Latest translations
Allahu na ka krijuar – elhamdullilah – në mënyrën më të mirë.
Dhe Ai dëshiron vetëm të mirën për ne njerëzit.
Shejtani, nga ana tjetër, nuk dëshiron asgjë të mirë për njerëzit.
Për fat të keq, shumica shkojnë pas shejtanit, sepse ai i mashtron: „Shihni këtu, ajo që po ju jap do t'ju bëjë të lumtur.“
Dhe njerëzve u mbushet mendja se do të jenë të lirë dhe të lumtur nëse nuk falen dhe nuk kanë nevojë t'i binden as Allahut e as Profetit.
Dhe njerëzit bëjnë pikërisht atë që kërkon shejtani: „Më ndiqni mua, vetëm kështu do të jeni të lumtur.“
Ndërkohë që lumturia e vërtetë duhet të zgjasë për të gjitha kohërat, përgjithmonë.
Jo vetëm për këtë botë të shkurtër, këtë dynja.
Sepse lumturia në këtë botë, siç e di çdokush, është jashtëzakonisht jetëshkurtër.
Allahu e ka krijuar njeriun në një formë kaq të përsosur.
Ai na ka dhënë formën më të bukur.
Kjo lumturi është e destinuar për besimtarët, por edhe të tjerët kanë mall për të.
Sepse njerëzit pa besim shkojnë pas shejtanit, me shpresën se ai do t'i bëjë të lumtur.
Ata mendonin se aty do të gjenin përmbushjen.
Kështu që ata hap pas hapi përfshihen në atë që ai u ofron.
Një ditë, dy ditë, një muaj të tërë – dhe pastaj ngopen me të.
Ata kërkojnë më shumë.
Dhe përsëri nuk u mjafton.
Kështu vazhdon pafundësisht.
Nuk ka fund.
Një rreth vicioz i vërtetë.
Këtu në vend, në rrugët e Kolombos, pamë sesi ushtria kryen bastisje ashtu si policia.
Na shpjeguan se ushtria po ndërhyn kundër të varurve nga droga.
Pikërisht ky është paralajmërimi më i qartë për të gjithë ne.
Kur marrin drogë, ata ndoshta ndihen mirë për një gjysmë ore, një gjysmë dite apo një ditë.
Por pas kësaj ata zgjohen dhe vuajnë mundime ferri, bërtasin dhe tërbohen kur nuk marrin dozën tjetër.
Duket qartë tek ata se sa të shkatërruar janë.
Prandaj qeveritë në mbarë botën luftojnë kundër kësaj, por askush nuk arrin ta vërë vërtet nën kontroll.
Sepse çfarë fshihet pas kësaj?
Ky është egoja në formën e saj më të pastër.
Shihet fare qartë se çfarë shkakton ky ego.
Dhe kur njerëzit arrijnë njëherë në këtë pikë – dhe kjo prek kaq shumë njerëz –, atëherë ata në thelb kanë marrë fund.
Familjet e tyre kanë investuar kohë dhe para, u kanë mundësuar të mësojnë një profesion, dhe në fund askush nuk i punëson më.
Askush nuk u jep punë sepse janë të paaftë për punë; ata kanë marrë fund plotësisht.
Ata trajtohen si mbeturina – njerëz që sjellin vetëm dëm.
Ata janë bërë një barrë e mirëfilltë për vendin dhe për të gjithë dynjanë.
Janë plotësisht të humbur: nuk mund t'i futësh as në fabrikë, as t'i edukosh e as t'i angazhosh me dobi.
Sepse kjo varësi shkatërruese ka kontroll të plotë mbi ta.
Dhe pikërisht kjo i ndodh kujtdo që ndjek verbërisht dëshirat e egos së tij.
Nga një njeri i tillë shoqëria nuk ka më asnjë dobi.
Prandaj duhet ta frenojmë egon tonë dhe ta kërkojmë lumturinë tek i vetmi burim i vërtetë.
Lumturia e vërtetë gjendet vetëm tek Allahu.
Ajo nuk zhduket si dehja nga droga, pas së cilës gjithçka mbaron... Jo.
Ti falesh, dhe Allahu ta mbush zemrën me paqe të thellë.
Ti agjëron, dhe Allahu ta shton lumturinë në kraharor.
Ti jep sadaka, dhe zemra jote bëhet e lehtë dhe e gëzuar.
Kjo lumturi nuk zhduket kurrë.
Nëse fillon këtu, do të gjesh përmbushje të vërtetë.
Dhe një lumturi e tillë nuk ka fund.
Ajo është e pakufishme.
Sigurisht që ndonjëherë vuan, por me vetëdijen se gjithçka vjen nga Allahu, ti e duron me sabër.
Dhe ti i lyp Allahut shpresë, që vuajtja të mos të të dërrmojë.
Ndoshta të kaplon trishtimi.
Por edhe për këtë trishtim, Allahu ka rezervuar një shpërblim për ty.
Dhe dija mbi këtë shpërblim të jep sërish ngushëllim dhe shpresë.
Shumë prej nesh kanë humbur anëtarë të dashur të familjes ose kanë kaluar sprova të rënda – dhe ata që qëndrojnë të palëkundur, Allahu i shpërblen me bollëk.
Jo më kot një nga Emrat e Tij është „Es-Sabur“ – tejet Durimtari.
Askush nuk ndjen thjesht gëzim kur i merret një njeri i afërt.
Por nga përkushtimi ndaj Allahut, ne themi „Elhamdullilah“ për çdo gjë që Ai cakton.
Qoftë një bekim apo një sprovë e rëndë – për gjithçka thua „Elhamdullilah“.
Dhe në këtë gjendet një shpërblim madhështor që Allahu ua dhuron robërve të Tij.
Aty është një derë e hapur.
Ai na thërret: „Ejani këtu! Mos u largoni! Mos trokitni në dyer të mbyllura. Kjo derë është e hapur, hyni brenda! Mos kërkoni rrugë të tjera.“
Të gjitha dyert e tjera të çojnë në humbje.
Vetëm një derë e vetme sjell shpëtim: dera drejt Allahut.
Allahu na ruajttë si njerëz të mirë e të sinqertë dhe mos na lëntë të ecim si të vdekur shpirtërisht.
Jo si njerëz që enden nëpër jetë plotësisht të çorientuar.
Jo, le të jemi të gjallë përmes dritës së Allahut, Nurit të Tij hyjnor.
Që të jemi vetë dritë.
Allahu e vendos këtë dritë, këtë Nur, mu në zemrën tënde.
Dhe pastaj ti del jashtë dhe u dhuron dritë bashkëqytetarëve të tu.
Allahu thotë në Kuran: Atij që Ai nuk i jep dritë, nuk ka aspak dritë.
Besimtarët e vërtetë, mu'minët, e mbajnë këtë dritë brenda vetes dhe ndriçojnë të gjithë rrethin e tyre.
Ata sjellin bereqet dhe mirësi për njerëzit përreth tyre.
Ne duhet të jemi – inshallah – ata njerëz që u sjellin të humburve orientim dhe udhëzim (Hidaja).
Ata duhet të kthehen në rrugën e Allahut para se t'u mbarojë koha e jetës.
Të gjithë ne duhet të gjejmë rrugën e kthimit drejt Allahut, në rrugën e Tij.
Mos devijo kurrë nga kjo rrugë.
Sepse kushdo që e braktis këtë rrugë, është i humbur.
Allahu na mbajttë të palëkundur në rrugën e Tij.
Dhe këtu, elhamdullilah, më gëzohet zemra kur shoh se sot janë mbledhur edhe më shumë shpirtra të mirë sesa herën e kaluar, elhamdullilah.
Ata mblidhen në një vend të tillë, pranë njerëzve që u tregojnë rrugën drejt lumturisë së vërtetë dhe të pashtershme.
Allahu ju bekoftë të gjithëve.
Share
Lumturia e përjetshme, ajo të bën të lumtur në zemër.
Asnjë lumturi tjetër, sepse çdo gjë në këtë jetë ka një fund.
Për lumturinë e përjetshme duhet ta duash Allahun dhe ta duash Profetin, sallAllahu alaihi wasallam.
Duaji këta Awliya as-Salihin, Ibadullah as-Salihin, ji me ta dhe kërko bekim prej tyre.
Alhamdulillah, sapo mbajtëm një përkujtim për Sayyidina Ahmad ar-Rifa’i Kabir.
Ai ishte një nga Awliyaullah-ët më të mëdhenj nga një kohë më shumë se një mijë vjet më parë.
Ai zotëron Karamah (mrekulli) të mëdha, gjëra madhështore.
Kështu të gjithë njerëzit e përjetojnë Karamah-në e tij dhe nxjerrin dobi nga Madad-i (ndihma) i tij.
Barakah e tij, bekimi i tij zbret ndërsa njerëzit i kërkojnë Madad dhe këndojnë Kuran, bëjnë Tesbih, Tahlil dhe Salawat.
Ata do të përfitojnë prej kësaj.
Kjo është rruga për ta bërë zemrën tuaj të lumtur, insha’Allah, për ta përmbushur jetën tuaj dhe për të pasur një pasardhje të mirë, insha’Allah.
Allahu ju ruajtë, sepse armiku më i madh i këtyre njerëzve – Shejtani dhe pasuesit e tij – nuk i duan Awliyaullah-ët, nuk e duan Profetin sallAllahu alaihi wasallam.
Prandaj vlen: Sa më shumë që Shejtani nuk e do dikë, aq më shumë duhet ta doni ju atë.
Kjo është një Sohbah e shkurtër, një këshillë (Nasihah) e shkurtër për të gjithë ne, insha’Allah.
Tani po bëjmë Khatm Khwajagan, insha’Allah.
Ne jemi mbledhur këtu, alhamdulillah, me njerëz nga shumë Tarikate.
