Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Allahu ju bekoftë. Ju na nderoni, edhe pse ne nuk jemi të denjë për këtë. Por Elhamdulilah, përmes nesh ju nderoni Meshajihët dhe Profetin (salallahu alejhi ue selem). Ju faleminderit për këtë; Allahu ju dhuroftë gjithnjë e më shumë dashuri dhe dritë. Allahu ju forcoftë në këtë rrugë – në rrugën e Profetit (salallahu alejhi ue selem), rrugën e Ehli Sunetit dhe Xhematit, dhe rrugën e Tarikatit. E gjithë kjo është e njëjta rrugë; nuk ka asnjë ndryshim. Elhamdulilah, ne jemi në rrugën e drejtë, Tarikat el-Mustekim, rrugën e drejtë. "Tarikat" do të thotë rrugë dhe "Mustekim" do të thotë e drejtë – ajo që nuk devijon nga qëllimi. Elhamdulilah, ne ndjekim rrugën e Profetit (salallahu alejhi ue selem) dhe do të vazhdojmë kështu, jo vetëm deri në Kijamet, por në përjetësi. Kush kapet pas saj që nga fillimi, është më i bekuar dhe do të jetë më pranë Profetit (salallahu alejhi ue selem) në Xhenet. Edhe në Dunja, ata janë më të dashur për Profetin (salallahu alejhi ue selem). Sepse Profeti (salallahu alejhi ue selem) ka thënë: "Kush më dërgon selavate, unë i përgjigjem." Prandaj, Profeti (salallahu alejhi ue selem) përgjigjet sa herë që njerëzit e Tarikatit recitojnë selavate apo durude për të. Ky është besimi ynë, besimi islam. Edhe nëse disa njerëz nuk e pranojnë këtë, ata nuk kanë rëndësi. Më e rëndësishmja është të jeni në rrugën e Profetit (salallahu alejhi ue selem), në rrugën e baballarëve, gjyshërve dhe të parëve tuaj, nga koha e Profetit e deri më sot. Kjo rrugë vazhdon. Shumë janë përpjekur ta shkatërrojnë, por nuk ia kanë dalë. Ata kanë ikur dhe askush nuk di më asgjë për ta. Sigurisht që nuk ishin vetëm një, dy apo njëqind, por mijëra kudo; megjithatë të gjithë u mposhtën dhe u varrosën së bashku me fitnen e tyre. Tani nën tokë ata pendohen për atë që kanë bërë, por nuk u bën më dobi. Dobia qëndron në ndjekjen e kësaj rruge në çdo kohë dhe në mosdëgjimin e Shejtanit. Njerëzit thonë: "Kam vesvese" (pëshpëritje). Kjo është normale nga Shejtani, por ata njerëz janë më të këqij se pëshpëritjet e Shejtanit. Elhamdulilah, Shehu ynë, i cili recitoi Kasiden, foli për Mesxhid el-Aksa-në si dhe për Isranë dhe Miraxhin. Fatkeqësisht, për shumë njerëz aktualisht është e pamundur ta vizitojnë këtë vend. Sot më pyeti njëri nga vëllezërit tanë: "Ti udhëton kudo; cili vend të pëlqen më shumë?" Ndoshta ai mendonte se do të thosha Meka ose Medina, por unë thashë Palestina. Elhamdulilah, sepse është toka e Profetëve dhe toka e kësaj xhamie të shenjtë, Mesxhid el-Aksa. SubhanAllah, Allahu e ka vendosur dashurinë për këtë vend në zemrën time. Dikur kam qenë atje me Mevlana Shehun; në atë kohë e kontrollonin arabët. Çdo vit Mevlana Shehu sillte haxhinj nga Qiproja, i merrte në Haxh dhe ata vizitonin Mesxhid el-Aksa-në. Pasi Izraeli e mori, ata nuk mund të shkonin më. Por pas gjashtëdhjetë vitesh unë e vizitova dhe ishte një vend vërtet fantastik. Kur vizitova Nablusin, që është një qytet shumë i bukur me shumë njerëz të Tarikatit, ata na ftuan për darkë. Ne u falëm në të gjitha xhamitë, dhe Nablusi është vërtet plot me shumë ndjekës të Tarikatit. Por njerëzit, të gjithë këta arabë – u mashtruan që në fillim nga Perëndimi për të nisur një revolucion kundër Kalifit dhe Osmanëve. Sulltan Abdul Hamidit iu ofruan miliarda për të shlyer borxhet e tij, nëse do t'u jepte vetëm një copëz të vogël toke nga atje. Sulltan Abdul Hamidi e dëboi atë burrë dhe i tha: "Nuk mund të të jap as edhe një grusht dhe nga kjo tokë e shenjtë; është emaneti im." "Si do të mund të dilja para Allahut dhe të thosha se e kam braktisur këtë përgjegjësi?" Sulltan Abdul Hamidi dhe të gjithë sulltanët ishin njerëz të Tarikatit; Shehu i Sulltan Abdul Hamidit i përkiste Tarikatit Shadhili. Ai nuk e dha, por ata nxitën fitne, e rrëzuan atë dhe i mashtruan arabët. Ata u thanë arabëve: "Ju do të jeni mbretër të të gjithë muslimanëve dhe arabëve, dhe kjo tokë do të jetë e juaja." Mevlana Sheh Abdullah Dagestani në atë kohë ishte në ushtrinë osmane. Ai kreu dyzet ditë Halvet (izolim shpirtëror) në Kupolën e Shkëmbit (Mesxhid el-Sahra), pranë Mesxhid el-Aksa-së. Ai qëndroi atje rreth një vit duke mbrojtur Palestinën dhe Mesxhid el-Aksa-në. Pas kthimit të tyre, Osmanët ishin drejt fundit. Shpejt fuqitë perëndimore morën të gjitha tokat osmane dhe e internuan Kalifin. Ata janë të aftë për këtë. Ne nuk mund të themi asgjë, sepse "Lufta është mashtrim". Në luftë, armiku yt mund të të mashtrojë. Por të jesh ai që mashtron, është e tmerrshme. Të rreshtohesh në anën e armikut kundër Islamit dhe kundër Kalifit është një mëkat i madh. Kjo nuk mund të pranohet. Sigurisht, ajo epokë mbaroi, dhe pasi ata e morën Palestinën, njerëzit filluan të ankohen dhe të qajnë për shtypjen. Pse ndodh kjo? Edhe tani ata nuk e pranojnë padrejtësinë që kanë bërë. Ende janë kundër Osmanëve dhe kundër Kalifit – e gjithë bota arabe. Mos mendoni se ata do të ishin të lumtur me Kalifin apo Osmanët. Deri më sot, Perëndimi e ka sjellë këtë helm në vendet e tyre dhe u ka hyrë arabëve deri në palcë. Nëse flet qoftë edhe pak për këtë, sheh armiqësi dhe urrejtje kundër Osmanëve dhe Kalifit. Për këtë arsye po ndodh e gjithë kjo tani. Ata bërtasin "Gaza, Gaza", por ky është faji juaj. Armiku mund të bëjë çfarë të dojë; mos prisni mirësi nga armiku. Por nëse nuk pendoheni tek Allahu dhe nuk jeni me Tarikatin, punët nuk i keni mirë. A mund të thotë dikush se kjo është gabim? Unë kam lindur në Damask dhe kam jetuar atje. Gjatë shkollës na mësonin se Osmanët ishin armiku. Na mësonin se ata na kishin lënë të prapambetur dhe kishin pushtuar vendin tonë. Sikur të donin Osmanët, mund t'ua kishin dhënë Palestinën atyre njerëzve dhe të merrnin paratë, dhe sot e kësaj dite do të qeverisnin vendin e tyre. Por këta njerëz nuk kanë mend; mendja e tyre është e shkatërruar dhe e djegur. Të gjithë muslimanët... mendja e tyre është e mjegulluar. Asnjë mendim, asnjë reflektim i saktë. Ata shikojnë vetëm të jashtmen, pa parë atë që fshihet pas saj ose në brendësi. Ata vrapojnë pas Iranit, pas vehabistëve – nuk mund të thuhet se dikush në këtë gjendje vepron vërtet si musliman. Ja çfarë ndodhi kur isha në Nablus. Sulltan Abdul Hamidi e donte këtë qytet; ishte një vend i veçantë për të. Ishte gjatë një darke... njerëzit ishin Masha'Allah, shumë të mirë. Ata e pëlqenin Sulltan Abdul Hamidin sepse ai i donte ata; ai madje ndërtoi hekurudhën për në Nablus. Por aty ishte ulur një burrë i moshuar, dhe kur e përshëndeta, ai nuk u gëzua shumë. Ai tha "Tatbi", dhe unë në fillim nuk e kuptova se çfarë do të thoshte "Tatbi". Më vonë kuptova se "Tatbi" do të thotë "normalizim i marrëdhënieve", gjë që ata e refuzojnë. Ne vijmë për të vizituar një vend të shenjtë, dhe Allahu na e ka hapur këtë rrugë, ndaj erdhëm. Pse thua diçka të tillë? Nuk është vetëm për ju; toka e shenjtë është për të gjithë muslimanët. Nëse pretendoni se është vetëm për ju, sigurisht që do t'ju shtypin dhe do të bëjnë gjithçka që nuk ju pëlqen. Pra, kjo është gjendja e Islamit dhe e muslimanëve. Ata duhet të mësojnë nga ulematë dhe meshajihët e vërtetë. Elhamdulilah, sigurisht që ka shumë prej tyre, por fatkeqësisht shoh se edhe sufitë arabë e mbajnë këtë helm kudo në trupin e tyre. Kur merresh shumë me një gjë, ajo ngadalë bëhet e dukshme. Kështu që ata duhet t'i kërkojnë falje Allahut Azze ue Xhel. Allahu është Gafur (Falës) dhe Rahim (Mëshirëplotë). Allahu pranon dhe fal. Insha'Allah Allahu na fal dhe na dërgon ndihmë. Elhamdulilah, ka myzhde nga Profeti (salallahu alejhi ue selem) në lidhje me Mehdiun (alejhis-selam). Pa këtë do të ishte e vështirë. Në çdo kohë, kudo, ka probleme në botë; asnjë vend nuk është pa probleme. Dhe shumica e problemeve gjenden natyrisht në vendet muslimane dhe në tokat muslimane. Pse? Sepse Shejtani nuk ka dalë në pension. Siç shpjegoi njëherë Mevlana Shehu, kur një peshkop e pyeti se kur do të mbaronte kjo fatkeqësi. Mevlana Shehu tha: "Kur Shejtani të dalë në pension, do të ketë mbaruar." Ai qeshi shumë me këtë burrë. Realiteti është: Do të marrë fund kur të vijë Mehdiu (alejhis-selam). Por Shejtani ende nuk ka mbaruar punë. Kur dëgjojmë për Kashmirin, Mianmarin, Palestinën, Irakun, Iranin, Afrikën, Sudanin, Libinë... çdo vend musliman ka probleme. Unë trishtohem shumë. Por pastaj e kuptoj se nëse do të përpiqeshin ta zgjidhnin vetë, do të duheshin mijëra vjet. Më kujtohet se do të ketë paqe kur të vijë Sejidina Mehdiu (alejhis-selam). Nuk do të ketë më probleme, as viza, as leje të nevojshme për të qëndruar, për të shkuar apo për të ardhur. Të gjitha këto do të marrin fund. Sigurisht, Shejtani ende nuk është në pension. Por kur të vijë Mehdiu (alejhis-selam), kjo botë do të jetë ashtu siç tha Profeti (salallahu alejhi ue selem): E gjithë toka do t'i përkasë Islamit. Nuk do të ketë fe tjetër; të gjithë njerëzit do të ndjekin Islamin. Islam do të thotë paqe; do të ketë paqe për të gjithë botën. Kështu që do të vijë Mehdiu (alejhis-selam), dhe pas tij do të vijë Isai (alejhis-selam). Pas Mehdiut do të sundojë Isai (alejhis-selam); do të jenë dyzet vjet paqe. Dhe kur Isai (alejhis-selam) të vdesë, ai do të varroset pranë Profetit (salallahu alejhi ue selem). Jo siç pretendojnë ata njerëz të çmendur, se ai është i biri i Allahut, Estagfirullah. Kjo është ideja më qesharake e atyre që menduan se ishin njerëzit më të zgjuar në botë. Madje ata mund ta pyesin tani këtë makinë inteligjente; ata kanë makina inteligjente. Nëse e pyet: "Kush është Isai (alejhis-selam)?", ajo do të thotë se ai është një Profet. Edhe makina e di më mirë se ata. Pra, kur Isai (alejhis-selam) të vdesë dhe të varroset pranë Profetit (salallahu alejhi ue selem) në Medine – vendi i tij është atje, siç e di Ehli Suneti dhe Xhemati. Pas kësaj, gjithçka do të bëhet sërish keq. Shejtani do të kthehet me fuqi të plotë dhe do të veprojë mes njerëzve. Shumë njerëz do të bëhen sërish qafira dhe mosbesimtarë. Vetëm pak muslimanë do të mbeten, dhe në atë kohë do të vijë Tymi (Duhani). Dhe muslimani, kur ta thithë këtë tym, do të vdesë (dhe do të hyjë në Xhenet). Vetëm qafirat do të mbeten këtu. Pra, do të ketë qetësi nga Shejtani vetëm për dyzet vjet, dhe pas kësaj ai do të kthehet. Kështu është Dynjaja; kështu duhet të jetë. Sepse Kiameti u vjen këtyre njerëzve, mosbesimtarëve; të gjithë do të shkatërrohen në atë kohë. Tani ata sjellin ndonjëherë lajme se një gur po vjen nga hapësira dhe