Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Vini re! Adhurimi i sinqertë i takon vetëm Allahut! (39:3) Ikhlasi do të thotë sinqeritet ndaj Allahut... Kur ky sinqeritet është i pranishëm, njeriu nuk brengoset për asgjë tjetër. Çdo gjë që bën, duhet të jetë për hir të Allahut. Adhurimet e tua janë për kënaqësinë e Tij; veprat e tua të mira janë për Të; dhe gjithashtu e mira që u bën njerëzve, duhet të jetë për kënaqësinë e Allahut. Ti i bën mirë dikujt, por pastaj zhgënjehesh dhe thua: "Ky njeri nuk më falënderoi." Ti bën mirë, por nëse tjetri është mosmirënjohës, kjo të rëndon shumë. Kjo mërzitje tregon se vepra jote nuk ishte plotësisht për kënaqësinë e Allahut. Bëhet e qartë se ke pritur falënderim, që të të shprehej mirënjohje. Pikërisht ky nuk është Ikhlas (nuk është sinqeritet). Nuk e bën pastër për Allahun, por e përzien qëllimin tënd me gjëra të tjera. Dhe sapo ta përziesh, nuk është më e mirë. Dobia dhe shpërblimi i veprës sate humbet – nëse jo krejtësisht, atëherë në pjesën më të madhe. Sepse po të ishte për kënaqësinë e Allahut, do të ishe plotësisht i qetë. Do të thoje: "E bëra këtë për Allahun, vetëm dhe ekskluzivisht për kënaqësinë e Tij." A falënderojnë, a u pëlqen apo janë mosmirënjohës – kjo nuk luan rol. E rëndësishme është vetëm që e ke bërë pastër dhe me sinqeritet për hir të Allahut. Nuk duhet të shikosh prapa. "Çfarë ndodhi vallë, çfarë doli nga kjo?" "A do të më hyjë në punë në të ardhmen? A do të më ndihmojë ky njeri?" "A do të më falënderojnë njerëzit? A do të më jenë mirënjohës?" Këtë nuk duhet ta presësh. Nëse mendon kështu, nuk e ke bërë për Allahun, por për ndonjë përfitim. Qëllimi është i përzier; ti e ke ndotur këtë vepër të pastër. Prandaj, ai që e bën për kënaqësinë e Allahut, është i qetë shpirtërisht. Ai nuk pret asgjë nga askush. E vetmja gjë që shpreson, është se e ka çuar veprën e tij përpara për në botën tjetër. Nuk ka asnjë arsye për ta prishur këtë. Siç thuhet ajo fjala e urtë: "Bëj mirë dhe hidhe në det." "Nëse nuk e di peshku, e di Krijuesi." Krijuesi, pra Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, e di. Çfarë nevoje ka ta dijë peshku? Edhe njerëzit janë si peshqit. Cilin peshk dëshiron të kapësh që të të falënderojë? Nuk mund të mendosh rreth asaj: "Kush ka kafshuar, kush jo?" Po ashtu veprat e tua të mira duhet të jenë gjithmonë për kënaqësinë e Allahut, inshaAllah. Allahu mos na lëntë të ndjekim nefsin tonë. Njeriu e do këtë, egoja kërkon shpërblim për atë që është bërë. Ajo kërkon një shpërblim, qoftë edhe një "Faleminderit" të thatë. A falënderojnë ata apo jo... Nëse falënderojnë, në fakt falënderojnë Allahun, pasi ti e ke bërë për kënaqësinë e Tij. Nëse nuk e bëjnë, atëherë asgjë; kjo është e parëndësishme. E rëndësishme është që të jetë për kënaqësinë e Allahut – pastër dhe me sinqeritet, inshaAllah.

S'ka dyshim se besimtarët janë vëllezër, prandaj pajtoni vëllezërit tuaj. (49:10) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: Shejtani dëshiron të mbjellë armiqësi, të keqe dhe urrejtje mes njerëzve. Kjo është detyra e shejtanit. Kudo që ka diçka të bukur, ai përpiqet ta prishë atë. Ai nuk do asgjë të mirë për bijtë e Ademit. Për fat të keq, njerëzit janë bërë një lodër në dorën e tij; ata bëjnë atë që ai kërkon. Shejtani i drejton ata sipas vullnetit të tij dhe njerëzit e ndjekin atë vazhdimisht. Edhe brenda familjes, ata bëhen armiq. Gruaja armiqësohet me burrin, burri me gruan, vëllai me vëllain... Kjo armiqësi brenda familjes është diçka që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, nuk e do aspak. "Myslimanët janë vëllezër", thotë Allahu i Plotfuqishëm. Nëse ka mosmarrëveshje mes myslimanëve, atëherë pajtojini ata, në mënyrë që grindja të marrë fund. Nëse ka një problem apo konflikt, Allahu dhe Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) e duan kur ai kthehet për mirë dhe kur njerëzit pajtohen. Ai dëshiron që myslimanët të jenë të bashkuar dhe të mos përçahen. Zemrat e tyre nuk duhet të ndahen, domethënë, nuk duhet të hyjë armiqësia mes tyre. Në kohën e sotme, mes njerëzve dhe në familje mbizotëron armiqësia, e keqja dhe urrejtja. Kur është kështu, humbet begatia. Besimi i tyre dobësohet. Sepse ata nuk i binden urdhrit të Allahut. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, urdhëron: "Duajeni njëri-tjetrin." Dhe Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Askush nga ju nuk beson me të vërtetë, derisa të mos dëshirojë për vëllanë e tij besimtar atë që dëshiron për veten e tij dhe ta dojë atë." Nuk mjafton vetëm të jesh mysliman; besimi e ngre njeriun dhe shoqërinë në një nivel më të lartë dhe më të bukur. Te besimtarët do të gjeni çdo lloj mirësie. Prej tyre nuk vjen asgjë e keqe. Prandaj, në çdo grindje duhet thënë: "Tjetri me siguri ka një arsye të fortë, patjetër që është ndonjë keqkuptim." Nuk duhet gjykuar tjetri menjëherë. Duhet gjetur një justifikim për të. Duhet treguar mirëkuptim dhe duhet menduar: "Ai ishte pa qejf, tha diçka të keqe, por me siguri është penduar." Nuk duhet zmadhuar çështja dhe mbajtur inat, duke thënë: "Jo, ai më tha këtë e atë." Allahu u dhuroftë njerëzve një bashkëjetesë të mirë. Vëllezër e motra, familje, të afërm, të njohur, fqinjë – të gjithë ata bëfshin një jetë të begatë dhe paqësore, dashtë Allahu. U zhduktë armiqësia. Armiqësia nuk është gjë e mirë. Vetëm shejtani e do armiqësinë; Allahu i Plotfuqishëm nuk e do atë. Allahu na ruajtë.

