Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Walladhina amanu billahi wa rusulihi ula'ika hum as-siddiquna wash-shuhada'u 'inda Rabbihim lahum ajruhum wa nuruhum. (57:19) Allahu 'Azze ve Xhel-le i lavdëron besimtarët; ata janë më të mirët dhe zënë gradën më të lartë në prezencën hyjnore të Allahut 'Azze ve Xhel-le. Për secilin është e rëndësishme të jetë si ata që lavdërohen në prezencën hyjnore të Allahut dhe të Profetit – sal-lAllahu alejhi ve sel-lem. Si mund ta arrijmë këtë gjendje? Duke ndjekur Evliatullah; janë ata që të çojnë drejt këtij Mekami të lartë. Sepse pa ata, askush nuk mund ta arrijë këtë gradë të lartë. Është shumë e rrallë, por edhe ata [që duken vetëm] e kanë një Murshid. Ne e quajmë këtë rruga "Uvejsi", në të cilën ata udhëzohen nga Sejidina Hidri (alejhi selam). Pa një Murshid, pa një mësues, njeriu nuk mund të ndjekë askënd me të vërtetë. Kush nuk ndjek një mësues, Murshidi i tij do të jetë Shejtani. Ai mund të mendojë se po vepron mirë dhe po bën gjënë e duhur, por në fund gjithçka është e humbur, dhe ai do të përfundojë pa Iman, pa besim. Është shumë e rrezikshme të hysh vetëm në një vend të rrezikshëm; në çdo moment këmbët mund të të rrëshqasin dhe do të biesh. Për këtë arsye, mos mbet pa një Murshid. Thjesht mbaje fort dorën e tij; kjo mjafton për të të shpëtuar. Megjithatë, nëse dëshiron që egoja jote të rritet, atëherë mos i ndiq këta njerëz; shko dhe bëj çfarë të duash. Por në fund do të biesh. Askush nuk do të të shpëtojë; do të jesh vetëm me Shejtanin. Sepse për Shejtanin është e lehtë të të largojë nga rruga e drejtë, drejt asaj që ai dëshiron. Inna ad-dina 'inda Allah al-Islam. (3:19) Me të vërtetë, feja te Allahu është Islami. Kush kërkon një rrugë jashtë Islamit – la yuqbalu minhu – Allahu nuk do ta pranojë atë prej tij. Allahu 'Azze ve Xhel-le e shpall këtë në Kuranin e Lavdishëm. Çfarëdo që të bësh jashtë kësaj rruge: Ti po ndjek egon tënde, dhe kjo është e rrezikshme. Për ata që ndjekin egon e tyre, fundi do të jetë i keq. Allahu na ruajtë në rrugën e Tij. Në rrugën e Profetit – sal-lAllahu alejhi ve sel-lem –, në rrugën e Evlijave, në rrugën e dritës. Allahu i mbushtë zemrat tona me këtë dashuri, insha'Allah, dhe me dritë, insha'Allah.

إِنَّمَا ٱلۡمُؤۡمِنُونَ إِخۡوَةٞ فَأَصۡلِحُواْ بَيۡنَ أَخَوَيۡكُمۡۚ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ لَعَلَّكُمۡ تُرۡحَمُونَ (49:10) وَتَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡبِرِّ وَٱلتَّقۡوَىٰۖ وَلَا تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِۚ (5:2) Ky është urdhri i Allahut. Myslimanët – besimtarët – janë vëllezër. Duhet të jeni të bashkuar. Atëherë Allahu do t'ju ndihmojë. Ai ju dhuron Mëshirën e Tij. Urdhri i Allahut është gjithashtu që ta ndihmoni njëri-tjetrin, të bëni mirë dhe ta mbështesni Islamin dhe myslimanët. Jepni lëmoshë dhe bëjini njëri-tjetrit vetëm mirë. Mos lejoni që urrejtja apo zilia të hyjë mes jush. Elhamdulilah, ky është një vend i bekuar. Mevlana Shejh Nazimi e ka vizituar shpesh këtë vend. Sigurisht, të gjithë njerëzit këtu janë njerëz të Tarikatit, elhamdulilah. Ka Nakshibendi, Kadiri, Çishti, Rifai, Badavi – të gjitha këto Tarikate. Secili ka një Imam të bekuar nga pasardhësit e Profetit, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem. Prej shekujsh ata përhapin dritë për miliona njerëz. Pra, nuk ka asnjë arsye për armiqësi ndërmjet njëri-tjetrit. Përkundrazi: Duhet të ketë ndihmë të ndërsjellë. Edhe kjo vjen nga Allahu; Ai i dha çdo krijese të Tij një aftësi tjetër, një sprovë tjetër, një rrugë tjetër. Zemra e çdo njeriu anon drejt një vendi të caktuar. Por më e rëndësishmja është qëllimi: të arrini te Profeti, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem. Prandaj të gjitha Tarikatet janë rrugë që të çojnë te Profeti, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem. Nëse jeni në këtë rrugë, duhet të ndiqni atë që thotë Profeti, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem, dhe atë që urdhëron Allahu. Duhet të qëndroni të bashkuar. Sigurisht, çdo Tarikat mund të ketë praktika të ndryshme. Por këto ndryshime nuk duhet t'ju kthejnë kundër të tjerëve. Duhet ta pranoni secilin. Mos u përzieni në punët e të tjerëve. Shikoni vetëm veten tuaj. Edukoni egon tuaj për modesti dhe bindje. Mos u zemëroni për gjithçka. Mos u shkaktoni telashe të tjerëve për gjëra të vogla. Jo, kjo nuk është mirë. Që nga fillimi i Islamit, shejtani kurrë nuk mundi të fitonte përmes një armiku të jashtëm. Asnjë armiku që erdhi nuk i doli mbanë t'i jepte fund Islamit apo të shkatërronte Kalifatin. Gjithmonë ka ndodhur nga brenda. Ata mbjellin Fitne (përçarje) mes vete. Pastaj ata përçahen, gjë që çon në vrasjen e myslimanëve nga njëri-tjetri. Dhe vetëm pas kësaj vjen armiku dhe merr pushtetin. Kjo ka ndodhur shpesh në histori. Historia është një dije shumë e rëndësishme. Kurani përmban 'Ulumul ev-velin vel ahirin'. Dijen për fillimin dhe fundin. Ai mëson historinë dhe tregimet e ngjarjeve të kaluara, në mënyrë që të nxirrni mësim prej tyre. Dhe Allahu thotë: 'Fa'tabiru ja ulil absar.' (59:2) 'Fa'tabiru ja ulil elbab.' Nxirrni mësim prej kësaj, o ju largpamës, që keni zemra për të kuptuar. Shumë shpesh, dështimi i myslimanëve për të ndihmuar njëri-tjetrin ka shkaktuar katastrofa për Umetin. Pikërisht tani, rrugës për këtu, po flisnim me vëllain tonë. Unë pyeta: 'Kush e shkatërroi Perandorinë Osmane?' Myslimanët. Myslimanët – dhe ai ishte gjithashtu turk, si osmanët. Osmanët nuk ishin vetëm turq; kishte shtatëdhjetë kombe në Perandorinë Osmane. Dhe ata luftuan për Allahun e Plotfuqishëm. Ata që refuzuan ndihmën e tyre – gjë që shënoi fillimin e fundit të osmanëve – ishin nga Krimea. Tani ata luftojnë atje me rusët dhe të tjerët. Ata luftojnë për Krimenë dhe territore të tjera. E gjithë kjo dikur ishte mbretëria e Girajve. Sulltan Giraj ishte një sulltan tatar. Ai e kontrollonte gjithë zonën. Ukraina, Rusia – e gjithë kjo ishte tokë myslimane. Ata ishin myslimanë. Sulltani osman donte të pushtonte Vjenën në Austri. Ata u kërkuan ndihmë këtyre njerëzve dhe ata thanë: 'Po, ne do t'ju ndihmojmë.' Dhe çfarë ndihme u duhej atyre? Vetëm për të penguar armikun që t'i sulmonte nga shpina. Por nga zilia, Giraj – 'Giray' do të thotë Sulltan në gjuhën tatare – e lanë armikun të kalonte linjat e tyre. Ata i mundën të gjithë, i vranë dhe në atë luftë konfiskuan të gjithë thesarin osman. Ky ishte rrethimi i dytë i Vjenës. I pari ndodhi në kohën e Sulltan Sulejmanit të Madërishëm. Unë isha në atë zonë dhe pashë se deri ku thuhet se kishte arritur Sulltan Sulejmani. Ai nënshkroi atje një marrëveshje – sepse ishte një Sulltan i madh – dhe më pas u kthye. Por herën e dytë, kjo luftë në fakt nuk ishte e nevojshme, por ndodhi. Dhe cili ishte rezultati? Pas kësaj, osmanët filluan ta humbisnin dalëngadalë fuqinë e tyre. Sepse thesari i shtetit humbi dhe gjysma e ushtrisë ra dëshmorë. Mezi e shpëtuan Sulltanin nga aty. Por çfarë ndodhi më pas me Giraj? E gjithë zona u pushtua nga rusët. Ata i vranë dhe u morën gjithçka. Deri më sot nuk ka pasur asnjë dobi nga