Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

Ndjekësit e Tarikatit tonë Nakshibendi, të cilët vijnë në këtë xhami, e konsiderojnë veten me fat që janë pjesë e Tarikatit dhe që gjenden në shoqërinë e komunitetit të tyre. Xhamia është shtëpia e Allahut 'Azza wa-Jalla. Ajo thërret çdokënd në këtë vend përkushtimi, për t'i shërbyer Atij. Kjo vlen për çdokënd. Alhamdulillah, kështu që kur gjejmë një xhami, mund të shkojmë atje për t'u falur. Dhe natyrisht, falja në xhami sjell një shpërblim shumë më të madh. Për besimtarët, një Zauije apo Teqe është një vend që forcon Imanin e tyre dhe përhap dritën e Islamit. Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) tha se falja me xhemat në xhami sjell njëzet e shtatë herë më shumë shpërblim sesa falja vetëm në shtëpi. Prandaj, nëse gjejmë një xhami – një vend të bukur me njerëz të mirë – duhet të shkojmë atje dhe nuk duhet t'i dorëzohemi përtacisë. Mawlana Sheikh thoshte gjithmonë se në vend që të ndërtohen xhami gjigante kudo, më mirë do të ishte të ndërtoheshin xhami të vogla, lokale – mundësisht nga një për çdo rrugë. Kështu, kur njerëzit dëgjojnë Ezanin, mund t'i bashkohen lehtësisht xhematit. Duhet të ketë një në çdo rrugë apo lagje, në mënyrë që njerëzit të mund të marrin pjesë pa mundim dhe pa i kapluar përtacia. Në ditët e sotme ndërtohen xhami gjigante, por që shpesh ndodhen larg njerëzve. Kështu që, kushdo që dëshiron të shkojë atje, ka nevojë për një makinë për të marrë pjesë në falje. Dhe ata që nuk zotërojnë një makinë, në fund përfundojnë duke qëndruar në shtëpi. Shejtani ka shumë hile. Njëra prej tyre është t'i bindë njerëzit duke u thënë: "Kemi një xhami të madhe, mund të falemi atje." Megjithatë, kur vjen koha e faljes, papritmas u duket shumë e mundimshme ose e rëndë të shkojnë deri atje. Përtacia i kaplon dhe ata vendosin të mos shkojnë, sepse u duket si shumë mundim të bëhen gati dhe të udhëtojnë dhjetë ose pesëmbëdhjetë minuta për atje. Por nëse do të kishte një xhami të vogël në rrugën e tyre, mund thjesht të hidhnin një xhaketë shpejt e shpejt dhe t'i bashkoheshin xhematit pa asnjë mundim. Kur Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) emigroi nga Meka në Medine, ai ndërtoi një xhami, madje edhe para se të arrinte plotësisht në Medine. Kjo ishte xhamia e parë fare në Islam. Më vonë ata ndërtuan Xhaminë e Profetit, Al-Masjid an-Nabawi. Ai vetë ndihmoi në ndërtim, duke mbartur gurë dhe dru për të ngritur xhaminë në Medine. Ai ishte atje së bashku me të gjithë Sahabët. Ata ndihmuan dhe në këtë mënyrë fituan këtë përmendje të nderuar. Të gjithë Sahabët mbartën baltë, gurë dhe dru për të ndërtuar xhaminë e parë të Profetit (sallAllahu alayhi wa sallam). Edhe pse ishte një ndërtesë e vjetër dhe sot asnjëri prej tyre nuk jeton më, njerëzit ende i kujtojnë ata që e ndërtuan atë. Ata janë të paharruar në Praninë Hyjnore të Allahut 'Azza wa-Jalla, e po ashtu as muslimanët nuk i kanë harruar. Në një Hadith, Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) shpjegoi se atë që kontribuon qoftë edhe me një gur të vetëm në ndërtimin e një xhamie, Allahu do ta shpërblejë me një shtëpi në Jannah. Është një shpërblim i madh dhe një favor i jashtëzakonshëm nga Allahu, t'i mundësojë dikujt të ndërtojë një ndërtesë të tillë. Ai që e bën këtë, është vërtet i bekuar. Ka qindra mijëra milionerë që do të mund të ndërtonin një xhami, por ata nuk japin asnjë qindarkë të vetme për të. Janë vërtet për të ardhur keq. Allahu e vështron plot mëshirë xhematin në xhami, i cili është i bindur ndaj Tij dhe i tregon respekt Profetit (sallAllahu alayhi wa sallam) si dhe besimtarëve të tjerë. Ai është i kënaqur me ta dhe i mbulon ata me shpërblimin dhe mëshirën e Tij. Xhamia është një qendër edukimi dhe arsimimi, e cila u mëson besimtarëve që nga fëmijëria ta duan këtë vend të shenjtë. Kjo është e një rëndësie të jashtëzakonshme. Nuk bëhet fjalë vetëm për të ndërtuar një xhami dhe për të vënë roje te dyert, të cilët lënë të hyjnë vetëm ata që u pëlqejnë dhe i kthejnë mbrapsht të tjerët. Duhet kuptuar se ajo është një qendër edukimi për besimtarët, dhe kjo që nga fëmijëria. Xhemati duhet t'i inkurajojë fëmijët që të vijnë në xhami. Ata duhet të gëzohen që janë në xhami. Kam takuar shumë njerëz në të tridhjetat apo të pesëdhjetat e tyre, të cilët më thanë: "Një herë isha në xhami, dhe disa më të moshuar më goditën. Pas kësaj, nuk u ktheva më kurrë." Lërini fëmijët të vijnë e të luajnë këtu; lërini të thërrasin, të qeshin dhe të kërcejnë rrotull. Mos bëni asgjë që t'u futë atyre frikën nga ky vend. Kujt nuk i pëlqen kjo, thjesht le të mos vijë. Ju mund të qëndroni në shtëpi, të uleni në një dhomë dhe ta mbyllni derën fort. Atje askush nuk do t'ju zemërojë. Atje jeni krejtësisht vetëm. Për njerëz të tillë është vërtet më mirë të qëndrojnë në shtëpi. Është më mirë që një person i vetëm intolerant të largohet nga xhamia, sesa të dëbohen njëqind fëmijë. Këta fëmijë janë burrat dhe gratë e së ardhmes së komunitetit. Ata janë xhemati i së nesërmes. Është më mirë që një person grindavec të largohet, sesa të na ikë i gjithë xhemati i së ardhmes e të zhvillojë urrejtje ndaj Islamit, Tarikatit dhe ndaj Allahut. Kjo qasje është në përputhje të plotë me mësimet e Profetit (sallAllahu alayhi wa sallam). Një herë, ndërsa po mbante Hytben, hyri nipi i tij, Sayyidina Hussein. Profeti zbriti nga Minberi, e puthi atë dhe e mori me vete lart në Minber. Sidomos në ditët e sotme – qoftë këtu, apo pothuajse kudo tjetër në botë – situata është thuajse e njëjtë. Nëse një fëmijë dëbohet nga xhamia, jashtë e presin qindra mijëra djaj, të cilët mezi presin ta kapin dhe ta çojnë në rrugë të gabuar. Nëse ata kalojnë përvoja negative në xhami, do të jetë shumë e vështirë t'i kthesh përsëri në këtë vend të bekuar. Në veçanti xhamitë e Ahlus Sunnah wal Jama'ah duhet ta trajtojnë rininë tonë me më shumë tolerancë. Në të kundërt, grupet e devijuara do t'i përvetësojnë ata dhe do t'i kthejnë në armiq të Tarikatit, të shkollave juridike, të Sahabëve, të Ahl al-Bayt dhe madje të vetë