Dhe mos vdisni ndryshe, vetëm se duke qenë muslimanë (3:102) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: "Mos e dëshironi vdekjen." Kur njeriu është i dëshpëruar... Allahu na ruajtë. Në ditët e sotme, njerëzit jo vetëm që e dëshirojnë vdekjen, por madje ia marrin jetën vetes. Ky është një gabim i rëndë, një lajthitje e madhe dhe një mëkat i madh. Dënimi për këtë zgjat deri në Ditën e Gjykimit. Allahu na ruajtë; kush ia merr jetën vetes, e vuan këtë dhimbje pandërprerë deri në Ditën e Gjykimit. Prandaj kemi dëgjuar nga Shejh Baba – a është hadith ky? –: Të thuash një herë në jetë "La ilahe il-lAllah Muhamedun Resulullah" është më mirë se një mijë vjet në varr. Prandaj duhet ta dish vlerën e jetës që bën. Vetëm pse njeriu është i mërzitur, të thotë: "Do të doja të isha i vdekur", nuk është as e arsyeshme e as e mirë. Besimtari duhet ta dijë: Nëse ka ndonjë problem, kjo është një sprovë nga Allahu. Edhe për këtë ka një shpërblim, një sevap. Për besimtarin asgjë nuk shkon kot; për atë që beson në Allahun, asgjë nuk humbet. Por njerëzit që nuk besojnë në Allahun, që nuk e njohin dhe nuk e pranojnë Atë, le të jetojnë sa të duan. Le të përpiqen ta zgjasin jetën e tyre sa të duan; edhe nëse e zgjasin atë përmes fëlliqësisë dhe zullumit, nuk ka asnjë dobi. Ajo që bëjnë ata, nuk është asgjë tjetër veçse mëkat mbi mëkat, vazhdimisht mëkat. Dënimi i tyre është – Allahu na ruajtë – Xhehenemi, dhe do të jetë Xhehenemi i përjetshëm. Prandaj duhet ta dish vlerën e kësaj jete dhe nuk bën ta çosh dëm. Siç thoshte Shejh Efendiu ynë: Të thuash një herë "La ilahe il-lAllah" është më mirë se të rrish një mijë vjet nën tokë. Allahu i ruajtë njerëzit nga sherri i egos së tyre. E keqja e egos dhe e shejtanit është aq e madhe, saqë e shtyn njeriun drejt vetëvrasjes. Disa njerëz rrëmbehen nga kjo, edhe pse e dinë se është mëkat. Allahu na ruajtë. Allahu mos na ndaftë nga oqeani i mendjes, inshallah.

„Me të vërtetë, më i nderuari prej jush tek Allahu është ai që i frikësohet Atij më së shumti.“ (49:13) Të jesh pranë Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, dhe të jesh ashtu siç dëshiron Ai, duhet të jetë qëllimi më i madh i njeriut. Nëse Allahu është i kënaqur me ty, nëse Ai të do – kjo është gjithçka që ka rëndësi. Njerëzit sot janë të çuditshëm: Allahu i ka krijuar të gjithë të barabartë, por ne bëjmë dallime. Njëri nuk e pëlqen tjetrin. Njeriu e sheh veten më lart ose më poshtë se të tjerët. Kjo është vepër e shejtanit. Ndërsa Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, na ka krijuar të gjithë të barabartë. Kush është tani më i vlefshmi? Është njeriu që i qëndron pranë Allahut, që ka frikë-respekt ndaj Tij dhe që ka turp të bëjë gjynahe. Është ai që përpiqet të mos bëjë asgjë të keqe dhe të mos bëjë gabime. Të tjerët, njerëzit e sotëm... Veçanërisht këtu tek ne, secili dëshiron të jetë si evropianët. „Çfarë thotë Evropa për këtë? Si na sheh Evropa?“ „Ne vishemi si ata dhe sillemi si ata, që t'u pëlqejmë atyre.“ O njeri, çfarë të sjell ty nëse u pëlqen atyre, dhe çfarë ndodh nëse jo? Ata të vënë në lojë dhe të bëjnë të kërcesh si një majmun. Ata të veshin, të pajisin dhe të formësojnë ashtu siç u përshtatet atyre. Ata të japin çfarë duan dhe të privojnë nga ajo që nuk duan. Dhe pastaj? Edhe nëse rri me kokë poshtë, ata prapë nuk do të të duan. Por ti prapëseprapë përpiqesh me ngulm t'u ngjash atyre. T'i imitosh ata nuk të sjell asnjë dobi. Kjo nuk ka asnjë vlerë tek Allahu. Vlera e vërtetë qëndron në të qenët në rrugën e Allahut dhe në frikën ndaj Tij. Dhe me frikë nënkuptojmë të ruhesh nga bërja e gabimeve. Është shqetësimi për të dalë me gabime para Allahut. Nuk bëhet fjalë për thjesht