Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

وَقِهِمُ ٱلسَّيِّـَٔاتِۚ وَمَن تَقِ ٱلسَّيِّـَٔاتِ يَوۡمَئِذٖ فَقَدۡ رَحِمۡتَهُ (40:9) Të bësh mirë dhe të qëndrosh larg së keqes është një detyrë për çdo besimtar dhe për pasuesit e Tarikatit. Të qëndrosh larg mëkateve dhe çdo lloj të keqeje shpërblehet – dhe është diçka që Allahu e do. Mëshira e Allahut atëherë i jepet njeriut. Në Kuranin Fisnik, Allahu thotë: "Dhe na ruaj nga e keqja." Dhe atij që ruhet nga e keqja, Ai i tregon mëshirën e Tij. Kjo mëshirë është gjëja më e vlefshme për njeriun. Ajo është pafundësisht e çmuar, por njerëzit nuk dinë ta vlerësojnë. Ata e kanë humbur plotësisht nga sytë atë që është e vlefshme, atë që është e mirë dhe atë që është e keqe. Në kohët e sotme, ata e konsiderojnë të keqen të mirë dhe të mirën të keqe. Dikur njerëzit të paktën mund ta dallonin disi të keqen. Por sot ndodh pikërisht e kundërta: Ata urdhërojnë të keqen... ...dhe ndalojnë të mirën. Ndërkohë, Islami na mëson: Urdhëroni të mirën, ndaloni të keqen dhe paralajmërojini njerëzit. Përkundrazi, njeriu duhet të thotë: "Kjo është diçka e keqe, mos e bëni, lëreni." Megjithatë, në kohën tonë gjithçka është kthyer në të kundërtën. E gjithë e keqja që ndodh sot nuk përputhet as me humanizmin, as me fenë, as me asgjë tjetër. Prandaj duhet të jemi jashtëzakonisht të kujdesshëm. Edhe nëse nuk mund të bësh shumë mirë, të paktën qëndro larg së keqes dhe mos shkakto dëm. Edhe nëse nuk mund t'i përmbushësh plotësisht urdhërimet e Allahut, të paktën duhet t'i përmbahesh urdhrit të Tij dhe të shmangësh të keqen. Njeriu duhet të jetë gjithmonë i vetëdijshëm: "Kjo nuk është një vepër e mirë." Nëse njeriu qëndron larg së keqes në këtë mënyrë, atij do t'i dhurohet mëshira e Allahut. Pas kësaj, ai fillon të bëjë mirë, dhe të gjitha dyert drejt së mirës hapen. Allahu na ruajtë të gjithëve. Bëfshim një jetë në mirësi dhe qëndrofshim larg nga e keqja. Allahu i udhëzoftë edhe njerëzit që bëjnë të keqen. Ai u tregoftë edhe atyre rrugën drejt së mirës, inshaAllah.

Qoftë Ramazani i bekuar dhe plot begati, in sha Allah. Në fillim të Ramazanit pati sërish pak paqartësi te njerëzit. Disa e kanë nisur Ramazanin një ditë më herët. Për ne sot, në dashtë Allahu, është dita e parë. Ne nuk deshëm ta zgjasim temën dje pa nevojë. Sepse gjithsecili e fillon Ramazanin sipas vendit ku ndodhet. Edhe prishja e agjërimit dhe festa duhet të bëhen sipas kësaj. Ne këtu veprojmë sipas vendit ku banojmë; në këtë nuk ka asgjë të keqe. Për këtë ka dispozita fetare. Profeti ynë, paqja dhe bekimi qofshin mbi të, ka thënë: "Agjëroni kur ta shihni hënën e re dhe mos agjëroni kur nuk e shihni atë." Çfarë do të thotë kjo? Nëse është vranët dhe hëna nuk duket, muaji Shaban duhet të plotësohet me 30 ditë. Kjo është dispozita fetare: Muaji plotësohet me 30 ditë. Por, kush ndodhet në një shtet tjetër, agjëron sipas rregullave të atjeshme. Kjo do të thotë se duhet të agjërohet së bashku me komunitetin. Nuk është e drejtë të agjërohet apo të prishet agjërimi kokë më vete. Allahu na ruajt – përndryshe njeriu ngarkon veten me mëkat. Meqenëse agjërimi i Ramazanit është obligim, në rast të prishjes së qëllimshme, ai duhet zëvendësuar ose shlyer. Prandaj duhet vepruar sipas vendit ku ndodhesh. Dje nuk hymë në detaje rreth kësaj për të mos krijuar pështjellim, që askush të mos thotë: "Ti nuk ke agjëruar, prandaj as ne nuk agjërojmë." Varësisht nga shteti, hëna mund të shihet më herët ose më vonë; këtë e dinë ekspertët dhe dijetarët. Ne i përmbahemi fjalës sonë. Që agjërimi të jetë i vlefshëm: Veproni sipas rregullave të vendit ku jetoni dhe kryeni agjërimin dhe festën në përputhje me to. Është absolutisht e palejueshme të prishet agjërimi një ditë më herët dhe të festohet, ndërkohë që të tjerët ende agjërojnë. Ju patjetër duhet t'i bashkoheni komunitetit dhe dispozitave të shtetit ku ndodheni. Allahu e bekoftë dhe qoftë për mirë.