kjo tradhti. Pse është kështu? Kjo ndodh sepse myslimanët nuk e ndihmojnë njëri-tjetrin. Për këtë arsye themi, edhe pse jemi një Xhemat i vogël: Nuk ka asnjë arsye për të krijuar probleme për gjëra të vogla. Duhet të vazhdoni. Allahu ju ka dhënë shumë vende. Mos jeni ziliqarë. Ne duhet të jemi të hapur për këdo që vjen këtu dhe nuk nxit Fitne kundër Tarikatit. Le të zhvillohen këndimi i Kuranit, leximi i Haditheve, Mevludi, Dhikri dhe Sohbeti. Duhet të vazhdojë. Nëse grindeni me njëri-tjetrin, do të vijnë të huajt dhe do t'ju dëbojnë. Ata mund të duken sikur po ju ndihmojnë, ashtu siç ndodhi me ata njerëz në histori. Më vonë ata do të rrëmbejnë gjithçka dhe do t'ju dëbojnë. Kjo ka ndodhur shumë herë në historinë e Islamit. Siç thashë, osmanët ishin Ehli Sunet dhe Xhemat. Ata mbronin Tarikatet dhe të tjerët. Edhe të tjerët ishin njësoj. Giraj tatar ishte gjithashtu Ehli Sunet dhe Xhemat. Ai nuk ishte as shiit, as vehabi. Në atë kohë nuk kishte Vehabistë, elhamdulilah. Në atë zonë, në Azinë Qendrore apo Rusi, nuk kishte Vehabistë. Atëherë kishte emra të tjerë, si Kazani dhe të tjerë. Çdo vit Tatarët e Kazanit marshonin kundër Moskës, merrnin plaçkë lufte dhe ktheheshin. Ata ishin të fortë, sepse ishin Ehli Sunet vel Xhemat dhe mbronin Islamin. Pra, fitneja lind edhe kur njerëzit janë Ehli Sunet. Ata nuk ishin Shiitë, as Selefistë, as Vehabistë. Elhamdulilah, në atë kohë nuk ekzistonin Vehabistët. Por fatkeqësisht, sot Vehabistët më të këqij gjenden pikërisht në këtë zonë – në rajonin e Rusisë ose Azisë Qendrore. Ata e mbjellin këtë fitne dhe shkatërrojnë njerëzit. Edhe sot: Nëse shkon atje dhe nuk je i të njëjtit Tarikat, ata të shohin si armik. Kjo është një fitne e madhe në këtë rajon. Që nga ajo kohë e deri më sot, ajo është rritur. Nëse nuk i përket grupit të tyre, ata nuk janë të lumtur me ty; ata të trajtojnë si armik. Kjo është një përçarje e madhe. Prandaj duhet t'i pritet koka fitnes, sa është ende e vogël. Thuhet se duhet shtypur koka e gjarprit kur është i vogël. Kur të rritet, nuk mund ta kapësh apo t'ia presësh kokën. Dhe helmi i tij do të përhapet kudo. Është vërtet një helm i tmerrshëm që po përhapet tani. Pra, ne duhet të jemi të bashkuar. Mos i bëni të mëdha problemet e vogla. Mos thoni: "Ky tha këtë, ai bëri atë." Ne i lutemi Allahut të Plotfuqishëm të vendosë lumturi në zemrat tona për vëllezërit tanë. Për vëllezërit tanë, muridët dhe të gjithë muslimanët. Që të jemi të sigurt nga të gjitha gjërat e këqija. Nuk është e lehtë të arrihet kjo gjendje. Sepse kur ke ndërmend të japësh sadaka ose të bësh një vepër të mirë, shfaqen shumë gjëra që duan të të largojnë nga ajo. Është një histori... Një Imam po mbante një fjalim. Ai tha: "Allahu do të shpërblejë këdo që dhuron një grusht oriz – për çdo kokërr Allahu jep një shpërblim." "Kush jep grurë, miell apo vaj – ka shpërblim për gjithçka." Ai tha: "Do të jetë mirë." Që për këtë ka një shpërblim të madh. Njëri nga të pranishmit, që e dëgjoi këtë, u entuziazmua shumë. Ai vrapoi menjëherë në shtëpi. Ai mblodhi pak ushqim dhe donte të nisej. Papritmas gruaja e tij i doli përpara. "Çfarë është kjo?", pyeti ajo. Ai u përgjigj: "Imami tha se duhet ta jap këtë si sadaka; është shumë e rëndësishme." "Lëre aty!", urdhëroi ajo. Imami priste jashtë. Ai mendoi: "Ku mbeti ky njeri?" Nëna e Shejtanit ishte aty. Ajo po sillej si shejtan. Pra, sa herë që dikush dëshiron të bëjë diçka të mirë, shfaqen shumë shejtanë. Prandaj thuhet: Në tubimet pa dashuri për Profetin gjen mijëra. Por kur shkon në një sohbet apo tubim për Profetin, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem, gjen ndoshta vetëm dhjetë për qind të këtij numri. Më parë pyesja veten pse është kështu. Kjo ndodh pikërisht për këtë arsye. Shejtani nuk i prek ata njerëzit e tjerë; ai është i lumtur me ta. Ai do që njerëzit të ikin nga shpërblimi, nga dashuria për Profetin dhe dashuria për Allahun e Plotfuqishëm. Kështu që ai me gëzim i shtyn drejt saj dhe thotë: "Po, po, shikoni, duhet të vijnë më shumë njerëz." Por të tjerëve u pëshpërit: "Mos e bëni këtë, mos çoni salavate për Profetin." "Do të jeni të mallkuar, do të jeni mushrikë, do të jeni kështu, do të jeni ashtu." Kur vizitoni një sohbet të mirë ose një mexhlis të bekuar, ata ju sulmojnë dhe ju pëshpëritin dyshime (vesvese). "A është haram kjo që po bëjmë? Pse je këtu?" "Ata njerëz thanë se kjo është haram, kjo është shirk dhe ti do të hysh në zjarr." "Duaja jote nuk do të pranohet, ty nuk do të të falet kurrë." Por gjithçka që thonë ata është e kundërta e së vërtetës. Allahu i Plotfuqishëm thotë: "Unë jam Gafur (Falës), Rrahim (Mëshirëplotë)." Deri në frymën tënde të fundit mund të kërkosh falje, dhe Unë do të të fal. Profeti, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem, transmetoi se Allahu i Plotfuqishëm thotë: "Sikur këta njerëz të mos bënin gjynahe, Unë do t'i zëvendësoja me njerëz që bëjnë gjynahe dhe kërkojnë falje, në mënyrë që Unë t'i fal." "Sepse Unë dua të fal." Kështu thotë Allahu. Por ata nuk e pranojnë atë që thotë Allahu. Pse? Sepse janë ziliqarë. Ata janë plot zili. Ata nuk ua dëshirojnë të mirën njerëzve dhe askujt tjetër. Zilia është cilësia më e keqe. Ajo vjen nga Shejtani. Ajo të bën të vraposh drejt Ferrit. Dhe ata megjithatë këmbëngulin në të. Është gjithashtu një cilësi e Kufrit. Edhe nëse e njeh të vërtetën, ai nga zilia më mirë do të hidhej në zjarr, sesa të pranonte atë që ka tjetri. Kjo është një çështje e rëndësishme. Prandaj Allahu i ruajtë zemrat e muslimanëve nga zilia. I ruajtë nga devijimi prej së vërtetës, prej rrugës së Profetit, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem. Kjo është rruga e mëshirës, rruga e lumturisë, rruga e myzhdesë. „Bashiru wala tunaffiru.“ Profeti, sal-lAllahu 'alejhi ve sel-lem, ka thënë: "Përgëzoni dhe mos largoni." U thoni njerëzve se Allahu i fal të gjithë. Mos u shqetësoni. Disa njerëz vijnë dhe thonë: "Ne bëjmë gjëra të këqija; ndoshta nuk mund të hyjmë në Parajsë (Xhenet)." Jo – nëse dikush kërkon falje me qëllim të sinqertë, thotë Kurani famëlartë: "Yubaddilullahu sayyi'atihim hasanat." (25:70) Ai i shndërron të këqijat e tyre në vepra të mira. Ato nuk janë më gjynahe. Gjynahu hiqet dhe Allahu vendos një shpërblim në vend të tij. Ky është Allahu i Plotfuqishëm. Ne duhet ta falënderojmë Allahun. Ne duhet ta falënderojmë vazhdimisht Allahun dhe të themi: "Esh-shukru lillah, Elhamdulilah, Esh-shukru lillah." Ai na ka udhëzuar në rrugën e Tij. Pra, mos lejoni të lindin probleme mes muslimanëve për gjëra të vogla. Ka disa të marrë që, kur zemërohen, thonë: "Allahu mund të falë, por unë nuk fal." Kjo është... Allahu u dhuroftë mend këtyre njerëzve. Allahu na faltë të gjithëve. Ne jemi të varur nga Allahu i Plotfuqishëm. Allahu na mbajttë të palëkundur në rrugën e Tij. Që të mos biem. Elhamdulilah, jemi me Mashajikët, me Mevlanën dhe njerëzit e Tarikatit. Allahu ua lartësoftë gradat. Na e dhuro këtë për hir të Allahut. Duhet të falënderojmë dhe T'i lutemi Atij që të na ruajë në këtë rrugë. Allahu na lartësoftë gjithnjë e më shumë, inshaAllah.

