Mawlana Sheikh Mehmed Adil. Translations.

وَإِذَا ٱلۡبِحَارُ فُجِّرَتۡ (82:3) Allahu, Azze ve Xhel-le, na tregon për Ditën e Gjykimit. Njerëzit mendojnë se gjithçka do të vazhdojë thjesht kështu dhe nuk do të ndodhë asgjë. Por Dita e Gjykimit ekziston. Allahu, Azze ve Xhel-le, thotë se qielli do të çahet, yjet do të bien dhe detet do të shpërthejnë e do të vërshojnë. Shumë vite më parë ishim në Itali. Atje kishte shpërthyer një vullkan. Gjysma e këtij mali gjigant thjesht ishte zhdukur. Por njerëzit atje thanë: "Kjo nuk është asgjë. Problemi i vërtetë është ky det këtu." Kështu thonë edhe shkencëtarët. Nën të ndodhet një vullkan i madh, një mal që vjell zjarr. Nëse ai shpërthen, do ta hidhte botën në erë. Nuk do të mbetej asgjë. Nga kjo kanë më shumë frikë. Ndërkohë që në të vërtetë nuk ka asnjë arsye për frikë. Sidoqoftë, gjithçka thjesht pret urdhrin e Allahut. Për sa kohë që urdhri i Allahut, Azze ve Xhel-le, nuk vjen, nuk ndodh absolutisht asgjë. Vetëm kur të vijë koha, do të ndodhë. Edhe kjo është shpallur në Kuranin e lavdishëm: Detet do të shpërthejnë. Dita e Gjykimit do të fillojë dhe nuk do të mbetet më asgjë. Mbi tokë nuk do të mbetet më asnjë mal dhe asnjë kodër; gjithçka do të jetë plotësisht e rrafshët. Këto janë gjëra që do të ndodhin pashmangshmërisht. Ndonëse Allahu, Azze ve Xhel-le, na e ka bërë të ditur këtë dhe njerëzit në të vërtetë e dinë, vetëm pak njerëz arrijnë te besimi. Shumicës nuk i intereson aspak. Ata thjesht e shpërfillin dhe thonë: "Kjo është një dukuri natyrore, sidoqoftë ne nuk mund të bëjmë asgjë për të." Ata nuk kanë droje ndaj Allahut. Në vend të kësaj, ata flasin vetëm se si mbase mund të bjerë një gur nga qielli dhe të përplaset në tokë. Madje edhe disa myslimanë, të cilët në fakt e besojnë këtë, kanë vetëm një besim të dobët. Besimi i vërtetë do të thotë të besosh fort se e gjithë kjo do të ndodhë në kohën e vet dhe se ajo që ka thënë Allahu, Azze ve Xhel-le, do të përmbushet. Prandaj shiko veten tënde dhe gjendjen tënde. Mos shiko asgjë tjetër dhe mos ki frikë nga asgjë. Ajo që Allahu cakton, ajo ndodh – asgjë tjetër nuk ka rëndësi. Çfarë ndryshimi bën nëse ke frikë nga kjo apo jo? Nëse do të kesh frikë, atëherë ki frikë Allahun. Mos ki frikë nga asgjë tjetër. Allahu na ruajtë ne dhe besimin tonë. Kjo është e vetmja gjë që vlen. Asgjë tjetër. Qoftë kur përplaset një meteorit, shpërthen një vullkan apo ndodh një tërmet... Të gjitha këto ndodhin vetëm dhe ekskluzivisht me urdhrin e Allahut, Azze ve Xhel-le. Për këtë njeriu duhet të jetë i vetëdijshëm. Pikërisht kjo do të thotë besim. Besim do të thotë të dish pa asnjë dyshim se gjithçka është nën urdhrin e Allahut, Azze ve Xhel-le. Përndryshe do të luajnë me ty si me një lodër. Vazhdimisht shfaqen lajme si: "Kjo ka ndodhur, ajo do të ndodhë." Njerëzit e besojnë menjëherë atë, por fjalëve të bekuara të Allahut, Azze ve Xhel-le, nuk u besojnë. Allahu na udhëzoftë të gjithëve dhe na dhuroftë të gjithëve besim të vërtetë, inshaAllah.