Falënderimi i takon Allahut! Iraku: Bagdati, Qerbelaja, Nexhefi... Na u mundësua t'i vizitojmë të gjitha. Allahu qoftë i kënaqur me evlijatë atje. U lartësofshin gradat e tyre dhe ndihma e tyre qoftë me ne. Këta janë të mëdhenjtë e Islamit, personalitetet e mëdha të Umetit. Ata kanë thirrur dhe ftuar miliona njerëz në rrugën e drejtë; ata u kanë shërbyer atyre. Shërbimi i tyre vazhdon, ndihma e tyre vazhdon. Tek ata nuk ka „të vdekur dhe të harruar“. Kur ata ndërrojnë jetë, bëhen më të fortë; forca e tyre shpirtërore shtohet. Sepse ata tani nuk kanë më asnjë lidhje me këtë botë. Detyra e tyre, për t'i përgatitur njerëzit në këtë botë për Ahiretin, vazhdon dhe nuk mbaron. Librat e veprave të tyre janë të hapur. Siç ka thënë Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam): Për sa kohë që ka dikush që lutet për ty pas teje ose përfiton nga dija jote, libri i veprave të tua mbetet i hapur. Prandaj librat e tyre janë të hapur, dhe ata janë bujarë. Ata luten që edhe të tjerët ta gjejnë rrugën e drejtë dhe ofrojnë ndihmën e tyre. Shiu i mëshirës mbi tyrbet dhe vendet e tyre të bekuara nuk pushon kurrë dhe nuk shteron. Kush shkon atje, shkon për hir të Allahut. Ata kërkojnë nga Allahu mëshirë, falje dhe mirësi. Dhe Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, nuk i kthen ata mbrapsht duarbosh. Këto vende nuk vizitohen për këtë botë, por për Ahiretin, për të pasuruar jetën e përjetshme. Atje mund të kërkohet gjithçka. Falënderimi i takon Allahut, ishte një udhëtim i mrekullueshëm. Ishte një udhëtim i ndërmarrë vetëm për hir të Allahut. Falënderimi i takon Allahut, shkuam dhe u kthyem shëndoshë e mirë. Jemi kthyer me mëshirë. Me dhuratat e Allahut... Me mirësinë e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, dhe për hir të nderit të tyre, shpresojmë se nuk kemi dalë duarbosh. Kjo e forcoftë besimin tonë dhe inshaAllah e forcoftë edhe besimin e të tjerëve. Këta të bekuar... Që nga koha e Profetit tonë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam), dhe më vonë Ehli Bejti, dijetarët dhe evlijatë e mëdhenj – ata kanë qenë të shumtë atje. Meqenëse këto janë vendet e Kalifatit dhe qytetet e Islamit, njerëzit vinin nga çdo anë për të kërkuar ndihmë, dije dhe njohuri. Ky vend është i mbushur me dijen e tyre të bekuar, rrezatimin e tyre shpirtëror dhe bekimin e tyre. Dhe kështu vazhdon gjithmonë, falënderimi i takon Allahut. Pamja e jashtme nuk është e rëndësishme; të rëndësishme janë personalitetet që pushojnë atje. Ndihma e tyre përfshin gjithë botën. InshaAllah kjo nuk bëhet për qëllime të kësaj bote, por për hir të Allahut. Allahu e bëftë shkak për mirësi. Ndihma e tyre na arritë gjithmonë, inshaAllah.

