Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

لَا يُكَلِّفُ ٱللَّهُ نَفۡسًا إِلَّا وُسۡعَهَاۚ (2:286) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, nuk e ngarkon njeriun me asgjë që i tejkalon forcat e tij. Ai nuk urdhëron asgjë të pamundur. Kjo do të thotë, urdhrat e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, janë të thjeshta dhe të përmbushshme për këdo. Megjithatë, njeriu përpiqet për egon e tij një mijë herë më shumë, sesa kërkon prej tij Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Por kur vjen puna për të përmbushur urdhrat e Tij për hir të Allahut, ai bëhet përtac. Shumica e njerëzve atëherë nuk i bëjnë fare. E megjithatë, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, Vetë nuk ka asnjë dobi prej kësaj. Ai e ka urdhëruar atë për të mirën tënde. Por ti e lë këtë mënjanë, ndjek nxitjet e shejtanit dhe të egos tënde, e harxhon veten dhe e shkatërron vetveten. I tillë është njeriu. E mira i duket e vështirë dhe e keqja e lehtë. Por nga e keqja nuk lind kurrë diçka e mirë për njeriun. Kush ndjek egon e tij dhe shejtanin, gjithmonë pëson humbje. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, i ka shpallur këto urdhra që njeriu të çlirohet nga kjo humbje dhe përmes pendimit e faljes të gjejë rrugën e kthimit tek Ai. Këto urdhra Ai i ka dhënë për të mirën e robit të Tij, të njeriut dhe të gjithë njerëzimit. Kush nuk i zbaton ato, atëherë thotë: "E kam shumë të vështirë, nuk arrij dot të ngrihem për namazin e sabahut." Ndërkohë që ti vetëm duhet të falesh sapo të ngrihesh në këmbë. Por edhe kjo i duket atij tepër e vështirë dhe ai nuk e bën. Ai thotë: "Nuk arrij dot ta fal namazin në kohë, por do ta kompensoj më vonë." Por as kjo nuk ndodh. Dhe megjithatë, ai ka paturpësinë t'i kërkojë Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, gjithçfarë gjërash: "Më jep këtë, më jep atë." "Unë nuk falem, por bëj tesbih." Të bësh tesbih është gjë e mirë dhe e bukur, por nuk është obligim për ty. Obligimi yt, ndërkaq, është namazi. Ti mund të bësh tesbih 24 orë në ditë, gjatë gjithë jetës tënde – kjo kurrë nuk do ta ketë vlerën e një namazi të vetëm farz. Prandaj, urdhrat që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, na i ka caktuar, janë të thjeshta dhe ne mund t'i përmbushim. Mos e ndiq egon tënde, mos u bëj përtac. Mos iu dorëzo kurrë egos tënde. Edhe lëshimi më i vogël bën që të humbasësh një kohë namazi, dhe atë kohë nuk mund ta kthesh kurrë më. Nëse thua: "Do ta bëj më vonë", kjo do të kthehet gjithmonë në një tjetër "më vonë". Dhe ndërsa ti e shtyn vazhdimisht, jeta papritur mbaron. Allahu ua shtoftë njerëzve të kuptuarit. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, na dhëntë fuqinë t'i zbatojmë të gjitha urdhrat e Tij, insha'Allah.

وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتٗا (78:9) Allahu thotë në Kuranin famëlartë: “Dhe Ne e bëmë gjumin tuaj për prehje.” Është krejtësisht e natyrshme që njeriu të shohë ëndrra në gjumë. Shumica e njerëzve nuk i mbajnë mend ëndrrat e tyre. Megjithatë, disa njerëz i mbajnë mend. Ata ankohen: “Ne shohim ëndrra të tmerrshme.” Ata ankohen: “Shohim xhinë, shohim këtë e atë”, dhe pyesin: “Çfarë të bëjmë?” Një ëndërr në vetvete nuk ka asnjë efekt. Prandaj, edhe një ëndërr e frikshme nuk ka asnjë efekt, për sa kohë që nuk ia tregon askujt. Por nëse ia tregon dikujt që nuk ka njohuri për këtë, dhe ai person e interpreton keq – Allahu na ruajttë nga kjo –, atëherë kjo ëndërr zakonisht realizohet në mënyrë të keqe. Prandaj vlen: Pavarësisht nëse ëndrra jote është e mirë apo e keqe, mos ia trego askujt që nuk merr vesh nga kjo punë. Nëse dëshiron ta tregosh, atëherë vetëm një personi që mund ta interpretojë ëndrrën në mënyrë pozitive dhe të saktë, në mënyrë që ajo të çojë në diçka të mirë. Përndryshe, vetëm i shkakton vetes hidhërim të panevojshëm. Pra, njeriu nuk duhet t'i tregojë gjithçka kujtdo, veçanërisht kur bëhet fjalë për ëndrrat. Pra, nëse sheh ëndrra të tmerrshme, nuk ke nevojë të frikësohesh fare. Me lejen e Allahut, asgjë nuk do të ndodhë për sa kohë që ëndrra as nuk interpretohet dhe as nuk i tregohet dikujt. Ose nëse sheh një ëndërr të tillë, ngrihu dhe lexo një ajet ose një sure, lexo Fatihanë. Atëherë, me lejen e Allahut, ajo nuk do të shkaktojë asnjë dëm. Sepse shumica e njerëzve e konsiderojnë si reale atë që shohin në ëndërr. Gjëra si xhinët apo shpirtrat që shihen, në të vërtetë mbeten në ëndërr; me lejen e Allahut, ato nuk shkaktojnë dëm. Allahu i bëftë ëndrrat tuaja të mira. Ato janë gjithashtu një nga misteret përmes të cilave Allahu u tregon robërve të Tij fuqinë e Tij të pakufishme. Njeriu mund të shohë në gjumë gjëra që nuk do t'i shkonin kurrë ndërmend, gjëra krejtësisht të papritura. Njeriu mund të shohë gjërat më të mahnitshme. E gjithë kjo është një shenjë me të cilën Allahu i tregon njeriut fuqinë e Tij të pakufishme. Ndonjëherë njeriu sheh ëndrra kaq të tmerrshme, saqë kur zgjohet, gëzohet dhe thotë i lehtësuar: “Fatmirësisht ishte vetëm një ëndërr.” Njeriu duhet ta falënderojë Allahun që kjo nuk ndodhi në realitet, por ishte vetëm një ëndërr. Edhe kjo është një nga urtësitë e mëdha të Allahut. Urtësitë e Tij janë të pafundme, mendja njerëzore nuk mund t'i kuptojë ato. Disa mund të hulumtojnë dhe të pyesin: “Si krijohen ëndrrat, çfarë ndodh aty?” Natyrisht, ka lloje të ndryshme ëndrrash. Disa burojnë nga ajo që njeriu përjeton gjatë ditës. Pastaj ka ëndrra shejtanike. Dhe ka ëndrra nga mëshira e Allahut. Këto janë, shkurtimisht, llojet e ndryshme. Allahu i bëftë të gjitha për të mirë. Allahu na ruajttë të gjithëve nga e keqja.

Pejgamberi, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, thotë: إِذَا لَمْ تَسْتَحِ فَاصْنَعْ مَا شِئْتَ "Kur nuk ke më turp, atëherë bëj çfarë të duash." Kur një njeri nuk zotëron më ndjenjën e turpit, ai është i aftë për gjithçka. Turpi është pjesë e imanit. Turpi është mirësjellje. Jo gjithçka është e lejuar. Gjithçka ka masën dhe kufijtë e saj. Nëse secili jeton vetëm siç dëshiron, gjithçka fundoset në kaos. Prandaj, natyrisht që nuk mund të ketë liri të pakufizuar. Sepse liria e pakufizuar në mënyrë të pashmangshme cenon lirinë e të tjerëve. Dhe kjo gjithashtu çon në kaos. Prandaj, më e mira për njeriun janë ligjet e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Ndërsa në ligjet e bëra nga njerëzit, shumëçka buron nga egoja vetjake dhe nga pëshpëritjet e shejtanit. Janë miratuar ligje që promovojnë paturpësinë dhe mungesën e mirësjelljes, madje edhe i vënë ato nën mbrojtje. Diçka e tillë praktikohet në vendet perëndimore. Ata lejojnë dhe ndalojnë si t'u teket. Më së shumti, ata ndalojnë atë që në të vërtetë është e mirë. Nëse përpiqesh të bësh mirë ose të thuash të vërtetën, dënohesh për këtë. Kjo është pasoja kur humbet turpi. Turpi është nderi i njerëzimit. Turpi është ai që e dallon njeriun nga kafsha. Edhe te disa kafshë mund të vërehet një lloj mirësjelljeje. Disa prej tyre sillen pothuajse si njerëz. Edhe ato i tregojnë respekt vëllait, nënës dhe babait të tyre. Ato nuk u bëjnë asnjë të keqe. Njerëzit e sotëm janë bërë më të këqij se ato. Ata kanë shpallur të lejuar çdo formë të paturpësisë dhe imoralitetit. Dhe për më tepër, ata i përbuzin dhe i torturojnë ata që ende zotërojnë ndjenjën e turpit. Turpi është nderi i njeriut; ai është që e bën njeriun njeri. Allahu mos ia marrtë kurrë njerëzve këtë veti. Por, kur një njeri e gjen Islamin, ai arrin – falënderimi i takon Allahut – shkallët më të larta në këtë botë dhe në Ahiret, sepse Islami bashkon në vete çdo formë të bukurisë. Imani është grada më e lartë. Ajo është vetia më e lartësuar. Ajo është mëshira më e madhe e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Kush e zotëron këtë mëshirë, ka arritur gjithë bukurinë. Allahu ua dhuroftë të gjithëve imanin dhe i udhëzoftë, inshallah.

Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Falni shumë namaz në shtëpitë tuaja, që të shtohet bereqeti në to." Kjo, natyrisht, i referohet veçanërisht namazeve synet, të cilat falen në shtëpi. Edhe pse namazet farz me xhemat në xhami janë më me vlerë, falja e namazeve synet dhe vullnetare në shtëpi është burim bereqeti. Në këtë mënyrë shtohet bereqeti në shtëpi. "Përshëndete këdo që takon nga umeti im, që të të shtohet shpërblimi." Kjo do të thotë, përshëndetuni me njëri-tjetrin për t'u shpërblyer. Sa më shpesh që përshëndet, aq më i madh bëhet edhe shpërblimi yt. Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Jepuni vlerë shtëpive tuaja duke falur një pjesë të namazeve tuaja në to." Kjo do të thotë, një shtëpi ku nuk falet namaz nuk ka vlerë të vërtetë. Vlera e vërtetë e një shtëpie krijohet përmes namazit. Prandaj, falini namazet tuaja vullnetare në shtëpi. Namaze si Tehexhudi, Duha dhe Evabini janë veçanërisht të bekuara kur falen në shtëpi dhe sjellin bereqet në të. Jepuni vlerë shtëpive tuaja dhe mos i shndërroni në varreza. Sepse një shtëpi ku nuk falet namaz është si një varrezë, ku gjithashtu nuk falet namaz. Është një vend pa shpirt dhe pa bereqet. Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Namazi vullnetar që dikush e fal në shtëpi është dritë." "Prandaj, ndriçoni shtëpitë tuaja me të", ka thënë Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Kjo do të thotë, namazi sjell dritë në shtëpi. Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Falni namazet tuaja vullnetare në shtëpi, për të shtuar dritën në shtëpitë tuaja." "Vlera e një namazi vullnetar që falet në shtëpi, në krahasim me atë që falet para syve të të tjerëve, është si vlera e namazit me xhemat në krahasim me namazin e falur vetëm." Kjo do të thotë: Vlera e namazit vullnetar në shtëpi është aq më e madhe se ajo e namazit të falur publikisht, sa vlera e namazit me xhemat e tejkalon vlerën e namazit të falur vetëm. Pra, ashtu siç namazi farz në xhami është më me vlerë, ashtu edhe namazi vullnetar në shtëpi është veçanërisht me vlerë. Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "O ju njerëz, falni namazet tuaja në shtëpitë tuaja." "Vërtet, namazi më me vlerë pas namazeve farz është ai që njeriu e fal në shtëpinë e tij." Edhe këtu theksohet sërish e njëjta pikë. Pra, falja e namazit vullnetar në shtëpi... Sepse namazi farz në xhami sjell tashmë 25 deri në 27 herë më shumë shpërblim. Por falja e namazit vullnetar në shtëpi është edhe më e rekomanduar dhe më shpërblyese. Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Falni namaze vullnetare në shtëpitë tuaja dhe mos i shndërroni ato në varreza." Në varreza nuk falet namaz. Prandaj, një shtëpi ku nuk falet namaz është si një varrezë. Është pa shpirt dhe pa bereqet. Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Falni namaz në shtëpitë tuaja dhe mos i neglizhoni aty namazet vullnetare." Me namaze vullnetare nënkuptohet çdo lloj adhurimi shtesë: namazi i natës, namazet gjatë ditës, namazi pas abdesit – të gjitha këto janë namaze vullnetare. Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Falni namaze vullnetare në shtëpitë tuaja dhe mos i shndërroni ato në varreza." Pra, edhe një herë: Nëse në shtëpitë tuaja nuk falet namaz, ato u ngjajnë varreve. "Mos e bëni varrin tim vend feste." Vizitojeni varrin fisnik të Pejgamberit me nderim e respekt. Nuk duhet të jetë si një vend feste me zhurmë dhe muzikë. Në atë vend kërkohet nderim i veçantë. Ai duhet vizituar me përulësi. Qëndron para tij dhe bën duatë e tua. Kush mundet, qëndron; kush jo, jep selame dhe salavate duke kaluar. Nuk duhet të qëndrohet aty sikur të ishte një vend feste apo panair. Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Mos e bëni këtë." Ky vend kërkon nderim të veçantë. Ai duhet të vizitohet me edukatë. "Dërgoni salavate për mua." Aty, duke kaluar, jepen selamet dhe salavatet. Kur qëndron para Pejgamberit, aty jep selame dhe salavate. "Kudo që të jeni, salavati juaj do të më arrijë." Nuk ka rëndësi se ku në botë e thoni atë, qoftë në majë të një mali apo në fund të një pusi. Sapo thua selamin dhe salavatin, ai i arrin Pejgamberit (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë gjithashtu: "Namazi vullnetar që dikush e fal fshehurazi vlen sa njëzet e pesë namaze të falura para syve të njerëzve." Kjo do të thotë, aq i vlefshëm është ai. Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Namazi që dikush prej jush e fal në shtëpinë e tij, përveç namazeve farz, është më i mirë se namazi i tij në këtë xhaminë time." Pejgamberi ynë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë gjithashtu: "Vlera e namazit vullnetar që falet në shtëpi, në krahasim me atë që falet në publik, është si vlera e namazit farz në krahasim me namazin vullnetar." Kjo do të thotë, aq e lartë është vlera e tij. Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Namazi farz i takon xhamisë, ndërsa namazi vullnetar shtëpisë." "Falni dy rekatet e namazit vullnetar, pra synetin pas namazit të akshamit, në shtëpitë tuaja." Kur flitet për namaze vullnetare, shumica e dinë se bëhet dallim mes synetit të fortë (synet muekkede) dhe namazeve të tjera vullnetare. Namazet e tjera vullnetare falen në shtëpi. Ndërsa namazet synet falen në xhami. Sepse mund t'i thuash vetes: "Këtë do ta lë dhe do ta fal në shtëpi", por pastaj e harron ose të del diçka tjetër. Pra, ato që ne këtu i quajmë 'namaze vullnetare', janë ato që vijnë pas synetit të fortë (Synet el-Muekkede). Namazi i Duhasë, namazi pas abdesit, namazi i Ishrakut, namazet e natës – të gjitha këto janë namaze të tilla vullnetare. Pejgamberi (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Ndriçoni dhe zbukuroni shtëpitë tuaja me namaz dhe lexim Kur'ani." Stolia e shtëpive janë namazi dhe leximi i Kur'anit.

Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Ed-Dinu en-Nesiha." Feja është këshillë e sinqertë. Një këshillë do të thotë të thuash të mirën. Kur njerëzit kërkojnë këshillë ose mendim, kjo do të thotë t'u thuash atyre me sinqeritet të mirën dhe të drejtën. Nuk do të thotë të këshillosh diçka të gabuar, por t'i udhëzosh njerëzit në rrugën e drejtë përmes këshillës së mirë. Kjo është feja. Disa njerëz atëherë mund të thonë: "Jo, kjo nuk më përshtatet." Kur dikush reagon kështu, kjo do të thotë se ai person nuk dëshiron të pranojë këshillë. Gjithashtu thuhet: "Men lem jakbelin-nesihate, hal-letin-nedametu." Kjo do të thotë: Kush nuk e pranon këshillën, në fund do të pendohet. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e ka shpallur fenë nëpërmjet Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Ai na ka shpjeguar se çfarë është e mirë dhe çfarë e keqe, çfarë është mëkat dhe çfarë sjell shpërblim. Feja i ka parimet e saj, rregullat e sjelljes dhe detyrat e saj. Natyrisht, shumica e njerëzve nuk mund t'i zbatojnë të gjitha. Njeriu bën aq sa mundet. Dhe për këtë Allahu do ta falë. Allahu, i Lartësuari dhe Madhërishmi, e fal një person të tillë. Por këtu ka një pikë shumë të rëndësishme. Një person thotë: "Unë nuk ia dal dot, Allahu më faltë." Ai thotë: "Kam bërë mëkat, Allahu më faltë." Por nëse dikush bën mëkat dhe pastaj thotë: "Jo, unë nuk e pranoj këtë", atëherë gjithçka ndryshon. Atëherë gjendja bëhet shumë serioze. Ne bëjmë mëkate dhe e dimë se ato janë mëkate. Kur bëjmë mëkat, themi "Allahu na faltë", pendohemi dhe kërkojmë falje. Por nëse dikush është kokëfortë dhe thotë: "Sipas