Të gjitha lavdërimet dhe i gjithë falënderimi i takojnë Allahut. Lavdërimi i takon vetëm Atij. Prandaj thuhet që në fillim të Kuranit: "Alhamdulillahi rabbil alemin". Lavdërimi i takon Allahut. Lavdërimi i vërtetë (Hamd) i takon Allahut, ndërsa falënderimi (Shukr) mund t'i bëhet cilitdo. Mund ta falënderosh çdo njeri. Por lavdërimi (Hamd) i është rezervuar vetëm Allahut, të Plotfuqishmit dhe të Lartësuarit. Dihet që thuhet: "Alhamdulillahi rabbil alemin". Kjo do të thotë: Lavdërimi i takon Allahut, Krijuesit tonë. Lavdërimi i takon vetëm Allahut, Zotit të botëve. Njeriu duhet të jetë falënderues, duhet të tregojë gjithmonë mirënjohje. Të falënderosh njerëzit e tjerë dhe të tregosh mirënjohje ndaj tyre është shumë e rëndësishme. Por lavdërimi është një formë adhurimi që i takon vetëm e vetëm Allahut të Lartësuar. Edhe emrat e Profetit tonë të dashur (sallAllahu alejhi ve sellem) – Muhamed, Ahmed, Hamid, Mahmud – pasqyrojnë gradën e tij të lartë. Allahu e ka vendosur emrin e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) me këto fjalë që rrjedhin nga rrënja „Hamd“ – si lavdërues dhe i lavdëruar – drejtpërdrejt pranë Emrit të Tij. La ilahe illallah Muhamedun Rasulullah (sallAllahu alejhi ve sellem). Ne e falënderojmë Allahun që na i ka dhuruar këto mirësi. Përveç kësaj, është e rëndësishme ta lavdërojmë Atë në çdo rrethanë të jetës. Kur njeriu është mirënjohës për të mirën ashtu si edhe për atë që duket e keqe, ai i tregon Allahut përkushtimin e tij të thellë. Me këtë ai i dëshmon Atij bindjen. Në këtë mënyrë shtohen mirësitë dhe njeriu shpërblehet edhe më me bollëk. Pikërisht për këtë arsye duhet të jemi falënderues dhe të lavdërojmë për gjithçka. Thuhet: "La juhmadu ala mekruhin sivah" (Askush përveç Tij nuk lavdërohet për gjëra të pakëndshme). Kjo do të thotë: Çfarëdo që Allahu ka caktuar për ju, duhet ta lavdëroni Atë për të. Për kohët e mira dhe gjithashtu për ato që ju i përjetoni si të këqija – çfarëdo që t'ju ndodhë, ju duhet të lavdëroni për gjithçka. Nëse diçka është e mirë apo e keqe, në fund të fundit kjo varet vetëm nga këndvështrimi juaj. Është gjithmonë në dobinë tuaj ta lavdëroni Allahun në çdo rrethanë. E mira është e mirë gjithsesi; por nëse tregoheni të durueshëm dhe e lavdëroni Allahun për gjërat që i konsideroni të këqija, Ai do ta lartësojë gradën tuaj dhe do t'ju shpërblejë me bollëk. Në këtë mënyrë do të kalojë edhe ajo vështirësi, inshallah. Allahu na bëftë prej atyre që e lavdërojnë Atë me të vërtetë dhe e falënderojnë Atë sinqerisht. Dhe Ai na ruajtë nga ankesat dhe nga refuzimi i caktimit të Tij. Kësaj duhet t'i kushtojmë patjetër vëmendje. Ne duhet ta kemi këtë gjithmonë parasysh dhe të jemi robër që e lavdërojnë Allahun në çdo rrethanë të jetës. Allahu na bëftë prej lavdëruesve, inshallah.