وَلَا تَقۡرَبُواْ ٱلۡفَوَٰحِشَ (6:151) "Qëndroni sa më larg të jetë e mundur nga mëkatet," thotë Allahu. Mos u afrohuni atyre. Sepse nëse thua: "Unë mund ta shpëtoj veten", mund të infektohesh. Këtë, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, ua ka bërë njerëzve detyrim dhe sprovë. Kush qëndron larg tyre, llogaritet ndër robërit e dashur të Allahut. Kush përfshihet në mëkate dhe nuk kërkon falje, zhytet gjithnjë e më thellë; ajo bëhet shprehi, nga e cila nuk mund të heqë dorë më. Meqenëse tani jemi në kohën e fundit, këto të këqija janë shtuar shumë. Është bërë vërtet keq. Më parë, kjo ndodhte shpesh te jomuslimanët. Çdo lloj e keqe gjendej te ata. Sot është kështu në mbarë botën, qoftë musliman apo jomusliman: Njerëzit i shohin mëkatet si diçka normale dhe thjesht i bëjnë ato. Dhe duke bërë këtë, ata shkatërrohen. Është si puna e një njeriu në moçal, i cili nuk mund ta shpëtojë vetveten. Prandaj duhet të ikësh dhe të mos i afrohesh fare moçalit. Nëse bie brenda ose të zhytet këmba, nxirre atë menjëherë. Pendohu dhe kërko falje. Atëherë Allahu do të falë. Por nëse e bën edhe më keq – sa më shumë përfshihesh, aq më thellë zhytesh. Në fund do të jetë e vështirë të shpëtosh. Edhe nëse njeriu mëkaton vazhdimisht... Njeriu është mëkatar... Allahu e ka krijuar njeriun që ai të mëkatojë dhe Ai ta falë atë. Por njerëzit, të cilëve nuk u shkon mendja të kërkojnë falje, dhe që nuk shpresojnë në falje, por vazhdojnë, e shkatërrojnë veten. Ahireti i tyre është i rrënuar; ata mbesin përgjithmonë në një vend të keq, në Xhehenem. Allahu na ruajtë. Pendimi dhe kërkimi i faljes janë një mirësi e madhe për ne; një nga mirësitë më të mëdha që ka dhënë Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi. Pendimi dhe falja... Dera e pendimit mbetet e hapur derisa dielli të lindë nga perëndimi. Mëshira e Tij është e vazhdueshme. Prandaj Allahu na faltë. Allahu na ruajtë nga mëkatet dhe na mbajtë larg tyre. Le të na dhurojë Ai mëshirën e Tij. Në Kuranin e lavdishëm thuhet: وَقِهِمُ ٱلسَّيِّـَٔاتِۚ وَمَن تَقِ ٱلسَّيِّـَٔاتِ يَوۡمَئِذٖ فَقَدۡ رَحِمۡتَهُ (40:9) Ai na mbroftë nga mëkatet. Kush ruhet nga këto mëkate, fiton mëshirë – mëshirën e Allahut. Atë mëshirë, e cila e mban njeriun larg mëkateve. Edhe nëse njeriu mëkaton, ai pendohet dhe Allahu fal. Allahu na radhitë ndër njerëzit që u falen mëkatet, inshallah.

وَتَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡبِرِّ وَٱلتَّقۡوَىٰۖ وَلَا تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِۚ (5:2) "Ndihmoni njëri-tjetrin në mirësi", thotë Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi. "Por mos e mbështesni njëri-tjetrin në mëkate." "Në asnjë mënyrë mos e ndihmoni njëri-tjetrin në këtë", thotë Ai. Çfarë do të thotë kjo? Disa njerëz vijnë tek unë dhe thonë: "Të lutem bëj një lutje; vëllai, djali, burri ynë..." ...ata kanë rënë pre e bixhozit." Ai i luan paratë e tij në bixhoz. Cili është ilaçi për këtë? Për varësinë nga bixhozi pothuajse nuk ka ilaç. Fatkeqësisht. Allahu mos sprovoftë askënd me këtë. Nëse të kaplon njëherë, vështirë se ka shpëtim. Por i vetmi "ilaç" është: Mos i jepni para. Ju thoni: "Por ai qan dhe vajton." Ai e kërkon me ngulm. Nuk duhet t'ia jepni. Çfarëdo që të bëjë, nuk duhet t'i jepni ato para. Sepse përndryshe ju ndihmoni në kryerjen e një mëkati (Harami). Ai e shpërdoron pasurinë tuaj dhe ju ia mundësoni mëkatin. Ky është një gabim i rëndë. Ata e kanë shkatërruar botën islame me këtë bixhoz. Shfaqet kudo. Në shtëpi, jashtë... Djalli është bërë shumë dinak në këto kohë të fundit. Prandaj ilaçi është, siç e thashë: Mos i jepni para. Sepse nëse jep para, bëhesh bashkëfajtor në këtë mëkat. Ti bëhesh bashkëpunëtor, ti e ndihmon atë të mëkatojë. Dhe pas kësaj, ti i ndot paratë e tua të pastra. Paraja e pisët qarkullon kudo. Nga njëri tek tjetri; gjithçka bëhet haram, gjithçka bëhet e keqe. Kjo është një pikë e rëndësishme. Nganjëherë njeriu ndjen mëshirë. Mos ndjeni mëshirë! Nuk duhet të kesh mëshirë të gabuar për mëkatarin, e cila e lejon atë të vazhdojë të mëkatojë. Nuk sjell asnjë dobi të tregosh mëshirë dhe kështu ta zhytësh atë edhe më thellë. Për këtë duhet pasur kujdes. Vetëm me lutje nuk mbaron puna. Kjo është një sëmundje e tillë – Allahu na ruajtë –, ajo është më e keqe se çdo gjë tjetër. Njeriu mund