Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Një ditë e bekuar, në të cilën ka lindur Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem). Rreth 1.500 vjet më parë, Profeti ynë e nderoi këtë botë. Që nga ajo ditë, njerëzit e asaj kohe u bënë pjesë e bashkësisë së Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) dhe kështu u bënë Ummeti i Muhamedit. Si dhuratën më të madhe, Allahu na ka dërguar Profetin tonë (sallAllahu alejhi ve sellem). Të qenit pjesë e Ummetit të tij është gjithashtu një mëshirë e madhe. Ta refuzosh atë, do të ishte marrëzi e pastër. E falënderojmë Allahun që jemi mbledhur këtu sot. Për të fituar kënaqësinë e Allahut dhe nga dashuria për Profetin... Masha'Allah, moti sot këtu të kujton shumë atë të qytetit të ndritur të Medinës. Është pak si shumë nxehtë, por bukur. Ka një nur krejtësisht të veçantë. Çdo gjë i ka anët e saj të mira. Për këto anë të mira i qofshin lavdi dhe falënderim Allahut. Çdo gjë na shfaqet nga ana e saj më e mirë. Çfarëdo që të ndodhë apo çfarëdo që të bëjmë – përderisa bëhet për hir të Allahut, çdo gjë ka një të mirë. Pavarësisht se sa shumë hidhërim nga jashtë ndikon tek ne: Për ata që ndjekin rrugën e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem), insha'Allah nuk ka asnjë vështirësi të vërtetë. Sepse pas kësaj qëndron kënaqësia e Allahut dhe dashuria për Të. Sapo kjo dashuri të jetë e pranishme, asgjë nuk mund të na dëmtojë seriozisht. Dhurata më e madhe është kjo: Nëse Allahu ka mbjellë dashurinë për Të dhe për Profetin tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) në zemrat tona, gjithçka tjetër është e parëndësishme. Kjo është më e rëndësishmja. Kjo është më e vlefshmja. Sapo Allahu të na e ketë dhuruar këtë dhuratë të çmuar me lejen e Tij, ajo insha'Allah do të mbetet përgjithmonë në zemrat tona dhe nuk do të zhduket kurrë më. Sepse kjo është lutja më e rëndësishme që mund të bëhet ndonjëherë. Më e rëndësishme se ushqimi, pija apo çlirimi nga hallet, është të lutesh që zemra jonë të mbushet me këtë dashuri. Të lutesh që ajo të mos pakësohet kurrë, por të rritet vazhdimisht – kjo është virtyti më i madh. Kushdo që ndodhet në rrugën e Allahut, ai e ndjek këtë rrugë dhe i tregon Atij devotshmërinë e duhur. Njeriu duhet, ashtu siç dëshiron Ai, t'ia kushtojë jetën e tij rrugës së Profetit tonë të bekuar (sallAllahu alejhi ve sellem). Mos u shmang nga rruga e tij. Mos u bëj shembull i keq për të tjerët. Të lejosh që njerëzit të thonë: "Shikoje këtë, pretendon se është në rrugën e Profetit, por shiko se çfarë bën!" – kjo është gjëja më e keqe. Allahu na ruajt nga kjo. Kjo rrugë na ofroftë mbrojtje. Të mos devijojmë nga rruga e drejtë. Sepse kushdo që devijon nga rruga, ai shkatërrohet. Pavarësisht se çfarë pasurish të kësaj bote mund të të ofrojnë: Refuzoji ato! Mos bëj asnjë kompromis me besimin tënd. Për sa i përket dashurisë ndaj Allahut dhe Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem), nuk duhet të ketë asnjë lëshim. Pasi njeriu të jetë mësuar me kompromise të tilla – pak këtu, pak atje –, në fund nuk i mbetet as besimi e as Islami. Prandaj kjo është më e rëndësishmja: Rruga e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem), rruga e Tarikatit, rruga e medhhebeve dhe rruga e Islamit. Nuk ka asgjë më të vlefshme në botë. Edhe nëse të ofrojnë gjithë botën dhe të kërkojnë: "Lëre këtë rrugë, hiq dorë nga besimi yt" – po, edhe për përfitimet më të vogla të kësaj bote: Mos u mashtro kurrë! Kurrsesi mos prano një gjë të tillë. Mos bëj asnjë kompromis të dëmshëm. Me çdo lëshim ti vetëm bie më poshtë dhe përfundimisht shkatërrohesh. Dhe shkatërrimi më i keq është të humbësh Ahiretin tënd. Mos e rrezikoni Ahiretin tuaj për përfitime kalimtare të kësaj bote. Sepse gjithçka e kësaj bote është kalimtare. Ndërsa ajo që mbetet përgjithmonë është shpërblimi në Ahiret. Nëse e sakrifikon Ahiretin tënd për fitime tokësore – si do ta shikosh më vonë Shejhun tënd në sy? Si do t'i dalësh para syve Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem)? Këtë nuk do të mund ta bëje kurrë. Prandaj njeriu duhet të jetë jashtëzakonisht syhapur. Kaq shumë njerëz kanë sakrifikuar jetën e tyre dhe gjithë pasurinë që kishin, vetëm për të ruajtur besimin e tyre. Prandaj duhet pasur vërtet shumë kujdes. Njeriu duhet të qëndrojë larg nga çdo gjë që mund ta çojë në rrugë të gabuar dhe nuk duhet t'i dorëzohet nefsit të tij. Allahu mos na largoftë kurrë nga kjo rrugë. Ai mos na turpëroftë para Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem). Ai mos na turpëroftë para Allahut dhe Mashajikëve. Mos e sakrifikoni Ahiretin tuaj për përfitimet kalimtare të kësaj bote.

