Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue sel-lem, është ai që na mëson edukatën e vërtetë dhe sjelljen e përsosur. Kushdo që ndjek rrugën dhe Sunetin e tij, është prej robërve që duhen nga Allahu. Çdo tipar i karakterit të Profetit tonë është fisnik, dhe gjithçka që bënte ishte e mirë dhe e bukur. Është me shumë dobi për njerëzimin. Asnjë nga veprimet e tij nuk ishte kurrë pa kuptim. "Ma yantiqu 'anil hawa" (53:3) – siç thuhet në Kuran: Ai nuk flet nga dëshira e tij. Çdo veprim i tij është Sunet. Ai u shërben njerëzve si mësim dhe si një shembull i përsosur. Në ditët e sotme ka njerëz që duan ta ndjekin atë, dhe të tjerë që e refuzojnë këtë. Ata që e refuzojnë këtë, ndjekin rrugën e djallit. Ata e refuzojnë Sunetin. Ata shpikin një mënyrë jetese sipas ideve të tyre; dhe kur përballen me Sunetin e vërtetë, e refuzojnë atë. Nëse pra dëshiron të jesh një rob që Allahu e do, atëherë përpiqu të ndjekësh shembullin e Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue sel-lem, në çdo gjë. Për sa i përket Sunetit vlen kjo: ka veprime që janë harruar, dhe të tilla që ende praktikohen. Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue sel-lem, ka thënë: "Man ahya sunnati 'inda fasadi ummati falahu ajru shahid." Kjo do të thotë: Kushdo që në kohëra të degjenerimit ringjall një Sunet të harruar – gjëra që shumë as nuk e dinë më se janë Sunet... ...dhe ua mëson këtë njerëzve, merr shpërblimin dhe bekimin e njëqind dëshmorëve. Prandaj, është mëshira më e madhe të jesh i lidhur në zemër me Profetin tonë. Të tregosh respekt dhe nderim të thellë ndaj tij, është një bekim i madh për ne. Sepse ka shumë që, megjithëse e quajnë veten muslimanë, nuk i japin atij asnjë vlerë të vërtetë. Ka shumë që ndjekin njerëz të devijuar – njerëz që nuk e respektojnë atë, flasin keq për të dhe nuk e kuptojnë madhështinë e Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue sel-lem. Megjithatë, ata që qëndrojnë të palëkundur në rrugën e tij, janë robër që Allahu i do vërtet. Allahu do t'i shpërblejë ata me bollëk për këtë. Rruga e tyre do të jetë e mbushur me dritë, dhe në zemrat e tyre do të pushojë drita, besimi dhe paqja e thellë. Por, kushdo që nuk është në rrugën e tij, futet në telashe; njerëz të tillë i sjellin vetëm vetes dhe të tjerëve dëshpërim. Ata nuk gjejnë kurrë paqe të brendshme. Zemrat dhe fytyrat e tyre janë të shënjuara nga errësira. Çdo veprim i tyre çon në të keqe. Allahu na ruajtë nga e keqja e tyre. Por ata që e nderojnë Profetin tonë të dashur e të bekuar, sallAllahu alejhi ue sel-lem, në muajin e tij të lindjes dhe lexojnë Mevludin, janë në rrugën që e kënaq Allahun. Kushdo që ia mohon këtë nder atij, pavarësisht sa shumë dije mund të ketë për Kuranin apo gjëra të tjera – ai ndjek vetëm idetë e veta dhe ka dalë nga rruga e drejtë. Allahu na ruajtë nga kjo. Allahu na e dhëntë të gjithëve ndërmjetësimin e Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue sel-lem. Dhe, inshaAllah, Ai kurrë mos na devijoftë nga rruga e tij.

"Wa likulli qawmin haad" – "Dhe për çdo popull ka një udhërrëfyes." (Sureja Er-Ra'd, 13:7). Allahu, i Lartësuari dhe i Plotfuqishmi, me siguri i ka dërguar secilit një udhërrëfyes. Me këtë udhërrëfyes nënkuptohet udhëzimi i profetëve; janë profetët ata që tregojnë rrugën e udhëzuar nga Allahu. Që nga Ademi (alejhis-selam) profetët ndoqën njëri-tjetrin, derisa më në fund u shfaq profeti ynë (salallahu alejhi ue selem). Pas tij ishin shokët e profetit dhe ata që ndoqën rrugën e tyre, të cilët i thirrën njerëzit në udhëzim të drejtë. Ata janë trashëgimtarët e profetit, trashëgimtarët e Muhamedit (salallahu alejhi ue selem). Kushdo që ecën në këtë rrugë, është një njeri i bekuar, i cili i fton të tjerët në rrugën e drejtë të Allahut. Bota pra nuk do të jetë kurrë pa ta. Të Shtatët, të Dyzetët, Abdalët, Awtadët dhe Ahjarët – të gjithë ata janë shtyllat shpirtërore të kësaj bote. Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) tha për ta: "Bihim tumtarun, bihim turzakun, bihim tunsarun." Kjo do të thotë: "Falë bekimit të tyre bie shiu." "Nëpërmjet tyre merrni furnizimin tuaj." "Jetesa juaj vjen përmes ndërmjetësimit të tyre." "Dhe po ashtu, fitoren e arrini falë tyre," kështu thotë Allahu, i Lartësuari. Këta janë personalitete që duhet të jenë gjithmonë të pranishëm në këtë botë. Në Urtësinë e Tij, Allahu u ka besuar atyre këtë detyrë shpirtërore në botë. Prandaj bota nuk është asnjëherë e zbrazët nga ata. Në Kohën e Fundit kjo mund të jetë ndryshe, por zakonisht këta personalitete duhet të jenë të pranishëm, sepse çdo gjë ndodh përmes ndërmjetësimit të tyre. Ditët e sotme disa nuk u kushtojnë asnjë vlerë atyre dhe pretendojnë: "Nuk ekziston një gjë e tillë." Kushdo që thotë diçka të tillë, mund të jetë mysliman, por ka shumë myslimanë të paditur. Prandaj duhet nderuar dhe respektuar njerëzit që janë në rrugën e Allahut. Njeriu duhet t'i nderojë profetët. Njeriu duhet ta vlerësojë vlerën dhe rëndësinë e tyre, sepse Allahu na i dhuron këto dhunti përmes tyre. Dhe dhurata më e madhe e të gjithave është besimi. Ata u dërguan në mënyrë që njerëzit gjithashtu të jetojnë vërtet si njerëz. Natyrisht, çdo popull ka veçoritë dhe zakonet e veta. Që në Ditën e Gjykimit të mos thonë: "Ne nuk dinim asgjë", Allahu, i Lartësuari, i dërgoi secilit një udhëheqës. Pra, profetët nuk vijnë vetëm nga këtu, nga Lindja e Mesme. Profetët janë dërguar në të gjitha pjesët e botës. Për t'u shërbyer njerëzve si udhërrëfyes, Allahu, i Lartësuari, u ka zbritur atyre libra ose u ka dhënë shpallje. Me siguri të gjithë kanë dëgjuar për këtë, por njeriu, siç dihet, priret shpejt drejt degradimit. Ai është shumë i prirur t'i bindet egos së tij dhe djallit. Dhe më vonë ata pretendojnë: "Këtu nuk ka pasur kurrë asnjë profet." Kur në fakt ka ardhur një i tillë. Por sapo ky profet ndërron jetë, ata e falsifikojnë fenë dhe fillojnë t'u shërbejnë idhujve ose gjërave të trilluara nga vetë ata. Në kohën e profetit Musa (alejhis-selam), bijtë e Izraelit sapo e kishin shpëtuar me vështirësi jetën e tyre nga Faraoni. Sapo kaluan detin, kërkuan ata: "Na bëj një idhull, që ta adhurojmë." E tillë është natyra e njeriut. Pavarësisht nëse janë bijtë e Izraelit apo të tjerë – të gjithë ata janë bijtë e Ademit, të gjithë janë njësoj. Natyra e tyre është tek të gjithë njësoj e prirur drejt degradimit. Prandaj njeriu duhet të jetë jashtëzakonisht vigjilent. Nuk duhet devijuar nga rruga e së vërtetës. Rruga e vërtetë është rruga e profetëve. Kushdo që devijon nga kjo rrugë, do të shkatërrohet. Allahu na ruajtë të gjithëve, inshaAllah.

