السلام عليكم ورحمة الله وبركاته أعوذ بالله من الشيطان الرجيم. بسم الله الرحمن الرحيم. والصلاة والسلام على رسولنا محمد سيد الأولين والآخرين. مدد يا رسول الله، مدد يا سادتي أصحاب رسول الله، مدد يا مشايخنا، دستور مولانا الشيخ عبد الله الفايز الداغستاني، الشيخ محمد ناظم الحقاني. مدد. طريقتنا الصحبة والخير في الجمعية.

Latest translations

2026-03-05

Lefke
هَلۡ يَسۡتَوِي ٱلَّذِينَ يَعۡلَمُونَ وَٱلَّذِينَ لَا يَعۡلَمُونَۗ (39:9) Allahu thotë: "A janë të barabartë ata që dinë dhe ata që nuk dinë?" Natyrisht që jo, thotë Allahu në kuptimin e këtij ajeti. Dituria do të thotë të njohësh Allahun. Çdo gjë tjetër nuk është dituri e vërtetë. Në të vërtetë, gjithçka që çdokush mëson nga fillimi deri në fund, është dituria e Allahut. Kjo dituri është e dobishme vetëm nëse e bën njeriun të njohë Allahun. Nëse nuk e bën këtë, nuk ka as vlerë e as dobi. Atëherë dituria kthehet në padituri dhe injorancë, në diçka plotësisht të padobishme. Ka njerëz që mburren me këtë dhe mendojnë se janë diçka e veçantë, sepse thonë: "Sa shumë paskam mësuar." Vetëm pse u bënë profesorë, arritën pozita të larta apo mbaruan disa universitete... Por ky person nuk e pranon as Allahun dhe as atë që Ai ka shpallur. Ata thonë: "Këto gjëra janë krijuar vetë." Kjo do të thotë se ata janë të paditur; janë zhytur thellë në injorancë. Një dijetar (Alim) e di: nuk ka fund për diturinë. Dituria është e pafundme. Profeti ynë - paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të - ka thënë: "Kërkimi i diturisë është detyrë për çdo mysliman, për të gjithë." Njeriu duhet të fitojë dituri nga lindja deri në vdekjen e tij. Si duhet ta mësojë këtë? Ai duhet të bëjë nijetin për të qenë në rrugën e Allahut dhe çdo ditë të mësojë hap pas hapi me të gjitha forcat e tij. Nëse dikush niset në rrugë me këtë qëllim për të fituar dituri, ai bëhet një njeri i vlerësuar tek Allahu. Sipas asaj që ka shpallur Allahu, madje edhe engjëjt i shtrijnë krahët e tyre nën këmbët e tij. Kjo do të thotë se padituria nuk është diçka e mirë. Sigurisht që ka shkallë të diturisë; Allahu ka caktuar një nivel të caktuar për secilin. Duhet parë në këtë mënyrë: Një mysliman i thjeshtë dëgjon një ligjëratë, merr një këshillë nga dikush; pikërisht kjo do të thotë të fitosh dituri. Kjo do të thotë të përvetësosh dituri. Edhe nëse thua "Unë di kaq shumë", çdo ditë përballesh me gjëra të reja që nuk i dije më parë. Çdo ditë mëson diçka të re. Dhe kjo duhet bërë për hir të kënaqësisë së Allahut. Njeriu duhet të thotë: "Unë i mësoj këto gjëra me urdhrin e Allahut si një nxënës i diturisë." Dituria e vërtetë, natyrisht, të mëson të bukurën dhe të mirën. Ajo mëson çdo gjë që është e mirë; gjërat që mësojnë të keqen nuk janë dituri. Ato ekzistojnë vetëm për ta çuar njeriun në shkatërrim dhe për ta asgjësuar atë. Nëse dikush thotë: "Unë i kam mësuar të gjitha këto për t'i mashtruar njerëzit, për të bërë hile dhe për të nxjerrë fitime të padrejta", atëherë kjo nuk është dituri. Apo nëse dikush studion dhe pastaj e mohon ekzistencën e Allahut, edhe kjo është dituri e keqe. Ka dijetarë të mirë. Tek Allahu dijetarët kanë gradën më të lartë. Ata janë dijetarë të mirë e të drejtë. Megjithatë, dijetarët që ndjekin egon e tyre janë dijetarë të këqij. Nëse një njeri i thjeshtë bën një mëkat, një dijetar i keq për të njëjtën gjë merr dy mëkate; i llogaritet dyfish. Sepse, ndërsa një njeri i thjeshtë bën gabime nga padituria, dijetari vepron me vetëdije kundër. Prandaj mëkati i tij është më i madh. Allahu na mbroftë nga kjo. Allahu na e haptë mendjen dhe ajo që mësojmë qoftë dituri e bekuar, inshaAllah.