do të godasë Tokën e do të shkaktojë Kiametin. Elhamdulilah, muslimanët dhe besimtarët e dinë se kjo nuk është e vërtetë. Ndoshta njerëzit e tjerë kanë frikë të madhe, janë të shqetësuar dhe të trishtuar se fundi i botës vjen me këtë gur. Por çdo gur dhe çdo imtësi ndodh me urdhrin e Allahut Azze ue Xhel. Si mund të ndodhë Kiameti pa urdhrin e Tij? Mosbesimtarët kanë bindje të pakuptimta. Ata frikësojnë veten – nuk kanë frikë nga Allahu, por frikë nga asgjëja. Allahu na ndihmoftë, InshaAllah, që të qëndrojmë në rrugën e Ehli Sunetit dhe Xhematit. Kush janë ata? Janë ata që ndjekin Sheriatin. Elhamdulilah, Sheriati dhe katër Medhhebet (shkollat juridike) janë të rëndësishme. Ata që nuk e pranojnë këtë, nuk i përkasin Ehli Sunetit dhe Xhematit. Çdo Medhheb ofron një rrugë të lehtë; nuk ka vështirësi. Çdo vend mund të ndjekë atë që është e përshtatshme për të. Por tani është moda e re e këtyre njerëzve të thonë: "Nuk kemi nevojë për Medhheb." Ata i mallkojnë Medhhebet dhe i mallkojnë njerëzit që ndjekin një Medhheb. Ata thonë: "S'ka nevojë për Medhheb, ti ndiq vetëm Kuranin." Por kur ata lexojnë Kuranin, unë dëgjoj shumë njerëz që nuk dinë as ta lexojnë siç duhet. Atëherë, si mund ta kuptoni dhe ta ndiqni atë? Profeti (salallahu alejhi ue selem) ka thënë: "Jessiru ue la tu'asiru" (Lehtësoni dhe mos vështirësoni). Profeti (salallahu alejhi ue selem) na mësoi t'i bëjmë gjërat të thjeshta. Kur ata ta tregojnë rrugën tënde, rrugën e Medhhebit, është e lehtë për ty të ndjekësh. Nëse nuk e njeh rrugën, do ta hapësh Kuranin nga fillimi në fund dhe do të përpiqesh të gjesh diçka. Derisa ta gjesh atë, e harron tjetrën sërish; të kërkosh vazhdimisht – kjo nuk është mirë. Kjo shkakton një fitne të madhe. Ulematë e dinë këtë; ka shumë njerëz që bëjnë gjëra kundër Sheriatit. Por ata pretendojnë: "Ne e dimë këtë nga Kurani." Kuranin e Madhërishëm... për ta mësuar atë, duhet të studiosh të paktën dhjetë vjet për ta lexuar dhe kuptuar siç duhet. Kur ta kuptosh atë, duhet të shikosh edhe Hadithin. Këta njerëz nuk i pranojnë hadithet; ata janë të humbur. Çdo gjë që lexojnë do të jetë pa dobi; madje u bën dëm atyre. Sepse ata mbjellin fitne dhe i bëjnë njerëzit të kërkojnë gjëra të tjera. Pra, Ehli Suneti dhe Xhemati, mos u largoni nga Medhhebi dhe mos u largoni nga Tarikati. Këta janë dy krahë, siç thuhet. Shejh Khalid al-Baghdadi quhej "Dhu l-Xhanahajn", poseduesi i dy krahëve. Një krah për Sheriatin, një për Tarikatin. Pa këtë nuk mund të fluturosh. Duhet të jenë të dyja, dhe kjo është rruga jonë. Allahu ju bekoftë, Allahu ju ruajtë në këtë rrugë, InshaAllah. Ju mund të ndiqni çdo Tarikat; kjo nuk është e rëndësishme, siç e thashë edhe sot. Ka shumë Tarikate; ju mund të ndiqni çdo Tarikat që është i përshtatshëm për ju, ashtu si çdo Medhheb që është i përshtatshëm për ju. Allahu ju bekoftë, Allahu na mbajtë fort në këtë rrugë.

„Me të vërtetë, Allahu është me ata që kanë devotshmëri dhe që bëjnë vepra të mira.“ (En-Nahl, 16:128) Ata që ruhen nga e keqja dhe përpiqen vazhdimisht të bëjnë mirë për njerëzit. Elhamdulilah, kjo është mirësia më e madhe për ne: Të dini se kush ju jep forcë. Mbështetja juaj nuk është as polic, as politikan, as ndonjë njeri i pasur. Mbështetja juaj është Allahu, Zoti dhe Pronari i të gjithë gjithësisë. Allahu Azze ue Xhel ju mbështet; këtë duhet ta përvetësoni. Jini me zemër të gëzuar; mos u dëshpëroni dhe mos lejoni t'ju kaplojë mërzia. Sigurisht, kur njerëzit janë larg atdheut islam në një mjedis tjetër, ajri dhe atmosfera shpirtërore ndonjëherë duken të huaja. Ata bien në frikë; brenga dhe pikëllimi i kaplojnë ata. Kjo nuk është gjendje e drejtë; duhet të mbani mend këtë që vijon. Thoni: „Hasbunallah – Allahu na mjafton, Ai është me ne.“ Allahu është i fuqishëm për çdo gjë; për Të asgjë nuk është e vështirë. Ai është El-Kadir, El-Muktedir (I Gjithëfuqishmi, Përcaktuesi i çdo fuqie). Kjo dijeni është dhurata më e madhe për një besimtar, për një musliman. Sepse muslimani është gjithmonë shënjestër dhe ndodhet nën sulmin e zullumqarëve. Ose shejtani dërgon ushtritë e tij kundër besimtarit, për ta bërë atë të palumtur dhe për ta larguar nga përmendja e Allahut Azze ue Xhel. Qëllimi i tyre i vetëm është të na shpërqendrojnë dhe të na largojnë nga përsiatja për Mëshirëplotin, Allahun Azze ue Xhel, i Cili na krijoi dhe na mban në jetë. Ai i jep secilit riskun e tij, qoftë musliman apo jomusliman; por kur muslimanët e kuptojnë këtë, zemrat e tyre gjejnë paqe. Ata bëhen të lumtur dhe nuk do të zhytën kurrë në mjerim. Pikërisht kjo është rruga e Profetit tonë, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të. Kur ai filloi shpalljen dhe i ftoi njerëzit drejt së vërtetës, të gjithë u ngritën kundër Tij. Ata e konsideronin të ligjshme çdo lloj torture dhe ligësie kundër Profetit, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të. Dhe i ofruan Atij botë të tëra, që ai të hiqte dorë nga çështja e tij. Ai refuzoi, sepse Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, e njihte Zotin e tij. Nëse nuk keni para në xhep dhe dikush vjen e thotë: „Do të të jap pesë groshë, më ndiq mua“, a do të shkonit me të? Hasha (Allahu na ruajtë) – ky ndoshta nuk është shembull i përsosur – por këta të pamend dhe të pakujdesshëm menduan se Profeti ynë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) do ta braktiste të vërtetën dhe do t'i ndiqte ata. Ishin njerëz të padijshëm. Atë kohë e quajnë madje „Koha e Injorancës“ (Xhahilije). Ka dy lloje të Xhahilijes. Njëra ishte në kohën e Profetit, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, të cilën Ai (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) e përfundoi, Elhamdulilah. E dyta është ajo e kohës së fundit, koha e sotme. Kjo është shumë më e rëndë sesa ajo koha e parë e injorancës. Atëherë ata të paktën besonin në idhuj ose, sado gabim, në ndonjë hyjni. Por në këtë Xhahilije të kohës së fundit, njerëzit nuk besojnë më në asgjë. Kjo është errësira më e thellë e injorancës. Kjo është injorancë e vërtetë; sepse Allahu u dha atyre çdo mundësi për të ditur, për të parë, për të medituar dhe për të dëgjuar, por megjithatë ata nuk besojnë. Më parë njerëzit shikonin qiellin dhe mendonin se yjet ishin vetëm llamba të vogla. Por tani ata e dinë se sa madhështor është universi, megjithatë nuk mund të gjejnë as fund dhe as kufij të këtij universi. Ata shikojnë dhe shohin botë që janë miliarda herë më të mëdha, por nuk gjejnë asnjë kufi ku të mund të thonë: „Këtu është pika e fundit.“ Pra, nëse do të kishin qoftë edhe pak mend, do të duhej të besonin në një Krijues. Por fakti që ata nuk besojnë, dëshmon injorancën e tyre. Injorancë do të thotë: ose të mos dish, ose të mos duash të dish. Nuk është turp të jesh i padijshëm që nuk di asgjë, por dëshiron të mësosh; në këtë nuk ka asgjë të keqe. Por nëse këmbëngulni të mbeteni të padijshëm dhe të qëndroni në injorancë, atëherë kjo është e tmerrshme. Për këtë arsye Allahu Azze ue Xhel ka dërguar të gjithë profetët. Siç tha Profeti ynë, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, për shokët e tij: „Sahabët e mi janë si yjet në qiell; cilindo që të ndiqni, do të udhëzoheni.“ Në këtë mënyrë i jepni fund injorancës suaj. Çdo e vërtetë që vjen nga Profeti, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, u mëson njerëzve thelbin e kësaj jete dhe se çfarë do të thotë jeta në botën tjetër. Ajo tregon se si Allahu e krijoi njeriun dhe si filloi kjo botë. Nuk është e nevojshme të ngrihen teori si „ndodhi kështu, u bë ashtu“. Ju thoni shkurt „Allahu e ka krijuar“; kjo është rruga më e thjeshtë dhe më e qartë për të logjikshmit. Por të pamendët ende hulumtojnë më kot: „Si erdhi deri këtu, si ndodhi?“ Ndërkohë që gjithçka gjendet në Kuran, fjalën e Allahut. Ai shpjegon gjithçka nga fillimi deri në fund. Ai tregon madje se çfarë do të ndodhë më pas, gjendjet e Ditës së Gjykimit. Ata kanë teori dhe në fakt e dinë se do të ndodhë ashtu siç tregon Kurani, por megjithatë ata nuk besojnë. Madje edhe përshkrimin e Ditës së Gjykimit në Kuran, ata e konfirmojnë sot me shkencën e tyre. „Kur qielli të çahet dhe të bëhet i kuq si vaji i valuar (ose: si një trëndafil i kuq).“ (Er-Rrahman, 55:37) Kur qielli hapet dhe merr formën e një trëndafili... Në shkencë ata e përshkruajnë pikërisht ashtu; do t'i ngjajë një trëndafili gjigant që hapet. Allahu e tregon këtë hapur, megjithatë ata nuk besojnë. Ata ende e shtyjnë dhe thonë: „Kjo do të ndodhë vetëm pas miliarda vitesh.“ Nëse Allahu do, kur të vijë ajo orë, gjithçka ndodh në një çast, inshallah. E rëndësishme është të gjesh njerëz të drejtë dhe të ndjekësh atë rrugë të bekuar të profetëve. Dhe të logjikshmit e ndjekin këtë rrugë. Shumë Evlija të Allahut tregojnë rrugën e Allahut. Hazreti Mevlana Sheh Nazim, Allahu e shenjtëroftë sekretin e tij. Elhamdulilah, ai rridhte nga një familje e ndritur dhe e arsimuar. Në atë kohë e dërguan për shkollim në Stamboll. Në atë kohë në Qipro nuk kishte askënd me fuqi financiare apo me dije për të ofruar atje një arsim të lartë. Prandaj ai studioi në Stamboll. Ai ishte shumë inteligjent, po ashtu edhe vëllezërit e tij. Kur erdhi koha dhe vëllai i tij i madh ndërroi jetë, ai e ndërpreu shkollimin e tij. Sepse zemra e tij filloi t'i drejtohej botës tjetër, spiritualitetit. Kjo gjendje e shtyu atë të braktiste shkencat e kësaj bote, megjithëse i kishte përfunduar studimet dhe ishte shumë i talentuar. Mevlana Shehu ishte një person i zgjedhur përmes Himes (mbështetjes shpirtërore) të Evlijave të Allahut. Ai u largua nga Turqia dhe kreu Hixhretin (mërgimin). Sepse në atë kohë në Turqi ishte e ndaluar të thirrej ezani ose të visheshin rroba sipas Sunetit të Profetit, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të. Ai kishte ndërmend të shkonte në Medine el-Muneuere. Fillimisht shkoi në Siri, në Homs. Aty kishte një medrese nga koha osmane me dijetarë të mëdhenj, me të vërtetë alimë të shkëlqyer. Aty ai studioi për një vit. Ai qëndroi te Makami i Sejfullah Halid bin Velidit. Ai ishte atje dhe përvëtoi dijen e dhjetë viteve brenda atij viti të vetëm. Fikh, Hadith, Tefsir, Arabisht; thjesht gjithçka... Nuk ishte e lehtë; edhe unë kam studiuar, por të mësosh dijen e dhjetë viteve në një vit, është jashtëzakonisht e vështirë. Por atë që ne mësuam në dhjetë vjet, ai e përfundoi në një vit. Kjo shërbeu për ta përgatitur atë për detyrën e tij të vërtetë. Pasi plotësoi dijen e Sheriatit, shehu i tij e dërgoi në Damask. Aty ai njohu Mevlana Sheh Abdullah Dagestanin dhe iu bashkua atij. Ai i shërbeu atij gjatë gjithë jetës së tij. Deri në fund të jetës së tij, Mevlana Sheh Abdullahu e mbrojti dhe u kujdes për Mevlana Sheh Nazimin. Kur ai u tërhoq nga bota, për shtatë vjet nuk mbajti asnjë monedhë në xhepin e tij. Ai tha: „Nuk e dua dynjanë.