Profetit. Ata do t'u mësojnë sjellje të keqe dhe bindje të prishura besimi. Megjithatë, nëse rinia është e rrënjosur fort në xhami, ajo do të bëhet një shtyllë e jashtëzakonshme për Islamin. Këta të rinj do të jenë një forcë pozitive, jo vetëm për Islamin, por për mbarë njerëzimin. Ata do të shërbejnë si shembuj të mirë, duke u treguar njerëzve rrugën e drejtë. Ata do t'i udhëheqin të tjerët në rrugën e mëshirës, bekimit dhe të gjitha të mirave. Kur hedhim sytë mbi historinë e Sahabëve, mund të mendohet se ata ishin të gjithë rreth 30, 40 apo 50 vjeç. Por shumica e këtyre Sahabëve, të cilët më vonë u bënë udhëheqësit e Ummah-s, në të vërtetë ishin ende shumë të rinj. Shumë prej tyre mbase ishin vetëm 15, 16 apo 17 vjeç. Megjithatë, kur dëgjon historitë e tyre – se si e udhëhoqën popullin e tyre drejt Islamit, si e mbështetën Profetin (sallAllahu alayhi wa sallam) dhe si luftuan përkrah tij kundër armiqve... ...të krijohet përshtypja se ata duhet të kenë qenë të paktën 30 vjeç. Në të vërtetë, megjithatë, shumica prej tyre ishin vetëm 15, 16, 17 ose 18 vjeç. Të gjithë ata ishin nxënës të mësuesit më të mirë në mbarë universin: Profetit (sallAllahu alayhi wa sallam). Ata e donin atë nga thellësia e zemrës, dhe ai u mësoi atyre sjelljen fisnike. Më parë ata kishin qenë banorë të shkretëtirës. Ata nuk dinin asgjë për respektin e vërtetë; respektonin vetëm pushtetin, pasurinë dhe forcën. Madje edhe respekti i tyre ishte vetëm sipërfaqësor – kryesisht vetëm për t'u dukur më superiorë se të tjerët. Ata nuk kishin asnjë lloj Adab-i të mirë apo sjelljeje të hijshme. Ata ishin të ashpër si druri apo guri, dhe u mungonin plotësisht maniret e mira. Por Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) u mësoi atyre sjelljen e mirë, dhe kështu ata u bënë njerëzit më të kultivuar dhe më të edukuar. Këta njerëz u ngritën nga shkalla më e ulët, në gradën më të lartë që mund të arrijë një njeri. Kjo pasqyrohet në thënien e Profetit (sallAllahu alayhi wa sallam): "Ashabi kan-nujum, bi ayyihim iqtadaytum ihtadaytum." "Shokët e mi janë si yjet; cilindo prej tyre të ndiqni, do të jeni të udhëzuar në rrugë të drejtë." Kur disa politeistë erdhën dhe panë Profetin (sallAllahu alayhi wa sallam) duke folur në xhami, i përshkruan shokët e tij si aq thellësisht të heshtur e të palëvizshëm, saqë një zog do të mund të ulej mbi kokat e tyre pa u trembur. Kaq i pamasë ishte respekti i tyre për Profetin (sallAllahu alayhi wa sallam). Një nivel i tillë disipline ishte krejtësisht i pashembullt për njerëzit e atij rajoni. Një herë, ndërsa Sahabët po faleshin, dëgjuan një zhurmë dhe panë një beduin duke urinuar në xhami. Për beduinin, kjo ishte diçka krejtësisht normale. Por Profeti (sallAllahu alayhi wa sallam) e udhëzoi atë me butësi për më mirë. Kur Sahabët u zemëruan me burrin, Profeti i udhëzoi ata ta linin të qetë, ta këshillonin me butësi për herën tjetër dhe thjesht ta lanin atë vend me ujë.

الخير في ما اختاره الله "E mira qëndron në atë që ka zgjedhur Allahu." Kjo është gjëja e parë që njerëzit e Tarikatit tonë duhet të mësojnë pas Adabit. Çfarëdo që të ndodhë: është pikërisht ajo që Allahu ka paracaktuar për ne. Dhe pikërisht kjo është më e mira. Sigurisht, kjo thuhet shumë lehtë, por të veprosh sipas saj nuk është aspak e lehtë, përkundrazi është shumë e vështirë. Nëse e përvetëson këtë, ti dorëzohesh dhe nuk ia vështirëson jetën vetes. Pikërisht këtë ia shpalli Profeti sal-lAllahu alejhi ue sel-lem mbarë botës, në veçanti mbretërve dhe sundimtarëve në letrat që ai u dërgoi. Profeti sal-lAllahu alejhi ue sel-lem tha: "Aslim Taslam" – "Dorëzohu dhe do të gjesh paqe." Nëse kreu i shtetit e pranon këtë, i gjithë vendi i tij do të jetojë në siguri, do të jetë i lumtur dhe i bekuar. Për këtë arsye, ata e kanë përhapur këtë parim sa më shumë që të ishte e mundur. Profeti sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, Sahabët dhe besimtarët pasues janë përpjekur gjithmonë ta çojnë këtë mesazh në mbarë botën. Ata e mësuan këtë për t'i mbrojtur njerëzit nga shtypja dhe nga njerëzit e këqij, si dhe për t'i shpëtuar ata nga një fund i keq. Ata bëjnë çdo gjë për t'i shpëtuar njerëzit. Pikërisht ky është Islami: ajo që Profeti sal-lAllahu alejhi ue sel-lem na mëson. Dhe pikërisht këtë rrugë ndjekim ne në Tarikat dhe në Sufizëm. Islami është feja e Allahut. Dhe sigurisht, edhe feja e të gjithë profetëve. Të gjithë profetët i përkisnin Islamit. Sot ata mund të quhen jehudë, të krishterë apo ndryshe, por feja e vërtetë është Islami. Islam do të thotë të pranosh atë që thotë Allahu. Dhe ata e përhapin këtë sepse njerëzit kanë aq shumë nevojë për të, sa për ushqimin, pijen dhe ajrin për të marrë frymë. Megjithatë, shumë më e rëndësishme se këto gjëra është të pranosh Allahun, t'i dorëzohesh Atij dhe të pranosh gjithçka që vjen prej Tij. Sidoqoftë, Islami po paraqitet në një dritë shumë të keqe, veçanërisht në Evropë – kudo ku ne shkojmë. Ata përcjellin imazhin se Islami është një fe jashtëzakonisht e dhunshme që nuk respekton të drejtat e njeriut. Por ata që pretendojnë diçka të tillë për Islamin, janë hipokritë. Pse e pretendojnë ata një gjë të tillë? Sepse ata thjesht ndjekin egon e tyre. Ata bëjnë thjesht atë që i pëlqen egos së tyre. Më pas ata e fshehin këtë, duke sulmuar në vend të saj myslimanët dhe Islamin. Ata përdorin një mbulesë të stërmadhe si paravan për të fshehur krimet, hipokrizinë dhe të gjitha veprat e tyre të liga. Ata e mbulojnë gjithçka me këtë mbulesë të trashë gënjeshtrash. Dhe kjo mbulesë peshon shumë rëndë; njerëzit e gjorë thjesht nuk arrijnë ta heqin atë nga kokat e tyre. Por në fund, kjo mbulesë do të hiqet. E vërteta do të dalë në dritë, dhe të gjithë do ta pranojnë atë dhe do të jenë të lumtur për këtë, inshaAllah. Siç u tha më parë: Sigurisht që Allahu drejton gjithçka. Kur të vijë koha, e gjithë kjo do të zhduket dhe gjithçka do të shkëlqejë përsëri në dritë. InshaAllah ne besojmë në këtë dhe e pranojmë atë. Dhe inshaAllah lutemi që kjo perde të ngrihet dhe njerëzit të gjejnë lumturinë e vërtetë, inshaAllah.