"Dhe Ne nuk të dërguam ty tjetër, veçse si mëshirë për botët." (Sureja el-Enbija, 21:107) Allahu, Azze ue Xhel, e ka dërguar Profetin tonë, salallahu alejhi ue selam, si mëshirë për njerëzit dhe të gjithë krijimin. Ky është pozicioni më i lartë që Allahu, Azze ue Xhel, ka lavdëruar. Për nder të tij, Ai u tregon mëshirë njerëzve. Kudo që këmba e Profetit tonë, salallahu alejhi ue selam, prek tokën, shfaqet mëshira. Si mirësinë më të madhe, Ai na dhuron për hir të tij çdo gjë të bukur në këtë botë. Falënderimi i qoftë Allahut që jeni mbledhur këtu për të fituar kënaqësinë e Allahut dhe nga dashuria për Profetin tonë, salallahu alejhi ue selam. Fitimi më i madh në këtë botë është dashuria për të. Gjithçka që fitoni përmes kësaj i shërben kënaqësisë së Allahut. Çfarëdo që të arrijmë vjen nga Allahu dhe i shërben kënaqësisë së Tij; për këtë duhet të jemi të vetëdijshëm. Për hir të Profetit tonë, salallahu alejhi ue selam, Allahu na jep mundësinë të bëjmë mirë dhe të ndjekim rrugën e Tij. Pikërisht për këtë arsye zhvillohet edhe tubimi ynë i sotëm. Mes nesh ka vëllezër dhe motra në besim, dijetarë dhe shejhë që kanë udhëtuar nga larg. Të gjithë ata janë mbledhur për kënaqësinë e Allahut; motivi më i fortë për këtë është dashuria për Profetin tonë, salallahu alejhi ue selam. Me lejen e Allahut, është pikërisht kjo dashuri që do të na sjellë shpëtimin. Dashuria jonë e thellë për Profetin tonë, salallahu alejhi ue selam, është mjeti për të arritur dashurinë e Allahut. Disa e refuzojnë këtë lloj ndërmjetësimi dhe thonë: "Ky është Shirk (shoqërim), mos bëni gjëra të tilla", por pa të nuk mund të arrihet asgjë. Nëse njeriu vepron vetëm sipas egos (Nefsit) të tij, nuk do të ketë dashuri dhe përzemërsi të vërtetë në jetën e tij. Ajo që këta njerëz e quajnë "dashuri", në të vërtetë është vetëm interes personal. Sapo përfshihet interesi personal, nuk është më dashuri, por thjesht përfitim vetjak. Dashuria e vërtetë do të thotë të jesh së bashku me ata robër që i do Allahu, për të fituar kënaqësinë e Allahut. Kjo është pikërisht rruga e dashurisë dhe e përzemërsisë për Profetin tonë, salallahu alejhi ue selam. Rruga jonë është rruga e Profetit tonë, salallahu alejhi ue selam, dhe Tarikatet na e tregojnë këtë rrugë. Disa pyesin: "Për çfarë duhet Tarikati?" Ai është absolutisht i domosdoshëm. Kushdo që pretendon se ai "nuk është i nevojshëm", gabohet rëndë; ai është i panevojshëm vetëm për shejtanin. Për besimtarin, megjithatë, ai është thelbësor. Për të gjetur rrugën e drejtë, për të qëndruar në të dhe për të mos devijuar, njeriu ka nevojë për Tarikatin. Tarikati është një forcë e madhe. Ai është thelbësor për të mbrojtur besimin e njeriut. Falënderimi i qoftë Allahut që Tarikati do të vazhdojë të ekzistojë deri në Ditën e Gjykimit. Ajo do të vazhdojë përgjithmonë, deri aty ku shtrihet rruga e Profetit tonë, salallahu alejhi ue selam. Ai që më në fund do të tregojë rrugën dhe do të bashkojë në vete Sheriatin dhe Tarikatin, është natyrisht Hazreti Mehdiu, alejhis selam. Kur ai të shfaqet, të gjitha Tarikatet do të bashkohen në këtë rrugë, do të gjejnë ndriçimin dhe secili do të ecë në këtë shteg. Megjithatë, deri atëherë do të ketë shumë Tarikate dhe shkolla juridike (Medhhebe) të ndryshme. Kur të shfaqet Mehdiu, alejhis selam, të gjithë do ta ndjekin atë si trashëgimtarin e të gjithëve dhe do të ecin në shtegun e së vërtetës që ai do të tregojë. Kështu që në fund do të jetë sërish njëlloj siç ishte në kohën e Profetit tonë, salallahu alejhi ue selam. Pas kësaj, pa dyshim që do të vijë Dita e Gjykimit. Para Ditës së Gjykimit, Mehdiu, alejhis selam, dhe Isai (Jezusi), alejhis selam, duhet të shfaqen për ta udhëzuar mbarë botën në rrugën e drejtë. Pas kësaj, le të besojë kush të dojë, dhe kush nuk do, le ta lërë me aq; gjithsesi nuk do të ketë më asnjë mundësi tjetër. Njerëzit që kanë devijuar nga rruga e drejtë, në fund do të bien në shkatërrim. Allahu na forcoftë të gjithëve në këtë rrugë. Siç u tha, ata që janë në këtë rrugë mund ta konsiderojnë veten shumë të lumtur. Allahu na ruajtë. Ne duhet të njohim vlerën e paçmuar të kësaj dhurate. Ne duhet të vëmë veten në shërbim të çështjes. Inshallah, Allahu na bën të qëndrojmë të palëkundur në këtë rrugë. Allahu e bekoftë. Kjo natë domethënëse, nata e Mevludit Sherif, fillon pas namazit të mbrëmjes. Nesër është dita e Mevludit. Profeti ynë, salallahu alejhi ue selam, lindi në kohën pak para namazit të mëngjesit. Prandaj kjo ditë e bekuar, 12 Rebiul-Euel, fillon me namazin e sotëm të mbrëmjes dhe zgjat deri nesër në mbrëmje. Dita e sotme është vigjilja e saj. Edhe kjo është e bekuar; të gjitha këto janë ditë të shenjta. Duke qenë se ato na kujtojnë Profetin tonë, salallahu alejhi ue selam, mbi këto ditë qëndron një bekim i veçantë. Ne duhet t'u tregojmë këtyre ditëve nderimin e duhur.

"Ya ayyuha-lladhina amanu-ttaqullaha wa kunu ma'a-s-sadiqin." "O ju që besoni! Frikësojuni Allahut dhe bëhuni me të sinqertët." (Et-Teube, 119) Allahu 'Azze ue Xhel na urdhëron të jemi me të sinqertët. O ju që besoni! Më i sinqerti prej të gjithëve është Pejgamberi; "La ilaha illallah, Muhammadur Rasulullah, as-Sadiq al-Wa'di al-Amin." Më fisniku ndër të sinqertët, ai që është në sinqeritet të përsosur (Sidq), është Pejgamberi (sallallāhu 'alejhi ue sellem). Urdhri është të jemi me të dhe me ata që ndjekin rrugën e tij. Qëndroni larg atyre që janë larguar prej tij. Mos kërkoni afërsinë e tyre. Prej tyre nuk do të përfitoni kurrë. Sepse ata janë të fiksuar vetëm pas egos së tyre (Nefsit); ata e fryjnë atë dhe nuk tolerojnë asnjë lloj kritike ndaj vetes. Janë njerëz që kanë humbur çdo lidhje me të vërtetën. Atyre u mungon besueshmëria, amaneti (Amana) dhe sinqeriteti. Prandaj Allahu 'Azze ue Xhel thotë: "Bëhuni me të mirët dhe të sinqertët." Të jesh i sinqertë do të thotë: Bëhuni bashkë me njerëz që nuk gënjejnë, që janë të sinqertë, dhe qëndroni pranë tyre. Shmangni të tjerët. Sa më shumë distancë të mbani prej tyre, aq më mirë është për ju. Sepse natyra e tyre e vërtetë karakterizohet nga lakmia, zilia dhe smira – nga asgjë tjetër. Ata kurrë nuk e duan më të mirën për njerëzit rreth tyre. Ata paraqiten si miq, por në thelb janë armiq. Miqtë e vërtetë janë ata që ecin