Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) thotë: Kush kërkon kënaqësinë e njerëzve duke shkelur urdhrat e Allahut, ai ka humbur. Kjo do të thotë: Nëse thua të pavërtetën, vetëm që njerëzit të të pëlqejnë ose sepse ata e duan kështu, nuk fiton asgjë. Kjo nuk të vlen absolutisht asgjë. Sepse njeriu është nga natyra mosmirënjohës. Ti mbase gëzohesh dhe mendon se ke bërë mirë. Por edhe nëse bën mirë: Njerëzit shpesh e harrojnë atë. Për gjënë më të vogël, ata kthehen kundër teje. Prandaj, kënaqësia e Allahut duhet të qëndrojë mbi atë të njerëzve. T'i bindesh Atij në atë që Ai dëshiron, do dhe urdhëron – ky është fitimi i vërtetë për ty. Por nëse vepron vetëm që njerëzit të të pëlqejnë, apo që ky apo ai të të dojë, ata të kthejnë në një majmun të dresuar. Ti kërcen këtej e andej për t'i argëtuar ata, hidhesh përpjetë, por kjo nuk të sjell asgjë. Prandaj, qëllimi yt kryesor duhet të jetë kënaqësia e Allahut. Kjo është ajo që vlen në këtë jetë dhe sjell fitim të vërtetë. Vetëm atëherë ke vlerë. Përndryshe do të bëhesh diçka e pavlerë, e tepërt – thjesht një njeri i zakonshëm, një krijesë e rëndomtë. Nëse përpiqesh t'ua bësh qejfin të gjithëve, e humb vlerën tënde. E ke humbur vlerën tënde. Vlera e vërtetë qëndron në të qenët i vlefshëm tek Allahu. Kjo është ajo që ka rëndësi. Një njeri i tillë do të jetë i vlefshëm edhe për të tjerët. Edhe nëse ai është i varfër dhe nevojtar: Kush është në rrugën e Allahut, është i vlefshëm. Allahu na bëftë të gjithëve njerëz të tillë, in shaa Allah. Le të mos bëhemi lodër e të tjerëve, in shaa Allah.

E kemi përfunduar librin e parë, inshaAllah. Dhe kemi filluar me librin e dytë. Le të lexojmë përsëri, nëse do Allahu, fjalët e bukura dhe hadithet e Profetit tonë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). إِذَا أَدَّيْتَ زَكَاةَ مَالِكَ فَقَدْ قَضَيْتَ مَا عَلَيْكَ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Nëse e jep zekatin për pasurinë tënde, e ke përmbushur detyrën tënde dhe e ke shlyer të drejtën e pasurisë." Kjo pasuri të është besuar vetëm ty (Amanet). Duhet t'i përmbahesh kësaj përgjegjësie. Amaneti nuk duhet të tradhtohet. Zekati është obligim (Farz). Ai bën pjesë në shtyllat e Islamit. Pra, nëse e ke llogaritur dhe e ke dhënë, nuk rëndon më asnjë përgjegjësi mbi ty. Shpërblimi dhe begatia e tij të mbeten ty. إِذَا أَدَّيْتَ زَكَاةَ مَالِكَ فَقَدْ أَذْهَبْتَ عَنْكَ شَرَّهُ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë përsëri: "Nëse e kryen detyrën tënde duke dhënë zekatin për pasurinë tënde, e ke larguar të keqen e saj prej teje." Por nëse nuk e paguan, kjo pasuri bëhet një e keqe për ty. Nuk sjell asnjë fitim; zekati i papaguar mbetet si një e keqe brenda teje. Që kjo e keqe të rëndojë mbi dikë, nuk është mirë. Për ta larguar të keqen, duhet pastruar pasuria; duhet të japësh zekatin. Kështu çlirohesh nga e keqja dhe njëkohësisht fiton shpërblimin dhe kënaqësinë e Allahut. إِنَّ الصَّدَقَةَ لَا تَزِيدُ الْمَالَ إِلَّا كَثْرَةً Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Vërtet, lëmosha (Sadakaja) vetëm sa e shton pasurinë." Kjo do të thotë: Mos kini frikë se pasuria pakësohet duke dhënë lëmoshë; përkundrazi, ajo shtohet. إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَمْ يَفْرِضِ الزَّكَاةَ إِلاَّ لِيُطَيِّبَ بِهَا مَا بَقِيَ مِنْ أَمْوَالِكُمْ وَإِنَّمَا فَرَضَ الْمَوَارِيثَ لِتَكُونَ لِمَنْ بَعْدَكُمْ أَلاَ أُخْبِرُكَ بِخَيْرِ مَا يَكْنِزُ الْمَرْءُ؟ الْمَرْأَةُ الصَّالِحَةُ إِذَا نَظَرَ إِلَيْهَا سَرَّتْهُ، وَإِذَا أَمَرَهَا أَطَاعَتْهُ، وَإِذَا غَابَ عَنْهَا حَفِظَتْهُ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Vërtet, Allahu i Lartësuar e ka bërë zekatin obligim vetëm për të pastruar me të pjesën tjetër të pasurisë suaj." Kjo do të thotë: Nëse jep zekatin, të mirat e tua pastrohen dhe ajo pasuri bëhet absolutisht e pastër dhe hallall. Kur ha dhe pi, konsumon hallall. Ushqimi i fëmijëve dhe familjes tënde është atëherë hallall. Nëse nuk e bën këtë, ajo depërton si e keqe te njeriu. Do të ishte sikur t'u kishe dhënë helm për të ngrënë fëmijëve dhe familjes tënde. Prandaj zekati shërben për pastrimin e pasurisë. Përveç kësaj ai thotë: Mos kini frikë se pasuria juaj pakësohet kur jepni zekat. Gjithashtu Ai i ka caktuar të mirat tuaja si trashëgimi, që ato t'u mbesin pasardhësve pas vdekjes suaj. Edhe trashëgimia është një e drejtë. Vdekja është e sigurt, trashëgimia është hallall. Pasuria, për të cilën është dhënë zekati, bëhet furnizim (Rizk) i begatë edhe për pasardhësit. "A të të tregoj për thesarin më të çmuar që një njeri mund të grumbullojë?" Cila është gjëja më e bukur që një njeri mund të zotërojë? Është gruaja e devotshme. Pra, një bashkëshorte e devotshme. Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë për këtë: "Kur ai e shikon atë, ajo e gëzon; kur ai e urdhëron për diçka, ajo i bindet; dhe kur ai nuk është i pranishëm, ajo e ruan nderin e tij." أَقِمِ الصَّلَاةَ، وَآتِ الزَّكَاةَ، وَصُمْ رَمَضَانَ، وَحُجَّ الْبَيْتَ وَاعْتَمِرْ، وَبِرَّ وَالِدَيْكَ، وَصِلْ رَحِمَكَ، وَأَقْرِ الضَّيْفَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ، وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ، وَزُلْ مَعَ الْحَقِّ حَيْثُ زَالَ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Fale namazin siç duhet." Kjo do të thotë: Kryeje namazin tënd plotësisht, në kohë dhe në vendin e duhur. "Jep zekatin." Edhe ky është urdhri i Allahut, thotë Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). "Agjëro në Ramazan." "Kryej Haxhin dhe Umren." Kush ka mundësi, le të kryejë Haxhin dhe Umren. "Sillu mirë me prindërit e tu." Kjo do të thotë, trajtoje nënën dhe babain tënd mirë (Ihsan). "Mbaj lidhjet farefisnore." "Ndero mysafirët." "Urdhëro për të mirë dhe ndalo nga e keqja." Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Ndiqe të vërtetën, kudo që ajo të shkojë." Këto këshilla dhe urdhra janë të mrekullueshme. Një besimtar dhe musliman duhet të përpiqet t'i arrijë dhe t'i zbatojë ato. إِنَّ فِي الْمَالِ لَحَقًّا سِوَى الزَّكَاةِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të): "Në pasuri ka vërtet të drejta të tjera përveç zekatit." Kjo do të thotë se, edhe pas pagimit të zekatit, duhet të shlyhen të drejta të tjera. لَيْسَ فِي الْمَالِ حَقٌّ سِوَى الزَّكَاةِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Në pasuri nuk ka asnjë të drejtë tjetër që duhet shlyer përveç zekatit." Kjo do të thotë: Nëse e ke paguar zekatin, nuk ke vjedhur pasurinë e askujt dhe ajo të përket ty ligjërisht, atëherë detyrimi është përmbushur. Kur zekati është paguar, pasuria është e pastër dhe e lejuar për ty – e pastër si qumështi i nënës. الْإِسْلَامُ أَنْ تَشْهَدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ وَتُقِيمَ الصَّلَاةَ، وَتُؤْتِيَ الزَّكَاةَ، وَتَصُومَ رَمَضَانَ، وَتَحُجَّ الْبَيْتَ إِنِ اسْتَطَعْتَ إِلَيْهِ سَبِيلًا Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: Shtyllat e Islamit janë si më poshtë: Të dëshmosh se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se Muhamedi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) është i Dërguari i Allahut. Ky është kushti i parë. Së dyti, të falësh namazin. Të japësh zekatin. Të agjërosh në Ramazan. Dhe nëse ke mundësi, të vizitosh Shtëpinë (Qaben) dhe të kryesh Haxhin. Këto janë shtyllat e Islamit, gjërat që i ka urdhëruar Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). Të gjitha këto janë xhevahire, janë thesare të vërteta. Thesare për botën tjetër. Allahu ua mundësoftë të gjitha këto njerëzve, inshaAllah. I Dërguari i Allahut ka thënë të vërtetën në atë që ka thënë, ose siç e ka thënë ai.