të pendohet për çdo gjë, por kur preket njëherë nga kjo... Ajo shkatërron pasurinë, shtëpinë dhe vatrën; asgjë nuk mbetet. Prandaj duhet të jeni të kujdesshëm. Siç thashë, është më e rrezikshme se çdo gjë tjetër. Kështu që kini kujdes: Mos i ndihmoni ata që bëjnë gjëra të tilla. Sa i përket çështjes së lutjes... Një lutje mund të ndihmojë ndoshta në një rast në një miliard, por zakonisht bixhozi është i pashërueshëm. Megjithatë, zgjidhja gjendet në Kuran: وَلَا تُؤۡتُواْ ٱلسُّفَهَآءَ أَمۡوَٰلَكُمُ (4:5) "Mos ua jepni pasurinë tuaj të pamendve (atyre që nuk kuptojnë)." Këta janë të pamendët. Me "të pamend" nënkuptohet se nuk mund t'u zesh besë. Nuk mund të garantohet për asgjë që bëjnë ata. Prandaj: Mos e kundërshtoni urdhrin e Allahut. Bindjuni urdhrit të Allahut. Ndihmoni në parandalimin e mëkateve, inshaAllah. Allahu i shpëtoftë ata. Allahu mos sprovoftë askënd me këtë.

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِي سَوَآءِ ٱلۡجَحِيمِ (37:55) قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرۡدِينِ (37:56) Kurani i lavdishëm na përshkruan Ditën e Gjykimit dhe gjendjen në Ahiret. Ai na tregon se çfarë do të ndodhë. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, është Krijuesi i kohës dhe i hapësirës. Prandaj, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, nuk kufizohet nga asnjë kohë dhe asnjë hapësirë. Ai shfaq gjithçka: çfarë ishte, çfarë do të jetë dhe si do të ndodhë... Në Ahiret, banorët e Xhenetit do të shikojnë në Xhehenem dhe do të shohin çfarë po ndodh atje. Dikush i flet atij që ishte mik në këtë botë: "Për pak më hodhe edhe mua – ashtu si veten – në mes të Xhehenemit." Ai gjithmonë thoshte: "Jo, më dëgjo mua, po të them të vërtetën." "Unë jam në rrugën e drejtë; mos u fal, nuk ka nevojë për këtë." "Eja me mua, le ta shijojmë jetën." "Le të mos bëjmë punë të kota." "Më mirë të ndjekim gjëra të tjera, të merremi me diçka tjetër." Ata pretendojnë: "Nuk ekziston diçka si rruga e Allahut." Kështu është sot, dhe kështu ka qenë edhe në kohët e lashta. Njeriu mbetet i njëjtë në çdo kohë. Njeriu ka një ego dhe një djall. Prandaj njerëzit sot mendojnë: "Ne jemi shumë të zgjuar." "Të parët tanë, gjyshërit tanë ishin naivë; i shërbyen Islamit, ndoqën këtë rrugë dhe u munduan." "Ne jemi më të rinj, jemi të arsimuar." Ju vërtet keni lexuar, por në thelb nuk keni kuptuar asgjë. Një shok përpiqet ta largojë tjetrin nga rruga e drejtë. Në shkollë, në gjimnaz, në universitet, të rinjtë shpesh e mbajnë veten për shumë të zgjuar. Dhe shpesh me këtë ndikojnë edhe rrethin e tyre. Disa shpëtojnë; por kush nuk shpëton, në Ahiret e gjen veten në mes të Xhehenemit. Atje digjen në zjarr, plot pendim. Le të mburren e të krekosen në këtë botë sa të duan. Jeta e kësaj bote kalon sa hap e mbyll sytë. Ajo që mbetet, janë ata që tani duhet të qëndrojnë përgjithmonë në këtë Xhehenem. Prandaj njeriu duhet të reflektojë. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, e krijoi njeriun. Nga Ademi (paqja qoftë mbi të) e deri më sot, Fitrahja – natyra e brendshme e njeriut – ka mbetur e njëjtë; ajo nuk ndryshon. Pavarësisht nëse nget një makinë të madhe apo të vogël, nëse ecën në këmbë apo nuk zotëron asgjë. Natyra e njeriut, cilësitë e tij, ambicia, zilia – të gjitha këto mbeten njësoj, nuk ndryshojnë. Prandaj mos devijo nga rruga e Allahut. Për të mos u penduar në Ahiret dhe për të shpëtuar veten, bashkohu me njerëz të mirë. Qëndro me ta, sepse fjalët e tyre janë të vërteta. Asgjë nga ato që thonë të tjerët, të cilët duan të të largojnë nga rruga, nuk është e vërtetë. Asnjëri prej tyre nuk sjell dobi, ata sjellin vetëm dëm. Allahu na ruajtë nga shokët e këqij. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, përshkruan në Kuran fjalët e banorëve të Xhenetit, kur i shohin shokët e këqij në Xhehenem: "Për pak do të kisha ardhur edhe unë, do të isha bërë si ti." "Sikur të mos më kishte shpëtuar Allahu, tani do të digjesha si ti në mes të Xhehenemit." Allahu na ruajtë të gjithëve, veçanërisht rininë. Qofshin të rinj apo të moshuar, të gjithë... Shejtani mund të mashtrojë cilindo. Ai mund ta shkatërrojë Ahiretin dhe fundin e secilit. Allahu na mbroftë nga e keqja dhe shoqëria e keqe. Allahu i dhëntë forcë besimit tonë. Inshallah askush nuk arrin të na çojë në rrugë të gabuar.

