Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Dhe i sheh njerëzit të dehur, por ata nuk janë të dehur, por dënimi i Allahut është i ashpër (22:2). Ky është një ajet nga Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, nga Kur'ani i madhërishëm - fjalët e Allahut, që janë të vlefshme për të gjitha kohërat. Fjala e bekuar dhe e nderuar e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, është e përjetshme. Fjala e Tij vlen për çdo epokë. Edhe pse ky ajet u shpall për Ditën e Gjykimit, njerëzit edhe në këtë botë – veçanërisht në kohët e fundit – u ngjajnë të dehurve. Në ajet thuhet: "Ata nuk janë të dehur", por për shkak të rëndesës së situatës, ata duken si të dehur. Në kohën tonë të sotme është njësoj. Në Ditën e Gjykimit kjo gjendje do të jetë edhe më e ashpër, por që tani mbizotëron një situatë e ngjashme. Njerëzit e kanë harruar Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Madhërishmin. Ata janë të hutuar dhe nuk dinë çfarë të bëjnë. Ata nuk dinë nga t'ia mbajnë. Rruga shtrihet drejt përpara tyre, por në dehjen e tyre ata nuk e shohin atë. Ata janë të paorientuar, përplasen këtu dhe ndeshen atje. Ndërkohë që rruga e shpëtimit nga Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, është qartësisht e dallueshme. Shpëtimi gjendet vetëm në Islam, në asgjë tjetër. Ata që e lënë këtë rrugë u ngjajnë atyre të dehurve; kjo gjendje ua mjegullon mendjen. Ashtu si një i dehur që nuk ka kontroll mbi veten, kështu u ndodh edhe këtyre njerëzve. Por kush ndjek rrugën e drejtë dhe kapet fort pas litarit të Allahut, ai ka qëndrim të fortë. Të tjerët lëkunden sa andej këtej. Ata flasin për këtë apo atë sistem ose shpikin rregulla sipas dëshirës së tyre. Ata e mbajnë veten për të mençur, por u bëjnë dëm njerëzve. Dëmin më të madh ia shkaktojnë vetes dhe të tjerëve. Prandaj mos devijoni nga rruga e Allahut. Ndiqni rrugën e Tij. Zbatoni urdhrat e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit. Sa më shumë t'i zbatoni ato, aq më të sigurt do të jeni. Zgjohuni nga kjo dehje, sepse dehja e kësaj bote është e kotë. Lëreni këtë mënjanë. Por sikur të mos mjaftonte kjo, disa përdorin çdo lloj mjeti për ta përkeqësuar gjendjen e tyre dhe për t'u dehur edhe më tej. Kush konsumon gjëra të tilla, jo vetëm që mbetet i dehur, por shkatërron veten dhe të gjithë rrethin e tij. Allahu na ruajtë. Nëse doni t'i shpëtoni kësaj të keqeje, kapuni fort pas rrugës së Allahut, qëndroni në shtegun e Tij dhe bëhuni ashtu siç dëshiron Allahu. Mos ndiqni hapat e shejtanëve; rruga që ata tregojnë nuk është rrugë e vërtetë. Vepra e tyre është e pavlefshme dhe e padobishme; po të kishte ndonjë dobi, do ta kishin marrë për vete. Allahu e ruajtë ymetin e Muhamedit, si dhe fëmijët dhe familjet tona. Sepse ata i kanë vënë në shënjestër edhe ata dhe u mësojnë çdo lloj ligësie. Ata duan të zhdukin gjithçka që ekziston në emër të së mirës. Por Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, do ta plotësojë dritën e Tij, inshaAllah. Në fund të kësaj dehjeje do të ketë shpëtim; në fund të kësaj errësire do të ketë shkëlqim dhe dritë, inshaAllah. Allahu i sjelltë këto ditë sa më shpejt, që t'i përjetojmë edhe ne, inshaAllah.

E kush ia kthen shpinën përmendjes Sime, do të ketë një jetë të vështirë (20:124) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, thotë: "Kush largohet nga përmendja Ime dhe nuk më kujton Mua, jeta e tij do të jetë e mundimshme dhe e ngushtë." Koha e sotme që po kalojmë e tregon këtë qartë. Kudo në botë mbizotëron ngushtica; ka shumë probleme dhe çdo lloj brengosjeje. Probleme me jetesën, shqetësime familjare; ka vështirësi të çdo lloji. Arsyeja për këtë shpjegohet nga Allahu, i Lartësuari, si vijon: Largimi nga përmendja e Allahut. Harresa e Tij. Dhe mosmirënjohja për begatitë që Allahu ka dhuruar. Pikërisht për këto arsye lindin këto vështirësi. Njerëzit kërkojnë zgjidhjen e problemeve nga shteti; ata kërkojnë më shumë para. Ata thonë: "Paratë nuk mjaftojnë më." Ndërkohë, duhet t'i kërkohet Allahut begatia e Tij, që ato të mjaftojnë. Nëse ka begati (Bereqet) në atë që të është dhënë, ti ke më shumë dobi prej saj. Paratë që të jepen, përfundojnë sa hap e mbyll sytë në duart e "ujqërve". Do të ishte më mirë të mos rritej rroga fare. Në vend të kësaj, lutjuni Allahut. Thoni: "Mos e rritni." "Lëreni gjithçka ashtu siç është, që të mbetet begatia." Duhet t'i lutemi Allahut, të Lartësuarit. Dhe të themi: "Na dhuro begati." Kur ka begati në atë që ke, nuk je i varur nga askush. Njeriu atëherë nuk kërkon më shumë. Ai thotë: "Kjo këtu mjafton." Dhe kur Allahu jep begatinë e Tij në të, gjithçka bëhet e lehtë. Kjo është e provuar; kjo është përvoja. Sa më lakmitarë bëhen njerëzit, aq më shumë pakësohet begatia, derisa nuk mbetet asgjë. Tani ata gëzohen dhe thonë: "Ne po marrim kaq shumë para më tepër." Por atë që marrin nga njëra anë, e shpenzojnë dyfish nga ana tjetër. Njerëzit nuk janë të vetëdijshëm për këtë. Ata gëzohen: "Kemi marrë rritje rroge." Ata gëzohen... Ndonjëherë zgjohen për pak, por prapë vazhdojnë si më parë. Ata ndjekin të njëjtën rrugë. Njerëzit duhet të zgjohen më në fund. Ata duhet të zgjohen që të gjejnë begatinë e Allahut. Kërkojani këtë Allahut. Kush i lutet Allahut, ai fiton. Kush kërkon nga njerëzit, zhgënjehet dhe nuk arrin asgjë. Allahu na dhuroftë begati. Edhe nëse është pak: Përderisa është e begatë, është më mirë se shumë. Allahu i ndihmoftë njerëzit. Ai u dhëntë atyre vetëdije dhe zgjuarsi. U kthefshin te Allahu. E përmendshin Allahun. Atëherë jeta e tyre do të jetë e këndshme. Allahu qoftë Ndihmuesi ynë.