në rrugën e Allahut 'Azze ue Xhel dhe të Pejgamberit (sallallāhu 'alejhi ue sellem); ata janë njerëz me të vërtetë të mirë. "Wa hasuna ula’ika rafiqa." "Sa shokë të mrekullueshëm janë ata!" (En-Nisa, 69) Ata janë vërtet shokët më të mirë. Janë njerëz fisnikë; ata dëshmojnë të vërtetën e Allahut dhe Allahu 'Azze ue Xhel gjithashtu i vërteton ata. Sa bashkudhëtarë të shkëlqyer janë ata që janë në rrugën e Allahut. Allahu 'Azze ue Xhel na thotë: "Bëhuni me ta." Kjo, megjithatë, arrihet vetëm nëse bën gjithçka për kënaqësinë e Allahut, vepron ashtu siç Ai dëshiron dhe ndalesh në çdo moment (Murakabe), për të pyetur veten: "A jam ende në rrugën e Tij?", ndërsa falënderon Allahun së bashku me njerëzit e mirë. Natyrisht, njeriu përjeton shumë gjendje të ndryshme në jetë. Ndonjëherë përjeton të mira, ndonjëherë sprovohesh. Atëherë, nëse ke një mik të mirë pranë vetes, ai do të të këshillojë, do të të tregojë rrugën dhe do të të jetë mbështetje. Ai të ndihmon të qëndrosh i palëkundur në rrugën e drejtë të Allahut 'Azze ue Xhel. Megjithatë, shpesh njeriu ka prirjen të vrasë mendjen: "Ah sikur ta kisha bërë këtë ndryshe, atëherë nuk do të kishte ndodhur kështu." Jo, ky është përcaktimi (Kaderi) i Allahut. Sido që të jetë fati, ti duhet të thuash: "Në këtë ka një bekim"; detyra jote e vërtetë është të mos ankohesh për fatin tënd. Kjo është detyra jote: të pranosh se ndodh ajo që do Allahu. Ne bëjmë më të mirën tonë. Nëse rezultati është i mirë, e falënderojmë dhe e lavdërojmë Allahun. Nëse vjen një sprovë, ne themi: "Edhe kjo vjen nga Allahu", dhe nuk ngremë krye kundër saj. Sot ka disa myslimanë të rinj, por për fat të keq edhe shumë që janë myslimanë prej kohësh, të cilët pyesin: "Pse po na ndodh kjo? Pse duhet ta kalojmë këtë?" Kjo nuk është në dorën tënde. Është përcaktimi (Kaderi) i Allahut 'Azze ue Xhel. Çfarëdo që t'i ndodhë një besimtari (Mu'mini), me siguri mbart një shpërblim për të. Asgjë nuk ndodh pa arsye, asgjë nuk është e kotë. Këtë duhet ta ngulisim në mendje. Natyrisht, ka situata që janë jashtëzakonisht të rënda. Të qëndrosh i durueshëm në to, është e vështirë. Por sa më e rëndë të jetë sprova, aq më i madh është shpërblimi në fund. Që ky shpërblim të mos humbasë, qëndro i durueshëm dhe mbështetu tek Allahu (Teuekkul). Ti do të jetosh aq gjatë sa Allahu ka përcaktuar për ty dhe sa të ka caktuar riskun (furnizimin). Durimi yt do të të shpërblehet në fund. Vetëm atëherë do ta kuptoni vlerën e vërtetë të këtij shpërblimi. Allahu mos na ngarkoftë me sprova që e tejkalojnë fuqinë tonë. Lavdia i qoftë këtij muaji të bekuar dhe Pejgamberit (sallallāhu 'alejhi ue sellem)... Pejgamberi (sallallāhu 'alejhi ue sellem) na mëson gjithçka që është e mirë dhe e drejtë. "Mos kërkoni drejtpërdrejt durim", na ka mësuar Pejgamberi (sallallāhu 'alejhi ue sellem). Sepse, të kesh nevojë për durim, nënkupton një sprovë të rëndë. Në vend të kësaj, luteni Allahun për mirëqenie ('Afije) dhe për Mirësinë e Tij (Ihsan). Mos thoni: "Le të sprovohemi që të mësojmë durimin." Mos e dëshironi këtë. Allahu na ruajtë, sepse sprovat janë të rënda. Prandaj i lutemi Atij të na trajtojë gjithmonë me mirësinë e Tij, në vend që të na vërë në provë. Ne nuk jemi robër që kërkojnë sprova, por robër të Mirësisë së Tij (Ihsan). Për dhuntinë e Tij ne përpiqemi. Allahu 'Azze ue Xhel na ruajtë nga sprovat e rënda në këtë muaj të bekuar, për hatër të Pejgamberit (sallallāhu 'alejhi ue sellem). Në vend të kësaj, Ai na dhëntë gjithmonë të bukurën, të mirën dhe Mirësinë e Tij, insha’Allah.

„Innama bu'ithtu li-utammima makarim al-akhlaq.“ I dërguari i Allahut foli të vërtetën në atë që tha, ose ashtu siç e ka thënë. Profeti ynë (sallallahu alejhi ue selem) tha: „Unë jam dërguar vetëm për të përsosur moralin e lartë.“ Gjëja më e rëndësishme është edukata dhe morali; ai erdhi për të plotësuar këto cilësi të bukura tek njerëzit. Sepse njerëzit mësojnë vetëm hap pas hapi. Që nga Ademi (alejhis-selam), çdo profet u ka mësuar njerëzve diçka të re. Nëpërmjet këtij procesi të gjatë erdhi më në fund profeti ynë (sallallahu alejhi ue selem) – ai është më i përsosuri i të gjithë njerëzve. Çdo virtyt, çdo cilësi e mirë dhe çdo aftësi e veçantë është e bashkuar te Profeti (sallallahu alejhi ue selem). Së jashtmi ai ishte një njeri, por Allahu 'Aze ue Xhel e ka krijuar atë të pashoq në çdo aspekt. Dhe ky është muaji i lindjes së tij. Që në momentin e lindjes së tij ai ishte në sexhde (Suxhud). Zhvillimi i tij si fëmijë ishte i shpejtë; që në moshën dy ose tre muajsh ai ishte shumë i zhvilluar fizikisht. Ai lëvizi dhe foli shumë herët. Për të mundur të mbante detyrën e madhe që i kishte ngarkuar Allahu, ai nga natyra ishte shumë më i epërm se njerëzit e tjerë. Fuqia e tij shpirtërore, gjithsesi, është e paimagjinueshme. Por edhe forca e tij fizike ishte e jashtëzakonshme. Sepse një trup normal nuk do të mund ta përballonte kurrë Fjalën e Allahut 'Aze ue Xhel. Një organizëm i zakonshëm do të shkatërrohej nga kjo. Vetëm ai ishte mjaftueshëm i fortë për të mbajtur shpalljen e Allahut. Askush nuk mund ta mposhtte Profetin (sallallahu alejhi ue selem) në dyluftim. Ekziston një hadith për forcën e tij: As një apo dy burra të fuqishëm nuk mund ta arrinin forcën e tij. Omeri (radijallahu anhu) transmetoi se as një mijë burra nuk mund t'i afroheshin forcës së Profetit (sallallahu alejhi ue selem). Edhe sikur të ishin dhjetë mijë – Profeti (sallallahu alejhi ue selem) ishte më i fortë se të gjithë ata. Në aspektin thjesht fizik, ai ishte më i fortë se miliona njerëz. Forca e tij trupore ishte kaq e madhe, sepse ai u krijua posaçërisht nga Allahu për të përballuar barrën shpirtërore. Kur Profeti (sallallahu alejhi ue selem) ndërroi jetë në moshën 63 vjeçare, trupi i tij ende dukej si i një 30-vjeçari; mjekra e tij ishte ende thellësisht e zezë. Ai kishte vetëm rreth pesë deri në dhjetë fije floku të thinjura. Normalisht, ne jemi plotësisht të thinjur në moshën 60 vjeçare. Struktura dhe qenia e Profetit (sallallahu alejhi ue selem) janë të pashoqe. Vetëm ai ka vlerë më shumë se e gjithë bota. Ai u krijua kështu, për të qenë në gjendje ta mbante këtë barrë të madhe. Ne e falënderojmë Allahun që na është dhënë mundësia t'i përkasim Umetit të tij. Po