ذَٰلِكَ هُدَى ٱللَّهِ يَهۡدِي بِهِۦ مَن يَشَآءُ مِنۡ عِبَادِهِۦۚ وَلَوۡ أَشۡرَكُواْ لَحَبِطَ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ (6:88) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: Allahu udhëzon kë të dojë. Ai ia dhuron udhëzimin kujt të dëshirojë. Kjo mirësi nuk i jepet gjithkujt. Kush e arrin këtë, ka arritur një fitim të madh, një fitim të përjetshëm. Por nëse të tjerët e mohojnë Allahun ose i shoqërojnë Atij partnerë, të gjitha veprat e tyre janë të kota. Edhe sikur t'u takonte e gjithë bota, edhe sikur të mbanin gjithçka në duart e tyre: Pasuria e kësaj bote nuk bën dobi në Ahiret. Aty mbërrihet vetëm përmes besimit. Ata pa besim do të vuajnë dënimin për këtë. Prandaj, ky udhëzim është mëshirë dhe bujari e pastër nga Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Falënderimi i takon Allahut, këtë shpërblim e marrin edhe ata që bëhen shkak për këtë udhëzim. Mevlana Shejh Nazimi u bë shkak për udhëzimin e kaq shumë njerëzve. Gjithashtu, të gjithë pasardhësit e tyre e kanë arritur këtë fat nëpërmjet ndërmjetësimit të Mevlana Shejh Nazimit. Dhe shpërblimi për këtë e arrin atë pandërprerë. Falënderimi i takon Allahut, ne gjendemi në rrugën e tij. Rruga e tij është rruga e vërtetë e Profetit tonë. Është një rrugë e mrekullueshme, e cila ndiqet pa asnjë devijim. Sepse ka shumë që përpiqen ta shtrembërojnë këtë rrugë; qoftë me vetëdije apo pa vetëdije. Por kjo është rruga e vërtetë, rruga e pastër. Tarikati, në të cilin na udhëhoqi Mevlana Shejh Nazimi, Tarikati Nakshibendi, vazhdon ekzaktësisht ashtu siç është transmetuar nga Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), falënderimi i takon Allahut. Dhe ai do të zgjasë përgjithmonë. Allahu e bekoftë atë. I bëftë Ai të qëndrueshëm ata që e ndjekin këtë rrugë. I ruajtë Ai nga sprovat e rënda, inshallah.

Profeti ynë – mëshira dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – thotë: "Laysa ba'da al-kufri dhanb." "Pas mosbesimit nuk ka mëkat (më të madh)." Kjo do të thotë: Të jesh qafir është mëkati më i madh nga të gjithë. Është mëkati më i rëndë; nuk ka asnjë më të madh se ai. Një jobesimtari nuk mund t'i ngarkohen mëkate të tjera duke i thënë: "Ke pirë alkool, ke bërë zina ose ke ngrënë mish derri." Sepse mëkati më i madh nga të gjithë tashmë është kryer. Natyra e mosbesimit është e tillë: Sapo merr fund mosbesimi, as mëkatet e tjera nuk kanë më peshë. Për këtë arsye, ata që e pranojnë Islamin janë si të porsalindur – pavarësisht se çfarë kanë bërë në të kaluarën. Allahu ua ka falur atyre gjithçka. Jeta e tyre fillon nga e para që nga kjo orë dhe vazhdon më pas në rrugën e Allahut. E shohim këtë në jetën e kësaj bote: Dikush ka bërë këtë, ka vrarë atë, ka goditur këtë... Një jobesimtar mund t'i bëjë këto gjëra, por ato nuk llogariten veç e veç. Ai tashmë ka rënë në mosbesim. Ai mund të bëjë çfarë të dojë – tek Allahu, mohimi i tij është krimi më i madh. Kur ai bekohet me Islam, Profeti ynë – mëshira dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – thotë: "Al-Islam yajubbu ma qablahu." Kjo do të thotë: "Islami fshin dhe fal gjithçka që ishte para tij." Natyrisht, rendi i sotëm, pra ligjet botërore të njerëzve, kërkojnë një gjykim mbi këto vepra. Por sapo ky person kthehet në Islam tek Allahu, gjithçka fshihet; ai është si i porsalindur. Prandaj gjykimi i Allahut është masa e të gjitha gjërave; kjo është e vërteta. Gjykimi i njerëzve nuk ka vlerë, ai sjell vetëm probleme. Por për sa kohë që njeriu jeton në këtë botë, duhet t'i bindet detyrimisht rendit ekzistues. Njeriu nuk mund të gjykojë kokë më vete, sepse gjykimi absolut i takon Allahut. Gjykimi i Allahut është një gjë, gjykimi i botës është tjetër gjë. Pasi dikush pranon Islamin, ai merr tek Allahu shpërblimin e një të porsalinduri. Një shembull për këtë ndodhi në kohën e Profetit tonë – mëshira dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – gjatë betejës së Hajberit. Aty ishte një bari. Ky bari pranoi Islamin dhe ende pa mundur të falë qoftë edhe një namaz, ra dëshmor dhe arriti shehidllëkun. Profeti ynë – mëshira dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – buzëqeshi dhe dha lajmin e mirë se ky njeri kishte fituar Xhenetin, pa falur asnjë namaz. Kështu janë gjykimet hyjnore. Prandaj Islami është shpëtim dhe lumturi për njerëzit; falënderimi i takon Allahut! Ata që kanë mundësinë ta pranojnë atë, kanë arritur bekimin dhe mëshirën e Allahut. Allahu na bëftë të qëndrueshëm në këtë rrugë dhe mos na largoftë nga rruga e Tij, inshallah.