“ Ai udhëtonte andej e këtej, udhëtoi madje pa para me një varkë të vogël nga Siria në Qipro; ky ishte Kerameti i tij. Shtatë vjet më vonë, Mevlana Sheh Abdullahu i tha: „Tani është mirë. Mjafton, ti duhet të shpenzosh, ti duhet të marrësh; tani nuk është më problem.“ Pas kësaj, ai kaloi shumë vite me Mevlanën. Gjatë këtyre viteve, Mevlana Sheh Abdullah Dagestani e formoi atë dhe i dhuroi vëmendjen e tij të veçantë (Tevexheh). Kishte edhe myridë të tjerë, por Mevlana Shehu kishte një vështrim të veçantë dhe një interes të veçantë për Mevlana Sheh Nazimin. Ai e dërgoi atë në Halvet (Khalwa) në Medine. Gjashtë muaj në Medine... Dhe më pas edhe në Bagdad... Edhe Mevlana Abdulkadir el-Xhilani e shoqëroi atë shpirtërisht; ata ishin në të njëjtën Dergah. Njëri nga nipërit e Mevlana Shejh Abdulkadir el-Xhilanit pa një ëndërr. Iu tha në ëndërr: "Shiko, një nga djemtë tanë do të vijë këtu; ti duhet ta kërkosh, ta gjesh dhe t'i shërbesh derisa ai ta përfundojë Halvetin e tij." Iu njoftua se në cilën ditë dhe në çfarë ore do të mbërrinte. Kur Mevlana Shejh erdhi me autobus nga Damasku në Bagdad, pa me hapin e parë në Bagdad atë burrë duke pritur atje. Ai po e priste dhe e çoi në dhomën e përgatitur për Halvet, në shtëpinë e tij. Gjatë gjithë kohës ai u kujdes për të. Mevlana Shejh tregonte: "Unë isha atje gjashtë muaj." "Çdo ditë, pasi njerëzit largoheshin, shkoja te Mekami i Sejidina Abdulkadir el-Xhilanit dhe bëja Murakabe (meditim)." "Për tre, katër orë... pastaj kthehesha në dhomë." Kështu ishte gjendja e Shejh Efendiut. Pasi përfundoi shumë Halvete dhe Mevlana Shejh Abdullahu kaloi në amshim, ai mori Amanetin (trashëgiminë e besuar). U shfaqën shumë njerëz që pretendonin se ishin Kalifë ose diçka tjetër, por askush nuk u kushtoi vëmendje. Një vit para vdekjes së tij, Mevlana Shejh Abdullahu i tha: "Për ty do të ketë një hapje në vendet perëndimore; ti duhet të shkosh dhe t'i gjesh ata." Pas kësaj, kur Mevlana Shejh Abdullahu ndërroi jetë në vitin 1973, Mevlana Shejh erdhi për herë të parë në Angli në vitin 1974. Që atëherë, Elhamdulilah, ai e mbjelli atë farë dhe ajo fidan po rritet. Dhe inshaAllah, me Sejidina Mehdi Alejhis-selam dhe të gjithë botën islame do të arrijë në përsosmëri, inshaAllah. Prandaj themi: Mos u shqetësoni, mos u trishtoni. Ajo që duhet të ndodhë, ndodh; është paracaktuar nga Allahu Azze ve Xhel. Mevlana Shejh gjithmonë i recitonte këto vargje: "La tukthir li-hammik, ma quddira yakun." (Mos e shto pikëllimin tënd; çfarë është caktuar, ndodh.) "Wa Allahu al-muqaddir, wa al-'alamu shu'un." (Allahu është Përcaktuesi, dhe bota është plot ndryshime.) Mos u shqetëso për atë që do të vijë; deshe apo nuk deshe, caktimi (kaderi) përmbushet. Gjithçka bëhet nga Allahu, dhe njerëzit janë krijesat e Tij, prandaj mos u hidhëroni. Nganjëherë njerëzit thonë: "Kam sulme paniku." Kjo vjen nga besimi i dobët. Nëse do të ishin besimtarë të përsosur, nuk do të kishte sulme paniku. Shumica thonë se kanë frikë nga vdekja. Përse keni frikë nga vdekja? Sa bukur kanë thënë të parët tanë: "Frika nuk ka dobi për momentin e vdekjes." Frika nuk ndihmon kundër vdekjes. A ke frikë apo jo, kur të ketë skaduar afati, do ta dorëzosh amanetin (shpirtin). Prandaj mos u bëni merak. Jini të përgatitur për vdekjen; falni pesë namazet tuaja ditore. Dhe kurdo që të vijë vdekja, do të jetë mirë për ju; mos keni pikëllim. Nëse nuk e keni këtë përgatitje, atëherë është koha për t'u frikësuar. Nëse jeni besimtarë dhe muslimanë, faluni, agjëroni dhe ndiqni urdhrat e Allahut, duke ndjekur Meshaikët dhe Evliatë e Allahut... Atëherë nuk ka asnjë arsye për frikë. Zemra juaj duhet të jetë e gëzuar. Shumica e Sahabëve flisnin si Sejidina Bilal el-Habeshi. Kur ai ishte shumë sëmurë dhe e dinte se vdekja po i afrohej, tha si më poshtë. Ai tha: "Nesër takoj miqtë, Muhamed Mustafanë, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, dhe shokët e tij." Prandaj, o njerëz, mos jini pa besim. Kini besim: Nëse Allahu dëshiron t'ju japë Rizk (furnizim), ju do të hani. Ai i jep secilit furnizimin e tij; Ai është Er-Rrazzak (Furnizuesi). Mos keni frikë dhe të mendoni: "Nuk do të gjej asgjë për të ngrënë, do të vdes urie." Edhe sikur e gjithë bota të ishte e juaja, por asnjë kafshatë të mos ishte përcaktuar në fatin tuaj, nuk do të mund të hanit asgjë prej saj. Nëse nuk keni asgjë, Allahu Azze ve Xhel ju dërgon furnizimin tuaj. Shumë njerëz e kanë këtë problem, një problem me Imanin (besimin), një problem me Tevekulin (mbështetjen te Zoti). Ju duhet të besoni në Allahun në kuptimin e plotë. A je besimtar? Po, unë jam besimtar. Atëherë mos u frikëso, mos bjer në panik, mos u trishto. "Me këtë le të gëzohen besimtarët" (Junus, 10:58), thotë Allahu Azze ve Xhel. Nëse ndiqni të vërtetën, faleni, agjëroni dhe bëni vepra të mira, atëherë jini të lumtur. "Le të gëzohen me këtë." (10:58) Urdhri është: Ju duhet të jeni të lumtur dhe të gëzuar. Mos u hidhëroni. Sigurisht që ndodhin shumë gjëra në botë. Por kjo vjen nga Allahu. Gjithçka që shihni është vullneti i Allahut. Natyrisht, ka gjëra me të cilat nuk pajtohemi, që nuk na pëlqejnë, si shtypja apo padrejtësia. Por ne besojmë në drejtësinë e Allahut Azze ve Xhel. Ne e dimë se si Ai do t'i dëmshpërblejë të shtypurit, të vrarët apo të torturuarit. Për të gjitha këto, Allahu do t'i çojë ata drejt shpërblimit të tyre. Dhe ata do të jenë përgjithmonë të lumtur. Bota, në krahasim me Ahiretin, është një kohë shumë e shkurtër; ato nuk mund të krahasohen asesi. Mevlana Shejh shpërndante, Elhamdulilah, pa u lodhur dhe pa u mërzitur, nga oqeani i bollëkut hyjnor. Që nga ajo ditë, e edhe më parë, ai udhëtonte nga njëri vend në tjetrin dhe mbante Sohbe. Ai i udhëzonte njerëzit në rrugë të drejtë. Ai u jepte mbështetje shpirtërore. Mbështetja shpirtërore dhe Himeti janë më të rëndësishmet. Nëse nuk do të ishte ky Himet shpirtëror, nuk do të kishte mbetur më asnjë gjurmë nga muslimanët. Sepse që nga dita e parë pas Profetit, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të, ata filluan të sulmonin për të shkatërruar Islamin dhe muslimanët e vërtetë. Por me mbështetjen e fuqisë shpirtërore që vjen nga Profeti (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), Sahabët, Ehli Bejti dhe Evliatë e Allahut, ne jemi ende në këmbë. Ne nuk kemi asnjë lloj frike. Allahu na dhuroftë neve, juve dhe të gjithë muslimanëve mbështetje të bukur dhe fitoren (Nusret), inshaAllah. Allahu na bëftë të qëndrueshëm në rrugën e tyre. Dhe na veshët Ai me gjendjet e tyre, inshaAllah. Siç u tha, ne nuk mund të jemi saktësisht si ata. Ndoshta, nëse mund të bëjmë një të mijtën e saj, kjo është tashmë një fitim shumë i madh. Nëse mund të përvetësojmë qoftë edhe një grimë nga mijëra gjendjet e Mevlanës, kjo është shumë mirë. Allahu na ndihmoftë ta arrijmë këtë, inshaAllah. Allahu qoftë i kënaqur me ju. Elhamdulilah, jemi për herë të dytë në këtë xhami, inshaAllah; edhe ky është një vend i bekuar. Edhe qyteti është një qytet i bukur, ka shumë njerëz të devotshëm, Elhamdulilah. Allahu ju ka sjellë këtu së bashku, ju ka tubuar. Allahu dhuroftë, inshaAllah, një dashuri dhe lumturi të bukur mes jush. Nuk ka ndarje midis Tarikateve. Gjëja më e rëndësishme është të jesh në një Tarikat, në një rrugë të vërtetë. Mevlana Shejh thoshte se çdo njeri ka një përcaktim për një Tarikat të caktuar. Se cili është, nuk është e rëndësishme; përderisa nuk mbeteni jashtë atij rrethi shpirtëror, inshaAllah. Allahu qoftë i kënaqur me ju.

وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ (13:7) Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, thotë në këtë ajet se Ai i ka dërguar çdo populli dikë për t'i treguar rrugën e drejtë. "Hadi" do të thotë "udhëzuesi". Udhëzuesi ynë është El-Hadi; kjo do të thotë, një nga Emrat e Tij – një nga emrat e Allahut – është El-Hadi. Kjo do të thotë si më poshtë: Allahu i ka dërguar profetë të gjithë njerëzimit. Nëse i shikojmë profetët: Deri te Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) erdhën dhe shkuan 124,000 profetë. Ata nuk ishin të gjithë vetëm në Lindjen e Mesme; ata ishin kudo në botë. Këtu në Evropë, në Amerikë, në Australi dhe madje edhe në këndet më të largëta të botës; Allahu i ka dërguar të Dërguarit e Tij për t'u mësuar njerëzve se kush janë, çfarë duhet të bëjnë dhe cili është kuptimi i jetës së tyre. Pra, askush nuk mund të thotë: "Te ne nuk erdhi asnjë profet." Të gjithë kishin nga një profet. Por sigurisht që atëherë nuk ishte si sot, ku secili ka qasje në gjithçka. Allahu, i Fuqishmi dhe i Lartësuari, i dërgoi ata posaçërisht te komunitetet që kishin nevojë për ta. Pra, gjithsej 124,000 profetë (paqja qoftë mbi ta) e kanë kryer detyrën e tyre. Sigurisht, më të njohurit prej tyre ndodheshin në këtë rajon, pra në Lindjen e Mesme... në vende si Meka, Medina, Hixhazi, Jemeni, Palestina, Siria dhe Turqia. Shumica e profetëve, që i njohim me emër, ishin këtu. Por të tjerët ishin në vende të tjera, të shpërndarë kudo në botë. Kur isha në Amerikën e Jugut para një ose dy muajsh, vizitova madje një vend antik. Atje më treguan se njerëzit më parë adhuronin shumë gjëra. Por njëri prej tyre doli përpara dhe tha: "Asgjë nga këto nuk është Zoti ynë; Zoti ynë është Një." Kjo histori është përcjellë deri më sot. Sipas mendimit tim, ky burrë ishte një profet, i cili u mësoi atyre gjithçka në atë kohë, por vetëm kjo pjesë u ka mbetur në kujtesë. Dhe elhamdulilah, ne ndjekim rrugën e Vulës së Profetëve (të Fundit të Profetëve). Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) ka thënë: "Pas meje nuk ka më as profet dhe as të dërguar." "Kjo çështje është mbyllur me mua; unë jam i fundit dhe profetësia ka marrë fund me mua." Kjo është ajo që ka thënë Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem) në një hadith. Pra elhamdulilah, sot e gjithë bota di për Profetin tonë (salallahu alejhi ue selem) dhe për Islamin. Kështu, Atij i drejtohen ata të cilëve Allahu u dhuron udhëzim; ata që Ai nuk i udhëzon, mbeten të përjashtuar nga kjo mëshirë e Allahut. Allahu na forcoftë në rrugën e drejtë dhe u dhuroftë udhëzim edhe të tjerëve.