وَإِن تُطِعۡ أَكۡثَرَ مَن فِي ٱلۡأَرۡضِ يُضِلُّوكَ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِۚ (6:116) Shumica e njerëzve në këtë botë nuk janë në rrugën e drejtë. Nëse vepron sipas tyre, do të devijosh nga rruga e vërtetë. Vetëm pak njerëz ndjekin rrugën e vërtetë; njerëzit parapëlqejnë të ndjekin epshet dhe dëshirat e tyre. Nëse i thua vetes: "Të gjithë po e bëjnë kështu, prandaj do ta bëj edhe unë. Është më e lehtë dhe më rehat", atëherë do të devijosh nga rruga dhe do ta shkatërrosh veten. Prandaj, njeriu duhet të ketë gjithmonë kujdes se cila është e vërteta. A janë këta njerëz në rrugë të drejtë apo të gabuar? A do të mbeten të pandëshkuara veprimet e tyre? Vepro në përputhje me këtë; mos ia vështirëso jetën vetes pa nevojë dhe mos u hidh në shkatërrim. Ai që dëshiron të të tregojë rrugën, shpesh nuk e njeh as vetë atë dhe ka humbur. Mos i shko pas verbërisht. Mos i thuaj vetes: "Kaq shumë njerëz e ndjekin këtë njeri, prandaj ai duhet të jetë në rrugën e drejtë." Shiko, rruga e drejtë është plotësisht e qartë. Profeti ynë (sallAllahu alejhi ue selem) ka thënë: "E lejuara (hallalli) është e qartë, e ndaluara (harami) është e qartë; dhe mes tyre ka gjëra të dyshimta." Qëndro larg nga këto gjëra të dyshimta. Ndiq rrugën e lejuar – rrugën që e shmang vazhdimisht të ndaluarën. Sepse në ditët e sotme – edhe pse njerëzit gjithmonë kanë pasur një prirje të tillë – e kanë thjesht më të lehtë t'i dorëzohen egos së tyre. Të ruhesh nga e ndaluara u kërkon njerëzve shumë më tepër mundim. Prandaj, gjej rrugën tënde të vërtetë dhe mos devijo prej saj. Njerëzit thonë shpesh: "Të gjithë këta njerëz po ndjekin këtë rrugë, prandaj duhet të jetë e duhura." Vetëm sepse tufa ecën në një drejtim, të gjithë i shkojnë nga pas verbërisht. Nëse njëri hidhet në humnerë, të tjerët hidhen me të pa hezituar. Allahu (Azze ue Xhel-le) të ka dhënë mendje dhe të ka paralajmëruar. Prandaj mos u shko pas atyre. Mos i thuaj vetes: "Ata e kanë zgjedhur këtë rrugë, prandaj do ta ndjekim edhe ne." Rruga jote e mirë është e përcaktuar qartë – qëndro larg së keqes. Dhe edhe nëse e gjithë bota do ta ndiqte këtë rrugë: Nuk të sjell asnjë dobi, por vetëm do të të dëmtojë. Allahu na ruajtë dhe mos na lëntë të devijojmë nga rruga e drejtë. InshaAllah nuk do të lejojmë që egoja jonë të na sundojë.

Hadithet e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem), që i lexuam dje, janë vërtet të mrekullueshme. Çdo fjalë e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem) është një thesar me vlerë të paçmueshme. Kush i bindet atij, ndjek rrugën e tij, këshillat dhe fjalët e tij të bukura, do të jetë i lumtur si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër dhe do të arrijë lumturinë e vërtetë. Kjo rrugë e mrekullueshme është e pastër nga çdo gjë e keqe – është rruga e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem). Kështu tha Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) dje: "Përmes sadakasë (lëmoshës) pasuria nuk pakësohet." Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) madje u betua për këtë. Kush pretendon se pasuria e tij është pakësuar përmes sadakasë, ai gënjen. Sadakaja e shton pasurinë, largon të keqen dhe fatkeqësinë, dhe çon drejt çdo të mire si dhe drejt kënaqësisë së Allahut. Kjo është një fjalë vërtet e mrekullueshme e Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem), të cilën e lexuam dje. Meqenëse Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) është betuar për të, nuk ka absolutisht asnjë dyshim për këtë. Askush nuk duhet të mendojë se pasuria e tij pakësohet nga kjo. Sadakaja e mbron njeriun, çon në kënaqësinë e Allahut dhe na bën ta kthejmë fjalën e Profetit tonë në vepër. Së dyti: Edhe nëse ke të drejtë dhe dikush të bën padrejtësi – nëse e fal atë, do të nderohesh te Allahu, do të fitosh respekt dhe do të bëhesh një njeri i vlerësuar. Por nëse përfshihesh në një zënkë ose në një diskutim të nxehtë, ky virtyt humbet. Kjo është një pikë shumë e rëndësishme. Për ne njerëzit nuk është e lehtë ta kontrollojmë egon tonë (nefsin). Edhe pse je në të drejtë, të kalosh mbi të për hir të Allahut... Njerëzit shpesh thonë: "Kjo nuk mund të tolerohet." Por nëse e lë me kaq për hir të Allahut, Ai do të të nderojë dhe do të të lartësojë pranë Tij. Edhe kjo është me rëndësi të madhe. Dhe së treti: Të kërkosh para nga njerëzit e tjerë ose të lypësh... Profeti ynë (sallAllahu alejhi ve sellem) thotë se kjo nuk është aspak e mirë. Ai thotë se kjo çon në varfëri. Mos lyp për këtë. Nëse Allahu dëshiron të të japë diçka, Ai do ta bëjë atë. Por nëse shkon dhe vazhdimisht kërkon: "Më jepni, bëni këtë dhe atë", atëherë do të goditesh nga varfëria. Allahu na ruajtë nga kjo. Këto tri këshilla janë fjalë të mrekullueshme të Profetit tonë (sallAllahu alejhi ve sellem). Ato janë për njeriun një çelës i mirësisë, bukurisë, lumturisë dhe paqes së brendshme gjatë gjithë jetës. Si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër. Allahu na bëftë prej atyre që e ndjekin këtë rrugë, inshaAllah. Ai na mundësoftë t'i pranojmë këto fjalë të bukura dhe të veprojmë sipas tyre, pa iu dorëzuar egos sonë, inshaAllah.

