Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Insha'Allah, Allahu na mundësoftë që gjithmonë të gjendemi në tubime kaq të mira si ky, insha'Allah. Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, thotë se gjëja më e mirë për një mu'min është të jetë një ndihmë për njerëzit e tjerë. I dobishëm në çdo aspekt, qoftë duke i mësuar njerëzit, ose përmes çdo lloj mbështetjeje tjetër. Ka një hadith që thotë: Më i miri prej jush është ai që është më i miri me familjen e tij, me vendin e tij dhe me të gjithë njerëzit. Natyrisht, shumica e njerëzve mendojnë se humbasin diçka nga përfitimi i tyre, nëse veprojnë kështu. Nëse i ndihmon dikujt dhe ai bëhet më i mirë se ti, atëherë ti frikësohesh se ke humbur diçka. Kjo është mënyra e zakonshme e të menduarit të njerëzve, por jo e një besimtari. Një besimtar nuk është kështu. Një besimtar i ndihmon të gjithë. Kush mendon në mënyrë të arsyeshme, do ta kuptojë këtë: Nëse ti je mirë, fqinji yt është mirë dhe të gjithë të tjerët janë mirë, atëherë të gjithë njerëzit janë të lumtur dhe nuk lindin probleme. Por Shejtani është plot zili. Ai i mëson njerëzit të jenë ziliqarë. Ai nuk i udhëzon ata të ndihmojnë njëri-tjetrin; përkundrazi. Ai dëshiron që askush të mos e ndihmojë tjetrin dhe që askush të mos jetë i lumtur. Elhamdulillah, pikërisht kjo është ajo që Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, i mëson njerëzimit. Ky ishte mësimi i Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Kur Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, i mësonte njerëzit për Islamin, ndërsa jetonte në Meken e Nderuar, pjesëtarët e fisit të tij dhe njerëzit përreth tij ishin plot zili dhe e refuzuan mesazhin e tij. Sepse ata nuk e donin atë. Ata ishin të mbushur me kryelartësi dhe nuk donin që dikush të ishte i barabartë me ta. Ata donin që të gjithë të ishin nën ta. Dhe kjo, ndonëse shumë prej tyre e dinin të vërtetën, sepse Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, u kishte treguar mrekulli. Ai, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, ua shpjegoi atyre gjërat vërtet të rëndësishme. Ata e njihnin atë, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, madje edhe para se të zgjidhej si Profet. Ata e dinin se ai, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, është i sinqertë, nuk gënjen kurrë dhe nuk bën asgjë të keqe. Por cilësia kryesore që i çoi ata në shkatërrim ishte zilia dhe mendjemadhësia. Siç thuhet edhe në Kuran: “Dhe ata thanë: ‘Përse ky Kuran nuk i është shpallur një njeriu të madh nga dy qytetet?’” (Kuran 43:31). Ata pyetën pse shpallja i vjen Sejjidina Muhammedit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem – ata e quanin atë vetëm “Muhammed” – dhe jo dikujt tjetër. Ata e kishin fjalën për një njeri të caktuar të urtë, që jetonte në Arabi. Ai ishte një personalitet i nderuar e i urtë, dhe të gjithë e dinin se pozita e tij ishte mbi të tyren. Nga mendjemadhësi e pastër, ata paraqitën argumente që ishin pa pikë arsyeje. Allahu e ka zgjedhur Profetin, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, pa i pyetur njerëzit për mendimin e tyre: “Kë të zgjedh Unë? Mos doni ndoshta të mbani zgjedhje?” Madje edhe ai njeriu, që ata e quanin kaq të urtë, më vonë e pranoi Islamin. Por ata erdhën tek ai dhe i thanë: “Profetësia duhej të të takonte ty. Ti duhej të ishe Profeti.” Por ai iu përgjigj atyre: “Jo. Unë tani e kam pranuar Islamin, dhe ai, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, është Profeti. Më i larti prej të gjithëve është Sejjidina Muhammed, sal-lallahu alejhi ue sel-lem.” Por as këtë nuk e pranuan ata. Mendjemadhësia dhe zilia janë tipare karakteri thellësisht të këqija. Janë cilësitë e Shejtanit. Elhamdulillah, kur shohim dikë që, elhamdulillah, ka një biznes të mirë, e siguron jetesën, ka një familje të mirë dhe mëson sjellje të mira (edeb) dhe moral të mirë, atëherë gëzohemi nga zemra për të. Ky është gëzim i vërtetë për ne dhe për të gjithë besimtarët. Ata që nuk besojnë, nuk e ndiejnë këtë gëzim. Përkundrazi, çdo gjë që shohin i bën ziliqarë – pavarësisht nëse bëhet fjalë për muslimanë apo njerëz të tjerë. Për këtë arsye, ata janë në një luftë të vazhdueshme dhe nuk gjejnë lumturi. Njerëzit e Tarikatit, elhamdulillah, kanë edeb të mirë dhe ndjekin një mësim të mirë. Kështu ka qenë gjithmonë, që nga koha e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, deri më sot. Ata që janë në rrugën e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem – dhe kjo rrugë është Tarikati – e ndihmojnë njëri-tjetrin dhe gjithashtu të gjithë njerëzit e tjerë. Kur shohin dikë në nevojë, e ndihmojnë atë sa më shumë që munden. Dhe natyrisht, pas fundit të Perandorisë Osmane, shumë gjëra ndryshuan në botë, veçanërisht në vendet muslimane. Dhe kur vendet muslimane humbën moralin e tyre të mirë, atë e humbi edhe pjesa tjetër e botës. Shumë ngadalë, këto sjellje të mira u bënë gjithnjë e më të rralla. Derisa pothuajse u zhdukën. Nëse sot gjen njerëz që ndihmojnë ose përpiqen ta bëjnë këtë, ata shpesh keqkuptohen ose nuk u besohet. Në kohën e Osmanëve, brenda tarikateve kishte mësues për tregtarët dhe për çdo zanat. Për çdo dëshirë profesionale. Çfarë do të bëhet ky djalë? Ndoshta ai dëshiron të bëhet kasap. Atëherë e çonin te një mjeshtër në një dyqan mishi, që ta mësonte zanatin nga fillimi. Një tjetër ndoshta donte të bëhej zdrukthëtar. Për të vlente e njëjta gjë: E çonin në punishten e një mjeshtri zdrukthëtar. Pavarësisht se çfarë profesioni donte të mësonte – argjendar, farkëtar apo diçka tjetër – ai kalonte nëpër këtë proces trajnimi. Dhe fillimi i mësimit të zanatit gjithmonë niste me një dua. E çonin çirakun te mjeshtri, thoshin fjalët “Bismil-lahi Rrahmani Rrahim”, luteshin për suksesin e tij dhe kështu fillonte trajnimi. Natyrisht, kishte profesione të panumërta, ndoshta qindra. Çdo çirak qëndronte shumë vite me mjeshtrin e zanatit që kishte zgjedhur. Gjatë trajnimit, ai kalonte nëpër faza të ndryshme. Çdo fazë kishte emrin e vet: pas dy vjetësh, pas katër vjetësh, pas gjashtë vjetësh. Në fund të trajnimit, ai testohej, i bëheshin pyetje dhe i dorëzohej një certifikatë. Gjatë gjithë këtyre viteve, atij i mësohej para së gjithash edeb: sjellje e mirë, respekt për më të mëdhenjtë dhe më të vegjlit, për këdo. Në përfundim, mbahej një ceremoni me një lutje, dhe ai e merrte solemnisht certifikatën e tij. Dhe këta njerëz e ndihmonin njëri-tjetrin. Nëse një tregtar kishte një klient dhe tashmë kishte shitur diçka, por fqinji i tij atë ditë ende jo, ai e dërgonte klientin tjetër tek ai. Ai i thoshte vetes: “Unë e fitova sot riskun tim. Tani le të gëzohet edhe tjetri.” Cili ishte rezultati i kësaj? Njëri është i lumtur, tjetri është i lumtur, i radhës është i lumtur – dhe i gjithë vendi bëhet i lumtur. Por po të kishte thënë: “Jo, çdo klient është i imi. Unë duhet t'i mbaj të gjithë për vete”, ai vetë nuk do të ishte bërë i lumtur. Sepse ai do të mendonte: “Oh, shiko, të tjerët po më shikojnë, sepse unë kam kaq shumë klientë e ata jo. Ata më kanë zili. Unë i arrij të gjitha këto, kurse ata nuk arrijnë asgjë.” Kështu, i gjithë vendi bëhet një vend i palumtur. Kështu ishte për qindra vjet me radhë, derisa erdhën këta njerëz shejtanorë dhe i mësuan ata të ishin ziliqarë, të luftonin njëri-tjetrin dhe të mos ia donin të mirën askujt. Sepse në kohën osmane, mbi 70 popuj dhe etni të ndryshme jetonin së bashku në paqe. Dhe kjo që sapo përshkruam, vlente për të gjithë. Nuk ishte se një musliman nuk e dërgonte klientin e tij te një i krishterë, një hebre apo një besimtar i një feje tjetër. Jo, nëse ai kishte një klient, e dërgonte atë edhe te të tjerët, në mënyrë që të gjithë të ishin të kënaqur. Por këta njerëz shejtanorë nxitën fitne dhe i vunë njerëzit kundër njëri-tjetrit. Dhe kur ndodhi kjo, lumturia u zhduk dhe fitneja zuri vendin e saj. Dhe çfarë ndodhi më pas? Miliona prej tyre u larguan nga atdheu i tyre. Dhe ata erdhën këtu. Nga ai vend i bekuar, ata erdhën në një vend që është i orientuar vetëm nga dynjaja. Por kur vjen vetëm për dynjanë, kjo nuk u sjell dobi të vërtetë shumicës së njerëzve. Po, me zilinë e tyre ata shkatërruan gjithçka dhe i zhytën njerëzit në mjerim. Allahu ia jep secilit furnizimin e tij, riskun e tij. Në këtë duhet të besoni fort. Prandaj, mos jini ziliqarë, insha'Allah. Siç thamë, miliona njerëz erdhën këtu. Insha'Allah, ndoshta gjysma e tyre ishin muslimanë. Por kur mbërritën këtu, ata e humbën edhe këtë besim. Insha'Allah, Allahu i udhëzoftë edhe të tjerët, insha'Allah. Sepse kjo nuk vlen vetëm për fëmijët dhe nipërit e mbesat – edhe pse vlen edhe për ta – por Allahu është i fuqishëm t'u japë udhëzim edhe njerëzve krejtësisht të rinj; ky nuk është problem për Të. Një vend si ky, insha'Allah, është këtu për të sjellë dritë në zemrat e njerëzve, insha'Allah. Ashtu si fluturat e natës tërhiqen nga drita, Allahu i udhëzoftë njerëzit drejt Islamit përmes vendeve të tilla. Allahu na dhëntë kuptim të thellë, insha'Allah, dhe na ruajttë nga çdo e keqe, insha'Allah.

„Innama ja’muru mesaxhidallahi men amene billahi wel jewmil akhir“, (Sure Et-Teube, 18). Allahu i Lartësuar thotë në Kur’anin e Shenjtë: Vendfaljet e Allahut i mirëmbajnë vetëm ata që besojnë në Allahun e Lartësuar dhe në Ditën e Gjykimit. Kjo do të thotë Bejtullah – Shtëpia e Allahut. Xhamia, vendfalja, është Shtëpia e Allahut të Lartësuar. Çfarë do të thotë kjo? Do të thotë se çdokush mund të vijë aty për t'i shërbyer Allahut dhe për këtë, në dashtë Allahu, të marrë shpërblimin e tij. Elhamdulilah, ne udhëtojmë nga qyteti në qytet. Ma sha Allah, çfarë vendesh të mrekullueshme ndërtojnë për xhami dhe dergjahe. Në dashtë Allahu, ju do të mahniteni në Ditën e Ringjalljes, kur të shihni se çfarë shpërblimi ju jep Allahu i Lartësuar për veprat tuaja në këtë botë. Disa njerëz bëjnë vepra të mëdha e të tjerë të vogla. Edhe kur bëjnë një vepër të mirë pa e ditur – Allahu i Lartësuar e di atë. Allahu i Lartësuar thotë në Kur'an: „Fe men ja’mel mithkale dherretin hajren jereh. Ue men ja’mel mithkale dherretin sherren jereh.“ (Sure Ez-Zelzele, 7-8). Kjo do të thotë: Kushdo që ka bërë një të mirë qoftë edhe sa pesha e një grimce pluhuri, do ta marrë shpërblimin për të nga Allahu i Lartësuar. Dhe kush bën një vepër të keqe, por kërkon falje, Allahu i Plotfuqishëm do ta falë. Edhe në këtë ka diçka të mirë. Kush bën një vepër të keqe, por pendohet dhe kërkon falje, Allahu i Lartësuar do ta falë. Dhe Ai, i Lartësuari, madje do t'ia shndërrojë atë gjynah në një vepër të mirë. Prandaj, disa njerëz do të habiten e do të thonë: „Ne nuk e dinim fare se kishim kaq shumë vepra të mira.“ „Nga vijnë këto shpërblime që grumbullohen para nesh si male?“ „Nga vjen gjithë kjo?“ „Ne nuk kemi qenë gjithmonë robër të devotshëm.“ „Ne kishim gjynahet tona, ndaj nga vijnë gjithë këto vepra të mira?“ Ju keni bërë gjynahe, por meqenëse jeni penduar, Allahu i Lartësuar jua ka shndërruar gjynahet në vepra të mira. Allahu i Lartësuar është El-Kerim, Bujari. Ai nuk frikësohet se thesaret e Tij mund të shterojnë. Krijesat nuk janë aq bujare sa Ai. Edhe më bujarët prej tyre frikësohen se një ditë mjetet e tyre mund të mbarojnë. Por thesaret e Allahut të Lartësuar janë të pafundme dhe të pashtershme. Ai, i Lartësuari, ua dhuron vazhdimisht mirësitë e Tij robërve të Vet. Njeriu as që mund ta imagjinojë se sa bujar do të jetë Ai, i Lartësuari, atë ditë. Çfarë duhet të bëni ju në këmbim? Ju duhet të besoni në Allahun e Lartësuar dhe në bujarinë e Tij. Ne jemi robër të dobët. Ne bëjmë atë që kemi në fuqinë tonë dhe i lutemi Allahut të Lartësuar të na ndihmojë në këtë botë dhe në Ahiret. Prandaj, ne duhet t'i jemi mirënjohës Allahut të Lartësuar. Sepse Ai i do robërit e Tij mirënjohës, jo ata që ankohen. Por njerëzit e kohës sonë ankohen vazhdimisht për gjithçka. Ata nuk janë të kënaqur me asgjë. Është e vështirë t'ua bësh qejfin. Kush e ka bërë këtë? Shejtani. Ai i ka bërë njerëzit të palumtur dhe të pakënaqur. Por Allahu i Lartësuar thotë: „Nëse falënderoni, Unë do t'jua shtoj edhe më shumë.“ Nëse e falënderoni Allahun e Lartësuar, Ai do t'jua ruajë çdo të mirë që keni. Nëse keni një fshat të bukur, një copë tokë të bukur apo çfarëdo dhuntie tjetër, duhet të jeni mirënjohës për të. Dhe Ai, i Lartësuari, do t'jua ruajë këtë dhunti. Por nëse jeni mosmirënjohës dhe ankoheni, kjo dhunti do t'ju merret. Kjo është këshilla jonë për ata që kërkojnë lumturinë në këtë botë dhe në Ahiret. Edhe kjo botë është e rëndësishme, por ajo që vërtet ka rëndësi është jeta në Ahiret. Ajo jetë është e përjetshme dhe është vendimtare të përgatitesh për të këtu dhe sot. Disa njerëz në kohët e lashta mendonin se ishin të mençur. Popujt e lashtë në Egjipt e gjetkë e dinin për ekzistencën e botës tjetër dhe bënin përgatitjet e duhura. Por ata nuk ishin aq të mençur, sepse nuk mblodhën vepra të mira për botën tjetër. Ata vendosnin vetëm ar dhe lloj-lloj sendesh në varret e tyre dhe mendonin: „Kur të kalojmë në botën tjetër, do t'i përdorim këto gjëra.“ Por në Ahiret, këto gjëra janë të pavlera, si mbeturina. Në Xhenet ka pallate prej ari dhe xhevahiresh. Atje mund të hysh vetëm me vepra të mira, jo duke marrë me vete në varr ar dhe para. Allahu i Lartësuar u dhëntë njerëzve aftësinë e të kuptuarit. Ata që e kuptojnë këtë, do të jenë të shpëtuar dhe nuk kanë pse të shqetësohen për asgjë. Dhe njerëzit, në dashtë Allahu, do të jenë gjithashtu të kënaqur me ta. Allahu i Lartësuar i dhëntë mendje këtij vendi, vendeve të tjera dhe të gjitha vendeve. Ata i shtypin njerëzit për gjëra të kësaj bote, të cilat në Ahiret do të bëhen vetëm mundim për ta. Çdokush duhet ta dijë se Allahu i Lartësuar do të na kërkojë llogari për veprat tona. Allahu i Lartësuar është i kënaqur me robërit e Tij që ndihmojnë njëri-tjetrin, dhe jo me ata që shtypin njëri-tjetrin. Allahu i Lartësuar na bëftë prej atyre që ndihmojnë njëri-tjetrin.