"Ndihmojeni njëri-tjetrin në punë të mira dhe në devotshmëri ndaj Allahut, por mos e ndihmoni njëri-tjetrin në gjynahe dhe armiqësi." (Surja El-Maide, Ajeti 2) Allahu ju urdhëron ta mbështesni njëri-tjetrin për të bërë mirë. Ai ju urdhëron të bëni mirë. Mos e mbështesni njëri-tjetrin për të bërë keq. Allahu thotë: "Në asnjë mënyrë mos e ndihmoni njëri-tjetrin në vepra të këqija." Qëndroni të bashkuar në të mirë. Nëse dikush dëshiron të bëjë diçka të keqe, ndalojeni dhe paralajmërojeni. Tregoni atij të drejtën dhe thoni: "Kjo është e gabuar, kjo nuk bën, kjo nuk duhet bërë." Kjo është ajo që përbën fenë e Islamit. Islami është themeli i të gjitha koncepteve dhe gjërave të vërteta. Në këtë botë shpiken sisteme të ndryshme, gjoja për t'u shërbyer njerëzve. Por këto shërbime të supozuara në të vërtetë nuk janë fare të tilla. Sepse ato janë koncepte dhe praktika të shpikura nga njerëzit. Duke qenë se atyre u mungon themeli shpirtëror dhe nuk bazohen në urdhërimet e Allahut, ato nuk funksionojnë. Ato nuk do të funksionojnë kurrë. Për shembull, është shpikur komunizmi. Një sistem që gjoja u fut me qëllim që të gjithë të qëndrojnë të bashkuar dhe të ndihmojnë njëri-tjetrin. Por kështu nuk duket ndihma! Njerëzve u merret prona, puna, shtëpitë, toka dhe fabrikat e tyre. Dhe kjo gjoja për të ndihmuar të tjerët. Bukur dhe mirë, por ku mbeten drejtësia dhe e drejta në këtë mes? Kjo nuk është asgjë tjetër veçse shtypje. Këtu nuk mund të bëhet fjalë për një vepër të mirë. Islami në këtë pikë është krejtësisht ndryshe. Islami thotë: "Ndihmojeni njëri-tjetrin." I pasuri duhet të ndihmojë të varfrin. Qoftë përmes lëmoshës vullnetare apo taksës së detyrueshme për të varfrit. Ose duke dhënë një hua të drejtë dhe pa interes. Kështu duket ndihma e vërtetë. T'i marrësh dikujt pronën me forcë bie ndesh me humanizmin dhe aq më tepër me fenë. Prandaj ky sistem u shemb. Më pas erdhi i ashtuquajturi kapitalizëm. Në këtë sistem gjoja duhet të shpërblehet ai që punon shumë. Por ata e kanë bërë edhe më keq se në komunizëm. Dikush fiton pesë cent, dhe shteti thotë: "Do të paguash dhjetë cent taksa." Nëse njeriu fiton vetëm pesë cent, si mund të kërkohen gjashtëdhjetë, tetëdhjetë apo edhe më shumë për qind taksa? Si është e mundur kjo? Kështu njeriu pyet veten: "Përse duhet të punoj dhe të përpiqem fare? Çfarë të bëj?" Pra, as kjo nuk solli asgjë të mirë. Kështu duket bota sot. Meqenëse të gjitha vendet perëndimore funksionojnë sipas këtij sistemi, njerëzit vërtet po ndiejnë nostalgji për komunizmin. Sepse në komunizëm të paktën të gjithë ishin në të njëjtën varkë. Disi njerëzit arrinin t'ia dilnin mbanë. Shteti ndihmonte dhe merrte përsipër disa gjëra. Askush nuk mund të bënte thjesht atë që donte, por sot është edhe më ekstreme. Ky sistem është shumë më i keq. Ai i shtyp njerëzit dhe i zhvesh ata nga të drejtat e tyre. Dhe për më tepër, ata u mbajnë leksione dhe pretendojnë: "Ne po kujdesemi për ju." Kjo nuk funksionon kështu. Në Islam, përfiton ai që punon, dhe ai paguan taksën e tij të detyrueshme për të varfrit. Në këtë mënyrë i nevojtari e merr mbështetjen e tij në një mënyrë të lejuar dhe të drejtë. Dhe dhënësi shpërblehet për këtë nga Allahu. Njerëzimit deri më sot i janë imponuar shumë sisteme. Socializmi, komunizmi, fashizmi e kështu me radhë... Njëri ishte më i keq se tjetri. Asnjëri prej tyre nuk ishte i suksesshëm. Të gjitha kanë dështuar. Tani po shembet edhe sistemi aktual; bota po shkon drejt të njëjtit shkatërrim. Këto sisteme nuk i sjellin asnjë dobi njerëzimit. I vetmi sistem i vërtetë është ai që ka përcaktuar Allahu: Njeriu jep vetëm dy e gjysmë për qind të pasurisë së tij si lëmoshë. Në sistemet e sotme njerëzit paguajnë shuma marramendëse taksash; përmasat e sakta i di vetëm Allahu. Dhe pastaj thuhet: "Ekonomia do të rimëkëmbet, do të ndodhë kjo e ajo." Por asgjë nuk do të ndodhë. Me një sistem që shtyp njerëzimin, asgjë nuk do të përmirësohet absolutisht. Vetëm dhe ekskluzivisht sistemi i Allahut mbetet i qëndrueshëm. Është Islami ai që u sjell njerëzve bekim dhe lehtësim. Vetëm sistemi i përcaktuar nga Allahu kurorëzohet me sukses. Gjithçka tjetër çon vetëm në shkatërrim dhe është humbje e pastër kohe. Asnjë koncept tjetër nuk është i suksesshëm, të gjitha janë sisteme të dështuara. Në fund të fundit, të gjitha vetëshkatërrohen. Pikërisht ashtu si komunizmi. Komunizmi nuk u rrëzua përmes ndërhyrjeve nga jashtë. Ai u shemb nga brenda. Koha ka ardhur, dhe fundi i sistemit aktual do të duket njëlloj. Njerëzimi do ta përjetojë edhe këtë. Më pas, inshaAllah, Allahu do të ngrejë sistemin e Tij; Ai do të dërgojë Sejjidina Mehdiun (paqja qoftë mbi të). Me siguri, është afër, inshaAllah.

Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem, jetonte për botën tjetër. Prandaj ai nuk pretendonte asnjë të mirë materiale për vete. Ai dhuronte gjithçka: nëse vinte një i varfër, ia jepte atij; nëse vinte një i njohur, i bënte dhurata. Kur Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem, ndërroi jetë, shtrati i tij përbëhej thjesht nga një dyshek i mbushur me fije palme dhe një jastëk. Në dimër ai përdorte një batanije leshi, ndërsa në verë gjithsesi nuk i duhej asnjë. E megjithatë, e gjithë bota me tërë pasurinë e saj ishte në dispozicion të Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue selem. Por ai nuk i jepte asaj aspak vlerë. Të gjitha këto janë thjesht gjëra të kësaj bote. Si dikush që e njihte botën tjetër dhe i mësonte njerëzit për të, ishte plotësisht e natyrshme që Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem, të mos u jepte atyre asnjë vlerë. Nëse do të ishte një njeri i zakonshëm, ai do t'i kishte lakmuar gjërat tokësore, sikur të jetonte përgjithmonë. Ai gjithmonë do të ishte përpjekur t'i grumbullonte ato dhe ta shtonte pasurinë e tij. Dhe kjo, edhe pse Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue selem, gjithçka i ishte tashmë në dispozicion. Madje edhe pasi mërgoi në Medine pas gjithë atyre vuajtjeve në Mekë, Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue selem, i ra në pjesë shumë plaçkë lufte nga fushata dhe beteja të shumta. Por ai e shpërndante atë gjithmonë pa lënë asgjë për vete. Natyrisht, bashkëshortet e tij ndonjëherë – siç është tejet njerëzore – lejonin të udhëhiqeshin paksa nga egoja e tyre (nefsi). Tek ato u shfaq njëfarë xhelozie kur shihnin gratë e shokëve të tjerë. Ato kishin marrë pjesën e tyre nga plaçka e luftës, ishin veshur me rroba të reja dhe kishin bollëk për të ngrënë e për të pirë. Si pasojë e kësaj, ato i bënë Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue selem, qortime të lehta dhe thanë: "Sikur të kishim edhe ne të njëjtat mjete si ato." Megjithatë, karakteri i Profetit tonë, sallAllahu alejhi ue selem, ndryshonte nga yni: ai kurrë nuk ngrinte zërin dhe nuk i bërtiste askujt. Në situata të tilla, ai thjesht lëndohej, heshtte dhe tërhiqej. Kur i dëgjoi këto fjalë, Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem, u pikëllua shumë dhe u tërhoq. Ai kishte një dhomë private të pozicionuar pak më lart. Aty u tërhoq në izolim dhe nuk fliste me asnjërën nga bashkëshortet e tij. Pas kësaj zbriti vargu (ajeti) i mëposhtëm fisnik: "O gratë e Profetit!" "Nëse dëshironi të mirat e kësaj bote, ejani. Unë do t'ju jap atë që dëshironi, por pas kësaj rrugët tona ndahen." "Ju jeni të lira të ndaheni në të mirë dhe të shkoni në rrugët tuaja." "Por nëse dëshironi Allahun (Azze ue Xhel-le) dhe të Dërguarin e Tij fisnik – Sulltanin e botëve – atëherë do të qëndroni pranë tij." "Ju keni zgjedhjen mes këtyre dy mundësive." "Zgjidhni atë që dëshironi. Nëse doni këtë botë, unë do t'ju jap aq sa dëshironi prej saj. Por të dyja bashkë nuk bëhen – ju duhet të vendosni", tha Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem. Kjo situatë vlente natyrisht në mënyrë krejt të veçantë për to. Ato u penduan thellë për gabimin e tyre dhe e kuptuan se të mirat e kësaj bote janë plotësisht të pavlera në krahasim me botën tjetër. Plot pendim erdhën të gjitha te Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem, dhe thanë: "Ne nuk e duam këtë botë; ne duam Allahun (Azze ue Xhel-le) dhe ty." Kjo ngjarje është një mësim i madh për ne njerëzit. Natyrisht, lejohet të fitosh të mira tokësore, përderisa gjatë kësaj të mos harrosh kurrë botën tjetër. Sepse bota tjetër është gjëja më e rëndësishme. Ti mund të fitosh në këtë botë aq sa të duash, përderisa kjo bëhet në një mënyrë të lejuar (hallall) dhe ti ruan të drejtat e të tjerëve si dhe detyrimet e tua. Megjithatë, dashuria për Allahun (Azze ue Xhel-le) dhe për Profetin tonë, sallAllahu alejhi ue selem, duhet të qëndrojë mbi gjithçka. Ti nuk duhet ta lejosh këtë botë të hyjë në zemrën tënde; aty lejohet të banojë vetëm dashuria për Allahun dhe të Dërguarin e Tij. Të kësaj bote nuk duhet t'i lësh as hapësirën më të vogël në zemrën tënde. Kjo nuk do të ndryshonte, edhe nëse do të të takonte e gjithë bota. Por, nëse ti nuk zotëron thuajse asgjë, ndërsa zemra jote është plot me dëshira të kësaj bote dhe njëkohësisht pohon: "Unë e dua Allahun dhe Profetin", atëherë kjo nuk është e sinqertë. Siç u tha: Më e rëndësishmja është të mos e harrosh botën tjetër. Njeriu duhet të kuptojë se pasuria e kësaj bote nuk është meritë e tij, por një mirësi dhe një bekim i Allahut. Profeti ynë, sallAllahu alejhi ue selem, është për ne shëmbëlltyra më e madhe në këtë drejtim. Ai që ndjek rrugën e tij, do të jetë i lumtur si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër. Ai do të jetë i kënaqur me jetën e tij dhe do ta falënderojë vazhdimisht Allahun. Allahu mos na i mohoftë dhuntitë e Tij të mrekullueshme. Inshallah Ai na bën të gjithëve të jemi prej atyre që japin; Allahu na dhuroftë edhe neve me bollëk. Thesaret e Allahut janë të pashtershme, pasuritë e Tij nuk përfundojnë kurrë. Falënderimi i qoftë Allahut.