Rifa’i, Shadhili, Qadiri, Naqshbandi, Chishti – të gjitha Tarikatet, ne duhet të qëndrojmë të bashkuar.
Nuk guxojmë të jemi të armiqësuar mes nesh; ne tashmë kemi mjaft armiq.
Shejtani dhe pasuesit e tij janë armiqtë tanë, jo njerëzit e Tarikatit.
Të gjithë këta Awliyaullah të mëdhenj i mbajmë mbi kryet tanë.
Alhamdulillah, këtë vit Allahu na mundësoi t'i vizitojmë të gjithë këta Awliya në Bagdad: Sayyidina Abdul Qadir Gilani, Sayyidina Sari as-Saqati, Ma’ruf al-Karkhi – të gjithë ata, rreth 70 syresh.
Veçanërisht Ahmad Rifa’in: Ne udhëtuam posaçërisht te vendprehja e tij, shumë larg nga Bagdadi, dhe përjetuam Karamah-në e tij atje.
Gruaja ime po vuante shumë, nuk e di nga se.
Ajo dyshonte për magji të zezë ose diçka të ngjashme.
Alhamdulillah, pas kësaj çdo gjë mori fund, alhamdulillah.
Karamatet e Awliyaullah-ëve, mrekullitë e tyre, janë edhe më të shumta sesa gjatë jetës së tyre.
Pra, alhamdulillah, ne e vlerësojmë të gjithë këtë, dhe nëse dikush thotë „ne jemi më të mirë“ – nuk ka asnjë arsye për të thënë diçka të tillë.
Ne i respektojmë të gjithë ata plot nderim, insha’Allah, dhe kërkojmë Madad nga të gjithë ata.
Mos u sillni në mënyrë të pahijshme ndaj tyre dhe mos thoni asgjë të keqe për ta.
Te disa prej tyre mund të ketë pasoja shumë të rënda nëse flitet diçka kundër tyre.
Kjo është pra një këshillë e dytë: Përballuni me të gjithë Awliyaullah-ët gjithmonë me sjelljen më të mirë (Adab), insha’Allah.
Share
Dharhum Ya'kulu Wa Yatamatta'u Wa Yulhihimu Al-'Amalu (15:03).
Allahu, Azza ue Xhel, thotë: Lëri këta njerëz të hanë, të kënaqen e të kërcejnë në këtë botë dhe të grumbullojnë para.
Pas kësaj fshihet vetëm shpresa e kotë për t'u bërë të lumtur në këtë mënyrë.
Pikërisht këtë e shohim sot kudo në botë.
Gjithkush synon vetëm këtë botë: Si mund ta bëj veten të lumtur?
Të lumtur përmes parave, arit, makinave, grave – përmes çfarëdo gjëje.
Mendimet e njerëzve sillen vetëm rreth kësaj.
Veçanërisht në këtë vend këtu është diçka ekstreme.
Pse? Sepse ata kanë para dhe besojnë se kjo është lumturia.
Në të vërtetë, kjo nuk është aspak lumturi.
Ata vazhdojnë të pyesin veten: Si të bëhemi edhe më të lumtur? Nëse blejmë një shtëpi edhe më të shtrenjtë, një makinë më të shtrenjtë, këpucë më të shtrenjta, rroba apo ushqim më të shtrenjtë?
Vetëm rreth kësaj vërtiten mendimet e tyre.
Kjo nuk ka të bëjë fare me atë se si duhet të jetë në të vërtetë një njeri.
Sepse Allahu i ka dhënë njeriut mendjen për të menduar dhe për të dalluar të mirën nga e keqja.
Kafshët nuk e dinë se çfarë është e mirë.
Ato kërkojnë vetëm ushqim – asgjë tjetër.
Por njeriu duhet të jetë më shumë se kaq.
Njeriu duhet ta kuptojë këtë.
Afahasibtum Annama Khalaqnakum Abatha (23:115).
Ne nuk ju krijuam vetëm për t'u tallur, për t'u vërtitur vetëm rreth vetes suaj, për të kënaqur egon tuaj dhe për të qenë skllevër të egos suaj dhe dëshirave të saj.
Jo, për këtë Allahu, Azza ue Xhel, nuk ju ka krijuar!
Ai ju ka krijuar për lumturinë e vërtetë.
Dhe Ai ka folur për këtë lumturi:
Wa-Llahu yad'u ila dari s-salam (10:25).
Allahu i thërret njerëzit drejt lumturisë, drejt vendbanimit të paqes.
Paqja këtu do të thotë lumturi e vërtetë – jo paqja për të cilën flasin njerëzit në këtë botë.
Shumë flasin për paqe, por nuk bëjnë absolutisht asgjë për ta arritur këtë paqe.
Nëse bëni atë që Allahu kërkon prej jush, do të jeni të lumtur dhe do të gjeni paqe të vërtetë.
Por nëse thjesht vraponi pas kësaj dynjaje dhe mendoni: „Nëse e blejmë këtë, do të jemi më të lumtur“, jo – kjo nuk ka fund kurrë.
Sa më shumë t'i jepni egos suaj, aq më shumë kërkon ajo.
Dëshirat e egos nuk mbarojnë kurrë.
Ajo do gjithnjë vetëm më shumë, më shumë e akoma më shumë.
Dhe do edhe diçka tjetër: Askush të mos mund të matet me të.
Sapo sheh dikë tjetër, thotë: „Duhet të bëj shpejt diçka më të mirë. Duhet ta kem këtë! Ai ka këtë, ajo ka atë – por unë kam para, unë kam gjithçka, unë duhet të jem unik! Askush nuk guxon të më afrohet.“
Diçka të tillë e kam përjetuar shpesh.
Kur isha për herë të parë në Paris, shkuam në një dyqan jashtëzakonisht të shtrenjtë.
Më treguan mallra të ndryshëm – imtësira të vogla, ashtu si dhe gjëra më të mëdha.
Por çmimet: Për çmime të tilla për gjëra të tilla nuk kisha dëgjuar kurrë në jetë!
Atëherë mendova: Njerëzit e blejnë këtë vetëm sepse të tjerët nuk mund t'ia lejojnë vetes – vetëm ata vetë. E megjithatë nuk ka as dobinë më të vogël.
Vetëm për të thënë: „Kam blerë në këtë butik luksoz.“ Njerëzit normalë – lëre më të varfrit – nuk mund të blejnë kurrë atje. „Oh, sa i lumtur jam! Egoja ime, e dashur ego, a je e kënaqur tani?“
„Jo, duhet të blesh edhe më shumë! Duhet të gjesh diçka që është edhe më e shtrenjtë! Shko dhe kërko gjëra edhe më të shtrenjta! Hidh edhe më shumë para për këto marrëzira!“
Por kur bëhet fjalë për hir të Allahut, nuk japin asnjë qindarkë të vetme.
Por për egon e tyre, ata hedhin fjalë për fjalë gjithçka.
Kështu mendojnë dhe veprojnë njerëzit në ditët e sotme.
Ata vrapojnë së tepërmi pas egos së tyre.
Por nëse çlirohen nga egoja e tyre, ata do të bëhen të lumtur.
Vetëm atëherë gjejnë lumturinë e vërtetë.
Shumë evlija të Allahut në fillim ishin në rrugë të gabuar; por më pas Allahu u dhuroi udhëzim (hidayah) dhe ata u bënë evlija të mëdhenj.
Njëri prej tyre, që më vjen në mendje, ishte Bishr el-Hafi.
Ne e vizituam varrin e tij vitin e kaluar në Bagdad.
Ai ishte i ri në atë kohë.
Familja e tij ishte jashtëzakonisht e pasur.
Dhe ai kishte një shok të keq – gjëja më e keqe që mund t'i ndodhë ndonjëherë njeriut.
Gjithkush duhet të ruhet nga shokët e këqij.
Mos u shoqëroni me ta.
Jepuni një këshillë të mirë – nëse dëgjojnë, mirë.
Nëse nuk duan të dëgjojnë, shmangeni shoqërimin me ta. –
Pra, ai e kishte këtë shok të keq.
Me paratë e panumërta mund të bënte gjithçka: të bridhte, të pinte.
Një ditë ai po pinte përsëri.
Kur u kthye në shtëpi, u shtri për të fjetur.
Atëherë erdhi një burrë i devotshëm dhe trokiti në derën e tij.
Shërbëtori hapi derën.
Burri tha: „Thuaji zotërisë tënd ta lërë këtë shok të keq dhe këtë rrugë të shëmtuar e të kthehet tek Allahu.“
Shërbëtori hyri brenda dhe ia përcolli fjalët.
Ai pyeti: „Kush e tha këtë?“
Ai u përgjigj: „Një njeri i shenjtë trokiti në derë dhe e tha këtë.“
Atëherë ai vrapoi menjëherë pas tij.
Burri i tha edhe një herë: „Lëre pas këtë shok të keq.“ Atëherë ai u pendua, bëri teube (kërkoi falje) dhe iu kthye namazit.
Por pas njëfarë kohe, ky shok djallëzor iu afrua sërish, dhe dalëngadalë ai filloi të pinte përsëri dhe të bridhte sërish me të.
Kështu, një ditë ai po pinte përsëri.
Kur doli më pas në rrugë, gjeti në tokë një copë letër ku ishte shkruar emri i Allahut.
Binte shi me rrëshekë dhe gjithçka ishte plot me baltë.
Ai e ngriti, e pastroi me kujdes, e vendosi me nderim në ballë, e parfumosi me erën më të mirë dhe e vari në dhomën e tij.
Atë natë, një burrë i devotshëm pa një ëndërr në të cilën Allahu i foli:
„Thuaji këtij të riu: Ashtu siç e nderoi dhe e lartësoi Emrin Tim, po ashtu Unë e fal atë dhe e lartësoj atë. Në Praninë Time atij i takon një pozitë e lartë dhe madhështore.“
Atëherë ai e kërkoi dhe ia përcolli këtë mesazh.