Elhamdulilah. Ne jemi në këtë vend të bekuar. Ky është një vend i bekuar, sepse prej këtu tarikati filloi të lulëzojë në Argjentinë dhe në Amerikën e Jugut. Duke filluar nga ky qytet i mrekullueshëm. Allahu Azze ue Xhel ka zgjedhur këtë qytet dhe i ka dhuruar atij, MashAllah, bukuri, një mot të mrekullueshëm dhe lloj-lloj dhuratash. Dhe nga ky qytet, Elhamdulilah, tarikati rritet dhe lulëzon – ai arrin mijëra, dhjetëra mijëra, qindra mijëra, ndoshta edhe miliona njerëz, inshaAllah. Elhamdulilah, jemi të lumtur që jemi këtu. Herën e fundit që erdha, nuk e vizitova këtë vend. Ne i dorëzohemi Allahut, dhe me mëshirën e Tij, Ai na udhëzon. Elhamdulilah. Herën e kaluar ndoshta nuk ishte e shkruar të vija këtu. Këtë herë, Elhamdulilah, ishte pikërisht ashtu siç duhej. Na u dha mundësia të shihnim se si njerëz besnikë rriteshin nga lindja në perëndim të këtij vendi. Mevlana Shejh Nazimi i kushtonte rëndësi të madhe t'u bënte mirë njerëzve. Dhe kur ai pranonte diçka nga njerëzit – qoftë një falënderim, një buzëqeshje apo edhe dhurata më e vogël – Mevlana Shejh Nazimi nuk e harronte kurrë. Dhe unë e kujtoj Dr. Abdunnurin. Ishte ndoshta viti '85 ose '86. Unë jetoja në atë kohë në Qipro, dhe ai ishte njeriu i parë nga Argjentina që erdhi tek ne në Qipro. Atëherë ai qëndroi atje pothuajse një muaj. Çdo ditë flisnim me të, e takonim atje. Ai na tregonte për Argjentinën – për vende shumë të rrezikshme dhe zona të tjera. Ne e dëgjonim sikur të ishte një përrallë. Dhe Mevlana Shejh Nazimi mbante një sohbet çdo ditë. Ne hanim bashkë, ne faleshim bashkë. Dhe ai sapo ishte bërë mysliman. Ai erdhi përmes Konjës. Një nga muridët e Mevlana Shejh Nazimit, me emrin Mustafa, e kishte dërguar në Qipro, dhe kështu ai kishte ardhur në Qipro. Ai sapo ishte bërë mysliman. Nëse u bë mysliman në Qipro apo më herët, nuk e di saktësisht. Sidoqoftë, ai ishte në Konja. Siç thashë, ne e dëgjonim sikur të ishte një histori. Dhe natyrisht, Mevlana Shejh Nazimi kishte një këndvështrim shumë më të lartë – ndoshta ai shikonte 100 vjet në të ardhmen. Ai i dha mësime shumë të mira, foli me të dhe iu përgjigj çdo pyetjeje të tij. Dhe ne mendonim me vete: "Ky njeri vjen nga Amerika Latine, njerëzit atje janë të krishterë shumë besimtarë. Kush mund të vijë prej andej?" Ne nuk i kushtuam shumë rëndësi kësaj. Kështu ishte situata në atë kohë. Por Mevlana Shejh Nazimi i dha mbështetjen dhe bekimin e tij, që kjo rrugë të mund të përhapet. Më pas unë u largova nga Qipro. Nuk i pashë më shumë prej tyre, por dëgjova se më vonë ai solli shumë njerëz atje. Ahmedi, Abdurraufi dhe të tjerë erdhën nga Argjentina, por unë nuk i takova kurrë atje në atë kohë. Për këdo që merr mbështetje ose ndjek një shejh, është shumë e rëndësishme t'i përmbahet fort atij. Mevlana Shejh Nazimi e kishte zgjedhur atë si një mjet, që tarikati përmes tij të arrinte në këtë rajon. Por pas kësaj nuk e pashë më. Rahmetullahi alejh. Nuk kisha dëgjuar më asgjë për të, derisa erdha këtu para nëntë vjetësh. Atëherë u kujtova për të dhe i pyeta njerëzit: "Kam takuar dikur një burrë me emrin Dr. Abdunnur. E njihni ju atë?" Nuk kisha menduar për të më parë, por kur arrita në Argjentinë, pyeta për të. Ata thanë: "Po, ai ka qenë këtu, por e ka braktisur Mevlana Shejh Nazimin." Kjo ishte, SubhanAllah, një fatkeqësi e madhe për të. Por megjithatë, ai do ta marrë shpërblimin e tij, sepse ishte ai që vendosi kontaktin e parë me njerëzit këtu. Por natyrisht, për shkak të kësaj, ai ka humbur një shpërblim shumë të madh. Ky është një mësim i rëndësishëm për muridët, për të gjithë ata që ndjekin Mevlana Shejh Nazimin. Sepse ai nuk ishte i vetmi – kishte edhe të tjerë si ai. Ata e mbanin veten për shehlerë, e braktisën Mevlana Shejh Nazimin dhe thanë: "Tani ndjekim të tjerë." Nëse shejhu yt, murshidi yt, është i kënaqur me ty, nëse Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, është i kënaqur me ty, dhe nëse Allahu Azze ue Xhel është i kënaqur me ty, atëherë nuk ka asnjë problem për ty. Por nëse dikush dëshiron të shqetësohet, atëherë mund ta lërë këtë vend dhe të ndjekë të tjerë. Ky është një mësim i madh për muridët. Po ia përmend emrin sepse shumë njerëz e kanë dëshiruar. Por ne e kemi përmendur emrin e tij kryesisht që të gjithë ta dinë të vërtetën: si erdhi tarikati këtu dhe si e gjetëm ne këtë rrugë. Ne duhet të kujdesemi për veten dhe të mos dalim nga rruga e drejtë. Siç thashë, Mevlana Shejh Nazimi natyrisht nuk ishte i lumtur me atë që kishte ndodhur. Ai nuk ishte i kënaqur, por i trishtuar që ai person humbi atë që tashmë e kishte arritur. Për Mevlana Shejh Nazimin, të sjellësh një person në tarikat, në Islam, në rrugën e drejtë, është më e vlefshme se e gjithë bota. Por ai e humbi këtë. Mevlana Shejh Nazimi nuk u gëzua për këtë; ai ishte i trishtuar për atë që kishte ndodhur. Evlijatë e Allahut janë personalitete të mëdha. Ne nuk duhet të jemi kurrë të pakujdesshëm në respektin tonë ndaj tyre. Ai u dërgua atëherë nga Konja, vendi i Mevlana Xhelaludin Rumiut, për në Qipro. Kjo ngjarje të kujton shejhun e Mevlana Xhelaludin Rumiut, Shemsi Tebrizin. Ai ishte një dervish i madh. Gjatë gjithë jetës së tij, ai qëndronte vazhdimisht në vende ku njerëzit nuk e njihnin. Ndonjëherë njerëzit i shkaktonin vështirësi, dhe atëherë ai largohej nga Konja dhe shkonte nga një vend në tjetrin. Një herë, gjatë një udhëtimi, ai ishte lodhur shumë dhe ishte shtrirë të pushonte në një xhami. Pas namazit të jacisë, ai kishte rënë në gjumë në një cep të xhamisë. Muezini e pa atje kur donte ta mbyllte xhaminë. Muezini i tha: "Dil jashtë! Çfarë bën këtu?" Ai u përgjigj: "Jam shumë i lodhur dhe nuk kam asnjë vend ku të fle apo të shkoj. Dua vetëm të fle këtu deri në mëngjes." Muezini këmbënguli: "Jo, nuk mund të qëndrosh këtu!" Ai ia ktheu: "Nuk po bëj asgjë. Vetëm