërsa Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, na ka krijuar të gjithë të barabartë. Kush është tani më i vlefshmi? Është njeriu që i qëndron pranë Allahut, që ka frikë-respekt ndaj Tij dhe që ka turp të bëjë gjynahe. Është ai që përpiqet të mos bëjë asgjë të keqe dhe të mos bëjë gabime. Të tjerët, njerëzit e sotëm... Veçanërisht këtu tek ne, secili dëshiron të jetë si evropianët. „Çfarë thotë Evropa për këtë? Si na sheh Evropa?“ „Ne vishemi si ata dhe sillemi si ata, që t'u pëlqejmë atyre.“ O njeri, çfarë të sjell ty nëse u pëlqen atyre, dhe çfarë ndodh nëse jo? Ata të vënë në lojë dhe të bëjnë të kërcesh si një majmun. Ata të veshin, të pajisin dhe të formësojnë ashtu siç u përshtatet atyre. Ata të japin çfarë duan dhe të privojnë nga ajo që nuk duan. Dhe pastaj? Edhe nëse rri me kokë poshtë, ata prapë nuk do të të duan. Por ti prapëseprapë përpiqesh me ngulm t'u ngjash atyre. T'i imitosh ata nuk të sjell asnjë dobi. Kjo nuk ka asnjë vlerë tek Allahu. Vlera e vërtetë qëndron në të qenët në rrugën e Allahut dhe në frikën ndaj Tij. Dhe me frikë nënkuptojmë të ruhesh nga bërja e gabimeve. Është shqetësimi për të dalë me gabime para Allahut. Nuk bëhet fjalë për thjesht frikë; Allahu nuk dëshiron të na fusë tmerrin. Allahu është Mëshiruesi, Mëshirëploti. Pavarësisht sa shumë gjynahe ke: Nëse kërkon falje, Allahu të fal. Për këtë nuk ka dyshim. Por duhet të kesh frikë-respekt ndaj Allahut, sepse Ai të sheh. Ai i di të gjitha shkeljet e tua. Ti do të duhet të japësh llogari për to. Por nëse i frikësohesh Allahut dhe kërkon falje, Ai do të të falë. Ai do të të mbulojë dhe do ta fshehë turpin tënd. Ai i fal gjynahet e bëra dhe nuk të turpëron para askujt. Kjo është ajo që ka vërtet rëndësi. Por nëse thua: „Evropa tha këtë, Amerika deshi atë...“ – këto gjëra zmadhohen tepër. Ndërkohë që ata as nuk e dinë se ku je; çfarë mund të dinë ata për ty? Është vetë shejtani dhe ushtarët e tij që t'i fusin këto mendime. Allahu të ka nderuar, Ai të ka krijuar të madhërishëm dhe me dinjitet. As ti nuk je më i mirë se të tjerët, dhe as ata nuk janë më të mirë se ti. Të mendosh kështu, do të thotë të dalësh kundër Allahut. T'a konsiderosh veten më të ulët se të tjerët – veçanërisht ndaj një jobesimtari – është rebelim ndaj Allahut. Allahu na ruajtë nga kjo. Allahu i ka krijuar të gjithë të barabartë. Hiqni dorë nga këto mendime. Njerëzit sot vrapojnë lart e poshtë dhe thonë: „Unë po shkoj në Evropë, në Amerikë.“ Çfarë ndodh nëse shkon, dhe çfarë nëse jo? Riskun tënd e merr atje ku e ka caktuar Allahu për ty. Allahu u dhuroftë njerëzve, muslimanëve, mend dhe largpamësi. Secili duhet të mendojë mirë për këtë. Allahu na bëftë të gjithëve robër të Tij të dashur, inshaAllah.

Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) thotë: "Min husni islami 'l-mer'i terkuhu ma la ja'nih." I Dërguari i Allahut ka thënë të vërtetën në atë që tha, ose siç e tha atë. Profeti ynë tha: "Pjesë e Islamit të mirë të një njeriu është të lërë atë që nuk i intereson." Që ai të qëndrojë larg gjërave që nuk i përkasin. Njeriu duhet të ndjekë rrugën e tij, të kujdeset për veten dhe të punojë për gjendjen e tij. Vetëm kur të tjerët kërkojnë këshillë apo ndihmë, ose pyesin për mendimin tënd, atëherë duhet të flasësh. Por të ndërhysh pa u pyetur dhe të thuash: "Ti duhet ta bësh kështu, kjo nuk më pëlqen, bëje këtë ndryshe" – kjo nuk është e hijshme. Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) na mëson se kjo sjellje është e shëmtuar. Malajani – pra, të ndërhysh në gjëra të panevojshme, të merresh me kotësira – as kjo nuk është e drejtë. Bëj atë që është e dobishme. Kujdesu për punët e tua, kujdesu për familjen tënde. Dhe te miqtë apo të njohurit: Nëse ata të pyesin diçka apo të kërkojnë ndihmë, atëherë ndihmoji ata. Por nëse shikojmë sot rreth nesh: Të gjithë përzihen kudo. Çdokush jep mendimin e tij për çdo gjë, qoftë e vogël apo e madhe. Shahet njëri, mallkohet tjetri; kjo nuk shkon, kjo nuk pëlqehet. Shiko fillimisht veten tënde. Si është gjendja jote? A je ti më i mirë se ata? Ti duhet të punosh me veten tënde, kjo është e rëndësishmja. Nëse secili do të përmirësonte fillimisht veten, gjithçka do të ishte mirë. Për sa kohë që ti vetë je plot gabime, nuk duhet të shikosh gabimet e të tjerëve. Vëri re fillimisht të metat e tua, përmirësoji ato dhe bëhu një njeri i mirë. Çdo gjë tjetër përveç kësaj, nuk të përket ty. Nëse secili do të shikonte veten dhe do të përmirësohej, do të krijohej një komunitet i mirë, një shoqëri e shëndoshë. Prandaj fjalët e Profetit tonë (salallahu alejhi ue selem) janë si xhevahire – ato janë kaq të çmuara. Ky është një hadith i shkurtër, por mjafton për të ndryshuar të gjithë shoqërinë për mirë. Megjithatë, sot shpesh ndodh e kundërta; çdokush përpiqet të zbulojë të metat dhe gabimet e të tjerëve. Allahu na përmirësoftë të gjithëve dhe mos na lëntë të largohemi nga rruga e drejtë.

Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, e ka lavdëruar këtë ishull në të cilin jetojmë. Falënderimi i qoftë Allahut, ky është një vend i nderuar nga myslimanët që nga fillimet e Islamit. Këto vende janë vende të bekuara, të cilat Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, i ka zgjedhur. Islami dhe mbi të gjitha shumica e pejgamberëve kanë dalë nga ky rajon. Nga zona si Hixhazi, Shami dhe Jemeni. Sigurisht, Allahu ka dërguar pejgamberë në të gjitha pjesët e botës dhe te të gjithë popujt. Por meqenëse shumica e pejgamberëve dolën nga këto troje, këto janë vende të bekuara. Duke qenë se janë vende ku pejgamberët udhëtuan dhe shpallën mesazhin e tyre, ato janë të bekuara. Ky është vendlindja e Islamit dhe e njerëzimit. Sigurisht, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, e krijoi Ademin, paqja qoftë mbi të, në Xhenet. Ai qëndroi në Xhenet. Dhe kur ai u dërgua në Tokë, shumica e pejgamberëve që rridhnin prej tij, jetuan gjithashtu në këto troje. Vendet e tyre të bekuara dhe varret e tyre të nderuara janë të