Bishri shpërtheu në lot dhe qau me ngashërim.
Më pas ai tha: „Që nga çasti kur m'i përcolle këto fjalë nga Allahu, unë po kthehem. Nuk marr asgjë me vete dhe ia kushtoj jetën time vetëm Allahut.“
Kështu ai la gjithçka pas dhe iku zbathur.
Hafi do të thotë zbathur, pa këpucë – kështu e mori ai këtë nofkë.
Gjatë gjithë pjesës tjetër të jetës së tij ai nuk mbathi më këpucë, sepse thoshte: „Ditën kur u pajtova me Allahun, isha zbathur. Tani më vjen turp të vesh sërish këpucë.“
Ai hoqi dorë nga gjithçka dhe gjeti lumturinë e vërtetë.
Ai u bë një sulltan i ahiretit.
Tyrbja e tij e bekuar (Mazar Sharif) gjendet në Bagdad.
Ai udhëhoqi mijëra nxënës në rrugën e Profetit (salla Llahu alayhi wa-sallam) – në Tarikat dhe Sheriat – dhe u solli atyre udhëzim.
Pikërisht për këtë përpiqemi edhe ne.
Elhamdulilah, edhe këtu – ku gjithçka është kaq pabesueshmërisht e shtrenjtë, vendi më i shtrenjtë në botë.
Elhamdulilah, in sha'a Llah ju, fëmijët tuaj dhe të gjithë këta njerëz nuk duhet të synoni gjëra të tilla.
Njeriu nuk duhet të thotë: „Oh, kjo i përkiste babait tim, kjo nënës sime, kjo është toka jonë, kjo nuk na përkiste neve.“
Jo, kjo është krejtësisht e parëndësishme.
Ajo që ka me të vërtetë rëndësi, është gjëja më e çmuar: të jesh një rob i nderuar në Praninë hyjnore të Allahut, Azza ue Xhel.
Inna Akramakum Inda Allahi Atqakum (Kurani 49:13). Sadaqa Llahu l-Azim.
Më fisniku dhe më i nderuari tek Allahu është ai që është më afër Tij, që i bindet Atij, që e do Profetin e Tij (salla Llahu alayhi wa-sallam), që i do sahabët, që e do Ehli Bejtin, që i do mashajihët dhe që i do besimtarët.
Kjo është pasuria e vërtetë.
Jo diçka e tillë këtu. Në vendin tonë nuk kam parë kurrë një bollëk të tillë material – ndoshta nuk ekziston askund tjetër në botë.
Por e gjithë kjo nuk ka absolutisht asnjë vlerë.
Mevlana Shejhu tregonte shpesh gjëra që i bënin njerëzit njëkohësisht të buzëqeshnin dhe të reflektonin.
E gjithë kjo ndërtesë madhështore gjigante – çfarë u bë me të?
Pronari i saj sapo vdiq.
Merreni këtë të vdekur, çojeni fshehurazi përmes ashensorit, aty ku nuk e sheh askush.
Mbulojeni mirë, që thjesht askush të mos marrë vesh gjë.
Largoheni shpejt, që njerëzit që vrapojnë pas kësaj bote të mos e shohin dhe të mos nxjerrin ndonjë mësim në fund!
Pronari i kësaj ndërtese madhështore ka vdekur.
Çfarë i bëri dobi në fund?
A pati ndonjë dobi prej saj? Ndërtesa e tij gjigante, tërë ato para, gjithë ajo pasuri – a mundën t'i jepnin qoftë edhe një çast më shumë jetë?
Jo. Mbaroi, gjithçka mori fund.
Në atë çast nuk ka më asnjë zë, asnjë frymëmarrje, asgjë fare.
Mbaroi. E gjithë kjo ka marrë fund.
Ky qytet është një shembull përkujtues për besimtarët, që të mos kapen pas dynjasë.
Mos lejoni t'ju bindin: „Oh, sa të lumtur jemi me këtë dynja.“
Mos e kërkoni lumturinë tuaj aty.
Gëzojuni botës tjetër (Ahiretit), in sha'a Llah.
Allahu ju bekoftë.
Allahu ju mbroftë.
Allahu na ruajtë të gjithëve.
Shfrytëzojeni këtë botë për botën tjetër!
Nëse e shfrytëzoni për botën tjetër, e dërgoni të gjithë këtë pallat përpara në ahiret.
Nëse jo, thjesht do ta lini këtu pas, dhe të tjerët do ta marrin në dorë.
Ashtu siç e keni poseduar ju, më pas do ta posedojnë të tjerët.
Allahu na ruajtë nga kjo, in sha'a Llah.
Allahu na dhëntë pasuri për të ndihmuar të tjerët dhe për t'i shërbyer Islamit, in sha'a Llah.
Nëse jo për këtë, atëherë nuk na duhet fare, in sha'a Llah.
Allahu na mundësoftë ta përjetojmë kohën e Sejidina el-Mehdiut, alejhis-selam.
Se çfarë është pasuria e vërtetë, do ta shihni vetëm atëherë.
E gjithë kjo këtu është një hiç në krahasim me pasurinë në kohën e Sejidina el-Mehdiut, alejhis-selam.
Share
... atëherë nuk ka më kthim prapa. Pikërisht për këtë arsye: Kur sheh zjarr, nuk mundesh... Nëse këtu papritmas – Allahu na ruajtë – shpërthen zjarr kudo, dhe ti afrohesh e mendon: „Eh, po e shoh vetëm pak nga afër, në çdo moment mund të largohem përsëri“,
atëherë vjen papritur një hov ere, flakët të përfshijnë dhe të djegin.
Prandaj duhet të qëndrosh sa më larg të jetë e mundur nga zjarri.
Mos thuaj: „Po e provoj vetëm një cigare të vetme, s'ka asgjë të keqe.“
Jo! Pasi të të ketë kapur një herë, nuk shkëputesh dot më prej saj.
Mendove se ishe më i madhi, teksa qëndroje aty dhe pije duhan.
Por në fund bëhesh vetëm skllav i tij.
Do të dëshirosh ta lësh, të largohesh prej tij, por ai kapet pas teje si një oktapod dhe të prangos.
Thjesht nuk shkëputesh dot më.
Dhe ky është vetëm një shembull nga mijëra që shohim përditë.
Kur sheh diçka të tillë, mos thuaj kurrë: „Duhet patjetër ta provoj këtë.“
Jo, nuk ka absolutisht asnjë arsye për ta provuar.
Në medrese na mësojnë një rregull themelor...
Në medrese mësojmë një fjalë të urtë shumë me vend:
„Man jarraba al-mujarrab fa 'aqluhu mukharrab.“
„Kush provon atë që është provuar tashmë, mendja e tij pushon së funksionuari – ajo është krejt e prishur.“
Njerëzit tashmë e dinë – të gjithë e dinë se kjo dëmton. Prandaj nuk duhet as ta provosh, bi'idhnillah.
Për këtë arsye lutemi: Allahu na ruajtë nga Fawahish (të shëmtuarat/imoraliteti), nga mëkatet dhe nga çdo e keqe, inshallah.
Allahu ju bekoftë dhe i ruajtë fëmijët tanë.
Share
E falënderojmë Allahun; shukran lillah.
Gëzohemi që jemi mes njerëzve të cilët janë zgjedhur për t'u dashur nga Allahu.
Të gjithë ata që janë mbledhur këtu janë të dashur për Allahun.
Rreth dhjetë ditë më parë, dikush na bëri një pyetje që bëhet shpesh.
Një student pyeti: „Si mund të bëhem një Ueliullah?“
Sepse ka njerëz që në të vërtetë ofrojnë kurse se si të bëhesh një Ueliullah.
Ata ofrojnë në internet një kurs tremujor: „Si të bëhesh një Ueliullah.“
Pra, si bëhet njeriu i tillë?
Paguani rreth një mijë dollarë dhe pas tre muajsh jeni një Ueliullah!
Një gjë e tillë nuk nevojitet fare!
Nëse falesh pesë herë në ditë, agjëron, jep zeqatin dhe kryen haxhin, ti bëhesh i dashur për Allahun.
Ueliullah do të thotë thjesht dhe pastër: dikush që e do Allahu.
Nëse synon të bëhesh Ueliullah vetëm për të bërë mrekulli dhe për të shfaqur keramete, nuk po e bën për Allahun – dhe as nuk do të duhesh prej Tij.
Po e bën vetëm për veten tënde.
Një Ueliullah i vërtetë e di se nuk ka nevojë të bëjë mrekulli për veten e tij.
Elhamduli-lah, shumica prej jush këtu i zbatoni urdhrat e Tij – dhe Allahu ju do.
Po të mos ju donte, nuk do t'ju kishte sjellë fare këtu.
Miliona njerëz vrapojnë vetëm pas epsheve të tyre, kalojnë kohën duke bërë pazar dhe rrinë nëpër kafene.
Ata nuk kanë asnjë interes për fenë apo për të fituar kënaqësinë e Allahut.
Por kushdo që kërkon Allahun, nuk do të kthehet kurrë me duar bosh.
Allahu me siguri do ta shpërblejë atë.
Prandaj Tarikati ynë, elhamduli-lah, nga fillimi deri në fund synon vetëm një gjë: si të duhesh nga Allahu.
Dhe kur Allahu të do, edhe njerëzit do të të duan.
Allahu, Azze ue Xhel, thotë: „Kur Unë e dua një rob, e urdhëroj të gjithë krijesën që ta dojë atë.“
Mirëpo, nëse Allahu nuk e do dikë, njerëzit e ndjekin atë – nëse e ndjekin – vetëm për shkak të parave, jo nga dashuria e vërtetë.