وَقُلِ ٱلۡحَقُّ مِن رَّبِّكُمۡۖ فَمَن شَآءَ فَلۡيُؤۡمِن وَمَن شَآءَ فَلۡيَكۡفُرۡۚ (18:29) Allahu Azza ue Xhel thotë: "Thuaj të vërtetën." Thuaj Hakun. Kush dëshiron të besojë, le të besojë. Dhe kush nuk dëshiron të besojë, është i lirë të mos besojë. Por ti duhet ta thuash të vërtetën. Njerëzit duhet ta dinë të vërtetën. Më pas, ata duhet të vendosin. Por detyra jote – ajo që duhet të thuash – është e vërteta. Thuaju njerëzve që pyesin. Tregoju atyre se çfarë është e vërteta; mos gënje. Sidomos në lidhje me Hakun dhe rrugën e Allahut. Nuk guxon të shtosh asgjë të rreme nga vetja jote. Nuk mund të shpikësh diçka vetë dhe ta shpallësh atë. Çfarëdo që të jetë e vërteta, ti duhet ta thuash atë. Nuk ka asnjë arsye për të pasur frikë. Sepse nëse ke frikë, ndoshta nuk flet në kohën e duhur. Por secili duhet ta pranojë të vërtetën. Kush e pranon të vërtetën, Hakun, do të jetë i sigurt. Nëse nuk e pranon, ai nuk është i sigurt. Kjo është ajo që quhet demokraci; kjo është demokracia e vërtetë. Secili është i lirë të pranojë ose të refuzojë. Por ata duhet të dinë për këtë. Këtu ata nuk kanë asnjë problem deri në fund të jetës së tyre. Deri në fund të jetës së tyre, ata kanë mundësinë ta pranojnë atë. Nëse e pranojnë para vdekjes së tyre, Allahu do t'i falë ata. Nëse nuk e pranojnë, pendimi do të jetë i madh. Nuk është si në përditshmëri: "Pendohem që nuk e bleva atë. Ishte lirë, tani është shtrenjtë." Në këtë rast ti ende jeton. Por te ai pendimi tjetër – kur vdes – ka mbaruar. Pra, duhet t'ua themi këtë njerëzve. Ju duhet ta pranoni këtë. Allahu ta jep këtë mundësi gjatë gjithë jetës tënde. Ti mund të jesh jobesimtar deri në fund të jetës tënde. Por ti nuk e di se kur do të mbarojë jeta jote. Mos mendo se do të bëhesh nëntëdhjetë, tetëdhjetë apo shtatëdhjetë vjeç. Ndoshta merr fund që në të tridhjetat. Ndoshta në të pesëdhjetat, ndoshta në të gjashtëdhjetat. Nuk ke asnjë garanci se mund të bësh çfarë të duash, për t'u penduar më vonë dhe për të kërkuar falje. Jo, duhet të kërkosh falje në çdo kohë. Nuk ka garanci në jetë. Vetëm Allahu Azza ue Xhel e di fundin e jetës së një njeriu. Pra, njeriu duhet të jetë i vëmendshëm dhe të mos e shtyjë deri në fund, për të thënë pastaj: "Po, ke të drejtë, ti e the këtë..." Atëherë ndoshta është tashmë tepër vonë. Allahu i udhëzoftë këta njerëz. Dhe na dhuroftë kuptim të mirë, në mënyrë që të jemi në rrugën e Allahut në çdo kohë. Që të jemi të vëmendshëm dhe të mos jetë tepër vonë, inshaAllah. Allahu na ruajtë nga egoja jonë e keqe, inshaAllah.

مِّنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ رِجَالٞ صَدَقُواْ مَا عَٰهَدُواْ ٱللَّهَ عَلَيۡهِۖ فَمِنۡهُم مَّن قَضَىٰ نَحۡبَهُۥ وَمِنۡهُم مَّن يَنتَظِرُۖ وَمَا بَدَّلُواْ تَبۡدِيلٗا (33:23) Allahu i lavdëron burrat që i përmbahen fjalës së tyre. Kjo i referohet besës që ata kanë lidhur me Allahun Azza we Xhela dhe Profetin (salallahu alejhi we selem). Ata kurrë nuk e tërheqin këtë premtim. Ata e kanë dhënë këtë betim për tërë jetën e tyre, deri në vdekje. Ata mbesin burra që e mbajnë fjalën, pa ndryshuar kurrë. Kërkojmë ndjesë zonjave, por ne duhet ta shprehim kështu: Në ditët e sotme, pothuajse nuk ka më "burra" të vërtetë [të nderit]. Disa burra e japin fjalën, por më vonë, kur nuk u përshtatet, e mohojnë atë. Ata thonë: "Unë thjesht e thashë ashtu; premtimet apo gjëra të ngjashme nuk më interesojnë." Pse e përmendim këtë? Elhamdulilah, shumica prej jush këtu jeni vendas. Ndoshta gjysma e këtij xhemati është nga këtu, ndërsa të tjerët vijnë nga Londra ose vende të tjera për të dëgjuar. Kurdoherë që vinim këtu më parë, ne vizitonim Shejh Velidin. Shejh Velidin, palestinezin. Ai ishte këtu në këtë zonë dhe e përhapi Tarikatin midis anglezëve, pakistanezëve, arabëve – midis të gjithëve. Unë e njoh atë që nga viti 1985. Në atë kohë shkonim me një makinë të vjetër e të vogël në Peckham për të vizituar Mevlana Shejhun. Që nga ajo kohë, ai kurrë nuk e ndryshoi rrugën e tij. Ai mund të kishte pretenduar të ishte vetë Shejh. Ai mund të kishte themeluar një "Tarikat Velidije", nëse do të kishte dashur. Sepse askush nuk e detyroi atë t'i udhëhiqte njerëzit drejt Shejh Nazimit. Ai zotëronte dije, ai kishte gjithçka, dhe njerëzit ishin me të gjatë gjithë kohës. Por ai nuk e ndoqi egon e tij dhe nuk tha: "Unë jam Shejh, unë jam kjo, unë jam ajo." Ai iu përmbajt premtimit të tij derisa Mevlana Shejhu ndërroi jetë. Derisa Mevlana Shejhu u largua nga kjo botë, ai nuk e theu fjalën e tij. Sepse Mevlana e dha urdhrin. Edhe unë nuk synoj të jem Shejh, por është urdhri i Mevlanës. Ai tha: "Ky burrë do të jetë Shejhu për ju." Kështu që ai as nuk refuzoi, as nuk tha: "Jo, unë nuk e pranoj këtë, unë jam tashmë Shejh", ose diçka të tillë. Ai nuk tha: "Është e panevojshme të ndjekim atë që tha Mevlana Shejhu." Ai mund të kishte thënë: "Unë jam Shejh, unë jam më gjatë në Tarikat se ky Shejh i ri, dhe unë jam më i mirë se ai." Jo, ai thjesht e pranoi dhe e përcolli dashurinë e tij po njësoj. Sepse ai ishte shumë i zgjuar dhe i mençur; ai zotëronte Hikmet (urtësi). Ai e dinte se në këtë rrugë nuk bëhet fjalë për Shejhun. Në këtë rrugë bëhet fjalë për vetë rrugëtimin. Shejhu vjen dhe shkon, por rruga mbetet. Dashuria për këtë rrugë nuk duhet të ndryshojë. Kushdo që vjen [si udhëheqës] – ndiqni urdhrin. Veçanërisht ata që pretendonin: "Unë e dua Shejhun, unë jam murid prej pesëdhjetë apo gjashtëdhjetë vitesh", por pastaj, kur Shejhu jep një urdhër, ata thonë: "Jo, unë nuk e pranoj këtë; unë duhet të jem Shejhu." Por ky burrë [Shejh Velidi] nuk ishte i tillë. Për këtë arsye Allahu i lavdëron njerëz të tillë. Allahu e cilëson këtë si një "burrë". Edhe gratë konsiderohen si "burra" [të Zotit] nëse i përmbahen premtimit të tyre; ato janë më të forta se burrat që nuk i përmbahen fjalës së tyre. Ky është një Tarikat shumë i rëndësishëm, sepse nuk gjendet lehtë një Shejh i vërtetë apo një Tarikat i vërtetë. Nëse kaloni pesëdhjetë vjet në Tarikat dhe nuk e kuptoni këtë, atëherë jeni asgjë. Ju ekzistoni vetëm rastësisht. Ju gjendeni në Tarikat dhe në fund të jetës pyesni: "Çfarë po bëj këtu? Kush jam unë?" Ju jeni këtu sepse kjo është anija e shpëtimit. Si Sejjidina Nuhu – unë