frikë; Allahu nuk dëshiron të na fusë tmerrin. Allahu është Mëshiruesi, Mëshirëploti. Pavarësisht sa shumë gjynahe ke: Nëse kërkon falje, Allahu të fal. Për këtë nuk ka dyshim. Por duhet të kesh frikë-respekt ndaj Allahut, sepse Ai të sheh. Ai i di të gjitha shkeljet e tua. Ti do të duhet të japësh llogari për to. Por nëse i frikësohesh Allahut dhe kërkon falje, Ai do të të falë. Ai do të të mbulojë dhe do ta fshehë turpin tënd. Ai i fal gjynahet e bëra dhe nuk të turpëron para askujt. Kjo është ajo që ka vërtet rëndësi. Por nëse thua: „Evropa tha këtë, Amerika deshi atë...“ – këto gjëra zmadhohen tepër. Ndërkohë që ata as nuk e dinë se ku je; çfarë mund të dinë ata për ty? Është vetë shejtani dhe ushtarët e tij që t'i fusin këto mendime. Allahu të ka nderuar, Ai të ka krijuar të madhërishëm dhe me dinjitet. As ti nuk je më i mirë se të tjerët, dhe as ata nuk janë më të mirë se ti. Të mendosh kështu, do të thotë të dalësh kundër Allahut. T'a konsiderosh veten më të ulët se të tjerët – veçanërisht ndaj një jobesimtari – është rebelim ndaj Allahut. Allahu na ruajtë nga kjo. Allahu i ka krijuar të gjithë të barabartë. Hiqni dorë nga këto mendime. Njerëzit sot vrapojnë lart e poshtë dhe thonë: „Unë po shkoj në Evropë, në Amerikë.“ Çfarë ndodh nëse shkon, dhe çfarë nëse jo? Riskun tënd e merr atje ku e ka caktuar Allahu për ty. Allahu u dhuroftë njerëzve, muslimanëve, mend dhe largpamësi. Secili duhet të mendojë mirë për këtë. Allahu na bëftë të gjithëve robër të Tij të dashur, inshaAllah.

Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) thotë: "Min husni islami 'l-mer'i terkuhu ma la ja'nih." I Dërguari i Allahut ka thënë të vërtetën në atë që tha, ose siç e tha atë. Profeti ynë tha: "Pjesë e Islamit të mirë të një njeriu është të lërë atë që nuk i intereson." Që ai të qëndrojë larg gjërave që nuk i përkasin. Njeriu duhet të ndjekë rrugën e tij, të kujdeset për veten dhe të punojë për gjendjen e tij. Vetëm kur të tjerët kërkojnë këshillë apo ndihmë, ose pyesin për mendimin tënd, atëherë duhet të flasësh. Por të ndërhysh pa u pyetur dhe të thuash: "Ti duhet ta bësh kështu, kjo nuk më pëlqen, bëje këtë ndryshe" – kjo nuk është e hijshme. Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) na mëson se kjo sjellje është e shëmtuar. Malajani – pra, të ndërhysh në gjëra të panevojshme, të merresh me kotësira – as kjo nuk është e drejtë. Bëj atë që është e dobishme. Kujdesu për punët e tua, kujdesu për familjen tënde. Dhe te miqtë apo të njohurit: Nëse ata të pyesin diçka apo të kërkojnë ndihmë, atëherë ndihmoji ata. Por nëse shikojmë sot rreth nesh: Të gjithë përzihen kudo. Çdokush jep mendimin e tij për çdo gjë, qoftë e vogël apo e madhe. Shahet njëri, mallkohet tjetri; kjo nuk shkon, kjo nuk pëlqehet. Shiko fillimisht veten tënde. Si është gjendja jote? A je ti më i mirë se ata? Ti duhet të punosh me veten tënde, kjo është e rëndësishmja. Nëse secili do të përmirësonte fillimisht veten, gjithçka do të ishte mirë. Për sa kohë që ti vetë je plot gabime, nuk duhet të shikosh gabimet e të tjerëve. Vëri re fillimisht të metat e tua, përmirësoji ato dhe bëhu një njeri i mirë. Çdo gjë tjetër përveç kësaj, nuk të përket ty. Nëse secili do të shikonte veten dhe do të përmirësohej, do të krijohej një komunitet i mirë, një shoqëri e shëndoshë. Prandaj fjalët e Profetit tonë (salallahu alejhi ue selem) janë si xhevahire – ato janë kaq të çmuara. Ky është një hadith i shkurtër, por mjafton për të ndryshuar të gjithë shoqërinë për mirë. Megjithatë, sot shpesh ndodh e kundërta; çdokush përpiqet të zbulojë të metat dhe gabimet e të tjerëve. Allahu na përmirësoftë të gjithëve dhe mos na lëntë të largohemi nga rruga e drejtë.

Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, e ka lavdëruar këtë ishull në të cilin jetojmë. Falënderimi i qoftë Allahut, ky është një vend i nderuar nga myslimanët që nga fillimet e Islamit. Këto vende janë vende të bekuara, të cilat Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, i ka zgjedhur. Islami dhe mbi të gjitha shumica e pejgamberëve kanë dalë nga ky rajon. Nga zona si Hixhazi, Shami dhe Jemeni. Sigurisht, Allahu ka dërguar pejgamberë në të gjitha pjesët e botës dhe te të gjithë popujt. Por meqenëse shumica e pejgamberëve dolën nga këto troje, këto janë vende të bekuara. Duke qenë se janë vende ku pejgamberët udhëtuan dhe shpallën mesazhin e tyre, ato janë të bekuara. Ky është vendlindja e Islamit dhe e njerëzimit. Sigurisht, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, e krijoi Ademin, paqja qoftë mbi të, në Xhenet. Ai qëndroi në Xhenet. Dhe kur ai u dërgua në Tokë, shumica e pejgamberëve që rridhnin prej tij, jetuan gjithashtu në këto troje. Vendet e tyre të bekuara dhe varret e tyre të nderuara janë të shumta në këto troje. Vizita e tyre i sjell bekim vizitorit dhe shërben për të fituar ndërmjetësimin e pejgamberëve. Po ashtu, vizita e varreve të sahabëve, të Ehli Bejtit, të evlijave dhe të të drejtëve i sjell myslimanit bekim dhe mëshirë. Sepse në vendet ku ata pushojnë, do të zbresë mëshirë deri në Ditën e Gjykimit. Prandaj, kjo vizitë është gjithashtu e dobishme për besimtarin. Mos i dëgjoni këta njerëz të marrë të ditëve të sotme. Ata thonë gjëra si: "Ju adhuroni varret". Jo, përse të adhurojmë një varr? Kur falemi, ne e dimë shumë mirë se kujt t'ia drejtojmë lutjet tona. Jo sipas urdhrit tuaj; ne adhurojmë Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Madhërishmin. Ne falemi në drejtim të Kibles. Ne ndjekim rrugën që na ka treguar Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, falënderimi i qoftë Allahut. Edhe në ishullin tonë ka sahabë të bekuar dhe evlija. Vendprehjet e disave prej tyre janë të njohura, ndërsa të tjerëve janë të panjohura. Madje edhe varri i nderuar i Barnabës, njërit prej apostujve të Isait, paqja qoftë mbi të, i cili shkroi ungjillin e vërtetë, ndodhet këtu dhe vizitohet. Domethënë, ai nuk ka të bëjë fare me krishterimin e sotëm, i cili adhuron idhujt apo drurin. Ungjilli që ai ka shkruar është ungjilli i vërtetë. Ata e mbajnë të fshehur; por kjo është një histori tjetër. I nderuari Barnaba ishte në krah të tij gjatë udhëtimeve të Isait, paqja qoftë mbi të. Ajo që ai shkroi është ungjilli i vërtetë. Ai ungjill është vepra që tregon se Isai është pejgamber. Edhe të krishterët e njohin Barnabën, por vetëm me emër; nuk dinë më shumë për të. Ata nuk e dinë se ai ka shkruar një ungjill. Dhe nëse ky ungjill do të dilte në dritë, sigurisht që do të zbulohej i gjithë mashtrimi i këtyre gënjeshtarëve. Feja e tyre nuk do të qëndronte më dhe të gjithë ata do të duhej të bëheshin myslimanë patjetër. Por pikërisht këtë nuk e duan ata. Për shkak të përfitimeve tokësore, pushtetit dhe gjërave të ngjashme, ata e fshehin atë. Vetëm që të bëhet vullneti i shejtanit dhe në fund të jenë me të. Për këtë arsye, këto vizita janë të rëndësishme. Vizita e varreve nuk bëhet për adhurim, por për të marrë pjesë në bekimin dhe mëshirën e tyre. Të nxjerrësh një mësim prej kësaj është një gjë shumë e rëndësishme dhe e bukur: të shohësh se si kanë jetuar në mënyrë shembullore këta njerëz, si i kanë shërbyer Islamit, i janë bindur Allahut dhe kanë treguar rrugën. Kështu qëndron puna edhe me vizitën e varreve të njerëzve të drejtë dhe të pejgamberëve. Në vend të parë qëndron vizita e varrit të nderuar të Pejgamberit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, i cili është kurora mbi kokën tonë dhe drita në sytë tanë. Pas kësaj, vizitohen personalitetet e mëdha si sahabët dhe Ehli Bejti. Me lejen e Allahut, njeriu merr pjesë në bekimin e tyre. Ka shumë njerëz që duan t'i çojnë besimtarët në rrugë të gabuar. Mos i dëgjoni ata. Ata as nuk e dinë se çfarë thonë, as nuk e kuptojnë se çfarë lexojnë, as nuk heqin dorë nga kokëfortësia e tyre. Ata nuk janë të rëndësishëm. E rëndësishme është që Allahu na ka krijuar në këto vende të bukura dhe na ka udhëzuar në këtë rrugë të bukur. Allahu na forcoftë në këtë rrugë, që të mbetemi përgjithmonë në të, inshallah.

Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, e ka lavdëruar këtë ishull në të cilin jetojmë. Falënderimi i qoftë Allahut, ky është një vend i nderuar nga myslimanët që nga fillimet e Islamit. Këto vende janë vende të bekuara, të cilat Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, i ka zgjedhur. Islami dhe mbi të gjitha shumica e pejgamberëve kanë dalë nga ky rajon. Nga zona si Hixhazi, Shami dhe Jemeni. Sigurisht, Allahu ka dërguar pejgamberë në të gjitha pjesët e botës dhe te të gjithë popujt. Por meqenëse shumica e pejgamberëve dolën nga këto troje, këto janë vende të bekuara. Duke qenë se janë vende ku pejgamberët udhëtuan dhe shpallën mesazhin e tyre, ato janë të bekuara. Ky është vendlindja e Islamit dhe e njerëzimit. Sigurisht, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, e krijoi Ademin, paqja qoftë mbi të, në Xhenet. Ai qëndroi në Xhenet. Dhe kur ai u dërgua në Tokë, shumica e pejgamberëve që rridhnin prej tij, jetuan gjithashtu në këto troje. Vendet e tyre të bekuara dhe varret e tyre të nderuara janë të shumta në këto troje. Vizita e tyre i sjell bekim vizitorit dhe shërben për të fituar ndërmjetësimin e pejgamberëve. Po ashtu, vizita e varreve të sahabëve, të Ehli Bejtit, të evlijave dhe të të drejtëve i sjell myslimanit bekim dhe mëshirë. Sepse në vendet ku ata pushojnë, do të zbresë mëshirë deri në Ditën e Gjykimit. Prandaj, kjo vizitë është gjithashtu e dobishme për besimtarin. Mos i dëgjoni këta njerëz të marrë të ditëve të sotme. Ata thonë gjëra si: "Ju adhuroni varret". Jo, përse të adhurojmë një varr? Kur falemi, ne e dimë shumë mirë se kujt t'ia drejtojmë lutjet tona. Jo sipas urdhrit tuaj; ne adhurojmë Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Madhërishmin. Ne falemi në drejtim të Kibles. Ne ndjekim rrugën që na ka treguar Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, falënderimi i qoftë Allahut. Edhe në ishullin tonë ka sahabë të bekuar dhe evlija. Vendprehjet e disave prej tyre janë të njohura, ndërsa të tjerëve janë të panjohura. Madje edhe varri i nderuar i Barnabës, njërit prej apostujve të Isait, paqja qoftë mbi të, i cili shkroi ungjillin e vërtetë, ndodhet këtu dhe vizitohet. Domethënë, ai nuk ka të bëjë fare me krishterimin e sotëm, i cili adhuron idhujt apo drurin. Ungjilli që ai ka shkruar është ungjilli i vërtetë. Ata e mbajnë të fshehur; por kjo është një histori tjetër. I nderuari Barnaba ishte në krah të tij gjatë udhëtimeve të Isait, paqja qoftë mbi të. Ajo që ai shkroi është ungjilli i vërtetë. Ai ungjill është vepra që tregon se Isai është pejgamber. Edhe të krishterët e njohin Barnabën, por vetëm me emër; nuk dinë më shumë për të. Ata nuk e dinë se ai ka shkruar një ungjill. Dhe nëse ky ungjill do të dilte në dritë, sigurisht që do të zbulohej i gjithë mashtrimi i këtyre gënjeshtarëve. Feja e tyre nuk do të qëndronte më dhe të gjithë ata do të duhej të bëheshin myslimanë patjetër. Por pikërisht këtë nuk e duan ata. Për shkak të përfitimeve tokësore, pushtetit dhe gjërave të ngjashme, ata e fshehin atë. Vetëm që të bëhet vullneti i shejtanit dhe në fund të jenë me të. Për këtë arsye, këto vizita janë të rëndësishme. Vizita e varreve nuk bëhet për adhurim, por për të marrë pjesë në bekimin dhe mëshirën e tyre. Të nxjerrësh një mësim prej kësaj është një gjë shumë e rëndësishme dhe e bukur: të shohësh se si kanë jetuar në mënyrë shembullore këta njerëz, si i kanë shërbyer Islamit, i janë bindur Allahut dhe kanë treguar rrugën. Kështu qëndron puna edhe me vizitën e varreve të njerëzve të drejtë dhe të pejgamberëve. Në vend të parë qëndron vizita e varrit të nderuar të Pejgamberit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, i cili është kurora mbi kokën tonë dhe drita në sytë tanë. Pas kësaj, vizitohen personalitetet e mëdha si sahabët dhe Ehli Bejti. Me lejen e Allahut, njeriu merr pjesë në bekimin e tyre. Ka shumë njerëz që duan t'i çojnë besimtarët në rrugë të gabuar. Mos i dëgjoni ata. Ata as nuk e dinë se çfarë thonë, as nuk e kuptojnë se çfarë lexojnë, as nuk heqin dorë nga kokëfortësia e tyre. Ata nuk janë të rëndësishëm. E rëndësishme është që Allahu na ka krijuar në këto vende të bukura dhe na ka udhëzuar në këtë rrugë të bukur. Allahu na forcoftë në këtë rrugë, që të mbetemi përgjithmonë në të, inshallah.