Ata vrapojnë pas tij vetëm për shkak të pasurisë së tij ose për shkak të asaj që ai u ofron – jo për shkak të karakterit të tij.
Vetëm kur njeriu e do Allahun dhe Allahu e do atë, atëherë edhe njerëzit ushqejnë dashuri të sinqertë për të.
Për këtë arsye, Pejgamberi në Tarikatin tonë – rrugën e tij, salAllahu alejhi ue selem – na ka mësuar çdo virtyt fisnik të imagjinueshëm.
Ajo i sjell begati mbarë njerëzimit, që nga fillimi e deri në fundin e kohës.
Jo ashtu siç pretendojnë disa – se njerëzimi filloi para njëqind mijë apo pesëqind mijë vjetësh. Ky është një nga mashtrimet më të mëdha.
Pa Tarikat nuk ka jetë të vërtetë – as freski shpirtërore dhe as spiritualitet të vërtetë.
Çdo e mirë e ka origjinën aty.
Edhe kur njerëzit e armiqësojnë Islamin, e shajnë dhe e luftojnë atë – dhe madje edhe kur vetë myslimanët bëjnë gabime –, Allahu për hir të këtyre shpirtrave të pastër megjithatë dhuron bereqet, siç ka thënë Pejgamberi, salAllahu alejhi ue selem: „Nëpërmjet tyre ju zbret shiu, nëpërmjet tyre furnizoheni dhe nëpërmjet tyre ju dhurohet ndihma.“
Nëpërmjet këtyre robërve të sinqertë ju merrni furnizimin, mbrojtjen dhe shiun.
Prandaj është kaq vendimtare për çdo njeri që ta ndjekë këtë rrugë.
Por siç u tha: Njeriu duhet të jetë i zgjedhur nga Allahu për këtë.
Ai zgjedh se kush e ecën rrugën shpirtërore dhe kush ruhet nga ndjekja e Shejtanit.
Tarikati është thelbi i Sheriatit.
Tarikati është pikërisht ajo që Pejgamberi, salAllahu alejhi ue selem, i mësoi me shembullin e tij mbarë Ymetit dhe vazhdon ta përcjellë edhe sot.
Themeli është dashuria: që një mysliman ta dojë vëllanë e tij me gjithë zemër.
Nëse e do dikë me sinqeritet, nuk mund ta trajtosh keq atë – dhe as ndonjë tjetër.
Njeriu duhet të karakterizohet gjithmonë nga një edukatë e hollë, edeb i vërtetë dhe natyrë e mirë.
Pejgamberi, salAllahu alejhi ue selem, na ka mësuar sjelljet më fisnike.
Elhamduli-lah, ju e keni këtë sjellje të hollë dhe këtë edeb fisnik.
Dhe inshaAllah të gjithë ju i përkisni atyre që duhen nga Allahu, Azze ue Xhel.
Allahu ju ruajt nga çdo e keqe.
Më parë armiqtë besonin se po ta rrëzonin shtetin islam – Perandorinë Osmane –, Islami do të zhdukej përgjithmonë.
Por Islami vazhdon të jetojë përmes njerëzve me karakter fisnik dhe edukatë të mirë, përmes kërkuesve në rrugën e Tarikatit dhe përmes Eulijave të Allahut.
Ata e kanë sulmuar Islamin me çdo mjet të mundshëm.
Sikur të kishin pasur sukses, sot nuk do të kishte më asnjë besimtar këtu – asnjë mysliman të vetëm në të gjithë botën.
Dhe me çfarë i kundërvihemi ne kësaj?
Ne nuk kemi armë, nuk kemi raketa, nuk bëjmë luftëra dhe nuk thurim plane të errëta për të shkatërruar dikë.
Ndërsa ata i bëjnë të gjitha këto pa ndërprerë.
Të gjithë këta kundërshtarë dhe armiq punojnë pa u lodhur për ta shuar Islamin.
Por Allahu vigjilon mbi të.
Ne mbetemi paqësorë dhe plot qetësi.
Nuk kemi asgjë për t'u frikësuar.
Pse? Sepse Pejgamberi, salAllahu alejhi ue selem, ka thënë: „Mos u pikëllo; me të vërtetë, Allahu është me ne“ (9:40).
Edhe në çastin më kritik, Pejgamberi, salAllahu alejhi ue selem, i tha Sejidina Ebu Bekrit: „Mos u shqetëso, rri i qetë; Allahu është me ne.“
Krijuesi dhe Sunduesi i të gjithë universit është në krahun tonë.
Prandaj mos u frikësoni as nga armët e tyre dhe as nga intrigat e tyre; thjesht qëndroni të palëkundur në këtë rrugë, mbajeni zemrën tuaj të lidhur ngushtë me Pejgamberin, salAllahu alejhi ue selem, dhe fjala e fundit do të jetë e jona.
Siç thotë edhe fjala e urtë – qoftë në anglisht apo në gjermanisht: „Kush qesh i fundit, qesh më së miri.“
Kush gëzohet para kohe dhe mendon se ka shkatërruar një popull, në fund do të mbetet me duar bosh.
Siç thuhet në suren El-Mutaffifin: „A nuk u shpërblyen jobesimtarët për atë që punonin?“ (83:36).
Besimtarët do t'i vështrojnë këta njerëz poshtë në zjarrin e Xhehenemit.
Dhe Allahu, Azze ue Xhel, ua përplas atyre në fytyrë në këtë ajet atë që kanë arritur dhe atë që u solli në fund e gjithë përpjekja e tyre.
Pikërisht këtë pyet Allahu në fund të kësaj sureje.
Prandaj le të qëndrojmë të fortë në rrugën e Allahut dhe të mos lejojmë që ajo që po ndodh rreth nesh të na lëkundë.
Qëndroni të sinqertë para Allahut, duajeni Pejgamberin, salAllahu alejhi ue selem, dhe duajini besimtarët dhe mbarë bashkësinë, inshaAllah.
Allahu ju bekoftë, na ruajtë, ua ngritë shkallët tuaja, ju bëftë udhërrëfyes për të tjerët dhe ju llogaritë të gjithëve ndër të bekuarit, inshaAllah.
Allahu ju mundësoftë të gjithëve të jeni ndër Eulijatë e Tij, inshaAllah.
Share
Elhamdulilah, të gjithë ne këtu i përkasim Tarikatit.
Dhe këto janë fjalët e Shah Nakshbandit, Pirit të Tarikatit Nakshbandi:
Në tarikat duhet të jenë dy gjëra: Hatm Havaxhagan dhe Sohbet, inshAllah,
dhe të qenët së bashku.
Elhamdulilah, ne mblidhemi sot sipas udhëzimit të Pirit tonë, Shah Bahauddin Nakshband – në mënyrë që nazari i tij, shikimi i tij plot bereqet mbi ne, inshAllah të hapë rrugën që Allahu 'Azza ue Xhel të na vështrojë me kënaqësi dhe të jetë i kënaqur me ne.
Unë lutem çdo herë që Allahu të na dërgojë njerëz të mirë, që të jemi në shoqëri të mirë. Kjo është lutja jonë e vazhdueshme, duaja jonë e pandërprerë.
Të jesh së bashku me njerëz të mirë është gjëja më e mirë, sepse kështu na ka porositur Pejgamberi (salallahu alejhi ue selem).
Ai dha një shembull për këtë: Një shok i mirë është si një shitës parfumi.
Kur hyn në dyqanin e tij, vetëm nga prania jote aty ndiej erë të mrekullueshme që ta gëzon zemrën – edhe nëse nuk blen asgjë.
Edhe pa blerë asgjë, do të jesh i lumtur që në hyrje – falë erës së këndshme, vendit të pastër dhe shoqërisë së mirë.
Ndërsa një shok të keq e krahasoi me një farkëtar.
Kur hyn në punishten e tij, ai vazhdon punën e vet – gjë që për të është krejtësisht në rregull. Por kur ai i fryn zjarrit me kacek për të shkrirë hekurin,
shkëndijat që dalin mund të të hapin vrima në rroba – ose më pas do të mbash tërësisht erë tym.
Për më tepër, për ta kalitur hekurin, ndonjëherë e ftohin në ujë të ndotur ose madje në urinë kali, gjë që përhap vazhdimisht një qelbësirë të tmerrshme.
Sipas këtij shembulli, nuk ka asnjë arsye për të qëndruar pranë një farkëtari që punon.
Nëse dikujt i duhet diçka, mund ta blejë ose ta porosisë nga larg. Por askush nuk ulet thjesht për qejf në një farkëtari me blozë dhe të nxehtë.
Prandaj duhet të kërkojmë njerëz të mirë dhe të kërkojmë afërsinë e tyre, inshAllah.
Dhe njerëz të mirë janë ata që e duan Allahun, e duan Pejgamberin (salallahu alejhi ue selem), nderojnë Sahabët, Ehli Bejtin dhe Mashajikët – ata janë me të vërtetë njerëzit më të mirë.
Pikërisht këtu qëndron kuptimi i vërtetë i jetës sonë. Por shumë njerëz vazhdojnë të kërkojnë të shqetësuar dhe pyesin veten përse jemi këtu fare.
Asnjëri prej nesh nuk ka marrë ndonjëherë një ftesë personale në këtë botë.
Allahu të ka krijuar – dhe ti nuk mund t'I kërkosh llogari Atij se pse je këtu.
„Afaḥasibtum annamā khalaqnākum 'abathan wa-annakum ilaynā lā turja'ūn.“
Allahu thotë: „A menduat se Ne ju krijuam kot dhe se nuk do të ktheheni te Ne?“
Kjo duhet t'i zgjojë njerëzit. Por kushdo që as nuk e lexon dhe as nuk e merr parasysh këtë, vuan gjatë gjithë jetës së tij.