Profeti ynë, paqja dhe bekimi qofshin mbi të, thotë: „Kullu beni Ademe khatta'un...“ Ka edhe një vazhdim për këtë. Kjo do të thotë, çdo bir i Ademit, çdo njeri mund të bëjë gabime; po, ai madje i bën ato. Nuk është vetëm mundësia e të „mundurit“, ai vërtet i bën ato. Sigurisht, në këtë kohë nuk ka askënd që nuk bën gabime. Të pagabueshëm dhe pa të meta janë vetëm Profetët. Përveç tyre, çdokush bën gabime. Edhe Sahabët bëjnë gabime, edhe Ehli Bejti, edhe Imami, edhe Evlijatë, edhe Shehu. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, ia ka dhënë njeriut gabimin. Por që ai ta kuptojë gabimin e tij dhe të pendohet... Nëse pendohet, ai merr shpërblim edhe për këtë. Kjo do të thotë se gabimi është caktuar nga Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, për të treguar papërsosmërinë e njeriut. Vetëm Profetët janë më të përsosurit dhe ne do t'i ndjekim ata. Ata janë ata që janë të pagabueshëm, në mënyrë që t'u tregohet respekt. Sigurisht, Profeti ynë, paqja dhe bekimi qofshin mbi të, është Profeti i fundit. Pas tij nuk ka më asnjë Profet. Shfaqen njerëz të pakuptimtë që thonë „Unë jam Profet“; ata duhet të mbyllen në çmendinë. Të bësh gabime nuk është diçka e keqe. Njeriu duhet të nxjerrë mësim nga gabimi i tij. Kur ai bën një gabim, duhet ta pranojë atë dhe të thotë: „Ky është një gabim, nuk duhet ta bëj për herë të dytë.“ Të mos e pranosh gabimin është një e metë, një papërsosmëri. Kjo do të thotë se ky person nuk ka nxjerrë asnjë dobi nga gabimi i tij. Njeriu mund të përfitojë edhe nga gabimet. Nëse ke bërë një gabim, mos e bëj atë për herë të dytë. Kjo mbetet në kujtesën e njeriut. Nëse ai nuk do ta bënte këtë gabim dhe askush nuk do ta paralajmëronte, ai do ta përsëriste këtë gabim gjatë gjithë jetës dhe do të mendonte se po bën gjënë e duhur. Ai do të vraponte pas së gabuarës. Në fund, ai e sheh se me veprat e tij ose ka mëkatuar, ose i ka bërë këto gjëra kot. Gjërat e këqija i mbeten më shumë në mendje njeriut. Shumica e njerëzve nuk e mbajnë mend të mirën; zakonisht ata kujtojnë të keqen ose negativen. Për shembull, dikush ka shkuar diku, ka pasur një ftesë, ushqimi nuk i ka shijuar, kjo dhe ajo... Kjo i mbetet në mendje: „Në atë vend hëngrëm keq.“ Ndërkohë që ai ka ngrënë mijëra herë pas asaj. As që i shkon në mendje: „Sa i mirë ishte ai ushqim“, kjo nuk i shkon në mendje. Ajo që i kujtohet është ai ushqim i keq; ushqimi ishte i kripur, pa shije e kështu me radhë, kjo i kujtohet. Por të mirën nuk e mban mend, vetëm rrallë. Prandaj, ai që kthehet nga gabimi është një njeri që Allahu e do. Ajo që ne e quajmë gabim: Kjo mund të jetë si mëkat, ashtu edhe gabime normale të përditshme. Njeriu mëson edhe prej tyre dhe mund ta jetojë jetën e tij më mirë. Prandaj njerëzit e sotëm nuk pranojnë asnjë gabim, ata thonë: „Ne jemi të përsosur.“ Ndërkohë që nuk ka njeri të përsosur, çdokush mund të bëjë gabime. Kjo është fjala e bekuar e Profetit tonë, paqja dhe bekimi qofshin mbi të; sigurisht që është kështu, çdokush ka gabime. Ai duhet ta korrigjojë gabimin e tij. Sapo ta vërejë atë, gjendja përmirësohet. Edhe nëse nuk e di, njeriu duhet të thotë çdo ditë „Estagfirullah“ dhe të lutet: „O Allah, pendohemi për gabimet tona të njohura dhe të panjohura.“ Allahu na i faltë gabimet tona, inshallah.

Vërtet, ata që besuan dhe bënë vepra të mira, vendpritje për ta janë kopshtet e Firdeusit. (18:107) Ky është premtimi i Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit. Dhe premtimi i Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit, është i vërtetë. Vendmbërritja e atyre që besojnë dhe bëjnë mirë, do të jenë – inshallah – kopshtet e Firdeusit. T'i përgjigjesh kësaj thirrjeje të mrekullueshme, është dhurata më e madhe për besimtarët. Është me të vërtetë një mëshirë e madhe. Ti duhet të bësh mirë dhe të besosh. Besimi do të thotë besim në të fshehtën... Kjo do të thotë mbi të gjitha: të besosh në Allahun, në Profetët, Engjëjt, Xhinët dhe në të gjitha urdhëresat e Allahut, të Fuqishmit dhe të Madhërishmit. Pa këtë besim krijohet një zbrazëti e madhe. Mbetet vetëm një asgjë. Njeriu e humb orientimin në veprimet e tij. Pikërisht këtë dëshiron Shejtani; ai ia mbush mendjen njeriut për këtë. Ai e bën të duket sikur ky besim në të fshehtën është i panevojshëm, sikur e gjithë kjo nuk ekziston fare. Ndërkohë, prova më e madhe për rëndësinë e së fshehtës është vetë trupi yt – ti vetë, njeriu në vetvete. Nga vjen ai? Allahu e ka krijuar njeriun nga hiçi. Si ndodh pra ky krijim? A vjen ai nga ndonjë fabrikë apo nga diku tjetër? Jo, Allahu e krijon atë. Ai i fryn njeriut shpirt dhe u dhuron gjallesave jetën. Pikërisht ky shpirt dhe jeta janë prova e prekshme për të fshehtën, të cilën Allahu ia ka dhënë njeriut në dorë. Kur shpirti del, njeriu kthehet në një guaskë pa jetë, në një kufomë. Njësoj ndodh edhe me kafshët. Atë, për të cilën shumë njerëz nuk besojnë, e mbajnë gjithë kohën, gjatë gjithë jetës së tyre, brenda vetes. Nuk është larg. Prandaj besimi është një dhuratë e madhe dhe një shenjë zgjuarsie. Kush nuk beson, mendja e tij është e kufizuar. Sepse ai ka një provë të madhe mu përpara tij: trupin e tij dhe gjithçka rreth tij. Nëse nuk do të ekzistonte ai shpirt – pra, ajo që ai e mohon – ai nuk do të mund as të merrte frymë e as të hidhte qoftë edhe një hap të vetëm. Prandaj ky besim është kaq i rëndësishëm. Fryti, rezultati i besimit, është Xheneti. Dhe dënimi për mosbesimin është Xhehenemi. Allahu na ruajtë prej tij. Allahu na e forcoftë besimin, inshallah.