po fle këtu. Sapo të bëhet mëngjes, do të iki." Por muezini këmbënguli dhe e nxori jashtë. Natyrisht, Shemsi Tebrizi nuk u gëzua për këtë. Pasi muezini e nxori jashtë, ai vuri re se mezi merrte frymë. Ngadalë, atij iu ndal fryma. Ai shkoi tek imami, dhe imami e pyeti: "Çfarë ke bërë?" Kur imami pa gjendjen e tij, ai kuptoi se ky njeri duhej të ishte dikush i rëndësishëm. Imami vrapoi pas Shemsi Tebrizit dhe iu përgjërua: "Të lutem, të lutem, fale atë!" Dhe Shemsi Tebrizi tha: "Do të lutem që ai të vdesë me iman." Dhe pastaj ai ndërroi jetë. Dhe kur pyeta gruan e Abdunnurit, mësova se – Elhamdulilah, kur vdiq, ai ishte mysliman. Dhe madje edhe kjo është bekimi i Mevlana Shejh Nazimit. Sepse gjithë këta mijëra njerëz erdhën përmes tij. Elhamdulilah, ai vdiq me iman. Allahu Azze ue Xhel qoftë i kënaqur me ju dhe e mëshiroftë atë. InshaAllah, Ai ju mbrojtë dhe ju bëftë të qëndrueshëm në këtë rrugë, inshaAllah. Çështja është të përhapet Islami i vërtetë me tarikatin. Një Islam pa tarikat, siç tha edhe Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, nuk bën dobi. Ai duhet të jetë i lidhur me tarikatin. Në Islam ka shumë rryma të ndryshme, dhe jo të gjitha pajtohen me tarikatin. Disa thonë se është shirk. Disa thonë: "Kjo nuk është e nevojshme. Përse duhet?" Të tjerë thonë se është si ëmbëlsira pas ushqimit – domethënë, vakti kryesor është thelbësori. Tarikati është si ëmbëlsira, mund ta hash ose jo, nuk është i domosdoshëm. Por është shumë e rëndësishme ta ruajmë imanin tonë, besimin tonë. Pa iman, pa besim, Islami nuk është i fortë. Prandaj është shumë e rëndësishme t'i tregojmë gjithë njerëzimit këtë rrugë, e cila vjen direkt nga Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Fatkeqësisht, shumë pak njerëz e dinë këtë. Dhe armiku i tarikatit – para së gjithash shejtani – u pëshpërit njerëzve për t'i bërë armiq të tarikatit. Allahu Azze ue Xhel na ruajtë prej tij. Dhe qoftë Ai i kënaqur me ju, ju mbrojtë dhe ju bëftë shkak për udhëzimin e të tjerëve, që t'ua afroni këtyre njerëzve shijen e ëmbël të tarikatit, inshaAllah.

Baza e rrugës sonë është të mblidhemi, të japim këshilla të mira dhe të dëgjojmë këshilla. Tarikati Nakshibendi është një nga 41 rrugët shpirtërore, të quajtura Tarikate, që kthehen deri te Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Një nga zinxhirët e tyre të transmetimit kthehet te Ebu Bekr es-Sidiku, radijallahu anhu. Zinxhirët e tjerë të transmetimit kthehen te Aliu, radijallahu anhu. Sahabët, shokët e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, janë njerëzit më të virtytshëm. Më të dalluarit e këtij umeti janë Sahabët, shokët e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Prej të gjithë njerëzve, profetët janë më të lartësuarit. Ka 124,000 profetë. Dhe më i lartësuari prej tyre është Profeti ynë, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, i cili e ka përsosur fenë. Emri i tij përmendet bashkë me emrin e Allahut: La ilahe il-lallah, Muhammedun Resulullah, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Prandaj ai është më i lartësuari, dhe ne e ndiejmë veten shumë me fat që i përkasim umetit të tij. Të gjithë profetët kanë ndjekur të njëjtën rrugë; nuk ka dallim mes tyre. Nuk duhet bërë dallim mes tyre. Të gjithë ata e kanë përcjellë mesazhin që erdhi prej Allahut. Shpallja erdhi gradualisht, por ajo ende nuk ishte e plotësuar. Me Profetin, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, ajo arriti përsosurinë e saj. Prandaj, jo vetëm myslimanët, por edhe të krishterët e hebrenjtë thonë se pas Profetit Muhammed, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, nuk ka ardhur më asnjë profet tjetër. Çdo profet që erdhi, kumtoi sihariqin: "Pas meje do të vijë një Profet." Dhe profeti i fundit para Profetit tonë, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, ishte Isai, alejhis selam. Dhe ai e vërtetoi Teuratin dhe kumtoi: "Allahu do të dërgojë pas meje profetin e fundit. Emri i tij do të jetë Ahmed." Kështu foli ai. Pra, kjo është shumë e qartë. Njerëzit duhet të kuptojnë se feja është vetëm një. Dhe ne duhet të besojmë në këtë. Çdo profet që erdhi, e pranoi atë që Allahu i shpalli dhe u mësoi njerëzve themelet e fesë. Feja u shpall hap pas hapi, derisa Profeti, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, në Haxhin e Lamtumirës shpalli ajetin: "Sot jua përsosa fenë tuaj". Shumë nga mrekullitë që Profeti ka paralajmëruar, tashmë kanë ndodhur. Dhe ka ende shumë profeci të tjera që nuk kanë ndodhur ende, por edhe ato do të përmbushen, inshallah. Kjo vlen veçanërisht për Isain, alejhis selam, dhe mrekullitë e tij, të cilat Allahu, Azze ue Xhel-le, i ka përmendur në Kur'an – Fjalën e Tij të vërtetë. Ndryshe nga fetë e tjera, ne myslimanët jemi i vetmi komunitet, libri i shenjtë i të cilit është transmetuar deri më sot pa asnjë ndryshim. Edhe ata kanë libra të shenjtë, por këto janë falsifikuar. Vetëm Kur'ani është ruajtur për ne myslimanët ashtu siç u shpall nga Allahu, Azze ue Xhel-le. Mund të japim një shembull, edhe pse asnjë shembull nuk mund ta kapë kurrë plotësisht të vërtetën. Mendoni për një hetim vrasjeje – një skenar që shihet shpesh në filma. Ndodh një krim, por askush nuk e di se çfarë ka ndodhur, kush ishte autori apo si ndodhi. Si pasojë, shpesh njerëz të pafajshëm burgosen ose edhe dënohen me vdekje. Dhe kështu, askush nuk mund ta marrë vesh kurrë se çfarë ka ndodhur në të vërtetë. Por Allahu, Azze ue Xhel-le, e di. Dhe Allahu, Azze ue Xhel-le, është Ai, Fjala e të Cilit është absolutisht e vërtetë; gjithçka që Ai thotë është e vërteta. Dhe në Kur'an, Ai na tregon për shumë histori të tilla. Njëra nga këto histori ndodhi në kohën e Profetit Musa, alejhis selam. Dikush kishte vrarë një njeri dhe e kishte lënë kufomën e tij në një vend. Prandaj, njerëzit që