Wa innaka la'ala khuluqin azim. "Dhe vërtet, ti je me një karakter madhështor." (68:4) Kështu e përshkruan Allahu Profetin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Alhamdulillah, mbrëmë ose sonte ne shënuam natën e Israsë dhe Miraxhit. Prandaj ne jemi, Alhamdulillah, të lumtur që jemi të nderuar përmes Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Allahu e ka nderuar atë me nderin më të lartë dhe e ka bërë atë shembullin më të mirë për ne. Cili është shembulli më i bukur për ata që e ndjekin Profetin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të)? Mevlana Shejh Abdullah Dagestani e urdhëroi Mevlana Shejh Nazimin të shkruante sohbetin e parë. Mevlana Shejh Abdullah Dagestani ishte një oqean i dijes. Por ai ishte aty vetëm për Mevlana Shejh Nazimin. Askush tjetër nuk e kuptonte atë; dhe ai nuk kërkonte të mblidhte nxënës apo të gjente dikë tjetër. Vështrimi i tij ishte vetëm mbi Mevlana Shejh Nazimin. Në sohbetin e tij të parë... Mevlana Shejh Nazimi shkroi 7,700 sohbete të Shejhrit të Madh Abdullah Dagestanit. At-tariqatu kulluha adab. Tarikati përbëhet tërësisht nga edebi; kjo do të thotë sjellje e mirë. Sjellja e mirë është Tarikati, dhe kjo është rruga e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Është Suneti i tij i lartësuar. Në çdo gjë që bëni, ju duhet ta ndiqni atë. Tek ata që janë në këtë rrugë, nuk ka sjellje të keqe; tek ata gjendet vetëm karakter i mirë. Para së gjithash ndaj Allahut dhe Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të)... Ata janë të respektueshëm. Ata kurrë nuk sillen pa respekt. Ata kanë edeb. Sa i përket njerëzve të tjerë, që nuk janë në Tarikat: Shumica prej tyre nuk e dinë se çfarë është edebi. Ata mendojnë se kjo nuk është ndonjë çështje e rëndësishme. Ata nuk e konsiderojnë edebin ose karakterin e mirë si të domosdoshëm. Ndërsa ky është kushti i parë për një mysliman, një besimtar dhe çdo njeri në përgjithësi. Karakteri i mirë është cilësia që e bën një njeri të pranueshëm. Kafshët nuk kanë edeb. Ato mund të bëjnë çdo gjë kudo. Në mes të rrugës, thjesht diku, ato kryejnë nevojat e tyre. Ato kërcejnë mbi njëra-tjetrën... Kafshët nuk e kanë këtë kuptim. Nuk mund t'ua vësh fajin atyre. Por për një njeri, edebi është një gjë shumë e rëndësishme. Nëse keni edeb, atëherë ju reflektoni. Njeriu duhet të mendojë për atë që bën, atë që thotë dhe me çfarë merret. Pse e bëj këtë? Pse e kryej atë? Kjo është jetike për qenien njerëzore. Për këtë arsye, Allahu në Kuranin e Shenjtë e lavdëron Profetin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) dhe i këshillon njerëzit. Kjo është shumë e rëndësishme. Wa innaka la'ala khuluqin azim. Allahu dëshmon për të Dërguarin e Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të): "Ti zotëron edukatën më të lartë, karakterin më të mirë dhe mirësinë në veprat e tua." Kjo bën që njerëzit ta ndjekin atë dhe të ecin gjurmëve të tij në gjithçka që ai bëri. Pikërisht kjo quhet Sunet. Suneti është shumë i vlefshëm për një besimtar, për dikë që beson. Prandaj Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) e ka theksuar rëndësinë e Sunetit. Man ahya sunnati inda fasadi ummati falahu ajru mi'ati shahid. Ose sab'ina shahid (shtatëdhjetë dëshmorë)... transmetimet ndryshojnë. "Kush e ngjall Sunetin tim në kohën e prishjes së ymetit tim, Allahu i jep shpërblimin e njëqind dëshmorëve." Sepse një dëshmor mund të ndërmjetësojë për shtatëdhjetë persona. Pra, kjo është një gradë shumë e lartë. Njerëzit nuk i kushtojnë vëmendje kësaj... Por njerëzit e Tarikatit, Alhamdulillah, e ndjekin Sunetin. Ata përpiqen ta zbatojnë atë sa më mirë që të jetë e mundur. Por SubhanAllah, ne shohim disa njerëz, veçanërisht ata që janë kundër Tarikatit... Ka njerëz që nuk janë në Tarikat dhe nuk kanë asnjë problem me Tarikatin. Por ka edhe nga ata që janë kundërshtarë të Tarikatit, që e shohin Tarikatin si armik. Pikërisht këta njerëz nuk i kushtojnë rëndësi Sunetit. Ata nuk e jetojnë Sunetin; shumica as nuk i falin namazet e Sunetit. Ata pretendojnë se vetëm katër rekatet (namazet e detyrueshme) janë të mjaftueshme. Ka shumë Sunete mbi të cilat Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) këmbëngulte, por ata nuk i bëjnë... Siç thamë në fillim, ata nuk kanë edeb. Ata nuk kanë respekt për Profetin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Kur e përmbushni Sunetin, kjo është shprehje e respektit ndaj të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Dhe Allahu do të jetë i kënaqur me ju. Allahu do të ketë pëlqim për ju. Nëse e bëni këtë, Ai ju shpërblen. Nëse bëni atë që bëri i Dashuri i Tij, Allahu ju jep shpërblimin njëmijëfish. Ju po imitoni Profetin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Ju përpiqeni t'i ngjani atij. Dhe për çdo vepër nga Suneti që kryeni, merrni shpërblimin e njëqind dëshmorëve. Ne jetojmë në një kohë shumë të vështirë. Armiku, pra Shejtani, sulmon për t'i dhënë fund kësaj feje. Por Allahu e mbron fenë e Tij. Prandaj Shejtani dëshiron ta shkatërrojë atë nga brenda. Sepse nga jashtë... shihen shumë kështjella që duken shumë të forta nga jashtë. Por ai armik dinak hyn brenda dhe i shkatërron ato nga brenda. Kjo është ajo që po ndodh sot. Por e gjithë kjo nuk mund ta asgjësojë të vërtetën. Ata që nuk mendojnë janë ata që do të marrin fund dhe do të zhduken. E vërteta, pra rruga e drejtë, nuk mbaron kurrë. Alhamdulillah, që nga koha e Profetit kanë kaluar pothuajse 1.450 vjet. Që nga fillimi erdhën shumë grupe për ta shkatërruar Islamin. Por të gjithë u shkatërruan dhe u mundën. Ata shkuan plot pendim në botën tjetër dhe dëshironin të ktheheshin... por ah, ishte tepër vonë. Ju duhet të reflektoni, për sa kohë jeni ende në këtë jetë. Prandaj u themi këtyre njerëzve: Kërkoni falje nga Allahu dhe kthehuni në rrugën e drejtë. Dera është e hapur për të gjithë. Njerëzit pyesin ndonjëherë... "A mund të vijmë në Dergah?" Alhamdulillah, ne themi: "Dera e Dergahut është gjithmonë e hapur për të gjithë, nuk është e mbyllur." Siç tha Mevlana Xhelaludin Rumi: "Eja, kushdo që të jesh, eja." "Edhe nëse ke bërë një gabim një herë, eja." "Edhe nëse e ke thyer pendimin dhjetë herë, eja." "Edhe nëse ishte njëqind herë, eja", tha ai. Ky është thelbi i Tarikatit. Kjo është mëshira e Tarikatit, e cila vjen nga Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) dhe nga Allahu. Ata nuk refuzojnë askënd që kërkon mëshirë dhe dëshiron të jetë me miqtë e së vërtetës; ata nuk e bëjnë këtë problem. Ata falin. Ata nuk ushqejnë inat dhe as urrejtje ndaj njerëzve. Atyre nuk u pëlqen vetëm kur Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) refuzohet ose mohohet. Dhe megjithatë ata luten që këta njerëz të gjejnë rrugën e Allahut dhe Sunetin e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Alhamdulillah, Mevlana Shejh Nazimi lutej në këto net; ai kërkonte falje për njerëzit, për ymetin dhe për të gjithë njerëzimin. Ai dëshironte që ata të vinin në rrugën e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Gjatë gjithë jetës së tij, Elhamdulilah, ai gjithashtu e vizitoi këtë rajon shumë herë. Vetëm për hir të Allahut. Shpesh e shihnim atë, qenien e tij të bekuar, shumë të rraskapitur dhe thoshim: "Ai është shumë i vjetër, nuk duhet të lodhet kaq shumë." Por ai thoshte: "Këta njerëz duan të më shohin, prandaj duhet t'i pres." Siç thuhet në fjalët e urta: Kur shikon në fytyrën e një robi që Allahu e do, Allahu të shkruan shpërblim. Kjo dritë reflektohet nga Evlijaullahët tek ju, në zemrat tuaja. Elhamdulilah, ne jemi kudo dhe kurdoherë bashkë me Evlijaullahët. Edhe këtu jemi mbledhur për hir të Allahut. Allahu na do ne. Veliullah do të thotë një rob të cilin Allahu e do dhe e ka marrë për mik. InshaAllah jeni të gjithë Evlijaullah, Elhamdulilah. Evlijaullahët nuk kanë nevojë të fluturojnë në ajër apo të tregojnë mrekulli (Keramete). Ata thjesht ruajnë zemrat e tyre me Allahun. Allahu i do ata. Qul in kuntum tuhibbunallah fattabi'uni yuhbibkumullah. (3:31) Në Kuranin e Shenjtë i flitet Profetit (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të): "(Thuaj:) Nëse e doni Allahun, atëherë më ndiqni mua..." "...që Allahu t'ju dojë." Elhamdulilah, të ndjekësh të Dërguarin e Allahut (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) është shumë e rëndësishme. Siç thamë: Ndiqni gjithçka që ai bëri dhe vërtetojeni atë. Kurrë mos thoni, Allahu na ruajt, se diçka nga kjo është e papranueshme. Gjithçka, çdo lëvizje, çdo fjalë që Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) foli, është dobi e pastër për ne. Është e mira e pastër për njerëzimin. Pse është gjendja e botës kështu për momentin? Kudo mbizotëron mjerimi. Madje edhe detet dhe oqeanet janë mbushur me papastërti dhe ndyrësira. Sepse ata nuk i përfillin urdhërat e Profetit (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Ata që thonë "Ne jemi të gjelbrit, ne jemi ambientalistë"... Edhe kjo është një kurth i Shejtanit. Sepse i pari që u kujdes për natyrën dhe krijesat ishte Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Gjithçka që Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) tha, duhet të jetë qind për qind e dobishme për njerëzit. Për ujin ai tha: Nuk lejohet të hidhni papastërti në ujë. Nuk lejohet të urinoni në ujë. Nëse e bëni këtë, Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) e mallkoi atë me La'netullah. Ky mallkim është i rezervuar për Iblisin. Nëse e ndotni ujin, bëheni si Iblisi. Kjo pikë është shumë e rëndësishme. Edhe muslimanët duhet ta dinë këtë. Kur muslimanët hanë dhe pinë, ata kujdesen për pastërtinë. Shumica e muslimanëve sot kanë ushqim me bollëk. Ata hanë, dhe pastaj sëmuren, u shfaqen shqetësime. Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) tha: Kur hani, mos u ngopni plotësisht. Kur të jetë mjaft... duhet të ndaloni së ngrëni. Mos u mbushni aq shumë sa të mos mbetet vend për ujë dhe ajër, përndryshe nuk do të mund të merrni frymë pas ngrënies. Ne e japim këtë shembull për të treguar se çfarë mëshire është Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) jo vetëm për muslimanët, por për mbarë njerëzimin. Kur ai thotë apo bën diçka, ka miliona urtësi në atë që vjen nga Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Elhamdulilah, siç thamë, gjendemi në një natë të bekuar. Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ndërmori udhëtimin e natës (Isra) dhe ngjitjen në qiell (Mi'razh). Gjatë kësaj, Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) dëshmoi gjithçka. Ai pa çdo urtësi që ne nuk e njohim, nga krijesat që Allahu ka krijuar. Njerëzit ende kërkojnë për dije dhe gjëra të tjera... Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) i pa të gjitha në një natë dhe i di. Dija që zotërojmë aktualisht në këtë teknologji... gjithçka vjen përmes ndërmjetësimit të Profetit (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). E kundërta nuk është e mundur; dija nuk mund të vijë pa të. Edhe nëse jobesimtarët përpiqen sa të duan: Nëse Profeti nuk do të lejonte që ajo të vinte përmes tij, ata kurrë nuk do të mund ta arrinin këtë teknologji apo këtë dije. Dhe këto informacione nuk janë asgjë në krahasim me dijen e Profetit (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Asgjë... as edhe një pikë në oqeanin e dijes së tij. Elhamdulilah, të jesh pjesë e Ummetit të tij dhe ta ndjekësh atë, është për ne një dhuratë e madhe, një mëshirë e madhe. Për faktin që ndodhemi në këtë vend dhe lavdërojmë Profetin (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të), duhet ta falënderojmë Allahun miliarda herë. Dhe Allahu zbritë mëshirën e Tij mbi ne. Elhamdulilah, ne jemi shumë të lumtur. Jo si ata që nxitojnë kot me makina dhe motoçikleta rrugëve ose që qëndrojnë në vende të këqija. Ata përpiqen të jenë të lumtur, por Allahu nuk u jep kurrë paqe dhe lumturi. Lumturia është në zemër, jo në të jashtmen. Prandaj ne jemi, Elhamdulilah, të lumtur që na lejohet të jemi pluhuri nën këmbët e bekuara të Profetit (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Ne nuk mund të krahasohemi me Profetin (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Ai që njeh kufijtë e tij, është ai që është vërtet i lumtur. Nëse dikush nuk e konsideron nder të jetë pluhuri i këpucëve të Profetit (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të), ai kurrë nuk mund të bëhet i lumtur. SubhanAllah, kur shkon në Medine el-Muneuere dhe kalon pranë pranisë së Profetit (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të)... njeriu vërtet turpërohet, ai ndihet i turpëruar. Njerëzit thërrasin dhe lëvizin, por kjo është një drojë që buron nga Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Ju ndiheni të turpëruar... Ai ka vendosur atje roje shpirtërore, që njerëzit të lëvizin shpejt. Ndoshta ata nuk do të ishin atje, nëse Ai nuk do të donte. Ata janë atje që njerëzit ta dinë se çfarë lumturie e madhe është ta vizitosh Atë dhe të jesh qoftë edhe për një sekondë në praninë e Tij të bekuar. Për ata që janë atje, kjo është e mjaftueshme. Sepse një shi mëshire bie mbi ta. Disa njerëz mendojnë se do të ishin të lumtur nëse thonë: "Unë jam kështu, unë jam ashtu." Jo, ju lutem mos thoni gjëra të tilla. Kini respekt për Profetin (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të), kini mirësjellje dhe karakter të mirë ndaj tij. Njihni vlerën dhe kufijtë tuaj. Ju jeni një asgjë. Siç thamë, ju nuk jeni as pluhuri që vjen nga sandalet fisnike të Profetit (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Ne jemi një asgjë. Nëse tregoni një modesti të tillë, Allahu do të jetë i kënaqur me ju. Nëse thoni: "Unë jam Shejh, unë jam një Veliullah i madh, unë jam kështu e ashtu", atëherë kjo nuk është mirë për ju. Allahu nuk do të jetë i kënaqur me ju. Të gjithë Evlijaullahët thonë, siç thoshte Mevlana Shejhu për veten e tij: "Ne jemi asgjë, ne jemi vetëm shërbëtorë të Ummetit." Allahu na pranoftë si shërbëtorë të Ummetit për nder të Profetit (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Allahu ju bekoftë. Allahu e bekoftë këtë natë. Kjo natë... natyrisht ishte kështu edhe dje, por Allahu jep sipas qëllimit. "Veprat vlerësohen sipas qëllimeve", tha Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Ai është më i Dashuri i Allahut. InshaAllah, faluni dhe lutuni në këtë natë; dhurata për të cilën i lutemi Allahut është lutja. Allahu i pranoftë lutjet tona si për këtë botë ashtu edhe për botën tjetër, InshaAllah. Allahu ju ruajt nga të këqijat dhe njerëzit e ligj. InshaAllah, jini gjithmonë të respektueshëm ndaj Profetit (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Të jeni të dashur për Të dhe të dashur për Allahun. Allahu na bëftë ndjekës të Sunetit të Tij dhe rrugës së Tij dhe mos na ndaftë nga drejtimi i Tij. Dhe Allahu u dhënatë udhëzim këtyre njerëzve të pakujdesshëm, që janë mashtruar nga Shejtani. Sepse Elhamdulilah, shumë njerëz kthehen nga kjo rrugë e gabuar; ata mbrojnë rrugën e Profetit (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) dhe të Evlijaullahëve. Nuk ka arsye për dëshpërim. Elhamdulilah, kur ata kthehen, edhe shumë njerëz të tjerë gjejnë udhëzimin. Allahu u dhuroftë të gjithëve udhëzim. Sepse siç thamë, zemra e një muslimani nuk kërkon hakmarrje; por ajo kërkon mëshirë për ta, për ne të gjithë, InshaAllah.

Mashallah, sot është një ditë e bekuar: E premtja dhe nata e udhëtimit qiellor, Israja dhe Mi'raxhi, përkojnë. Elhamdulilah, ky është për besimtarin një bekim i dyfishtë, një mëshirë dhe një kënaqësi e lartë shpirtërore. Kjo kënaqësi, të cilën e merr shpirti, është me rëndësi të madhe. Sepse gëzimi i shpirtit buron nga adhurimi. Ajo vjen nga bindja ndaj Allahut – Të Plotfuqishmit dhe Të Lartësuarit... Ajo vjen nga bindja ndaj Profetit tonë – paqja dhe bekimet qofshin mbi të... Dhe ajo lind nga veprat e mira: veçanërisht nga kryerja e namazit, agjërimi dhe dhënia e lëmoshës. Këto vepra e mbushin shpirtin tonë me lumturi dhe i japin atij një shije të ëmbël. Dhe kjo ditë e bekuar e shumëfishon këtë kënaqësi, sepse kjo është një mirësi e veçantë nga Allahu për robin e Tij. Mevlana Shehu thoshte shpesh: Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, e zbret këtë kënaqësi dhe këtë lumturi për të gjithë njerëzimin. Aktualisht ka ndoshta tetë, pesë apo shtatë miliardë njerëz në tokë... Allahu e ka dërguar këtë dhuratë për të gjithë ata, për secilin veç e veç. Por Mevlana Shehu thoshte: Edhe nëse njerëzit e shpërfillin këtë, kjo dhuratë shpirtërore nuk kthehet mbrapsht në qiell. Ajo u jepet atyre që besojnë dhe e pranojnë atë. Prandaj, ai që është me Allahun dhe është i kënaqur me atë që jep Allahu, e merr të gjithë plotësinë shpirtërore. Ky rob e merr këtë kënaqësi dhe këtë bekim, që vjen nga Allahu. Bekimi nuk kthehet mbrapsht; Allahu është bujar, Ai nuk e merr mbrapsht atë që ka dhënë. Pikërisht për këtë arsye lind ndonjëherë fatkeqësia tek njeriu. Natyrisht jo gjithmonë fatkeqësi, por shumica e njerëzve janë të paqetë, sepse ndjekin rrugën e gabuar. Lumturia e vërtetë gjendet në këtë rrugë, por ata shkojnë në drejtim të kundërt. Ata vrapojnë pas asgjësë, ndërsa e vërteta ndodhet në anën tjetër. Kështu Allahu e ka bërë këtë, siç thamë, një kënaqësi për shpirtin tonë, një shije të vërtetë. Gjërat e tjera të kësaj bote janë vetëm mbeturina. Atë që njeriu ka ngrënë në mëngjes, e harron katër orë më vonë – disa ndoshta që pas një ore. Por derisa të uritet sërish, zakonisht zgjat pesë apo gjashtë orë. Kjo do të thotë: Ti harron çfarë ke ngrënë, dhe ajo ka ikur. Por ushqimi i shpirtit mbetet gjatë gjithë jetës – në dashtë Allahu – përgjithmonë. Allahu na dhuroftë më shumë nga kjo. Ne e lavdërojmë Allahun për këtë dhuratë, të cilën Ai me mëshirë na e ka dhënë. Mos na ndatë Allahu nga rruga e Tij dhe na ruajtë qëndrueshmërinë tonë. Na forcoftë Ai, inshallah.

‎سُبۡحٰنَ الَّذِىۡۤ اَسۡرٰى بِعَبۡدِهٖ لَيۡلًا مِّنَ الۡمَسۡجِدِ الۡحَـرَامِ اِلَى الۡمَسۡجِدِ الۡاَقۡصَا الَّذِىۡ بٰرَكۡنَا حَوۡلَهٗ لِنُرِيَهٗ مِنۡ اٰيٰتِنَا​ ؕ اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيۡعُ الۡبَصِيۡرُ‏ “Lavdi i qoftë Atij që e bëri robin e Tij të udhëtojë natën nga Xhamia Al-Haram në Xhaminë Al-Aksa, rrethinën e së cilës Ne e kemi bekuar, për t'i treguar atij shenjat Tona. Vërtet, Ai është Gjithëdëgjuesi, Gjithëshikuesi.” [17:1] Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari, urdhëron në këtë natë të shenjtë që të lavdërohet Ai vetë dhe Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Është një natë shumë e rëndësishme; një ngjarje jashtëzakonisht e veçantë që i ka ndodhur Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). E gjithë krijesa e vlerësoi dhe e nderoi atë në atë natë. Allahu, i Lartësuari, nuk është i lidhur me asnjë vend; mendja nuk mund ta rrokë këtë. Ne nuk duhet të hamendësojmë se si Allahu e ka realizuar këtë. Ai është Krijuesi. Kështu, kjo është një natë tejet e bekuar. Inshallah i lutemi Allahut të na dhurojë të kuptuarit për Profetin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të): për atë që ai thotë, atë që ai urdhëron dhe atë që ai u tregon njerëzve me shembullin e tij. Kjo do të thotë të mos ndjekësh egon tënde. Njerëzit shpesh e konsiderojnë veten të rëndësishëm, por duhet ndjekur atë që na ka treguar Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Ndiqeni atë. Mos u bëni mendjemëdhenj dhe mos bëni thjesht atë që ju pëlqen. Nëse bëni diçka me të cilën Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) nuk është i kënaqur, kjo nuk ju sjell dobi as juve e as të tjerëve. I lutemi Allahut, të Lartësuarit, të na forcojë në rrugën e Tij – rrugën e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Ne nuk jemi asgjë në krahasim me të (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të); ne duhet t'i shfaqim respekt atij. Ne duhet të jemi të vetëdijshëm se pa atë (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) nuk jemi të aftë për asgjë. Ajo që ai (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka urdhëruar dhe na ka treguar, ajo është rruga e vërtetë. Allahu na ruajtë në rrugën e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) dhe na forcoftë mendjen, besimin dhe trupat tanë. Inshallah.