Vërtet, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat (13:28) Çfarë duhet që zemra të jetë e kënaqur, të gjejë paqe dhe njeriu të ndiejë lehtësim të brendshëm? Duhet të mendosh për Allahun; duhet të përmendësh Emrin e Tij. Duhet të besosh në Të dhe të mbështetesh tek Ai. Në asnjë mënyrë tjetër nuk mund të gjesh qetësi të brendshme. Shejtani i ka larguar njerëzit nga rruga. Ai i ka bërë ateistë, deistë, e çfarë nuk i ka bërë tjetër. Çfarë nuk u ka mbushur mendjen njerëzve! Gjoja jemi bërë modernë, gjoja jemi të mençur – sikur të mos kishte askënd më të mençur se ne. Mirë e bukur, ti je i mençur – por a ka gjetur qetësi zemra jote? A ka paqe brenda teje? A ka mirësi brenda teje? A ndien lehtësim? Jo. Dhe përse? Sepse je larg Allahut, të Gjithëfuqishmit. Ndërkohë që është Allahu Ai që të ka krijuar. Është Ai gjithashtu që ta tregon rrugën. Është Allahu që na tregon rrugën e bukurisë. Rruga e Tij është rruga e bukurisë, e qetësisë së brendshme, e paqes dhe e lehtësimit shpirtëror. Rruga që tregon Allahu është rruga drejt çdo të mire. Sepse është Ai që të ka krijuar. Ti nuk e ke krijuar veten. Allahu të ka krijuar: mishin tënd, kockat e tua, gjakun tënd – gjithçka vjen prej Tij. Dhe ashtu siç të krijoi, Ai të ka treguar dhe thënë se çfarë duhet të bësh. Nëse i shpërfill fjalët e Tij dhe vepron sipas kokës sate, nuk do të funksionojë. Ti nuk mund të prodhosh as një makinë të thjeshtë. Nëse dikush tjetër e ndërton dhe ti përpiqesh ta "riparosh" pa pasur haber, vetëm sa e prish. E shkatërron derisa të jetë gati për në plehra. Dhe pikërisht në këtë gjendje ndodhesh ti. Që njeriu të gjejë paqe dhe qetësi, të ndiejë lehtësim – që zemra e tij të jetë e kënaqur dhe dynjaja e ahireti i tij të bëhen të bukur – ai duhet ta kujtojë Allahun. Ai duhet të besojë në Allahun dhe të përmendë Emrin e Tij. Sidomos në kohë të vështira, ai duhet ta përmendë Atë. Njerëzit thonë sot: "Jemi bërë ateistë, jemi kështu e ashtu." Por sapo t'u ndodhë diçka e vogël, bërtasin: "O Zot!" Kur toka dridhet, papritmas thërrasin: "Allah!" Hë pra, a nuk ishe ateist pak më parë? A nuk ishte ky qëndrimi yt? Kjo tregon se Allahu e ka vendosur këtë rrugë në natyrën e njeriut; herë pas here Ai na e kujton atë. Por pastaj shejtani e mashtron përsëri njeriun dhe e largon sërish nga rruga. Prandaj, Allahu i udhëzoftë të gjithë. Mos mbetshin në humbje. Dituria që mëson dhe që të largon nga rruga e drejtë nuk është dituri e vërtetë; është injorancë. Dituria do të thotë të njohësh. Të njohësh çfarë? Të njohësh Krijuesin. Allahu i udhëzoftë që të kthehen në rrugën e drejtë, inshallah.

Vërtet, ata ishin djem të rinj që besuan në Zotin e tyre dhe Ne ua shtuam udhëzimin. (18:13) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, i përmend këta të rinj në Kuranin famëlartë. Ai na tregon historinë e tyre. Ata ishin shumë të kamur dhe të pasur, por më e rëndësishmja ishte: ata ishin njerëz të mençur. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, i kishte krijuar ata në atë mënyrë që të zotëronin gjithçka. Nuk u mungonte asgjë. Por ata i braktisën këto gjëra, që konsideroheshin të vlefshme, për rrugën e Allahut dhe iu drejtuan asaj që është vërtet e vlefshme. Kjo nuk ishte një situatë që kushdo mund ta braktiste thjesht duke mposhtur egon e tij. Ata ishin të preferuarit e mbretit. Para, pasuri, zotërime, prona, gra... çfarëdo që të përmendni, gjithçka ishte aty. Pra, ata jetonin këtu pothuajse si në Xhenet. Ata jetonin në një parajsë tokësore. Por ata e kuptuan se kjo nuk ishte e vërteta. Kjo parajsë nuk ishte e vërtetë; e gjithë kjo është në fakt e pavlerë. Nëse nuk je në rrugën e Allahut dhe në vend të kësaj adhuron atë tipin, këto gjëra nuk kanë vlerë. Ato kalojnë shpejt. Ose ai zemërohet dhe na dëbon, ose urdhëron të na pritet koka; dhe edhe nëse jetojmë, çfarë dobie ka? Është e fundme. Allahu dha udhëzim në zemrat e tyre. Me këtë udhëzim, ata fituan dhuratën më të madhe nga të gjitha. Ata lanë gjithçka pas dhe ecën përpara në rrugën e Allahut. Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, i ka lavdëruar dhe përmendur ata përgjithmonë në Kuranin famëlartë. Falënderimi i takon Allahut, në disa vende ka vende përkujtimi për këta të bekuar. Por vendi i vërtetë është këtu. Sepse Shejh-Babai ynë, Shejh Nazimi, dhe Haxhi-Nëna jonë e kanë konfirmuar gjithashtu; ata bënë me dije dhe thanë: "Është këtu." Vendi i tyre i vërtetë është këtu. Në Damask, ku banonim ne, ka gjithashtu një, por ai nuk ka të bëjë me këtë. Në Jordani ka një, edhe ajo është diçka tjetër, por ai i vërteti është këtu. Vendi që përshkruhet në Kuranin famëlartë dhe për të cilin kanë treguar Profeti ynë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) dhe Miqtë e Allahut, është këtu, falënderimi i takon Allahut. Të vizitosh këtë vend është një bekim. Sigurisht, ju mund ta merrni këtë bekim nga kudo. Kjo do të thotë, nëse këndoni për të gjithë Miqtë e Allahut, Profetët dhe të devotshmit, duhet t'ua kushtoni të gjithë atyre, në mënyrë që shpërblimi nga secili prej tyre të kthehet edhe te ju. Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) shpjegon mirësinë, bujarinë dhe dorëlirësinë e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit. Nëse ia kushton çdo njeriu, Ai të kthen po aq shpërblim. Kjo do të thotë: Falënderimi i takon Allahut, rruga jonë – rruga e muslimanit, rruga e besimit, rruga e Tarikatit – rruga e njerëzve që besojnë në këtë, është rruga më e bukur. Por Shejtani natyrisht nuk i do ata. Ai ka nxjerrë një grup që nuk njeh as ndërmjetësimin, as Miqtë e Allahut, as Profetët. Ata thonë: "Këta janë të gjithë njerëz si ne." Shkurtimisht, ata duan të thonë: "Ulu dhe lexo vetë, kjo mjafton." Dhe kjo vetëm nëse Allahu e pranon... Falënderimi i takon Allahut, sa herë që këndojmë dhe e kushtojmë atë, ne fitojmë miliarda shpërblime. Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) thotë: "Një me dhjetë." Sa miliarda muslimanë dhe besimtarë ka pasur dhe ka në botë, po aq shpërblime kemi fituar. Falënderimi i takon Allahut, kjo është një dhuratë e madhe. Fakti që njerëzit e sotëm vrapojnë pas gjendjeve të kësaj bote, është mungesë arsyeje. Ata kanë shumë mend, por ajo që bëjnë është e paarsyeshme. "Nuk kam punë, nuk kam para, biznesi im nuk eci..." Edhe nëse biznesi yt nuk eci, edhe nëse ke falimentuar: A je ende gjallë? Je gjallë. Pse jeton? Sepse ke furnizim. Nëse nuk do të kishe më furnizim, nuk do të jetoje. Për sa kohë që ke risk, ti jeton. Atëherë duhet të jesh mirënjohës. Më e rëndësishmja është të jesh në këtë rrugë. Për sa kohë që dikush është në rrugën e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, ai nuk humbet asgjë. Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: "Çështja e besimtarit është e habitshme." Gjithçka është mirë për të. Qoftë nëse shkon mirë apo keq – për besimtarin është mirë. Asgjë e tij nuk humbet. Nëse shkon keq, ai bën durim dhe merr shpërblimin e tij. Nëse është i varfër, Allahu i jep shpërblimin për varfërinë e tij. Nëse është i sëmurë, merr shpërblim edhe për këtë. Pra, nëse ka ndonjë lloj brengosjeje, me siguri ka një shpërblim dhe pagesë për të. Nëse ka të mira, ai fiton sërish shpërblim dhe vepra të mira përmes mirënjohjes së tij. Prandaj kjo botë, ky rend i tanishëm, i bën njerëzit të vrapojnë vetëm pas gjërave të kësaj bote. "Ky të bëri këtë, ai bëri atë..." Në fakt, njerëzit e meritojnë këtë. Ata e lënë mënjanë dhuratën e Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Madhërishmit, dhe shpresojnë dhurata nga të tjerët. Ata presin: "Ky do të më bëjë mirë, ky do të më japë punë, ky do të më rrisë rrogën, ky do të blejë tek unë..." Ata e harrojnë Allahun, e Plotfuqishmin dhe të Madhërishmin, dhe mendojnë se janë njerëzit ata që japin furnizimin. Ndërkohë që është Allahu Ai që jep furnizimin. Prandaj kjo është një çështje e rëndësishme. I kanë mashtruar të gjithë njerëzit. Nuk kanë mbetur më njerëz të "kallëpit të vjetër". Njerëzit më parë mbështeteshin më shumë tek Allahu. Burrat mbeteshin të uritur, mbeteshin të etur, por prapëseprapë jetonin. Ata jetonin nga furnizimi i Allahut. Të sotmit hanë e pinë dhe kanë gjithçka, por megjithatë nuk ka kënaqësi. Kënaqësia me pak është thesari më i madh që ka dhënë Allahu. Asgjë tjetër. Pjesa tjetër janë gjëra të panevojshme. Allahu na ruajtë, është një çështje... Kush jep diçka falas? A është ministri, kryeministri, shefi, Amerika apo Afrika? Kush jep falas? Askush në këtë botë nuk jep diçka pa kundërshpërblim. Askush nuk të dhuron gjë. Nëse merr diçka, me siguri duhet të japësh kundërvlerën për të, qoftë shumë apo pak. Sido që të jetë. I vetmi që jep pa kundërshpërblim është Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi. Prandaj mbështetuni tek Allahu. Çlirohuni nga brengat e kësaj bote. Kush mbështetet tek Allahu, Allahu i gjendet atij. Hasbunallah ve ni'mel vekil. "Hasbunallah" do të thotë mbështetje tek Allahu; do të thotë: "Allahu na mjafton." Hazinat e Tij nuk shterojnë. Ai thotë: "Kërkoni sa të doni." Tani të tjerët kërkojnë; ata të bëjnë reklamë: "Ky jep kaq shumë, ti do të fitosh kaq shumë." Ndërkohë që nuk ka ndonjë vlerë reale. Pastaj shikon se çfarë ke në dorë: Gjithçka është thithur dhe është zhdukur. Për një gjë të vogël, të kanë thithur deri në palcë dhe nuk të kanë lënë asgjë. Prandaj duhet pasur kujdes, bëni kujdes. Veçanërisht në këto ditë, lakmia ka arritur kulmin e saj. Të gjithë i njohin këto situata. Diçka del në shesh, dikush thotë "Unë fitova", një mijë njerëz turren pas saj dhe të gjithë humbasin. Sidoqoftë, ne ishim këtu edhe këto tri ditë në një udhëtim. Këto gjëra shfrytëzojnë mirëbesimin e njerëzve. Edhe nëse nuk je naiv, ata mashtrojnë edhe njerëzit më të mençur. Asgjë nuk është falas. Kini kujdes, nuk ka diçka të tillë si "Jap një dhe fitoj një mijë". Veçanërisht në ditët e sotme, nuk ka diçka të tillë fare. Ruajeni pasurinë dhe pronën tuaj. Sidomos vitet e fundit njerëzit po mashtrohen me ëndrrën për të shitur shtëpinë apo pasurinë e tyre: "Shes një shtëpi dhe blej treqind shtëpi", dhe pastaj përfundojnë në rrugë. Në ditët e sotme problemi më i madh, ankesa më e shpeshtë që na vjen është: "Qiradhënësi po na nxjerr nga shtëpia." Ç'të bësh; gjoja po i vjen djali ose vajza. Në të vërtetë atij nuk i pëlqen qiraja, ai dëshiron më shumë qira. Jini të arsyeshëm. Përderisa nuk bëhet fjalë për jetë a vdekje – edhe sikur t'ju shtrojnë para thesaret e botës – assesi mos e shisni shtëpinë tuaj për të "bërë biznes". Ju duhet të keni një vend ku të banoni, një çati mbi kokë. Assesi mos e lëshoni atë lehtë nga dora. Siç kanë thënë të parët tanë: Në këtë botë një strehë, në botën tjetër besimin. Këto dy gjëra janë shumë të rëndësishme për një mysliman. Ekziston edhe një hadith i Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të); tre gjëra janë të rëndësishme në këtë botë. Njëra është shtëpia ku banon njeriu, njëra është gruaja e devotshme dhe tjetra është furnizimi i begatë, thotë Profeti ynë (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). Pra, këto janë gjëra të rëndësishme. Merreni seriozisht këtë këshillë këtu. Sepse ka shumë njerëz që thonë "Unë nuk mashtrohem", por megjithatë mashtrohen. Allahu na ruajtë. Allahu i ruajtë besimtarët nga ligësia e të këqijve dhe i udhëzoftë drejt së mirës. Ata duhet të mbështesin dhe të këshillojnë njëri-tjetrin. "Feja është këshillë", thotë Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). Kjo do të thotë: Nëse doni të bëni biznes, atëherë assesi – siç thamë – mos e lini shtëpinë tuaj, vendbanimin tuaj, mos e shisni atë. Mos u mashtroni, vetëm për të "bërë më shumë biznes dhe për të fituar fuqi". Shpresojmë që kjo këshillë këtu të jetë e dobishme për të gjithë. Me bekimin e të shenjtëve, qoftë e begatë.