shumta në këto troje. Vizita e tyre i sjell bekim vizitorit dhe shërben për të fituar ndërmjetësimin e pejgamberëve. Po ashtu, vizita e varreve të sahabëve, të Ehli Bejtit, të evlijave dhe të të drejtëve i sjell myslimanit bekim dhe mëshirë. Sepse në vendet ku ata pushojnë, do të zbresë mëshirë deri në Ditën e Gjykimit. Prandaj, kjo vizitë është gjithashtu e dobishme për besimtarin. Mos i dëgjoni këta njerëz të marrë të ditëve të sotme. Ata thonë gjëra si: "Ju adhuroni varret". Jo, përse të adhurojmë një varr? Kur falemi, ne e dimë shumë mirë se kujt t'ia drejtojmë lutjet tona. Jo sipas urdhrit tuaj; ne adhurojmë Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Madhërishmin. Ne falemi në drejtim të Kibles. Ne ndjekim rrugën që na ka treguar Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, falënderimi i qoftë Allahut. Edhe në ishullin tonë ka sahabë të bekuar dhe evlija. Vendprehjet e disave prej tyre janë të njohura, ndërsa të tjerëve janë të panjohura. Madje edhe varri i nderuar i Barnabës, njërit prej apostujve të Isait, paqja qoftë mbi të, i cili shkroi ungjillin e vërtetë, ndodhet këtu dhe vizitohet. Domethënë, ai nuk ka të bëjë fare me krishterimin e sotëm, i cili adhuron idhujt apo drurin. Ungjilli që ai ka shkruar është ungjilli i vërtetë. Ata e mbajnë të fshehur; por kjo është një histori tjetër. I nderuari Barnaba ishte në krah të tij gjatë udhëtimeve të Isait, paqja qoftë mbi të. Ajo që ai shkroi është ungjilli i vërtetë. Ai ungjill është vepra që tregon se Isai është pejgamber. Edhe të krishterët e njohin Barnabën, por vetëm me emër; nuk dinë më shumë për të. Ata nuk e dinë se ai ka shkruar një ungjill. Dhe nëse ky ungjill do të dilte në dritë, sigurisht që do të zbulohej i gjithë mashtrimi i këtyre gënjeshtarëve. Feja e tyre nuk do të qëndronte më dhe të gjithë ata do të duhej të bëheshin myslimanë patjetër. Por pikërisht këtë nuk e duan ata. Për shkak të përfitimeve tokësore, pushtetit dhe gjërave të ngjashme, ata e fshehin atë. Vetëm që të bëhet vullneti i shejtanit dhe në fund të jenë me të. Për këtë arsye, këto vizita janë të rëndësishme. Vizita e varreve nuk bëhet për adhurim, por për të marrë pjesë në bekimin dhe mëshirën e tyre. Të nxjerrësh një mësim prej kësaj është një gjë shumë e rëndësishme dhe e bukur: të shohësh se si kanë jetuar në mënyrë shembullore këta njerëz, si i kanë shërbyer Islamit, i janë bindur Allahut dhe kanë treguar rrugën. Kështu qëndron puna edhe me vizitën e varreve të njerëzve të drejtë dhe të pejgamberëve. Në vend të parë qëndron vizita e varrit të nderuar të Pejgamberit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, i cili është kurora mbi kokën tonë dhe drita në sytë tanë. Pas kësaj, vizitohen personalitetet e mëdha si sahabët dhe Ehli Bejti. Me lejen e Allahut, njeriu merr pjesë në bekimin e tyre. Ka shumë njerëz që duan t'i çojnë besimtarët në rrugë të gabuar. Mos i dëgjoni ata. Ata as nuk e dinë se çfarë thonë, as nuk e kuptojnë se çfarë lexojnë, as nuk heqin dorë nga kokëfortësia e tyre. Ata nuk janë të rëndësishëm. E rëndësishme është që Allahu na ka krijuar në këto vende të bukura dhe na ka udhëzuar në këtë rrugë të bukur. Allahu na forcoftë në këtë rrugë, që të mbetemi përgjithmonë në të, inshallah.