خُذِ الْحَبَّ مِنَ الْحَبِّ، وَالشَّاةَ مِنَ الْغَنَمِ، وَالْبَعِيرَ مِنَ الْإِبِلِ، وَالْبَقَرَةَ مِنَ الْبَقَرِ Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) thotë: "Kur ta mbledhësh zekatin, merr drithë nga drithi, dele nga delet, deve nga devetë dhe lopë nga lopët." Me këtë ne hyjmë në temën e zekatit. الرِّكَازُ الَّذِي يَنْبُتُ فِي الْأَرْضِ Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) thotë: "Rikazi është ajo që nxjerr toka." Pra, nëse bëhet fjalë për një thesar apo diçka të gjetur, gjetësi duhet të japë një të pestën e saj si zekat. Për shembull, nëse gjen 100 lira, ai duhet të paguajë 20 lira si zekat. Ai nuk mund ta mbajë të gjithën e të thotë: "Unë e gjeta këtë thesar, më përket vetëm mua, unë do ta shes atë." Këtu zekati është më i lartë se zakonisht. Ndërsa zekati normal është 2.5 për qind, këtu duhet të jepet 20 për qind. الرِّكَازُ الذَّهَبُ وَالْفِضَّةُ الَّتِي خَلَقَهَا اللَّهُ فِي الْأَرْضِ يَوْمَ خُلِقَتْ Më tej, Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) shpjegon: Rikazi përfshin thesaret, gjetjet apo edhe pasuritë nëntokësore nga minierat. Sepse bëhet fjalë për ar dhe argjend, të cilat Allahu i mban të fshehura në të që nga dita e krijimit të tokës. Njësoj është edhe me minierat; pas nxjerrjes duhet të jepet 20 për qind si zekat. الزَّكَاةُ فِي هَذِهِ الْأَرْبَعِ: الْحِنْطَةِ، وَالشَّعِيرِ، وَالزَّبِيبِ، وَالتَّمْرِ Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) thotë: "Për katër gjëra duhet të paguhet zekat: gruri, elbi, rrushi i thatë dhe hurmat." الْعَجْمَاءُ جُبَارٌ، وَالْبِئْرُ جُبَارٌ، وَالْمَعْدِنُ جُبَارٌ، وَفِي الرِّكَازِ الْخُمُسُ Ajo që u lexua ka të bëjë me kapitullin e zekatit. Ne dëgjojmë, Allahu e pranoftë. Meqenëse çdo gjë ka rregullat e veta, duhet të pyesim dijetarët për ta dhënë zekatin saktë. Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) thotë: "Lëndimi nga një kafshë nuk sjell përgjegjësi ligjore." "Kush bie në një pus, nuk ka të drejtë dëmshpërblimi." "Kush bie në një bosht miniere, nuk ka të drejtë dëmshpërblimi." Kjo do të thotë: Nëse ndodh një aksident në këto raste, nuk konsiderohet përgjegjësi; nuk duhet paguar dëmshpërblim për dhimbjen. "Te Rikazi, pra te thesaret dhe gjetjet, duhet të jepet një e pesta si zekat." Siç u përmend, norma këtu është një e pesta. فِي الْإِبِلِ صَدَقَتُهَا، وَفِي الْغَنَمِ صَدَقَتُهَا، وَفِي الْبَقَرِ صَدَقَتُهَا، وَفِي الْبُرِّ صَدَقَتُهُ. وَمَنْ رَفَعَ دَنَانِيرًا أَوْ دَرَاهِمَ... فَهُوَ كَنْزٌ يُكْوَى بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) thotë: "Për devetë ka zekat." Kush posedon deve, duhet të japë zekat sipas numrit të tyre. "Edhe për delet ka zekat." "Për lopët ka zekat." "Për grurin ka zekat." Po ashtu, duhet të paguhet zekat për dinarët dhe monedhat e argjendta. Kush posedon pasuri, nuk paguan zekat për të dhe nuk e shpenzon atë në rrugën e Allahut, Ditën e Kiametit do të damkoset me këto të mira. Zekati është një borxh; kështu i ndodh atij që nuk e shlyen borxhin e tij. Ditën e Kiametit, ai do të damkoset në zjarr me arin që ka grumbulluar në këtë botë. Ari dhe argjendi që ai mbajti pa paguar zekatin, nuk do t'i bëjnë dobi, por do ta dëmtojnë atë. فِي الْخَيْلِ السَّائِمَةِ فِي كُلِّ فَرَسٍ دِينَارٌ Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) thotë: "Për çdo kalë që kullot (Saime) duhet të jepet një dinar ari si zekat." Kjo do të thotë: Për çdo kalë që ai nuk e ushqen në stallë, por që kullot i lirë, ai duhet të japë një monedhë ari. فِي