Qoftë dita e parë e Muharremit inshaAllah e bekuar dhe plot begati. Ne lutemi që ky vit inshaAllah të bëhet viti i shfaqjes, sihariqin e të cilës na e ka sjellë Profeti ynë. Dita e Gjykimit është afër. Njerëzit jetojnë në shkujdesje dhe nuk flasin fare për Ditën e Gjykimit. Ata besojnë se ajo është ende shumë larg. Ndërkohë ajo është afër; ditët dhe vitet kalojnë fluturimthi. Ahireti po afron. Sigurisht, për secilin Dita e vet e Gjykimit fillon në momentin kur mbyll sytë; sepse kur njeriu i hap ata përsëri, e gjen veten në Ditën e Gjykimit. Prandaj kjo është shumë e rëndësishme; kush di ta vlerësojë kohën, përgatitet për Ahiretin. Sot pra është dita e parë e muajit, një Muharrem. Nëse inshaAllah na jepet mundësia ta përjetojmë, deri vitin e ardhshëm në këtë kohë, një vit tjetër do të ketë kaluar sa hap e mbyll sytë. Vitin e kaluar ishim në Haxh, dhe ja ku kaloi një tjetër sezon pelegrinazhi; ditët vërtet kalojnë fluturimthi. Për sa kohë që dikush gjendet në rrugën e Allahut, çdo moment i kaluar është i vlefshëm; thuhet se ai bëhet furnizim për Ahiretin. Udhëtimi drejt Ahiretit është i gjatë. Prandaj këto vite dhe ditë nuk duhet të kalojnë të pashfrytëzuara, por duhet të kalohen gjithmonë në rrugën e Allahut. Njeriu duhet të kujtojë Allahun; sepse të përmendësh Allahun do të thotë të jesh gjithmonë i vetëdijshëm për Të. Shqiptimi i emrit të Allahut me gjuhë është gjithashtu një përmendje (Dhikr), por përmendja e vërtetë qëndron në të kujtuarit e Tij dhe ruajtjen e Tij gjithmonë në zemër. Që ditët, orët dhe sekondat të mos kalojnë të pashfrytëzuara, ti duhet të kujtosh Allahun pareshtur, në mënyrë që Ahireti yt të jetë i sigurt. Për të fituar ndërmjetësimin e Profetit tonë – paqja dhe mëshira qofshin mbi të – njeriu duhet ta mbajë këtë patjetër parasysh. Çdo minutë, çdo sekondë ne duhet të jemi të vetëdijshëm: "Allahu është me ne, Allahu na sheh, Allahu është dëshmitar i veprave tona." Ditët e një njeriu që vepron sipas kësaj, nuk kalojnë pa kuptim. Njerëzit thonë: "Viti kaloi kaq shpejt"; po, ka kaluar, por ishte i përmbushur; jo i çuar dëm dhe jo i mbushur me mëkate. Sigurisht që njeriu bën mëkate, çdo njeri ka mëkate. Por nëse dikush pendohet dhe kërkon falje, edhe këto fshihen me lejen e Allahut. Allahu e bekoftë vitin tonë. InshaAllah do të jetë një vit i begatë, pikërisht viti që ne shpresojmë. Qoftë inshaAllah viti në të cilin Islami fiton, dhe në të cilin Mehdiu dhe Isai – paqja qoftë mbi ta – do të shfaqen, ashtu siç e paralajmëroi si sihariq Profeti ynë. Kjo është dëshira jonë më e zjarrtë. Nëse na lejohet ta përjetojmë këtë, inshaAllah do të përjetojmë gjithashtu përmbushjen e premtimit të Allahut. Sepse në gjendjen aktuale të botës nuk ka asnjë shpëtim në horizont; ajo po fundoset gjithnjë e më thellë nga dita në ditë. Por kur të shfaqet Mehdiu – paqja qoftë mbi të – inshaAllah kjo situatë do të ndryshojë për mirë. Ndryshe, ajo gjithsesi nuk do të përmirësohet. Allahu na ruajtë, dhe inshaAllah viti ynë i ri qoftë i bekuar dhe plot begati.