jetonin aty u akuzuan për vrasje. Pastaj ata erdhën te Musai, alejhis selam, dhe e pyetën: "Kush e vrau këtë njeri?" "Ne duam drejtësi," thanë ata, sepse në sheriatin e tyre vlente ligji i hakmarrjes (Kisas). Kush vret, vritet. Kush ia pret dorën dikujt, i pritet dora. Kush pret një vesh, i pritet veshi. Ky ishte ligji i hakmarrjes, i cili zbatohej mbi autorin e krimit. Siç thuhet: "Sy për sy, dhëmb për dhëmb." Kështu ata erdhën te Kelimullah, pra te Musai, alejhis selam, ai që foli me Allahun. Ata thanë: "Të lutem, pyete për ne Allahun, Azze ue Xhel-le, si mund ta zbulojmë se kush e ka vrarë këtë njeri." Musai pyeti dhe urdhri ishte: "Therni një lopë dhe prekni të vdekurin me një pjesë të saj." Ata pyetën: "O Musa, çfarë lloj lope duhet të jetë?" Ai u përgjigj: "Lopa nuk duhet të jetë as shumë e vjetër, as shumë e re." Pastaj pyetën përsëri: "E kuptuam, por çfarë ngjyre duhet të ketë?" Ai u përgjigj: "Ajo duhet të ketë ngjyrë të verdhë të ndezur, një e verdhë e artë, që i gëzon shikuesit." Megjithatë, ata vazhduan të pyesnin: "Ky përshkrim ende nuk është i qartë për ne. Si saktësisht duhet të jetë kjo lopë?" Dhe përgjigja ishte: "Duhet të jetë një mëshqerrë e re, pa të meta, me ngjyrë të verdhë të ndezur, e cila nuk është përdorur kurrë për punë." "Ajo duhet të ketë këto e ato veti..." Atëherë ata thanë: "Tani e kuptuam. Do ta bëjmë këtë." Ata e kërkuan këtë lopë në të gjithë vendin dhe gjetën vetëm një të vetme që i përgjigjej përshkrimit. Ata pyetën për çmimin. Pronari ishte një njeri i varfër e i devotshëm, dhe Allahu e frymëzoi: "Çmimi i saj është aq ar sa zë lëkura e saj." Ata kishin shumë para, por ishin shumë koprracë. Megjithatë, e paguan çmimin dhe e mbushën lëkurën e lopës me ar, ndoshta një ton ose më shumë. Dhe kur e therën lopën, morën një copë prej saj, prekën me të trupin e pajetë dhe me lejen e Allahut, njeriu u ringjall. Ai foli: "Nipi im më ka vrarë. Ai më vrau për paratë e mia." Allahu jep shembuj të tillë në Kur'an, në mënyrë që njerëzit të besojnë. Dhe për Isain, Allahu, Azze ue Xhel-le, na tregon për Merjemen. Ndërsa ajo i ishte përkushtuar vazhdimisht lutjes dhe adhurimit, Allahu i dërgoi një engjëll. Kështu ajo mbeti shtatzënë, pa qenë e martuar dhe pa e prekur kurrë ndonjë burrë. Dhe Allahu, Krijuesi i të gjitha gjërave, e krahason krijimin e Isait me krijimin e Ademit, alejhis selam. Ai e krijoi atë nga dheu, pastaj i tha: "Bëhu!", dhe ai u bë. Më vonë, në fund të historisë së Isait, siç e dinë të gjithë, ishte një tradhtar. Allahu thotë në Kur'an se Ai i dha tradhtarit pamjen e Isait. Kështu, ata e kapën tradhtarin, e vranë dhe e kryqëzuan atë. Dhe në Kur'an, Allahu, Azze ue Xhel-le, na thotë: "Ue ma kataluhu ue ma salebuhu ue lakin shubbihe lehum." (Nisa, 4:157) "Ata as nuk e vranë, as nuk e kryqëzuan, por ashtu iu duk atyre." Përkundrazi, Allahu thotë: "Bel refe'ahull-llahu ilejh." (Nisa, 4:158) Përkundrazi, Allahu e ngriti atë pranë Vetes në qiell. Ai u ngrit në qiellin e dytë; gjithsej ka shtatë qiej. Dhe ai do të kthehet për t'ua zbuluar të vërtetën të gjithë njerëzve të mashtruar, në mënyrë që ata ta njohin Isain e vërtetë, alejhis selam. Ai nuk është "Biri i Zotit", siç pretendojnë ata. Askush që mendon qoftë edhe për një çast nuk mund ta besojë një gjë të tillë. Allahu, Azze ue Xhel-le, nuk ka formë dhe nuk është i lidhur me asnjë vend. Ai është i lirë nga kufizimet e hapësirës. E gjithë hapësira, universi, drita, zëri, koha, epokat, historia – e gjithë kjo është krijuar nga Allahu, Azze ue Xhel-le. Prandaj, nuk mund të thuhet se dikush është "Biri i Zotit". Për një njeri të arsyeshëm është e pamundur të besojë në këtë. Sa i përket feve të tjera, shkrimet e tyre të shenjta janë falsifikuar nga klerikët e tyre. Shumica e këtyre ndryshimeve u bënë nga lakmia për para dhe për përfitime personale. Ata kanë larguar miliona, madje miliarda njerëz nga rruga e Allahut, Azze ue Xhel-le. Mund të pyesni: "Si mundet një prift, një rabin apo një klerik tjetër të bëjë diçka të tillë?" Për këtë ka shumë shembuj. Mendoni për dijetarin në kohën e Jushuait, alejhis selam. Ai e dinte Ism-i A'zam, Emrin më të Madh të Allahut. Kushdo që e dinte këtë emër dhe lutej me të, mund të arrinte gjithçka që dëshironte. Por edhe ai ra në grackën e tyre. Ata e joshën me premtimin se do të martohej me një grua të bukur, dhe kështu ai e tradhtoi Jushuain, alejhis selam. Shikoni, këta nuk janë njerëz të pafajshëm. Ata janë ndjekësit e Shejtanit. Ata kanë ndryshuar ndoshta 95%, madje 99% të librave të tyre të shenjtë, pra shumë përmbajtje. Elhamdulilah, mrekullia më e madhe e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem, është Kur'ani fisnik. Ai është sot para nesh saktësisht ashtu siç u shpall nga qielli, pa iu ndryshuar as edhe një shkronjë e vetme. Çdo e mirë dhe çdo dije gjendet në të. Prandaj ne e presim Isain, alejhis selam, inshallah. Secili, qoftë besimtar apo jobesimtar, pret ardhjen e dikujt. Secili e mban këtë ndjenjë brenda vetes dhe ajo vjen nga Allahu, Azze ue Xhel-le. Ai ua ka futur njerëzve në zemër pritjen se dikush do të vijë për t'i sjellë kësaj bote lumturi dhe drejtësi pas gjithë këtij shkatërrimi dhe shtypjeje. Inshallah, ne jemi afër asaj kohe. Ajo nuk është më larg. Inshallah, do të vijë Mehdiu, alejhis selam, dhe Isai, alejhis selam, do të zbresë nga qielli. Ai do ta pastrojë botën nga e gjithë shtypja dhe shkatërrimi, inshallah. Allahu ia shpejtoftë ardhjen e tij, dhe qofshim atëherë, inshallah, në anën e tij. Isai, alejhis selam, do të ndjekë sheriatin e Profetit, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Dëshira e Isait, alejhis selam, ishte t'i përkiste umetit të Profetit Muhammed, sal-lallahu alejhi ue sel-lem. Ky është një nder i madh. Elhamdulilah, për këtë duhet ta falënderojmë Allahun. Allahu ju bekoftë.