الرِّكَازِ الْخُمُسُ Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) thotë përsëri: "Te Rikazi, pra te thesaret dhe gjetjet, zekati është një e pesta." Me këtë ai e konfirmoi sërish: Pjesa është një e pesta. فِي الرِّكَازِ الْعُشْرُ Në një transmetim tjetër, Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) thotë: "Te Rikazi (në raste të caktuara) zbatohet e dhjeta (Ushur)." فِي الْعَسَلِ فِي كُلِّ عَشَرَةِ أَزْقُقٍ زِقٌّ Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) thotë: "Për mjaltin, për çdo dhjetë kacekë duhet të jepet një kacek si zekat." Kjo do të thotë se edhe te mjalti norma i përgjigjet një të dhjetës (Ushur). فِي اللَّبَنِ صَدَقَةٌ Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) përmend se edhe për qumështin ka zekat. فِي ثَلَاثِينَ مِنَ الْبَقَرِ تَبِيعٌ أَوْ تَبِيعَةٌ، وَفِي الْأَرْبَعِينَ مُسِنَّةٌ Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) thotë: "Nga 30 lopë jepet si zekat një Tabi' ose Tabi'a (një viç njëvjeçar)." "Dhe nga çdo 40 lopë jepet një Musinna (një lopë dyvjeçare)." فِيمَا سَقَتِ السَّمَاءُ وَالْأَنْهَارُ وَالْعُيُونُ أَوْ كَانَ عَثَرِيًّا الْعُشْرُ، وَفِيمَا سُقِيَ بِالسَّوَانِي أَوِ النَّضْحِ نِصْفُ الْعُشْرِ Profeti ynë (ṣallá Llāhu ‘alayhi wa-sallam) thotë: "Nga toka bujqësore që ujitet natyrshëm nga shiu, lumenjtë ose burimet, duhet të jepet e dhjeta (Ushur) si zekat." Kjo do të thotë: Aty ku nuk ka kosto për ujin, jepet një e dhjeta. "Nga ajo që ujitet me kova ose kafshë (me mundim), jepet gjysma e të dhjetës." Meqenëse këtu merren parasysh kostot dhe mundi, norma e zekatit nuk është një e dhjeta, por gjysma e saj. Allahu na mundësoftë që të kryejmë haxhin dhe zekatin tonë ashtu siç duhet. Le të mos grumbullojmë borxhe, por të japim me bujari. Allahu e pranoftë dhe na ruajtë nga e keqja e egos sonë. Egoja është e pangopur; të mos jemi koprracë dhe të mos e shtyjmë për në botën tjetër, inshallah. Duhet dhënë me bollëk. Sa më shumë të jepni, aq më mirë. Meqenëse zekati është detyrim (Fard), shpërblimi i tij peshon më rëndë se ai i veprave vullnetare (Nafila).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ ٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَكُونُواْ مَعَ ٱلصَّـٰدِقِينَ, (9:119) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, thotë: "Bëhuni me njerëzit e drejtë, bëhuni me të sinqertët." Sepse kur Ai flet për "të drejtët", nënkuptohen njerëzit që e njohin Allahun dhe besojnë në Të. Ata synojnë të mirën dhe u bëjnë mirë njerëzve. Janë njerëz të devotshëm, të cilët e përvetësojnë besimin dhe e njohin Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Madhërishmin. Shoqëria e tyre është shumë e dobishme për njerëzimin. Sot jetojmë në një kohë, kur njerëzve pothuajse nuk u ka mbetur asgjë. Bindja, feja, besimi – asgjë nga këto nuk ka mbetur. Secili vepron vetëm sipas kokës së vet. Jomuslimanët veprojnë kështu, muslimanët veprojnë ndryshe... Secili ndjek rrugën e vet dhe thotë: "Unë e dua kështu", ose: "Sipas mendimit tim, kjo është mirë kështu". Dhe madje ua rekomandon këtë rrugë të tjerëve. Por në këtë mënyrë asgjë nuk shkon më siç duhet. Nëse mungon kënaqësia e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, asnjë vepër nuk ka dobi. Asgjë nga ajo që bëhet – edhe sikur ta shndërronin gjithë botën në ar – nuk sjell dobi. Dobia e vërtetë qëndron vetëm në kënaqësinë e Allahut. Nëse ekziston kënaqësia e Allahut, është mirë për ty, për familjen tënde dhe për gjithë Umetin. Por nëse kjo mungon, nuk ka