Elhamdulilah, ne po mblidhemi sërish së bashku. Allahu na ka dhuruar jetën. Koha vërtet kalon shpejt. Kanë kaluar tashmë shtatë vjet që kur ishim këtu në Holandë. Është detyra jonë t'i thërrasim njerëzit në besim, t'i vizitojmë ata dhe t'i udhëzojmë drejt Tariqah, drejt Islamit. Por meqenëse jemi vetëm njerëz, nuk mund të jemi bashkë pa ndërprerje. Natyrisht, shumë njerëz udhëtojnë përmes Stambollit gjatë pushimeve të tyre verore, ndalojnë shkurtimisht tek ne dhe më pas vazhdojnë udhëtimin drejt fshatrave ose qyteteve të tyre. Megjithatë, kjo përfshin ndoshta vetëm pesë për qind të Jama’ah ose edhe më pak. Shumica janë këtu; ata as nuk mund të jenë me ne, as nuk mund të na shohin. Prandaj e falënderojmë Allahun, elhamdulilah, që tani po shihemi përsëri. Kjo është detyra e të gjithë profetëve: të udhëtojnë dhe t'i thërrasin njerëzit. Ne ndjekim modelin e tyre. Ne ndjekim shembullin e tyre dhe në këtë mënyrë ngjallim një Sunet. Allahu na dhuron shpërblim dhe forcë shpirtërore për këtë. Profeti ṣallá Llahu ‘alayhi wa-sallam ka thënë: Kur një mysliman viziton vëllain e tij mysliman, Allahu i jep atij një shpërblim për çdo hap të tijin, ia fal një mëkat dhe e ngre atë me një shkallë. Dhe kjo natyrisht vlen për shumicën prej jush. Meqenëse ata kanë ardhur për të vizituar vëllain e tyre në besim dhe janë vetë myslimanë, Allahu do t'ua japë këtë shpërblim shumicës prej tyre, inshaAllah. Dhe ky gjithashtu është një Sunet, të cilin Mawlana Shaykh Naẓim e ka praktikuar gjatë gjithë jetës së tij. Në gati 25 vitet e fundit, ai vinte vazhdimisht në Evropë dhe udhëtonte këtu. Që kur Mawlana Shaykh ‘Abdu Llah i dha atij Ijazah për të qenë Shaykh, ai ishte vazhdimisht në udhëtime. Natyrisht, secili nga Awliya’u Llah, nga Mashayikh, ka qasjen e tij. Mawlana Shaykh ‘Abdu Llah, përkundrazi, nuk udhëtoi kurrë. Pjesën më të madhe të kohës ai e kaloi në Damask. Ai udhëtoi gjithashtu në Makkah dhe Madīnah për të kryer Khalwah dhe Ḥajj. Por që në fillim ai e dërgoi atë në Qipro për t'i ftuar njerëzit në Tariqah dhe për t'i udhëzuar ata në rrugën e Profetit ṣallá Llahu ‘alayhi wa-sallam. Prandaj ne përpiqemi, inshaAllah, të ndjekim rrugën e tij, dhe ai na ofron mbështetje në këtë drejtim. Dita e sotme është, elhamdulilah, ditëlindja e Mawlana Shaykh: 21 Prilli. Në kohën e lindjes së tij në vitin 1922, Shaykh Sharafuddīn ad-Daghestanī ishte ende gjallë. Përmes Karamah të Awliya’u Llah, ai i tha Mawlana Shaykh ‘Abdu Llah: „Sot ka ardhur në këtë botë një nga djemtë tanë. Ai do të jetë një shërbëtor i madh i Tariqah, i Sharī’ah dhe i Islamit. Mijëra njerëz do ta gjejnë rrugën e Islamit përmes tij.“ Elhamdulilah. Mawlana Shaykh Sharafuddīn ad-Daghestanī madje e përshkroi fytyrën dhe natyrën e tij, pikërisht në ditën e lindjes së Mawlana Shaykh Naẓim. Masha’Allah, Mawlana Shaykh jetoi pothuajse njëqind vjet. Me mësimet e Mawlana Shaykh ‘Abdu Llah dhe me gjithë atë dije të përcjellë – nuk ka pasur kurrë dikë që të zotëronte një dije të tillë dhe një gradë kaq të lartë. Ndonjëherë ne takojmë Mashayikh ose njerëz të tjerë që kanë diçka të fshehtë ose të dukshme në vetvete, të cilët dinë ose nuk dinë gjëra të caktuara. Por tek Mawlana Shaykh, Masha’Allah, gjithçka ishte e përsosur; qoftë në shkenca, në Sharī’ah apo në Tariqah. Në të gjitha këto fusha, ai bënte pjesë në majën absolute. Një „Warith Muhammadi Haqīqi“ – „Një trashëgimtar i vërtetë muhamedan.“ Elhamdulilah, ai nuk tha kurrë: „Jam i lodhur nga pritja e njerëzve.“ Deri në ditët e tij të fundit ai priste njerëz, i mësonte ata, fliste me ta dhe lutej për ta. Çdo ditë ai thoshte: „Qëllimi im është të shkatërroj Kufr-in. Ky është Niyyah ime, synimi im.“ Ai e përsëriste këtë çdo ditë nga e para. Dhe ky qëllim fisnik është një mësim i vlefshëm për ne. Sepse qëllimi është vendimtar dhe Allahu na shpërblen për këtë. Ky është gjithashtu një udhëzim për ne, për të fituar shpërblime. Sepse thuhet: „Niyyatu l-mar’i khayrun min ʿamalih.“ Qëllimi i një njeriu është më i mirë se vepra e tij. Ai kishte gjithashtu për qëllim dhe fliste për ndërtimin e dyzet mijë Zawiyah, pra Dergah-ve. Sepse një Dergah, Zawiyah apo xhami është një vend strehimi për besimtarët, një vend ku njerëzit mblidhen së bashku. Të gjitha Tariqah-t kanë vende të tilla tubimi, në mënyrë që njerëzit të njohin njëri-tjetrin dhe të dëgjojnë Murshid-in e tyre, Shaykh-un. Bëhet fjalë për t'u njohur me njëri-tjetrin dhe për t'u afruar më shumë. Dhe kjo është e mundur vetëm në këtë mënyrë. Sepse Profeti ṣallá Llahu ‘alayhi wa-sallam ka thënë se Mu’min-ët janë si një trup i vetëm; nëse një pjesë e trupit vuan, atëherë i gjithë trupi vuan së bashku me të. Në këtë mënyrë ata kuptojnë se çfarë u nevojitet të tjerëve ose çfarë duhet bërë. E gjithë kjo, çdo mësim i mirë, jepet në Dergah dhe Zawiyah. Dhe njerëzit njihen me njëri-tjetrin atje. Nëse njerëzit janë të panjohur për njëri-tjetrin, ata nuk do t'i besonin apo ndiqnin askënd që thjesht kërkon diçka prej tyre. Por në Zawiyah ose Dergah ata janë të njohur me njëri-tjetrin. Pikërisht për këtë arsye ata mund ta ndihmojnë njëri-tjetrin. Dhe aty duhet të mësohet e mira. Njerëzit mund të pyesin aty se çfarë është e drejtë dhe çfarë është e gabuar. Sepse shumë njerëz përhapin pretendime rreth Islamit, të cilat nuk i përkasin aspak Islamit. Kjo bën që njerëzit të largohen nga Islami. Në Dergah, pra, mësohet se çfarë është vërtet e drejtë. Më e rëndësishmja për kohën e sotme është natyrisht kjo: Shumë pyesin për situatën globale – çfarë ka ndodhur dhe çfarë do të ndodhë. Ajo që duhet të bëni është kjo: Mos besoni pjesën më të madhe të asaj që shihni ose që tregohet për ngjarjet. Thjesht duhet të ruani qetësinë. Sepse shumë njerëz të udhëhequr nga Shayṭan përpiqen të nxisin myslimanët. Ata duan t'i bëjnë të dalin nëpër rrugë, të shkatërrojnë gjëra, të hedhin gurë, të bërtasin dhe gjëra të tilla. Në fund, gjithçka do të dalë se ishte një lojë e rreme, dhe nuk do të ketë një fund të mirë për këta njerëz. Kjo është mënyra e veprimit e jo-myslimanëve. Mawlana Shaykh e kishte zakon të thoshte: Sa herë që një mysliman është i dëshpëruar, ai duhet të shkojë në xhami. Bëni Tasbīḥ dhe thoni Du’a’, në mënyrë që Allahu t'ju mbështesë në çështjet tuaja dhe t'ju mbrojë. Por nëse ua thoni këtë sot, ata zemërohen dhe mendojnë: „Ti nuk po na mbështet.