mendimit tim, ky nuk është mëkat", ndonëse Allahu na ka mësuar përmes Profetit të Tij (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) se ai është mëkat. Kush nuk e pranon këtë, bën një mëkat edhe më të madh. Allahu na ruajtë. Atëherë gjendja e tij përkeqësohet. Por një njeriu që e pranon mëkatin dhe gabimin e tij dhe pendohet, i falet. Por kush mbetet kokëfortë, vetëm sa e përkeqëson situatën e tij. Prandaj, urdhrat e Allahut, të Lartësuarit dhe Madhërishmit, nuk diskutohen. Mëkati është mëkat. Të gjithë ne jemi mëkatarë. Allahu na faltë. Por për një mëkat ne nuk guxojmë të themi: "Ky nuk është mëkat." Kjo është pika vendimtare. Për këtë duhet të kemi kujdes. Njerëzit duhet të kenë kujdes për këtë. Kjo do të thotë, ka mëkate të vogla dhe të mëdha. Kush ka bërë mëkat, duhet të thotë: "Kam bërë mëkat, Allahu më faltë." Ai duhet të pendohet dhe të kërkojë falje. Atëherë mëkati i tij do t'i falet. Por nëse thua: "Ky nuk është mëkat", atëherë Allahu nuk do të të falë. Sepse ti nuk po kërkon fare falje. Sikur të kërkoje falje, Ai do të të falte. Por ti nuk e bën këtë dhe atë që Allahu e quan mëkat, ti nuk e quan mëkat. Me këtë i bën dëm vetëm vetes sate. Allahu na faltë të gjithëve. Na bëftë Ai prej atyre që e pranojnë të vërtetën, inshallah.

Njeriu... është një krijesë e dobët. Pa ndihmë (Meded) ai s'mund të bëjë asgjë. Ajo që vjen nga egoja vetjake, është e kotë. Tani sërish janë shfaqur rryma të caktuara. Ka sërish një grup që i devijon njerëzit. Ata thonë se të kërkosh ndihmë është gjynah, është haram. Po si do t'ia dalësh pra i vetëm? “Duhet t'ia dalësh vetëm”, thonë ata. “Thjesht lexo çfarë shkruan aty.” “Thuaj vetëm kaq.” Ju i largoni njerëzit nga rruga, nga rruga e të parëve tanë. Që nga koha e Profetit tonë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), gjithmonë ka pasur grupe të tilla. Ka një grup që ua paraqet njerëzve rrugën e vërtetë si të keqe. Ata shfaqen vazhdimisht. Ata shfaqen në forma të ndryshme, nuk janë të gjithë njësoj. Por rruga e vërtetë, me lejen e Allahut, do të mbetet e pandryshuar deri në Ditën e Gjykimit. Meded do të thotë të kërkosh ndihmë. Do të thotë t'i kërkosh ndihmë Allahut, miqve të Allahut, Profetit tonë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) dhe shehlerëve. Ne kërkojmë Meded, që të mos flasim nga egoja jonë; Ne kërkojmë Meded, që të mos ndjekim egon tonë; Ne e kërkojmë atë për të qenë në gjendje të themi të vërtetën. Ata që i përkasin Ehlus-Sunetit vel Xhematit, pra Ehlus-Sunetit të vërtetë, janë ata që e nderojnë, e vlerësojnë dhe e duan Profetin tonë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Ka edhe një grup tjetër që e quan veten "Ehlus-Sunet", por në të vërtetë nuk i përket atij. Ata nuk e nderojnë Profetin tonë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Ata nuk kanë aspak respekt për Sahabët dhe shembujt e tjerë të mëdhenj. Ata janë njerëz që kanë devijuar nga rruga e vërtetë. Allahu na ruajttë prej tyre. Ata që i ndjekin, do të shkatërrohen. Fatkeqësisht, ka shumë njerëz që devijohen. Dhe kush devijohet një herë, i devijon edhe të tjerët. Ata u bëjnë dëm të tjerëve dhe i largojnë nga e mira. Ata i pengojnë që të bëhen robër që Allahu i do. Ata i largojnë nga rruga. Pa dashurinë për Profetin tonë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), pa nderim për Të, çdo gjë tjetër është e kotë; kjo është e pamundur. Këtë e kërkon si logjika, ashtu edhe arsyeja. Kur vetë Allahu, i Plotfuqishmi dhe Madhërishmi, e lavdëron dhe e lartëson kaq shumë Profetin tonë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) në Kuranin famëlartë... Si mundesh ti atëherë të ngrihesh e të thuash: “Unë e njoh Kuranin, i njoh Hadithet”, dhe të pretendosh se nuk lejohet të lartësosh askënd? Nëse e bën këtë, bëhesh idhujtar, jobesimtar. Për këtë nuk ka asnjë shpjegim të arsyeshëm apo logjik. Një njeri me mendje dhe arsye ndjek rrugën e Profetit tonë (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) dhe i tregon Atij nderim. Ai duhet ta dijë se kjo është shkalla më e lartë dhe detyra më fisnike. Allahu na bëftë të qëndrueshëm. Allahu e ruajttë Ummetin nga e keqja e këtyre njerëzve, inshallah.