Ne ua paraqitëm Amanetin (besën) qiejve, tokës dhe maleve, por ato refuzuan ta bartnin dhe u frikësuan prej tij, ndërsa njeriu e mori përsipër; ai me të vërtetë ishte shumë i padrejtë dhe shumë i paditur. (33:72) Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, thotë: Ne ua ofruam amanetin qiejve, tokës dhe maleve, por ato refuzuan ta bartin, u frikësuan prej tij. Ky amanet është përgjegjësia e njeriut për t'i shërbyer Allahut. Këtë amanet, që as malet nuk deshën ta pranonin. Malet, shkëmbinjtë, asgjë nuk mundi ta bartte; ato thanë: "Ky amanet është një barrë tepër e rëndë." Por njeriu tha: "Unë e marr përsipër." Ai e bëri, por Allahu thotë për të: "Ai me të vërtetë është i paditur." Ai është i padrejtë dhe i paditur, një zullumqar. Sepse jo çdo njeri mund ta bartë këtë amanet. Vetëm Profetët mund ta bartin këtë barrë, dhe përmes tyre ajo u lehtësohet njerëzve. Vetëm kështu njerëzit mund të qëndrojnë. Por shumica nuk e bëjnë këtë. Njeriu bën atë që i shërben rehatisë dhe kënaqësisë së tij. Të jesh në rrugën e Allahut dhe të bësh atë që urdhëron Allahu, i vjen e vështirë njeriut. Shumica e njerëzve shpikin lloj-lloj justifikimesh për t'i ikur kësaj. Nëse bëni gabime gjatë leximit të Kuranit, kjo nuk e dëmton origjinalin. Sepse ai është i ruajtur (mahfudh). Ai ruhet nga Allahu. Kjo do të thotë, edhe nëse e lexoni gabimisht pa dashje ose e harroni, origjinali i Kuranit nuk shtrembërohet, sepse Allahu e mbron atë. Por hadithet duhet t'i transmetoni saktë. Ne e lexuam këtë ajet, sepse në krijimin e Allahut ka një rregull, një sekret. Allahu ua ofroi maleve, qiellit, tokës, çdo gjëje, që ta bartnin këtë amanet, por ato refuzuan. Ato thanë: "Ne nuk mund ta bartim këtë, është tepër e rëndë." "Ne nuk mund ta bartim këtë." Vetëm njeriu e pranoi atë. Pse? Sepse ai është shumë i padrejtë dhe shumë i paditur. Kjo është një veti e njeriut. Natyrisht, Profetët, të drejtët dhe robërit e dashur të Allahut janë të përjashtuar nga kjo. Por shumica është kështu. Ata e pranojnë, por pasi kanë dhënë fjalën, nuk e përmbushin këtë detyrim. Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, i krijoi shpirtrat dhe i pyeti: "A nuk jam Unë Zoti juaj?" Ata thanë... Disa prej tyre nuk e pranuan. Por në fund e pranuan të gjithë. Dhe atëherë të gjithë e dhanë këtë premtim para Allahut, Fuqiplotë e i Lartësuar, por më vonë shumica nuk iu përmbajtën. Ata nuk e mbajnë fjalën e tyre. Prandaj është e rëndësishme që të qëndrojmë në këtë rrugë gjatë gjithë jetës sonë. Dhe Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, na urdhëron t'i bindemi Atij. Nëse nuk bindeni, dilni nga rrethi, e keni thyer fjalën tuaj dhe në praninë e Allahut, Fuqiplotë e i Lartësuar, nuk do të konsideroheni si robër të pranuar e të mirë. Sepse Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, i do vetëm ata që i binden Atij. Ndonjëherë njerëzit thonë: "Allahu nuk na do." Allahu ju do, por në të vërtetë ju nuk e doni veten tuaj. Çfarë keni bërë ju për shpëtimin tuaj? Allahu ju ka treguar gjithçka, ju ka dhënë çdo të mirë, por ju e kundërshtoni atë. Ky është faji juaj. Ju dënoheni sepse dënoni vetveten. Fakti që njeriu nuk qëndron i patundur në rrugë dhe nuk e mban fjalën e tij, është një nga vetitë e tij. E gjithë historia njerëzore ka qenë gjithmonë plot me njerëz të tillë. Dhe asnjë prej tyre nuk është më; ata patën vetëm një jetë të shkurtër dhe pastaj u erdhi fundi. Shumë shpejt ata do ta shohin të vërtetën. Të vërtetën e jetës, që Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, ua ka treguar... Dhe ata do të pendohen për atë që kanë lënë pas dore. Kjo vlen për të gjithë njerëzit, qofshin muslimanë apo jomuslimanë. Por ka edhe njerëz arrogantë, që e ndiejnë veten më të lartë se të tjerët. Për shembull, muslimanë të tillë besimtarë thonë: "Unë jam ky, unë jam ai, unë jam shejh, unë jam përfaqësues." Prandaj Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, ka thënë: "Bëni vetëm atë që keni mundësi." Mos i ngarkoni vetes barra të rënda. Mos kërkoni gjëra që ju vënë në vështirësi. Prandaj shumë njerëz janë të pakënaqur me gjendjen e tyre. Ata duan të jenë më të mëdhenj, më të lartë ose më të famshëm. Kjo është veçanërisht tipike për njerëzit e kohës sonë; ata duan të bëhen të famshëm me çdo kusht. Vetëm për t'u bërë të famshëm, ata bëjnë gjithçka, pa bërë dallim midis të mirës dhe të keqes. Prandaj mos u përpiqni të bëni diçka që nuk mundeni. Dhe njerëzit e shtyjnë njëri-tjetrin për t'u ngjitur edhe më lart. Por kjo nuk ju bën dobi. Ju e bëni këtë vetëm për egon tuaj. Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, nuk është i kënaqur me këtë, dhe as Profeti (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) nuk është i kënaqur. Vetëm për egon tuaj doni të ngjiteni më lart. Njerëzit e zakonshëm ndoshta duan të bëhen deputetë, presidentë ose diçka tjetër. Edhe shumë njerëz nga tarikatet pyesin: "Si mund të bëhem shejh? Si mund të bëhem evlija?" Në të vërtetë, është shumë e lehtë për ta arritur këtë. Thjesht ndiqni atë që ka urdhëruar Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, dhe mos mendoni për asgjë tjetër. Nëse Allahu ju jep riskun tuaj, jeni të lumtur me familjen dhe i kryeni adhurimet tuaja, atëherë kjo është dhuntia më e madhe nga Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar. Ta ruani këtë deri në frymën e fundit, është shpërblimi më i madh për ju. Nëse doni të përpiqeni për diçka, atëherë përpiquni për këtë. Pa shikuar lart, poshtë apo anash. Përqendrohuni vetëm te vetja juaj, vëllezërit tuaj dhe familja juaj; mjafton të rregulloni punët tuaja. Nuk është e nevojshme të doni të bëni kërcime për t'u ngjitur edhe më lart. Nëse jeni të qëndrueshëm në këtë rrugë, siç kanë thënë të mëdhenjtë: "Exhel-lul keramat, devamu et-tevfik." Mrekullia më e madhe është të qëndrosh vazhdimisht në të njëjtën rrugë, pa u lëkundur. Gjithashtu, nuk është e nevojshme të synosh më lart. Vetëm kjo është e mjaftueshme për ju deri në fund të jetës. Nëse e bëni këtë, jeni prej fitimtarëve. Nëse Allahu dëshiron që ju të ngriheni, Ai do t'jua hapë dyert. Dhe nëse Ai nuk e dëshiron, por ju vazhdoni kështu gjatë gjithë jetës suaj, ju prapëseprapë jeni një rob i dashur i Allahut. Allahu na forcoftë në këtë rrugë dhe mos na lëntë të ndjekim egon tonë. Sepse e drejta për të lavdëruar veten i takon vetëm Allahut, Fuqiplotë e i Lartësuar. "Unë jam ky, unë jam ai." "Unë jam evlija, unë jam Kutb, unë jam shejh, unë jam përfaqësues." Edhe kjo nuk është e drejtë. E drejta për të lavdëruar veten i takon vetëm Allahut, Fuqiplotë e i Lartësuar. Allahu, Fuqiplotë e i Lartësuar, e lavdëron gjithmonë Veten e Tij. Edhe Profeti (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) ka thënë: "Unë jam zotëria i bijve të Ademit, dhe kjo nuk është mburrje." Ai tha: "La fahr." Edhe pse e shpall gradën e tij, ai shton "La fahr" (pa mburrje). "Jo, në këtë nuk ka krenari për mua." Vetëm Allahut, Fuqiplotë e i Lartësuar: Ue lehu-l-kibrija'u fi-s-semauati ue-l-erd (45:37). Në qiej, në tokë dhe kudo, madhështia i takon Allahut, Fuqiplotë e i Lartësuar. Prandaj, dikush që lavdëron veten, nuk pranohet askund. Qoftë në tarikat apo jo, askujt nuk i pëlqen dikush që lavdëron veten. Allahu na ruajt nga kjo veti, insha'Allah.

وَأَلَّوِ ٱسۡتَقَٰمُواْ عَلَى ٱلطَّرِيقَةِ لَأَسۡقَيۡنَٰهُم مَّآءً غَدَقٗا (72:16) Allahu i Madhërishëm dhe i Lartësuar thotë: 'Sikur ata të qëndronin në rrugën e drejtë, për njerëzimin do të kishte mjaftueshëm nga çdo gjë, madje edhe më shumë se mjaftueshëm.' Përderisa njeriu është në rrugën e drejtë, në istikamet, Allahu ia ka dhënë secilit furnizimin e tij. Por njerëzimi nuk qëndron në rrugën e drejtë, në istikamet. Me rrugën e drejtë, istikamet, nënkuptohet sinqeriteti. Sikur secili të ishte në rrugën e drejtë, të mos mashtronte askënd, të mos i shkaktonte vuajtje askujt dhe të shihte punën e vet, Allahu i Madhërishëm dhe i Lartësuar do t'u kishte dhënë të gjithëve mjaftueshëm. Por njerëzimi nuk mund të qëndrojë në rrugën e drejtë, sepse ndjek këta katër armiq: Nefsin (Egon), Hevanë (dëshirat), Shejtanin (Satanin) dhe Dunjanë (botën). Ai nuk mund të qëndrojë në sinqeritet. Ai nuk mund të qëndrojë në drejtësi, nuk e zbaton drejtësinë. Prandaj bota bëhet një mundim për të gjithë. Dhe për ata që nuk qëndrojnë në rrugën e drejtë, ky mundim është edhe më i madh. Sa më shumë gjëra të shtrembëra, të gabuara dhe të mbrapshta bëjnë, aq më shumë dalin nga rruga, dhe kjo nuk u sjell asnjë dobi. Nga pikëpamja materiale, ata kanë një jetë pa bereqet. Kjo do të thotë, njeriu bën një jetë pa bereqet. Gjendja e botës në ditët e sotme është gjithmonë kështu. Ka shkolla, medrese, universitete. Çfarë mësojnë ato? Gjoja mësojnë atë që është e drejtë. Ndërsa mësojnë të drejtën, në fund të fundit mësojnë edhe më shumë atë që nuk është e drejtë. Ata i drejtojnë njerëzit sipas dëshirës së tyre, duke thënë: 'Nëse bën këtë, fiton kaq, nëse bën atë, fiton më shumë.' Dhe pas kësaj nuk kanë fituar asgjë. Nuk kanë arritur gjë tjetër veç dëmit. Dhe ajo që arrijnë nuk është gjë tjetër veçse e keqe. Sepse rruga e drejtë duhet të jetë në përputhje me urdhrin e Allahut të Madhërishëm dhe të Lartësuar. Nëse nuk është në përputhje me urdhrin e Allahut, kjo e ashtuquajtur rrugë e drejtë në fund pashmangshmërisht bëhet një mjet për të dalë nga rruga. Prandaj, rruga e drejtë është e rëndësishme. Sikur njerëzit të ndiqnin rrugën e drejtë – popullsia e botës tani thuhet se është 8 miliardë – ky furnizim do të mjaftonte edhe për 80 miliardë. Por në këtë gjendje, nuk mjafton as për ata vetë. Prandaj, ata hanë njëri-tjetrin. Ata hanë njëri-tjetrin me mendimin: 'Unë do ta ha atë para se ai të më hajë mua', nuk i besojnë njëri-tjetrit dhe dalin nga rruga. Dhe për më tepër, ata tregojnë dhe shfaqin atë që bëjnë sikur të ishte një art i madh, dhe kështu i çojnë edhe të tjerët në rrugë të gabuar. Një njeriu që i nxjerr të tjerët nga rruga, i ngarkohet edhe gjynahu i të gjithë atyre që kanë dalë nga rruga për shkak të tij. Allahu na ruajttë nga kjo. Allahu i Madhërishëm dhe i Lartësuar e shpjegon vazhdimisht këtë temë të rrugës së drejtë, temën e sinqeritetit, në Kuranin famëlartë. Këtë duhet ta bëjë në radhë të parë myslimani. Dhe myslimanët, për fat të keq, janë njerëzit që janë më larg rrugës së drejtë. Allahu i udhëzoftë të gjithë ata. Dhe Allahu na ruajttë nga e keqja e Nefsit, e keqja e Hevasë dhe e keqja e Shejtanit.

Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, na mëson në hadithin që e kemi recituar gjatë hutbes së xhumasë: Ai iu drejtua shokut të tij besnik, Enesit, dhe i tha: "Nëse ke mundësi të jetosh nga mëngjesi deri në mbrëmje pa pasur në zemër asnjë keqdashje ndaj askujt, atëherë bëje. Sepse ky është Suneti im", kështu tha Pejgamberi, paqja dhe bekimet qofshin mbi të. Pejgamberi vazhdoi: "Kush e jeton Sunetin tim, ai më do mua." "Dhe kush më do mua, do të jetë me mua në Xhenet." Këtu qëndron esenca e Islamit. Këtë duhet ta synojë çdo mysliman. Të mos mashtrosh askënd. Të mos i bësh dëm askujt. Qoftë afër apo larg – t'ia duash të mirën çdo njeriu. Të ndjekësh Sunetin e Pejgamberit, pa pasur mendime të liga për interes vetjak. Suneti i Pejgamberit tonë është themeli i Tarikatit. Ta duash Pejgamberin, të ndjekësh rrugën e tij dhe të jetosh sipas Sunetit të tij – kjo është baza e sjelljes së mirë, Adabit. Tarikati bazohet në sjelljen e mirë, Adab. Dhe sjellja e mirë do të thotë karakter i mirë. Karakteri i mirë do të thotë: Të bësh mirë dhe gjithmonë të mendosh pozitivisht. Të mos lejosh të keqen në zemër dhe të qëndrosh larg së keqes. Dëshiroju të mirën njerëzve, që edhe ty të të ndodhë e mira. Kështu mund të jesh me Pejgamberin tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, në Xhenet. Ky është qëllimi ynë më i lartë. Njeriu shpesh e pyet veten: "Për çfarë jam krijuar?" Pikërisht për këtë je krijuar. Allahu të ka dërguar në tokë që të përgatitesh për Ahiret. Ai të ka dërguar në këtë botë që ti të ndjekësh Rrugën e Tij. Po të ishe krijuar për një qëllim tjetër, për këtë do të kishte tashmë krijesa të tjera të panumërta. Kafshët janë ashtu – ato vetëm hanë e pijnë. Ekzistenca e tyre kufizohet në të ngrënë, të pirë dhe të vdekur. Ato nuk kanë një qëllim më të lartë. Ato nuk mendojnë: "Unë duhet të bëj mirë." Por njeriu duhet të mendojë për këtë. Sepse Pejgamberi ynë është shembulli për njerëzimin dhe krijesa më fisnike nga të gjitha. Ne duhet ta marrim atë si shembull dhe të ndjekim rrugën e tij. Kush ndjek rrugën e tij, fiton. Por kush nuk ndjek rrugën e tij, por dikë që nuk ecën në Rrugën e Allahut, nuk mund t'i bëjë mirë vetes. Ai mund të pësojë dëm, por kurrë nuk do të përfitojë prej saj. Nëse ndjek dikë që nuk është në Rrugën e Allahut, mund të shohësh një përfitim afatshkurtër, por në fund mbizotëron dëmi. Prandaj është kaq e rëndësishme të qëndrosh në Rrugën e Allahut. Ne duhet të qëndrojmë në rrugën e Pejgamberit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të. Ne duhet t'i përmbahemi Sunetit të Pejgamberit tonë. Kjo është ajo që ka rëndësi. Sepse rrugët e Shejtanit janë të shumta. Sot ka shumë rryma të reja, ndjekësit e të cilave pretendojnë: "Edhe ne jemi myslimanë." Po, ata janë myslimanë, por nuk e njohin bekimin e kësaj rruge. Ata madje e quajnë "mëkat" të përfitosh nga kjo rrugë. Ata pretendojnë: "Kush ndjek Sunetin, devijon nga rruga e drejtë." Ata i çojnë njerëzit në lajthitje me fjalët: "Pejgamberi ishte vetëm një njeri si ne." Këta janë ata që e nënçmojnë Pejgamberin dhe i mashtrojnë njerëzit. Nëse ata e përçmojnë atë në këtë mënyrë, në zemrat e tyre nuk mbetet as dashuri e as nderim për Pejgamberin tonë. Dhe kjo do t'i çojë në humbje në Ahiret. Por edhe në këtë botë e kanë të vështirë. Sepse zemrat e tyre janë plot me fallsitet, gënjeshtra dhe urrejtje. Ata nuk ua duan të mirën njerëzve, por mendojnë për të keqen. Ata thonë: "Allahu fal, ne nuk falim." Të tillë janë këta njerëz. Allahu na ruajttë nga ligësia e tyre. Sepse ligësia e tyre është ligësia e Shejtanit. Allahu është Gjithëfalësi, Gjithëmëshirshmi. Pejgamberi ynë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, mëson: "Mos e ki as edhe nijetin për të mashtruar dikë." Mos e lejo as mendimin: "Dua ta mashtroj këtë njeri." Allahu na bashkoftë me Pejgamberin tonë, inshallah. Inshallah, edhe ne do të ecim në Rrugën e Tij dhe do të ndjekim Sunetin e Tij. Ky është Tarikati. Tarikat do të thotë "rrugë". Dhe kjo rrugë është rruga e Pejgamberit tonë, paqja dhe bekimet qofshin mbi të.