“ Çfarëdo që dikush të mbështesë tani – ne jemi në kohën e Shayṭan-it. Allahu ‘Azza wa-Jalla thotë: ‚Wa La Tulqū Bi’aydīkum ‘Ila t-Tahlukah‘ (Qur’an 02:195). Mos e hidhni veten në shkatërrim. Pra, nëse shkaktoni trazira, kjo vetëm sa ju rrezikon dhe nuk ka asnjë dobi. Gjithçka ndodh vetëm sipas vullnetit të Allahut. Dhe ne po jetojmë në kohën e fundit. Asnjë armë nuk mund t'i ndalë këto zhvillime – vetëm Sayyidina Al-Mahdi ‘alayhi s-salam, inshaAllah. Sepse gjithçka duhet të ndodhë në përputhje me mençurinë dhe udhëzimin e Allahut. Edhe Profeti ṣallá Llahu ‘alayhi wa-sallam e mbajti veten të fshehur, derisa koha u bë e pjekur për të (sallAllahu alayhi wa sallam) që të shfaqej dhe t'i thërriste njerëzit në besim. Prandaj njerëzit e Tariqah udhëhiqen rreptësisht nga ajo që Profeti ynë (sallAllahu alayhi wa sallam) ka mësuar. Koha e tanishme është koha e fundit, koha e Fitnah. Prandaj i këshillojmë njerëzit tanë, njerëzit e Tariqah, të ruajnë qetësinë, të falen dhe të bëjnë Du’a’, në mënyrë që Allahu të na shpëtojë ne dhe gjithë botën, inshaAllah. Allahu thotë: ‚Faşbir ‘Inna Waada Allahi Ĥaqq‘ (Qur’an 30:60). Allahu thotë: Bëhu i qëndrueshëm; premtimi i Allahut është i vërtetë. Dhe ky „Waad“, premtimi i Allahut, do të thotë se e gjithë bota do ta pranojë Islamin, inshaAllah. Kjo është e vetmja rrugë e sigurt për njerëzimin. Janë provuar tashmë të gjitha, çdo rrugë, qoftë e mirë apo e keqe. Të gjithë e kanë provuar këtë. Ata kanë vrarë miliona njerëz, kanë torturuar dhe shtypur njerëz. Shumë sisteme të ndryshme janë provuar, por asnjë prej tyre nuk ka funksionuar. E vetmja rrugë për të shpëtuar vërtet njerëzimin është Islami. InshaAllah. Një besimtar, një Mu’min, duhet t'i përmbahet kësaj dhe nuk duhet të humbasë shpresën. Nëse je i vetëdijshëm për këtë, do të gjesh paqe të brendshme dhe do të shpërblehesh, sepse po pret me durim për lehtësimin nga Allahu. E bëftë Allahu që këto ditë të agojnë së shpejti, inshaAllah.

Es-selamu alejkum ve rahmetullahi ve berekatuh. Mirë se vini. Ju falënderoj. Ju keni ardhur për hir të Allahut. Allahu ju bekoftë, inshaaLlah. Ky është një vend i bekuar në zemër të Parisit. Kjo është një dhuratë nga Allahu për myslimanët dhe për ata që do ta pranojnë Islamin në të ardhmen. Unë erdha këtu për herë të parë para gati 30 vitesh. Kur e pamë këtë xhami për herë të parë, isha jashtëzakonisht i lumtur kur pashë këtë ndërtesë të mrekullueshme, e cila u bë shtëpi e Allahut, 'Azze ue Xhel-le. Ata e kanë ndërtuar atë me para të pastra; atëherë nuk kishte ende para nga nafta. Ishin, elhamduliLlah, ekskluzivisht para të pastra dhe të ndershme. Prandaj ajo i bashkon zemrat e njerëzve të mirë. Ata gjejnë këtu lumturinë e tyre, dhe Allahu është i kënaqur me ta. Shumë njerëz e gjejnë rrugën drejt Islamit në këtë vend. Allahu u dhuron atyre Hidajet. Ata fillojnë një jetë të re. Një jetë plot dritë, Nur, që buron nga ky vend. Sepse kjo bukuri është zemra e Islamit – bukuria në çdo gjë. Profeti sal-lAllahu alejhi ue sel-lem thotë: „إنَّ اللهَ جَميلٌ يحِبُّ الجَمالَ“ „Allahu është i bukur dhe Ai e do bukurinë.“ Pra, kjo është një çështje shumë delikate. Shumë njerëz thonë se nuk duhet t'i zbukurojmë xhamitë, por t'i lëmë thjesht me gurë të zhveshur, të mos vendosim asgjë brenda dhe t'i mbajmë të thjeshta. Kjo nuk përputhet me Islamin. Rruga e myslimanit, rruga e Profetit sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, është ta nderojë këtë vend. Ti e zbukuron shtëpinë tënde, e bën atë të bukur dhe të rehatshme, por pastaj e lë xhaminë, shtëpinë e Allahut, pa asnjë lloj bukurie! Tasavvufi, Tarikati, është rruga e Profetit sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Dhe aty dinë se si t'i tërheqin njerëzit, t'i afrojnë, t'i udhëzojnë drejt Islamit dhe t'i bëjnë myslimanë. Ka diçka aty që këta njerëz nuk e kuptojnë, por që mund të shtyjë shumë njerëz të pranojnë Islamin. Në Tarikat kjo kuptohet. Dua të tregoj një ngjarje që kemi përjetuar me Mevlanën. Në vitin 2001, ne ndërmorëm udhëtimin tonë të fundit të gjatë me Mevlanën. Ne udhëtuam në pothuajse gjysmën e botës, nga Uzbekistani në Malajzi, Indonezi, Singapor dhe prej aty në Tokio. Një natë në Tokio vizituam një lagje të vjetër, dhe na treguan për një xhami atje, e cila ishte ndërtuar nga turqit. Ajo ishte menduar për myslimanët dhe u ishte dorëzuar tatarëve. Qeveria turke e rindërtoi atë në stilin osman; ishte e mrekullueshme. Ata thanë: „Shumë njerëz shkojnë atje. Ne do t'ju çojmë atje, që të mund ta shihni këtë xhami të bukur. Shumë japonezë kënaqen me këtë xhami; ata vijnë për ta vizituar.“ Ne e falëm atje namazin e Jacisë ('Isha) me Mevlanën, dhe pas kësaj ai shëtiti për ta parë xhaminë. Aty ishin ndoshta shtatë ose tetë japonezë. Ata gjithashtu po ecnin përreth duke parë gjithçka. Pastaj ata erdhën te ne dhe bënë pyetje. Ata pyetën për Islamin dhe donin të shqiptonin Shehadetin. Kështu që bukuria e ndërtesës i tërhoqi këta njerëz, u solli atyre Hidajet dhe u dhuroi lumturi të përjetshme. Prandaj Tarikati, Tasavvufi, është zemra e vërtetë e Islamit. Allahu ju bekoftë. ElhamduliLlah, të gjithë ne gjendemi në këtë rrugë. InshaAllah edhe ne do të jemi një udhërrëfyes drejt Hidajetit për të tjerët, inshaAllah. Njerëzit e Tasavvufit gjejnë këtu dhe në botën tjetër lumturinë e tyre, elhamduliLlah. Allahu ju bekoftë. Allahu ju bashkoftë të gjithëve përjetësisht, inshaAllah.