O ju që besuat, nëse një njeri i pandërgjegjshëm (fasik) ju sjell ndonjë lajm, verifikojeni mirë, që të mos godisni një popull nga padijenia e pastaj të pendoheni për atë që keni bërë. (49:6) Allahu i Madhërishëm dhe i Lartësuar thotë në Kuranin Fisnik: Një fasik është një person i pabesueshëm. Veprimet e tij nuk janë në përputhje as me Sheriatin, as me Tarikatin, as me njerëzillëkun. Kjo do të thotë, një njeri që nuk është në rrugë të drejtë quhet fasik. Një fasik, me fjalë të tjera, është një njeri i keq. Kur një person i tillë ju sjell një lajm, mos i besoni verbërisht. "Verifikoni vërtetësinë e tij", urdhëron Allahu i Madhërishëm dhe i Lartësuar. Verifikoni nëse i përgjigjet të vërtetës. Përndryshe, mund të veproni duke u bazuar në fjalën e tij, të sulmoni të tjerët, t'u shkaktoni vuajtje, dhe kur ta mësoni të vërtetën, do të pendoheni thellësisht për atë që keni bërë. Pra, kësaj duhet t'i kushtohet vëmendje e veçantë. Në ditët e sotme, gati 99 për qind e njerëzve në botë mund të quhen fasikë. Në një botë të tillë jetojmë ne. Kjo vlen si për myslimanët, ashtu edhe për jomyslimanët. Fasik nuk do të thotë medoemos i pafe apo jobesimtar; edhe mes myslimanëve ka shumë fasikë. Prandaj ky dallim këtu nuk luan rol. Sepse, çfarë është një fasik? Është dikush që gënjen dhe nuk e mban fjalën. Por fasikët e sotëm kanë marrë në duar një mjet edhe më të rrezikshëm se më parë. Quajeni media, quajeni internet, si të doni quajeni... Më parë, ndoshta dikush dilte në televizor dhe përhapte një lajm, një gënjeshtër. Atëherë, disa e dëgjonin e disa të tjerë jo. Por tani fasikët kanë një shtrirje të jashtëzakonshme. Ata e kanë zhytur botën në mjerim. Siç thuhet: "Kushdo që ka gojë, flet." Dhe kur flasin, shkaktojnë dëm. Pra, kur dëgjoni një lajm në internet, në televizor apo kudo tjetër, mos i besoni menjëherë, mos dyshoni menjëherë te njerëzit dhe mos u bëni padrejtësi. Zbuloni të vërtetën, faktin e vërtetë, për të mos shkelur të drejtat e të tjerëve. Për të mos shkelur të drejtat e njerëzve të tjerë, ky është një parakusht themelor. Një njeri mund ta dallosh. Një dijetar dallohet, ashtu siç dallohet edhe një keqbërës. Kur flet një dijetar – dhe megjithëse çdokush mund të gabojë – ai nuk dëshiron të shkaktojë dëm. Dijetari thotë të vërtetën, ai thotë atë që është e drejtë. Të sulmosh një dijetar duke i thënë: "Ti nuk je dijetar, ti nuk ke haber nga feja, besimi dhe njerëzillëku", dhe t'i shkelësh të drejtat, do të thotë humbje e madhe dhe shkakton dëm të madh. Jo atij, por vetes suaj i bëni dëm. Nuk dëmtohet njeriu të cilit ia shkelni të drejtat, por ju vetë dëmtoheni. Prandaj duhet pasur kujdes. Vetëm pse dikush ka thënë diçka, nuk duhet të nxehesh menjëherë dhe ta shash. Çdo gjë që bëjnë ata, shkruhet tek Allahu. Ata do të duhet të japin llogari para Allahut. Prandaj, në këtë çështje duhet të jesh shumë i vëmendshëm. Sepse shejtani ndërkohë e ka kapur të gjithë botën nën kthetrat e tij. Kur ai thotë diçka, masat anojnë nga njëra anë dhe sulmojnë personin që është vënë në shënjestër. E sulmojnë atë. Edhe nëse personi i sulmuar mbrohet, askush nuk e dëgjon. Përkundrazi, njerëzit anojnë nga ana e keqbërësit. Allahu na ruajttë nga kjo. Allahu na ruajttë të gjithëve nga shkelja e të drejtave të të tjerëve, inshallah.

Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë në Kuranin fisnik se Ai i ka krijuar njerëzit në llojllojshmëri. Njeriu më i respektuar dhe më i pëlqyer tek Allahu është ai që i bindet Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Prejardhja, ngjyra e lëkurës apo gjuha nuk kanë asnjë rëndësi. E rëndësishme është të jesh në rrugën e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, dhe t'u bindesh urdhrave të Tij. Dhe të qëndrosh i drejtë në këtë rrugë. Përmes udhëzimit të Allahut ti tani e ke gjetur rrugën e drejtë, ti je në Islam. Por shejtani nuk të lë të qetë. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, është i mëshirshëm dhe i do të mëshirshmit. Por disa bëjnë pikërisht të kundërtën e kësaj. Ata pretendojnë: "Ne jemi në rrugën e Allahut", dhe kështu i mashtrojnë njerëzit. Ndërkohë që thonë: "Ne jemi në rrugën e Allahut", ata bëjnë çdo lloj ligësie. Ndërkohë që thonë: "Ne jemi në rrugën e Allahut", ata i largojnë njerëzit nga rruga dhe i tjetërsojnë nga feja. Njerëz të tillë nuk janë të pëlqyer tek Allahu. Një njeri i pëlqyer është ai që është në rrugën e Allahut dhe ndjek atë rrugë të mrekullueshme, të cilën na e ka treguar Profeti ynë. Kjo rrugë është shumë e qartë. Dijetarët, evlijatë, Sahabët dhe të drejtët, të gjithë e kanë ndjekur këtë rrugë. Por ata që devijuan nga kjo rrugë, janë shkatërruar. Prandaj, është e nevojshme të jesh vigjilent. Gjëja më e rëndësishme në këtë rrugë është t'i tregojmë respekt Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Ta duash atë është kushti kryesor. Ta duash atë do të thotë të ndjekësh rrugën e Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, të veprosh sipas shembullit të tij dhe të përpiqesh t'i ngjasosh atij. Cila ishte cilësia më e rëndësishme e Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të? Mëshira e tij. Mëshira e tij. Një nga Sahabët, në një betejë, donte të vriste dikë, kur ai thirri: "Unë u bëra musliman." Por ai prapëseprapë e vrau. Kur Profeti ynë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, e dëgjoi këtë, u pikëllua thellësisht. Ai e pyeti: "Pse e bëre këtë?" Sahabiu u përgjigj: "Ai e tha këtë vetëm nga frika e vdekjes, për të shpëtuar jetën e tij. Ai gënjeu." Profeti tha: "A ia çave zemrën atij për të parë nëse kishte besim brenda saj apo jo?" Ai u pikëllua aq shumë, saqë këto fjalë i përsëriti për herë të dytë dhe të tretë. Ata në ditët e sotme, që i largojnë njerëzit nga feja, nuk njohin mëshirë dhe ushtrojnë shtypje. Ata ndajnë familjet, mbjellin përçarje mes njerëzve dhe i tjetërsojnë ata nga Islami. Rruga e tyre nuk është rruga e Profetit tonë. Falënderimi i qoftë Allahut, rruga e drejtë, rruga më e rëndësishme, është rruga e Tarikatit. Sepse është rruga e atyre që ndjekin Sunetin, Sheriatin dhe shembullin e Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Allahu na forcoftë në këtë rrugë. Njerëzit duhet ta ndjekin këtë rrugë, sepse jetojmë në një kohë fitneje, të përçarjes. E mira paraqitet si e keqe dhe e keqja si e mirë. E zeza paraqitet si e bardhë dhe e bardha si e zezë. Ka mashtrime të çdo lloji. Prandaj, për të mos devijuar nga kjo rrugë, është e nevojshme të ndjekësh një murshid. Jo domosdoshmërisht ne. Në këtë kohë është shumë e rëndësishme të ndjekësh një shejh apo murshid të një tarikati që është në rrugë të drejtë. Allahu i udhëzoftë të gjithë. Ai mos na largoftë nga rruga e drejtë dhe na forcoftë në të, inshallah.