Disa mendojnë se janë këtu vetëm për shkak të prindërve të tyre dhe i qortojnë ata: „Përse më sollët fare në këtë botë?“
Kjo është padituri e pastër – Xhahilijet. Pejgamberi (salallahu alejhi ue selem) ka thënë tashmë se Xhahilijeti i dytë, padituria moderne, është edhe më e keqe se e para.
Por kur njeriu kupton kuptimin e vërtetë të jetës, gjen qetësi të brendshme dhe kënaqësi – krejtësisht pa stres, ankth dhe pikëllim.
Këtu qëndron vlera e paçmueshme e bashkudhëtarëve të mirë: Shoqëria e njerëzve të sinqertë është thelbi i vërtetë i jetës.
Elhamdulilah, kaq shumë njerëz gjejnë këtu rrugën e tyre drejt Tarikatit, dhe kudo në Indonezi po ngrihen zavije të reja, inshAllah.
Mevlana Shejh Nazimi, babai ynë, thoshte gjithmonë se në mbarë botën do të ketë një ditë 40.000 dergjahe dhe zavije, inshAllah.
Allahu e ka krijuar çdo njeri pak më ndryshe. Prandaj, nëse dikush ndihet më mirë me disa miq të caktuar dhe takohet me ta, në këtë nuk ka asgjë të keqe.
Nuk ka asnjë dëm, për sa kohë që ata ndjekin Allahun 'Azza ue Xhel dhe mbeten të lidhur me dashuri me njëri-tjetrin.
Mes 124.000 pejgamberëve kishte disa, pasuesi i vetëm i të cilëve ishte veçse një njeri i vetëm.
E gjithë bashkësia e një pejgamberi ishte vetëm ai një person.
Pra, nëse je përfaqësues ose drejton një dergjah: Mos u shqetëso nëse vijnë shumë njerëz apo jo.
Kushdo që vjen, mirëpriteni nga zemra dhe jini pranë tij. Dhe kush nuk vjen – prapë mirë.
Elhamdulilah, qofshin Nakshbandi apo nga ndonjë tarikat tjetër: Të gjithë ne jemi vëllezër dhe e duam njëri-tjetrin.
Vitin e kaluar udhëtuam për në Irak.
Vizituam makamet e Shejh Abdylkadir el-Xhejlanit, Imam Ebu Hanifes, Sejidina Ahmed er-Rifaiut dhe Hasan el-Basriut – të gjithë këta evlia i mbajmë thellë në zemër.
Ne i vlerësojmë ata pafundësisht, ashtu si dijetarët e sotëm, evliatë dhe të sinqertët. Elhamdulilah, ne mbajmë lidhje, vizitojmë njëri-tjetrin, dhe të gjithë ata janë robër të dashur të Allahut.
Prandaj nuk duhet nxitur përçarja; sa herë që takoni njerëz të mirë, zemra juaj thjesht duhet të gëzohet edhe më shumë.
Elhamdulilah, imami ynë lexoi pak më parë aq bukur ajetet në fund të sures ez-Zumer.
Kuptimi i këtyre ajeteve është: Ata që besojnë në Allahun, jetojnë me vëmendje dhe kanë devotshmëri ndaj Tij, do të tubohen të gjithë.
Në sure thuhet se ata do të hyjnë në Xhenet në grupe – „zumeran“ –, pra së bashku, në një rreth vëllazëror.
Ashtu siç ishin së bashku në këtë botë, inshAllah do të hyjnë së bashku në Xhenet edhe në botën tjetër.
Dhe engjëjt do t'i përshëndesin: „Selamun alejkum – Paqja qoftë mbi ju!“
Engjëjt do të thonë: „Allahu është i kënaqur me ju; hyni në Xhenet.“
Allahu bashkoftë gjithnjë e më shumë njerëz, që miliona të hyjnë së bashku në Xhenet, inshAllah.
Allahu ju shpërbleftë me të mira: Keni qëndruar këtu që nga akshami me plot durim dhe dashuri për Allahun, pa u lodhur.
Keni pritur gjithë këtë kohë për ne dhe nuk u mërzitët nga pritja.
Sepse ju nuk keni pritur për argëtim, muzikë apo dëfrim. Qëllimi juaj i vetëm ishte të dëgjonit fjalë që e hapin zemrën dhe të kërkoni bereqetin e Allahut.
Allahu ju bekoftë dhe qofshim të lidhur përgjithmonë me njëri-tjetrin, inshAllah.
Share
Elhamdulilah, të gjithë ne këtu i përkasim Tarikatit.
Dhe këto janë fjalët e Shah Nakshbandit, Pirit të Tarikatit Nakshbandi:
Në tarikat duhet të jenë dy gjëra: Hatm Havaxhagan dhe Sohbet, inshAllah,
dhe të qenët së bashku.
Elhamdulilah, ne mblidhemi sot sipas udhëzimit të Pirit tonë, Shah Bahauddin Nakshband – në mënyrë që nazari i tij, shikimi i tij plot bereqet mbi ne, inshAllah të hapë rrugën që Allahu 'Azza ue Xhel të na vështrojë me kënaqësi dhe të jetë i kënaqur me ne.
Unë lutem çdo herë që Allahu të na dërgojë njerëz të mirë, që të jemi në shoqëri të mirë. Kjo është lutja jonë e vazhdueshme, duaja jonë e pandërprerë.
Të jesh së bashku me njerëz të mirë është gjëja më e mirë, sepse kështu na ka porositur Pejgamberi (salallahu alejhi ue selem).
Ai dha një shembull për këtë: Një shok i mirë është si një shitës parfumi.
Kur hyn në dyqanin e tij, vetëm nga prania jote aty ndiej erë të mrekullueshme që ta gëzon zemrën – edhe nëse nuk blen asgjë.
Edhe pa blerë asgjë, do të jesh i lumtur që në hyrje – falë erës së këndshme, vendit të pastër dhe shoqërisë së mirë.
Ndërsa një shok të keq e krahasoi me një farkëtar.
Kur hyn në punishten e tij, ai vazhdon punën e vet – gjë që për të është krejtësisht në rregull. Por kur ai i fryn zjarrit me kacek për të shkrirë hekurin,
shkëndijat që dalin mund të të hapin vrima në rroba – ose më pas do të mbash tërësisht erë tym.
Për më tepër, për ta kalitur hekurin, ndonjëherë e ftohin në ujë të ndotur ose madje në urinë kali, gjë që përhap vazhdimisht një qelbësirë të tmerrshme.
Sipas këtij shembulli, nuk ka asnjë arsye për të qëndruar pranë një farkëtari që punon.
Nëse dikujt i duhet diçka, mund ta blejë ose ta porosisë nga larg. Por askush nuk ulet thjesht për qejf në një farkëtari me blozë dhe të nxehtë.
Prandaj duhet të kërkojmë njerëz të mirë dhe të kërkojmë afërsinë e tyre, inshAllah.
Dhe njerëz të mirë janë ata që e duan Allahun, e duan Pejgamberin (salallahu alejhi ue selem), nderojnë Sahabët, Ehli Bejtin dhe Mashajikët – ata janë me të vërtetë njerëzit më të mirë.
Pikërisht këtu qëndron kuptimi i vërtetë i jetës sonë. Por shumë njerëz vazhdojnë të kërkojnë të shqetësuar dhe pyesin veten përse jemi këtu fare.
Asnjëri prej nesh nuk ka marrë ndonjëherë një ftesë personale në këtë botë.
Allahu të ka krijuar – dhe ti nuk mund t'I kërkosh llogari Atij se pse je këtu.
„Afaḥasibtum annamā khalaqnākum 'abathan wa-annakum ilaynā lā turja'ūn.“
Allahu thotë: „A menduat se Ne ju krijuam kot dhe se nuk do të ktheheni te Ne?“
Kjo duhet t'i zgjojë njerëzit. Por kushdo që as nuk e lexon dhe as nuk e merr parasysh këtë, vuan gjatë gjithë jetës së tij.
Disa mendojnë se janë këtu vetëm për shkak të prindërve të tyre dhe i qortojnë ata: „Përse më sollët fare në këtë botë?“
Kjo është padituri e pastër – Xhahilijet. Pejgamberi (salallahu alejhi ue selem) ka thënë tashmë se Xhahilijeti i dytë, padituria moderne, është edhe më e keqe se e para.
Por kur njeriu kupton kuptimin e vërtetë të jetës, gjen qetësi të brendshme dhe kënaqësi – krejtësisht pa stres, ankth dhe pikëllim.
Këtu qëndron vlera e paçmueshme e bashkudhëtarëve të mirë: Shoqëria e njerëzve të sinqertë është thelbi i vërtetë i jetës.
Elhamdulilah, kaq shumë njerëz gjejnë këtu rrugën e tyre drejt Tarikatit, dhe kudo në Indonezi po ngrihen zavije të reja, inshAllah.
Mevlana Shejh Nazimi, babai ynë, thoshte gjithmonë se në mbarë botën do të ketë një ditë 40.000 dergjahe dhe zavije, inshAllah.
Allahu e ka krijuar çdo njeri pak më ndryshe. Prandaj, nëse dikush ndihet më mirë me disa miq të caktuar dhe takohet me ta, në këtë nuk ka asgjë të keqe.
Nuk ka asnjë dëm, për sa kohë që ata ndjekin Allahun 'Azza ue Xhel dhe mbeten të lidhur me dashuri me njëri-tjetrin.
Mes 124.000 pejgamberëve kishte disa, pasuesi i vetëm i të cilëve ishte veçse një njeri i vetëm.
E gjithë bashkësia e një pejgamberi ishte vetëm ai një person.
Pra, nëse je përfaqësues ose drejton një dergjah: Mos u shqetëso nëse vijnë shumë njerëz apo jo.
Kushdo që vjen, mirëpriteni nga zemra dhe jini pranë tij. Dhe kush nuk vjen – prapë mirë.