Bismillāhi r-Raḥmāni r-Raḥīm. „Wa ta‘āwanū ‘ala l-birri wa t-taqwā wa lā ta‘āwanū ‘ala l-ithmi wa l-‘udwān.“ (5:2) Tarikati ynë u bën thirrje njerëzve të bashkohen, për të ndihmuar njëri-tjetrin dhe njerëzit e tjerë. Tarikat do të thotë të udhëzosh njerëzit të jetojnë si qenie të vërteta njerëzore. Njerëzimi do të thotë të mos i shkaktosh vuajtje askujt. Mësimi i parë dhe më i rëndësishëm i Tarikatit është Adabi, sjellja e mirë. Prandaj ne i edukojmë njerëzit që të heqin dorë nga tiparet e këqija dhe të fitojnë sjellje të mirë. Alhamdulillāh, Allahu ju bekoftë për këtë hapje të sotme të Dergahut të ri. Dhe e bekoftë Ai zonjën – rahmatu Llah alayha, Allahu e mëshiroftë shpirtin e saj –, e cila e dhuroi këtë. Kjo është një Zāwiyah, ose siç e quajmë ne gjithashtu: një Takkiyyah ose Khanqah e Tarikatit. Ky është një vend për t'u shërbyer njerëzve dhe mbarë njerëzimit. Alhamdulillāh, Allahu do ta shpërblejë këtë zonjë përjetësisht për këtë. Sepse për një kohë të gjatë ju nuk kishit një vend si ky. Ju duhej të lëviznit vazhdimisht nga njëri vend në tjetrin. Por tani, alhamdulillāh, ne kemi diçka të qëndrueshme. Kjo ndjek udhëzimin e Profetit, sallAllahu alayhi wa sallam, për të krijuar një vend për njerëzit ku ata të gjejnë gjithçka që u nevojitet: për të mësuar dhe për të ndjekur rrugën. Natyrisht, ju jetoni këtu në një vend jomusliman. Megjithatë – ashtu si në vendet muslimane – dyert këtu janë të hapura për të gjithë. Kushdo që dëshiron të marrë bekim shpirtëror dhe dritë, mund të vijë, të pyesë dhe ta pranojë atë, inshaAllah. Dhe bekimi më i vlefshëm është ai shpirtëror. Të kesh këtë bekim – të jesh një besimtar dhe të kesh besim të vërtetë – është gjëja më e çmuar në botë. Prandaj i lutemi Allahut që Ai ta bëjë këtë vend një dritë për mbarë Francën, inshaAllah. Dhe që Ai t'i mbrojë të gjithë njerëzit nga Shayṭān dhe ndjekësit e tij. Allahu ju bekoftë. Allahu nuk harron asgjë. „Faman ya‘mal mithqāla dharratin khayran yarah. Wa man ya‘mal mithqāla dharratin sharran yarah.“ (99:7-8). Edhe pesha e një thërrmije të vogël të së mirës do të shpërblehet. Asgjë nuk mbetet pa shpërblim; absolutisht asgjë nuk harrohet. Kjo është një mirësi nga Allahu. Çfarëdo që Ai dëshiron, Ai e realizon. Dhe alhamdulillāh, kjo hapje tani është bërë realitet. Alhamdulillāh. Faleminderit shumë. Allahu ju mbroftë ju dhe fëmijët tuaj dhe ju bëftë një udhërrëfim për të tjerët. Qofshi inshaAllah gjithmonë në rrugën e drejtë – në rrugën e Profetit tonë ﷺ, në rrugën e Allahut. Dhe qofshi një shembull ndriçues për të tjerët. Siç tha Profeti, sallAllahu alayhi wa sallam: „Aṣhābī kan-nujūm, bi-ayyihim iqtadaytum ihtadaytum.“ – „Shokët e mi janë si yjet. Cilin do prej tyre që të ndiqni, do të jeni të udhëzuar.“ inshaAllah ne përpiqemi të ndjekim shembullin e Profetit, sallAllahu alayhi wa sallam. Gjëja më e mirë për një musliman është të ndjekë Profetin, sallAllahu alayhi wa sallam, në gjithçka – dhe pikërisht këtë bëjmë ne, inshaAllah. Allahu ju bekoftë, ju ruajtë nga çdo e keqe dhe ju dhëntë vetëm më të mirën. inshaAllah ky vend do të jetë plot me bekime dhe mirësi, dhe jetofshi në shëndet, mirëqenie dhe paqe. Dhe inshaAllah qofshim përgjithmonë të bashkuar – së bashku me Mawlānā Shaykh dhe Profetin, sallAllahu alayhi wa sallam, në Parajsë.

Qoftë një muaj i bekuar! Që nga mbrëmja e djeshme ndodhemi në muajin Dhul-Kade, sot është dita e tij e parë. Falënderimi i qoftë Allahut, me këtë kanë filluar muajt e shenjtë. Janë gjithsej tre muaj. Këta muaj janë veçanërisht të bekuar për kohën e bekuar të pelegrinazhit. Përcaktimi dhe urtësia e Allahut të Lartësuar janë të pakufishme. Falënderimi i qoftë Allahut, qofshin këta muaj për ne plot me bekime dhe mëshirë. Profeti ynë i dashur (salallahu alejhi ue selem) e ka kryer Haxhin vetëm një herë, dhe ky ishte Haxhi i tij i Lamtumirës. Gjatë këtij pelegrinazhi, ai na tregoi dhe na mësoi gjithçka që duhet bërë aty. Rruga e Profetit tonë (salallahu alejhi ue selem) është Kurani, është rruga e Kuranit. Askush nuk do të mund ta shpjegonte Kuranin më mirë dhe më bukur se ai. Sot shfaqen njerëz që thonë: "Ne do të lexojmë vetëm Kuranin dhe do të ndjekim vetëm atë." Ndërkohë që ti as përmbajtjen e një gazete nuk do ta kuptoje saktë, merr guximin të refuzosh Profetin tonë (salallahu alejhi ue selem). Ka njerëz shumë të pamend. Allahu na ruajtë nga këta njerëz të paarsyeshëm dhe të paditur, që i çojnë të tjerët në rrugë të gabuar. Prandaj, të nderosh këta muaj të bekuar do të thotë të nderosh dhe të duash edhe Profetin tonë (salallahu alejhi ue selem). Këta njerëz nuk janë të sinqertë e të vërtetë; ata thjesht po përpiqen të çojnë bashkësinë në rrugë të gabuar. Falënderimi i qoftë Allahut, ne e duam dhe e nderojmë gjithçka që ka bërë Profeti ynë (salallahu alejhi ue selem), si dhe cilindo që ai e ka dashur. Kjo është rruga jonë. Ky është besimi i vërtetë, ky është Islami i vërtetë. Kush devijon prej saj, bie pre e shejtanit, Allahu na ruajtë nga kjo. Prandaj nevojitet një udhërrëfyes shpirtëror dhe një rrugë e qartë; pas saj duhet të kapemi fort. Allahu mos na largoftë kurrë nga kjo rrugë. InshaAllah, sot po nisemi sërish drejt vëllezërve dhe motrave tona në besim; vëllezërit dhe motrat tona në ato rajone, që nuk i kemi vizituar prej kohësh, tashmë po na presin. Allahu i ndihmoftë edhe ata, sepse çuditërisht edhe atje ka njerëz që, ndonëse e quajnë veten myslimanë, kanë devijuar nga rruga e drejtë. Njerëzit atje janë kthyer në një bashkësi që nuk tregon më asnjë respekt ndaj Profetit tonë (salallahu alejhi ue selem). Për çfarëdo arsye qoftë, duket se shejtani i fut në kurth shumë më lehtë atje. Kurthet e shejtanit janë të shumta, Allahu na ruajtë prej tyre. Pra, vëllezërit dhe motrat tona në besim atje duhet të gëzohen, dhe inshaAllah, numri i tyre do të vazhdojë të rritet. Mos devijofshin kurrë nga rruga e drejtë dhe mos rënçin pre e asnjë kurthi të shejtanit, inshaAllah. Allahu na mbrojtë dhe na ndihmoftë gjithmonë. Qoftë i bekuar udhëtimi ynë, inshaAllah.