Inshallah, ne mblidhemi për hir të Allahut. Allahu na dhëntë gëzim. Elhamdulilah, jemi bashkë dhe po udhëtojmë nga një vend në tjetrin në Argjentinë. Dje, mashallah, e kishim takimin tonë të murīdëve – një tubim i bukur në Kordoba – dhe sot, elhamdulilah, kemi arritur në Mendoza. Mendoza është një vend i mrekullueshëm, afër kufirit, prej nga mund të shohësh Kilin. Murīdët tanë këtu, mashallah, kanë ndërtuar një dergjah, një xhami, dhe jetojnë këtu me familjet e tyre. Është një vend shumë i bukur me ujë burimi që rrjedh. Jemi në një lartësi prej rreth 2.000 metrash. Është freskët dhe bukur, shumë bukur. Dhe në këtë pikë dua të theksoj diçka: Dua të flas për dy gjëra të kundërta. Ky vend këtu quhet Las Vegas. Vendi tjetër, që gjithashtu quhet Las Vegas, është e kundërta e tij e saktë. Këtu është parajsa, atje është ferri. Këtu është freskët dhe kudo rrjedh ujë; atje ndodhet në mes të shkretëtirës. Atje ka ndërtesa shumë të bukura dhe makina shumë elegante e me shkëlqim. Ka hotele luksoze dhe pishina. Atje ka gra që vënë tepër grim. Por në të vërtetë është si Dexhalli: Nga jashtë duket shumë bukur dhe mirë, por sapo hyn brenda, je i humbur. Dhe kjo nuk u ndodh vetëm njerëzve që kërkojnë spiritualitetin; madje edhe njerëzit krejt normalë, joshpirtërorë, shkatërrohen atje. Ajo shkatërron familjet dhe shkatërron njerëzillëkun. Sigurisht, ka kazino kudo në botë, por ky vend është selia qendrore e bixhozit. Është ndërtuar në mes të shkretëtirës. Ka ajër të nxehtë, ajër të keq dhe aspak gjelbërim përreth. Subhanallah, ata i verbërojnë njerëzit me para dhe një shkëlqim magjepsës, që të duket mirë, dhe njerëzit vërshojnë atje – jo vetëm nga Amerika, por edhe nga vendi ynë. Bixhozçinjtë nga e gjithë bota e ndiejnë se duhet të thonë: 'Unë kam luajtur në Las Vegas', edhe pse humbasin shumë para atje. Elhamdulilah, këtu është e kundërta. Duket e thjeshtë; e kanë ndërtuar me duart e tyre, me dru që i kanë mbledhur andej-këtej, për të ngritur ndërtesën. Por këta janë njerëz të sinqertë; Allahu i do ata dhe i ndihmon. Përmes tyre Ai udhëzon edhe njerëz të tjerë. Unë kam qenë këtu para nëntë vjetësh, dhe tani që u ktheva, mashallah, është rritur dhe ata po vazhdojnë ta zgjerojnë. Ky është një parajsë në këtë dynja dhe gjithashtu një parajsë në Ahiret. Kush kërkon lumturinë nuk duhet t'i kushtojë vëmendje pamjes së jashtme, por realitetit të gjërave. Duhet kërkuar urtësinë në gjithçka që sheh. Edhe kur shikon këtë vend të keq, duhet të gjesh urtësinë në të, për të kuptuar se si e keqja mund t'i robërojë dhe t'i shkatërrojë njerëzit. Këta bixhozçinj, ata heqin dorë nga gjithçka për bixhozin e tyre. Edhe në vendin tonë ka një të ashtuquajtur 'parajsë të bixhozit'; shumë njerëz, kryesisht nga Turqia, vijnë atje për të luajtur në këto hotele shejtanore. Ata u urojnë mirëseardhjen dhe u japin gjithçka: ushqim, një vend për të fjetur dhe madje edhe një biletë kthimi. Sepse në fund ata do të mbeten pa para, bileta e kthimit sigurohet nga hotelet ose kazinotë. Bixhozi është gjëja më e keqe për mirëqenien e një njeriu. Sepse kur dikush fillon të luajë bixhoz, nuk mund të ndalet më. Varësitë nga gjëra të tjera si alkooli apo droga ndoshta mund të trajtohen, por me bixhozin është sukses nëse qoftë edhe një në 10.000 arrin të shpëtojë. Allahu na ruajt nga ky zakon i keq dhe nga njerëzit e këqij, që i joshin të tjerët në kazino dhe vende të ngjashme, u ofrojnë shumë gjëra, vetëm për t'u marrë paratë. Këtu është Las Vegasi hallall dhe atje është Las Vegasi haram.

Ne jemi të lumtur. Sepse gjithçka vjen nga Allahu; gjithçka ndodh sipas Vullnetit të Tij. Prandaj, jini të lumtur dhe mirënjohës dhe flisni për gjërat e mira që Allahu ju ka dhuruar. Ne besojmë se e mira më e lartë për një njeri është të jetë besimtar. Elhamdulilah, kjo është ajo që Allahu na ka dhuruar. Ne jemi të lumtur për këtë. Dhe ne e dimë se Allahu edhe juve ua ka dhuruar këtë dhuratë të madhe dhe ju ka bërë besimtarë. Kjo është diçka shumë e çmuar. Atëherë, çfarë duhet të bëjmë për ta falënderuar Allahun për këtë besim, në mënyrë që Ai të vazhdojë të na e japë këtë dhuratë? Para së gjithash: Jini të mirë me njerëzit. Me kafshët. Me planetin. Me tokën. Me ujin. Me gjithçka. Ju duhet të bëni vepra të mira. Kjo është për të mirën tonë. Shpërblimi për këtë është: Nëse respektoni gjithçka dhe gjithkënd – çdo njeri, çdo kafshë – atëherë kjo botë do të jetë si një parajsë. Por për fat të keq, njerëzit nuk e bëjnë këtë, dhe prandaj vuajnë në këtë botë. Pra, diçka nuk shkon me ne, me ne njerëzit. Allahu ka krijuar gjithçka në mënyrën më të përsosur. Ai na ka krijuar në formën më të përsosur, me aftësinë për të menduar dhe vepruar në mënyrë të përsosur. Ai na ka treguar dhe mësuar gjithçka që duhet të bëjmë. Por njerëzit ndjekin atë që u pëlqen atyre. Atë që ata e quajnë “liri”. Por kur liria jote ndeshet me lirinë e tjetrit, lind konflikti. Kur ti i kalon kufijtë e tu, dhe ai ka kufijtë e tij e të tjerët kanë kufijtë e tyre – kur të gjithë njerëzit i kalojnë kufijtë e tyre, kjo çon në luftëra të tilla. Atëherë, cila është zgjidhja për këtë? Të ndjekim atë që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, na tregon dhe na urdhëron. Allahu thotë se feja është e lehtë, jo e vështirë. Elhamdulilah, ne jemi këtu... Ne kaluam në anën tjetër, sepse atje ishte me diell dhe nxehtë. Kështu që i sollëm njerëzit këtu, ku ata janë të qetë dhe të kënaqur. Nuk duhet t'ua bësh gjërat të vështira pa nevojë, në mënyrë që të mos shpërqendrohen dhe të mendojnë: “Është shumë nxehtë” ose “Nuk po gjej vend për t'u ulur”. Elhamdulilah, tani të gjithë janë mirë dhe të kënaqur. Ky është udhëzimi i Allahut. Ai ka thënë që ne duhet t'ua bëjmë gjërat të lehta të gjithëve. Yassiru wala tu'assiru. Lehtësojeni, mos e vështirësoni. Dhe kjo është një nga... Natyrisht, ka raste të rralla që mund të jenë të vështira për njerëzit, por përndryshe vlen: “fe inne meal usri jusra”. Sepse pas vështirësisë vjen lehtësimi dhe gëzimi. Si me agjërimin: Njeriu agjëron gjithë ditën, etet dhe uritet, por kur e çel iftarin në kohën e akshamit, kjo është për agjëruesit lumturia më e madhe dhe kënaqësia më e lartë. Ata që nuk agjërojnë, nuk e njohin këtë gëzim. Dhe Haxhi është i ngjashëm. Meqenëse bëhet vetëm një herë në jetë, ai u tregon njerëzve se si do të jetë në Ditën e Ringjalljes, me qefinin, vapën dhe udhëtimin e mundimshëm. Kjo një gjë është pak e vështirë, por pas saj vjen lumturia. Dhe ky parim