Elhamdulilah, qofshin Nakshbandi apo nga ndonjë tarikat tjetër: Të gjithë ne jemi vëllezër dhe e duam njëri-tjetrin.
Vitin e kaluar udhëtuam për në Irak.
Vizituam makamet e Shejh Abdylkadir el-Xhejlanit, Imam Ebu Hanifes, Sejidina Ahmed er-Rifaiut dhe Hasan el-Basriut – të gjithë këta evlia i mbajmë thellë në zemër.
Ne i vlerësojmë ata pafundësisht, ashtu si dijetarët e sotëm, evliatë dhe të sinqertët. Elhamdulilah, ne mbajmë lidhje, vizitojmë njëri-tjetrin, dhe të gjithë ata janë robër të dashur të Allahut.
Prandaj nuk duhet nxitur përçarja; sa herë që takoni njerëz të mirë, zemra juaj thjesht duhet të gëzohet edhe më shumë.
Elhamdulilah, imami ynë lexoi pak më parë aq bukur ajetet në fund të sures ez-Zumer.
Kuptimi i këtyre ajeteve është: Ata që besojnë në Allahun, jetojnë me vëmendje dhe kanë devotshmëri ndaj Tij, do të tubohen të gjithë.
Në sure thuhet se ata do të hyjnë në Xhenet në grupe – „zumeran“ –, pra së bashku, në një rreth vëllazëror.
Ashtu siç ishin së bashku në këtë botë, inshAllah do të hyjnë së bashku në Xhenet edhe në botën tjetër.
Dhe engjëjt do t'i përshëndesin: „Selamun alejkum – Paqja qoftë mbi ju!“
Engjëjt do të thonë: „Allahu është i kënaqur me ju; hyni në Xhenet.“
Allahu bashkoftë gjithnjë e më shumë njerëz, që miliona të hyjnë së bashku në Xhenet, inshAllah.
Allahu ju shpërbleftë me të mira: Keni qëndruar këtu që nga akshami me plot durim dhe dashuri për Allahun, pa u lodhur.
Keni pritur gjithë këtë kohë për ne dhe nuk u mërzitët nga pritja.
Sepse ju nuk keni pritur për argëtim, muzikë apo dëfrim. Qëllimi juaj i vetëm ishte të dëgjonit fjalë që e hapin zemrën dhe të kërkoni bereqetin e Allahut.
Allahu ju bekoftë dhe qofshim të lidhur përgjithmonë me njëri-tjetrin, inshAllah.
Share
Profecitë e Profetit (sallAllahu alayhi wa sallam) po përmbushen gradualisht – që nga koha e tij e deri në Ditën e Gjykimit, deri në Xhenet dhe përtej tij.
Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) na ka lajmëruar për atë që do të vijë dhe për sprovat me të cilat do të përballen njerëzit, në mënyrë që të jemi të paralajmëruar.
Një nga këto profeci flet për imitimin e njerëzve të tjerë – për ndjekjen e verbër të jomuslimanëve.
Në historinë islame, Perandoria Osmane ishte shteti i fundit islam.
Në atë kohë, çdo komunitet fetar kishte zakonet e veta – se si jetonin, çfarë hanin dhe si dukej përditshmëria e tyre.
Çdo komunitet i njihte dhe i ruante traditat e veta.
Ky ishte shteti i fundit islam: osmanët.
Më pas, Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) na tha: „Në fundin e kohërave do t'i imitoni jomuslimanët.“
„Edhe sikur të futeshin zvarrë në një vrimë të ngushtë në tokë, në strofullën e një brejtësi thellë nën dhe, ju do të zvarriteshit pas tyre“, tha Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam).
Dhe pikërisht këtë po e përjetojmë sot kudo.
Gjithkush bën atë që diktojnë këta të çmendur: çfarë mode të vishet këtë vit, çfarë duhet të hahet, ku të shkohet, çfarë telefoni inteligjent të blihet dhe çfarë ore duhet të mbahet në kyçin e dorës.
Deri këtu është disi e përballueshme; ky nuk është ende problemi i vërtetë.
Problemi i vërtetë fillon kur njeriu vesh rroba që nuk lejohen në Islam – kur braktis vlerat e veta dhe përvetëson zakonet e tyre.
Dhe zakonet e tyre nuk janë zakone të mira.
Çdo vend ka veçantinë e vet.
Prej qindra, madje mijëra vitesh, njerëzit visheshin dhe ushqeheshin ashtu siç ishte e natyrshme dhe e shëndetshme për rajonin e tyre.
Çdo zonë ka kushtet e veta ndaj të cilave njeriu duhet të përshtatet – kështu shpëton edhe nga problemet.
Por nëse njeriu përvetëson gjëra që nuk përshtaten fare këtu dhe kopjon mënyra të huaja jetese, kjo dëmton shëndetin e tij dhe nuk i sjell dobi askujt.
Kudo flitet sot për „globalizim“, dhe kjo është pjesa më e keqe e kësaj.
Pavarësisht se ku udhëton: kudo gjen ekzaktësisht të njëjtën gjë.
Dikur kishte aq shumë profesione tradicionale – njerëz që qepnin rroba me dorë apo ruanin zejet e vjetra.
E gjithë kjo tashmë është zhdukur.
Të gjithë blejnë tek të njëjtat tri apo katër marka mode; njerëzit nuk kanë më sy për asgjë tjetër.
Vetëm kjo „H“ apo zinxhirë të tjerë të njohur; emrat tashmë i dinë të gjithë përmendësh.
Ata i manipulojnë njerëzit në atë mënyrë që të mendojnë vetëm se si të kapin veshjen e radhës me markë apo të ngopin veten me këtë ushqim të pashëndetshëm.
Si quhet ajo? Ushqim mbeturinë, ushqim i shpejtë, junk food.
Ushqimi i mirë i shtëpisë nuk u shijon më; të gjithë vrapojnë vetëm pas këtij ushqimi të shpejtë.
Kjo nuk është mirë, sepse Allahu Azza wa Jalla ka krijuar larmishmërinë – jo vetëm bukë apo vetëm oriz.
Ndoshta orizi është ideal për këtë rajon këtu. Te ne në shtëpi nuk mund të hamë oriz çdo ditë, sepse nuk e hamë të thjeshtë si bukën, por i shtojmë shumë mish dhe yndyrë.
Për ne është një pjatë kryesore e rëndë – kurse këtu shërben si një shoqërues i lehtë si buka, dhe kjo i përshtatet përkryer kësaj klime.
Kur Mawlana Sheikh ishte një herë në Indonezi, udhëtuam me tren rreth tri orë larg nga Xhakarta.
Kudo kishte fusha me oriz, dhe fshatarët atje ishin jashtëzakonisht të dobët.
Mawlana Sheikh tha atëherë: „Shikojini këta njerëz: një grusht oriz u mjafton për tërë ditën.“
Allahu ka vënë gjithçka të nevojshme në këtë grusht oriz, që ata të mbeten me fuqi dhe të kujdesen për familjet dhe fëmijët e tyre.
Sikur t'i detyronin të ushqeheshin përditë me hamburgerë, së shpejti mezi do të lëviznin dot.
Prandaj, mos i kushtoni vëmendje asaj që duan t'ju mbushin mendjen trendet; shikoni atë që do Allahu dhe atë që Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) dëshiron për ne.
Allahu dhe i Dërguari i Tij duan vetëm më të mirën për ju – që të bëni atë që me të vërtetë ju bën dobi, dhe jo atë që mbush xhepat e të tjerëve.
Dikur vinin sunduesit kolonialë dhe merrnin gjithçka me dhunë. Sot njerëzit bëhen skllevër të tyre krejt vullnetarisht, pa qenë nevoja fare që ata të vijnë këtu.
Në atë kohë, evropianët skllavëruan miliona njerëz dhe i deportuan me dhunë në Amerikën e Veriut, të Jugut dhe në mbarë botën.
Ata u kapën robër, u shkëputën me forcë dhe u mbajtën pamëshirshëm.
Sot njerëzit e rrezikojnë jetën vullnetarisht në det: gjysma mbyten, dhe të mbijetuarit përfundojnë në Evropë apo Amerikë, ku i përbuzin dhe ku jetojnë më keq sesa skllevërit e dikurshëm.
Skllevërit e së kaluarës shpesh jetonin më mirë sesa këta njerëz sot.
Sot ata pothuajse luten: „Më merrni, dua të jem shërbëtori juaj – vetëm më pranoni.“
SubhanAllah, Allahut nuk i pëlqen kjo gjë, sepse ata besojnë gabimisht se ata njerëz qëndrojnë mbi ta.
Ndërkohë, para Allahut askush nuk qëndron mbi tjetrin – përveçse përmes devotshmërisë, frikës ndaj Allahut dhe bindjes ndaj Tij. Vetëm kjo vlen!
Qoftë amerikan, afrikan, indian apo evropian: askush nuk ka katër këmbë apo dy hundë. Të gjithë ne jemi krijuar njëlloj.
Dhe e mahnitshmja është: kush shikon hartën e botës, e kupton menjëherë se Allahu u ka dhuruar muslimanëve tokat më pjellore dhe më të pasura.
Sigurisht që ka edhe vende të tjera të bukura, por vendet muslimane bëjnë pjesë ndër më të pasurat dhe më të jetueshmet në Tokë, ku njeriu mund të bënte një jetë me bollëk.
Por kur njerëzit e harrojnë Allahun, shpërfillin urdhrat e Tij dhe e sakrifikojnë botën tjetër për këtë jetë të përkohshme tre-ditore të kësaj bote, ata e braktisin atdheun e tyre – pa e ditur se çfarë mjerimi i pret ata dhe fëmijët e tyre në dhe të huaj.
Mawlana Sheikh tregonte shpesh për këtë një ngjarje rreth Sayyidina Isa (alayhi s-salam) gjatë udhëtimeve të tij.