2026-03-04

Lefke
يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱجۡتَنِبُواْ كَثِيرٗا مِّنَ ٱلظَّنِّ إِنَّ بَعۡضَ ٱلظَّنِّ إِثۡمٞۖ (49:12) Allahu Azze ue Xhel-le thotë se duhet të ruhemi nga dyshimet e këqija (Su' edh-dhann). "Su' edh-dhann" do të thotë të mendosh keq për dikë. Kjo e preokupon njeriun vetëm kot. Kur njeriu mendon keq, i kupton gjërat gabim dhe e sheh të mirën si diçka të keqe. Prandaj Allahu Azze ue Xhel-le thotë: Qëndroni larg kësaj. Të gjitha urdhrat e Allahut Azze ue Xhel-le shërbejnë për të mirën tonë. Ato shërbejnë për të mirën tonë si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër. Njeriu nuk duhet të mendojë keq për vëllezërit e tij. Edhe për vëllezërit e tij në Tarikat ai nuk duhet të mendojë keq. Allahu i mbron ata, qëllimet e të cilëve janë të sinqerta. Meqenëse në ditët e sotme shumë njerëz nuk e dinë dallimin mes Hallallit dhe Haramit, ata shpesh bëjnë gabime. Shpesh ata përpiqen t'i mashtrojnë njerëzit zemërmirë. Edhe nëse themi "Mos ki dyshime të këqija", Pejgamberi ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) ka thënë në një hadith: "Lastu bi khibbin, wa la al-khibbu yakhda'uni." Në një hadith tjetër ai ka thënë: "La yuldaghu al-mu'minu min juhrin marratayn." Në hadithin e parë Pejgamberi ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) thotë: "Unë nuk jam nga ata që mashtrojnë, por as mua nuk mund të më mashtrojë kush." Në tjetrin thuhet: "Besimtari nuk kafshohet dy herë nga e njëjta vrimë." Bëhet fjalë për një vrimë gjarpri. Nëse ke rënë brenda një herë dhe ke pësuar dëm, atëherë më pas tregohesh i kujdesshëm. Mos shko e të thuash thjesht: "Unë mendoj vetëm mirë, nuk ushqej dyshime të këqija. Kjo ndodhi vetëm një herë, nuk do të ndodhë për herë të dytë", për ta futur më pas dorën përsëri në të njëjtën vrimë. Bëhu i vëmendshëm! Nëse dikush vjen për të të mashtruar, mos lejo të futesh në kurth me mendimin "Nuk duhet të mendoj keq për të". Në vend të kësaj, thuaj: "Vëlla, mirupafshim. Mos më shti në gjynah dhe mos më shtyj të mendoj keq. Ajo që ofron nuk më hyn në punë." Thuaj: "Falënderimi i qoftë Allahut, përmes bereqetit të Pejgamberit tonë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) unë kam zgjedhur rrugën e mirë dhe jam me njerëz të mirë. Unë bëj tregti të ndershme." Vepro në përputhje me këtë. Nëse dëshiron të blesh një mall ose të mbyllësh një marrëveshje dhe dikush të ofron diçka: Nëse të sjell dobi, e pranon, nëse jo, e refuzon. Dikush ndoshta të thotë: "Po të çoj te një Shejh." Nëse zemra jote gjen qetësi te ai Shejh, atëherë shko, përndryshe jo. Të mashtrohesh nga frika se mos po ushqen mendime të këqija, kjo është një gjë. Por budallallëku – me lejen tuaj – është diçka krejt tjetër. Mos u bëj mendjelehtë. Allahu të ka dhënë mendje, të cilën duhet ta përdorësh. Mos i lejo askujt të të mashtrojë, ashtu siç ka urdhëruar Pejgamberi ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem). Në ditët e sotme shumë myslimanë janë mashtruar. Ata e kanë lënë rrugën e së vërtetës dhe rrugën e bukur të Pejgamberit tonë dhe po ndjekin idetë e tyre. Ata thonë "Ne jemi myslimanë", por bëjnë gjithçka të mundshme që nuk gjendet në Sunnet. Gjëra që Pejgamberi ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) nuk i ka thënë kurrë, ata i pranojnë si pjesë të fesë, ndërsa Sunnetin e vërtetë e quajnë Bidat. Të mos i ndjekësh njerëz të tillë, nuk do të thotë se po ushqen mendime të këqija. Përkundrazi: Kjo dëshmon syçelësi dhe mençuri. T'i ndjekësh ata do të thotë vetëm t'i bësh dëm vetes tënde. Njeriu duhet të jetë në gjendje t'i dallojë qartë këto gjëra. Mëso të dallosh urtësinë, të mirën dhe të keqen. Allahu të ka dhënë edhe logjikë, edhe dritën e besimit. Nëse vepron me këtë dritë, insha'Allah nuk do të mashtrohesh. Kujdes me këtë. Allahu na ruajtë. Në kohët e sotme ka gjithçka. Siç u tha, edhe njerëzit e mirë vihen nën dyshime të rreme. Por nëse shikon me vëmendje se kush është i mirë e kush i keq, kjo do të tregohet vetëvetiu. Mos u shqetëso dhe mos mendo: "Unë kam kujtuar gabimisht të mirën si të keqe dhe të keqen si të mirë." Gjëra të tilla mund të ndodhin. Nëse e kupton të vërtetën më vonë, atëherë pendohesh. Ose nëse i ke bërë padrejtësi dikujt, kërkon ndjesë dhe i lutesh të ta bëjë hallall hakun. Allahu na ruajtë. Allahu mos e bëftë askënd të mendojë keq për njerëzit e mirë. Nëse me apo pa dashje kemi bërë gabime ndaj tyre, Allahu na faltë për hir të këtyre ditëve të bekuara, insha'Allah.

2026-03-03

Lefke
Shukrullah - falënderimi i qoftë Allahut! - jemi mbledhur përsëri në këto ditë të bukura në një vend të bekuar, në Mekamin e Mevlana Shejh Nazimit. Muaji i Ramazanit është një muaj i bukur, këto ditë janë ditë të bukura. Natyrisht, gjendja e botës dihet, bota nuk është një vend i rehatisë. Për myslimanin ajo është një vend fitimi. Njeriu duhet ta shfrytëzojë këtë mirë. Çfarëdo që të ndodhë në botë, asgjë nuk ndodh jashtë vullnetit të Allahut Azze ue Xhel. Gjithçka ndodh brenda vullnetit të Allahut Azze ue Xhel, ashtu siç Ai dëshiron. Prandaj mos e vrit mendjen për këtë, kujdesu për punët e tua. Cila është detyra jote? Të jesh rob i Allahut, ta adhurosh Allahun, ta falënderosh mijëra herë për dhuntitë e Allahut dhe t'i mbash ato me nder. Si mysliman dhe gjithashtu si njeri, ti duhet të ecësh njësoj në rrugën e Allahut. Këto fjalë "ky bëri këtë, ai bëri atë, ky goditi, ai shkatërroi" në botë; këto janë të gjitha gjëra që ndodhin me vullnetin e Allahut, dhe ato ndodhin. Prandaj nuk është e nevojshme të mendohesh shumë për këtë. Njeriu duhet të shikojë gjendjen e tij, e jo gjërat e tjera. Sido që të jetë gjendja jote, bëhu falënderues. Nëse je në rrugën e Allahut, bëhu falënderues. Allahu të ka bekuar me këtë lumturi, o njeri; quaje veten të lumtur! Ndërkaq miliona, miliarda njerëz nuk e kanë këtë fat. Ata nuk i njohin këto ditë të bukura, nuk e kuptojnë këtë bukuri, nuk mund ta shijojnë atë. Ata nxitojnë në rrugë të tjera, ndjekin kënaqësitë e tyre dhe besojnë se kjo do t'i bëjë të lumtur. Në të vërtetë i lumtur është ai që është në rrugën e Allahut. Të gjithë të tjerët janë të braktisur nga fati, ata nuk kanë fat. Kjo do të thotë se, pavarësisht sa afër je, për sa kohë që nuk je në këtë rrugë, nuk do të të bëjë asnjë dobi. Ti duhet të hysh në këtë rrugë, në rrugën e Allahut. Mos i imito njerëzit e tjerë dhe mos ik nga feja, mos ik nga Islami, mos ik nga Tarikati. Nëse ikën, do të humbasësh shumë. Do të ketë shumë gjëra për të cilat do të pendohesh. Ti do të thuash: "Si munda të devijoj nga rruga? Unë isha në këtë rrugë, unë isha mysliman..." Ti do të pendohesh në botën tjetër dhe do të thuash: "Ndërsa isha në rrugën e Islamit, unë imitova jobesimtarët, jomyslimanët, të pafejtë dhe ata pa besim." Ata nuk kanë asgjë për t'u pasur zili. Allahu e ka krijuar secilin njësoj; personi që në të vërtetë duhet pasur zili është njeriu besimtar. Kurrë mos keni zili atë që ikën nga feja. Nuk duhet t'i admironi ata me mendime si: "Sa bukur është i veshur, si lëviz, si kërcen, si pi, çfarëdo që bën." Këto janë gjëra kalimtare, ato nuk zgjasin gjithë jetën. Edhe nëse do të zgjaste një jetë të tërë, në fund nuk do t'i mbetet asgjë prej kësaj. Në botën tjetër do të pendohesh shumë dhe do të thuash: "Ah, pse i humba këto mundësi, si mund të ndodhte kjo?" Njeriu do të pendohet kur të përfundojë në Ferr, sepse nuk i shfrytëzoi mundësitë kur ato ishin aty. Ata që do të pendohen më së shumti janë idhujtarët nga koha e Profetit tonë - sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Ata nuk e kuptuan vlerën e tij, e torturuan atë, e tallën atë, i bënë atij gjithçka të keqe, por në fund ata u penduan. Në të njëjtën mënyrë njerëzit sot i shohin Shejhët dhe shenjtorët; ata nuk u tregojnë respekt, por në vend të kësaj nderojnë dhe vlerësojnë njerëzit me veshje të lehta e të zbuluara. Këta nuk kanë asnjë vlerë, dhe nuk kanë asnjë vlerë as për veten e tyre. Prandaj Allahu Azze ue Xhel i ka dhënë njerëzimit mendjen; njeriu duhet ta përdorë këtë mendje për të arritur shpëtimin. Çfarë është shpëtimi? Në këtë botë, shpëtimi është të jesh me Allahun, dhe në botën tjetër është njëlloj. Të jesh me Allahun është me një rëndësi akoma më të madhe veçanërisht për botën tjetër. Jeta e kësaj bote kalon gjithsesi, por bota tjetër nuk kalon. Tani njerëzit në botë mendojnë: "Çfarë do të bëhet me ne, çfarë do të mbetet?"; sa shumë po vdesin nga frika jobesimtarët. Sepse ata nuk kanë besim; ata nuk e dinë se gjithçka ndodh përmes vullnetit të Allahut Azze ue Xhel. Prandaj ata nuk gjejnë qetësi në botë, sepse thonë: "Tani nuk kam më para, çfarë do të bëjë ai, si do të bëhet kjo"; në botën tjetër gjendja e tyre do të jetë shumë më e keqe. Allahu na ruajtë. Allahu mos na devijoftë nga kjo rrugë, qofshin mbi ne bekimet dhe mëshira e këtyre ditëve të bukura. Ne kërkojmë gjithashtu që Allahu t'u japë udhëzimin jobesimtarëve. Sepse ne besimtarët, njerëzit e Tarikatit, nuk dëshirojmë asgjë tjetër veçse të mirën. Allahu i udhëzoftë ata, në mënyrë që edhe ata të ecin në rrugën e vërtetë dhe të jenë ndër robërit që Allahu do, inshaAllah.