As-salamu alaykum wa rahmatullahi wa barakatuh. Më vjen mirë që jam përsëri këtu pas dy vitesh të gjata, por nuk më duket fare si shumë kohë. Shpesh kishim në plan të vinim në Paris, por në fund gjithmonë kemi udhëtuar në ndonjë vend tjetër. Ky është një vend i rëndësishëm për orientimin e njerëzve në këtë botë. Këtu nuk bëhet fjalë për gjëra të mira; kryesisht shërben vetëm për të drejtuar egon e njerëzve. Në ditët e sotme ata japin drejtimin përmes modës, dhe kjo me sa duket nuk është veçanërisht e rëndësishme. Për njerëzit kjo është vetëm një mbulesë e jashtme. Me të njeriu mund të shndërrohet vazhdimisht në diçka të re. Por e gjithë kjo i shërben vetëm egos – për të kënaqur egon e vet. Meqenëse nuk e gjejnë kurrë atë që në fakt po kërkojnë, ata përpiqen dëshpërimisht të gjejnë gjëra të tjera, por në fund mbeten të pasuksesshëm. Thjesht u tregojnë njerëzve diçka dhe u thonë: "Ky është trendi i ri, këtë duhet ta keni", dhe njerëzit bëhen menjëherë të lumtur. Kur i shërbehet egos së dikujt – veçanërisht egos më të ulët – kjo e bën atë shumë të lumtur. Kur thua: "Oh, ti je kaq i sjellshëm, je kaq i mirë, je shumë i zgjuar" – oh po, kjo i gëzon njerëzit shumë. Ekziston një histori e famshme nga Mawlana. Ai e tregonte shpesh, dhe ajo përshtatet shumë mirë me këtë botë të modës. Mawlana thoshte se këtë e kishte lexuar në shkollë gjatë rinisë së tij. Na ishte njëherë një mbret. Ky mbret nuk ishte kurrë i kënaqur me rrobat e tij. Pavarësisht se cili rrobaqepës i ri vinte tek ai, ai nuk ishte kurrë i lumtur me punën e tij. Ata sillnin petkat më të bukura, pëlhurat më të mira, thjesht gjithçka. Ai nuk ishte kurrë i kënaqur. Ai thoshte: "Jo, dua diçka që askush tjetër nuk e ka pasur kurrë më parë." Kështu vazhdoi për një kohë të gjatë. Dhe kur dy mashtrues dëgjuan për këtë, ata shpejt thurën një plan. Ata mbërritën me një karrocë me kuaj dhe sollën diçka të veçantë me vete. Ata thanë: "Kemi dëgjuar se mbreti dëshiron një petk që nuk e ka askush tjetër." "Prandaj kemi sjellë pajisjen tonë për të prodhuar një pëlhurë shumë të veçantë dhe unike për mbretin." "Megjithatë, kjo është shumë e shtrenjtë, ndaj me gjasë vetëm mbreti mund t'ia lejojë vetes." Kur mbreti e dëgjoi këtë, u gëzua pa masë. Ai i thirri pranë vetes dhe i pyeti: "Ejani dhe më tregoni se çfarë keni ndërmend dhe nga vjen kjo pëlhurë." Ata i thanë mbretit: "Oh, ne jemi mjeshtër absolutë të zanatit tonë. Ne e prodhojmë këtë pëlhurë nga hëna." "Prandaj na duhet një hapësirë e madhe për tezgjahun tonë, dhe prodhimi do të zgjasë shumë – një vit të tërë. Ne do të punojmë fort çdo ditë për ta përfunduar atë brenda një viti." "Por e veçanta është: Vetëm njerëzit e zgjuar mund ta shohin këtë pëlhurë." "Për budallenjtë ajo është e padukshme." "Megjithatë, për këtë na duhen gjithashtu shumë para, dhe atë në ar. Ju duhet të na dërgoni ar çdo herë që kemi nevojë për para." Mbreti ishte i entuziazmuar. Ai tha: "Jam dakord! Do të merrni menjëherë gjithçka që kërkoni." Kështu ata iu futën punës. Ditë pas dite ata bënin sikur po endnin pëlhurën. Ata imitonin lëvizjet dhe bënin zhurmat përkatëse. Ndonjëherë mbreti kalonte për të parë se si po shkonin punët, dhe ata thoshin: "Po shkon shkëlqyeshëm." Dhe mbreti i thoshte shpurës së tij: "Më në fund gjeta dikë, puna e të cilit më pëlqen. Ata po endin një pëlhurë që nuk e zotëron askush tjetër." Pas një viti ata njoftuan: "Ne kemi mbaruar. Do t'jua përshtasim atë drejtpërdrejt juve dhe do të qepim një petk prej saj." Kështu ata e zhveshën. Ata e hoqën nga rrobat derisa mbeti krejtësisht lakuriq. Ata morën rrobat e tij, bënë sikur i veshën petkun e ri dhe i kujtuan: "Vetëm njerëzit e zgjuar mund ta shohin këtë pëlhurë." Ata bënë pra sikur po e vishnin dhe thirrën: "Duket mrekullueshëm!" Edhe të tjerët thanë: "E mrekullueshme, çfarë pëlhure e hieshme! Ju rri shkëlqyeshëm." Ai mendoi me vete se ishte e pamundur të pranonte që ishte budalla. Ata e pyetën mbretin: "A ju pëlqen? A jeni i kënaqur?" Ata sugjeruan: "Ne duhet t'ia prezantojmë këtë petk popullit, në mënyrë që të gjithë ta admirojnë këtë pëlhurë unike." Kështu mbreti caktoi një ditë për paradën. Ai kalëroi me kalin e tij drejt njerëzve. Edhe populli nuk donte të dukej si budallenj. Njerëzit mendonin me vete: "Ai me sa duket po e sheh, vetëm unë jam tepër budalla dhe nuk po e shoh. Kështu që nuk duhet të jap asnjë shenjë." Prandaj të gjithë brohorisnin: "Oh, është thjesht e përsosur!" Ai kalëroi me krenari përmes turmës. Por krejt në fund qëndronte një djalë i vogël. Ai shikoi, nuk e kuptoi gjithë këtë entuziazëm dhe bërtiti: "Mbreti qenka krejtësisht lakuriq!" Kur njerëzit e dëgjuan këtë, u zgjuan nga mashtrimi i tyre. Mbreti u zemërua dhe urdhëroi menjëherë t'i sillnin mashtruesit për t'u prerë kokën. Por ata ishin dinakë; ia kishin mbathur me kohë. Dhe pikërisht kështu funksionon industria e modës. Ata i shtyjnë njerëzit të veshin plehra. Dizajnojnë gjëra të padobishme, por njerëzit gëzohen për to. Thjesht vetëm sepse vjen nga një stilist i famshëm ose një shtëpi e famshme mode. Në këtë mënyrë ata mashtrojnë njerëzit. Ky lloj mashtrimi thjesht bën që njerëzit të qeshin me njëri-tjetrin; është një problem mjaft i padëmshëm. Krahasuar me atë që është bërë në të kaluarën dhe ende ndodh. Çdo herë që Mawlana dëgjonte për Francën, ai zemërohej shumë. Pse? Për shkak të revolucionit. Revolucionit Francez. Ky revolucion shkatërroi njerëzimin. Dhe kjo ishte ajo që nuk i pëlqente