Njeriu dëshiron të jetë me të fortin. Ai dëshiron të jetë me më të fortin. Nëse ekziston një shtet i fuqishëm, njeriu kërkon ndihmë atje. Kjo është në natyrën e njeriut. Ai beson se kur është i fortë, mund të mbrohet vetë. Por në këtë mes ai nuk mendon për Më të Fortin. Më i Forti është Allahu, Azze ue Xhel-le. Sepse fuqia e vërtetë qëndron vetëm tek Ai. Çfarë dëshiron Ai, ndodh; çfarë nuk dëshiron Ai, nuk ndodh. Allahu, Azze ue Xhel-le, thotë në Kuran: "Wa ma zalika alAllahi bi aziz", që do të thotë: "Dhe kjo për Allahun nuk është aspak e vështirë." (14:20) Asgjë nuk është e vështirë për Allahun, Azze ue Xhel-le. Asgjë dhe askush nuk mund t'i kundërvihet Atij. E lëre më ndonjë shtet apo njeri: Edhe sikur e gjithë bota dhe të gjitha krijesat të bashkoheshin kundër Tij, forca e tyre përballë madhështisë dhe fuqisë së Allahut, Azze ue Xhel-le, nuk do të ishte as sa ajri – ajo do të ishte një asgjë absolute. Prandaj, një njeri i arsyeshëm, nëse dëshiron vërtet të jetë në anën e më të fortit, duhet të vihet në anën e Allahut, Azze ue Xhel-le. Mos ngri krye kundër Allahut, Azze ue Xhel-le. Allahu na tregon gjëra të reja çdo ditë. Ashtu siç u shkatërruan ata që i dolën kundër Allahut në të kaluarën, ashtu do të shkatërrohen edhe sot. Ata nuk mund të fitojnë kurrë kundër Allahut. Kjo betejë nuk mund të fitohet. Një njeri që gënjen veten dhe beson se mund të shpëtojë duke kërkuar strehim tek të tjerët, nuk do të gjejë shpëtim. Vetëm ai që qëndron në anën e Allahut, Azze ue Xhel-le, do të shpëtojë. Nuk ka asnjë rrugëdalje tjetër. As në këtë botë dhe as në botën tjetër nuk ka një vend ku mund të ikësh nga Allahu. Po ku dëshiron të ikësh? Nga Allahu, Azze ue Xhel-le, nuk të shpëton fakti nëse fshihesh në një vrimë në tokë, nëse arratisesh në një mal apo fshihesh pas armëve. Shpëtimi i vërtetë qëndron vetëm në frikën ndaj Allahut dhe në qëndrimin në anën e Tij. Në asgjë tjetër. Sepse djalli i çon njerëzit në humbje. Njerëzit i thonë vetes: "Ne jemi të zgjuar, ne kemi shpikur gjithë këto mjete dhe pajisje, ne kemi krijuar këtë e atë – madje edhe makineri që janë më inteligjente se ne." Prandaj, njerëzit që mendojnë: "Neve nuk na ndodh gjë", bëjnë gabimin më të madh, gabimin më fatal të mundshëm. Sepse këto makineri nuk të japin as jetë dhe as shpirt, dhe ato as nuk do të të shpëtojnë. Kur të shfaqet vullneti i Allahut, Ai do të fshijë gjithçka. Ai nuk do të lërë asgjë. As i zgjuari e as i marri, as i shfrenuari e as shtypësi apo i shtypuri nuk kanë asnjë qëndrueshmëri përballë fuqisë së Allahut, Azze ue Xhel-le. Prandaj u bëjmë thirrje të gjithë njerëzve: Kthehuni tek Allahu, Azze ue Xhel-le. Allahu është Ai që ju ka krijuar nga asgjëja. Nuk të ka krijuar nëna ose babai yt, por Allahu. Ka disa njerëz shumë të paarsyeshëm. Ata inatosen me prindërit e tyre dhe thërrasin: "Pse më sollët në këtë botë?" Allahu na ruajtë – një njeri i tillë është një gomar absolut, dhe me këtë e kam fjalën për kafshën me katër këmbë. Ti ke ardhur në këtë botë nëpërmjet prindërve të tu, por në fund të fundit kjo ka ndodhur me vullnetin e Allahut. Shpirti yt, trupi yt – gjithçka ka ardhur në ekzistencë me urdhrin e Allahut. Nëse ngrihesh dhe flet fjalë të tilla të marra, ti vetëm sa e zhyt veten në një mjerim akoma më të madh. Njeriu duhet të jetë i vetëdijshëm për këtë. Ne të gjithë i përkasim Allahut. Ne duhet të lutemi: "Allahu na bëftë robërit e Tij të dashur." Na ruajtë Ai që të bëhemi pjesë e atyre që i kundërvihen Atij, dhe na mbajttë larg tyre. Vetëm të krahasosh një fuqi tjetër me madhështinë e Allahut, Azze ue Xhel-le, është mëkat dhe mungesë respekti. Pastaj shfaqen disa njerëz dhe sillen pa asnjë pikë konsiderate. Ata i kundërvihen Allahut dhe mburren: "Unë jam ateist, unë jam kështu, unë jam ashtu." Por në rastin më të vogël – po të shohin qoftë edhe një kufomë – mbushin pantallonat nga frika. Dhe megjithatë përpiqen t'i sfidojnë Allahun. Kështu që, ne po jetojmë në një shoqëri me njerëz kaq të paqëndrueshëm dhe të paarsyeshëm. Allahu na ruajtë që të bëhemi si ata, dhe Ai i udhëzoftë ata. Ata nuk duhet t'i kundërvihen Allahut. Zemërimi i Allahut është i madh. Asgjë dhe asnjë fuqi nuk mund të qëndrojë para Tij. Allahu na mbrojtë. InshaAllah, mbetshim gjithmonë në anën e Tij dhe në rrugën e Tij. Allahu, përmes fuqisë së Tij, na dhëntë edhe forcë shpirtërore. Na dhëntë Ai paqe të brendshme dhe na bëftë, inshaAllah, një mjet për udhëzimin e njerëzve.