2026-03-02

Dergah, Akbaba, İstanbul
شَهۡرُ رَمَضَانَ ٱلَّذِيٓ أُنزِلَ فِيهِ ٱلۡقُرۡءَانُ هُدٗى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَٰتٖ مِّنَ ٱلۡهُدَىٰ وَٱلۡفُرۡقَانِۚ (2:185) Allahu thotë: Ky muaj i bekuar është muaji në të cilin u shpall Kurani. Të gjitha këto manifestime u shpallën në këtë muaj. Pastaj ai u plotësua për 23 vjet dhe vazhdon të jetë një mrekulli deri në Ditën e Gjykimit. Kurani madhështor është një mrekulli e madhe. Është një nga mrekullitë më të mëdha të Profetit tonë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) që fjala e Allahut (Azze ue Xhel-le) është mes njerëzve, ndodhet në duart tona dhe ne mund ta lexojmë atë kudo. Sa i përket leximit; në Ramazan gjithsesi zhvillohen lexime të përbashkëta të Kuranit dhe ai lexohet nga fillimi në fund (Hatim). Edhe normalisht njeriu duhet ta lexojë atë. Natyrisht, ka edhe shumë njerëz që nuk mund ta lexojnë atë. Asgjë nuk mund ta zërë vendin e tij. Disa njerëz thonë: "Ne do të lexojmë këtë, është libri i këtij dhe libri i atij"; por këto kurrë nuk mund ta zënë vendin e Kuranit madhështor. Njeriu duhet patjetër të lexojë nga Kurani. Për ata që nuk munden, le të thuhet: Detyra jonë e përditshme është të lexojmë një Xhuz të Kuranit. Kush nuk mund ta bëjë këtë, lexon njëqind herë suren El-Ihlas. El-Ihlasi është gjithashtu thelbi i Kuranit madhështor. Tre Ihlas vlejnë sa një Hatme (lexim i plotë). Me këtë nijet, pra duke thënë: "Nuk mundëm të lexojmë një Xhuz, le të lexojmë të paktën këtë", njeriu duhet të vazhdojë. Përndryshe, disa njerëz i mbajnë të tjerët larg Kuranit dhe i shpërqendrojnë duke thënë: "Mos e lexoni këtë, nuk e kuptoni; në vend të tij lexoni librin e këtij apo atij njeriu." Deklarata të tilla janë të pakuptimta. Ato nuk kanë asnjë vlerë. Prandaj, kjo është edhe veçoria më e madhe e këtij muaji të bekuar. Kurani u shpall në Natën e Kadrit (Lejletul-Kadr), asgjë nuk mund ta zërë vendin e tij. Për të marrë pjesë në mirësitë e tij, me këtë nijet, inshallah, siç thamë; kush mundet lexon çdo ditë një Xhuz, dhe kush nuk mundet, patjetër të lexojë çdo ditë njëqind herë suren El-Ihlas me nijetin e një Xhuzi. Allahu na dhëntë një mendje të qartë. Është urtësia e Allahut, kjo është gjithashtu një nga mrekullitë e mëdha; një njeri nuk di asnjë fjalë arabisht, nuk mund ta flasë atë, por e lexon Kuranin më bukur se arabët dhe e ka mësuar atë plotësisht përmendësh. Madje, disa kanë mësuar dhe zbatuar mënyra të ndryshme leximesh (Kiraetet) dhe rregullat e Texhvidit. Kjo ndodh pikërisht sepse Kurani është fjala e Allahut. Për shkak se depërton në brendësi, në zemrat e njerëzve, kjo bëhet e lehtë. Sido që ta shikosh, gjithçka përfshihet në Kuranin madhështor. Aty ka shëndet, ka besim, ka bereqet. Të gjitha shkencat janë të pranishme; shkencat e jashtme dhe të brendshme gjenden në Kuranin madhështor. Nëse në vend të kësaj thoni: "Unë po lexoj këtë, ky njeri ka shkruar kaq shumë libra, unë po lexoj librat e tij", as nuk do të merrni bereqet prej tyre e as nuk do të mund të përfitoni nga Kurani; do të mbeteni të privuar nga ai. Allahu na ruajtë. Qëndroni bashkë me njerëzit e mirë. Qëndroni në rrugën e vërtetë. Rruga e Tarikatit është rruga e vërtetë. Ata që flasin kundër Tarikatit, i cili tregon rrugën e vërtetë, dhe nuk e pranojnë atë, i çojnë njerëzit në rrugë të gabuar. Allahu na ruajtë. Allahu na udhëzoftë të gjithëve, inshallah.