"İsma'u ve'u fe izâ ve'aytum fentefi'u." Kështu e kishte zakon të thoshte Sejjidina Umer (Allahu qoftë i kënaqur me të) kur mbante një fjalim. Dëgjoni dhe kuptoni; dhe kur të keni kuptuar, veproni në përputhje me të vërtetën që keni kuptuar. Mos veproni në kundërshtim me të. Për vite të tëra Mevlana Shejhu ka dhënë mësime dhe ka mbajtur sohbete; tani këto fjalime janë të disponueshme kudo: në YouTube, në televizion dhe në kanale të tjera. Por nuk bëhet fjalë vetëm për të dëgjuar. Disa njerëz, Elhamdulilah, i binden udhëzimit të Mevlanës dhe urdhrit të Profetit (a.s.), edhe nëse nuk e rrokin ende plotësisht kuptimin e plotë. Ata nuk japin urdhra nga dëshirat apo prirjet e tyre personale. Elhamdulilah, jemi mbledhur sërish këtu sot, me vëllezërit tanë të dashur, me ata që duhen për hir të Allahut, të Gjithëfuqishmit dhe të Lartësuarit. Kjo është çështja më e rëndësishme për ne dhe për çdo njeri. Njeriu nuk duhet të jetë njeri vetëm nga pamja e jashtme, por një njeri i vërtetë. Elhamdulilah, jemi sërish këtu. Jemi të lumtur që Allahu na dhuroi sërish kohë për të jetuar dhe që mundëm të takohemi, Elhamdulilah. Inshallah na është caktuar gjithashtu të takojmë Sejjidina Mehdiun (a.s.). U shfaqte ai... Sejjidina Mehdiu (a.s.), së bashku me bashkësinë madhështore të asaj kohe. Elhamdulilah, sonte është një natë e bekuar. Jemi për herë të parë në një natë kaq të veçantë në këtë rajon, këtu në veri. Sa herë që vinim, e kalonim këtë natë të bekuar në Londër, në Qipro ose në Turqi. Por këtë vit, Elhamdulilah, na ishte caktuar këtu. Elhamdulilah, Allahu i Gjithëfuqishëm e zbritë Mëshirën e Tij mbi ne dhe na bëftë robër të pranuar në Praninë e Tij Hyjnore. Kjo është e një rëndësie të madhe. Të gjithë Miqtë e Allahut (Evliatë) dhe shehlerinjtë e nderuar i këshillojnë njerëzit t'i njohin kufijtë e tyre. Së pari, ata nuk duhet të flasin fjalë që nuk janë të mira për vetë ata. Përndryshe, ata dëmtojnë si veten ashtu edhe të tjerët. Pavarësisht madhështisë së tij shpirtërore, Mevlana Shejhu gjithmonë thoshte: "Unë jam një person i dobët, jam i pafuqishëm, nuk kam forcë." Ai na mëson të jemi modestë. Që njeriu t'i njohë kufijtë e tij dhe të dijë se kush është. Mos shiko në një pasqyrë që të bën të dukesh më i madh dhe më madhështor sesa je. Kërko një pasqyrë që ndoshta të tregon më të vogël, ose një pasqyrë që pasqyron të vërtetën. Kur e sheh veten në atë pasqyrë, e di se nuk duhet të jesh mendjemadh. I Dërguari i Allahut (a.s.) ka thënë: "Man tawada'a lillahi rafa'ahu." Kush tregohet modest për hir të Allahut, Allahu e lartëson atë. Por kush është mendjemadh dhe lartëson veten, ai bie në humnerat më të thella. Kjo pikë është shumë e rëndësishme. Prandaj themi: Njih veten. Dëgjo dhe kuptoje të vërtetën që dëgjon. Pse jemi të pranishëm këtu? Jemi këtu për hir të Allahut. Për të gjetur mbështetje... që Ai të na shikojë me miratimin e Tij, që Allahu të jetë i kënaqur me ne. Ky është qëllimi ynë. Jo për të fryrë egon tonë. Mevlana Shejhu shpesh jepte shembuj të hollë. Ai thoshte: Kur një mi bie në një fuçi vere dhe dehet, ai kërcen jashtë dhe thërret: "Ku është ajo macja?!" Po aq e "madhe" është edhe madhështia jonë... prandaj jini vigjilentë. Mos lejoni Shejtanin të luajë me ju. Mos lejoni iluzionet dhe fantazinë tuaj t'ju tërheqin poshtë, tek më të ulëtit e të ulëtve. Sepse nëse pyesni Profetin (a.s.) – këto nuk janë fjalët e mia, janë fjalët e tij të bekuara: Kush e sheh veten të madh, Allahu e poshtëron. Këtë e shpall Krenaria e Gjithësisë, Profeti ynë (a.s.). Dhe sërish një paralajmërim i rëndësishëm i Profetit tonë: "Kush thotë diçka që unë nuk e kam thënë, le të përgatitet për vendin e tij në Ferr." Shumë njerëz flasin dhe pretendojnë: "Profeti ka thënë këtë, Profeti ka urdhëruar atë." Bëni kujdes. Edhe kur transmetojmë një hadith, ne themi: "Ky është ndoshta një hadith, kështu thonë transmetimet." Ne mund ta shprehim vetëm kështu. Por nëse thua nga vetja: "Profeti më ka urdhëruar personalisht këtë dhe atë", atëherë ky është një rrezik i madh për ty. Madhështia e Profetit (a.s.) është e pranishme në çdo kohë dhe në çdo vend. Megjithatë, kjo natë ishte një natë shumë e veçantë për Profetin tonë (a.s.). Nata e Israsë; ai udhëtim nate që u bë nga Meka në Jeruzalem. Kjo është pjesa e parë e ngjarjes. Pjesa e dytë: Pasi u takua me profetët në Jeruzalem, ai hipi mbi Burak dhe u ngjit në qiej, në shtatë qiejt. Pas shtatë qiejve, ai arriti në Praninë Hyjnore të Allahut, të Gjithëfuqishmit dhe të Lartësuarit. Allahu është i lirë nga vendi, Ai është kudo... por kjo ndodhi për të treguar sa e lartësuar është Lavdia e Tij dhe për të demonstruar madhështinë e Profetit tonë. Askush nuk e ka arritur këtë gradë dhe askush nuk mund ta arrijë oqeanin e tij të spiritualitetit. Askush... E gjithë bota, në krahasim me të, është ndoshta vetëm një pikë. Nëse është kështu, si mund të thonë njerëzit për veten e tyre: "Unë jam kështu, unë jam ashtu"? Kjo nuk përputhet me mirësjelljen (edeben). Elhamdulilah, në këtë natë Allahu e shpërbleu Profetin tonë (a.s.) dhe foli me të, pa vend... mënyra është e papërshkrueshme. Vetëm Allahu e di se si ishte. Dhe Profetit tonë (a.s.) iu lejua në këtë natë të dëshmonte Parajsën, Ferrin dhe gjithçka në të gjithë shtatë qiejt. Në çdo qiell ka një shkallë për një profet, dhe Profeti ynë (a.s.) i takoi secilin prej tyre dhe bisedoi me ta. Nëse dikush do të përpiqej ta llogariste këtë me mendjen e kësaj bote, do të duheshin mijëra vjet. Kjo do të thotë se kjo ngjarje ishte një "Tayy-i Zaman, Tayy-i Mekan" (palosje e kohës dhe hapësirës). Koha u zgjerua dhe distanca u kapërcye haptazi përmes mrekullisë së Profetit tonë (a.s.). Në atë kohë nuk kishte teknologji... prandaj për njerëzit e atëhershëm ishte shumë e vështirë, pothuajse e pamundur, ta kuptonin këtë. Në kohën e sotme ndoshta pak më lehtë... njerëzit mburren: "Ne kemi teknologji, kemi nanoteknologji." Ata mund të përfytyrojnë diçka. Por natyrisht, edhe teknologjia e kësaj epoke është ende shumë prapa në krahasim me atë gjendje shpirtërore. Në atë natë Allahu e bekoi Profetin tonë (a.s.) dhe Allahu tregoi kënaqësinë e Tij ndaj tij. Dhe Ai bekoi të gjithë Parajsën dhe qiejt përmes pranisë dhe bekimit të Profetit tonë (a.s.). Dhe gjithashtu profetët e tjerë ishin të gëzuar për Sejjidina Muhamedin (a.s.). Si besimtarë, mbahuni fort pas kësaj. Kush është besimtar (Mumin)? Besimtar është ai që ndjek Profetin (a.s.). Besimtar është ai që e do Ehli Bejtin (familjen e Profetit) dhe i do sahabët (shokët). Sepse e gjithë kjo i përket besimit (Imanit). Kushtet e besimit janë të njohura. Kush nuk beson qoftë edhe në njërin prej këtyre kushteve, nuk është besimtar dhe nuk i bindet Profetit (a.s.). Prandaj flasim për "Ehli Sunet uel Xhemat". Kush janë Ehli Sunet uel Xhemat? Janë njerëzit e Tarikatit. Jo të tjerët... sepse edhe nëse nuk janë kundër Tarikatit, ata mund të jenë lodra në duart e Shejtanit... mund të bien pre e hileve. Dhe ata mund të mashtrohen lehtësisht. Për këtë arsye, kështjella e Ehli Sunet uel Xhematit është populli i Tarikatit. Sepse në Tarikat, kushti i parë është të jesh besimtar, të kesh një besim të fortë. Besimi është thelbësor. Pa besim nuk ka forcë për një musliman. Kjo është gjendja pas rënies së Osmanëve; aty kishte një Kalif në tokë, i cili i përkiste Ehli Sunet uel Xhematit dhe ishte njeri i Tarikatit. Pas kësaj, të gjithë këta muslimanë u bënë si lodra për të tjerët. Pse? Sepse besimi i tyre u dobësua. Pa besim nuk mund të bësh asgjë. Prandaj shumë pyesin: "Cili është dobia e Tarikatit?" Tarikati i jep forcë bindjes tënde, besimit tënd. Fatkeqësisht, ka njerëz edhe tani që pretendojnë se janë muslimanë ose dijetarë islamë... por nuk e pranojnë mrekullinë e Israsë dhe Mi'raxhit të Profetit tonë (a.s.). Ata thonë: "Kjo ishte një ëndërr." "Nuk ishte reale, nuk u përjetua fizikisht." Nëse do të kishte qenë vetëm një ëndërr, pse Profeti (s.a.v.s.) do të fliste për të si mrekulli? Gjithkush mund të shohë ëndrra. Nganjëherë vijnë njerëz tek unë dhe thonë: "Do të të tregoj një ëndërr." Zakonisht nuk kam shumë qejf t'i dëgjoj ëndrrat. Unë them: "Në rregull, tregoje të lutem." Ai fillon... një ëndërr që zgjat ndoshta gjysmë ore! Një ëndërr është në fund të fundit vetëm një ëndërr... Mos harroni, të gjithë shohin ëndrra. Që Profeti (s.a.v.s.) të tregojë vetëm një ëndërr të zakonshme, ku thotë "Isha kështu, isha këtu, isha atje"... Jo, kjo është e pamundur. Dhe prova për këtë është e qartë. Profeti (s.a.v.s.) e shpall atë dhe Allahu e vërteton në Kuranin e lavdishëm. Edhe ata që e pretendojnë këtë pa besim, e dinë përbrenda se është e vërteta. Kur këta njerëz thonë gjëra të tilla devijuese, rrezikojnë të dalin nga besimi. Por kjo është një dredhi e Shejtanit. Ai sulmon nga të gjitha anët për të shkatërruar spiritualitetin që keni ndërtuar. Ndoshta ndonjëherë ai shkatërron një pjesë të tij. Por Elhamdulilah, një besimtar i vërtetë mund ta riparojë shpejt atë. Si riparohet? Nëpërmjet bekimit të Profetit (s.a.v.s.), mbështetjes së miqve të Allahut dhe lutjeve të besimtarëve. Sepse ata nuk i lënë njerëzit vetëm që të ndjekin egot e tyre. Jo, ata i kthejnë shpejt në rrugën e vërtetë, përndryshe do të humbisnin rrugën dhe do të ishin ndër të humburit. Pra, Elhamdulilah, sigurisht që njerëzit nganjëherë vijnë e shkojnë, por në fund Allahu dhe Profeti i Tij (s.a.v.s.) e mbrojnë besimtarin. Besimtarët janë kudo nën mbrojtjen hyjnore. Arma më efektive për një musliman është të qenit besimtar i vërtetë. Jo tanket, raketat apo municionet e tjera... besimi (Imani) është më efektiv. Sa për gjërat e tjera: Ndoshta ti ndërton një, por njerëzit e Shejtanit ndërtojnë një mijë të tilla për t'u mbrojtur. Ti mbrohesh me mburojën e besimit. Kjo është arma më efektive për një musliman dhe për të gjithë botën. Nëse e gjithë bota do të ndiqte Islamin dhe do t'i bindej urdhrit të Allahut, ata Inshallah do të ishin të gjithë të mbrojtur. Elhamdulilah, në këtë natë lutemi që Allahu i Plotfuqishëm t'i mbrojë muslimanët. Që Ai t'i mbrojë të gjithë... Ne shohim se muslimanët po vuajnë. Sigurisht që vuajnë, sepse nuk ndjekin të vërtetën... dhe sepse largohen nga Profeti (s.a.v.s.). Kjo është e vërteta më e rëndësishme. Pra, kushdo që dëshiron të jetë i sigurt, duhet t'i kërkojë Allahut mbrojtje dhe ruajtje për hir të nderit të Profetit (s.a.v.s.). Në këtë natë, Allahu i dhuroi Profetit (s.a.v.s.) shumë dhurata. Njëra prej tyre janë dy ajetet e fundit të sures El-Bekare (Amenerrasulu). Kjo u dha në praninë hyjnore të Allahut; Allahu ia dha këtë Profetit (s.a.v.s.) pa ndërmjetës. Dhe përveç kësaj, pesë namazet ditore. Këto pesë namaze fillimisht ishin