vlen edhe për kryerjen e veprave të mira si kjo. Por për t'i penguar njerëzit nga veprat e këqija, duhet t'ua vështirësosh atyre që duan t'i bëjnë. Nuk duhet ta pranoni atë. Dhe nëse mundeni, duhet t'i ndaloni. Duhet ta parandaloni këtë sa më mirë që të mundeni. Kjo është e kundërta e lehtësimit të veprave të mira. Njerëzve që bëjnë keq, duhet t'ua vështirësoni. Shumë njerëz sot bëjnë gjëra... mezi mund të përfytyrosh ligësinë dhe sasinë e madhe të veprave të këqija që njerëzit kryejnë. Prandaj, çfarëdo që dini për to dhe mund ta parandaloni, duhet ta parandaloni. Ajo që bëni në këtë botë është e mirë për atë që e pengoni nga veprat e këqija. Dhe Allahu do t'ju shpërblejë për këtë. Sepse ndoshta ai i bën dëm vetes, njerëzve të tjerë apo shoqërisë. Prandaj, është mirë të mos ia bësh të lehtë. Sepse ka një fjalë të urtë arabe: “el-mal es-sa'ib ju'allim es-sarika.” Pasuria e lënë pas dore i mëson njerëzit të vjedhin. Kjo është një fjalë e urtë arabe: “el-mal es-sa'ib ju'allim es-sarika.” Kjo do të thotë, nëse i lë rrobat, paratë ose çdo gjë tjetër pa mbikëqyrje, ti po i mëson njerëzit të vjedhin. Prandaj, mos u jepni këtyre njerëzve mundësi të mësojnë vepra të këqija. Dikush mund të pyesë: “Si ta bëjmë këtë?” Ne mundemi. Shumë shpesh, edhe në ditët e sotme, ka shumë njerëz që i mashtrojnë të tjerët. “Më jep para, unë do t'i investoj... ky është një rast i mirë... ti më jep një, unë të kthej dhjetë.” Kështu mashtrohen njerëzit. Dhe ky person merr nga ti, nga një tjetër dhe nga një tjetër, dhe mëson të vazhdojë kështu. Ne jetojmë në një kohë kur njerëzit kanë harruar mirësjelljen, nderin dhe gjithçka që është e mirë. Ata nuk mendojnë më për to. Kur dikush nuk mund të bëjë më vepra të këqija, Allahu, insha'Allah, ngadalë do ta kthejë të paktën në rrugën e njerëzillëkut. Elhamdulilah, ne ishim këtu para nëntë vjetësh. Kjo është hera e dytë. Elhamdulilah, ne gëzohemi që, insha'Allah, myslimanët, dhe veçanërisht ndjekësit e tarikatit, po shtohen gjithnjë e më shumë. Dhe ndjekësit e tarikatit ua afrojnë njerëzve gëzimin e Islamit. Sepse Islami keqkuptohet kudo. Edhe në vendet islame nuk e kuptojnë Islamin. Për këtë arsye, ne duhet t'i mësojmë njerëzit për tarikatin dhe Islamin, dhe insha'Allah, Allahu do t'ua hapë zemrat e tyre për besimin, insha'Allah. Dhe kjo është rruga për në parajsë. Parajsa, edhe në këtë botë. Nëse ke kënaqësi dhe lumturi në zemrën tënde, ti je në parajsë edhe këtu. Por nëse nuk e ke këtë, ti jeton në ferr, edhe nëse të përket një qytet i tërë plot me para. Për këtë arsye, ne i thërrasim njerëzit të jenë të lumtur për hir të Allahut. Ne udhëtojmë për hir të Allahut, për t'i ndihmuar njerëzit të shpëtojnë nga zjarri i veprave të këqija. Sa herë që dikush bën diçka të keqe, një zjarr tjetër i hyn në zemër. Natyrisht, njerëzit që bëjnë gjëra të tilla kanë mundësi të pendohen dhe t'i kërkojnë falje Allahut për sa kohë janë në këtë botë. Nëse e bëjnë këtë para se të vdesin, Allahu do t'i falë. Por pas vdekjes, gjithçka mbaron. Insha'Allah, Allahu i udhëzoftë të gjithë njerëzit, insha'Allah. Faleminderit që dëgjuat. Allahu ju bekoftë dhe ju mbrojtë – juve, familjet tuaja, fëmijët tuaj, fqinjët tuaj dhe vendin tuaj – dhe qofshi, insha'Allah, prej besimtarëve.

Me dëshirën e Mevlana Shejh Nazimit, inshallah, dëshirojmë të mbajmë një sohbet të shkurtër me rastin e ribashkimit tonë. Elhamdulilah. Qëllimi ynë është t'i bëjmë të gjitha për kënaqësinë e Allahut. Për kënaqësinë e Allahut e kemi marrë këtë rrugë të gjatë, për t'i parë përsëri miqtë dhe të dashurit tanë. Inshallah, Allahu e bekoftë këtë vizitë për ne dhe për ju. Elhamdulilah, pas shumë vitesh jemi përsëri këtu. Para nëntë vitesh kemi qenë këtu me Shejh Bahauddin Efendiun. Menduam se ndoshta nuk do të mund të ktheheshim më, sepse po plakemi dhe rruga është shumë e gjatë. Por kur Allahu do diçka, elhamdulilah, Ai e bën atë sërish të mundur. Prandaj, elhamdulilah, gëzohemi shumë që shohim të gjithë vëllezërit tanë, të gjithë ihvanët tanë, që kanë ardhur nga Brazili dhe Argjentina. Inshallah, bashkimi dhe dashuria jonë qofshin të përhershme. Siç e thamë, ne nuk kemi ardhur këtu si turistë, vetëm për të parë vendin. Ajo që ka vërtet rëndësi për ne është të shohim dashurinë për Allahun në zemrat e besimtarëve dhe dashurinë e tyre për ata që e duan Allahun. Pejgamberi (salallahu alejhi ve selem) thotë: “Më i miri prej jush është ai, kur e shihni të cilin, e kujtoni Allahun.” Dhe pikërisht për këtë arsye ne gëzohemi kur ju shohim. Kur shohim një besimtar që e do Allahun, Pejgamberin (salallahu alejhi ve selem) dhe Evlijaullahët, buzëqeshja në fytyrën e tij na bën të lumtur. Njerëzit flasin gjithmonë për “dashuri, dashuri, dashuri”, por kjo zakonisht është e përkohshme. Dashuria e vërtetë është dashuria për Allahun. Por dashuria e atyre që e duan Allahun me të vërtetë, nuk do të shuhet kurrë. Përkundrazi, ajo rritet nga çasti në çast dhe bëhet gjithnjë e më e thellë. Përgjithmonë, në përjetësi... Inshallah. Në format e tjera, thjesht njerëzore të dashurisë, njerëzit në fillim mund ta duan shumë njëri-tjetrin – por pas një muaji, pesë muajve, një viti apo pesë vitesh ky zjarr shuhet. Kjo dashuri nuk është e përhershme. Dhe përse ndodh kështu? Sepse njeriu është i papërsosur. Secili ka të metat dhe mangësitë e veta. Askush nuk është perfekt, askush nuk është i përsosur. Prandaj, pas një kohe ata fillojnë t'i shohin të metat e tjetrit: “Ah, kështu qenka ai”, “E ajo qenka kështu”. Dhe me kalimin e kohës këto të meta të bien në sy dhe të bëjnë të palumtur. Por Allahu është i pastër nga çdo papërsosmëri. Asgjë dhe askush nuk mund të barazohet me Të apo të krahasohet me Të. Prandaj, dashuria për Allahun nuk zvogëlohet, por përkundrazi rritet vazhdimisht. Po ashtu, edhe dashuria për Pejgamberin (salallahu alejhi ve selem) rritet çdo ditë e më shumë. Po ashtu është edhe me dashurinë për Meshaikhët tanë, Sahabët fisnikë dhe Ehli Bejtin; ajo rritet me kalimin e kohës, sepse ata janë njerëz të përsosur. Këtu qëndron dallimi i madh ndërmjet dashurisë njerëzore dhe asaj hyjnore: njëra është e përkohshme, ndërsa tjetra është e përjetshme. Inshallah, dashuria jonë qoftë nga lloji i përjetshëm. Dhe inshallah, edhe më shumë njerëz e përjetofshin këtë bukuri, këtë kënaqësi shpirtërore dhe këtë bekim. Sepse fillimi dhe fundi i kësaj rruge është vetëm kënaqësia e Allahut. Dhe për sa kohë që nijeti ynë është i sinqertë, Allahu është me ne, inshallah.