2026-03-01

Dergah, Akbaba, İstanbul
Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kush beson, le të flasë mirë ose të heshtë." Nëse dikush nuk ka asgjë të mirë për të thënë, është më mirë të heshtë. Sepse shpesh ka shumë njerëz që flasin pa dituri. Kur ndodh kjo, në vend të së mirës shkaktohet vetëm e keqja dhe fatkeqësia. Prandaj në disa momente është më mirë të heshtësh. Njeriu duhet të jetë gjithmonë i vetëdijshëm për atë që thotë. Ai duhet të pyesë veten: "A po flas mirë apo keq? A janë fjalët e mia të mira apo të këqija?" Për kohën tonë të sotme, zotëria ynë Aliu mendohet të ketë thënë dikur: "Hādhā zamānu's-sukūt wa mulāzamati'l-buyūt." Që para 1400 vitesh ai donte të thoshte me këtë: "Kjo është një kohë për të heshtur dhe për të qëndruar në shtëpi." Sot kemi nevojë për këtë shumë më tepër se atëherë. Nuk ka asnjë arsye për të folur shumë. Njeriu duhet të thotë vetëm atë që është e mirë dhe e dobishme. Sepse nëse thua diçka të keqe, sidoqoftë i bën dëm vetëm vetes. Por nëse thua diçka të mirë, ajo sjell bekim dhe dobi. Por siç u përmend tashmë, rruga e Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) është një rrugë e mrekullueshme. Ajo që ai ka mësuar i shërben të mirës së mbarë njerëzimit. Pra, nuk është e mirë vetëm për muslimanët, por për të gjithë njerëzit. Njerëzit duhet të mësojnë nga Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) se çfarë duhet të bëjnë. Kushdo që kërkon të mirën dhe të bukurën në këtë botë, duhet të ndjekë këtë rrugë. Të gjitha rrugët e tjera përfundojnë në zhgënjim; ato nuk çojnë kurrë në një fund të mirë. Allahu na bëftë të qëndrueshëm në këtë rrugë. Mos rënçim në fatkeqësi, inshaAllah. Jo çdo gjë që shihet është e vërtetë, dhe jo çdo gjë që thuhet është e saktë. Prandaj mos e vrit mendjen kot për këtë. Çfarëdo që të bësh, udhëhiqu nga fjalët e Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Allahu mos na largoftë nga kjo rrugë. Allahu e mbrojtë Islamin dhe muslimanët. Ai na dërgoftë një mbrojtës. Ne jetojmë në kohët e fundit. Sigurisht që për të gjitha këto probleme dhe vështirësi ka vetëm një zgjidhje: Siç lajmëroi Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), nuk do të ketë më probleme kur të shfaqet Mehdiu, inshaAllah. Allahu na ndihmoftë dhe e bëftë që ai të shfaqet së shpejti, inshaAllah.

2026-02-28

Dergah, Akbaba, İstanbul
Profeti ynë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) tha: "Kush i ofron iftar një agjëruesi, merr të njëjtin shpërblim si agjëruesi." Ndërkohë, agjëruesit nuk i pakësohet asgjë nga shpërblimi i tij. Një nga cilësitë e bekuara të Allahut është Bujaria e Tij. Ai nuk merr nga njëri për t'i dhënë tjetrit; Allahu jep nga bollëku i Tij. Edhe këto raste i përkasin bekimeve që Allahu u dhuron besimtarëve, duke u thënë në kuptim: "Merrni" dhe "Nxirrni dobi prej tyre". Kështu ndodh edhe me shtrimin e iftarit; çdo vepër e mirë shpërblehet shumëfish. Sot është dita e dhjetë e Ramazanit. Falënderimi i takon Allahut. Agjërimi nuk është i vështirë, edhe pse njerëzit ndonjëherë mendojnë kështu. Kjo bukuri nuk mund të gjendet në asgjë tjetër. Bukurinë e agjërimit nuk mund ta njohin as ta shijojnë ata që nuk agjërojnë. Siç tha Profeti ynë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), agjëruesi ka dy gëzime tek Allahu. Në kohën e iftarit, çdokush që agjëron ndjen një gëzim të madh, qetësi të brendshme dhe bukuri. Gëzimi tjetër është shpërblimi që jepet në Ahiret për të – dhe ky është gëzimi i vërtetë. Por të paktën një pjesë e vogël e këtij gëzimi u jepet myslimanëve agjërues që në iftar. Prandaj, njeriu që agjëron është me të vërtetë i bekuar me lumturi. Ai nuk është mashtruar nga shejtani dhe nuk ka ndjekur egon e tij. Sa më shumë t'i kundërvihet njeriu shejtanit dhe egos së tij, aq më mirë është për të. Nëse u dorëzohet atyre, ai bëhet skllav i tyre dhe endet pa qëllim. Atëherë ai përpiqet vazhdimisht vetëm për të përmbushur dëshirat e tyre. Ndërkohë, ato duhet të të nënshtrohen ty; egoja jote duhet të të bindet dhe shejtani duhet të të qëndrojë larg. Pikërisht kështu duhet të jetë. Nëse e bën këtë, ti arrin lumturi dhe paqe si në këtë botë ashtu edhe në Ahiret. Adhurimet dhe veprat e mira të kryera në këtë botë i sjellin njeriut dobi të madhe, forcë dhe çdo të mirë. Prandaj, le t'i pranojmë me mirënjohje dhuntitë që Allahu na ka dhuruar. Le t'i kryejmë adhurimet tona me gëzim, inshaAllah. Allahu na bëftë të suksesshëm në to. Ai i udhëzoftë edhe ata që nuk i kryejnë adhurimet e tyre, në mënyrë që edhe atyre t'u jepen këto bukuri, inshaAllah.