Në Kuranin famëlartë, Allahu i Lartësuar i lavdëron ata njerëz që janë të ndershëm dhe të sinqertë dhe e mbajnë fjalën e tyre. Ndërkaq, ata që nuk e mbajnë fjalën, Ai i quan hipokritë (Munafikë). Ka shumë lloje hipokritësh. Ka hipokritë që nuk janë fare myslimanë, por paraqiten si të tillë. Nga këta nuk ka më shumë sot; sepse kush është mosbesimtar, sot thjesht thotë: "Unë jam mosbesimtar", dhe nuk ka më nevojë të fshihet shumë. Lloji tjetër, megjithatë, janë ata që nuk e mbajnë fjalën. Ata nuk u përkasin njerëzve që Allahu i Lartësuar i do; ata kanë devijuar nga rruga e drejtë dhe u bëjnë dëm të tjerëve. Allahu i Lartësuar thotë se ata i pret një fund i keq nëse nuk pendohen. Megjithatë, nëse pendohen sinqerisht, Ai na njofton se do t'i falë – edhe nëse kanë bërë mëkatet më të mëdha e të shumta. Ai është Falësi dhe Mëshiruesi, falja e Tij është e pakufishme. Një njeri mund të falë, por shpesh diçka mbetet thellë brenda tij. Allahu i Lartësuar, megjithatë, e fal njeriun e penduar aq plotësisht, sa nuk mbetet as gjurma më e vogël e mëkatit. Kur një njeri pendohet, të gjitha këto mëkate i fshihen plotësisht. Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) thotë në një hadith fisnik që e cituam: "Ajo që i frikësohem më shumë Umetit tim janë hipokritët gojëtarë, të cilët e dinë saktësisht se si t'i përdorin fjalët e tyre." Sepse ata e bëjnë të vërtetën të duket si e rreme dhe të rremen si të vërtetë. Dhe kur njerëzit i ndjekin ata – Allahu na ruajtë nga kjo – ata nxisin fitne të madhe, përçarje. Ata jo vetëm që nxisin përçarje, por edhe e shkatërrojnë botën tjetër të këtyre njerëzve dhe i hedhin ata në shkatërrim. Këta hipokritë i pret një fund edhe më i keq në këtë botë dhe në tjetrën. Prandaj, Profeti ynë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem) paralajmëron: "Kini kujdes nga ky lloj hipokritësh." Njerëzit mendojnë: "Oh, sa bukur flet ky njeri, ai po flet për fenë dhe besimin." Megjithatë, hipokriti e shfrytëzon këtë për të futur qëllimisht pikëpamje të gabuara mes fjalëve të tij të bukura dhe kështu të prishë Akiden (doktrinën e besimit) të njerëzve. Të tillë hipokritë shkaktojnë dëme të pallogaritshme. Është pikërisht ky lloj njerëzish që po rrënojnë mbarë botën islame. Nga ky lloj hipokritësh, për fat të keq, ka shumë. Ky fenomen u shfaq më së shumti në periudhën e vonë të Perandorisë Osmane. Sulltan Abdylhamid Hani i bekuar, në atë kohë, urdhëroi të hartoheshin libra Ilmihali (libra mësimorë). Këto shpjegonin saktësisht se në çfarë parimesh duhet të besojnë myslimanët – pra, Ehli Suneti uel Xhemati – dhe çfarë është e drejtë apo e gabuar në fe. Kushdo që i pranon këto parime i përket Ehli Sunetit dhe është mysliman. Nëse i përket një grupi tjetër, atëherë qëndro në grupin tënd. Mos u infiltro në komunitet, mos u fshih dhe mos nxit përçarje. Nëse nuk e ndan këtë rrugë, i përket një feje ose drejtimi tjetër besimi, atëherë pranoje hapur këtë. Megjithatë, nëse e pranon këtë rrugë, atëherë nuk duhet të largohesh nga kjo vijë e qartë. Devijimi nga kjo rrugë çon në fitne. Menjëherë pas rënies së osmanëve, shpërthyen këto trazira. Prej njëqind vitesh, kjo përçarje nuk po zvogëlohet; për fat të keq, ajo po bëhet gjithnjë e më e madhe dhe vazhdon deri më sot. Përse? Sepse ata mund të manipulojnë njerëzit. Përmes pëshpëritjeve, ata mbjellin dyshime në zemrat e njerëzve dhe i bindin ata: "Kjo rrugë është e gabuar." Ndërkohë, kjo është rruga që është ndjekur me shekuj – që nga koha e Profetit tonë (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem). Të gjithë dijetarët, shejhët, eulijatë dhe sahabët e kanë ndjekur këtë rrugë. A beson se ti je tani i vetmi që di gjithçka më mirë? Ky mendim të është pëshpëritur nga shejtani; është një mënyrë të menduari satanike, e cila synon vetëm të mbjellë përçarje. Prandaj, situata dikur, në kohën e shtetit të fundit islamik – osmanëve –, ishte krejtësisht ndryshe. Pa një kalif, nuk mund të flitet për një shtet islam. Fatkeqësisht, kjo nuk është në dorën tonë për momentin, por e vërteta duhet thënë. Me fjalët e tyre gojëtare, me shkrimet dhe intrigat e tyre, i mashtruan të gjithë. Të nxitur nga të njëjtët shejtanë që tashmë shkatërruan Perandorinë Osmane, ata e përçanë dhe e copëtuan botën islame. Por kjo nuk u mjafton: ata nuk do të pushojnë derisa ta zhdukin plotësisht Islamin nga bota. Por me lejen e Allahut, Islami nuk do të zhduket kurrë; ajo që me të vërtetë do të zhduket, është mosbesimi, inshaAllah. Premtimi i Allahut është e vërteta absolute, fjala e Allahut është e vërtetë; Islami, me lejen e Allahut, do të përhapet në mbarë botën. Hipokritët mund të përpiqen sa të duan për këtë. Gjëja më e rëndësishme është të mos u besoni fjalëve të tyre; sepse gjithçka që ata duan t'ju bindin, nuk është asgjë tjetër veçse gënjeshtër dhe pavërtetësi.

يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ (5:67) Allahu Azze ue Xhel-le e ka urdhëruar Profetin tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, t'u kumtojë dhe t'u përcjellë njerëzve gjithçka që Ai i ka shpallur. Dhe ai ua ka kumtuar këtë njerëzve. Shumë njerëz kanë gjetur kështu rrugën e drejtë. Njerëzit dolën nga errësira, nga ato kohë të errëta, në dritë. Nëpërmjet Islamit, nëpërmjet dritës së Islamit, u ndriçua e gjithë bota, Elhamdulilah. Nëpërmjet dritës së Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe dritës së Islamit u ndriçua çdo cep i botës. Drita më e madhe është ajo që e ka zanafillën te drita e Allahut – pra drita e Islamit. Prandaj kjo dritë është një udhërrëfyes drejt udhëzimit; ajo u sjell njerëzve të mirën dhe të bukurën. Nëse njerëzit do të ndiqnin këtë rrugë, nuk do të kishte as luftë, as grindje, dhe as nuk do të shpërthente kaosi i vërtetë. Por kështu është bota; Shejtani i nxit njerëzit kundër njëri-tjetrit, pra ai i devijon ata nga rruga. Megjithatë, më e rëndësishmja është të mbetemi në këtë rrugë të drejtë. Të tjerët gjithashtu pyesin veten: „Si mund të bëhet kjo? Çfarë duhet të bëjmë?“ Pikërisht kjo është rruga që Allahu Azze ue Xhel-le na ka treguar. Ejani, merrni këtë rrugë. Le të shkojmë të gjithë së bashku në Xhenet. „Wallahu yad'u ila dari-s-salam.“ „Dhe Allahu fton në banesën e paqes, Xhenetin.“ (10:25). Allahu i fton të gjithë në të. Dhe vendi në të cilin jemi ftuar, është një vend i mrekullueshëm. Në fakt, ekzistojnë dy vende: Një vend ku njeriu shkon i paftuar – Allahu na ruajtë nga ai; një vend i tmerrshëm, Xhehenemi... Dhe pastaj është Xheneti. Atje mund të shkohet vetëm me një ftesë. Allahu i fton të gjithë. Por disa thonë: „Jo, nuk e duam këtë. Ne duam të shkojmë atje ku nuk të duhet ftesë. Ajo është më e lehtë, nuk kemi nevojë të përpiqemi, preferojmë të jemi dembelë. Kjo është zgjedhja jonë“, thonë ata. Në fund të fundit, secili duhet ta vendosë vetë këtë. Por t'ia tregosh këtë rrugë dikujt që kërkon rrugën e drejtë, është një gjë e mrekullueshme. Sepse Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, ka thënë: „Nëse qoftë edhe një njeri i vetëm e gjen udhëzimin nëpërmjet teje, kjo është më mirë për ty sesa e gjithë bota dhe gjithçka që është në të.“ Është më mirë se çdo gjë tjetër në botë. Elhamdulilah, vëllezërit tanë në besim janë të pranishëm kudo; shumë njerëz vijnë dhe e shohin këtë. inshaAllah kjo është një ftesë e bukur për ta, dhe ata janë një shembull i mirë për ta. Ata vërtet bëjnë më të mirën e tyre për t'i ftuar njerëzit në këtë rrugë të bukur. Elhamdulilah, disa prej nesh udhëtojnë gjithashtu atje. Në Afrikën e Jugut kemi Shamil Efendiun, babain e tij dhe vëllezërit e besimit. Elhamdulilah, ata janë bërë mjet që qindra mijëra njerëz të pranojnë Islamin. Ky shërbim u është dhënë atyre. Atyre iu dha mundësia të ishin një mjet për udhëzimin e njerëzve. Njerëzit që kishin devijuar plotësisht nga rruga, po hyjnë në Islam përmes mbështetjes së Allahut Azze ue Xhel-le dhe bekimit të Meulana Shejh Nazimit. Qindra, mijëra po i bashkohen. Dhe ata e pranojnë Islamin në një mënyrë krejtësisht të mrekullueshme. Sepse me vite të tëra, në duart e jobesimtarëve, ata as që trajtoheshin si njerëz. Ata gjithmonë kishin përjetuar vetëm shtypje. Kur ata tani shohin këtë rrugë të bukur të Allahut Azze ue Xhel-le, kjo i prek thellë dhe shpirtrat e tyre gjejnë më në fund paqe. Kështu që edhe ata marrin këtë rrugë. Elhamdulilah, ky është një shërbim i jashtëzakonshëm. Allahu Azze ue Xhel-le nuk shikon ngjyrën e lëkurës, gjuhën apo origjinën; kushdo që hyn në rrugën e Tij, arrin lumturinë e vërtetë. Bëhesh një rob i dashur i Allahut, pikërisht një rob i tillë siç Allahu e dëshiron. Prandaj, origjina dhe gjuha nuk luajnë asnjë rol. Ajo që ka vërtet rëndësi, është afërsia me Allahun. Është devotshmëria ndaj Allahut Azze ue Xhel-le. Do të thotë të ndjekësh rrugën e Allahut Azze ue Xhel-le. Dhe do të thotë të duash Profetin tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Kjo është gjithashtu me rëndësi të madhe. Në këtë rrugë, ata jo vetëm që e pranojnë Islamin, por edhe e njohin atë në formën e tij të vërtetë. Pikërisht ky është Islami i pastër, që buron drejtpërdrejt nga rruga e Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Grupimet e tjera bëjnë të gjitha vetëm atë që u thotë mendja e tyre. Ata shpikin gjëra që nuk kanë absolutisht asnjë vend në fe, në Islam. Dhe këtë pastaj ua shesin njerëzve si Islam dhe të qenit mysliman. Elhamdulilah, Allahu qoftë i kënaqur me ta, që ata jo vetëm bëhen myslimanë, por edhe ndjekin rrugën e vërtetë të Profetit tonë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, rrugën e vërtetë islame. Tarikati gjithsesi është thelbi i vërtetë i Sheriatit. Kushdo që merr këtë rrugë, me lejen e Allahut, nuk do të devijojë kurrë. Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë ju, inshaAllah.

"Kullu halin yazul." Çdo gjendje është kalimtare, asgjë nuk zgjat përgjithmonë. Në jetën e një njeriu ndodhin gjërat nga më të ndryshmet. Njeriu është foshnjë, bëhet fëmijë, pastaj i ri; kjo është rrjedha normale e gjërave. Në një moment njeriu plaket dhe ndahet nga jeta. Pra, rrethanat e jetës së njeriut janë të ndryshme në çdo fazë. Nuk ka asgjë që nuk ndryshon. Gjithçka në këtë botë i nënshtrohet ndryshimit. Mos u mashtroni nëse diçka duket se është e qëndrueshme. Ndryshimi ndodh në mënyrë të pashmangshme. I vetmi që mbetet i përjetshëm dhe i pandryshueshëm është Allahu, Azza wa Jalla. Prandaj, njerëzit nuk duhet të ankohen për situatat e tyre përkatëse të jetës. Sepse asnjë situatë në jetë nuk zgjat përgjithmonë; ka kohë vështirësie dhe kohë lehtësimi. Më e rëndësishmja është të gjesh rrugën e drejtë dhe ta ndjekësh atë – rrugën e Allahut. Të mbetesh i palëkundur dhe i qëndrueshëm në këtë rrugë, është një bekim i madh dhe një virtyt i madh. Kush e ka arritur këtë, nuk ka nevojë për asgjë tjetër. Sepse, siç u tha, pothuajse askush nuk është ndonjëherë plotësisht i kënaqur me gjendjen e tij. Vazhdimisht thuhet: "Unë duhet të bëj këtë, unë duhet të ndryshoj atë." Nëse dëshiron të ndryshosh diçka për t'i shërbyer fesë dhe për të fituar kënaqësinë e Allahut, atëherë bëje. Por mos ndrysho asgjë thjesht nga teka, me mendimin: "Jam mërzitur, po shkoj diku tjetër." Nëse jeton në paqe aty ku je, nuk ka asnjë arsye për të kërkuar diçka tjetër ose për të shkuar diku tjetër. Nëse Allahu ta ka siguruar furnizimin tënd dhe ti je mirë, kjo mjafton plotësisht. Ndryshimi i strukturave të zakonshme nuk është asnjëherë i lehtë. Nëse Allahu të dhuron të mira dhe nuk të mungon asgjë, më e mira është të jesh i kënaqur me atë që ke, të qëndrosh aty dhe ta ruash besimin fort. Megjithatë, nëse vuan nga vështirësi të mëdha, sigurisht që mund ta kërkosh furnizimin tënd diku tjetër. Situata të tilla njerëzore ndodhin shumë shpesh në jetë. Ndonjëherë njerëzit bëjnë gjëra për të cilat më vonë pendohen. Ata duan t'i zhbëjnë, por atëherë shpesh është tepër vonë, ose gjithçka tashmë ka ndryshuar. Atëherë nuk është më e mundur. Prandaj është një bekim ta kalosh këtë jetë në paqe. Profeti ynë, sallAllahu alayhi wa sallam, ka thënë: "Mos kërkoni vështirësi pa arsye." Mos e ndillni vuajtjen. Nëse jeni të kënaqur me situatën tuaj, atëherë gëzojuni jetës suaj. Me fjalë të tjera: Falënderoni Allahun. Në mënyrë që të mirat e Tij t'ju mbeten. Të bësh një jetë në pavarësi, pa dëmtuar besimin tënd, është një bekim i madh. Siç u tha, gjithçka është në një ndryshim të vazhdueshëm. Por përmes mirënjohjes, mirësitë ruhen. Ji gjithmonë mirënjohës. Ti duhet të thuash: "Furnizimi im, puna ime, familja ime – gjithçka është mirë. I lavdëruar qoftë Allahu! Uroj që Ai të mos na nxjerrë nga kjo gjendje e mirë dhe të na i ruajë mirësitë e Tij." Sepse nëse nuk jeni mirënjohës, ky bekim mund t'ju rrëshqasë sërish nga duart. Sapo ta kesh humbur bekimin, është e vështirë ta gjesh atë për herë të dytë. Allahu na ruajtë nga kjo. Ai na dhëntë qëndrueshmëri. Gjendja jonë e mirë mos u ktheftë për keq. Dashuria jonë për Allahun, Azza wa Jalla, dhe për Profetin tonë, sallAllahu alayhi wa sallam, inshallah mbetet e palëkundur. Qoftë ajo e përhershme. Për nder të këtyre ditëve të bekuara dhe për nder të Mevludit të Profetit tonë, sallAllahu alayhi wa sallam, Ai na ruajtë nga sprovat e rënda. Inshallah ne do të mbetemi përgjithmonë të qëndrueshëm në rrugën tonë.