aspak Mawlana-s. Sepse ishte një gënjeshtër nga fillimi në fund. Moda, për të cilën po flisnim, është thjesht një lojë. Ajo nuk shkatërron njerëzit; e shumta i bën ata të qeshin me njëri-tjetrin, ose u zbraz paratë nga xhepi. Por më e keqja është shkatërrimi i njerëzimit. Me gjithë gënjeshtrat e tyre dhe gjithë gjërat mizore që ata bënë. Një nga këto gënjeshtra kishte të bënte me mbretëreshën, gruan e mbretit, Marie Antoinette. Thuhej se populli francez ishte ankuar: "Kemi uri, nuk kemi bukë", dhe ajo u ishte përgjigjur: "Atëherë le të hanë ëmbëlsira." Kjo ishte 100 për qind gënjeshtër. Dhe edhe sot shoh, kur udhëtoj nëpër Francë, bollëkun e ushqimeve... Grurë, mish dhe gjithçka tjetër që të dëshiron zemra. Dhe historianët thonë se fshatarit francez në atë kohë i ecte dhjetë herë më mirë se atij anglez. Flitej se në Bastijë vriteshin njerëz, kështu që e sulmuan atë për të liruar të burgosurit. Por aty kishte vetëm shtatë njerëz. Njerëzit prisnin që ata të ishin bërë vetëm lëkurë e kocka. Por ata nuk ishin aspak të dobësuar; ata ishin të ushqyer mirë. Nga dita e parë kjo e gjitha ishte e drejtuar kundër njerëzimit. Pikërisht kjo nuk i pëlqente aspak Mawlana-s. Për fat të keq, ky revolucion ishte i suksesshëm në Francë, sepse shkatërroi fenë dhe monarkinë. Me kaq gjithçka mori fund atje. Por ai po përhapet në mbarë botën. Veçanërisht në vendet myslimane. Nuk ka mbaruar ende. Revolucioni në mbarë botën nuk ka arritur ende në fundin e tij. Mizoritë vazhdojnë; ato nuk kanë të ndalur. Kjo do të marrë fund vetëm me Sayyidina Mahdi, alayhi salam. E gjithë kjo shtypje, që ju shihni në botë, i ka rrënjët e saj në Revolucionin Francez. Ata rrëzuan të gjithë mbretërit dhe sulltanët, dhe në veçanti Kalifin e Pejgamberit, sallallahu alayhi wa sallam. Ata e shkatërruan kalifatin. Ata dëbuan sulltanët. Armiku i tyre më i madh janë sulltanët dhe mbretërit. Sepse ata nuk mund t'i luajnë lojërat e tyre sipas dëshirës kur ka një Sulltan. Pa Sulltan, pa monarki dhe pa mbretër ata mund të bëjnë çfarë të duan. Ata flasin për zgjedhje, por në këto zgjedhje ata mund të bëjnë çfarë të duan. Ata mund të sjellin në pushtet këdo që duan, Dhe të shkarkojnë këdo që duan. Gjithçka është vetëm një teatër i madh. Por nuk është e përjetshme. Edhe kjo do të gjejë fundin e saj me Sayyidina Mahdi, alayhi salam. Ne nuk po bëjmë asgjë. E kemi të ndaluar të ndërhyjmë, sepse gjithçka është nën kontrollin e tyre. Nuk ka kuptim t'i vëmë njerëzit në rrezik. Mos mendoni se jeni heronj që mund të ndryshoni diçka. Kjo detyrë është e përcaktuar vetëm për Sejjidina Mehdiun, alejhi selam. Dhe Insha'Allah kjo kohë nuk është më e largët. E gjithë kjo do të marrë fund. Allahu ju ruajtë dhe ju mbrojtë juve dhe ne. Dhe jetofshim mjaft gjatë për të përjetuar sërish ditë të mira, Për të përjetuar fundin e këtyre shtypësve.

Sejjidina Aliu, Allahu ia nderoftë fytyrën, tha: Ra's al-hikmati makhafatullah "Origjina e urtësisë është frika ndaj Allahut." Kjo do të thotë se fillimi i çdo gjëje është frika ndaj Allahut. Origjina e çdo të mire dhe e çdo veprimi të arsyeshëm është frika ndaj Allahut, ndjenja e turpit para Tij dhe të mos kundërshtuarit e Tij. Kjo është origjina e të gjitha gjërave të mira, thotë ai. Kjo urtësi është më e larta. Në Islam dhe në njerëzim, urtësia do të thotë të jesh i arsyeshëm dhe ta përdorësh mendjen për të mirë. Nëse njerëzve nuk u mësohet kjo, ata humbasin njerëzillëkun e tyre dhe bëhen më keq se kafshët. Djalli na bën ta harrojmë këtë, ai nuk e do këtë. "Mos e bëni këtë, mos kini frikë nga Allahu, mos kini turp para njerëzve" – pikërisht këtë ua mëson djalli. Allahu, nga ana tjetër, na ka mësuar frikën ndaj Allahut përmes profetëve, në mënyrë që të bëhemi njerëz me karakter fisnik – sepse kjo është e mira më e lartë. Kushdo që ka frikë Allahun, nuk i shkakton dëm ose vuajtje askujt dhe nuk bën asgjë tjetër veçse të mira. Por kush nuk ka frikë Allahun – pasojat po i shohim: njerëz të tillë e zhysin botën në kaos dhe sjellin shkatërrim kudo. Në ditët e sotme na mbushin mendjen: "Frika ndaj Allahut është e ndaluar", ose: "Mos kini frikë nga Allahu." Kjo është ajo që po u mësohet; ky është sistemi i ri arsimor. Prandaj nuk duhet të habitemi pse fëmijët e sotëm kanë dalë kështu – arsyet janë më se të qarta. Njerëzit vazhdimisht nxjerrin lloj-lloj justifikimesh, në vend që t'u mësojnë atyre frikën ndaj Allahut. Atyre u mësohet të ngrihen kundër Allahut dhe të shpërfillin urdhërimet e Tij – dhe pastaj presin ende diçka të mirë. Mund të prisni gjatë për këtë. Zgjidhja është në duart tuaja – këta fëmijë ju janë lënë amanet. Bëni kujdes se çfarë u mësoni. Mësojuni fëmijëve frikën ndaj Allahut. Ju u jepni mësim nga mëngjesi në mbrëmje, por çfarë u mësoni në të vërtetë? Asgjë tjetër veçse gjëra të kota dhe të këqija. Ata thonë: "Bëni ashtu siç thotë Evropa dhe mos besoni tek Allahu i Plotfuqishëm." "Mos besoni tek Profeti, mos u tregoni respekt miqve të Allahut dhe mos merrni njerëzit e mirë si shembull." Pikërisht kjo është ajo që u mësohet. Ndërkohë që do të kishte aq shumë gjëra të mrekullueshme që mund t'u mësoheshin. Allahu jua ka lënë ata në duart tuaja si një amanet. Mësojuni mirë, në mënyrë që të japin fryte. Atëherë ata do të jenë të dobishëm si për ju, ashtu edhe për veten e tyre dhe për mbarë njerëzimin. Kjo është frika e vërtetë ndaj Allahut. Allahu na ruajtë. Ai na udhëzoftë në rrugën e drejtë. Ai na udhëzoftë të gjithëve, inshaAllah.