2026-02-27

Dergah, Akbaba, İstanbul
Shejtani, i mallkuari, nuk pushon kurrë, ai përpiqet vazhdimisht. Ai bën gjithçka që është në fuqinë e tij për ta çuar njerëzimin në ferr; pa u lodhur dhe pa hezituar, ai vazhdimisht u sulet njerëzve. Shumica e njerëzve tashmë e ndjekin atë dhe janë me të. Për ata që nuk janë me të, ai nuk ka absolutisht asnjë tolerancë; ai dëshiron t'i çojë të gjithë në ferr. Allahu na ruajtë nga kjo. Prandaj, të qenit bashkë me Allahun është ajo që na shpëton. Asgjë tjetër nuk do t'i sjellë dobi njerëzimit. Sepse ky është sundimi i Allahut, është vullneti i Allahut; ta kundërshtosh Atë është marrëzi. Nëse Allahu e ka dhënë diçka, duhet ta ndjekim Atë. Duhet të ndjekim rrugën e bukur që Ai na ka dhënë. Mos rrini bashkë me armikun. "إِنَّ الشَّيْطَانَ لَكُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا" thotë Allahu. (35:6) Armiku më i madh është shejtani. Allahu thotë: "Mos e bëni atë mik, mos e merrni si shok, konsiderojeni atë si armik." Një armik, pra shejtani, nuk do të bëhet kurrë mik. Si mund të bëhet ai mik? Vetëm nëse do të hynte në rrugën e Allahut, ai do të bëhej mik. Me dikë që nuk është në rrugën e Allahut dhe që është kundër Allahut, nuk lidhet miqësi. Nuk mund të jesh mik me shejtanin. Ai nuk jua do të mirën. Ai vazhdimisht dëshiron të keqen. Ai vazhdimisht dëshiron çdo lloj hidhërimi dhe mundimi; çdo të keqe që ekziston, ai jua dëshiron juve. Nëse ai sheh qoftë edhe të mirën më të vogël te njerëzit, ditë apo natë, përpiqet ta shkatërrojë atë. Prandaj bëni kujdes. Mos lidhni miqësi me shejtanin. Mos e ndiqni rrugën e tij. Qëndroni larg tij. Qëndroni larg edhe ushtarëve të tij. Kjo do të thotë se ai vazhdimisht mendon: "Si mund t'i prish këto shoqëri, sa fatkeqësi mund të shkaktoj?" Ai nuk ka asnjë shqetësim tjetër. Ai nuk dëshiron asgjë në dobi të njerëzve... Për të mos përmendur myslimanët, ai është një armik i mbarë njerëzimit. Pavarësisht sa shumë të këqija bëjnë njerëzit, ai dëshiron që ata të bëjnë akoma më shumë. Allahu na ruajtë nga e keqja e tyre. Qëndroni me ata që janë në rrugën e Allahut. Qëndroni me ata që janë në rrugën e Profetit tonë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të). Mos u kapni vetëm pas njërit prej tyre, por kapuni pas të dyve njëkohësisht. Sepse nëse nuk e bëni këtë, shejtani do t'ju rrëmbejë. Ata që pyesin: "Çfarë është tarikati?", thonë gjithashtu: "Tarikati nuk është i nevojshëm." Dija e atyre që thonë gjëra të tilla nuk ka asnjë dobi gjithsesi. Le të shkruajnë edhe mijëra libra, le të edukojnë sa të duan nxënës; pa besimin, ata janë të gjithë në duart e shejtanit. Allahu na ruajtë nga e keqja e tyre. Ai mos na devijoftë nga rruga e drejtë, inshallah.