Profeti ynë (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Bëni mirë gjithmonë." "Nëse bëni ndonjë gabim, pendohuni për të." Bëni mirë, kryeni vepra të mira. Qoftë përmes ndihmës materiale ose shpirtërore, apo përmes pendimit dhe kërkimit të faljes... Atëherë Allahu e fshin këtë mëkat. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, është pafundësisht i Mëshirshëm. Ai e pranon pendimin e atij që pendohet. Disa mund të thonë: "Ne kemi bërë këtë e atë, kemi bërë shumë mëkate." Por Kurani Famëlartë dhe Hadithet e shpallin këtë. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, dhe Profeti ynë (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thonë: "Nëse ke mëkatuar, bëj pas saj një vepër të mirë, në mënyrë që Allahu ta falë dhe ta fshijë mëkatin." Ai thotë "Jemhuha", që do të thotë: "Ai e fshin atë." Thuhet se ai asgjësohet plotësisht. Sepse engjëjt shkruajnë gjithçka. Ata shënojnë si veprat e mira ashtu edhe të këqijat. Por mëkatin nuk e shkruajnë menjëherë. Veprën e mirë e shënojnë menjëherë, por për mëkatin presin: "Ndoshta pendohet tani." Nëse ai përfundimisht nuk pendohet, thuhet: "Hajde, shkruaje." Ata e shkruajnë... Por nëse njeriu pendohet më vonë për këtë mëkat, Allahu e fal edhe këtë. Pra, mëkati nuk shënohet në momentin që kryhet. Prandaj thotë Profeti ynë (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të): "Ai e fshin atë." Dhe kur fshihet, nuk mbetet – falë Allahut – asnjë mëkat pas. Sepse mëkati është e keqja më e madhe për njeriun. Të shkosh në botën tjetër me këtë barrë, është një fatkeqësi e rëndë. Ndërkohë që Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, ka dhënë kaq shumë mundësi që t'i falësh mëkatet e tua dhe të dalësh i pastër... Por nëse thua: "Jo, unë këmbëngul në këtë mëkat", atëherë do të vuash dënimin tënd. Allahu na ruajtë nga kjo. I pranoftë Ai pendimet tona. Allahu na i faltë veprat tona, inshallah.

إِنَّا نَحۡنُ نَزَّلۡنَا ٱلذِّكۡرَ وَإِنَّا لَهُۥ لَحَٰفِظُونَ (15:9) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, thotë: “Ne e kemi shpallur Kuranin e lavdishëm dhe Ne e ruajmë atë.” Ai është nën mbrojtje – i pandryshuar dhe i pa shtrembëruar. Sepse librat e tjerë hyjnorë që janë shpallur që nga Ademi – Tevrati i njohur, Inxhili, Zeburi dhe të gjitha shkrimet para Kuranit – janë shtrembëruar dhe ndryshuar. Prandaj Kurani i lavdishëm ka mbetur ashtu siç është shpallur; sepse Allahu ka thënë: “Ne e kemi ruajtur atë.” Profeti i fundit është Profeti ynë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Ashtu siç Allahu mbron fenë e Tij, Islamin, Ai ka thënë për Kuranin: “Ne e kemi ruajtur atë”, që të mos ndryshojë; askush nuk ka mundur ta ndryshojë atë. Kurani i lavdishëm ka mbërritur deri në kohën tonë përmes gjuhës së bekuar të Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Por para se të agojë Dita e Gjykimit, edhe ai do të ngrihet nga toka. Kjo është një nga shenjat e mëdha të Ditës së Gjykimit. Nuk do të ketë më as muslimanë dhe as hafizë në tokë. Kur të hapni Kuranin e Shenjtë, do të shihni se shkrimi është fshirë; asgjë nuk do të shihet më. Kjo do të thotë se, deri në atë moment, ai do të mbetet i ruajtur. Para kësaj kohe sigurisht që nuk do të ketë asnjë ndryshim. Por përmes urtësisë së Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, kur të afrohet Dita e Gjykimit, Kurani do të ngrihet nga toka si një nga shenjat e mëdha. Në atë kohë gjithsesi nuk do të ketë më muslimanë, por vetëm jobesimtarë; mbi ta Allahu do të bëjë që të ndodhë Dita e Gjykimit. Ky Kuran i lavdishëm është Fjala e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit. Ai bën çfarë të dojë; dhe është Ai gjithashtu që e ruan atë. Kurani erdhi përmes gjuhës së Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të. Profeti ynë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, nuk lejoi të shkruheshin hadithet fisnike në kohën e tij, në mënyrë që të mos krijohej pështjellim. Që hadithi dhe Kurani të mos përziheshin me njëri-tjetrin. Kështu u ruajt Kurani me vullnetin e Allahut. Por pas Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, sahabët filluan t'i shkruanin dhe t'i transmetonin hadithet e përcjella. Se si duhet jetuar Kurani i lavdishëm dhe Islami, na është shpjeguar përmes haditheve fisnike. Këto hadithe na kanë arritur deri më sot. Kush e pranon këtë, është musliman i vërtetë. Por kush ngre kundërshtime ndaj haditheve, është ose hipokrit, ose nuk është musliman. Sepse kush nuk tregon respekt ndaj Profetit tonë, është ose hipokrit, ose së paku nuk ka besim. Edhe nëse së jashtmi duket si musliman, në të vërtetë ai është dikush pa besim. Për këtë duhet pasur shumë kujdes. Ata që ndjekin rrugën e Profetit tonë duhet ta dinë: Kjo rrugë përbëhet nga hadithi dhe Kurani. Profeti ynë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, ka thënë personalisht: “Ju kam lënë dy gjëra: Kuranin dhe Sunetin tim.” Kjo rrugë duhet ndjekur. Ehli Bejti dhe të gjithë sahabët janë të përfshirë në këto hadithe dhe në Sunet. Disa thirren vetëm në “Ehli Bejtin”. Por në hadithet e Profetit tonë, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të, ka gjithsesi shumë thënie që thonë: “Tregojuni respekt, kujdesuni për ta.” Por themelin e përbëjnë Kurani dhe Suneti. Dhe ajo që ne e quajmë Sunet, janë veprat dhe fjalët e Profetit tonë – pra hadithet. Në kohën e fundit mbretëron shumë fitne, ka shumë njerëz që mbjellin pështjellim. Dalin njerëz që pretendojnë: “Jo, kjo është e saktë, ajo është e gabuar; jo, kështu ishte, jo, ashtu ishte.” Por këto hadithe janë mbledhur nga dijetarët e mëdhenj të asaj kohe. Nuk ka asnjë dyshim në sinqeritetin dhe besueshmërinë e tyre. Dijetarët e hadithit si Buhariu, Muslimi, Tirmidhiu dhe Ibn Maxheh e kanë bërë këtë punë atëherë. Të gjitha shkencat e mëvonshme të hadithit bazohen gjithsesi tek ata. Duhet treguar respekt ndaj tyre. Nuk ka as dyshimin më të vogël në besimin dhe besueshmërinë e tyre. Allahu qoftë i kënaqur me ta. Allahu na mundësoftë të gjithëve të qëndrojmë në rrugën e Tij.