e them sërish, ashtu siç e kam thënë shpesh: Jomuslimanët mund t'i kuptojmë, por kur një musliman pretendon: „Ai ishte thjesht një njeri si ti dhe unë“, atëherë kjo bie ndesh me çdo llogjikë. Çdo aspekt i jetës së Profetit (sallallahu alejhi ue selem) është një mrekulli (Muxhize). Mrekullitë u janë të rezervuara profetëve; njerëzit e shenjtë (Eulijatë) posedojnë dhunti (Karamete). Ajo që ndodh pas kohës së profetëve nuk quhet „Muxhize“. Sepse mrekullitë janë vepra që asnjë njeri tjetër nuk mund t'i kryejë. Të gjithë profetët i kishin këto aftësi të veçanta. Të gjithë ata i posedonin ato. Dhe natyrisht, edhe profeti ynë (sallallahu alejhi ue selem) i posedonte ato. Në jetën e tij ndodhën mrekulli të panumërta. Disa janë gjerësisht të njohura; edhe nëse disa njerëz nuk besojnë tek ato, transmetimet autentike janë të famshme. Ashtu si çarja e Hënës... Ose sesi uji buronte nga gishtat e tij të bekuar... Një ujë me të cilin ai furnizoi një ushtri të tërë të etur prej shokëve të tij (Sahabëve)... Sesi një gazelë erdhi tek ai dhe foli me të... Sesi kafshët dhe insektet komunikonin me Profetin (sallallahu alejhi ue selem) para syve të Sahabëve... Profeti (sallallahu alejhi ue selem) kreu edhe shumë mrekulli të tjera. Prandaj, kush e quan veten „musliman“ dhe i mohon këto mrekulli, besimi i tij është në rrezik të madh. Dikush mund të jetë musliman në emër. Por atëherë kjo është vetëm një shprehje e zbrazët fjalësh. Kushdo që thotë „La ilahe il-lallah“, llogaritet si musliman, megjithatë i mungon besimi i vërtetë. Një besimtar i vërtetë është ai që ndjek rrugën e Profetit (sallallahu alejhi ue selem), beson tek ai, e vërteton atë dhe e nderon me plot respekt të thellë. Nuk është krijuar asnjë qenie më fisnike se ai. Profeti (sallallahu alejhi ue selem) qëndron në çdo aspekt mbi të gjithë njerëzit dhe të gjitha bashkësitë fetare. Ai nuk njihte diskriminim për shkak të prejardhjes. Të gjithë njerëzit i përkasin Umetit të Profetit (sallallahu alejhi ue selem). I gjithë njerëzimi është Umeti i tij. Edhe xhindët janë pjesë e tij. Ata që i përgjigjen thirrjes së tij, i përkasin Umetit të tij. Kush e refuzon atë, duhet t'i mbajë vetë pasojat. Në fund, secili do të shohë se çfarë ka bërë. Por ata do të pendohen. Profeti (sallallahu alejhi ue selem) e ka hapur gjerësisht derën e tij për të gjithë: „Ejani dhe bëhuni pjesë e këtij bekimi“, ftonte ai. Kush refuzon, vepron në rrezikun e tij. Allahu na ruajtë nga kjo. Allahu mos i lëntë njerëzit të devijojnë. Në veçanti, Ai i ruajtë muslimanët. Mos i shkaktoshin vuajtje atyre që ndjekin rrugën e Profetit (sallallahu alejhi ue selem) dhe mos i trajtofshin ata me përbuzje. Sepse, fatkeqësisht, shejtani i ka mashtruar njerëzit në këtë kohë. Ka shumë që e quajnë veten muslimanë, por i mohojnë Profetit (sallallahu alejhi ue selem) respektin e nevojshëm. Allahu i udhëzoftë ata. Ai u dhëntë udhëzim atyre, inshaAllah.

Allahu, Azze ue Xhel-le, thotë: وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ (3:132) Allahu, Azze ue Xhel-le, thotë: Bindjuni Allahut dhe Profetit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, në mënyrë që Ai t'ju mëshirojë. Në një hadith fisnik thuhet: "Zemrat mund të ndryshken." Njësoj si hekuri... Kur hekuri ndryshket, ai duhet pastruar. Ndryshku hiqet, dhe më pas mund të përdoret përsëri. Megjithatë, nëse mbetet i ndryshkur, ai shkatërrohet gradualisht dhe bëhet krejtësisht i papërdorshëm. Që zemrat tona të mos ndryshken... Por çfarë saktësisht është ky ndryshk? Është errësira, mosbesimi, mungesa e besimit dhe çdo lloj ligësie. Të gjitha këto e errësojnë zemrën, e bëjnë të papërdorshme dhe e bëjnë atë të vdesë. Megjithatë, Kurani fisnik e pastron këtë zemër. Ai e shkëlqen atë dhe e shton besimin. Kurani fisnik i zbriti Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Përmes tij dhe fjalëve të tij na ka arritur fjala e Allahut, Azze ue Xhel-le. Në ditët e sotme disa njerëz thonë: "Thjesht lexo vetëm Kuranin, hadithet e Profetit nuk na duhen." Ndërkohë që Allahu, Azze ue Xhel-le, e thotë krejtësisht qartë: "Atiullaha ue atiurrasul." "Bindjuni Allahut dhe bindjuni të Dërguarit." Ky varg pra na tregon: Për ta kuptuar fenë, ne duhet t'u përmbahemi fjalëve të mrekullueshme të Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Aty qëndron themeli i Islamit dhe kuptimi i çdo gjëje. Pa këto hadithe fisnike nuk do të mund të kuptonim absolutisht asgjë. Në fund të fundit, Allahu bën çfarë të dojë, dhe pikërisht këtë na ka urdhëruar Ai. Kësaj duhet t'i bindeni, nuk ka rrugë tjetër. Por nëse ti guxon t'i thuash vetes: "Jo, nuk kam nevojë për Profetin, unë i rregulloj dhe i kuptoj gjërat plotësisht vetë"... ...atëherë një person i tillë e ka përjashtuar veten qysh në fillim. Ai ka dalë nga rruga e drejtë dhe ka vrapuar drejt shkatërrimit. Sepse në fund të fundit, edhe Kurani fisnik na u përcoll, na u lexua dhe u shkrua përmes Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe fjalëve të tij. E gjithë kjo ndodhi vetëm dhe ekskluzivisht përmes ndërmjetësimit të Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Atëherë, si mundet të mohohet ai? Thelbi i fesë dhe themeli për rrugën e Allahut, Azze ue Xhel-le, është pikërisht Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Ai që nuk i tregon respektin e duhur, tek ai përfundimisht nuk do të mbetet asgjë nga besimi. Mbetet vetëm një "Unë jam mysliman" i zbrazët në buzë. Allahu na ruajt, por përmes një mosrespekti të tillë mund të humbasësh edhe këtë. Pikërisht për këtë arsye, ky muaj i tanishëm është gjithashtu muaji i Mevludit, muaji i lindjes së Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Le të dërgojmë shumë salavate, tekbir dhe tahlil për të. Allahu i pranoftë veprat dhe punët tona të mira për hir të tij. Sepse pa marrë parasysh çfarë bën i vetëm: Pa ndërmjetësimin (Shefatin) e tij për ne, lutjeve dhe veprave tona u mungon çdo lloj përsosmërie. Ne mund t'ia paraqesim veprat tona Allahut, Azze ue Xhel-le, vetëm për nder të Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Dhe kur veprojmë kështu, Allahu, Azze ue Xhel-le, nuk do t'i refuzojë ato vepra. Përndryshe veprat tona, lutjet tona... asnjë nga adhurimet tona nuk është me të vërtetë i lirë nga egoja jonë (Nefsi). Veprat tona janë të mbushura me mëkate kur i paraqesim – ato ngjajnë më shumë me një leckë të pistë. Disa njerëz ama mburren me veprat e tyre dhe thonë: "Jo, nuk kam nevojë për Profetin, unë e bëj adhurimin tim plotësisht vetë." Ndërkohë që veprat e tua nuk janë asgjë tjetër përveçse lecka të vjetra dhe krejtësisht të pavlera. Sepse ti i ke përzier veprat e tua të mira me të këqijat. Ti e ke lënë të bjerë në baltë diçka krejtësisht të pastër, e ke ndotur dhe e ke prishur. Dhe pikërisht në këtë gjendje ti guxon të dalësh para Allahut, Azze ue Xhel-le. Do të t'i hedhin këto vepra direkt në fytyrë. Nëse paraqitesh kaq i pasjellshëm dhe i pacipë, do të të thuhet: "Merri gjërat e tua dhe zhduku!" Nëse del para Allahut, Azze ue Xhel-le, pa nderuar Profetin tonë, dhe i paraqet veprat e tua sikur të ishin diçka e veçantë, ato nuk do të pranohen kurrë. Prandaj, ne duhet t'i paraqesim të gjitha veprat tona vetëm përmes bekimit dhe me shpresën për ndërmjetësimin e Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Allahu i udhëzoftë këta njerëz në rrugë të drejtë. Shejtani luan lojën e tij me njerëzit. Veçanërisht tani, në këtë muaj të bekuar të Mevludit, shejtani dhe pasuesit e tij çmenden fare. Por kush janë këta njerëz që qëndrojnë në anën e shejtanit? Ata që nuk i tregojnë respekt Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe nuk e njohin vlerën e tij të jashtëzakonshme – ata janë lodrat e shejtanit. Prandaj, Allahu u dhëntë atyre arsye dhe i udhëzoftë. InshaAllah ata do ta gjejnë përsëri rrugën e drejtë. Qëllimet tona janë të pastra; sepse pikërisht këtë na ka mësuar Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Ai ishte gjithmonë i mëshirshëm; dhe po ashtu edhe ne duam t'u qasemi atyre me po këtë mëshirë, me shpresën që ata të gjejnë rrugën e drejtë, inshaAllah.

Falënderimi i qoftë Allahut, ne ndodhemi në muajin e Mevludit. Është muaji i bekuar, në të cilin Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, nderoi këtë botë me lindjen e tij. Fakti që ne e festojmë këtë muaj të bekuar dhe gëzohemi çdo ditë për të, është falënderimi i pafund i një besimtari ndaj Allahut. Është një nder i jashtëzakonshëm të qenit pjesë e umetit të Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Të nderosh çdo vepër dhe gjithë qenien e tij, është një mëshirë e madhe për ne. Kushdo që është i aftë ta bëjë këtë, për të kjo është një vlerë e madhe dhe një bekim i vërtetë. Megjithatë, ai që nuk mund ta bëjë këtë, është i mjerë dhe për të ardhur keq. Allahu nuk ia ka dhënë këtë mirësi, prandaj ai mbetet i përjashtuar nga kjo. Ai u përjashtua nga kjo; shejtani e ka privuar atë nga kjo vlerë e çmuar. Cilësitë më të theksuara të shejtanit janë kokëfortësia, smira dhe zilia. Thjesht nga zilia, ai është gjithmonë armiqësor ndaj atyre që e nderojnë Profetin tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, ndjekin rrugën e tij dhe jetojnë sunetin e tij. Ai u pëshpërit: "Pse e nderojnë kaq shumë atë?" Ka njerëz që pretendojnë: "Këta nuk vlejnë asgjë, bëjnë shirk (idhujtari) dhe nuk besojnë në Allah. Ky Profet është thjesht një njeri si ne; nëse e nderoni kaq shumë, po bëni shirk dhe po i shoqëroni Allahut shok." Pikërisht kështu i ka devijuar shejtani ata. Ai i ka mashtruar ata dhe kështu e kanë shkatërruar veten. Allahu na ruajt nga kjo. Ata që e duan Profetin tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe e ndjekin rrugën e tij, janë njerëz vërtet të bekuar. Dhe kjo lumturi zgjat përgjithmonë për ta. Pra, nuk është diçka kalimtare për të cilën thua: "Tani kam fat", dhe pak më vonë ajo përfundon. Ndonjëherë ke fat, por që në momentin tjetër gjithçka harrohet. Ndërsa atë që e do Profetin tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, Allahu e ka shpërblyer pasurisht nga mirësia e Tij. Një njeri i tillë, falë Allahut, do të jetojë përgjithmonë në lumturi dhe bukuri. Kushdo që nuk e ndjek rrugën e Profetit, as nuk e nderon dhe as nuk e do atë, mundet – Allahu na ruajt – të humbasë besimin e tij dhe të kalojë në jetën tjetër pa iman. Sepse rruga e vërtetë, e cila duhet ndjekur, është rruga e Profetit tonë. Nëse dikush largohet nga kjo rrugë dhe mendon: "Unë gjithsesi jam mysliman, nuk kam nevojë ta nderoj Profetin në mënyrë të veçantë", atëherë ai shpejt do të bëhet pre e të tjerëve. Dhe ata që e shtien në kthetrat e tyre, janë po vetë njerëz që kanë devijuar nga rruga e drejtë. Janë njerëz që kanë humbur plotësisht. Fatkeqësisht, sot ka shumë të tillë; Allahu u dhëntë myslimanëve mend e largpamësi. Unë nuk dua të përmend këtu emra njerëzish që pretendojnë: "Ky burrë ishte një dijetar kaq i madh, ai ishte kështu e ashtu." Mjerisht, ka shumë myslimanë të pamend që u tregojnë respekt të verbër njerëzve të tillë. Sepse këta njerëz kurrë nuk e kanë pranuar vërtet rrugën e Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Ata që thonë: "Ne mund ta bëjmë vetë këtë, ne mund ta rinovojmë Islamin", dhe duke bërë kështu i mohojnë respektin Profetit, pashmangshmërisht bien pre e personave të tillë keqdashës. Personi që ata ndjekin verbërisht bie në shkatërrim, dhe ata tërheqin edhe veten e tyre me të në humnerë. Prandaj, është një adhurim i jashtëzakonshëm ta nderosh dhe ta vlerësosh Profetin tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, në çdo rast. Është adhurimi më i madh të ndjekësh rrugën e Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe t'i tregosh atij respekt. Ne ndodhemi, siç u tha, në muajin Rebiul-Evel – muajin e Mevludit. Më parë, myslimanët e festonin këtë muaj me shumë entuziazëm. Por sot, ua kanë turbulluar kokat njerëzve aq shumë, saqë shumë prej tyre as nuk e dinë më se çfarë duhet të bëjnë. Megjithatë, ata që janë vërtet të bekuar, ndjekin rrugën e Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, e nderojnë thellësisht çdo pjesëz më të vogël të qenies së tij dhe shpresojnë në ndërmjetësimin e tij. Sepse pikërisht kjo është ajo që duhet të bëjë një mysliman. Ndërsa të tjerët, siç thashë, nuk e kanë këtë bekim; shejtani ka luajtur një lojë të keqe me ta. Ata janë kthyer fjalë për fjalë në lodra në duart e shejtanit. Me këtë, ata nuk po shkaktojnë dëm të madh vetëm te vetja e tyre, por edhe tek të tjerët. Allahu na ruajt nga e keqja e tyre.