2026-02-24

Bedevi Tekkesi, Beylerbeyi, İstanbul
قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: في خمس من الإبل شاة، وفي عشر شاتان، وفي خمس عشرة ثلاث شياه، وفي عشرين أربع شياه، وفي خمس وعشرين ابنة مخاض إلى خمس وثلاثين۔ فإن زادت واحدة ففيها ابنة لبون إلى خمس وأربعين۔ فإذا زادت واحدة ففيها حقة إلى ستين۔ فإذا زادت واحدة ففيها جذعة إلى خمس وسبعين۔ فإن زادت واحدة ففيها ابنتا لبون إلى تسعين۔ فإذا زادت واحدة ففيهما حقتان إلى عشرين ومائة۔ فإذا كانت الإبل أكثر من ذلك ففي كل خمسين حقة، وفي كل أربعين بنت لبون۔ فإذا كانت إحدى وعشرين ومائة ففيها ثلاث بنات لبون حتى تبلغ تسعا وعشرين ومائة۔ فإذا كانت ثلاثين ومائة ففيها بنتا لبون وحقة حتى تبلغ تسعا وثلاثين ومائة۔ فإذا كانت أربعين ومائة ففيها حقتان وبنت لبون حتى تبلغ تسعا وأربعين ومائة۔ فإذا كانت خمسين ومائة ففيها ثلاث حقاق حتى تبلغ تسعا وخمسين ومائة۔ فإذا كانت ستين ومائة ففيها أربع بنات لبون حتى تبلغ تسعا وستين ومائة۔ فإذا كانت سبعين ومائة ففيها ثلاث بنات لبون وحقة حتى تبلغ تسعا وسبعين ومائة۔ فإذا كانت ثمانين ومائة ففيها حقتان وابنتا لبون حتى تبلغ تسعا وثمانين ومائة۔ فإذا كانت تسعين ومائة ففيها ثلاث حقاق وبنت لبون حتى تبلغ تسعا وتسعين ومائة۔ فإذا كانت مائتين ففيها أربع حقاق أو خمس بنات لبون، أي السنين وجدت أخذت۔ وفي سائمة الغنم في كل أربعين شاة شاة إلى عشرين ومائة۔ فإن زادت واحدة ففيها شاتان إلى مائتين۔ فإذا زادت على المائتين ففيها ثلاث إلى ثلاثمائة۔ فإن كانت الغنم أكثر من ذلك ففي كل مائة شاة شاة، ليس فيها شيء حتى تبلغ المائة۔ ولا يفرق بين مجتمع ولا يجمع بين متفرق مخافة الصدقة۔ وما كان من خليطين فإنهما يتراجعان بالسوية۔ ولا يؤخذ في الصدقة هرمة ولا ذات عوار من الغنم ولا تيس الغنم إلا أن يشاء المصدق۔ Tani vjen kapitulli mbi zekatin. Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: Te devetë, zekati fillon nga pesë deve. Te delet, ai fillon nga dyzet krerë. Kjo nuk do të thotë që për pesë deve jepet një deve. Sot do të shpjegojmë detajet rreth kësaj. Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: Për pesë deve jepet një dele, për dhjetë deve dy, për pesëmbëdhjetë deve tri dhe për njëzet deve katër dele. Pra, nuk jepet asnjë deve; jepen gjithmonë dele, një për pesë deve, dy për dhjetë. Deri në këtë numër jepen dele. Nga 25 deri në 35 deve jepet një deve femër në vitin e dytë të jetës. Kjo do të thotë, nëse numri bëhet më i madh, pas kësaj jepet një deve. Kush ka 25 deri në 35 deve, jep si zekat një deve femër në vitin e dytë të jetës. Nëse është një më shumë se 35, deri në arritjen e 45 jepet një deve femër në vitin e tretë të jetës. Pra, kalohet nga devetë më të vogla tek ato më të mëdha, dhe kjo vazhdon kështu deri në 45 deve. Deri në 45 jepet një deve femër. Nëse është një më shumë se 45, deri në 60 jepet një deve femër në vitin e katërt të jetës. Devetë bëhen më të vlefshme sa më shumë vjetërohen. Prandaj zekati i tyre është rregulluar kështu. Kjo vlen deri në 60, pra një deve femër në vitin e katërt të jetës. Nëse është një më shumë se 60, deri në 75 vlen e njëjta gjë; jepet një deve femër në vitin e pestë të jetës. Nëse është një më shumë se 75, deri në 90 jepen dy deve femra në vitin e tretë të jetës. Kjo është sasia deri në 90. Nëse është një më shumë se 90, deri në 120 jepen dy deve femra në vitin e katërt të jetës. Nëse ka edhe më shumë deve, për çdo 50 deve jepet një deve femër në vitin e katërt të jetës dhe për çdo 40 deve jepet një deve femër në vitin e tretë të jetës. Për 121 deri në 129 deve jepen tri deve femra në vitin e tretë të jetës. Për 130 deri në 139 deve jepen dy deve femra në vitin e tretë të jetës dhe një deve femër në vitin e katërt të jetës; pra, janë përsëri tri, por me mosha të ndryshme. Për 140 deri në 149 deve jepen dy deve femra në vitin e katërt të jetës dhe një deve femër në vitin e tretë të jetës. Për 150 deri në 159 deve jepen tri deve femra në vitin e katërt të jetës. Për 160 deri në 169 deve jepen katër deve femra në vitin e tretë të jetës. Për 170 deri në 179 deve jepen tri deve femra në vitin e tretë të jetës dhe një deve femër në vitin e katërt të jetës. Për 180 deri në 189 deve jepen dy deve femra në vitin e katërt të jetës dhe dy deve femra në vitin e tretë të jetës. Për 190 deri në 199 deve jepen tri deve femra në vitin e katërt të jetës dhe një deve femër në vitin e tretë të jetës. Për 200 deve jepen katër deve femra në vitin e katërt të jetës ose pesë deve femra në vitin e tretë të jetës. Në varësi të asaj që gjendet nga të dyja, atë e merr, thotë Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. Këto janë hollësitë e Islamit. Ne këtu vërtet nuk kemi deve, as pronë të tillë. As trevjeçare e as pesëvjeçare. Por këto fjalë të bekuara të Profetit, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, tregojnë se sa i saktë është Islami; me dy vjeç këtë, me tre vjeç atë... Pra, këto janë gjëra shumë të rëndësishme. Allahu na mundësoftë ta japim zekatin tonë plotësisht. Te delet që kullosin në kullotë, nga 40 deri në 120 jepet një dele, nëse ka qoftë edhe një më shumë se 120 deri në 200 jepen dy dele, dhe nëse ka qoftë edhe një më shumë se 200 deri në 300 jepen tri dele. Nëse ka më shumë dele, për çdo njëqind dele shtesë jepet një dele si zekat; përpara se të arrihen njëqind, nuk ka zekat për to. Këto janë çështje të zekatit, sigurisht që duhet pyetur dikush që i njeh mirë ato. Ky urdhër i Profetit, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, vlen për kafshët e kullotës, pra ato që nuk ushqehen në stallë. Zekati i tyre trajtohet ndryshe, Allahu e di më së miri. Normalisht është një e dyzeta, meqë shumica e njerëzve i ushqejnë kafshët e tyre në shtëpi. Për kafshët që kullosin në kullotë nuk ka zekat përderisa nuk arrihet numri njëqind, thotë Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. Nuk lejohet të ndahet një tufë e bashkuar ose të bashkohen tufat e ndara nga frika e rritjes apo e zvogëlimit të zekatit. Zekati që merret nga pasuria e përbashkët e dy personave ndahet në mënyrë të barabartë (në përpjesëtim me pjesët e tyre) midis tyre. Gjatë marrjes së zekatit nuk lejohet të merren kafshë të vjetra, me të meta ose për mbarështim. Vetëm nëse mbledhësi i zekatit e dëshiron këtë, ai mund ta pranojë, dhe pronarët e japin zekatin e tyre në përputhje me rrethanat. Sidoqoftë, duhet të pyetet për çështjet e zekatit. Edhe pse sot shumë pak njerëz kanë dele ose dhi, përsëri mund të krijohet një ide për to. Këtu ka një udhëzim; asokohe sigurisht që nuk kishte mashtrime, por njerëzit e sotëm bëjnë diçka si 'hile juridike' (Hile). Dikush e përzien pasurinë e tij me atë të të tjerëve, i shton pasurisë së tij pasuri të huaj, pastaj e ndan atë përsëri. Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, tregon se nuk lejohet të bëhet kjo. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: قد عفوت عن الخيل والرقيق، فهاتوا صدقة الرقة من كل أربعين درهما درهم، وليس في تسعين ومائة شيء، فإذا بلغت مائتين ففيها خمسة دراهم، فما زاد فعلى حساب ذلك۔ وفي الغنم في كل أربعين شاة شاة، فإن لم تكن إلا تسع وثلاثين فليس عليك فيها شيء۔ وفي البقر في كل ثلاثين تبيع، وفي الأربعين مسنة، وليس في العوامل شيء۔ وفي خمس وعشرين من الإبل خمسة من الإبل، فإذا زادت واحدة ففيها ابنة مخاض، فإن لم تكن ابنة مخاض فابن لبون ذكر إلى خمسين۔ وإلى خمس وثلاثين، فإذا زادت واحدة ففيها بنت لبون إلى خمس وأربعين۔ فإذا زادت واحدة ففيها حقة طروقة الجمل إلى ستين۔ فإذا كانت إحدى وتسعين ففيهما حقتان طروقتا الجمل إلى عشرين ومائة۔ فإن كانت الإبل أكثر من ذلك ففي كل خمسين حقة، ولا يفرق بين مجتمع ولا يجمع بين متفرق خشية الصدقة۔ ولا يؤخذ في الصدقة هرمة ولا ذات عوار ولا تيس إلا أن يشاء المصدق۔ وفي النبات ما سقته الأنهار أو سقت السماء العشر، وما سقي بالغرب ففيه نصف العشر۔ Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, e shpjegon përsëri çështjen e zekatit: Unë ju kam liruar nga zekati për kuajt dhe skllevërit. Kjo do të thotë, kushdo që ka kuaj ose skllevër është i përjashtuar nga zekati për ta, prej tyre nuk kërkohet zekat, thotë Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. Megjithatë, jepeni zekatin për argjendin, konkretisht një derhem për çdo dyzet derhemë. Për njëqind e nëntëdhjetë derhemë nuk ka zekat. Përderisa nuk kalohet njëqind e nëntëdhjetë, nuk ka zekat; ky është nisabi (sasia minimale). Megjithatë, nëse arrin në dyqind derhemë, jepen pesë derhemë. Përtej dyqind derhemëve, zekati llogaritet sipas këtij raporti. Nga dyqind e lart, përqindja për paratë është e fiksuar, ndërsa te kafshët ka luhatje. Te delet që mbahen në kullotë, jepet një dele për çdo dyzet dele, deri në njëqind e njëzet dele. Nëse ke tridhjetë e nëntë dele, nuk duhet të japësh asgjë; nëse nuk arrihet numri dyzet, pra është tridhjetë e nëntë, zekati nuk është i detyrueshëm. Te gjedhët, për çdo tridhjetë gjedhë jepet një "tabi", pra një viç njëvjeçar. Për çdo dyzet gjedhë jepet një "musinna", pra një gjedh femër dyvjeçare. Për të parën jepet një viç njëvjeçar, për të dytën një gjedh dyvjeçar. Për devetë e punës, që përdoren për ujitje ose bujqësi, nuk jepet asgjë. Kjo do të thotë, për devetë jokomerciale që përdoren në mullinj uji ose në fusha për bujqësi nuk ka zekat, thotë Profeti, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. Për 25 deve jepen pesë dele. Nëse është një më shumë se 25, deri në 35 jepet një deve femër në vitin e dytë të jetës. Nëse nuk ka deve femër në vitin e dytë të jetës, jepet një deve mashkull në vitin e tretë të jetës. Nëse është një më shumë se 35, deri në 45 jepet një deve femër në vitin e tretë të jetës. Nëse është një më shumë se 45, deri në 60 jepet një deve femër në vitin e katërt të jetës, e cila është e aftë për mbarështim. Nga 91 deri në 120 jepen dy deve femra në vitin e katërt të jetës, të cilat janë të afta për mbarështim. Nëse ka më shumë deve, për çdo pesëdhjetë deve jepet një deve femër në vitin e katërt të jetës. Nga ky numër e lart, llogaritja ndjek një rend të caktuar. Nuk lejohet të ndahen tufat e bashkuara ose të bashkohen të ndarat nga frika e rritjes apo uljes së zekatit. Pra, nuk lejohet të shmanget zekati përmes mashtrimit duke thënë: "Gjysma më përket mua, gjysma ty", thotë Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. Për zekat nuk merren kafshët e vjetra, të sëmura apo ato që mbahen për mbarështim. Një kafshë që është lënë mënjanë për mbarështim, mbledhësi i zekatit nuk guxon ta marrë si zekat, thotë Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të. Megjithatë, nëse pronari dëshiron ta japë atë me vullnetin e tij të lirë, mbledhësi i zekatit mund ta pranojë kafshën e mbarështimit. Sa i përket zekatit mbi bimët, pra të korrat: Për të vjelat që ujiten nga lumenjtë ose shiu, jepet "ushri", pra një e dhjeta. Njeriu mbjell; ka një përrua ose lumë në kopsht dhe ujit me të, ose bie shi. Nuk paguhet për ujin, nuk ka motor dhe as pus, ujitet vetë. Në këtë rast, një e dhjeta e të korrave është zekati. Për të vjelat që ujiten me kova (ose makineri), jepet gjysma e ushrit. Pra, nëse dikush ujit me motor, nga një pus ose me kova, pjesa është sa gjysma e një të dhjetës, pra një e njëzeta. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم عفوت لكم عن صدقة الجبهة والكسعة والنخة۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Unë ju kam liruar nga dhënia e zekatit për kafshët e punës si kuajt dhe gomarët." Për kafshët si kuajt dhe gomarët nuk ka zekat. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: العنبر ليس بركاز بل هو لمن وجده۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Ambra nuk konsiderohet si pasuri nëntokësore (Rikaz), nga e cila kërkohet një e pesta si zekat; përkundrazi, i përket atij që e gjen." Ajo që ne e quajmë ambra, vjen nga balena. Kushdo që e gjen atë në det ose diku tjetër, i përket atij. Ajo nuk vlerësohet si Rikaz, pra si thesar; për të nuk ka zekat. Pra, nuk mblidhet asnjë taksë prej një të pestës; por nëse e shet atë më vonë, ai paguan zekat për ato para. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس على المسلم في عبده ولا فرسه صدقة۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Një mysliman nuk ka nevojë të paguajë zekat as për skllavin e tij, as për kalin e tij." Për ta nuk jepet zekat. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس على المؤمن زكاة في كرمه ولا في زرعه إذا كان أقل من خمسة أوسق۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Nëse një mysliman ka më pak se pesë vesak, pra më pak se pesë ngarkesa deveje me të vjelura, ai nuk ka nevojë të paguajë zekat as për vreshtin e tij dhe as për të korrat e tij." Edhe kjo ka një kufi; është përcaktuar se sa duhet dhënë nga çdo gjë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس على مستفاد مال زكاة حتى يحول عليه الحول۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Për një pasuri nuk ka zekat, derisa të ketë kaluar një vit mbi të." قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس في الإبل العوامل صدقة۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Për devetë e punës nuk ka zekat." Kjo do të thotë, për devetë me të cilat mbartni ngarkesa ose që i përdorni për punë të përditshme, nuk ka zekat. Megjithatë, nëse ato rriten për tregti ose për mbarështim (mbajtje në kullota), për to ka zekat. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس في الأوقاص شيء۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Për sasitë e ndërmjetme (Eukas) nuk ka zekat." Me sasi të ndërmjetme ai ka parasysh: Për pasurinë që gjendet midis dy kufijve të zekatit, pra për të cilën nuk ka kaluar ende një vit, nuk kërkohet zekat shtesë. قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس في الحلي زكاة۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Për stolitë nuk ka zekat." قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: ليس في الخيل والرقيق زكاة، إلا زكاة الفطر في الرقيق۔ Pejgamberi, bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, thotë: "Përveç zekatit të fitrit (Zekat al-Fitr) për skllevërit, nuk ka zekat tjetër për kuajt dhe skllevërit." Për një skllav jepet vetëm zekati i fitrit, ndërsa një zekat tjetër nuk është i nevojshëm.