shpesh them se Mevlana Shejhu është si Sejjidina Nuhu. Nëse jeni në anijen e tij, do të jeni të sigurt nga kjo botë, dhe gjithashtu për botën tjetër. Pra, duhet ta dini – mos jeni të pasigurt. Jini të bindur se jeni të sigurt, mos kundërshtoni dhe mos thoni gjëra me të cilat Allahu është i pakënaqur. Thjesht ndiqni. Elhamdulilah, rruga jonë është e qartë. Shpesh njerëzit kanë pyetur: "A keni një përfaqësues në vendin tuaj?" Kudo është hapur, Elhamdulilah; ne jemi shumë të hapur për të gjithë. Dera jonë qëndron e hapur. Kushdo që vjen, është i mirëpritur. Kujt nuk i pëlqen – mirupafshim (Bye-bye). Ne nuk mbajmë askënd me forcë, por rruga jonë është t'i mbajmë njerëzit në siguri. Të dish – dhe të mos pyesësh veten – "Pse jam këtu? Pse jam në këtë Dunja?" Shumë njerëz çmenden dhe u bërtasin nënave dhe baballarëve të tyre: "Pse më keni sjellë në këtë botë?" Babai yt dhe nëna jote nuk të kanë sjellë këtu; Allahu të ka krijuar dhe të ka dërguar këtu. Nëse e kuptoni këtë, do të jeni të kënaqur dhe të lumtur. Nuk ka ikje. Thjesht prisni. Prisni, prisni, prisni dhe kur të vijë koha juaj, do të takoni Zotin tuaj, InshaAllah. Mos keni frikë ose ankth dhe të pyesni: "Si do të mbijetoj?" Kur furnizimi juaj [Rizku] të mbarojë, ju do të vdisni. Edhe nëse zotëroni miliarda, nuk mund të hani asnjë kafshatë shtesë apo të pini një pikë ujë shtesë. Nuk mund të merrni asgjë me vete. Kështu që mos u shqetësoni, jini të lumtur. Allahu Azza we Xhela i ka garantuar secilit furnizimin dhe jetëgjatësinë e tij. Është caktuar në një sasi të caktuar dhe një kohë të caktuar. Kur të vijë koha, ju do të shkoni. Shumë njerëz e bëjnë jetën e tyre ferr, ende pa shkuar në Ahiret (botën tjetër). Ata e bëjnë jetën e tyre ferr duke u shqetësuar çdo ditë të vetme. Nëse nuk jemi të lumtur, merrni shpejt abdest dhe falni dy rekatë. Është e rëndësishme për të gjithë njerëzit që të falen. Sepse namazi është momenti kur ne jemi më së afërmi me Zotin tonë, Allahun Azza we Xhela. Allahu Azza we Xhela është kudo. Por kur lutesh, Ai është në zemrën tënde. Ai tha: "I gjithë universi nuk mund të më nxërë Mua, por Unë zë vend në zemrën e robit Tim besimtar." Është një zemër e vogël, por Allahu thotë, nëse e kuptoni këtë, Ai do të jetë në zemrën tuaj dhe të gjitha problemet do të zhduken, InshaAllah. Kjo është shumë e rëndësishme, ndaj mos u largoni. Mos e braktisni këtë rrugë. Mos u mashtroni nga të tjerët që pretendojnë se do t'ju mësojnë më mirë se kjo rrugë. Sepse rruga jonë, nga Mevlana Shejh Abdullah ed-Dagestani dhe Shejh Muhammed Nazim el-Hakkani dhe të gjithë Meshejhët, është saktësisht ashtu siç ishte në kohën e Profetit. Ajo ndjek Sunetin e Profetit (salallahu alejhi we selem) dhe u tregon njerëzve vetëm të mirën. Më e mira, mësimi më i madh i Profetit (salallahu alejhi we selem), është të jesh i përulur. Të gjithë Meshejhët ishin të përulur; askush nuk pretendonte të ishte më i mirë se tjetri. Ata thoshin: "Ne vetëm shërbejmë." "Ne jemi shërbëtorë të Umetit dhe të Profetit (salallahu alejhi we selem)." Nëse shihni të tjerë, qofshin dijetarë ose jo, që thonë "Unë jam kjo, unë jam ajo", mos i ndiqni ata. Elhamdulilah, Allahu e bekoftë këtë Velid Efendiun; ai ishte një njeri aq modest. Një burrë kaq i mirë dhe Elhamdulilah, linja e tij gjithashtu vazhdon. Është shumë e rëndësishme të shihet se ajo vazhdon. Është me rëndësi të madhe. Edhe nëse bëni diçka të vogël, mos u dorëzoni. Mos e lini këtë rrugë. Mos lejoni t'ju mashtrojnë të tjerët, të cilët në ditët e sotme pretendojnë se janë "të vërtetët". Gjeni njerëz të mirë dhe ndiqni ata. Nëse ndiqni disa nga këta të tjerët, ata do t'ju largojnë nga rruga. Ata thonë: "Nuk ka nevojë për namaz", gjë që është një keqkuptim. Mashayikhët e mëdhenj dhe Auliyaullahët, si Xhelaludin Rumiu, thonë: "Të jesh me një evlija ose shejh është më mirë se njëqind vjet adhurim i sinqertë." Por disa mund ta keqkuptojnë këtë dhe të mendojnë se nuk duhet të falen apo të bëjnë asgjë. Jo; nëse jeni me një evlija, ai do t'ju tregojë se sa e rëndësishme është të kryeni adhurim. Sa e rëndësishme është të ndiqni rrugën e drejtë, rrugën e Profetit (salallahu alejhi ue selam). Të gjithë këta Auliyaullah i përmbahen Sheriatit të Profetit (salallahu alejhi ue selam). Tarikati dhe Sheriati shkojnë së bashku. Pa Sheriat nuk ka Tarikat. Sepse në atë gjendje, secili thjesht do të bënte atë që dëshiron nefsi i tij. Ata do të thoshin: "Pse të falemi? Ne ulemi, bëjmë tesbih dhe dhikër; nuk ka arsye për t'u falur." Të tjerë do të thoshin: "Pse të shkojmë në Haxh kur është kaq plot? Mund të shkojmë një herë tjetër." Ose: "Pse të agjërojmë në verë? Është shumë gjatë dhe nxehtë; ne agjërojmë në ditët e shkurtra në vend të kësaj, është shumë më e lehtë." Kjo do të ndodhte. Pra, pa Sheriat nuk mund të ketë Tarikat. Kjo është thelbësore. Do të vini re se çdo Auliyaullah është shumë i rreptë në lidhje me Tarikatin. Dhe askush nga këta Auliyaullah nuk qëndron jashtë Sheriatit. Nuk do të gjeni askënd që ka një Mekam ose Mezar (Tyrbe) dhe që qëndron jashtë Sheriatit të medh'hebeve. Për të tillët nuk ka vende të bekuara. Kjo vlen vetëm për ata që ndjekin Sheriatin dhe Tarikatin. Ju mund ta shihni këtë në të gjithë botën. Në Turqi, Siri, Pakistan, Irak – kudo. Janë ata që ndjekin Sheriatin. Ata që nuk ndjekin Sheriatin nuk kanë ndonjë vend ku njerëzit vijnë për të kërkuar bereqet prej tyre. Është gjithashtu e rëndësishme të shkoni atje dhe t'i luteni Allahut për hir të këtyre njerëzve. Sepse ju merrni bereqet; Allahu e mbush atë vend, që është i dashur për Të, me bekime. Dhe ju mund të merrni prej tij. Ju nuk i luteni *vetë personit*; por për hir të tij i luteni Allahut Azza ue Xhel. Që Ai t'ju japë atë që dëshironi. Sepse Allahu është Dhuruesi i gjithçkaje. Shumë njerëz e ngatërrojnë këtë, dhe më vonë kjo bëhet problem për ta. Allahu na ruajtë nga nefsi ynë. Dhe na ndihmoftë të ndjekim rrugën e drejtë. Të mos mashtrohemi nga njerëz që pretendojnë këtë apo atë. Ata që nuk dëgjojnë Auliyaullahët. Që nuk dëgjojnë vullnetin e Auliyaullahëve. Vullneti i Auliyaullahëve është të qëndrojmë së bashku dhe të mos devijojmë nga rruga e Mashayikhëve, InshaAllah. Allahu ju bekoftë.