Dikur kishte njerëz të devotshëm që jetonin krejt thjeshtë në shpella apo çadra.
Një ditë ai takoi një burrë që e adhuronte Allahun nën një strehëz të vogël, e cila mezi e mbronte nga shiu dhe mezi i bënte hije.
Sayyidina Isa e pyeti: „Sa vjet ke që jeton këtu?“, dhe burri iu përgjigj: „Prej shtatëqind vitesh.“
Në ato kohë, Allahu u jepte disa njerëzve jetë shumë të gjatë, edhe pse shumë të tjerë jetonin vetëm tridhjetë apo dyzet vjet.
Sayyidina Isa (alayhi s-salam) e pyeti i habitur: „Qëndron prej shtatëqind vitesh pikërisht në këtë vend, nën këtë strehë?“, dhe burri tha: „Po.“
Sayyidina Isa (alayhi s-salam) e pyeti më tej: „Pse nuk e ke zgjeruar pak kasollen, që të jesh më rehat dhe të mos jesh kaq ngushtë?“
Atëherë burri u përgjigj: „Për çfarë vallë? Koha ime këtu pothuajse ka mbaruar, dhe gjithsesi nuk jemi këtu përjetësisht.“
Sayyidina Isa i tha: „Në fundin e kohërave, njerëzit do të jetojnë mezi shtatëdhjetë apo tetëdhjetë vjet – e megjithatë do të ndërtojnë pallate gjigante e rrokaqiej, dhe as kjo nuk do t'u mjaftojë; do të duan gjithnjë e më shumë.“
Atëherë burri thirri: „Sikur të kisha vetëm shtatëdhjetë vjet për të jetuar si ata, do të bija menjëherë në sexhde (Sajdah) dhe nuk do ta ngrija më kokën derisa të më merrte vdekja!“
Këta ishin njerëz që me të vërtetë jetuan vetëm për Allahun Azza wa Jalla.
Prandaj duhet të çmojmë gjithçka që na dhuron Allahu dhe të mos vrapojmë më pas iluzioneve të të tjerëve.
Konceptet e tyre janë fatale – dhe më të rrezikshmet janë ato ndikime që duan t'i joshin muslimanët për t'i larguar nga besimi i tyre.
Dhe në këtë kurth mund të bjerë çdokush, qoftë i ri apo i moshuar.
Duhet të bëjmë jashtëzakonisht shumë kujdes që të mos i ndjekim ata. Sapo bën hapin e parë, hapi i dytë dhe i tretë vijnë vetvetiu – dhe në fund vjen shkatërrimi.
Fatkeqësisht, pikërisht kjo po vërehet aktualisht në shumë vende muslimane.
Rinisë shpesh i mungon largpamësia; shumë prej tyre zgjohen vetëm vite më vonë dhe pendohen hidhur për gabimet e tyre.
Prandaj na takon neve t'i udhëheqim fëmijët tanë me kujdes. Por si t'ia dalim kësaj?
Para së gjithash, duhet të jemi vetë një shembull i gjallë për ta. Nëse nuk ua tregojmë me vepra në jetën tonë, si do të na ndjekin ata?
Ata duhet të shohin te ne se njeriu nuk i dorëzohet verbërisht çdo dëshire e tekeje.
Siç na mësoi Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam): sa më shumë distancë të mbajmë nga këto zakone të modës së re, aq më mirë është për të gjithë ne.
Qëllimi i sinqertë është thelbësor – Allahu na forcoftë në këtë.
Madje edhe tek gjërat e vogla: kur ju lakmon diçka, thoni me vetëdije të plotë: „Jo, po e lë këtë; kjo vetëm sa i bën qejfin egos sime. Nefsi im thjesht dëshiron ta ketë, ta veshë apo ta bëjë këtë.“
Hap pas hapi, pikërisht ky qëndrim, inshaAllah, do të jetë një shembull edhe për fëmijët tanë.
Një parim thelbësor në edukim është: dikur fëmijët kishin respekt për prindërit e tyre dhe i dëgjonin ata.
Sot shpesh ndodh e kundërta: e gjithë familja, si babai ashtu edhe nëna, kërcejnë sipas avazit të fëmijëve.
Çfarëdo që kërkon fëmija, menjëherë i thuhet: „Kryesorja të mos qash, ja ku i ke të gjitha – qoftë lodër, celular apo televizor.“
Edhe nëse keni ndërmend t'u bëni një qejf: mos ua blini menjëherë në të njëjtën ditë! Lëreni të kalojë një javë ose një muaj, që të mësojnë sa vlejnë gjërat.
Nëse ua plotësoni menjëherë dëshirën, pas një ore mërziten dhe kërkojnë tashmë lodrën tjetër.
Një fëmijë duhet të mësojë të bëjë durim dhe të përpiqet, në mënyrë që të mund të çmojë vlerën e vërtetë të gjërave.
Një miku im i ndjerë (rahmatullahi alayh) tregonte me kënaqësi një histori për këtë, rreth një djali krejtësisht të llastuar.
Babai nuk e duronte dot më sjelljen e të birit dhe i dha një detyrë: „Që sot e tutje do të shkosh çdo ditë në punë dhe në mbrëmje do të më sjellësh një monedhë në shtëpi.“
Ditën e parë, djali i gjeti paratë thjesht pa punuar dhe ia solli me krenari të atit. Ai e pa dhe i tha ftohtë: „Merre monedhën dhe hidhe në nevojtore.“ Djali e bëri këtë pa i lëvizur qerpiku.
Ditën e dytë u përsërit e njëjta gjë, sepse ai ende nuk kishte kuptuar asgjë dhe nuk kishte fituar vetë asnjë qindarkë.
Ditën e tretë nuk i mbeti gjë tjetër veçse të punonte fort nga mëngjesi deri në mbrëmje për ta fituar monedhën me ndershmëri. Kur e solli në shtëpi, babai e urdhëroi sërish: „Hidhe në tualet!“
Atëherë djali bërtiti i tmerruar: „Ç'po bën kështu?! Për këtë jam djersitur tërë ditën! Nuk mund ta hedh thjesht në nevojtore!“
Pikërisht kështu e kuptoi vlerën. Sepse atë që e merr pa mundim, e hedh po ashtu pa u menduar.
Fëmijët tanë kanë nevojë urgjente për këtë përvojë sërish. Ata po mbyten në tepri dhe nuk njohin më as mërzinë e shëndetshme, sepse rrinë të ngjitur pas ekranit ditë e natë.
Dikur kishte çaste kur thjesht nuk kishim asgjë për të bërë – dhe pikërisht kjo na bënte mirë atëherë.
Allahu ka krijuar gjithçka me një urtësi të thellë, që të mësojmë ta mbajmë nën kontroll egon dhe nefsin tonë.
Siç thashë: është thelbësore për ne vetë dhe për fëmijët tanë që të mos i dorëzohemi verbërisht çdo etjeje konsumi.
Në ditët e sotme lexon për njerëz të çmendur që ngrenë çadra për tre muaj para një dyqani, vetëm për të qenë të parët që mbajnë në dorë telefonin më të ri inteligjent.
Por nëse u kërkon të falin dy rekate të shkurtra (Rak'ah), ankohen se kjo qenka shumë e lodhshme.
SubhanAllah – e kemi lënë veten të skllavërohemi plotësisht nga egoja jonë!
Ne flasim këtu për të gjitha këto gjëra, dhe inshaAllah mjafton sikur të marrim parasysh dhe të zbatojmë qoftë edhe një për qind të tyre.
Allahu ju bekoftë, na ruajttë dhe na mundësoftë të përjetojmë shfaqjen e Sayyidina al-Mahdi (alayhi s-salam), inshaAllah.
Siç thoshte gjithmonë Mawlana Sheikh: në atë kohë, i gjithë ky fiksim pas teknologjisë do të marrë fund – nuk do të ketë më ekrane, as terror telefonash –, dhe jeta do të jetë shumë më paqësore, inshaAllah.
Pas kësaj do të vijë edhe Dita e Gjykimit (Qiyamah), inshaAllah.
Ajo për të cilën kemi më së shumti nevojë tani është shfaqja e Sayyidina al-Mahdi (alayhi s-salam), në mënyrë që t'i jepet fund kësaj padrejtësie mbarëbotërore – pavarësisht nëse vjen nga jomuslimanët apo nga muslimanët.
Sepse fatkeqësisht ka edhe muslimanë që i ngacmojnë të tjerët dhe i largojnë nga besimi, duke qortuar besimtarët e sinqertë: „Mos e bëj këtë! Mos e bëj atë! Ti je jobesimtar! Ti je idhujtar!“
Prandaj lutemi dhe bëjmë Du'a që Allahu ta dërgojë Sayyidina al-Mahdi (alayhi s-salam), për t'i pastruar zemrat dhe botën nga kjo përçarje.
Nuk po e kërkojmë këtë thjesht për interes personal: Alhamdulillah, ne jetojmë në siguri, e falënderojmë Allahun për çdo ditë dhe nuk vuajmë nga asnjë mungesë, inshaAllah.
Ju falënderoj të gjithëve nga zemra dhe Allahu ju bekoftë.
Share
Inshallah së shpejti do të shkojmë në një takim, por më parë dëshirojmë të themi disa fjalë për hir të Allahut.
Inshallah do të jetë e dobishme për mua dhe për të gjithë ne, inshallah.
Sot, elhamdulilah, bëmë një rrugë të gjatë për hir të Allahut.
Natyrisht, si qenie njerëzore njeriu lodhet nga kjo.
Por kur bëhet për hir të Allahut, për këtë pret një shpërblim i madh tek Allahu ‘Azza ue Xhel.
Dhe për këtë ne gëzohemi.
Për sa kohë që Allahu na dhuron shëndet, gjithçka është e lehtë.