Një ditë e bekuar, në të cilën ka lindur Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem). Rreth 1.500 vjet më parë, Profeti ynë e nderoi këtë botë. Që nga ajo ditë, njerëzit e asaj kohe u bënë pjesë e bashkësisë së Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) dhe kështu u bënë Ummeti i Muhamedit. Si dhuratën më të madhe, Allahu na ka dërguar Profetin tonë (sallAllahu alejhi ve sellem). Të qenit pjesë e Ummetit të tij është gjithashtu një mëshirë e madhe. Ta refuzosh atë, do të ishte marrëzi e pastër. E falënderojmë Allahun që jemi mbledhur këtu sot. Për të fituar kënaqësinë e Allahut dhe nga dashuria për Profetin... Masha'Allah, moti sot këtu të kujton shumë atë të qytetit të ndritur të Medinës. Është pak si shumë nxehtë, por bukur. Ka një nur krejtësisht të veçantë. Çdo gjë i ka anët e saj të mira. Për këto anë të mira i qofshin lavdi dhe falënderim Allahut. Çdo gjë na shfaqet nga ana e saj më e mirë. Çfarëdo që të ndodhë apo çfarëdo që të bëjmë – përderisa bëhet për hir të Allahut, çdo gjë ka një të mirë. Pavarësisht se sa shumë hidhërim nga jashtë ndikon tek ne: Për ata që ndjekin rrugën e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem), insha'Allah nuk ka asnjë vështirësi të vërtetë. Sepse pas kësaj qëndron kënaqësia e Allahut dhe dashuria për Të. Sapo kjo dashuri të jetë e pranishme, asgjë nuk mund të na dëmtojë seriozisht. Dhurata më e madhe është kjo: Nëse Allahu ka mbjellë dashurinë për Të dhe për Profetin tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) në zemrat tona, gjithçka tjetër është e parëndësishme. Kjo është më e rëndësishmja. Kjo është më e vlefshmja. Sapo Allahu të na e ketë dhuruar këtë dhuratë të çmuar me lejen e Tij, ajo insha'Allah do të mbetet përgjithmonë në zemrat tona dhe nuk do të zhduket kurrë më. Sepse kjo është lutja më e rëndësishme që mund të bëhet ndonjëherë. Më e rëndësishme se ushqimi, pija apo çlirimi nga hallet, është të lutesh që zemra jonë të mbushet me këtë dashuri. Të lutesh që ajo të mos pakësohet kurrë, por të rritet vazhdimisht – kjo është virtyti më i madh. Kushdo që ndodhet në rrugën e Allahut, ai e ndjek këtë rrugë dhe i tregon Atij devotshmërinë e duhur. Njeriu duhet, ashtu siç dëshiron Ai, t'ia kushtojë jetën e tij rrugës së Profetit tonë të bekuar (sallAllahu alejhi ve sellem). Mos u shmang nga rruga e tij. Mos u bëj shembull i keq për të tjerët. Të lejosh që njerëzit të thonë: "Shikoje këtë, pretendon se është në rrugën e Profetit, por shiko se çfarë bën!" – kjo është gjëja më e keqe. Allahu na ruajt nga kjo. Kjo rrugë na ofroftë mbrojtje. Të mos devijojmë nga rruga e drejtë. Sepse kushdo që devijon nga rruga, ai shkatërrohet. Pavarësisht se çfarë pasurish të kësaj bote mund të të ofrojnë: Refuzoji ato! Mos bëj asnjë kompromis me besimin tënd. Për sa i përket dashurisë ndaj Allahut dhe Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem), nuk duhet të ketë asnjë lëshim. Pasi njeriu të jetë mësuar me kompromise të tilla – pak këtu, pak atje –, në fund nuk i mbetet as besimi e as Islami. Prandaj kjo është më e rëndësishmja: Rruga e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem), rruga e Tarikatit, rruga e medhhebeve dhe rruga e Islamit. Nuk ka asgjë më të vlefshme në botë. Edhe nëse të ofrojnë gjithë botën dhe të kërkojnë: "Lëre këtë rrugë, hiq dorë nga besimi yt" – po, edhe për përfitimet më të vogla të kësaj bote: Mos u mashtro kurrë! Kurrsesi mos prano një gjë të tillë. Mos bëj asnjë kompromis të dëmshëm. Me çdo lëshim ti vetëm bie më poshtë dhe përfundimisht shkatërrohesh. Dhe shkatërrimi më i keq është të humbësh Ahiretin tënd. Mos e rrezikoni Ahiretin tuaj për përfitime kalimtare të kësaj bote. Sepse gjithçka e kësaj bote është kalimtare. Ndërsa ajo që mbetet përgjithmonë është shpërblimi në Ahiret. Nëse e sakrifikon Ahiretin tënd për fitime tokësore – si do ta shikosh më vonë Shejhun tënd në sy? Si do t'i dalësh para syve Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem)? Këtë nuk do të mund ta bëje kurrë. Prandaj njeriu duhet të jetë jashtëzakonisht syhapur. Kaq shumë njerëz kanë sakrifikuar jetën e tyre dhe gjithë pasurinë që kishin, vetëm për të ruajtur besimin e tyre. Prandaj duhet pasur vërtet shumë kujdes. Njeriu duhet të qëndrojë larg nga çdo gjë që mund ta çojë në rrugë të gabuar dhe nuk duhet t'i dorëzohet nefsit të tij. Allahu mos na largoftë kurrë nga kjo rrugë. Ai mos na turpëroftë para Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem). Ai mos na turpëroftë para Allahut dhe Mashajikëve. Mos e sakrifikoni Ahiretin tuaj për përfitimet kalimtare të kësaj bote.