Wa ja'ala lakum al-arda tahura. Allahu Azza we Xhel-le e krijoi tokën dhe e bëri atë të pastër për ne. Për Umetin e Sejjiduna Muhamedit (sal-la Allahu alejhi we sel-lem), e gjithë toka është e pastër. Ju mund të faleni kudo; ajo është e pastër. Nga natyra ajo është e pastër, por njerëzit e bëjnë pis. Ka vende ku nuk mund të falesh sepse janë të ndotura. Por në një vend të pastër mund të faleni. Është e lejuar të faleni kudo – qoftë në xhami apo jashtë. Para kohës së Profetit (sal-la Allahu alejhi we sel-lem), namazi duhej të kryhej në vende të caktuara, si në tempull ose në një vend të shenjtë. Përse? Sepse për komunitetet e tjera jo e gjithë toka konsiderohej e pastër. Ishte e kufizuar në vende të caktuara. Por për nder të Profetit (sal-la Allahu alejhi we sel-lem), Allahu e bëri të gjithë botën të pastër, në mënyrë që të mund të qëndroni dhe të faleni kudo. Megjithatë, sot shohim se njerëzit po e ndotin atë kudo. Siç thotë Allahu: "Zaharal fasadu fil barri wal bahri bima kasabat aydin nas." (30:41) Shkatërrimi është shfaqur në tokë dhe në det, për shkak të veprave të vetë njerëzve. Tani toka, uji dhe deti janë prishur; ato janë bërë të këqija. Nga çfarë? Nga njeriu. Janë njerëzit ata që e shkaktojnë këtë. Përmes lakmisë dhe egoizmit të tyre, pa menduar për të tjerët, ata kanë shkatërruar gjithçka. Mevlana Shejhu thoshte gjithmonë: "Beton, Najlon, Hormone." Beton, Najlon – pra plastikë – dhe Hormone. Ju e dini se çfarë janë hormonet. Ata e kanë rregulluar kështu që jeta pa këto gjëra tani duket e pamundur. Përse? Sepse janë mësuar me to. Më parë mund të përdoreshin shumë gjëra të tjera në vend të tyre. Por sa i përket betonit, vështirë se mund të bëhet diçka. Në përditshmërinë tonë vështirë se gjen diçka pa të. Ndoshta shumë pak – mbase dy deri në pesë për qind – janë ndërtuar ndryshe, por shumica e njerëzve natyrisht përdorin beton. Sigurisht që është e pranueshme të përdoret aty ku është e detyrueshme ose e nevojshme. Kjo është e mundur, por jo aty ku jeton. Gjithçka po shndërrohet në beton. Në verë ai lëshon nxehtësi, dhe në dimër ftohtësia hyn në trup. Për fat të keq, vështirë se mund të bëjmë diçka kundër kësaj. Sa i përket hormoneve: Ata fusin hormone kudo. Nuk mund të shmanget kjo; duket e pamundur tashmë. Gjëja e tretë: Najloni – plastika. Këtë mund ta shmangim. Edhe nëse shmangni vetëm këtë pikën e tretë, ky është një sukses i madh për ne. Për këtë arsye, Allahu e krijoi këtë material në mënyrë që të mund të riciklohet. Megjithatë, muslimanët e hedhin atë kudo. Elhamdulilah, njerëzit po frymëzohen për të ngritur pika grumbullimi për këto mbetje kudo. Është më pis se – ma falni shprehjen – jashtëqitjet njerëzore; plastika është më e dëmshme. Pra, nëse keni diçka të tillë, është detyra juaj të mos e hidhni thjesht dhe ta bëni botën edhe më pis. Dhe mos bëni Israf (shpërdorim). Ju duhet ta mblidhni dhe ta çoni në vendin e caktuar për të. Kjo është Sadaka (lëmoshë) për ju, sepse kujdeseni për pastërtinë. Profeti (sal-la Allahu alejhi we sel-lem) ka thënë: Largimi i një pengese nga rruga është Sadaka për ju. Edhe nëse nuk jepni Sadaka në formë parash – sepse Profeti (sal-la Allahu alejhi we sel-lem) tha se për secilin nga 360 nyjet në trup duhet dhënë një Sadaka çdo ditë. Sahabët nuk zotëronin asgjë; shumica e tyre ishin të uritur dhe nuk gjenin asgjë për të dhënë. Ata pyetën: "O Profet, ne nuk kemi asgjë; si t'ia bëjmë këtë?" Ai u përgjigj: "Çdo vepër e mirë që bëni, është Sadaka." Largimi i papastërtisë apo i një guri nga rruga është Sadaka; t'i buzëqeshësh vëllait tënd është Sadaka. Dhe përfundimisht, namazi i Duhasë i zëvendëson të gjitha këto. Por ajo që ka rëndësi këtu: Sa më shumë Sadaka të jepni, aq më mirë. Veçanërisht në lidhje me xhaminë: Nëse e pastroni xhaminë, qoftë edhe diçka e vogël, Allahu ju shpërblen në Xhenet me një tullë prej ari. Pastërtia është shumë e rëndësishme. Parimi ynë kryesor në Islam thotë: "En-nazafatu minel iman" – Pastërtia është pjesë e besimit (Imanit). Imani qëndron më lart se Islami; ai hap zemrën dhe veten. Pra, InshaAllah, ky mesazh i drejtohet gjithë botës. Sot dëgjojmë për njerëz që nuk i kushtojnë fare vëmendje kësaj. Shihet se vendet islame janë më të pista se të tjerat; mungon zbatimi. Allahu na ndihmoftë; është e rëndësishme. Ne themi: Duke e shmangur këtë, ju ruani InshaAllah të paktën një të tretën e shëndetit tuaj. Allahu na ruajtë – të sigurt, të pastër dhe të dashur nga Allahu dhe Profeti (sal-la Allahu alejhi we sel-lem).

Profeti (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) tha: "Innamal 'ilmu bit-ta'allum, wa innamal hilmu bit-tahallum." Sadaqa Rasulullah fima qala aw kama qala. Dituria arrihet vetëm përmes të mësuarit. Duhet ta përvetësoni atë, ose keni nevojë për dikë që t'jua mësojë. Kjo dituri është detyrë për çdo musliman – nga djepi deri në varr. Çdo ditë njeriu duhet të mësojë nga pak. Ju duhet të kërkoni dituri. Kjo është e obligueshme – Farz – për çdo musliman dhe muslimane. Sigurisht kjo do të thotë: çdo ditë nga pak. Por nijeti ynë duhet të jetë i vazhdueshëm, inshaAllah. Dhe natyrisht do të zbuloni diçka të re çdo ditë, edhe në gjëra për të cilat mendonit se i dinit të gjitha. Mos thoni: "Unë tashmë i di të gjitha, nuk kam nevojë të mësoj apo të pyes më." Dituria është e pafundme. Ajo nuk i është rezervuar vetëm një individi. Prandaj, inshaAllah, secili këtu duhet të merret me të – qoftë gjatë virdit ditor, ose kur shërben si Imam apo Muezin. Këto gjëra duhet t'i mësoni vërtet mirë. "Innamal 'ilmu bit-ta'allum", thotë Profeti (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam). Në këtë duhet të ushtroheni. Tani, për të ardhmen këtu pranë Mashejhëve tanë: Nga mëngjesi deri në namazin e Jacisë dikush duhet të recitojë. Jo gjithmonë vetëm Muezini; çdo ditë duhet ta bëjë dikush tjetër, për të mësuar se si bëhen tesbihatet dhe si thirret ezani. Nga Sabahu deri në Jaci, inshaAllah, çdo ditë dikush tjetër. Dhe kur jemi në udhëtim, kur nuk ka shumë njerëz, duhet të dalë një muezin i ri. Duhet të jeni të trajnuar për të qenë muezin. Nuk duhet të jetë gjithmonë i njëjti person, apo vetëm i zoti i shtëpisë. Duhet të ketë shumë muezinë. Elhamdulilah, ne duhet ta marrim Qaben si shembull; atje ka shumë muezinë. Edhe në Medine el-Muneuere ka shumë muezinë. Në xhamitë e shenjta ka shumë, të gjithë të ndryshëm. Pra, është e rëndësishme të mos dëgjoni vetëm dhe të thoni: "Mirë, po e bën ai, ne nuk kemi pse ta bëjmë." Jo, ju duhet të mësoni dhe duhet të praktikoni, inshaAllah. Sepse të jesh muezin është një nder i madh. Muezinët lavdërohen në Prezencën Hyjnore të Allahut – Azze ue Xhel. Aq sa arrin zëri i tyre, atyre do t'u falen gjynahet nga Allahu. Dhe në Ditën e Kiametit, siç thuhet, ata do t'i tejkalojnë të gjithë njerëzit e tjerë. Kështu që, inshaAllah, kudo që të shkoni: Mësojeni dhe praktikojeni këtë. Pjesa e dytë: "Innamal hilmu bit-tahallum." Kjo do të thotë të mos jesh i zemëruar, por të tregosh butësi. Njerëzit thonë: "Unë zemërohem shpejt, çfarë duhet të bëj?" "Unë nuk mund të të fus thjesht në një kovë me bojë dhe të të nxjerr sërish, që të mos jesh më i zemëruar." Profeti (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) tha: "Ngadalë, ngadalë" – përmes ushtrimit. Sa herë që të vijë zemërimi, duhet të kujtoni: "Unë duhet të jem i butë." Kur jeni shumë të zemëruar, kjo do ta bëjë atë pak më pak intensive. Herën tjetër përsëri; kujtojeni çdo herë. Përfundimisht, ndoshta për një muaj, një vit, dy vjet apo ndoshta dhjetë, nuk do të ketë më zemërim, inshaAllah. Allahu na ruajtë nga zemërimi. Edhe nëse zemëroheni, duhet të qetësoheni shpejt përsëri. I tillë ishte zemërimi i Mevlana Shehut: si zjarr kashte. Ai ndizet shpejt dhe kalon shpejt. Kështu duhet të jetë, sepse çdokush zemërohet ndonjëherë, por më pas zemërimi duhet të zhduket. Sepse zemërimi ndez një zjarr brenda jush; kjo nuk është e nevojshme. Ju duhet ta largoni shpejt këtë zemërim, inshaAllah. Allahu na ndihmoftë në këtë, inshaAllah.