Profeti (paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të) thotë: "Kush nuk i falënderon njerëzit, nuk e falënderon as Allahun." Prandaj, ne duhet t'u jemi mirënjohës paraardhësve tanë. Duhet t'i falënderojmë për përpjekjet e tyre, të cilat i kanë bërë për hir të Allahut dhe për të mirën e njerëzimit. Udhëtimi ynë zgjati katër ditë. Ishte, inshallah, i bekuar dhe frytdhënës. Ndërmorëm një udhëtim në Ballkan. Disa vende i vizituam për herë të parë, ndërsa në të tjera vetëm kaluam. Mashallah, paraardhësit tanë kanë arritur deri atje dhe i kanë pushtuar këto territore. Përkundër të gjitha përçarjeve, fatkeqësive dhe luftërave, Islami ka mbijetuar falë tyre dhe, falë Allahut, ekziston edhe sot e kësaj dite. Sigurisht, ende ka shumë përçarje. Sepse jobesimtari nuk njeh mëshirë. Ai nuk i dëshiron të mirën muslimanit. Djalli është kundër atyre që besojnë në Allahun. Djalli dhe ithtarët e tij duan të mbjellin përçarje dhe t'i largojnë njerëzit nga rruga e drejtë. Paraardhësit tanë i kanë pushtuar këto territore, i kanë kultivuar dhe i kanë zbukuruar. Janë vende të bukura, por është e vështirë të sundosh atje. Që paraardhësit tanë kanë sunduar atje për më shumë se 400 vjet në paqe dhe qetësi, është një nga provat më të mëdha të drejtësisë së Islamit. Të gjithë kanë jetuar së bashku atje. Shumë popuj me origjinë, gjuhë dhe fe të ndryshme kanë jetuar së bashku nën sundimin e drejtë osman. Pasi osmanët u tërhoqën nga këto territore, njerëzit atje përjetuan shumë shtypje dhe vuajtje. Por djalli vazhdon t'i mashtrojë njerëzit. Ata nuk u tregojnë respekt osmanëve. Dhe para së gjithash, janë pikërisht pasardhësit e osmanëve ata që ua mohojnë këtë respekt. Është djalli ai që u pëshpërit këtë përçarje dhe i nxit kundër njëri-tjetrit. Djalli nuk dëshiron asgjë tjetër përveç të keqes. E sheh me sytë e tu, lexon dhe dëgjon për atë që ndodhi në këto territore pas kohës osmane. Megjithatë, ata ende flasin keq për osmanët. Allahu do t'i marrë në përgjegjësi për këtë. Dhe kush tregon një mirënjohje të tillë, nuk do të ketë fund të mirë. Allahu na bëftë prej atyre që janë mirënjohës dhe e vlerësojnë të mirën. Duhet të jesh mirënjohës për të mirën që ke përjetuar. Sepse kur i falënderon një personi për një vepër të mirë, me këtë e falënderon edhe Allahun. Allahu qoftë i kënaqur mijëra herë me paraardhësit tanë. Ne i falënderojmë ata. Këto territore ishin vërtet shumë të vështira për t'u qeverisur. Pa këtë drejtësi dhe pa ndihmën e Allahut, të Profetit, të shenjtorëve dhe të sheikëve, do të kishte qenë e pamundur të mbaheshin këto territore. Do të kishte qenë e pamundur të sundoje atje. Allahu qoftë i kënaqur me ta. Allahu dhëntë bekim dhe paqe. Të gjithëve ne, inshallah, Allahu na dhëntë udhëzim të drejtë.