Ndihmojeni njëri-tjetrin në mirësi dhe devotshmëri, dhe mos e ndihmoni njëri-tjetrin në gjynah dhe armiqësi. Allahu i Plotfuqishëm dhe i Lartësuar thotë: "Ndihmojeni njëri-tjetrin në të mirë." "Kudo që ka mirësi për të bërë, ndihmojeni njëri-tjetrin", thotë Allahu i Plotfuqishëm. Sepse nga e mira lind përsëri e mira. Dhe mos e ndihmoni njëri-tjetrin në gjynah dhe armiqësi. "Mos e ndihmoni njëri-tjetrin në të keqe dhe armiqësi", thotë Allahu i Lartësuar. Kush vepron sipas kësaj? Njerëzit e Tarikatit e bëjnë këtë. Ne jemi në këtë botë, por ata punojnë për botën tjetër, për kënaqësinë e Allahut. Ata ndihmojnë materialisht dhe shpirtërisht, aq sa munden. Kjo është rruga e Profetit tonë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të); rruga që ai na e tregoi të gjithëve. Çfarëdo që njeriu mund të bëjë... Dhe nëse nuk mund të bëjë asgjë, atëherë i buzëqesh dikujt në fytyrë; edhe kjo është një veprë e mirë. Edhe kjo është diçka e bukur. Në vend që ta shikosh dikë me inat ose rreptësi, është tashmë një veprë e mirë t'i qasesh atij me mirësjellje. Këto janë parimet e Tarikatit. Urdhri i Tarikatit është rruga e Profetit tonë. Rrugë... "Tarikat" do të thotë rrugë; do të thotë të ecësh në rrugën që ka treguar Profeti ynë. Asgjë tjetër. Në ditët e sotme shpesh paraqitet në atë mënyrë që njerëzit mendojnë për diçka të keqe kur dëgjojnë "Tarikat". Ndërsa Tarikati do të thotë mirësi, do të thotë bukuri. Do të thotë t'u jesh i dobishëm njerëzve dhe t'i ndihmosh ata. Mbi të gjitha, do të thotë ta përmendësh Allahun, të Plotfuqishmin dhe të Lartësuarin. Në këtë nuk ka asgjë të keqe; të gjitha urdhëresat e tij janë thelbi i njerëzillëkut. Islami është gjithsesi natyra e njeriut, dhe Tarikati është gjithashtu thelbi i qenies njerëzore. Çfarë e bën njeriun njeri? Cili është dallimi mes njeriut dhe kafshës? Thuhet: "Ky njeri sillet njerëzishëm." Njerëzillëk nuk do të thotë të bësh keq, por të sjellësh të mirën. Pikërisht kjo është Tarikati. Do të thotë t'i udhëzosh njerëzit në rrugën e drejtë dhe t'i edukosh drejt "njeriut të përsosur". Njeriu i përsosur është një njeri i bukur, i mirë. Një njeri që Allahu e do... Që edhe njerëzit e duan; që nuk dëmton askënd, nuk mashtron askënd dhe nuk bën asgjë të keqe. Kjo është Tarikati. Allahut qoftë lavdëruar, Inshallah, Allahu qoftë ndihmësi ynë. Sa më shumë njerëz ta gjejnë këtë rrugë, aq më e dobishme është për të gjithë; nuk lind asnjë dëm. Ata që e dëmtojnë njerëzimin, shoqërinë dhe popullin, janë ata që kanë dalë nga rruga. Ata që janë në rrugë, sjellin dobi. Rrugë do të thotë "Tarik", nga kjo rrjedh "Tarikat". Me lejen e Allahut, ne kemi hyrë në këtë rrugë për hir të kënaqësisë së Allahut. Këtu dhe në vende të tjera... Sot kemi ardhur këtu; vijmë një herë në vit, Allahut qoftë lavdëruar. Allahu na mundësoftë të qëndrojmë të palëkundur në këtë rrugë dhe të vijmë këtu sa të jemi gjallë. Shpresojmë të jetë e begatë. Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë ju. Ju keni ardhur në një orë kaq të hershme. Edhe kjo u bë vetëm për kënaqësinë e Allahut, për asgjë tjetër. Ju nuk keni ardhur as për të ngrënë e as për të pirë, e as për para. Pastër dhe sinqerisht për Allahun... Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë ju. Allahu ju shpërbleftë me të mira të shumta. Bekimi ynë qoftë shkak për udhëzimin e njerëzve në rrethin tuaj. Për familjen tuaj, fqinjët tuaj, të afërmit tuaj... Turq, kurdë, arabë, anglezë... Të gjithë myslimanët që ekzistojnë, janë të gjithë robër të Allahut. Prandaj, këto tubime le t'u sjellin dobi atyre, në dashtë Allahu. Secili dëshiron ta shohë familjen e vet, fëmijët dhe të afërmit si njerëz të mirë. Allahu e mundësoftë këtë, Inshallah. Qoftë kjo një udhëzim për ta, dhe qofshim ne një shkak për udhëzimin e tyre, në dashtë Allahu. Allahu na udhëzoftë edhe ne dhe mos na largoftë nga rruga e drejtë. Mos na lërtë Ai të ndjekim shejtanin dhe egon tonë, Inshallah.