Nëna ime një herë u shqetësua shumë për Mevlana Shejhun.
Edhe ata ishin në udhëtim asokohe dhe ishin të rraskapitur.
Atëherë ai tha: „Kjo lodhje nuk ka asnjë problem.“
„Kjo është thjesht lodhja e ditës, jo sëmundje.“
Kur vuan shëndeti, kjo është vërtet e rëndë.
Kur udhëton dhe je në rrugë, natyrisht lodhesh pak.
Por sapo mblidhesh me njerëz të mirë, ajo zakonisht zhduket sërish.
Dhe kur pastaj fle e pushon, të nesërmen, elhamdulilah, je sërish krejtësisht i freskët dhe plot fuqi.
Për këtë e falënderojmë Allahun.
Allahu na dhuroi shëndet dhe, inshallah, njerëz të mirë e vende të bekuara ku mund të shkojmë.
Në fund të fundit, ne nuk po shkojmë për bixhoz, në klube nate apo gjëra të tilla.
Ne po vizitojmë njerëzit tanë – njerëz që na mungojnë dhe të cilët gjithashtu na kanë marrë malli.
Nuk i kishim parë për më shumë se dy vjet.
Elhamdulilah, tani patëm mundësi t'i shohim sërish.
Ata gëzohen shumë, dhe gëzimi i tyre arrin edhe në zemrat tona.
Allahu ju bekoftë të gjithëve.
Faleminderit nga zemra secilit që erdhi të na shohë dhe të qëndrojë me ne.
Allahu i shpërbleftë dhe u dhuroftë shëndet, një iman të fortë, si dhe një jetë të gjatë e të lumtur, inshallah – si në këtë botë, ashtu edhe në ahiret, inshallah.
Share
InshaAllah, Profeti salallahu alejhi ue selem ka thënë për njerëzit më të mirë: „Khajrukum men te'al-lemel Kur'ane ue 'al-lemehu“ – më të mirët prej jush janë ata që e mësojnë Kuranin dhe ua mësojnë atë të tjerëve.
Elhamdulilah, shohim këtu një medrese të Kuranit dhe kaq shumë fëmijë.
Fëmijëria është koha më e mirë për të mësuar Kuranin.
Elhamdulilah, jeni këtu në një vend të mrekullueshëm, të rrethuar nga njerëz të mirë.
Elhamdulilah, ata ndjekin fjalët e Profetit salallahu alejhi ue selem dhe u mësojnë fëmijëve që në moshë të vogël të lexojnë Kuranin.
Është një fjalë e urtë – nuk besoj se është hadith, por ndoshta edhe mund të jetë: „El-'ilmu fis-sighar ken-nakshi 'alel-haxhar, uel-'ilmu fil-kibar ken-nakshi 'alel-ma'.“
Thuhet: Ajo që mësohet në fëmijëri është si e gdhendur në gur.
Ashtu si një mbishkrim që gdhendet me daltë në gur: Ajo që një fëmijë mëson në moshë të re, ngulitet thellë dhe nuk harrohet më kurrë.
Sot, elhamdulilah, kemi vizituar shumë vende.
Fillimisht ishim te vendi i Sulltanit.
Aty ndodhet një mbishkrim në gur, dhe madje edhe pas 500 vitesh është ende i ruajtur dhe i lexueshëm.
Ata ishin njerëz vërtet të sinqertë.
Mirësisë së tyre ia detyroni gjithë këtë këtu – që Islami tek ju ruhet më i gjallë sesa në shumicën e vendeve myslimane.
Kjo është një mirësi e madhe nga Allahu.
Ai i dërgoi këta njerëz dhe përmes tyre dhuroi udhëzimin (Hidajetin) – dhe ky Hidajet përcillet brez pas brezi.
Ai vazhdon të jetojë, elhamdulilah; pikërisht këtë po shohim këtu.
Dhe kjo ka një vlerë të paçmuar për të gjithë njerëzit.
Kurani dhuron çdo të mirë, sepse ai është fjala e gjallë e Allahut Azze ue Xhel.
Nëse lexon në të, zemra hapet. Ai është shërim (Shifa) për shpirtin, dhe begatitë e Kuranit fisnik janë të pafundme.
Për këtë gëzohemi me gjithë zemër.
Kemi qëndruar këtu gjithë ditën.
Patëm mundësinë të dëgjonim, të shihnim gjëra të reja, dhe e gjithë kjo mirësi nuk ndalet kurrë.
Elhamdulilah, po bëhet një përpjekje e madhe për t'ua afruar Kuranin gjithnjë e më shumë fëmijëve dhe për t'i mësuar njerëzit.
Elhamdulilah, kjo është e mrekullueshme: Brenda vetëm dy vitesh është rritur pothuajse trefish.
Sepse Profeti salallahu alejhi ue selem na mësoi: Kush përjeton dy ditë që janë krejtësisht të njëjta – pa qenë e nesërmja më e mirë se e djeshmja –, ai ka pësuar humbje.
Sepse e nesërmja duhet të jetë gjithmonë më e mirë se e sotmja.
Prandaj gëzohemi për të gjithë ata që ndjekin fjalët e Profetit salallahu alejhi ue selem dhe thirrjen e Allahut, për t'u shërbyer nxënësve të Kuranit dhe kërkuesve të dijes.
Kjo mirësi vjen vetëm nga Allahu.
Kujt i jepet kjo mirësi, le të ndihet i lumtur që mund të zbatojë atë që Allahu Azze ue Xhel ka urdhëruar.
Është një bekim madhështor – dhurata për të bërë vepra të mira për Allahun Azze ue Xhel.
Sepse në ditët e sotme, njerëzit mezi gjejnë më kohë për atë që bënin brezat e mëparshëm.
Sapo binte nata, ata ndaleshin për pesë a dhjetë minuta dhe pyesnin veten: Çfarë bëra sot? A ishte mirë apo ishte keq?
Sepse gjatë ditës ndodhin kaq shumë gjëra.
Ata bënin llogarinë: Çfarë të mire kam bërë? Ku kam gabuar? Çfarë mëkatesh kam kryer?
Edhe ne duhet të thellohemi po ashtu brenda vetes dhe t'i kërkojmë falje Allahut Azze ue Xhel.
Nëse kishin bërë diçka të gabuar, i kërkonin falje Allahut Azze ue Xhel. Sepse elhamdulilah, Allahu e udhëzon engjëllin në të majtë – i cili shkruan mëkatet – të presë deri në mbrëmje dhe të shohë se çfarë bën robi.
Nëse ai kërkon falje, Allahu ia fal atij dhe nuk e lejon fare të regjistrohet si vepër e keqe.
Dhe meqë ne jemi harrestarë, më e mira është që para gjumit të përtërijmë abdesin, të falim dy rekate, të themi Estagfirullah dhe t'i kërkojmë falje Allahut Azze ue Xhel.
Profeti salallahu alejhi ue selem ka thënë: Kush i fal këto dy rekate, thotë Estagfirullah dhe zgjohet para sabahut për të falur të paktën dy rekate tehexhud, për të llogaritet sikur të ketë qëndruar gjithë natën në namaz.
Elhamdulilah, e falënderojmë Allahun që na bëri pjesë të umetit të Profetit tonë të dashur Sejidina Muhamed salallahu alejhi ue selem.
Çfarë mirësie!
Ne jemi vërtet të bekuar.
Përse? Sepse popujve para umetit të Profetit salallahu alejhi ue selem iu ngarkuan sprova jashtëzakonisht të rënda në mënyrë që Allahu t'i falte.
Për shembull, kur Sejidina Musa alejhis-selam u ngjit në Malin Sinai dhe u kthye, e gjeti popullin e tij duke adhuruar viçin e artë.
Allahu u zemërua me ta, dhe kur ata iu përgjëruan Atij për falje,
Allahu tha: „Ju duhet të flijoni jetën tuaj.“
Dhe kështu ata vranë njëri-tjetrin – vazhdimisht –, derisa ranë 70.000 prej tyre.
Ky është vetëm një shembull se sa e vështirë ishte para Sejidina Muhamedit salallahu alejhi ue selem të fitohej falja nga Allahu.
Ndërsa ne thjesht themi „Estagfirullah“, dhe Allahu na fal plot mëshirë.
Është bërë kaq pamasë e lehtë.
Nëse e bëni këtë në mbrëmje – të thoni Estagfirullah dhe të falni dy rekate –, do t'ju falen të gjitha mëkatet tuaja dhe mund të shkoni të flini në paqe të thellë.
Elhamdulilah, për të gjitha këto e falënderojmë Allahun.
InshaAllah, Allahu na faltë të gjithëve dhe e bekoftë këtë takim për ne të gjithë.
Ju faleminderit që keni ardhur këtu për hir të Allahut.
Allahu ju bekoftë dhe ju dhuroftë bereqet, inshaAllah.
InshaAllah u ritakofshim gjithmonë – me shëndet të plotë dhe me edhe më shumë gëzim në zemër.
InshaAllah, drejtojini zemrat tuaja kah Ahireti.
Kjo jetë e kësaj bote (Dunja) është kalimtare; me rëndësi është Ahireti.
Profeti salallahu alejhi ue selem ka thënë: Kush ka rrizkun e tij të ditës, një çati mbi kokë dhe mund të kryejë adhurimin e tij, ai tashmë bën pjesë ndër njerëzit më të lumtur mbi tokë.
Allahu na e dhuroftë të gjithëve, inshaAllah, këtë thesar më të çmuar: Kana'ah – kënaqësinë dhe mjaftueshmërinë me atë që ke.
Thuhet aq bukur: „El-kana'atu kenzun la jefna.“
Kjo do të thotë: Kënaqësia e vërtetë me atë që ke është një thesar që nuk shteron kurrë.
Ju faleminderit shumë, dhe Allahu ju bekoftë.
Share