Ne duhet t'i jemi gjithmonë falënderues Allahut. Ai që ndjek rrugën që do Allahu, duhet të jetë i mbushur me falënderim të vazhdueshëm. Sepse Allahu e udhëzon atë që Ai do, dhe e lë në humbje atë që Ai do. Veprimet e Tij nuk mund të vihen në dyshim, urtësia e Tij është e pafundme. Askush tjetër nuk mund të japë atë që Ai na dhuron. Prandaj, një njeri që ndjek këtë rrugë duhet të jetë thellësisht falënderues. Për më tepër, dhuntitë e Tij ruhen përmes falënderimit; dhe pikërisht kjo është dhurata më e madhe. لَئِن شَكَرۡتُمۡ لَأَزِيدَنَّكُمۡۖ (14:7) Përmes falënderimit, dhuntitë mbeten të përhershme. Dhuntia e besimit, e tarikatit dhe e sheriatit... të qenit në këtë rrugë është një bekim i madh i Allahut, Aze ue Xhel, për ne. Nëpërmjet këtij bekimi arrihet lumturia e përjetshme në Ahiret dhe, inshallah, njeriu mund ta shijojë këtë mirësi dhe bukuri qysh në këtë botë. Pasi Allahu, Aze ue Xhel, t'ua ketë dhënë njerëzve këtë shije një herë, asgjë tjetër nuk u duket më tërheqëse. Ata i urrejnë mëkatet dhe çdo lloj të keqeje. Edhe nëse ndonjëherë pengohen, ata nuk mbeten në atë gjendje, por duan të çlirohen shpejt prej saj. Shumica e njerëzve të kohës së sotme – Allahu na ruajtë – megjithatë, mësohen me gjërat e këqija. Dhe sapo të mësohesh me to, bëhet e vështirë të heqësh dorë. Kjo, nga ana tjetër, buron nga mungesa e besimit. Njeriu mashtron veten duke menduar se gjen kënaqësi të vërtetë në to. Por kjo nuk është aspak e vërtetë; përkundrazi, është njësoj si me ujin e detit. Kush pi ujë deti nga etja, bëhet edhe më i etur dhe kërkon gjithmonë e më shumë. Në fund, kjo e shkatërron njeriun. Nuk sjell absolutisht asnjë dobi dhe nuk çon në asgjë të mirë. Prandaj, Allahu na ruajtë nga kjo. Le të jemi falënderues për të gjitha këto dhunti. Allahu na e ruajtë këtë bekim përgjithmonë, inshallah. Dhe Ai ua dhuroftë këtë edhe atyre që nuk e kanë ende, inshallah. Allahu na ruajtë të gjithëve nga egoja jonë dhe ajo e të tjerëve, inshallah.

Ne po i afrohemi fundit të muajit Sheval, inshaAllah. Muajt Dhul-Kade, Dhul-Hixhe dhe Muharrem; këta tre muaj janë muaj Haram. Dhul-Kade, Dhul-Hixhe, Muharrem. Në këta tre muaj Allahu, Aze ue Xhel, thotë shprehimisht: "Mos bëni luftë." "Por kundër atyre që ju shpallin luftë, natyrisht që mund të luftoni", thotë Allahu, Aze ue Xhel. Urtësia pas këtyre muajve është që njerëzit të mund të udhëtojnë të sigurt për tre muaj për shkak të Haxhit. Kjo do të thotë se në kohët e vjetra, kur nuk kishte aeroplanë apo makina, ata udhëtonin me deve ose në këmbë për të shkuar në Haxh dhe për t'u kthyer. Që ata të jenë të sigurt, Allahu, Aze ue Xhel, me urtësinë e Tij, i ka bërë këta muaj të shenjtë që nga kohërat e lashta. Bekimi i tyre është gjithashtu shumë më i madh dhe më i bollshëm. Tani, në Tarikatin tonë ekziston halveti. Halveti kryhet për dyzet ditë. Të kryesh halvetin pa u larguar nga vendi, duke qëndruar ulur në një vend, është, falë Allahut, diçka që çdo njeri në një Tarikat duhet ta bëjë një herë në jetë. Më vonë, Shejh Baba më në fund e lehtësoi këtë për ne, sepse në kohët e sotme mungon fuqia për ta përballuar këtë halvet. Prandaj ai e ka lehtësuar atë. Ky është atëherë një halvet i pjesshëm. Nga i pari i Dhul-Kades deri në të dhjetin e Dhul-Hixhes. Njeriu e bën nijetin në kohën e Saharit, pra para namazit të sabahut, deri në kohën e Ishrakut (pas lindjes së diellit). Ose ndërmjet namazit të pasdites (Asr) dhe namazit të mbrëmjes (Maghrib), ose ndërmjet mbrëmjes dhe natës (Isha). Nëse njeriu e bën nijetin për halvet nga pasditja deri në natë, kjo gjithashtu llogaritet si halvet. Mënyra tjetër, për t'u tërhequr posaçërisht për dyzet ditë pa u larguar nga vendi, pothuajse nuk është më e mundur në ditët e sotme. Për këtë kërkohet një leje e veçantë. Tani, këtë halvet të pjesshëm mund ta kryejë kushdo, është shumë më i lehtë. Për më tepër, Tarikati ka përgjegjësi dhe detyrime të caktuara. Në këtë mënyrë, njeriu e përmbush këtë përgjegjësi dhe merr shpërblimin për të. Përmes adhurimit në muajt e bekuar, njeriu arrin më shumë bekim dhe shpërblim. Gjërat e kësaj bote sigurisht... Njeriu nuk duhet të merret shumë me botën; në gjithçka shfaqet vullneti i Allahut, Aze ue Xhel. Këtu ne nuk mund të ndërhyjmë. Detyra jonë është të vazhdojmë sa më mirë që të mundemi, në rrugën e Tij, në rrugën e Profetit tonë, salallahu alejhi ue selem, në rrugën e urdhëruar. Allahu na ndihmoftë. Çështjet e kësaj bote mos na shpërqendrofshin, inshaAllah. Barra e kësaj bote qoftë e lehtë. Allahu, Aze ue Xhel, mos na sprovoftë. Allahu, Aze ue Xhel, na dhëntë furnizimin tonë, çdo lloj shëndeti, mirëqenieje dhe besimi, pa na bërë të kalojmë nëpër sprova. Jetën tonë e kalofshim në rrugën e Tij, inshaAllah. Allahu na dhëntë një jetë të bekuar. Ai e dërgoftë Sahibin, Mehdiun alejhiselam. I përjetofshim edhe këto ditë, inshaAllah.