ثَلَاثٌ أُقْسِمُ عَلَيْهِنَّ: مَا نَقَصَ مَالٌ قَطُّ مِنْ صَدَقَةٍ فَتَصَدَّقُوا، وَلَا عَفَا رَجُلٌ عَنْ مَظْلَمَةٍ ظُلِمَهَا إِلَّا زَادَهُ اللَّهُ تَعَالَى بِهَا عِزًّا فَاعْفُوا يَزِدْكُمُ اللَّهُ عِزًّا، وَلَا فَتَحَ رَجُلٌ عَلَى نَفْسِهِ بَابَ مَسْأَلَةٍ يَسْأَلُ النَّاسَ إِلَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ بَابَ فَقْرٍ۔ Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, tha: "Ka tre gjëra, për të vërtetën e të cilave unë betohem." Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, betohet këtu për të vërtetën e tre gjërave. E para: Asnjë pasuri nuk është pakësuar ndonjëherë nga dhënia e sadakasë. Kjo do të thotë: Kushdo që pretendon: "Unë dhashë sadaka dhe për shkak të kësaj paratë e mia u pakësuan", ai gënjen. Sepse Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, është i vërtetë; ai flet vetëm të vërtetën dhe na bën thirrje të japim sadaka. "Nëse një rob e fal një padrejtësi që i është bërë, Allahu me siguri do t'ia shtojë nderin atij." Kjo do të thotë: Nëse ju bëhet padrejtësi, por ju e falni dhe ia lini çështjen Allahut, Allahu do t'ju shtojë nderin. Falni, në mënyrë që Allahu t'ju nderojë. Kjo do të thotë: Nëse falni, ju arrini madhështi dhe nder të vërtetë. Nëse nuk falni, barra e padrejtësisë mbetet mbi supet e fajtorit. "Kush hap për veten e tij derën e lypjes, atij Allahu në mënyrë të pashmangshme do t'i hapë derën e varfërisë." Kjo do të thotë: Të lypësh dhe të kërkosh para nga të tjerët, çon vetëm në atë që të bëhesh edhe më i varfër. ثَلَاثَةٌ أَعْلَمُ أَنَّهُنَّ حَقٌّ: مَا عَفَا امْرُؤٌ عَنْ مَظْلَمَةٍ إِلَّا زَادَهُ اللَّهُ تَعَالَى بِهَا عِزًّا، وَمَا فَتَحَ رَجُلٌ عَلَى نَفْسِهِ بَابَ مَسْأَلَةٍ يَبْتَغِي بِهَا كَثْرَةً إِلَّا زَادَهُ اللَّهُ تَعَالَى بِهَا فَقْرًا، وَمَا فَتَحَ رَجُلٌ عَلَى نَفْسِهِ بَابَ صَدَقَةٍ يَبْتَغِي بِهَا وَجْهَ اللَّهِ تَعَالَى إِلَّا زَادَهُ اللَّهُ كَثْرَةً۔ Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, tha: "Unë e di me siguri se këto tri gjëra janë të vërteta." "E para: Nëse dikush fal një padrejtësi që i është bërë, Allahu me siguri do t'i japë atij edhe më shumë nder për këtë." Kjo do të thotë: Nëse dikujt i bëhet padrejtësi, megjithëse ai ka të drejtë, por ai nuk e merr shumë në zemër dhe e fal atë, grada e tij padyshim do të rritet dhe ai do të nderohet. "Nëse dikush hap derën e lypjes, vetëm për të shtuar pasurinë e tij, si pasojë Allahu me siguri do t'ia shtojë varfërinë." Kjo do të thotë: Nëse dikush në të vërtetë ka para të mjaftueshme, por megjithatë u lyp të tjerëve, për të grumbulluar edhe më shumë, kjo në mënyrë të pashmangshme çon në varfëri. "Megjithatë, nëse dikush hap derën e sadakasë për të fituar kënaqësinë e Allahut, Allahu me siguri do t'ia shtojë pasurinë e tij." Kjo do të thotë: Nëse dikush jep sadaka me sinqeritet, pasuria e tij nuk pakësohet nga kjo, por përkundrazi, ajo madje shtohet. Prandaj sadakaja ka një rëndësi kaq të madhe. Njeriu patjetër duhet të japë sadaka çdo ditë – për të mirën e tij, për dobinë e tij, për të fituar kënaqësinë e Allahut dhe për të shtuar shpërblimin e tij. Sadakaja është çelësi i çdo të mire. ثَلَاثَةُ نَفَرٍ كَانَ لِأَحَدِهِمْ عَشَرَةُ دَنَانِيرَ فَتَصَدَّقَ مِنْهَا بِدِينَارٍ، وَكَانَ لِلْآخَرِ عَشَرَةُ أَوَاقٍ فَتَصَدَّقَ مِنْهَا بِأُوقِيَّةٍ، وَالْآخَرُ كَانَ لَهُ مِائَةُ أُوقِيَّةٍ فَتَصَدَّقَ مِنْهَا بِعَشْرِ أَوَاقٍ فِي الْأَجْرِ سَوَاءٌ، كُلٌّ تَصَدَّقَ بِعُشْرِ مَالِهِ۔ Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, tha: "Ishin tre persona. Njëri prej tyre zotëronte dhjetë dinarë." Dhjetë dinarë – ky mund të ishte ar ose diçka tjetër, por në total ai zotëronte dhjetë dinarë. "Një dinar prej tyre ai e dha si sadaka." Kjo do të thotë: E gjithë pasuria e këtij njeriu ishte dhjetë dinarë, dhe ai dhuroi njërin prej tyre. Pra, ai dha një të dhjetën e pasurisë së tij. "I dyti zotëronte dhjetë ukije dhe dhuroi një ukije prej tyre." Njësia matëse ukije i përgjigjet një peshe prej rreth dyqind gramësh. Pesë ukije pra bëjnë një kilogram. Edhe ky person dhuroi një të dhjetën e pasurisë së tij. "I treti në grup zotëronte njëqind ukije dhe dhuroi dhjetë prej tyre." Të tre personat kështu kanë dhuruar secili nga një të dhjetën e pasurisë së tyre të përgjithshme. "Meqë secili ka dhuruar një të dhjetën e pasurisë së tij, shpërblimi i tyre është i njëjtë." Kjo do të thotë: Edhe pse njëri ka dhënë pastërtisht në sasi më shumë dhe tjetri më pak, të gjithë morën të njëjtin shpërblim, sepse secili dhuroi saktësisht një të dhjetën e pasurisë së tij. خَيْرُ النَّاسِ مُؤْمِنٌ فَقِيرٌ يُعْطِي جُهْدَهُ۔ Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, tha: "Sadakaja më e mirë është ajo që një besimtar i varfër e jep sipas mundësisë së tij më të mirë." Kjo do të thotë: Edhe pse ai është i varfër, ai jep sadaka brenda kufijve të mundësive të tij modeste. Kjo është forma më e mirë e dhurimit. Meqë ky i varfër përpiqet pa u lodhur të japë atë që ka mundësi, sadakaja e tij është më e vlefshmja nga të gjitha. خَيْرُ أَبْوَابِ الْبِرِّ الصَّدَقَةُ۔ Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, tha: "Më e mira nga të gjitha dyert e mirësisë është sadakaja." Mund të kryhen shumë vepra të mira, por Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, e bën të qartë këtu se sadakaja është më e mira e të gjithave. خَيْرُكُنَّ أَطْوَلُكُنَّ يَدًا۔ Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, tha: "Më e mira prej jush është ajo me dorën më të gjatë – pra ajo, që jep më së shumti sadaka." Me fjalën "hajrukunne", Profeti ynë u drejtua këtu në mënyrë specifike grave. Edhe pse kjo thirrje iu drejtua drejtpërdrejt grave, mesazhi vlen natyrisht për të gjithë. "Të kesh një dorë të gjatë" këtu është një metaforë për bujarinë dhe dhënien e bollshme të sadakasë. سَبَقَ دِرْهَمٌ مِائَةَ أَلْفِ دِرْهَمٍ۔ رَجُلٌ لَهُ دِرْهَمَانِ أَخَذَ أَحَدَهُمَا فَتَصَدَّقَ بِهِ، وَرَجُلٌ لَهُ مَالٌ كَثِيرٌ فَأَخَذَ مِنْ عُرْضِهِ مِائَةَ أَلْفٍ فَتَصَدَّقَ بِهَا۔ Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, tha: "Një dirhem i vetëm mund të tejkalojë njëqind mijë dirhemë." Me këtë, Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, nënkupton se dikush që dhuron vetëm një dirhem të vetëm, mund të marrë një shpërblim shumë më të madh sesa dikush që jep njëqind mijë dirhemë. "Sepse njëri zotëronte vetëm dy dirhemë dhe dhuroi njërin prej tyre." Kështu ai dha gjysmën e pasurisë së tij të përgjithshme. "Kurse tjetri ishte shumë i pasur. Ai mori njëqind mijë dirhemë nga pasuria e tij dhe i dhuroi ato." Ai me të vërtetë dha njëqind mijë dirhemë, por atij pas kësaj i mbetën ende miliona. Pikërisht prandaj, personi që e dha këtë një dirhem, merr një shpërblim shumë më të madh sesa ai që dha njëqind mijë. صَدَقَةُ السِّرِّ تُطْفِئُ غَضَبَ الرَّبِّ۔ Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, tha: "Sadakaja e dhënë në fshehtësi shuan zemërimin e Allahut." Kjo do të thotë: Është shumë më e mirë të japësh sadaka në fshehtësi, larg çdo mburrjeje dhe pa i turpëruar nevojtarët. صَدَقَةُ الْمَرْءِ الْمُسْلِمِ تَزِيدُ فِي الْعُمْرِ، وَتَمْنَعُ مِيتَةَ السُّوءِ، وَيُذْهِبُ اللَّهُ تَعَالَى بِهَا الْفَخْرَ وَالْكِبْرَ۔ Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, tha: "Sadakaja e një myslimani ia zgjat jetën..." "...dhe e ruan atë nga një vdekje e keqe." Këto janë që të dyja lajme të gëzueshme dhe të mrekullueshme. Sadakaja pra zgjat jetën dhe e mbron njeriun nga një fund i keq. Ka mënyra të tmerrshme të vdekjes; Allahu na ruajt të gjithëve prej tyre. "Përveç kësaj – dhe kjo është edhe më e rëndësishme – përmes sadakasë, Allahu e largon mburrjen dhe mendjemadhësinë nga zemra e personit." Ky person, pra, çlirohet nga arroganca dhe mendjemadhësia. Këto janë cilësi të këqija, të cilat Allahu absolutisht nuk i do. Por, përmes dhënies së sadakasë, Allahu i mban këto tipare larg nesh. الصَّدَقَةُ تَسُدُّ سَبْعِينَ بَابًا مِنَ السُّوءِ۔ Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, tha: "Sadakaja mbyll shtatëdhjetë dyer të së keqes." Kjo do të thotë: Ajo i mbyll dyert për fatkeqësinë, pikëllimin dhe të keqen, dhe e mbron besimtarin prej tyre. الصَّدَقَةُ تَمْنَعُ مِيتَةَ السُّوءِ۔ Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, tha më tej: "Sadakaja mbron nga një vdekje e keqe." Allahu na ruajt të gjithëve, in sha Allah, nga një fund i tillë i keq. الصَّدَقَةُ تَمْنَعُ سَبْعِينَ بَابًا مِنْ أَنْوَاعِ الْبَلَاءِ أَهْوَنُهَا الْجُذَامُ وَالْبَرَصُ۔ Profeti ynë, salAllahu alejhi ue selam, tha: "Sadakaja mbyll shtatëdhjetë dyer të fatkeqësisë, më të voglat prej të cilave janë lebra dhe sëmundja e njollave të bardha." Pra, dobia e sadakasë është e jashtëzakonshme, por fatkeqësisht njerëzit shpesh i kushtojnë shumë pak vëmendje kësaj. Ndërsa i shpenzojnë paratë e tyre lehtësisht për gjëra të panevojshme, kur vjen puna te dhurimet, shpesh çdo qindarkë mendohet tri herë dhe pyesin: "Pse e dhashë këtë? Çfarë dobie më sjell?" Allahu na ruajt nga kjo. Na bëftë Ai, in sha Allah, prej atyre që japin sadaka me bollëk dhe me kënaqësi.