pesëdhjetë. Pesëdhjetë herë – Allahu e urdhëroi Profetin (s.a.v.s.) të falet pesëdhjetë herë çdo natë dhe çdo ditë. Por Elhamdulilah, Sejidina Musa (Moisiu, paqja qoftë mbi të) kishte përvojë me popullin e tij. Ai tha: "O Muhamed, ata nuk mund ta bëjnë këtë, kërkoji Zotit tënd lehtësim." Dhe Profeti (s.a.v.s.) i kërkoi Allahut për këtë. Dhe Allahu e zbriti në dyzet e pesë. Sejidina Musa tha përsëri: "Të shumta." Dyzet. Të shumta. Tridhjetë e pesë. Të shumta. Çdo herë ulej me pesë. Tridhjetë. Të shumta. Njëzet e pesë. Të shumta. Njëzet. Të shumta. Pesëmbëdhjetë. Të shumta. Dhjetë. Të shumta. Pesë. Të shumta. Profeti (s.a.v.s.) tha: "Është mirë kështu, po bëjmë shumë pazar... Kombi juaj përbëhet nga tregtarë, Mashallah... por unë tani kam turp para Zotit tim. Pesë kohë janë të përshtatshme për ne." Elhamdulilah, Profeti (s.a.v.s.) e pranoi këtë dhe Allahu dhuroi në këto pesë kohë shpërblimin e pesëdhjetë kohëve. Pra nuk është shumë e rëndë, Elhamdulilah. Pse themi se nuk është kaq e rëndë? Sepse njerëzit pretendojnë: "Të falesh pesë herë është një barrë shumë e madhe për ne." Por sa minuta zgjasin pesë kohët e namazit gjithsej? Çdo kohë zgjat ndoshta dhjetë minuta. Pra pesëdhjetë minuta gjatë gjithë ditës. Le të themi se është një orë. Kur shkoni në palestër, sa orë kaloni atje? Ndoshta të paktën dy orë. Ky është minimumi. Disa njerëz kalojnë ndoshta pesë orë, katër orë... nuk e ndjek saktësisht, por ky është vlerësimi im. Pra, namazi është shumë i lehtë. Ju mban në formë dhe në këto pesë kohë vjen bekim dhe lëvizje në të gjithë trupin tuaj. Në këto pesë kohë ju hapet çdo derë e së mirës. Pastrimi, përtëritja e abdesit, bërja e tesbihut, qëndrimi në namaz. Pra, kjo është një dhuratë nga Allahu për nder të natës së Miraxhit, Elhamdulilah. Ne e kemi arritur këtë natë të bekuar. Allahu i udhëzon njerëzit... por Shejtani – mallkimi qoftë mbi të, të cilin e meriton – është një mashtrues i vërtetë. Ai me të vërtetë i mashtron njerëzit për t'i mbajtur larg veprave të mira. Vetëm kur ka diçka të keqe, atëherë menjëherë... "Wa zayyana lahumu'sh-shejtanu a'malahum" [Shejtani u zbukuroi atyre veprat e veta]. Ai e zbukuron atë... e bën paketimin të duket i bukur, në mënyrë që të mendoni se mëkati është i mirë. Kështu njerëzit vrapojnë drejt këtij mëkati. Ata vrapojnë në kinema, drejt gjërave të padobishme. Dhe tani edhe pronarët e kinemave ankohen shumë për situatën e tyre. Pse? Sepse është shpikur një shejtan më i madh se kinemaja. Njerëzit në industrinë e kinemasë ankohen: "Askush nuk vjen më në kinema." Ashtu siç thoshin se askush nuk vinte në xhami, tani thonë se nuk ka më interes për kinemanë. Pse? Sepse në shtëpi dhe në duart e tyre kanë një shejtan edhe më të madh. Ata janë gjithmonë, çdo minutë para këtij ekrani. Prandaj e kanë braktisur kinemanë. Çfarë të bëjmë? Mos u shqetësoni, Shejtani është i kënaqur me situatën... ndoshta pronarët e kinemave nuk janë të lumtur, por Shejtani është i kënaqur, sepse ka gjetur diçka më të keqe se kinemaja. Allahu na ruajtë. Edhe këtu ne paralajmërojmë: Bëni kujdes... Shoh se tani ua japin këto telefona edhe foshnjave. Pastaj ankohen: "Fëmija nuk flet, nuk ecën, nuk zhvillohet." Sepse aty ka... jam i sigurt se aty ka një të keqe që i dëmton njerëzit. Dhe kjo bëhet me qëllim... me vetëdije... jo vetëm për shkak të dritës së ekranit apo arsyeve të tjera. Ka diçka që ata kanë futur aty për të dëmtuar natyrën njerëzore. Prandaj bëni kujdes, veçanërisht sa i përket fëmijëve. Mos i lejoni të luajnë tepër me të. Ndoshta, nëse e duan shumë... mirë, jepuani gjysmë ore në ditë ose për pak kohë gjatë javës. Jo nga mëngjesi i hershëm e deri natën vonë. Disa nuk e dinë çfarë është gjumi. Nëse nuk flenë, njerëzit e Shejtanit depërtojnë përmes kësaj... ua shkatërrojnë mendjen, i rrënojnë, bëjnë që mendja e tyre të vyshket. Prandaj bëni kujdes. Hapni sytë. Ne jetojmë në një kohë të Fitnes së vërtetë, në kohët e fundit. Siç tha Profeti ynë (s.a.v.s.): "Fitne si netët e errëta." Fitneja ka rrethuar çdo vend. Kudo që të shikosh... shiko djathtas Fitne, majtas Fitne, lart Fitne, poshtë Fitne, para teje dhe pas teje është gjithmonë Fitne. Kudo. Prandaj duhet të jeni të kujdesshëm në këtë drejtim, Inshallah. Sepse ata janë xhevahiret më të çmuara për ne... këta të vegjlit tanë, foshnjat, të rinjtë. Allahu i ruajtë ata. Ne jemi këtu edhe për rininë. Ju duhet... mos shikoni shumë në telefon. Mirë, ju tërheq, por duhet ta frenoni egon tuaj, duhet të përmbaheni. Ndoshta mjafton një orë, gjysmë ore, dhjetë minuta në ditë. Allahu na shpëtoftë dhe na ruajtë nga e keqja e egos sonë, nga Fitneja dhe nga Shejtani. Allahu i Plotfuqishëm na ruajtë dhe na mbroftë të gjithëve për hatër të kësaj nate të bekuar. Nata e Miraxhit, në të cilën pranohen lutjet. Allahu na ruajtë në gjendje të mirë, me shëndet dhe mirëqenie, me dije dhe njerëz të devotshëm, juve, familjet tuaja dhe fëmijët tuaj. Allahu e dërgoftë Sejjidna Mehdiun (a.s.) për të na shpëtuar nga kjo errësirë. Për ta shndërruar këtë errësirë në dritë, Inshallah. Amin. Allahu ia plotësoftë gjithsecilit dëshirat e mira që mban në zemër, Inshallah. Mendime të bukura... që të hapen dyer të bekuara, Inshallah. Allahu i pranoftë lutjet tona për nder të kësaj nate të bekuar.

InshaAllah, nesër do të presim Natën e bekuar të Miraxhit të Profetit tonë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Këto ditë janë të veçanta; është një nga ditët e çmuara që Profeti ynë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) ia ka dhuruar Ummetit të tij. Kjo është një ngjarje përmes së cilës Allahu ka treguar epërsinë e Profetit tonë mbi të gjitha botët, falënderimi i takon Allahut. Në një vend, gradë dhe pozitë që asnjë krijesë tjetër nuk mundi ta arrinte; atje Allahu e dërgoi Profetin tonë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) dhe e pranoi në praninë e Tij. Natyrën e kësaj gjendjeje e di vetëm Allahu, askush tjetër. Ajo që ne dimë është – falënderimi i takon Allahut – se këto janë mrekulli të mëdha; janë mirësi për Profetin tonë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të). Allahu na bëftë gjithmonë pjesëmarrës në këto mirësi. Kjo u jepet atyre që besojnë dhe mbështeten tek Ai; bekimi i Profetit tonë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) i arrin ata. Kush nuk beson, tashmë është bërë lodër e shejtanit; ata flasin vazhdimisht: "Jo, ishte kështu, jo, ishte ndryshe." Epo mirë, jobesimtari mund ta thotë këtë, por ti nuk duhet t'i ngjasosh jobesimtarit. Jobesimtarët thoshin atëherë: "Kjo është e pamundur"; por besimtarët e sotëm, falë besimit të tyre, thonë: "Është e mundur." Por ata që thonë "Unë jam musliman", dhe pretendojnë "Jo, ishte vetëm një ëndërr, apo diçka tjetër" – këta janë ata që e kanë besimin e dobët. Njeriu besimtar e njeh me siguri absolute (Hakk'ul-Jakin) gradën e Profetit tonë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të), beson në të dhe ndjek rrugën e tij. Allahu mos na largoftë nga kjo rrugë dhe na bëftë të qëndrueshëm, inshaAllah. Sot, inshaAllah, kemi një udhëtim përpara. Ne do të vizitojmë vendet që Mevlana Shejh Nazimi ynë ka themeluar, ku ndodhen vëllezërit tanë të besimit dhe që i shërbejnë gjithë botës. Atje janë vëllezërit tanë; vëllezërit e dikurshëm, të rinjtë dhe të ndjerët... Njeriu duhet të jetë gjithmonë i lidhur me ta. Me qëllimin për të qenë përgjithmonë të bashkuar si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër, ne nisemi inshaAllah në këtë udhëtim. InshaAllah ky udhëtim të jetë për mirë; le të shkojmë me të mirë dhe të kthehemi me të mirë. Qoftë i begatë për të gjithë ne, inshaAllah.

Profeti ynë (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: "Në kohët e fundit, fitneja do të jetë si netët sterrë të errëta." Kjo do të thotë: Edhe në pikë të ditës mbretëron një errësirë si natën. Kështu e përshkruan Profeti ynë (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). "Çfarë do të bëni në atë kohë?", pyet ai. Në atë kohë duhet të qëndroni në shtëpi dhe të mos dilni pa nevojë. Duhet t'i kryeni adhurimet në shtëpi, të jeni pranë familjes dhe të kujdeseni për ta. Sot njerëzit shikojnë vetëm veten, pothuajse askush nuk mendon për tjetrin. Ata thonë: "Fillimisht unë, pastaj të tjerët, dhe vetëm pastaj familja." Prandaj nuk duan të marrin përgjegjësi për familjen; secili dëshiron thjesht të jetë i lirë. Por liria nuk funksionon kështu; çdo gjë ka rregullin dhe edukatën e vet. Dynjaja i josh njerëzit, i tërheq drejt shkatërrimit dhe i largon nga Allahu, i Plotfuqishmi dhe i Madhërishmi. Prandaj njerëzit pyesin: "Cila është detyra jonë? Çfarë na këshillon?" Kujdesuni për familjen tuaj. Në këtë kohë kjo është shumë e rëndësishme; është vendimtare ta mbroni familjen. Sepse – Allahu na ruajtë – shumë vijnë tek ne; fëmijët janë bërë të varur, duan të shpëtojnë prej saj, por nuk ia dalin dot. Dhe për këtë kërkojnë dua. Prandaj duhet të jeni jashtëzakonisht të kujdesshëm në çdo aspekt. Përmes pajisjeve në duart e tyre, përmes telefonit dhe gjërave të tjera, ata u fusin helm. Kjo do të thotë se shejtani dhe ushtarët e tij ngrenë kurthe dhe përdorin helme që vështirë mund të imagjinohen; ata sulmojnë nga të gjitha anët. Bixhozi është një tjetër plagë. Prej disa ditësh shoh se mesazhe të tilla po na mbërrijnë edhe neve. Allahu na ruajtë! Prandaj ne paralajmërojmë për këtë; duhet pasur shumë kujdes. Ata thonë: "Të kemi kredituar 5000 lira, fillo të luash me to." O Allah, nga vjen kjo? Kush dhuron thjesht kështu 5000 lira? Ushtarët e shejtanit të joshin me 5000 lira, pastaj të zhytin në 500 milionë borxhe dhe të marrin gjithçka që posedon. Si funksionojnë këto gjëra? Pikërisht këto janë llojet e shumta të fitnes së kohëve të fundit, helmetal e kohëve të fundit. Njeriu duhet të kujdeset për veten, për fëmijët dhe për familjen e tij. Duhet të jemi të vëmendshëm, që Allahu të na ruajë, që Allahu të na ndihmojë. Koha jonë është koha e fundit. Kurrë më parë nuk është parë kaq shumë e keqe në botë sa në këtë kohë. Më e keqja e të gjitha kohërave është koha jonë, koha e fundit. Por në këmbim, në këtë kohë ka edhe begatinë më të madhe, shpërblimin më të madh dhe dhuntitë e Allahut. Kush ruhet dhe qëndron në rrugën e drejtë, kush ndihmon veten, familjen, të afërmit dhe shoqërinë e tij, për të ka shpërblim të madh. Si kompensim për këto vështirësi dhe këtë të keqe, Allahu ka premtuar shpërblime të mëdha. Pikërisht kjo quhet Xhihad; ky është Xhihadi i vërtetë. Të mbrosh veten nga nefsi yt dhe nga e keqja, si dhe të ruash të tjerët. Allahu na ndihmoftë të gjithëve. Allahu na ruajtë nga kjo gjendje dhe nga e keqja. Allahu na mbroftë nga e keqja e shejtanit dhe pasuesve të tij.

قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: بُنِيَ الْإِسْلَامُ عَلَى خَمْسٍ: شَهَادَةِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ، وَإِقَامِ الصَّلَاةِ، وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ، وَحَجِّ الْبَيْتِ، وَصَوْمِ رَمَضَانَ. Profeti ynë – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – tha: Islami është ndërtuar mbi pesë shtylla. Kjo do të thotë, këto janë kushtet themelore të Islamit. Këto janë: Dëshmia se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se Muhamedi është i Dërguari i Allahut – pra, shqiptimi i dëshmisë së besimit (Kelime-i Shehadet). Së dyti: kryerja e namazit. Së treti: dhënia e zekatit. Së katërti: kryerja e Haxhit (pelegrinazhit). Dhe agjërimi i Ramazanit. Këto janë themelet e Islamit; asnjëra prej tyre nuk bën të lihet pas dore. Edhe pse zekati dhe Haxhi janë të caktuara për ata që kanë mundësi financiare, ato janë vepra të detyrueshme dhe bëjnë pjesë në themelet e Islamit. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: إِنَّ لِلْإِسْلَامِ صُوًى وَمَنَارًا كَمَنَارِ الطَّرِيقِ، رَأْسُهُ وَجِمَاعُهُ شَهَادَةُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، وَإِقَامُ الصَّلَاةِ، وَإِيتَاءُ الزَّكَاةِ، وَتَمَامُ الْوُضُوءِ. Profeti ynë – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – tha: Islami ka shenja dhe fenerë ndriçues, ngjashëm me shenjat në rrugë. Ashtu si një fener ndriçues i tregon rrugën njeriut në det apo në tokë, ashtu edhe Islami ka shenja që e bëjnë atë të dallueshëm. Kreu dhe thelbi i kësaj është: Dëshmia se nuk ka zot tjetër përveç Allahut dhe se Muhamedi është robi dhe i Dërguari i Tij. Kjo është hyrja në Islam. Më pas, falja e namazit siç duhet, dhënia e zekatit, dhe marrja e abdesit plotësisht. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَيُّمَا مَالٍ أَدَّيْتَ زَكَاتَهُ فَلَيْسَ بِكَنْزٍ. Profeti ynë – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – tha: Pasuria për të cilën është dhënë zekati nuk është 'Kenz', pra nuk është thjesht thesar i grumbulluar. Kjo pasuri është hallall dhe e pastër. 'Kenz' quhet pasuria në të cilën është përzier e drejta (e dikujt tjetër); sapo të paguhet zekati, ajo bëhet e pastër dhe hallall. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: بَرِئَ مِنَ الشُّحِّ مَنْ أَدَّى الزَّكَاةَ، وَقَرَى الضَّيْفَ، وَأَعْطَى فِي النَّائِبَةِ. Profeti ynë – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – tha: Kush jep zekatin e pasurisë së tij, gostit mikun dhe ndihmon atë që është në nevojë, është pastruar nga koprracia. Kjo do të thotë se një njeri i tillë nuk është koprrac, sepse ai ka dhënë zekatin, ka gostitur mikun dhe ka ndihmuar nevojtarin. Kush e lë këtë pa bërë, është koprrac; kush e bën, nuk konsiderohet koprrac. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: ثَلَاثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وُقِيَ شُحَّ نَفْسِهِ: مَنْ أَدَّى الزَّكَاةَ، وَقَرَى الضَّيْفَ، وَأَعْطَى فِي النَّائِبَةِ. Profeti ynë – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – tha: Kush i bashkon tri veti, e ka ruajtur shpirtin e tij nga koprracia. Koprracia është një veti e urryer; Allahu – i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari – nuk e do atë, dhe as Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) nuk e do atë. Po ashtu edhe njerëzit nuk e duan koprracin. Kush i plotëson këto kushte, është i mbrojtur nga koprracia. Këto janë: Së pari, dhënia e zekatit. Ka shumë të pasur që për shkak të koprracisë së tyre nuk e paguajnë zekatin; për këtë ka shembuj të panumërt. Shumica gjenden në këtë gjendje: Të pasurit kanë para, por nuk u bën zemra t'i japin – pikërisht kjo është koprracia. Së dyti: gostitja e mikut. Duhet t'i ofrosh mikut atë që ke mundësi. Por njeriu nuk duhet ta detyrojë veten përtej mundësive. Ofro atë që ke në shtëpi. Mos i ngarko vetes barrë; është e panevojshme të marrësh borxh lart e poshtë dhe të futesh në vështirësi, vetëm që njerëzit të mos thonë: "Ai është koprrac". Miku ha atë që gjen. Edhe kjo është gostitje. Dhe së treti: të ndihmosh atë që ka rënë në vështirësi. Njeriu e ndihmon nevojtarin brenda mundësive të tij. Allahu – i Plotfuqishmi dhe i Lartësuari – nuk i ngarkon robit të Tij një barrë që nuk mund ta mbajë, dhe nuk e hedh atë në vështirësi. Njëri nga shokët (Sahabët) i solli Profetit – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – një copë ar. Profeti ynë e ktheu fytyrën anash. Burri erdhi nga ana tjetër dhe tha: "E gjeta këtë ar. Kjo është e gjithë pasuria ime, po ta jap ty." Përfundimisht Profeti – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – e mori arin dhe e hodhi në drejtim të burrit. Nuk e goditi atë. Profeti (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) tha më pas: "A më jep gjithë pasurinë tënde dhe pastaj shkon të lypësh? Kjo nuk bëhet kështu." "Jep aq sa ke fuqi." "Pjesën tjetër shpenzoje për veten dhe kujdesu për mirëqenien tënde." Pra, çdo gjë ka rregullin dhe metodën e vet. Pa e vënë veten në vështirësi, ndihmo aq sa mundesh. Në Hadith thuhet: "Ndihmoje atë që është në nevojë", por nuk bën të shesësh shtëpi e katandi për të shlyer borxhet e dikujt tjetër, e pastaj të mbetesh vetë pa strehë. Çdo gjë ka një rregull. Ndihmoje nevojtarin sipas mundësive të tua, atëherë nuk konsiderohesh koprrac. Prandaj mos ki frikë se do të shihesh si koprrac. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَخْلِصُوا عِبَادَةَ اللهِ تَعَالَى، وَأَقِيمُوا خَمْسَكُمْ، وَأَدُّوا زَكَاةَ أَمْوَالِكُمْ طَيِّبَةً بِهَا أَنْفُسُكُمْ، وَصُومُوا شَهْرَكُمْ، وَحُجُّوا بَيْتَ رَبِّكُمْ، تَدْخُلُوا جَنَّةَ رَبِّكُمْ. Profeti ynë – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – tha... Këtu Profeti i shpreh të gjitha në mënyrën më të bukur. Teksti arabisht i Hadithit është në një stil të rimuar dhe poetik. Edhe pse në përkthim nuk është aq e rimuar, kuptimi është si vijon: Jini të sinqertë në adhurimin tuaj ndaj Allahut dhe falni pesë namazet tuaja. Së pari Ihlas (Sinqeriteti): Adhurojeni Allahun me sinqeritet dhe falni pesë namazet tuaja. Agjëroni muajin tuaj të Ramazanit. Pastaj jepni zekatin e pasurisë suaj me zemër të gëzuar. Kjo do të thotë, mos u mërzisni që po ju ikin paratë. Nëse jep shumë, kjo do të thotë se Allahu të ka dhënë shumë. Nëse jep njëqind monedha ari zekat, atëherë Allahu të ka dhënë pesë mijë, që ti të mund t'i japësh këto njëqind. Ti duhet të gëzohesh dhe të thuash: "Unë jap kaq shumë, kjo do të thotë se Allahu më ka dhuruar shumë." Jepi zekatin tënd pra me ndërgjegje të pastër. Dhe bëni haxhin në Shtëpinë e Zotit tuaj (Qabe), që të hyni në Xhenetin e Zotit tuaj. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: حَصِّنُوا أَمْوَالَكُمْ بِالزَّكَاةِ، وَدَاوُوا مَرْضَاكُمْ بِالصَّدَقَةِ، وَأَعِدُّوا لِلْبَلَاءِ الدُّعَاءَ. Profeti ynë – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – tha: Mbrojeni pasurinë tuaj me zekat. Nëse për pasurinë nuk jepet zekati, më vonë – Allahu na ruajt – e gjithë pasuria humbet. Jepni patjetër zekatin për të siguruar pasurinë tuaj. Mjekoni të sëmurët tuaj me sadaka (lëmoshë). Mjekimi i sëmundjes është lëmosha. Është një ilaç më i fortë se mjeku ose ilaçet. Dhe përgatituni për sprovat me lutje (Dua). Lutuni, që fatkeqësia të qëndrojë larg jush. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: حَصِّنُوا أَمْوَالَكُمْ بِالزَّكَاةِ، وَدَاوُوا مَرْضَاكُمْ بِالصَّدَقَةِ، وَاسْتَعِينُوا عَلَى حَمْلِ الْبَلَاءِ بِالدُّعَاءِ وَالتَّضَرُّعِ. Profeti ynë – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – tha: Mbrojeni pasurinë tuaj me zekat. Për mbrojtjen e pasurisë, zekati është kusht. Me këtë ti përmbush detyrimin fetar (Farzin), mbron pasurinë tënde dhe fiton shpërblim. Për më tepër, merr edhe bekime. Mjekoni të sëmurët tuaj me lëmoshë; njeriu duhet të japë patjetër çdo ditë një lëmoshë, për t'u mbrojtur nga aksidentet e fatkeqësitë dhe për të gjetur shërim. Për të larguar fatkeqësinë, kërkoni ndihmë përmes lutjeve dhe përgjërimit të përulur. Kjo do të thotë, përgjërohuni Allahut dhe lutuni që fatkeqësia të mos ju godasë. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: الدِّينَارُ كَنْزٌ، وَالدِّرْهَمُ كَنْزٌ، وَالْقِيرَاطُ كَنْزٌ. Profeti ynë – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – tha: Për sa kohë nuk jepet zekati për të, Dinari (ari) është 'Kenz', pra thesar i grumbulluar. Edhe Dërhemi (argjendi) dhe karati janë 'Kenz'. Kjo do të thotë, janë mallra për të cilat nuk është paguar zekati. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: الزَّكَاةُ قَنْطَرَةُ الْإِسْلَامِ. Profeti ynë – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – tha: Zekati është ura e Islamit. Pas vdekjes së Profetit tonë (paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të) shumica e atyre arabëve ishin muslimanë, por ata u bënë renegatë (Murted). Përse? Për të mos paguar zekatin. Kjo do të thotë, zekati është vërtet ura e Islamit; kush nuk e jep atë, konsiderohet se nuk ka hyrë plotësisht në Islam. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: كُلُّ مَالٍ أُدِّيَتْ زَكَاتُهُ فَلَيْسَ بِكَنْزٍ وَإِنْ كَانَ مَدْفُونًا تَحْتَ الْأَرْضِ، وَكُلُّ مَالٍ لَا تُؤَدَّى زَكَاتُهُ فَهُوَ كَنْزٌ وَإِنْ كَانَ ظَاهِرًا. Profeti ynë – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – tha: Një pasuri, zekati i së cilës është dhënë, nuk është Kenz (thesar i fshehur), edhe nëse është e groposur shtatë pashë nën tokë. Ndërsa një pasuri, zekati i së cilës nuk është dhënë, konsiderohet Kenz, edhe nëse është haptazi në sipërfaqe; pra konsiderohet si pasuri për të cilën është refuzuar detyrimi. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: لَمْ يَمْنَعْ قَوْمٌ زَكَاةَ أَمْوَالِهِمْ إِلَّا مُنِعُوا الْقَطْرَ مِنَ السَّمَاءِ، وَلَوْلَا الْبَهَائِمُ لَمْ يُمْطَرُوا. Profeti ynë – paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të – tha: Nëse një popull e refuzon zekatin e pasurisë së tij, atij me siguri do t'i mohohet shiu nga qielli. Sot kudo në botë ka mungesë uji. Ne ankohemi që nuk bie shi, që mungon uji... Po të mos ishin kafshët, nuk do të binte asnjë pikë shi. Kjo do të thotë se Allahu i mëshiron kafshët dhe insektet dhe e dhuron këtë shi; përndryshe, vërtet nuk do të na dhurohej asnjë pikë. قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: عُرِضَ عَلَيَّ أَوَّلُ ثَلَاثَةٍ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ، وَأَوَّلُ ثَلَاثَةٍ يَدْخُلُونَ النَّارَ. فَأَمَّا أَوَّلُ ثَلَاثَةٍ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ: فَشَهِيدٌ، وَمَمْلُوكٌ أَحْسَنَ عِبَادَةَ رَبِّهِ وَنَصَحَ لِسَيِّدِهِ، وَعَفِيفٌ مُتَعَفِّفٌ. وَأَمَّا أَوَّلُ ثَلَاثَةٍ يَدْخُلُونَ النَّارَ: فَأَمِيرٌ مُسَلَّطٌ، وَذُو ثَرْوَةٍ مِنْ مَالٍ لَا يُؤَدِّي حَقَّ اللهِ فِي مَالِهِ، وَفَقِيرٌ فَخُورٌ. Profeti ynë – paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të – tha: Më janë treguar tre personat e parë që do të hyjnë në Xhenet dhe tre të parët që do të hyjnë në Xhehenem. Kjo do të thotë se kjo iu shpall Profetit tonë (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). Tre personat që hyjnë të parët në Xhenet janë: I pari është dëshmori (shehidi). I dyti është skllavi (shërbëtori), i cili e ka kryer mirë adhurimin ndaj Allahut, si dhe shërbimin ndaj zotërisë së tij. Si shpërblim për vështirësitë që ka hequr në këtë botë, ai i përket grupit të dytë që hyn në Xhenet. I treti është njeriu i ndershëm dhe i pastër me familje, të cilit i vjen turp të lypë. Ky person, që nuk i lyp askujt dhe bën durim për furnizimin e familjes së tij, bën pjesë në grupin e tretë në Xhenet. Tre personat e parë që shkojnë në Xhehenem janë: I pari është sundimtari tiran. I dyti është i pasuri, i cili nuk e jep zeqatin dhe kështu mohon të drejtën e Allahut në pasurinë e tij. Ai zotëron pasuri, por nuk jep zeqat; meqenëse në këtë pasuri qëndron e drejta e Allahut, ky person bën pjesë në grupin e dytë të banorëve të Xhehenemit. Dhe i treti është i varfri mendjemadh. Kush është i varfër dhe prapëseprapë arrogant, bën pjesë në grupin e tretë.