Thuaj: “Udhëtoni nëpër Tokë e shikoni se si Ai e filloi krijimin...” (29:20) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: “Udhëtoni nëpër tokë.” Vështroni krijesat e Allahut, krijimin e Tij. Të mendosh për Qenien e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit, të meditosh për Të – kjo nuk është e mundur për ne. Ju duhet të vështroni krijimin e Tij. Qenia e Tij tejkalon çdo mendje, çdo imagjinatë. Ka në ditët e sotme një grup njerëzish që thonë për Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin: “Ai është në qiell, Ai është në tokë”... Por Allahu nuk është i kufizuar në asnjë vend. Allahu është Krijuesi i të gjitha gjërave. Kjo temë është një çështje delikate. Kudo që të shkoni – kuptimi është të vështroni krijimin e Allahut dhe të mësoni prej tij. Falënderimi i qoftë Allahut, edhe ne sot do të udhëtojmë në një vend të largët. Me bekimin e Shejh Muhammed Nazim al-Hakkani, babait tonë shejh, dhe me mbështetjen e tij shpirtërore, ka në të gjithë botën ithtarë dhe dashamirës të tarikatit. Për t'i vizituar ata, ne udhëtojmë herë pas here sa andej-këtej. Çdo vend që Allahu ka krijuar është i bukur. Allahu ka krijuar gjithçka në mënyrën më të përsosur për të mirën e njerëzve. Por më e rëndësishmja është: Kudo që të shkojmë – qëllimi ynë nuk është vetë udhëtimi, por kënaqësia e Allahut. Përndryshe, ndërkohë çdo vend në botë është bërë i njëjtë. Rrugë të mëdha, ndërtesa e kështu me radhë... Tashmë, pothuajse askund nuk gjen më kënaqësi në botë. Por ajo që na jep vërtet gëzim, është gëzimi i njerëzve atje – i vëllezërve tanë ose i atyre që vijnë në besim ose udhëzohen drejt. Ata janë thelbi. Përndryshe, për ne bota, udhëtimet, vendet për t'u vizituar – e gjithë kjo është e parëndësishme. Ithtarët tanë na çojnë sa andej-këtej, Allahu qoftë i kënaqur me ta, dhe ata gëzohen dhe thonë: “Ne shërbejmë.” Ajo që na gëzon vërtet është që njerëzit gëzohen, që ata janë të lumtur. Kjo lumturi buron nga dashuria për Allahun. Fakti që ne mblidhemi së bashku, sepse ata i janë drejtuar Allahut dhe janë në këtë rrugë – kjo u sjell atyre gëzim të madh. Dhe ky është edhe gëzimi ynë. Male, gurë, ndërtesa, kjo dhe ajo – e gjithë kjo është e pakuptimtë. Qoftë vendi më luksoz, më i pasur në botë apo më i varfri – nuk ka asnjë ndryshim. Që këta njerëz për hir të kënaqësisë së Allahut janë të lumtur, gëzohen... Kjo dashuri për besimin, që Allahu dhuron, ky gëzim islam – kjo është ajo që ka rëndësi për ne. Allahu ua shtoftë numrin, Allahu i shtoftë besimtarët, insha'Allah. Vendi ku do të udhëtojmë është mjaft larg. Ne kemi qenë një herë atje. Pyesnim veten nëse do të na ishte shkruar të shkonim për herë të dytë. Falënderimi i qoftë Allahut, ishte shkruar për sot. Shkofshim e ardhshim shëndoshë e mirë, insha'Allah. U gëzofshin edhe vëllezërit atje. Sepse ne do të kemi ardhur tek ata nga larg. Edhe mundësitë materiale të njerëzve atje janë modeste. Prandaj, ata gëzohen shumë për hir të kënaqësisë së Allahut kur ne shkojmë atje. U shtoftë numri i tyre edhe më shumë, insha'Allah. Allahu i ruajttë ata. U bëfshin ata një mjet për udhëzimin e të tjerëve, insha'Allah. Ardhtë në besim, në Islam, para së gjithash familja e tyre, të afërmit e tyre, të gjithë, insha'Allah. Qoftë kjo për të gjithë ne lumturi në këtë botë dhe në botën tjetër, insha'Allah.

Nëse Allahu ju ndihmon, s’ka kush që mund t’ju mposhtë; (3:160) Kush i përmbahet urdhrave të Allahut, është në anën e Tij, dhe atë nuk mund ta mposhtë askush; fitorja i takon gjithmonë atij. Atij nuk do t'i ndodhë asnjë e keqe. Vërtet, premtimi i Allahut, të Plotfuqishmit dhe Madhështorit, është i vërtetë. Ky premtim me siguri do të përmbushet. Kjo do të thotë se nuk ka asnjë dyshim për këtë. Prandaj, kapuni fort pas Allahut. Duhet të qëndrosh gjithmonë i palëkundur në rrugën e Allahut, në mënyrë që Allahu, i Plotfuqishmi dhe Madhështori, të të dhurojë fitoren dhe të të ndihmojë, insha'Allah. Njerëzit shpesh janë të padurueshëm. Ata nuk kanë durim dhe duan që gjithçka të ndodhë menjëherë. Por ndodh ashtu siç e cakton Allahu. Fitorja e vërtetë qëndron në ruajtjen e besimit tënd. Kjo është gjëja më e rëndësishme. Të mos i dorëzohesh shejtanit dhe egos tënde. Nëse u nënshtrohesh atyre, ke humbur. Por nëse ti fiton mbi ta, ke arritur fitoren e vërtetë. Fitorja e kësaj bote nuk është vendimtare. E rëndësishmja është, siç na mësoi Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), të kalojmë nga xhihadi i vogël, xhihadi el-asghar, në xhihadin e madh. Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) shpjegon se xhihadi i vogël është lufta. Ndërsa xhihadi i madh është lufta kundër egos. Sepse kjo është një luftë që zgjat gjithë jetën. Njeriu bën një xhihad të vazhdueshëm kundër egos së tij, shejtanit dhe pasuesve të tij. Ky është xhihadi i madh. Pra, nuk mund të thuash thjesht: "Unë fitova" dhe pastaj të ndalosh. Çfarë kuptohet me këtë? Nëse e lë rrugën e Allahut dhe mendon: "Mirë, unë fitova, e munda egon time dhe shejtanin", atëherë pikërisht në atë moment ti ke humbur gjithçka. Pikërisht sepse kjo luftë zgjat gjithë jetën, Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) e quajti atë "Xhihadi el-Ekber". Ky është xhihadi i madh, lufta e madhe. Allahu na ndihmoftë në këtë luftë deri në frymën tonë të fundit. Kështu jemi në rrugën e Tij, insha'Allah. Allahu qoftë gjithmonë ndihmësi ynë.

Pastaj, ai bëhet nga ata që besuan dhe që këshilluan njëri-tjetrin për durim e që këshilluan për mëshirë. Të tillët janë të zotët e anës së djathtë (të lumturit). Durimi dhe mëshira e karakterizojnë myslimanin dhe besimtarin. Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, i do këto cilësi. Kush është i mëshirshëm, edhe Allahu është i mëshirshëm me të. Por kush është i pamëshirshëm, atë me siguri do ta arrijë dënimi i Tij. Në kohën tonë të sotme, natyrisht që ka pasur dhe ka shumë shtypje. Që nga rënia e Kalifatit Osman, shtypja në të gjithë botën ka arritur kulmin. Ata i mashtruan njerëzit me premtimin: “Ne do t’ju çlirojmë nga shtypja e osmanëve.” Jo vetëm këtu, por e gjithë bota u godit nga shtypja. Miliona njerëz u masakruan, u vranë dhe u shtypën. Për çfarë? Një mysliman është i mëshirshëm; ai është i mbushur me mëshirë. Ata e këshillojnë njëri-tjetrin për durim dhe mëshirë. Duke thënë: “Mos bëni padrejtësi.” Jobesimtari, përkundrazi, është e kundërta; ai nuk njeh mëshirë, por vetëm shtypje. Prandaj, myslimani është ai rob të cilin Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, e do. Allahu e nderon dhe e shpërblen atë. Allahu do t'i kërkojë llogari shtypësit dhe jobesimtarit. Ata nuk duhet të gëzohen që llogaria e tyre nuk jepet në këtë botë. Në Ahiret, shtypësit me siguri do t'i kërkohet llogari. Edhe në këtë botë, Allahu i vendos një zjarr në zemër, kështu që ai nuk gjen qetësi. Pavarësisht se çfarë bën kundër këtij zjarri – qoftë duke pirë alkool, duke marrë drogë apo duke kryer çdo poshtërsi të mundshme – asgjë nuk do t’i bëjë dobi. Sepse ky zjarr nuk do ta lëshojë më. Kjo është arsyeja për gjendjen e sotme të botës. Gjithçka që ndodh është në dobi të myslimanit. Asgjë nuk është në dëm të tij. Pavarësisht se sa shumë shtypje dhe vuajtje ka, e gjithë kjo do t'i llogaritet besimtarit, myslimanit, si shpërblim tek Allahu në Ahiret. Si kompensim për vështirësitë që ka pësuar këtu, Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, do ta shpërblejë aq shumë në Ahiret, saqë njerëzit e tjerë do të thonë: “Ah, sikur të kishim pësuar edhe ne të njëjtën gjë.” Allahu mos na bëftë prej shtypësve, insha'Allah. Mos shtypim askënd, insha'Allah.