‚Wa ta‘āwanū ‘ala l-birri wa t-taqwā wa lā ta‘āwanū ‘ala l-ithmi wa l-‘udwān‘, (Kur'an 05:02). Kjo është rruga më e mirë për të gjithë njerëzimin. Kjo vlen edhe për muslimanët; me të vërtetë, kjo duhet të vlejë veçanërisht për muslimanët. Ky urdhër është detyrë për të gjithë besimtarët. Ju duhet të ndihmoni njëri-tjetrin në vepra të mira, qoftë përmes bamirësisë ose duke u gjendur pranë njerëzve në mënyra të tjera. Kjo mund të bëhet me dorë, me gjuhë ose me çdo mjet tjetër. Ka mijëra mënyra për t'i ndihmuar njerëzit. Allahu Azza ue Xhel thotë: „Ndihmoni njëri-tjetrin.“ Bëhuni të bashkuar. „Ta’āwanu“ do të thotë të bashkëpunoni dhe t'i gjendeni pranë njëri-tjetrit. Mos e mbështesni njëri-tjetrin në mëkate apo në kryerjen e padrejtësive. Mos e bëni këtë. Ky udhëzim vlen për të gjithë njerëzimin. Kushdo që e quan veten njeri, duhet të veprojë sipas kësaj. Një musliman duhet të ndihet edhe më i obliguar ndaj kësaj. Ata duhet ta mbështesin njëri-tjetrin. Jepni Nasiha – këshilla të mira – dhe ofroni ndihmë. Shumëkush mendon se po bën mirë, ndërkohë që në të vërtetë po bën gjëra shumë të gabuara. Prandaj ata duhet të kërkojnë këshillë: „A po bëj gjënë e duhur apo të gabuar? Sipas vlerësimit tim, kjo ishte mirë,“ por kur pyet, mund të kuptosh se nuk është mirë, por e dëmshme. Marrja e kësaj këshille është një ndihmë e madhe për ty. Ajo të zgjon, që të mos bësh ndonjë mëkat apo të veprosh gabim pa e ditur. Ndonjëherë bën diçka duke besuar se është mirë, por në realitet është keq. Allahu Azza ue Xhel na dhuroftë mirësinë për të ndihmuar dhe për të pranuar ndihmë, inshaAllah. Allahu Azza ue Xhel ju bekoftë.

Në çdo kohë i themi Allahut 'Azze ue Xhel-le: Elhamdulilah ue Shukrulilah. Allahu 'Azze ue Xhel-le na qëndron pranë në çdo gjë; me çdo frymëmarrje, në çdo sekondë, çdo minutë. Allahu 'Azze ue Xhel-le është me ne; ne duhet ta kuptojmë këtë dhe ta falënderojmë Atë për këtë. Shumë njerëz – njerëz të padijshëm – nuk bëjnë dallimin mes të mirës dhe të keqes. Zakonisht, ata që nuk e kanë këtë kuptim nuk kanë mend dhe nuk mbajnë përgjegjësi; ata e kanë vendin në çmendinë. Por ka disa që nuk janë në çmendinë; ata janë plotësisht përgjegjës. Ata shkojnë në shkollë, japin mësim, punojnë dhe bëjnë tregti, por kur vjen puna për ta falënderuar Atë, nuk e bëjnë. Kjo nuk paralajmëron asgjë të mirë për ata që sillen kështu. Allahu 'Azze ue Xhel-le mban shënim për gjithçka, dhe ju duhet ta njihni Atë dhe ta falënderoni Atë. Njerëzit që nuk e dinë këtë janë më keq se krijesat e thjeshta. Allahu 'Azze ue Xhel-le i krijoi të gjitha krijesat – madje edhe gurët, edhe pemët – dhe të gjitha ato e lavdërojnë Allahun 'Azze ue Xhel-le. Allahu 'Azze ue Xhel-le u dha atyre dijen për të njohur Krijuesin e tyre. Kur njerëzit nuk e njohin Krijuesin e tyre, ata mendojnë me arrogancën e tyre se janë më të mirë se këto krijesa. Jini të vëmendshëm në çdo gjë; duhet të jeni të kënaqur. Allahu 'Azze ue Xhel-le ju ka dhënë gjithçka, përfshirë dijen për ta njohur Atë. Shumë njerëz veprojnë pa menduar për pasojat. Allahu 'Azze ue Xhel-le na bëftë prej të dijshmëve: që ta njohim Atë, ta pranojmë Atë dhe ta falënderojmë Atë.

Profeti ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam tha: „Ad-Dīnu n-Naṣīḥah.“ Çdokush kërkon Naṣīḥah – që do të thotë "këshillë". Kur dikush të pyet... „Al-mustashāru mu’taman.“ Kështu thotë Profeti ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam. Ai që pyetet për këshillë duhet të jetë i besueshëm. Prandaj Naṣīḥah është kaq e rëndësishme në fe: për të treguar të mirën, për të udhëzuar në rrugë – rrugën e drejtë – dhe gjithçka që është e mirë për ju në jetë, për Dunyā (këtë botë) dhe Ākhirah (botën tjetër). Ata që kërkojnë Naṣīḥah – njerëzit pyesin për këshilla për gjëra të mira. Naṣīḥah nuk është: "Si mund t'i grabis këta njerëz?" "Si mund t'i vras këta njerëz?" "Si mund t'i mashtroj këta njerëz?" Kjo nuk është Naṣīḥah. Dhe për këtë ata nuk kanë nevojë të pyesin shumë. Këtë e bëjnë vetvetiu. Shejtani i mëson këta njerëz. Për njerëz të tillë nuk nevojitet Naṣīḥah. Naṣīḥah shërben për të parandaluar kryerjen e veprave të këqija. Dyert tona – dera e Tarikatit, dera e Allahut 'Azze ue Xhel – janë të hapura për ata që pyesin për të mirën. E mira sjell të mirën. E keqja sjell të keqen; ajo nuk sjell kurrë të mirë. Një vepër e keqe nuk çon kurrë në rezultate të mira. Prandaj duhet të kemi shumë kujdes nga ata që pretendojnë: "Unë jam në Tarikat", por i mashtrojnë njerëzit dhe thonë gjëra që nuk i përkasin Tarikatit, që janë të papranueshme në fe dhe që nuk do të toleroheshin as në kohë normale – krejt ndryshe nga kjo koha e sotme, ku gjithçka është kokëposhtë. Për të "tanishmen" vështirë se mund të flasim. Por në kohë normale, çdo e mirë do të sillte të mirë. Dhe e keqja sjell gjithmonë të keqen. Ndoshta e shijon për një minutë, dy minuta. Pastaj mbaron. Pastaj dëshiron ta bësh përsëri atë gjë të keqe. Ti kujton se po dëfrehesh. Por është si një zjarr; sa herë që hedh dru ose diçka të djegshme si benzinë, ai ndizet më fort kundër teje. Nuk do të bëhesh i lumtur me këtë. Kjo është bërë e zakonshme në të gjithë botën. Kjo e keqe përhapet nga Lindja në Perëndim, jo vetëm në vendet perëndimore. Kjo ligësi po rritet kudo. Pse? Sepse Allahu 'Azze ue Xhel u ka dhënë aq shumë nga mirësitë e Tij: para, makina, bizhuteri, punë – gjithçka. Tani ata pretendojnë se ka varfëri në botë. Kjo nuk është e vërtetë. Kur shkoja më parë në Haxh, mezi gjeje ndonjë burrë apo grua të shëndoshë – shihja vetëm egjiptianët dhe irakianët që ishin pak më trupmëdhenj. Të tjerët ishin vetëm lëkurë e kocka; asgjë tjetër. Kur shkon tani, masha'Allah, është si një tufë lopësh; secili është gjigant, masha'Allah. Nga vjen kjo? Sepse ata jetojnë në bollëk. Ata hanë dhe i lënë epshet e tyre të rriten, i lënë egot e tyre të rriten. Edhe ata që gjoja ndjekin Sheriatin, tani kanë sajuar fetvanë e tyre për të bërë çdo gjë që është haram. "Ne nxjerrim një fetva sipas këtij medhhebi, ndoshta sipas medhhebit shiit të dymbëdhjetë imamëve ose ndonjë tjetri – nuk e di cilit – që njeriu mund të martohet me njëzet gra, që mund të marrë një grua si Jāriyah (robëreshë)." Kjo është tani, SubhanAllah, e vetmja gjë për të cilën mendojnë: nga barku e poshtë; asgjë tjetër. Kjo është fatkeqësisht ajo që shohim dhe për të cilën dëgjojmë. Natyrisht edhe nga lart: duke thithur pudër ose gjëra të tjera me hundë. Ata i bëjnë të gjitha këto gjëra. Madje edhe muslimanët e bëjnë këtë! Kjo është shumë e trishtueshme! Allahu 'Azze ue Xhel jua dha të gjitha këto, dhe ju silleni kështu! „Yā ’Ayyuhā Al-Ladhīna ’Āmanū Qū ’Anfusakum Wa ’Ahlīkum Nāran Waqūduhā An-Nāsu Wa Al-Ḥijārah“, (Kuran 66:06). Kjo do të thotë: O njerëz, o qenie njerëzore! Ruhuni nga Ferri! Me çfarë ndizet zjarri i Ferrit? Me gurë dhe njerëz. Sepse kur të hidhen në Xhehenem, do të jenë gjigantë si një mal. Secili që hidhet në Xhehenem, do të qëndrojë mbi tjetrin si një mal. Jo si malet në Angli, që janë të vegjël. Por si Himalajet. Pra, do të ndizet me gurë dhe me njerëz. Pse është kështu? Sepse ata bëjnë të gjitha këto. Edhe me atë që u dha Allahu 'Azze ue Xhel, ata kryejnë këtë haram, i bëjnë këto gjëra të këqija. Çfarë ndodh pastaj? Fillimisht