Jemi herët; është një udhëtim që e bëjmë çdo vit. Jemi mbledhur këtu me anë të Haxhi Neslihan Tezes. Shpresojmë që secilit që u bë shkak për takimet tona, t'i jepet edhe shpërblimi për këtë. Ne mblidhemi për hir të Allahut. Ne mblidhemi për nder të Allahut, të Fuqishmit dhe të Lartësuarit, dhe të Profetit (sallAllahu alejhi ue selem). Nuk ushqejmë qëllime të tjera; sot jemi paraqitur madje edhe më herët. Vëllezërit e pranishëm nuk kanë prapamendime. Ata janë këtu për të fituar kënaqësinë e Allahut. Kjo ka rëndësi, kjo është ajo që i sjell dobi të vërtetë njeriut. Në çdo gjë duhet të keni qëllimin ta bëni për kënaqësinë e Allahut, që të jetë e dobishme dhe shpërblimi t'ju mbetet i sigurt. Përndryshe, nëse njeriu mblidhet vetëm për këtë botë, në fund secili vrapon pas dynjasë, por bota ikën prej tyre. Punët që bëhen vetëm për përfitim, veçanërisht për fitim të kësaj bote, nuk kanë fund të mirë. Sepse në natyrën e njeriut qëndron egoizmi, përqendrimi te vetja. Ai dëshiron që "gjithçka të jetë e imja". Çfarëdo që t'i japësh, ai nuk ngopet; çfarëdo që të bësh, ai nuk është i kënaqur. Prandaj, takimet që bëhen vetëm në emër të kësaj bote, nuk sjellin kurrë ndonjë dobi. Edhe nëse takoheni për çështje të kësaj bote, duhet ta drejtoni qëllimin drejt kënaqësisë së Allahut. Duhet të mendoni: "Ky është vërtet një takim i kësaj bote, por rezultati duhet t'i shërbejë kënaqësisë së Allahut. Allahu më ndihmoftë që atë që fitojmë në rrugën e Tij, ta shpenzojmë për kënaqësinë e Tij." Shumë njerëz vijnë dhe mashtrojnë të tjerët për hir të përfitimit të kësaj bote. Njerëzit lejojnë të gënjehen dhe mashtrojnë veten e tyre. Njëri mashtron tjetrin, dhe kështu e gjithë bota mashtron njëra-tjetrën. Nuk arrihet asnjë lloj dobie. Gjendja e botës po shkon, veçanërisht që nga koha e vonë e osmanëve e deri më sot, nga e keqja në më të keqe. Përse? A është faj i qeverive, i shtetit? Jo! Është faj i njerëzve; sepse njeriu korr atë që mbjell. Çfarë të bëjë shteti për ty, çfarë të bëjë qeveria? Ju jeni si ata, dhe ata janë si ju. Këta njerëz nuk i kanë sjellë nga hëna apo dielli, të gjithë ne jemi banorë të kësaj toke. Ne jetojmë në këtë botë. Pas osmanëve... Sepse osmanët ishin në rrugën e Allahut; por në kohën e fundit fare, ata që e shkatërruan, rrënuan gjithçka. Them "pas osmanëve", por edhe në fazën e tyre përfundimtare drejtimi ra në duar të gabuara, dhe pas kësaj e kanë rrënuar dita-ditës gjithnjë e më shumë. Përse? Sepse nuk ka frikë ndaj Allahut. Nuk ka turp, nuk ka edukatë, nuk ka asgjë. E po, si duhet të jenë këta njerëz? Vlera e njeriut qëndron në njerëzillëkun e tij. Dhe çfarë është njerëzillëku? Të kesh ndjenjën e turpit, të mos bësh keq, të mos u shkaktosh vuajtje njerëzve. Kjo e bën njeriun njeri. Kush nuk është njeri, bën të kundërtën. Ai nuk ka turp, nuk ka edukatë, është i gatshëm për çdo poshtërsi; sillet si një kafshë e egër. Pikërisht këtë kemi parë në vitet që kemi përjetuar. Prandaj mos thuaj: "Nëse unë jam i mirë, por tjetri jo, çfarë të bëj?" Nëse e njeh Allahun... Allahu është aty, Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, është i pranishëm; asgjë nuk humbet. As edhe një grimcë nuk i shpëton Atij, thotë Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari. E mira sa pesha e një grimce që bën ti, nuk harrohet, e as e keqja po ashtu. Të keqen Allahu e fal, nëse kërkon falje, nëse pendohesh dhe përgjërohesh për ndjesë. Dhe për të mirën... Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, jep shpërblimin për të. Kush kryen një vepër të mirë, Allahu i jep shpërblim dhjetëfish. Nga dhjetëfish deri në mijëfish, Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, jep shpërblim. Dhe nëse ke bërë diçka të keqe, Ai shënon vetëm një vepër të keqe. Allahu nuk i bën padrejtësi askujt. Pra, vetëm se Ai ka shënuar dhjetë shpërblime, nuk do të thotë se shënon edhe dhjetë gjynahe; vetëm një. Nëse ke bërë një gjynah, llogaritet si një gjynah i vetëm. Nëse ke bërë mirë, Ai jep shpërblim dhjetëfish, mijëfish, dhjetëmijëfish; dera e Allahut, të Fuqishmit dhe të Lartësuarit, është e hapur. Pra, nëse dëshiron të bësh diçka dhe thua: "Ai bëri keq, tjetri bëri keq, shiko, ai fitoi, do ta bëj edhe unë si ata"... Nëse e bën edhe ti si ai, ndoshta fiton një herë, fiton dy herë. Edhe nëse fiton njëmijë herë dhe mendon se nuk u kape, kjo nuk do të të bëjë dobi as në këtë botë, as në botën tjetër. Mos kujto se ke fituar, vetëm sepse gëzohesh që ke shpëtuar pa u lagur. E keqja e kësaj vepre e godet njeriun edhe në këtë botë. Një njeri i tillë sigurisht që nuk do të gjejë as qetësi, as rehati, e as paqe. Prandaj, siç thamë, gjithçka duhet të jetë për kënaqësinë e Allahut. Duhet të jetë ashtu siç do Allahu; ne nuk duhet të largohemi nga rruga e Tij. Rruga e Tij është rruga e së vërtetës; ne nuk kemi vend tjetër, rrugë tjetër se ku të shkojmë. Rruga e Allahut, të Fuqishmit dhe të Lartësuarit, do të thotë siguri. Çdo rrugë tjetër të çon në humbje, njeriu shkon drejt shkatërrimit. Nuk ka asnjë dobi. Njeriu nuk ka asnjë vend ku të mund të arratiset. Ndoshta mashtron në këtë botë, vjedh dhe ikën prej këtu në një vend tjetër, në një qytet tjetër, në largësi. Edhe nëse ikën në vende ku njerëzit nuk të shohin, dhe kujton se ke shpëtuar në këtë botë... Në botën tjetër nuk ka një gjë të tillë. Nuk ke vend ku të ikësh, asnjë strehë. Mund të kërkosh strehë vetëm te falja e Allahut, të Fuqishmit dhe të Lartësuarit. Nëse kërkon strehë te mëshira dhe mirësia e Allahut, të Fuqishmit dhe të Lartësuarit, dhe kthehesh në atë rrugë, Allahu do të të falë dhe do të të ruajë. Problemi me këtë botë është: Kur njerëzit shohin se të tjerët bëjnë keq, e konsiderojnë këtë si arritje dhe përpiqen të bëjnë të njëjtën gjë. Shumë njerëz kanë shkuar drejt shkatërrimit dhe janë rrënuar në këtë rrugë. Ata panë se bota nuk u solli dobi, por e kuptuan dhe u penduan vetëm më vonë. Më vonë, kur gjithçka ka mbaruar, është e vështirë t'ia nisësh nga e para. Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, shpesh i jep njeriut një mundësi në këtë jetë. Kjo mundësi nuk duhet lënë të ikë. Allahu të ka hapur dyert e të mirës, dyert e riskut, të ka mundësuar një jetë të mirë me familjen. Kjo mundësi shpesh vjen vetëm një herë; nëse e humbet, nuk gjen një të dytë. Falënderimi i qoftë Allahut, po i afrohemi të shtatëdhjetave. Nga ajo që kemi përjetuar deri më sot, njeriut rrallë i jepet një mundësi e dytë. Prandaj duhet të jeni të vetëdijshëm për këtë, t'ia dini vlerën dhe të mos e humbni. Nëse e humbet, është, siç thamë, e vështirë ta fitosh atë gjë për herë të dytë. Prandaj bëni kujdes, mos u gënjeni nga djalli, mos u gënjeni nga egoja juaj. Të vjetrit thoshin: "Pak ushqim, jetë pa dhimbje koke" (Mjaftueshmëria sjell paqe). Ti jeton me familjen tënde; mos u bëj lakmitar duke thënë "Dua të fitoj më shumë, në këtë apo atë mënyrë", dhe mos hyr në rrugë të panjohura. Mos thuaj: "Ai e bëri dhe fitoi, edhe unë do të fitoj." Ndoshta ai fiton; por nga një mijë vetë, shpesh fiton vetëm njëri. Prandaj mos u përfshini në gjëra të tilla. Mjaftohuni me atë që keni, jini me Allahun; ky është fitimi juaj më i madh. Këtu po e themi për herë të dytë. Edhe Haxhi Nëna thoshte: "Fati është një gjë me një sy, shikimi i tij është drejtuar lart." Të ngre lart e më lart... Vetëm kur është në majë shikon poshtë; nëse shkon mirë, aq më mirë. Nëse jo, dhe të hedh papritur poshtë, nuk ka më shpëtim. Prandaj bëni kujdes, mos jini lakmitarë. Mos bini pre e fjalëve të këtij apo atij. Sepse njerëzit e sotëm kanë harruar gjithçka. Teksa thonë "Dua të fitoj para, të fitoj më shumë", ata shpesh humbasin edhe atë që kanë, dhe në fund mbeten pa asgjë. Prandaj bëni kujdes; këto mirësi janë një dhunti që Allahu jua ka dhuruar. Mos i humbni këto mirësi. Bëni kujdes, sepse do të jepni llogari për këto mirësi. "Të është dhënë kaq shumë, çfarë ke bërë me të, si ke vepruar?" "A ka shkuar në haram? Si e ke humbur? Për çfarë i ke shpenzuar mjetet e jetesës së familjes dhe fëmijëve?" Për këtë do të pyeteni. Allahu na ruajtë. Kjo është e rëndësishme për këtu, për të gjithë. Falë Allahut që ekzistojnë këto pajisje, edhe pse ato përdoren për shumë të këqija. Çdo lloj ndyrësire dhe mashtrimi bëhet me to, por falë Allahut, këto këshilla, sado të vogla qofshin, janë një mjet për të mirën. Si besimtarit ashtu edhe jobesimtarit; qoftë nëse falet apo jo, secili duhet ta dëgjojë këtë këshillë. Sepse njerëzve u mungon mjaftueshmëria, kënaqësia dhe mirënjohja. Njeriu nuk di ta vlerësojë vlerën e gjërave të dhëna, vlerën e dhuntive. Allahu na ruajtë, Allahu mos na largoftë nga rruga e drejtë, inshaAllah. Allahu qoftë i kënaqur me ju.

Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, i mbroftë besimtarët. Inshallah, le t'i forcojmë zemrat tona. Sepse ne gjendemi në kohën e fundit dhe sprovat e kësaj kohe janë të shumta. Çdo gjë po bëhet më e vështirë. Profeti ynë (paqja dhe mëshira qofshin mbi të) thotë për kohën e fundit: "Yakunu al-mataru qayzan wa al-waladu ghayzan" (Shiu do të bëhet mundim dhe fëmijët zemërim). Kjo do të thotë se, në kohën e fundit, shiu do të bëhet fatkeqësi. Për një kohë të gjatë nuk bie fare, dhe pastaj vjen një vërshim dhe merr gjithçka me vete. Ne e shohim këtë kudo në botë; njerëzit humbin jetën nga përmbytjet. Ato shkatërrojnë tokat, të mbjellat dhe shtëpitë. Meqenëse jetojmë në kohën e fundit, të gjitha këto janë shenja të saj. Edhe më keq është "wa al-waladu ghayzan"; kjo do të thotë se fëmijët bëhen të pabindur. Profeti ynë (bekimet dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) thotë se do të ketë fëmijë të prapë e nevrikë, që u shkaktojnë brengë prindërve të tyre. Edhe kjo bën pjesë në shenjat e kohës së fundit. Kjo, natyrisht, varet nga edukimi. Meqenëse fëmijët nuk edukohen me vlerat islame, ata pavetëdije marrin rrugën e gabuar; e mundojnë familjen e tyre, shkaktojnë telashe dhe në fund dëmtojnë vetveten. Meqenëse jetojmë në kohën e fundit, duhet t'i luteni Allahut gjithmonë kështu: "Allahu dhuroftë shi të begatë dhe fëmijët tanë qofshin të edukuar mirë." Njerëzit sot ankohen vetëm kur është tepër vonë: "Djali ynë po na mundon, vajza jonë nuk dëgjon." Duhet të merrni masa që nga fillimi. Mos i edukoni me ashpërsi, por me butësi dhe tregojuni rrugën. Mësojuni atyre mirësjelljen, moralin, adabin islam dhe Profetin tonë, dhe përgjërohuni Allahut që ata ta ndjekin këtë rrugë. Siç e thashë, tema më e rëndësishme janë fëmijët. Shiu dhe përmbytjet janë vërtet katastrofa, por nëse fëmijët nuk bëhen të devotshëm, kjo është katastrofa më e madhe. Kjo nuk është e rëndësishme vetëm për familjen, por për të gjithë shoqërinë. Fëmijët i shpërfillin prindërit e tyre, vrapojnë pas njerëzve të padobishëm, e shkatërrojnë veten dhe u shkaktojnë vuajtje të tjerëve. Prandaj, Allahu i ruajtë fëmijët e myslimanëve, fëmijët e Islamit. Dhe pastaj janë ata njerëz djallëzorë; ata i nxisin fëmijët drejt drogës. Nëse mësohen njëherë me të, Allahu na ruajtë... Prandaj duhet të jeni të matur me fëmijët; nuk duhet t'u plotësohet çdo dëshirë. Fëmija duhet të punojë, të përpiqet. Edhe nëse jeni të pasur, mos u jepni gjithçka menjëherë, lërini të presin. Fëmija duhet t'i shërbejë babait dhe nënës. Sot ndodh pikërisht e kundërta; njerëzit u shtrojnë gjithçka te këmbët dhe pyesin: "Çfarë të bëjë fëmija? Çfarë do fëmija ynë?" Edhe pse janë në vështirësi financiare, ata i dërgojnë në universitete private. Atëherë le të mos studiojë, universiteti nuk është detyrim. Ai duhet të punojë, të arrijë diçka, të bëhet një njeri i ndershëm. Një njeri që beson në Allahun dhe i shërben me respekt familjes së tij. Ti e dërgon në universitet dhe situata bëhet edhe më e keqe. Fëmija humbet orientimin, shkon atje dhe kthehet plotësisht i prishur. Prandaj, dërgoni vetëm atë fëmijë që dëshiron vërtet të mësojë. Kush nuk do të mësojë, nuk duhet të rrijë në shtëpi, por të punojë. Nëse ai nuk mëson dhe rri në shtëpi, më vonë do të sillet kafeneve dhe vendeve të tjera, do të rrethohet nga shokë të gabuar dhe mendime të këqija. Dhe pastaj prisni që ai të bëhet një fëmijë i devotshëm. Allahu na ruajtë. Kjo është e rëndësishme, sepse kjo është sëmundja më e madhe e kohës së sotme. Thonë "Do t'i lë fëmijët të studiojnë", i dërgojnë diku, nuk e dinë çfarë bëjnë ata, dhe pastaj ankohen. Allahu na dhëntë të gjithëve mend dhe largpamësi, Allahu mos na largoftë nga rruga e drejtë.