"Dhe Ne nuk të dërguam ty tjetër, veçse si mëshirë për botët." (Sureja el-Enbija, 21:107) Allahu, Azze ue Xhel, e ka dërguar Profetin tonë, salallahu alejhi ue selam, si mëshirë për njerëzit dhe të gjithë krijimin. Ky është pozicioni më i lartë që Allahu, Azze ue Xhel, ka lavdëruar. Për nder të tij, Ai u tregon mëshirë njerëzve. Kudo që këmba e Profetit tonë, salallahu alejhi ue selam, prek tokën, shfaqet mëshira. Si mirësinë më të madhe, Ai na dhuron për hir të tij çdo gjë të bukur në këtë botë. Falënderimi i qoftë Allahut që jeni mbledhur këtu për të fituar kënaqësinë e Allahut dhe nga dashuria për Profetin tonë, salallahu alejhi ue selam. Fitimi më i madh në këtë botë është dashuria për të. Gjithçka që fitoni përmes kësaj i shërben kënaqësisë së Allahut. Çfarëdo që të arrijmë vjen nga Allahu dhe i shërben kënaqësisë së Tij; për këtë duhet të jemi të vetëdijshëm. Për hir të Profetit tonë, salallahu alejhi ue selam, Allahu na jep mundësinë të bëjmë mirë dhe të ndjekim rrugën e Tij. Pikërisht për këtë arsye zhvillohet edhe tubimi ynë i sotëm. Mes nesh ka vëllezër dhe motra në besim, dijetarë dhe shejhë që kanë udhëtuar nga larg. Të gjithë ata janë mbledhur për kënaqësinë e Allahut; motivi më i fortë për këtë është dashuria për Profetin tonë, salallahu alejhi ue selam. Me lejen e Allahut, është pikërisht kjo dashuri që do të na sjellë shpëtimin. Dashuria jonë e thellë për Profetin tonë, salallahu alejhi ue selam, është mjeti për të arritur dashurinë e Allahut. Disa e refuzojnë këtë lloj ndërmjetësimi dhe thonë: "Ky është Shirk (shoqërim), mos bëni gjëra të tilla", por pa të nuk mund të arrihet asgjë. Nëse njeriu vepron vetëm sipas egos (Nefsit) të tij, nuk do të ketë dashuri dhe përzemërsi të vërtetë në jetën e tij. Ajo që këta njerëz e quajnë "dashuri", në të vërtetë është vetëm interes personal. Sapo përfshihet interesi personal, nuk është më dashuri, por thjesht përfitim vetjak. Dashuria e vërtetë do të thotë të jesh së bashku me ata robër që i do Allahu, për të fituar kënaqësinë e Allahut. Kjo është pikërisht rruga e dashurisë dhe e përzemërsisë për Profetin tonë, salallahu alejhi ue selam. Rruga jonë është rruga e Profetit tonë, salallahu alejhi ue selam, dhe Tarikatet na e tregojnë këtë rrugë. Disa pyesin: "Për çfarë duhet Tarikati?" Ai është absolutisht i domosdoshëm. Kushdo që pretendon se ai "nuk është i nevojshëm", gabohet rëndë; ai është i panevojshëm vetëm për shejtanin. Për besimtarin, megjithatë, ai është thelbësor. Për të gjetur rrugën e drejtë, për të qëndruar në të dhe për të mos devijuar, njeriu ka nevojë për Tarikatin. Tarikati është një forcë e madhe. Ai është thelbësor për të mbrojtur besimin e njeriut. Falënderimi i qoftë Allahut që Tarikati do të vazhdojë të ekzistojë deri në Ditën e Gjykimit. Ajo do të vazhdojë përgjithmonë, deri aty ku shtrihet rruga e Profetit tonë, salallahu alejhi ue selam. Ai që më në fund do të tregojë rrugën dhe do të bashkojë në vete Sheriatin dhe Tarikatin, është natyrisht Hazreti Mehdiu, alejhis selam. Kur ai të shfaqet, të gjitha Tarikatet do të bashkohen në këtë rrugë, do të gjejnë ndriçimin dhe secili do të ecë në këtë shteg. Megjithatë, deri atëherë do të ketë shumë Tarikate dhe shkolla juridike (Medhhebe) të ndryshme. Kur të shfaqet Mehdiu, alejhis selam, të gjithë do ta ndjekin atë si trashëgimtarin e të gjithëve dhe do të ecin në shtegun e së vërtetës që ai do të tregojë. Kështu që në fund do të jetë sërish njëlloj siç ishte në kohën e Profetit tonë, salallahu alejhi ue selam. Pas kësaj, pa dyshim që do të vijë Dita e Gjykimit. Para Ditës së Gjykimit, Mehdiu, alejhis selam, dhe Isai (Jezusi), alejhis selam, duhet të shfaqen për ta udhëzuar mbarë botën në rrugën e drejtë. Pas kësaj, le të besojë kush të dojë, dhe kush nuk do, le ta lërë me aq; gjithsesi nuk do të ketë më asnjë mundësi tjetër. Njerëzit që kanë devijuar nga rruga e drejtë, në fund do të bien në shkatërrim. Allahu na forcoftë të gjithëve në këtë rrugë. Siç u tha, ata që janë në këtë rrugë mund ta konsiderojnë veten shumë të lumtur. Allahu na ruajtë. Ne duhet të njohim vlerën e paçmuar të kësaj dhurate. Ne duhet të vëmë veten në shërbim të çështjes. Inshallah, Allahu na bën të qëndrojmë të palëkundur në këtë rrugë. Allahu e bekoftë. Kjo natë domethënëse, nata e Mevludit Sherif, fillon pas namazit të mbrëmjes. Nesër është dita e Mevludit. Profeti ynë, salallahu alejhi ue selam, lindi në kohën pak para namazit të mëngjesit. Prandaj kjo ditë e bekuar, 12 Rebiul-Euel, fillon me namazin e sotëm të mbrëmjes dhe zgjat deri nesër në mbrëmje. Dita e sotme është vigjilja e saj. Edhe kjo është e bekuar; të gjitha këto janë ditë të shenjta. Duke qenë se ato na kujtojnë Profetin tonë, salallahu alejhi ue selam, mbi këto ditë qëndron një bekim i veçantë. Ne duhet t'u tregojmë këtyre ditëve nderimin e duhur.