i braktis Imani (besimi) i tyre. Më pas edhe Islami largohet prej tyre. Ata bëhen kafira të vërtetë, ateistë. Ata nuk e pranojnë më të vërtetën. Për këtë arsye u themi me shumë vendosmëri atyre që mashtrohen nga njerëz të tillë: Bëni kujdes! Tarikati, Tarikati ynë Nakshibendi, është më i kujdesshmi sa i përket Sheriatit. Sheriati është thelbësor për ne. Nuk mund të bësh çfarë të duash. Nuk mund të japësh fetva si të të leverdisë ty. Duhet të jesh shumë i vëmendshëm. Kjo është në dobi të çdo individi dhe për të mirën e shoqërisë në të cilën jetoni. Nëse një mollë – ne e japim këtë shembull çdo herë – nëse një mollë e vetme në një arkë është e kalbur, të gjitha mollët prishen. Zakonisht kur shkojmë të punojmë në kopsht, marrim ndoshta dhjetë veta, dhe masha'Allah, ata punojnë shumë mirë. Por nëse njëri prej tyre nuk punon, ai ndikon tek të gjithë. Prandaj unë i ndaj: "Ti qëndro këtu. Thjesht bëj Khidmah (shërbim) në Dergah. Nëse do të flesh, fli. Nëse do të ikësh, ik. Por mos hajde me ne." Kjo është e rëndësishme. Nëse ka një person të keq në familje – ai e tradhton gruan e tij gjatë gjithë kohës. E kam dëgjuar shpesh këtë. E kam dëgjuar këtë histori shpesh vetëm këtë javë. Ai pretendon se falet pesë herë, masha'Allah. Allahu 'Azze ue Xhel do t'ia përplasë këto namaze në fytyrë. "Ai është një Murid", pretendon ai gjithashtu. Shehu do ta pështyjë në fytyrë. Fatkeqësisht ata vijnë në Tarikat dhe thonë "Ne pasojmë", dhe më pas... Ju vini këtu për të marrë këshilla për jetën tuaj. Jini të mirë! Mos bëni haram! Mos ndiqni egon tuaj! Sepse ky haram nuk do të të mjaftojë kurrë. Edhe sikur e gjithë bota të ishte plot me gra, nuk do të ishte mjaft për ty. Siç thoshte Mevlana Shejhu: Një burrë që është i mirë me gruan e tij, Allahu ‘Azze ve Xhel-le e ruan atë nga gratë e tjera; ai nuk shikon diku tjetër. Por nëse ai shikon, kjo do të jetë si një mallkim mbi të; ai nuk do të jetë kurrë i kënaqur. Dhe Zinaja (imoraliteti) do ta bëjë atë të varfër! Pasoja e parë dhe më e madhe e kësaj është – nëse ai nuk ndalon dhe nuk i kërkon falje Allahut ‘Azze ve Xhel-le –, që përfundimisht të varfërohet dhe të mos ketë më para. Dhe kur të mos ketë para, asnjëra nga këto gra të këqija nuk do ta shikojë më atë. Aty nuk ka besnikëri. Besnikëria e tyre është vetëm ndaj parasë. Dhe nëse ky burrë bën Zina, ai do të varfërohet dhe nuk do të ketë askënd, as gruan e tij. Ai do të humbasë gruan e tij dhe vetëm do të vuajë në Dunja. Dhe në Ahiret ai do të jetë gjithashtu në Xhehenem. Allahu ‘Azze ve Xhel-le na ruajtë. Prandaj bëni shumë kujdes. Mos u gënjeni nga dikush që mban çallmë dhe xhybe e thotë: "Në rregull, ne kemi një Fetva nga Mevlana, nga Shejhu ose nga të tjerët." Mos u besoni atyre. Ne kurrë nuk e pranojmë Haramin. Ne nuk pranojmë Haram. Ai shkatërron familje, shkatërron fëmijë, sepse fëmijët bëhen gjithashtu si ai. Jam shumë i trishtuar për këtë. Tërë ditën, çdo ditë, dëgjoj të njëjtën histori. Ata dërgojnë mesazhe me këtë përmbajtje. Dhe njerëzit ende u besojnë këtyre personave. Ata thonë: "Po, Islami ua lejon këtë atyre." Shumica e këtyre njerëzve "pa Medhheb" e bëjnë këtë. Ata thonë: "Ne shkojmë në Evropë, atje ka Xharije (robëresha), atje ka ku di unë çfarë... kjo është hallall për ne." Kjo nuk mund të jetë kurrë hallall. Ata nuk e dinë çfarë është hallall apo haram. Dhe kur bëhet fjalë që ti falesh dhe të dërgosh Salavate mbi Profetin ṣallá Llāhu ‘alejhi ve sel-lem, ata thonë: "Kjo është Bidat, kjo është haram, ky është Shirk." Por kur ata bëjnë çdo lloj ndyrësie me gra – ose jo-gra –, papritmas për ta është hallall. Kështu që ne duhet të jemi shumë të kujdesshëm dhe të mos shikojmë aty. Mos shikoni gjëra të këqija, as filma të këqij apo ndonjë gjë tjetër. Shejtani e ka futur këtë kudo nëpër telefona. Nganjëherë, kur hap telefonin, ata nxjerrin shpejt një imazh të keq e të ndyrë. Shejtani është kudo. Prandaj bëni kujdes! Jini të fortë! Kini vullnet të fortë! Mos e shikoni atë. Allahu ‘Azze ve Xhel-le do të jetë i kënaqur me ju, dhe Profeti ṣallá Llāhu ‘alejhi ve sel-lem do të jetë i kënaqur me ju. Dhe ju mbroni familjen tuaj, shoqërinë tuaj, Xhematin tuaj. Të gjithë do të mbrohen përmes kësaj, in sha Allah. Allahu ‘Azze ve Xhel-le na ruajtë. Kjo është Fitneja më e vështirë. Vërtet, kjo kohë është edhe më e keqe se koha e Sejjidina Lutit. Është më keq se Sodoma dhe Gomorra. Atëherë ndodhte vetëm në dy qytete. Tani është në të gjithë botën. Dhe nëse thua diçka, është e ndaluar të thuash që është keq. Prandaj, Allahu ‘Azze ve Xhel-le na ruajtë. Ne duhet ta mbrojmë veten, sepse Shejtani po sulmon njerëzit me fuqi të plotë – jo vetëm myslimanët, por të gjithë njerëzit. Allahu ‘Azze ve Xhel-le na dërgoftë Sejjidina Mehdiun ‘alejhi selam, për të na shpëtuar. Vërtet, ne po fundosemi. Jo duke menduar – por duke u fundosur. Siç thotë egjiptiani: "Për çfarë po 'fundosesh'?" E gjithë bota po fundoset. Si Karuni me paratë e tij. Tani, meqë kanë shumë para, të gjithë po fundosen në ujëra të zeza; jo në tokë, por në gjiriz – të gjithë po fundosemi së bashku. Allahu ‘Azze ve Xhel-le na shpëtoftë prej tyre.

Alhamdulillah, mbërritëm shëndoshë e mirë në Londër. Është hera e parë, elhamdulilah, që vizitojmë këtë xhami të veçantë. Mashallah, muslimanët po ndërtojnë shumë xhami. Më parë, gati pesëdhjetë vjet më parë, kur Mevlana Shejh erdhi këtu për herë të parë, nuk kishte asgjë; nuk kishte fare xhami. Edhe te Xhamia Qendrore në atë kohë kishte vetëm një tendë. Alhamdulillah, pas kësaj filluan të vijnë me mijëra. Alhamdulillah, kjo është dritë. Është shtëpia e Allahut Azze ue Xhel. Shtëpia e Allahut rrezaton dritë, përhap bekime dhe bereqet. Alhamdulillah, Allahu i shpërblen ata që ndërtojnë xhami, që mbështesin xhamitë ose i shërbejnë Islamit në çfarëdo mënyre. Veçanërisht për xhamitë, Profeti (salallahu alejhi ue selem) thotë: Kush ndërton një xhami ose ndihmon në ndërtimin e saj, Allahu do t'i ndërtojë atij një pallat në Xhenet, në Parajsë. Kur ndërtoni diçka të tillë, e mira që buron prej saj është si një investim që sjell fitim – por ky është një fitim që zgjat përgjithmonë. Alhamdulillah, kjo është e mrekullueshme. Mashallah, Allahu ju bekoftë të gjithëve. Alhamdulillah, besoj se secili ka dhënë kontributin e tij; qoftë shumë apo pak, të gjithë kanë ndihmuar. Allahu na shpërbleftë, inshaAllah. Siç thamë, kjo është shtëpia e Allahut Azze ue Xhel. Allahu është i Mëshirshmi, Mëshirëploti – Allahu Azze ue Xhel. Edhe ne duhet të jemi të mëshirshëm ndaj njerëzve, ndaj krijesave të Allahut. Kjo është rruga e Profetit (salallahu alejhi ue selem). Ulematë, salihët, evlijatë e Allahut dhe mashajikët e ndjekin të gjithë këtë rrugë. Ata duan të mirën për krijesat e Allahut; qoftë njeri apo kafshë, ne duhet të jemi mëshirë për gjithçka. Ne nuk duhet të jemi zemërgur. Allahu Azze ue Xhel thotë për Profetin (salallahu alejhi ue selem): Raufun Rahim. Kjo do të thotë se Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) është shumë i butë dhe shumë i mëshirshëm. Ne jemi muslimanë, ndaj duhet ta imitojmë atë, aq sa kemi mundësi. Ne duhet t'i dëshirojmë të mirën gjithkujt dhe gjithçkaje. Mos jini armiq dhe mos keni zili. Sepse Allahu Azze ue Xhel kontrollon gjithçka; gjithçka