2026-02-26

Dergah, Akbaba, İstanbul
مَن يُضۡلِلِ ٱللَّهُ فَلَا هَادِيَ لَهُ (7:186) Kush është vërtet i lumtur? Është njeriu, të cilit Allahu i ka dhënë udhëzimin. Sepse kjo ndodh me vullnetin e Allahut. Njeriu që ka fituar udhëzimin, është i shpëtuar. Por nëse i mungon udhëzimi, nëse Allahu nuk ia jep atë, atëherë ai është një njeri për të ardhur keq. Atij mund t'i përkasë e gjithë bota. Ai mund të zotërojë gjithçka, por nuk ka asnjë hise në Ahiret. Të humbësh Ahiretin është gjëja më e keqe që mund t'i ndodhë dikujt. Në këtë botë ai u jepet të gjitha kënaqësive dhe veseve të mundshme... Ai nuk lë asnjë kënaqësi pa provuar. Ai thjesht provon gjithçka. Por në fund nuk i mbetet asgjë. Kjo do të thotë se për Ahiretin i mbeten vetëm mëkatet e tij. Ky është me të vërtetë njeriu më i palumtur. I lumturi, nga ana tjetër, është ai që gjendet në rrugën e Allahut, i bindet Atij, falet, agjëron, jep zeqatin dhe kryen të gjitha detyrimet e tij. Sepse shejtani i rri në pritë dhe dëshiron ta pengojë nga kjo. Pavarësisht se çfarë bën, shejtani nuk do të të lërë të qetë. Prandaj njerëzit në këtë rrugë duhet t'i jenë mirënjohës Allahut dhe ta lavdërojnë Atë. Ne jemi në këtë rrugë, por jashtë shohim: Në mes të Ramazanit disa hanë në pikë të ditës. Nuk ka asnjë arsye për të qenë të zemëruar me ta për këtë gjë. Përkundrazi, njeriu duhet të ndiejë keqardhje për ta. Janë njerëz për të ardhur keq. Ata nuk kanë asnjë hise në Ahiret, Allahu na ruajtë nga kjo. Prandaj ne duhet t'i jemi mirënjohës Allahut. Nuk është as e nevojshme të thuhet: "Unë jam më i mirë se ai." Në vend të kësaj duhet thënë: "Falënderimi i qoftë Allahut, Allahu na forcoftë në këtë rrugë." Ne e shohim shpesh, ndonjëherë na vijnë ankesa të tilla: "Djali im falej pesë herë në ditë, ishte shumë besimtar; nuk e kuptoj se çfarë ndodhi. Tani nuk bën më asgjë, rri me miq të këqij, e ka lënë namazin dhe është përfshirë në gjëra të këqija." Prandaj, njeriu në rrugën e Allahut duhet të jetë gjithmonë mirënjohës dhe t'i kërkojë ndihmë Allahut, në mënyrë që të mbetemi të qëndrueshëm. Ai mos na devijoftë nga rruga. Kjo rrugë është një rrugë e mrekullueshme. Allahu u dhëntë udhëzim edhe të tjerëve, që edhe ata të mund ta shijojnë këtë bukuri. Sepse bukuria e besimit nuk mund të krahasohet me asgjë tjetër. Ne e shohim se në çfarë gjendjeje ndodhet bota. Edhe kënaqësitë e kësaj bote i kanë kufijtë e tyre. Dëshirat e egos duken të pafundme, por edhe ato dikur arrijnë një kufi. Kjo do të thotë se nga një pikë e caktuar nuk shkohet më tej; njeriu nuk ndien më gëzim. Prandaj ata vazhdimisht kërkojnë gjëra të reja për t'i provuar. Pavarësisht se çfarë është, e mirë apo e keqe, madje edhe pas asaj më të keqes egoja i vihet pas. Por siç u tha, ekziston një kufi që nuk mund të kapërcehet. Këtë bukuri të përsosur njeriu mund ta përjetojë vetëm në Xhenet, përjetësisht. Për ta arritur këtë bukuri, njeriu duhet të ndjekë rrugën e Allahut në këtë botë. Allahu u dhëntë udhëzim njerëzve. Allahu na ruajtë.

2026-02-25

Dergah, Akbaba, İstanbul
وَقُلِ الْحَقُّ مِن رَّبِّكُمْ ۖ فَمَن شَاءَ فَلْيُؤْمِن وَمَن شَاءَ فَلْيَكْفُرْ (18:29) Allahu i Lartësuar urdhëron: „Thuaj të vërtetën.“ „Kush do, le të besojë, e kush do, le ta mohojë“, thotë Allahu i Lartësuar. Ka shumë gjëra që në pamje të parë duken si e vërteta. Meqenëse myslimanët i respektojnë këta njerëz, ata u besojnë fjalëve të tyre. Por zakonisht ajo që duket si e vërtetë, nuk është aspak e vërteta. Myslimanët shpesh janë mirëbesues dhe mashtrohen shumë shpejt. Ka një zemërbardhësi të madhe ndër myslimanët, prandaj ata verbohen kaq lehtë. Që nga koha e Profetit tonë (salAllahu alejhi ue selem) ka pasur shumë që janë përpjekur ta shkatërrojnë Islamin. Nuk kanë munguar kurrë intrigat nga më të ndryshmet. Në dyqind vitet e fundit ata kanë rrëzuar Perandorinë Osmane dhe Kalifatin. Por si ia dolën? Përmes çdo lloji përçarjeje dhe prishjeje – dhe në fund e shkatërruan atë nga brenda. Si e rrëzuan saktësisht Perandorinë Osmane? Dolën të ashtuquajturit dijetarë, e mashtruan popullin me shpifje dhe gënjeshtra kundër sulltanëve dhe në fund e çuan shtetin drejt rënies. Ata sollën rënien e Kalifatit dhe të Islamit. Si ndodhi kjo rënie? Ndodhi kur nuk kishte më kalif. Ne po e shohim, e tillë është gjendja e sotme. Prandaj këtu ka një kriter, të cilit duhet t'i kushtojmë vëmendje. Cili është ky kriter? Kalifi i fundit në pushtet ishte Lartmadhëria e Tij Sulltan Abdulhamid Han. Kushdo që e kundërshtoi atë, fjalët dhe veprat e tij nuk janë të pranueshme. Pavarësisht se sa të mirë dukeshin – qofshin si myslimanë, patriotë apo diçka tjetër –, asnjëri prej tyre nuk ka asnjë vlerë. Pasi u kthyen kundër kalifit dhe rrëzuan Islamin, ti mund të shkruash sa të duash libra ose të pretendosh tituj për veten; gjithçka është vetëm fjalë koti. Tek ata ka shumë fjalë, por pak vepra. Sulltan Abdulhamidi, nga ana tjetër, nuk bëri shumë fjalë, por në këmbim realizoi jashtëzakonisht shumë. Dhe pikërisht për këtë arsye nuk u njoh vlera e tij e vërtetë. Njerëzit preferuan t'u shkonin pas atyre që mbanin vetëm fjalime të mëdha. Ata gjetën një pretekst dhe e rrëzuan nga froni. Edhe në Kuranin e lavdishëm thuhet për këtë: وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ (26:224) Dhe poetët, fjalëbukurit, i ndjekin vetëm të mashtruarit, të cilët lejojnë të drejtohen si dele. Pikërisht ky është thelbi i çështjes. Kësaj duhet t'i kushtojmë vëmendje shumë të madhe. Allahu na ruajtë; shumë njerëz që i njihnim mirë dhe i konsideronim të mirë, në të vërtetë nuk ishin aspak të mirë. Allahu na faltë të gjithëve. Allahu na dhëntë vigjilencë dhe mendjemprehtësi. Ai na mundësoftë ta dallojmë qartë të mirën dhe të keqen, inshallah.