Falë Allahut mund të përjetojmë muajin e bekuar të Rabi' el-Euel. InshaAllah do ta festojmë ditëlindjen e Profetit tonë dhe këto festime së bashku në praninë e Mevlana Shejh Nazimit në Qipro. Të gjithë mund ta shohin: Bekimi, dhembshuria dhe kujdesi i Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem, pa dyshim u sjellin dobi të gjithë atyre që e duan atë. Kush e do Profetin tonë, ai e do Allahun. Kush nuk e do Profetin tonë, ai e do shejtanin – këtë duhet ta dini. Sepse ai është njeriu që shejtani e urren më së shumti. Kur ai u detyrua të paraqitej para tij dhe të thoshte të vërtetën, i tha Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem: "Unë nuk të dua." Atij iu bënë shumë pyetje. Kur në fund u pyet: "Kë urren më së shumti?", shejtani iu përgjigj Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem: "Unë nuk të dua." Pra, kush nuk e do Profetin tonë, salAllahu alejhi ue selem, ai e do shejtanin. Nuk ka diçka tjetër, nuk ka mundësi të tretë. Dashuria për Profetin tonë pa dyshim duhet të zërë vendin më të madh në zemrat tona. Profeti ynë thotë: Që besimi yt të jetë i përsosur, duhet ta duash atë më shumë se veten tënde, më shumë se prindërit e tu dhe familjen tënde – më shumë se gjithçka tjetër në botë. Nëse besimi nuk është i përsosur, as kjo dashuri nuk mund të jetë kaq e madhe. Por një masë e caktuar dashurie duhet të jetë e pranishme në çdo rast, edhe nëse është vetëm pak. Disa që thjesht e quajnë veten muslimanë, thonë: "Ai ishte vetëm një njeri si unë dhe ti, ai vdiq dhe kaq." Estagfirullah, Allahu na faltë – me të vërtetë ka njerëz që pohojnë gjëra të tilla. Dhe duke pohuar më pas se ata janë muslimanë, ata mbjellin konfuzion mes besimtarëve. Shejtani i përdor ata si mjet për t'i mashtruar njerëzit dhe për t'i devijuar nga rruga e drejtë. Sepse pa ndërmjetësimin e Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem, të gjitha veprat tona do të ishin të pavlera. Mund të falesh për miliona vjet – pa dashuri dhe respekt të thellë për Profetin tonë, salAllahu alejhi ue selem, e gjithë kjo nuk vlen asgjë. Allahu i bekoftë këto ditë. InshaAllah, e fitofshim ndërmjetësimin e Profetit tonë, salAllahu alejhi ue selem. InshaAllah, na u dhëntë mundësia të qëndrojmë pranë tij në Xhenet. Allahu e bekoftë dhe e bëftë për të mirën tonë, inshaAllah.

Profeti, sallAllahu alejhi ue selem, thotë: Mos u përzieni në gjithçka. Mos u përzieni në gjëra që nuk ju përkasin dhe nuk janë detyra juaj. Ai thotë se një njeri me karakterin fisnik të Islamit nuk përzihet në gjëra të tilla. Min husni'l-islami'l-mar'i tarkuhu ma la ya'nih. Njeriu nuk duhet të përzihet në gjëra të panevojshme. Nëse njeriu kujdeset për punët e tij ose ndihmon familjen dhe miqtë e tij, kjo është krejtësisht në rregull. Por duhet të qëndroni larg gjërave që nuk ju përkasin dhe ku është plotësisht e padobishme të ndërhyni. Ne tashmë kemi mjaftueshëm për të bërë. Kushdo që gjendet në rrugën e Allahut, Azze ue Xhel-le, nuk ka nevojë të shikojë asgjë tjetër. Çdo njeri ka detyrën e tij të veçantë. Thjesht duhet thënë: "Allahu e ndihmoftë në detyrën e tij." Nëse përzihesh, jep këshilla dhe mendon se mund të ndihmosh: nëse ai të dëgjon, kjo vetëm sa e përkeqëson situatën. Nëse nuk të dëgjon, aq më mirë. Sepse Allahu, Azze ue Xhel-le, i ka caktuar secilit detyrën e tij; secili ka punën e tij për të bërë. Atë që bën njëri, tjetri nuk e bën dot; atë që mëson njëri, tjetri nuk e mëson dot. Secili ka detyrat e tij krejtësisht individuale. Secili duhet të njohë kufijtë e tij. Njeriu duhet të thotë: "Deri këtu dhe jo më tej. Për pjesën tjetër nuk ia kam idenë." Për gjithçka tjetër ka ekspertë që marrin vesh nga ajo punë. Njerëzit e sotëm shpesh e mbajnë veten për të gjithëdijshëm. Ata përzihen kudo dhe i thonë secilit: "Këtë duhet ta bësh kështu ose ashtu." Ose i mësojnë të tjerët me fjalët: "Kam dëgjuar këtë e atë." Atë që dëgjon dhe kupton është një gjë; çfarë ndodh në të vërtetë është tjetër gjë. Këto janë gjëra nga të cilat nuk kupton asgjë. Mos u përziej aty. Rri jashtë kësaj, kështu do të kesh qetësinë tënde dhe do t'i lësh edhe të tjerët të qetë. Pikërisht për këtë, këto janë fjalë kaq të mençura të Profetit, sallAllahu alejhi ue selem. Për të mirën tënde ai këshillon: Mos u përziej në gjëra nga të cilat nuk kupton. Kjo është e rëndësishme, madje jashtëzakonisht e rëndësishme. Përmbaje veten dhe kontrollo egon tënde. Njihi kufijtë e tu dhe mos i kalo ata. Nëse vërtet e njeh mirë një çështje, mund ta ndash dijen tënde me të tjerët. Por nëse nuk e di diçka saktë, nuk ka asnjë arsye të përhapësh fjalë që thjesht i ke dëgjuar lart e poshtë. Allahu na ruajtë nga kjo. Gjithsesi po jetojmë në një kohë shumë të çuditshme. Pra, nëse nuk dëshiron t'i krijosh vetes stres të panevojshëm, rri jashtë kësaj. Mos u përziej në çështje që nuk të përkasin. Allahu na ruajtë të gjithëve nga fitneja që mbizotëron kudo. Allahu na mbrojtë. Allahu u jep njerëzve në përputhje me qëllimet e tyre të mira. Për këtë e falënderojmë Allahun, falënderimi i qoftë Allahut.

قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "إذا أعطيتم الزكاة فلا تنسوا ثوابها أن تقولوا: اللهم اجعلها مغنما ولا تجعلها مغرما۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Kur jepni zekatin, mos e harroni shpërblimin për të. Thoni: 'O Allah, pranoje atë, bëje atë për ne një fitim dhe jo një barrë.'" Kjo do të thotë, lutuni: "Allahu e pranoftë, qoftë e pëlqyeshme tek Ai dhe mos u bëftë barrë për ne." Sigurisht, secili e jep zekatin me qëllimin e duhur, por gjithashtu duhet të lutemi që Allahu ta pranojë atë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "إن الصدقة يبتغى بها وجه الله، والهدية يبتغى بها وجه الرسول وقضاء الحاجة۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Me sadaka kërkohet kënaqësia e Allahut. Me një dhuratë ndiqet suneti i të Dërguarit dhe plotësohet një nevojë." Sadakaja jepet për kënaqësinë e Allahut, por edhe dhënia e dhuratave është një vepër shumë e lavdërueshme. Kur sadakaja dhe dhuratat jepen për hir të Allahut dhe nga dashuria për Profetin tonë, përmes tyre na plotësohen lutjet tona. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "إذا تصدقت فأمضها۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Nëse dëshiron të japësh sadaka, nxito me të dhe mos e vono." Nëse dëshiron të japësh sadaka, por nuk gjen askënd në atë moment, lëri paratë mënjanë si sadaka. Për sadakanë e përditshme duhet patjetër të lihet diçka mënjanë, para se të dilet nga shtëpia në mëngjes. Profeti ynë thotë se nuk duhet ta lëmë për më vonë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "استتمام المعروف أفضل من ابتدائه۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Përfundimi i një vepre të mirë është më i virtytshëm sesa vetëm fillimi i saj." Kjo do të thotë: Nëse bën diçka të mirë, është më mirë ta çosh veprën deri në fund. Pra, Profeti ynë thekson se një vepër e filluar duhet patjetër të përfundohet. Prandaj, mos e lini një vepër të mirë në gjysmë të rrugës. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "أمسك عليك بعض مالك فهو خير لك۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Kur jep sadaka, mbaj një pjesë të pasurisë sate për vete; kjo është më e mirë për ty." Kjo do të thotë: Mos jep gjithçka që ende të nevojitet për vete. Të mbash diçka për vete është në të mirën tënde. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "لا تطعموا المساكين مما تأكلون۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Mos i ushqeni të varfrit me mbetjet e ushqimit tuaj." Kjo do të thotë: Ndajuni atyre një pjesë të freskët e të veçantë, për të plotësuar nevojat e tyre. Lërjani atyre në dorë se si dëshirojnë ta përdorin atë që marrin. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "ابدأ بنفسك فتصدق عليها، فإن فضل شيء فلأهلك، فإن فضل عن أهلك شيء فلذي قرابتك، فإن فضل عن ذي قرابتك شيء فهكذا وهكذا۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Fillo me sadakanë së pari te vetja jote." Edhe nëse ke pak: Para se t'u japësh të tjerëve, plotëso së pari nevojat e tua. Profeti ynë thotë se edhe ajo që shpenzon për veten tënde, vlen si sadaka. Nëse më pas mbetet diçka, jepja familjes sate. Duke plotësuar fillimisht nevojat e familjes sate, ti gjithashtu kryen një sadaka. Nëse më pas mbetet sërish diçka, jepja të afërmve të tu. Kjo do të thotë: Nëse familja jote është e siguruar dhe ti ke më shumë sesa të nevojitet, të radhës janë të afërmit. Nëse mbetet diçka edhe pas të afërmve, atëherë jepua fqinjëve të tu dhe njerëzve në rrethin tënd. Pra, ndihma fillon nga më të afërmit dhe pastaj rrethi zgjerohet pak nga pak. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "ابدأ بمن تعول۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Fillo me dhënien te ata, për të cilët duhet të kujdesesh." Kjo do të thotë: Fillo me njerëzit, për jetesën e të cilëve je përgjegjës. Do të ishte e gabuar t'i lije ata në nevojë, ndërkohë që ndihmon të tjerët. Plotëso fillimisht nevojat e më të afërmve të tu dhe pastaj zgjero rrethin e ndihmës gradualisht. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "إن الصدقة على ذي القرابة يضاعف أجرها مرتين۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Shpërblimi për një sadaka te të afërmit dyfishohet." Kush i ndihmon të afërmit e tij, merr një shpërblim të dyfishtë në krahasim me ndihmën ndaj të huajve. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "دينار أنفقته في سبيل الله، ودينار أنفقته في رقبة، ودينار تصدقت به على مسكين، ودينار أنفقته على أهلك، أعظمها أجراً الذي أنفقته على أهلك۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Një dinar që ti shpenzon në rrugën e Allahut, një për lirimin e një skllavi, një si sadaka për një të varfër dhe një për familjen tënde – nga të gjitha këto, dinari për familjen tënde sjell shpërblimin më të madh." Të gjitha këto vepra sjellin shpërblim të madh, por më e vlefshmja është ajo që shpenzon për familjen tënde. Është shumë më e virtytshme të kujdesesh për familjen tënde në nevojë, sesa t'u japësh paratë të tjerëve. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "صدقة على ذي الرحم، على ذي الرحم صدقة وصلة۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Sadakaja te një i afërm vlen dyfish: si sadaka dhe si ruajtje e lidhjeve farefisnore (Sila-i Rahim)." Kështu që shpërblimi dyfishohet. Ruajtja e lidhjeve farefisnore është një urdhër shumë i rëndësishëm i Allahut. Nëse u ndihmon të afërmve të tu, merr shpërblimin për sadakanë dhe shpërblimin për kujdesin familjar – pra një fitim të dyfishtë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "الصدقة على المسكين صدقة، وهي على ذي الرحم اثنتان: صدقة وصلة۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Dhënia sadaka një të varfri vlen si një sadaka e thjeshtë." "Ndërsa dhënia sadaka një të afërmi, megjithatë, vlen si dy vepra të mira: si sadaka dhe si ruajtje e lidhjeve farefisnore." Shpërblimi në këtë mënyrë dyfishohet. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "أفضل الدنانير: دينار ينفقه الرجل على عياله، ودينار ينفقه الرجل على دابته في سبيل الله، ودينار ينفقه الرجل على أصحابه في سبيل الله عز وجل۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Dinari më i mirë..." – dinari këtu përfaqëson paranë; dikur monedhë ari, sot ende një monedhë – "...është ai që dikush shpenzon për familjen e tij." Paratë e para duhet t'i shpenzosh pra për familjen tënde; kjo është më e mira. Pastaj vijojnë paratë që shpenzohen në rrugën e Allahut për kafshën e kalërimit. Të ushqesh dhe të kujdesesh për kafshën për kënaqësinë e Allahut; kjo është vepra e dytë më e mirë. Në vend të tretë janë paratë që shpenzohen për shokët e rrugëtimit në rrugën e Allahut. T'i mbështesësh ata duke e ditur se janë në udhëtim për kënaqësinë e Allahut, është vepra e tretë më e mirë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: "أفضل الصدقة أن تصدق وأنت صحيح شحيح، تأمل الغنى وتخشى الفقر، ولا تمهل حتى إذا بلغت الحلقوم قلت: لفلان كذا، ولفلان كذا، ألا وقد كان لفلان كذا۔" Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) thotë: "Sadakaja më e mirë është ajo që jep atëherë kur je i shëndetshëm dhe ende je i lidhur fort pas pasurisë së kësaj bote." Për sa kohë je i shëndetshëm, thuajse nuk mendon për vdekjen. Shpreson për një jetë të gjatë dhe përpiqesh për pasuri të kësaj bote. "Është sadakaja që jep ndërsa shpreson për pasuri dhe i frikësohesh varfërisë." Nëse jep pavarësisht frikës se pasuria jote mund të pakësohet, atëherë kjo është sadakaja më e vlefshme dhe më e dashura tek Allahu. Sadakaja më e mirë është ajo që jepet pikërisht në një situatë të tillë. Mos e shty sadakanë tënde deri në momentin kur shpirti tashmë të ka ardhur në fyt dhe mjekët nuk të japin më shpresë. Dikur, kur dikush ishte duke vdekur, njerëzit vinin për të kërkuar falje nga njëri-tjetri, dhe ai që po vdiste ishte plotësisht i vetëdijshëm. Sot njerëzit shpesh qëndrojnë të lidhur me tuba në spital, nuk mund të flasin e as të veprojnë dhe mbase ende besojnë në shërimin e tyre. Profeti ynë thotë: Mos e vono dhënien derisa të jesh në shtratin e vdekjes e të fillosh vetëm atëherë t'ia ndash pasurinë tënde këtij apo atij personi. Mendo këtë: Në atë moment, pasuria faktikisht tashmë u përket trashëgimtarëve të tu. Ajo që po shpërndan nuk është më e jotja, gjithsesi; ti je në frymën e fundit. Prandaj, gjëja më e mirë nga të gjitha është të japësh sadaka për sa kohë je ende i shëndetshëm. Allahu na e dhëntë të gjithëve këtë vetëdije, inshaAllah.

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ (49:10) Allahu, Azze ue Xhel, shpall se besimtarët janë vëllezër. Natyrisht, mes vëllezërve nuk shkon gjithmonë çdo gjë vaj; mund të ketë edhe zënka apo mosmarrëveshje. Prandaj Allahu, Azze ue Xhel, thotë: "Pra, bëni paqe mes tyre, në mënyrë që të mëshiroheni." Sigurisht, edhe njeriu bën gabime. Dhe kur ndodh kjo, njeriu duhet t'i kërkojë falje tjetrit. Allahu i do ata që u falin gabimet të tjerëve. Ai i do njerëzit që bëjnë mirë. Nëse dëshiron të jesh një rob i dashur nga Allahu, duhet të dish të falësh. Në këtë mënyrë fiton mëshirën e Tij dhe llogaritesh ndër të dashurit e Tij. Njeriu zotëron një veti që krijesat e tjera nuk e kanë: ai nuk harron aq shpejt. Kur i bëhet padrejtësi, ai mendon me vete: "Ky njeri ma bëri këtë, këtij do t'ia kthej ose do ta godas", dhe ushqen mëri brenda vetes. Kjo zakonisht nuk ndodh te krijesat e tjera, si për shembull te kafshët. Ka vetëm pak përjashtime: kafshët si devetë apo elefantët nuk e harrojnë kurrë atë që u është bërë. Është e ditur se ato hakmerren më vonë, nëse e gjejnë sërish atë që u ka bërë keq ose i ka torturuar. Megjithatë, te shumica e kafshëve të tjera është ndryshe. Edhe kur luftojnë me njëra-tjetrën, e harrojnë pak më vonë dhe nuk mbajnë mëri. Meqenëse njeriu në këtë botë ndodhet në një sprovë, ai mbart brenda vetes cilësitë më të ndryshme. Edhe e mira, edhe e keqja gjenden brenda tij. Allahu, Azze ue Xhel, na urdhëron të bëjmë mirë. Ai e do atë që bën mirë dhe ndjek urdhrat e Tij, dhe e mëshiron atë. Prandaj, është krejtësisht e panevojshme të bësh gjëra që nuk i pëlqejnë Allahut. Nëse nuk shkon mirë me dikë dhe nuk të pëlqen ai person, thjesht mbaj distancë dhe kufizo kontaktin. Ashtu si çdo gjë në jetë, edhe kjo kalon. Asgjë nuk është e përhershme, asgjë nuk mbetet ashtu siç është. Dhe në një moment e kupton se nga e gjithë kjo çështje nuk ka mbetur më asgjë. Prandaj duhet të jemi të kujdesshëm në këto gjëra. Armiqësia dhe shmangia e njëri-tjetrit janë sjellje që Allahut nuk i pëlqejnë te besimtarët. Profeti ynë (sallAllahu alayhi wa sallam) thotë se nuk është e drejtë për një besimtar të mbajë zemërim me një tjetër për më shumë se tri ditë. Nëse nuk të pëlqen dikush, mos fol shumë me të. Thjesht përshëndete dhe qëndro larg. Por, në vend të kësaj të mbash mëri dhe të thuash: "Unë do të grindem dhe do ta godas", këto janë sjellje që shejtani i do. Allahu na ruajtë nga kjo. Cilësitë e këqija, si mbajtja e mërisë, e rraskapitin shpirtin e njeriut. Dhe kur shpirti është i rraskapitur, kjo e shteron plotësisht njeriun. Atëherë mendimet vërtiten pandërprerë rreth këtij negativiteti dhe njeriu nuk mund të mendojë për asgjë tjetër. Sa më shumë thellohesh në të, aq më të madh e pëson dëmin material dhe shpirtëror. Allahu na mbrojtë nga kjo. Allahu na ruajtë nga e keqja e egos sonë.