A është ky një Hadith apo një transmetim nga sheikët e mëdhenj? Nuk e di saktësisht, por... Në këtë transmetim thuhet. U pyet: "Kejfe asbahtum?" Kjo do të thotë: "Si e keni gdhirë mëngjesin?" Përgjigjja është: "Asbahna ue asbahal mulku lil-lah." E kemi gdhirë mëngjesin dhe sundimi i takon Allahut. Ne biem të flejmë, sundimi i takon Allahut; ne ngrihemi, sundimi i takon Allahut. Gjithçka i takon Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Dje, nesër, sot... Gjithçka i takon Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Sundimi është i Tij, është pronë e Tij. Falënderimi i takon Allahut. Urojmë që jeta jonë të shkojë në këtë mënyrë, inshaAllah. Ndërsa njerëzit thonë "Ah, ishte Viti i Ri, ah kjo, ah ajo", ka kaluar sërish një vit i jetës sonë. Le të biem të flejmë dhe të zgjohemi në këtë gjendje – në dorëzim ndaj fuqisë dhe madhështisë së Allahut, inshaAllah. Urojmë që ditët tona të kalojnë kështu, vitet tona të kalojnë kështu, e gjithë jeta jonë të kalojë kështu. Ky është qëllimi ynë, inshaAllah. Ka shumë që pyesin dhe hulumtojnë: "Përse, për çfarë qëllimi jemi këtu?", por ata nuk e kuptojnë: "Ne jemi krijuar." Ka shumë jobesimtarë, shumë që nuk besojnë në Allahun. Allahu u dhëntë udhëzim edhe atyre. Ata duhet të kuptojnë se për çfarë janë krijuar, për çfarë janë gjallë. Sepse padija është një barrë e rëndë. Çfarë do të thotë padija? Është injorancë. Ai që quhet i paditur, është njeriu që nuk e di se përse ekziston. Ai nuk e kupton pse është krijuar; është sikur ta ketë gjetur veten papritmas në këtë botë, thjesht ashtu. Prindërit e kanë rritur, e kanë dërguar në universitet; por më pas ai ka dalë nga rruga. Ai është shoqëruar me njerëz pa mend, i ka mbajtur këta të paditur për të mençur dhe ka humbur rrugën me ta. O njeri, ti nuk ke ardhur në këtë botë sipas dëshirës sate. Vërtet, Ai që të ka dërguar, që të ka krijuar, është Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Ai të ka treguar se çfarë duhet të bësh dhe ka dërguar Profetë. Dijetarë, sahabë... Ka lloj-lloj njerëzish që tregojnë rrugën. Por ti ende pyet i trullosur dhe i paditur: "Për çfarë qëllimi jam këtu?" Pavarësisht nëse e di apo jo: Nëse e di, do të gjesh qetësi, do të gjesh paqe. Nëse nuk e di, e gjithë jeta jote do të kalojë duke u hedhur sa andej-këtej dhe duke u përplasur kudo. Dhe në fund të hedhin në një gropë. Allahu na ruajtë. Urojmë që ditët tona të jenë ashtu siç dëshiron Allahu, inshaAllah. Dhe vitet tona gjithashtu, inshaAllah... Sigurisht, ky vit nuk ka ndonjë shenjtëri, asnjë veçanti. Viti gregorian shërben vetëm për llogaritjen e kohës; nuk ka ndonjë dobi apo bekim tjetër. Për llogari dhe kontabilitet është i mirë. Por nga pikëpamja shpirtërore, nuk ka asnjë shenjtëri, sakralitet apo bekim. Allahu na dhuroftë vite të begata të gjithëve, inshaAllah. Shpresojmë që viti i ardhshëm të jetë më i mirë dhe të jemi me Mehdiun, alejhi selam. Kjo lutje është e rëndësishme, kjo lutje është e domosdoshme, inshaAllah. Allahu qoftë i kënaqur.

Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) tha si më poshtë: «Askush prej jush nuk beson vërtet, derisa të dëshirojë për vëllain e tij besimtar atë që dëshiron për veten e tij.» Gjithkush mund të pretendojë se është musliman. Por ata që zotërojnë besim të vërtetë – besimtarët e sinqertë – janë të paktë. Prandaj vlen: Nëse një besimtar nuk i dëshiron të mirën vëllait të tij musliman, ai ende nuk e ka arritur këtë gradë të besimit. Kush beson vërtet, u dëshiron besimtarëve të tjerë vetëm të mirën. Ai i ndihmon ata kudo që mundet. Ai ofron çdo lloj mbështetjeje, qoftë materiale apo shpirtërore. Ai bën më të mirën e tij, aq sa i arrin fuqia. Allahu nuk e ngarkon asnjë shpirt përtej mundësive të tij. Ai nuk kërkon nga askush diçka që nuk mund ta bëjë. Njeriu duhet të përmbushë atë që i është urdhëruar. Për shembull, në Islam ekziston Zeqati. Zeqati është detyrim (Farz). Ai duhet të jepet patjetër. Sepse kjo u sjell dobi njerëzve dhe besimtarëve. Pa dyshim, ai mbulon nevojat e të varfërve. Një lloj tjetër ndihme është udhëzimi. Të tregosh rrugën e fesë – rrugën e vërtetë. Nuk mund të jepen fetva thjesht sipas tekave personale. Një fetva duhet të jetë ashtu siç e kanë shpjeguar dijetarët e Ehli Synetit dhe Xhematit. Ehli Syneti dhe Xhemati janë njerëzit e Tarikatit. Kush nuk bën pjesë aty, është ndryshe. Sepse këta njerëz japin fetva sipas mendjes së tyre. Ndjekësit e Tarikatit ndjekin rrugën që buron nga Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Pikërisht kjo është rruga e vërtetë. Kush ndjek këtë rrugë, do të shpëtojë. Kush nuk e ndjek atë, ose shkatërrohet, ose bëhet lodër e të tjerëve. Të tjerët pastaj e çojnë atë në rrugë të gabuar. Ai person pastaj mendon se po zbaton fenë. Ndërkohë që nuk ka më asnjë lidhje me fenë dhe bëhet armik i saj. Sepse kush nuk i zbaton urdhrat e Profetit tonë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) dhe nuk i shpreh respekt Atij, del nga feja. Ai atëherë ka gjykuar sipas mendjes së tij. Prandaj ata që pretendojnë «Ne jemi muslimanë», por u shkaktojnë vuajtje muslimanëve të tjerë, nuk janë muslimanë të vërtetë. Ata nuk kanë Iman (besim) të vërtetë. Allahu na ruajtë, ata mund të dalin madje edhe nga besimi. Për këtë arsye duhet treguar kujdes. T'u tregosh njerëzve rrugën e drejtë është gjithashtu një kërkesë e besimit. Tregojani atyre që e pranojnë; mos u humbni shumë kohë me ata që e refuzojnë. Le të bëjnë çfarë të duan; është çështje e tyre. Shpërblimi i besimtarëve që tregojnë rrugën e drejtë dhe dëshirojnë të mirën, është tek Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Gjithçka që bëjnë ata, është e shkruar tek Allahu. Shpërblimin e tyre e jep Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari. Allahu mos na ndatë nga besimi. Allahu mos na largoftë nga rruga e drejtë, inshaAllah. Allahu mos na bëftë lodër të djallit.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ كُلُواْ مِمَّا فِي ٱلۡأَرۡضِ حَلَٰلٗا طَيِّبٗا (2:168) Allahu i Plotfuqishëm dhe i Madhërishëm urdhëron: "Hani nga gjërat e pastra." Ky është urdhri i Allahut, të Plotfuqishmit. Ai urdhëron si muslimanët, ashtu edhe të gjithë njerëzimin, të hanë atë që është e pastër. Me "të pastër" këtu nënkuptohet e lejuara, hallalli. Sepse ajo që nuk është hallall, nuk mund të jetë as e pastër. Ky term "i pastër" ka si dimension material, ashtu edhe shpirtëror. Shikuar nga ana materiale, alkooli, mishi i derrit dhe gjëra të tjera të ndaluara natyrisht nuk janë të pastra; ato janë ndyrësi. Ato janë ritualisht të papastra (Nexhis). Allahu i Madhërishëm thotë: "Mos hani prej tyre." Ana shpirtërore ka të bëjë me konsumimin e së ndaluarës (Haramit). Nëse e përzien pasurinë tënde me haram, kjo pasuri bëhet e papastër. E papastër këtu do të thotë "Nexhis", thjesht do të thotë ndyrësi. Kjo do të thotë: Ti mund të kesh blerë mish të pastër, të therur hallall, por nëse paratë për të janë vjedhur ose vijnë nga një burim haram, ti e ke ndotur mallin. Ajo që blen me para të tilla nuk do të të sjellë bereqet. Madje as ushqimi atëherë nuk është më hallall. Sepse ti po konsumon haram, dhe harami është i papastër. Ajo që ne e quajmë papastërti (Nexhaset) nuk është asgjë tjetër veçse ndyrësi. Çdo formë e kësaj papastërtie është mëkat. Edhe jashtëqitjet njerëzore konsiderohen të papastra. Nëse dikush ha ato gjëra të këqija, është e njëjta gjë. Pra, është sikur të kesh ngrënë ndyrësira – më falni për shprehjen – ose pikërisht haram. Për këtë bëhet fjalë. Duhet thënë kaq qartë që të kuptohet. Thuhet: "Në fe nuk ka turp." Njeriu nuk duhet të ketë turp ta emërtojë të vërtetën qartë. Kjo duhet t'u shpjegohet njerëzve. E dini atë fjalën e urtë: "Pasuria e shtetit është si deti; kush nuk merr prej saj është budalla si derri"... Por nuk është ashtu. Është krejt e kundërta. Kush përfiton padrejtësisht prej saj, i ngjan asaj kafshe. Kush ha haram, bëhet si ajo kafshë e papastër. Allahu na ruajtë. Bëni kujdes, duhet të jeni shumë të vëmendshëm. Askujt nuk i ka sjellë fat ngrënia e së papastërës; nuk ka asnjë dobi. Mbajeni pasurinë tuaj të pastër. Mos e ndotni dhe mos e fëlliqni atë. Kur përgatitet një ushqim i mrekullueshëm dhe brenda bie pak papastërti, bëhet nami. "Oh, ka rënë një mi! Ka një qime brenda!", thërrasin ata dhe bëjnë zhurmë të madhe. Ndërkohë, ajo që po hanë është prej kohësh krejtësisht e papastër, pasi po konsumojnë haram. Allahu na ruajtë. Nëse ka qenë një mi në ushqim apo nëse po ha haram – nuk ka asnjë ndryshim. Allahu na mbroftë. Allahu na dhuroftë vëmendjen që të mos konsumojmë haram, inshallah. Allahu na ruajtë. Allahu na ruajtë nga rënia në mëkat, me apo pa vetëdije. Ai na furnizoftë me risk të pastër, që të hamë e të pimë gjëra të pastra. Që të dalim të pastër para Allahut, inshallah.