E kush të dojë, le të besojë, e kush të dojë, le të mohojë. (18:29) Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi, thotë: "Kush të dojë, le të besojë, dhe kush të dojë, le të mbetet në mosbesim." Kjo është një çështje e zemrës. Nuk mund të detyrohet askush të bëhet mysliman. Madje edhe gjatë çlirimeve, askush nuk u detyrua ta ndërronte fenë e tij; nuk u ushtrua asnjë detyrim. Kush donte të bëhej mysliman, bëhej. Kush jo, qëndronte në besimin e tij, paguante taksën dhe trajtohej si qytetar. Përse e përmendim këtë? Këto ditë, Papa, kreu i botës katolike, është këtu për vizitë. Sfondi i vizitës së tij lidhet me ndryshimin e fesë nga priftërinjtë, të cilët u mblodhën në Nikea para 1700 vitesh. Sepse romakët paganë i quanin pasuesit e Isait "Nasrani". Ata i përndiqnin dhe i vrisnin ata, dhe nuk i linin të qetë askund. Përfundimisht, ata e përzien paganizmin me krishterimin sipas dëshirës së tyre. Para 1700 vitesh, pra 325 vjet pas Isait, ata thanë: "Tani edhe ne jemi të krishterë" dhe ranë dakord. Por ata e falsifikuan fenë – Allahu na ruajt – duke pretenduar: "Nuk mund të ketë vetëm një Zot të vetëm; Ai duhet të ketë familje, Ai duhet të ketë fëmijë." Kur pasuesit e vërtetë të Shkrimit, që ndiqnin Isain, e refuzuan këtë, ata u mblodhën të gjithë për t'u mbyllur gojën. Në mbledhjen në Nikea u tha: "Këta janë të krishterët e vërtetë, të tjerët nuk i pranojmë." Ata nuk toleronin askënd jashtë mësimit të tyre dhe i zhdukën ata. Kush mundi të ikte, iku; kush mbeti, ose duhej të pranonte fenë e re, ose vritej. Ky është thelbi i çështjes. Kjo është ngjarja që ndodhi para 1700 vitesh. Kishte shumë grupe që qëndronin jashtë fesë shtetërore të shpallur prej tyre. Një prej tyre ishte grupi që quhej "Nestorianë". Edhe Selman el-Farisiu ndiqte këtë rrugë para Islamit. Murgjit e përcillnin fenë e vërtetë; kur njëri vdiste, ai e udhëzonte te tjetri. Përfundimisht, ata e dërguan atë në Medine me fjalët: "Profeti (paqja qoftë mbi të) do të shfaqet atje." Dhe kështu ai e gjeti Profetin tonë (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) në Medine. Ai rridhte nga ky grup, nga ky zinxhir. Kjo do të thotë se shumica e tyre besonin në njëshmërinë e Allahut dhe e adhuronin Atë. Kur u shfaq ky grup romak, ata shkruan ungjij të falsifikuar dhe e larguan të gjithë botën e krishterë nga rruga e drejtë drejt politeizmit përmes dhunës dhe vrasjeve. Pikërisht kjo është ajo që ka ndodhur. Por inshallah, ky takim do të bëhet shkak që njerëzit të njohin rrugën e vërtetë. Njerëzit tanë kanë frikë dhe pyesin: "A do të bëhet magji e zezë? A do të ndodhë diçka?" Jo, nuk ka asnjë arsye për t'u shqetësuar. Ky është atdheu i evlijave, i dëshmorëve dhe i shokëve të Profetit. Prandaj askush, pavarësisht se kush vjen, nuk mund të bëjë asgjë; nuk do të ndodhë asgjë. Mysafiri duhet pritur mirë. Le t'i trajtojmë ata mirë. Ndoshta Allahu fut dritën e besimit në zemrat e tyre, që ata të njohin të vërtetën, inshallah. Papa i parafundit u takua papritur me Sheh Babën dhe pak më pas dha dorëheqjen nga papati. Kjo është diçka që nuk ka ndodhur kurrë më parë në histori. Ne e pyetëm Sheh Efendiun: "Përse e bëri ai këtë?" Sheh Baba tha: "Ai e pa të vërtetën." Kur e pa të vërtetën, ai u tërhoq. Popullit i dhanë një pretekst; thanë: "Ai nuk dëshiron të vazhdojë për arsye shëndetësore." Në të vërtetë, asnjë Papë nuk zëvendësohet para se të vdesë. Nuk ka pasur askënd që të ketë dhënë dorëheqjen më parë. Edhe nëse ishte i sëmurë, ai qëndronte në detyrë deri në vdekje. Nëse do Allahu, kjo vizitë do të bëhet shkak për udhëzimin e njerëzve. Dhe edhe nëse jo: Shumë priftërinj dhe murgj në rrethin e tij e kanë njohur të vërtetën dhe janë bërë myslimanë fshehurazi, edhe pse vazhdojnë detyrat e tyre. Ka mijëra, qindra mijëra të tillë, dhe gjithmonë ka pasur. Prandaj nuk ka asnjë arsye për frikë apo shqetësim. Dhe thuaj: Erdhi e vërteta dhe u zhduk e kota. (17:81) "Erdhi e vërteta, u zhduk e kota." Kur vjen e vërteta, e kota nuk ka më asnjë vlerë dhe asnjë rëndësi. Prandaj populli ynë nuk ka pse të ketë frikë: "Çfarë do të ndodhë? Çfarë po ngjan?" Mos keni frikë. Allahu është me ne, e vërteta është Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi. E vërteta do të shfaqet. Edhe nëse jo tani: Ashtu siç erdhi Papa, do të vijë edhe Isai. Me lejen e Allahut, ai do ta largojë të gjithë këtë falsitet. Allahu e bëftë për mirë. Inshallah, qoftë një shkak për udhëzim. Kemi shumë vëllezër që janë kthyer nga rruga e gabuar në fenë e vërtetë; falë Allahut, ata janë shumica. Inshallah, Allahu u dhuroftë myslimanëve vigjilencë përmes këtij rasti, që ata të kapen fort pas të vërtetës.