bereqet. Atëherë edhe kafshët janë më të mira se njerëzit. Sepse grada e kafshës mund të jetë më e ulët, por kjo krijesë e njeh Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Madhërishmin. Ajo e madhëron Atë, e përmend Atë dhe e falënderon Allahun. Nga e dimë këtë? Sepse Ai, Krijuesi i gjithçkaje, na e ka treguar në Shpalljen e Tij. Prandaj ato ndodhen në shkallën e tyre të caktuar. Por njeriu duhet të ngrihet mbi këtë. Nëse nuk e bën këtë, ai bie edhe nën shkallën e kafshës. Ai e humbet njerëzoren e tij. Njerëzija e vërtetë do të thotë të besosh në Allahun dhe ta falënderosh Atë. Kush e lë këtë dhe bën keq, qëndron më poshtë se kafsha. Allahu na ruajtë nga kjo. Ne e shohim këtë sot; kudo njerëzit pothuajse e kanë humbur plotësisht njerëzoren e tyre. Allahu na udhëzoftë. Allahu i ruajtë njerëzit, inshaAllah.

Kur thirret Salaja, ajo shërben për të njoftuar vdekjen e një njeriu. Pas Salasë thuhet: "'Ajjilu bis-salah qabl al-fawt." Dhe: "'Ajjilu bit-tawbah qabl al-mawt." Shpejtoni me namazin. Faleni namazin para se të mbarojë koha. Nëse e keni humbur, zëvendësojeni atë. Mos e lini thjesht të ikë, që të mos humbet. Asgjë nuk humbet. Për këtë ka llogaridhënie. Në botën tjetër, me siguri do të kërkohet që të falet. Kush nuk falet këtu, duhet ta zëvendësojë atë në botën tjetër. Për çdo namaz të humbur, atje duhet të falesh për tetëdhjetë vjet. Tetëdhjetë vjet këtu janë tashmë një jetë e tërë njerëzore. Nëse nuk e fal, ky është vendimi i tij – atëherë do të falet në botën tjetër. Dhe kjo zgjat mijëra vjet. Kush nuk është falur fare, përfundimisht do të japë llogari në botën tjetër. E dyta: "'Ajjilu bit-tawbah qabl al-mawt." Shpejtoni me pendimin, para se të vdisni. Kërkoni falje nga Allahu. Sepse pas vdekjes nuk ka më falje. Falja është për këtë botë. Nëse ke mëkatuar, ke bërë ndonjë gabim, çfarëdo që të ketë qenë... Për sa kohë je në këtë botë, ekziston një ilaç për të. Sheriati tregon se si mund të falet çdo mëkat, por njerëzit bëjnë çfarë të duan. Por e rëndësishme është të tregosh pendim. Të pendohesh ende pa ardhur vdekja. Sigurisht, siç u tha: Ndërsa pendohesh, të drejtat e të tjerëve mund të rëndojnë ende mbi ty. Duhet t'i shlyesh ato dhe të pendohesh në përputhje me rrethanat. Dhe akoma më mirë: Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Unë i kërkoj falje Allahut shtatëdhjetë herë në ditë." Kur sahabët i thanë: "Ti nuk ke mëkate, Allahu të ka krijuar të pamëkatë", Profeti ynë u përgjigj: "A të mos jem unë një rob falënderues?" Kur njeriu pendohet, ai me këtë shpreh falënderimin e tij ndaj Allahut. Prandaj duhet vazhdimisht, çdo ditë, të kërkohet falje. Në mënyrë që asnjë nga mëkatet tona të mos mbetet për botën tjetër. Që pas vdekjes të mos na rëndojë asnjë barrë; ky pendim është i rëndësishëm. Ashtu si namazi, edhe pendimi është i një rëndësie të madhe. Disa njerëz besojnë se nuk do t'u ndodhë asgjë. Ata bëjnë çdo lloj ligësie dhe ndyrësie – dhe pastaj besojnë se kanë shpëtuar. Kurrsesi... Pa pendim nuk ka shpëtim. Nëse pendohesh, do të shpëtohesh. Por nëse tregohesh kokëfortë dhe nuk pendohesh, dënimi yt do të jetë i madh. Ti e shkatërron jetën tënde; jeta jote e vërtetë do të jetë e shkatërruar përgjithmonë. Pa dyshim që njeriu do ta vuajë dënimin për veprat e kryera dhe për të keqen që u ka mësuar të tjerëve. Pavarësisht se kush është. I madh apo i vogël, nuk ka rëndësi; kush nuk është penduar, padyshim do ta vuajë atë dënim. Prandaj themi "Tawbah Astaghfirullah", që Allahu të na falë.

قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ مَلِكِ ٱلنَّاسِ إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ (114) Të gjithë i njohin këto pëshpëritje (Vesvese); ato vijnë nga Shejtani. Këto pëshpëritje bëjnë që njeriu të mos i shohë gjërat ashtu siç janë dhe t'ia vështirësojë vetes pa nevojë. Kjo quhet Vesvese. Ka shumë lloje të ndryshme të saj. Disa kanë të bëjnë me abdesin dhe gjëra të ngjashme. Dhe pastaj ka njerëz që hiqen si shumë të devotshëm dhe ua vështirësojnë njerëzve. Ata thonë: "Duhet ta kryesh namazin me përkushtim absolut (Hushu), duhet ta bësh shumë ngadalë." Ata pretendojnë: "Të falësh dy rekate kështu është më mirë se njëqind të tjera." Kur dëgjon diçka të tillë, njeriu bëhet i pasigurt. Mendon: "Unë nuk mund ta bëj këtë", e provon një ose dy herë... ...dhe në fund ndoshta e lë namazin fare. I thua vetes: "Nuk po e marr dot abdesin siç duhet", derisa nuk merr më abdes dhe nuk falesh më. Ka shumë njerëz të tillë pa urtësi – krejtësisht pa urtësi. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, dhe Profeti ynë (paqja qoftë mbi të) thonë: "Lehtësojeni, mos e vështirësoni." Thjesht lexo atë që mund të recitosh. Nuk ka të bëjë me kuptimin e thellë, por me veprimin. Duhet të rrjedhë pothuajse vetvetiu. Por ata thonë: "Jo, duhet ta bësh kështu, jo ashtu..." Në çfarë kohe po jetojmë ne? Ne gjithsesi jetojmë në një kohë kur njerëzit pothuajse nuk bëjnë asgjë siç duhet. Dhe pastaj ngrihesh ti dhe thua: "Unë e bëj kështu... prit... a u pranua apo jo?" Kush je ti që e vështirëson atë që Allahu e ka bërë të lehtë? Ua lehtësoni njerëzve, jini tolerantë. Mos u jepni fare pas këtyre pëshpëritjeve, kjo është një sëmundje e tmerrshme. Kush preket nga kjo, e lë namazin dhe humbet mendjen, sepse ajo vjen nga Shejtani; vetëm e keqja vjen prej saj. Në vend që të bësh mirë... Falu thjesht ashtu siç mundesh. Nuk ka nevojë për "Hushu". Ata që këmbëngulin tani kaq shumë për këtë "Hushu", pothuajse kufizohen me hipokrizinë. Feja jonë është e thjeshtë; sillni lehtësim, jo vështirësi. Jini robër të Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit. Mos e mundoni veten me mendime si: "Duhet ta bëj më mirë, por filan dijetari e ka thënë kështu." Falu thjesht, kryeje namazin tënd. Merre abdesin shpejt, falu shpejt. Nganjëherë njerëzit pyesin: "Pse falesh kaq shpejt?" Kur falesh shpejt, pëshpëritjet nuk kanë asnjë shans; falesh shpejt dhe e ke kryer detyrimin tënd. Por as kjo nuk u pëlqen. Ata pyesin: "Po si e kryen detyrimin tënd?" Allahu e pranon, por ti nuk do ta pranosh? Në kohët e fundit ka shumë njerëz të tillë pa kuptueshmëri. Ka mjaftueshëm djaj gjithsesi që duan t'i largojnë njerëzit nga feja dhe nga rruga e drejtë. Dhe nëse ti del si hoxhë dhe e bën kaq të vështirë... Njerëzit tashmë janë larguar nga rruga, ata pastaj dorëzohen fare. Allahu na ruajtë. Prandaj: Në asnjë mënyrë mos u jepni pas pëshpëritjeve. Nëse ato rrënjosen njëherë, është e vështirë të shpëtosh prej tyre. Pastaj vrapon nga mjeku në mjek, nga hoxha në hoxhë. Prandaj bëni kujdes, zgjidhni rrugën e lehtë. Mos i dëgjoni fare ata që thonë: "Kjo u pranua, kjo jo." Allahu e pranoftë, inshallah.