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: إِنَّ فِي الْجَنَّةِ بَابًا يُقَالُ لَهُ الضُّحَى، فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ نَادَى مُنَادٍ: أَيْنَ الَّذِينَ كَانُوا يُدَاوِمُونَ عَلَى صَلَاةِ الضُّحَى؟ هَذَا بَابُكُمْ فَادْخُلُوهُ بِرَحْمَةِ اللَّهِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Vërtet, në Xhenet ka një derë që quhet 'Duha' (Paradite)." Në Ditën e Kiametit, një thirres do të thërrasë: "Ku janë ata që e falnin rregullisht namazin e Duhasë?" "Kjo është dera juaj, hyni brenda me mëshirën e Allahut", do të thirret. Namazi i Duhasë mund të fillojë me dy rekatë dhe të falet si katër, gjashtë, tetë ose deri në dymbëdhjetë rekatë. Por për të hyrë përmes asaj dere, mjafton të falësh qoftë edhe dy rekatë. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: رَكْعَتَانِ مِنَ الضُّحَى تَعْدِلَانِ عِنْدَ اللَّهِ بِحَجَّةٍ وَعُمْرَةٍ مُتَقَبَّلَتَيْنِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Dy rekatë në kohën e Duhasë janë tek Allahu të barabarta me shpërblimin e dy Haxheve dhe një Umreje të pranuara." Falen të paktën dy rekatë, por edhe më shumë është e mundur. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: سَأَلْتُ رَبِّي أَنْ يَكْتُبَ عَلَى أُمَّتِي سُبْحَةَ الضُّحَى، فَقَالَ: تِلْكَ صَلَاةُ الْمَلَائِكَةِ، مَنْ شَاءَ صَلَّاهَا وَمَنْ شَاءَ تَرَكَهَا Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "I kërkova Zotit tim t'ia bënte namazin e Duhasë obligim Umetit tim." Kjo do të thotë se Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) kishte dëshirë që ky namaz të bëhej detyrim (Farz). Zoti im, Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, tha: "Ky namaz është namazi i engjëjve." "Kush dëshiron e fal, dhe kush dëshiron e lë." Pra, nuk është detyrim, por një namaz i engjëjve; është thënë: Kush dëshiron mund ta falë, kush nuk dëshiron, nuk është i detyruar. Kush dëshiron ta falë këtë namaz, nuk duhet ta bëjë këtë para se dielli të jetë ngritur mirë. Koha e Duhasë fillon rreth një orë ose një orë e gjysmë pas kohës së Ishrakut, kur dielli të ketë fituar lartësi të dukshme. Namazi i Ishrakut falet njëzet minuta ose gjysmë ore pas lindjes së diellit; Duha është koha pas kësaj. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: صَلُّوا رَكْعَتَيِ الضُّحَى بِسُورَتَيْهَا: وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا، وَالضُّحَى Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Falini dy rekatet e namazit të Duhasë me suret e tyre përkatëse." Pra, ai rekomandon që të falet me suret Esh-Shems dhe Ed-Duha. "Shems" përshkruan kohën e lindjes së diellit; "Duha" tregon kohën e paradites, dhe namazi quhet gjithashtu kështu. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: صَلَاةُ الأَوَّابِينَ حِينَ تَرْمَضُ الْفِصَالُ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Namazi i Euuabinëve – pra i atyre që i kthehen Allahut – është në kohën kur këmbët e të vegjëlve të deveve digjen nga nxehtësia." Fjala "Euuabin" nënkupton njerëzit që i kthehen shpesh Allahut. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: صَلَاةُ الضُّحَى صَلَاةُ الأَوَّابِينَ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Namazi i Duhasë është namazi i Euuabinëve, pra i atyre që i kthehen Allahut." Është namazi i atyre, orientimi i të cilëve në të gjitha çështjet e tyre është gjithmonë tek Allahu. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: كُلُّ سُلَامَى مِنْ بَنِي آدَمَ فِي كُلِّ يَوْمٍ صَدَقَةٌ... وَيُجْزِئُ عَنْ ذَلِكَ كُلِّهِ رَكْعَتَا الضُّحَى Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Çdo ditë, për çdo nyje të birit të Ademit duhet dhënë lëmoshë (Sadaka)." Trupi i njeriut ka 360 nyje; si musliman duhet dhënë një lëmoshë falënderimi për secilën prej tyre. Kush mundet, e jep; kush jo, dy rekatë të falura të namazit të Duhasë e zëvendësojnë të gjithë këtë për të. Sepse njeriu ndoshta nuk mendon çdo ditë të japë sadaka veç e veç; namazi i Duhasë i zëvendëson të gjitha ato në tërësi. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: عَلَيْكُمْ بِرَكْعَتَيِ الضُّحَى فَإِنَّ فِيهِمَا الرَّغَائِب Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kapuni fort pas dy rekatëve të namazit të Duhasë." "Sepse në to ka shpërblim të madh." Si shpërblimi është i madh, ashtu edhe Allahu përmes këtij namazi plotëson dëshirat e robit. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ، قَالَ اللَّهُ تَعَالَى: يَا ابْنَ آدَمَ، لَا تَعْجِزْ عَنْ أَرْبَعِ رَكَعَاتٍ فِي أَوَّلِ النَّهَارِ أَكْفِكَ آخِرَهُ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) transmeton se Allahu i Lartësuar, Allahu Azze ue Xhel-le, thotë si vijon: "O biri i Ademit! Mos u trego i përtuar në fillim të ditës për katër rekatë për Mua, që Unë të të mjaftoj ty në fund të ditës." Kjo do të thotë, Allahu Azze ue Xhel-le thotë: "Unë do të të mbroj nga fatkeqësitë gjatë gjithë ditës." Prandaj namazi i sabahut dhe namazi i Duhasë që pason e mbrojnë njeriun; njeriu hyn nën mbrojtjen e Allahut. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: كُتِبَ عَلَيَّ النَّحْرُ وَلَمْ يُكْتَبْ عَلَيْكُمْ، وَأُمِرْتُ بِصَلَاةِ الضُّحَى وَلَمْ تُؤْمَرُوا بِهَا Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kurbani më është bërë detyrim mua." Kjo do të thotë, Kurbani për ne nuk është Farz, por Vaxhib. Për Profetin (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) disa adhurime ishin Farz, ndërsa për ne ato mund të jenë Vaxhib ose Sunet i fortë. "Por Kurbani nuk ju është bërë obligim juve." "Mua më është urdhëruar të fal namazin e Duhasë, por juve nuk ju është urdhëruar." Ky namaz për Profetin (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) është pothuajse si një veprim Vaxhib; tek ne, kush dëshiron e fal, dhe kush nuk dëshiron, e lë. Por adhurimi i Kurbanit, për ata që kanë mundësi, e ka statusin e Vaxhibit. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: مَنْ سَبَّحَ سُبْحَةَ الضُّحَى حَوْلًا مُجَرَّمًا، كَتَبَ اللَّهُ لَهُ بَرَاءَةً مِنَ النَّارِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kush e fal rregullisht namazin e Duhasë në kohën e tij për një vit..." "...atij Allahu ia shkruan shpëtimin nga zjarri i Xhehenemit." Për personin që e fal këtë namaz për një vit, shkruhet lirimi nga Xhehenemi. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: مَنْ حَافَظَ عَلَى شُفْعَةِ الضُّحَى غُفِرَتْ لَهُ ذُنُوبُهُ وَإِنْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kush i ruan dy rekatet e namazit të Duhasë..." "...atij i falen mëkatet, edhe nëse janë sa shkuma e detit." Nuk ka asgjë më të shumtë se shkuma e detit; edhe nëse njeriu do të ishte aq mëkatar, Allahu do ta falte. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: مَنْ صَلَّى الضُّحَى أَرْبَعًا وَقَبْلَ الأُولَى أَرْبَعًا، بُنِيَ لَهُ بَيْتٌ فِي الْجَنَّةِ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kush e fal namazin e Duhasë katër rekatë..." "...dhe fal katër rekatë para namazit të drekës, atij Allahu i ndërton një shtëpi në Xhenet." Zakonisht janë dy rekatë në Duha, por nëse fal katër është më e vlefshme. Përveç kësaj, suneti i parë i namazit të drekës tek ne është sunet i fortë (Sunnet Muek-kede) dhe përbëhet nga katër rekatë. Në ditët e sotme janë shfaqur disa lloje njerëzish që nuk i falin këto namaze sunete. Edhe pse e shohin vlerën e madhe të sunetit, ka njerëz që pretendojnë se janë muslimanë dhe thonë: "Mos e bëni këtë." قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: مَنْ صَلَّى الضُّحَى اثْنَتَيْ عَشْرَةَ رَكْعَةً، بَنَى اللَّهُ لَهُ قَصْرًا فِي الْجَنَّةِ مِنْ ذَهَبٍ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Kush e fal namazin e Duhasë dymbëdhjetë rekatë, Allahu i ndërton atij një pallat prej ari në Xhenet." قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: لَا يُحَافِظُ عَلَى صَلَاةِ الضُّحَى إِلَّا أَوَّابٌ، وَهِيَ صَلَاةُ الأَوَّابِينَ Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Askush nuk i përmbahet namazit të Duhasë, përveç një Euuabi – një njeriu që i kthehet sinqerisht Allahut." "Sepse namazi i Duhasë është namazi i Euuabinëve." I Dërguari i Allahut ka thënë të vërtetën, në atë që tha, apo siç e tha.