është nën kontrollin e Tij. Ishte një veli i madh nga Turqia me emrin Merkez Efendi. Shejhu i tij ishte një dijetar i madh – besoj se ishte Kadi (gjykatës) – i cili kishte hequr dorë nga detyra e tij. Shejhu i tij e vuri në shumë sprova dhe përfundimisht e emëroi atë si Halifen (pasardhësin) e tij. Meqenëse ai ishte shumë i afërt me Shejhun, shumë nga muridët – muridë të vjetër që ishin aty prej tridhjetë apo dyzet vitesh – ishin pak xhelozë ndaj tij. Ata mendonin: "Si ka mundësi? Ai është i ri, e megjithatë Shejhu është kaq i kënaqur me të." Kështu që Shejhu deshi t'u jepte të gjithëve një mësim. Ai tha: "Po pyes secilin nga ju: Nëse Allahu do t'ju jepte pushtet, çfarë do të bënit?" Njëri prej tyre u përgjigj: "Do ta bëja të gjithë botën muslimane." Një tjetër tha: "Do t'i shkatërroja të gjithë jobesimtarët." Një tjetër tha: "Do të sigurohesha që askush të mos ishte më i varfër." U dhanë shumë përgjigje të ndryshme. Pastaj e pyeti Merkez Efendiun: "Ti, çfarë do të bëje?" "Nuk do të bëja asgjë", u përgjigj ai. "Përse?" "Do ta lija çdo gjë në qendër (Merkez)." Merkez do të thotë e pandryshuar, në ekuilibër. "Përse?" pyeti Shejhu. Ai tha: "Sepse Allahu Azze ue Xhel ashtu e do. Unë nuk mund të ndërhyj në vullnetin e Allahut Azze ue Xhel." Prandaj, ne të gjithë duhet të jemi të kënaqur me vullnetin e Allahut. Ne duhet të ndihmojmë aq sa mundemi dhe të bëjmë atë që është në dorën tonë. Por jo me detyrim dhe jo me dhunë. Nëse Allahu cakton Hidayet (udhëzim) për dikë, atëherë Allahu i dërgon atij udhëzim. Nëse përpiqeni ta detyroni, nuk do të keni sukses. Por përmes butësisë, mëshirës dhe veprave të mira për njerëzit, ata do të jenë më të lumtur me ju, dhe Allahu Azze ue Xhel do të jetë i kënaqur me ju. Ne duhet të kemi një qëllim të pastër. Ky është qëllimi ynë: e mira për njerëzit, për njerëzimin. Në ditët e sotme, natyrisht, të gjithë vuajnë. Ne jemi në fundin e kohës së Beni Ademit (njerëzimit); është fundi i kohës, dhe gjithçka është shumë e vështirë dhe e mjerueshme. Njerëzit nuk janë të lumtur. Allahu u ka dhënë gjithçka, por ata nuk gjejnë lumturi. Përse? Për shkak të zilisë së tyre, qëllimeve të tyre të këqija dhe karakterit të tyre të keq – gjithçkaje të keqe. Ata duan vetëm për veten e tyre, jo për të tjerët. Allahu na dha aftësinë për të menduar mirë. Ju duhet ta kuptoni: Nëse të gjithë janë mirë, edhe ju do të jeni mirë; gjithçka do të jetë mirë. Por nëse ju nuk jeni të lumtur, as të tjerët nuk janë të lumtur. Njerëzit janë xhelozë ndaj njëri-tjetrit dhe përpiqen t'i shkaktojnë probleme njëri-tjetrit. Dhe kjo çon në mjerim dhe varfëri për të gjithë. Tani po vjen Ramazani, Shehru Ramadan. Zakonisht mund të jepet Zekati në çdo kohë, por në Ramazan është më së miri, në mënyrë që të mos harrohet. Tani kur njerëzit kërkojnë para, të tjerët thonë: "Ne nuk kemi para." Përse? Sepse njerëzit e pasur nuk japin asgjë. Ata nuk e japin Zekatin e tyre; nuk mendojnë për të tjerët. Po të jepnin, do të mjaftonte për të gjithë të varfrit. Por meqë nuk japin asgjë, një mallkim nga Allahu bie mbi ata që e mbajnë pasurinë. Kjo bën gjithashtu që të varfrit të bëhen më agresivë dhe më të pakënaqur. Dhe ata luten kundër atyre që nuk japin, kundër atyre që nuk kujdesen për ta. I gjithë sistemi prishet. Islami na tregon se çfarë është më e mira për njerëzimin, për të gjithë botën. Prej njëqind vitesh nuk ka më një rend të vërtetë islam. Askush nuk thotë: "Ne jemi muslimanë." Edhe pse jemi dy miliardë muslimanë, nuk ka asnjë dobi. Profeti (salallahu alejhi ue selem) ka thënë: "Do të jeni shumë – shumë muslimanë – por nuk do të keni peshë." "Vlera juaj do të jetë si shkuma e detit – asnjë dobi, asgjë." Ndoshta dikush gëzohet me flluskat, por ato nuk kanë substancë. Kjo ndodh sepse ata e kanë braktisur Islamin e vërtetë, i cili ekzistonte me Kalifatin, shtetin e fundit të Perandorisë Osmane. Ajo nuk ishte vetëm për turqit; kishte shtatëdhjetë kombe brenda saj – muslimanë, të krishterë, katolikë, ortodoksë, armenë, etiopas, zoroastrianë – çdo gjë e imagjinueshme ishte pjesë e kësaj Perandorie Osmane. Perandoria Osmane islame siguronte drejtësi kudo dhe mbronte njerëzit e varfër dhe të shtypur, kudo që ishin. Ata i dhanë fund asaj, dhe e gjithë bota u rrënua. Ata menduan: "Nëse i japim fund kësaj perandorie, do të jemi të lumtur; do të jetë mirë." Jo. Ata i dhanë fund, por gjërat u bënë gjithnjë e më keq, plot vuajtje. Dhe ende nuk duan ta pranojnë këtë. Ata po helmojnë çdokënd në këtë botë, shpirtërisht dhe fizikisht. Madje edhe deti është plot helm. Ky helm i zi – kudo që gjendet, mbretëron mjerimi, ndodhin gjëra të këqija, mbretëron fatkeqësia. E kam fjalën për këtë lëng të zi, naftën. Kudo që ka naftë, bie një mallkim. Të gjithë turren pas saj, vrasin njëri-tjetrin, marrin prej saj dhe nuk kthejnë asgjë. Por në kohët osmane, jo. Thuhej se osmanët u merrnin njerëzve. Por çfarë kishte atëherë në Arabinë Saudite apo në Gji, apo në ndonjë vend tjetër? Vetëm shkretëtirë. Sulltani dërgonte ndihma për t'i ushqyer, për t'i furnizuar me gjithçka. Dhe ata nuk diten ta vlerësonin këtë. Kur erdhi nafta – ky lëng i zi, i mallkuar – ata shkatërruan osmanët, dhe shkatërruan të gjithë botën. Deri më sot e shihni: Kudo që ka naftë, aty ka një mallkim. Ata vazhdojnë të vrapojnë pas saj. SubhanAllah, nuk ishte asgjë e mirë qysh në fillim. Kishte kohëra kur ajo buronte në disa vende dhe njerëzit thoshin: "Çfarë është ky lëng i zi? Është shumë i pisët. Nga vjen kjo?" Kjo ishte ndoshta dyqind vjet më parë; ata nuk dinin asgjë për benzinën apo të ngjashme. Më vonë, kur kuptuan se çfarë ishte, filluan të vrisnin njëri-tjetrin dhe të vrisnin të gjithë njerëzit e varfër për shkak të saj. Dhe ata pretendojnë: "Ne po i shpëtojmë ata." Ky nuk është një sistem drejtësie. Ata i dhanë fund të vetmit sistem drejtësie; ata e shkatërruan atë. Pas kësaj nuk kishte më asgjë. Por ne, elhamdulilah, jemi muslimanë dhe jemi të lumtur, sepse mbështetemi tek Allahu. Profeti (salallahu alejhi ue selem) tha se do të vijë një kohë, një kohë shumë e keqe, një kohë shumë e errët. Do të ketë shtypës, zullum (padrejtësi) dhe gjithçka të keqe; do të jetë si nata e zezë. Por kur të ndodhë kjo, Allahu do të dërgojë një nga pasardhësit e mi, tha Profeti (salallahu alejhi ue selem). Ai do ta largojë gjithë këtë errësirë dhe do ta mbushë të gjithë botën me drejtësi dhe paqe, inshaAllah. SubhanAllah, ky është një lajm i gëzueshëm. Meqenëse e dimë këtë, ne kemi besim tek Allahu. Ne nuk kemi frikë. Kush ka frikë? Njerëzit e tjerë – "Çfarë do të ndodhë? Ky merr atë vend, ai merr një vend tjetër, bomba këtu, bomba atje." E gjithë kjo nuk ka rëndësi për një musliman. Allahu do të shpërblejë çdo të shtypur; Allahu do t'i shpërblejë ata. Por për shtypësin nuk do të ketë mëshirë. Allahu na mbroftë dhe Allahu na e dërgoftë këtë Mehdi (alejhi selam), që t'i përjetojmë ditët e mira që Allahu dhe Profeti (salallahu alejhi ue selem) kanë premtuar. E gjithë bota do të jetë në paqe, pa vuajtje. Kjo do të ndodhë në Ahir Zeman (në kohën e fundit), inshaAllah. Tani është fundi i kohës. Ne po presim, inshaAllah, Sejjidina Mehdiun (alejhi selam). Allahu e dërgoftë atë për të shpëtuar këtë Umet dhe mbarë njerëzimin, inshaAllah.