Sot është, falënderimi i qoftë Allahut, dita e fundit e vitit islam sipas kalendarit hixhri. Me ezanin e akshamit hyjmë në vitin e ri. Kalendari islam funksionon krejtësisht ndryshe nga kalendari i zakonshëm. Të gjitha ritet e adhurimit rregullohen sipas tij. Prandaj, qoftë i bekuar viti i ri dhe sjelltë shumë të mira, inshaAllah. Allahu i dërgoftë botës islame një prijës dhe i dhëntë paqe mbarë botës. Ndryshe nuk mund të gjendet asnjë paqe e vërtetë. Këto janë ditë të bekuara, sepse ndodhemi në muajin Muharrem. Siç u tha, viti i ri fillon në mbrëmjen e sotme. Quhet vit hixhri, sepse bazohet në migrimin – hixhretin – e Profetit tonë (sallallahu alejhi ve sellem). Allahu i ka dhënë kësaj ngjarjeje një rëndësi shumë të veçantë. Çdo ditë ka bekimin e saj krejt të veçantë dhe rëndësinë e saj të veçantë. Para se agjërimi i Ramazanit të bëhej detyrim, agjërimi në muajin Muharrem ishte i detyrueshëm. Asokohe agjërohej nga dita e parë deri në të dhjetën e këtij muaji. Edhe sot, ata që agjërojnë gjatë kësaj kohe marrin një shpërblim të madh. Ata bekohen me mirësitë e Allahut të Plotfuqishëm. Por më e rëndësishmja është të agjërohet në ditën e nëntë dhe të dhjetë, ose në të dhjetën dhe të njëmbëdhjetën; secili duhet të agjërojë aq sa mundet. Në këtë mes, dita e Ashures nuk duhet të anashkalohet në asnjë mënyrë. Këto ditë të bekuara duhet të shfrytëzohen dhe ne duhet t'ia kujtojmë ato njëri-tjetrit. Për Vitin e Ri gregorian njerëzit e urojnë njëri-tjetrin dhe pyesin në gjithë atë nxitim: „Çfarë do të bëjmë, si do të festojmë?“ Nga ana tjetër, Viti i Ri islam shpesh harrohet dhe mezi i kushtohet vëmendje. Megjithatë, falënderimi i qoftë Allahut që ekziston dita e Ashures, të cilën shumica e myslimanëve të paktën e mbajnë mend. Sepse kjo është një ditë shumë e rëndësishme. Këto janë ditë që Profeti ynë (sallallahu alejhi ve sellem) i vlerësonte shumë dhe na i këshilloi me theks të veçantë. Për t'u dalluar nga hebrenjtë, Profeti ynë (sallallahu alejhi ve sellem) këshilloi që të mos agjërohej vetëm një, por dy ditë. Pra, ose në ditën e nëntë dhe të dhjetë, ose në të dhjetën dhe të njëmbëdhjetën. Allahu e bekoftë këtë kohë dhe na dhëntë mëshirën e Tij, inshaAllah. Sjelltë shumë të mira dhe i dhuroftë mbarë njerëzimit paqe dhe shpëtim, inshaAllah. Ne jetojmë në një kohë, kur ardhja e Mehdiut (alejhis-selam) afron gjithnjë e më shumë. Allahu na dhëntë së shpejti një botë, në të cilën mbizotëron sundimi i tij, Islami dhe paqja e vërtetë, inshaAllah. Allahu na bekoftë dhe na i dhëntë këto bekime përsëri e përsëri.

Allahu i ka falur ata nga Umeti i Pejgamberit tonë (sallallahu alejhi ve sellem) që kanë bërë diçka nga harresa, gabimisht ose nën detyrim. Tek popujt e mëparshëm nuk ishte kështu. Kjo është një dhuratë e veçantë që iu dha Pejgamberit tonë (sallallahu alejhi ve sellem). Është një nder i madh të jesh pjesë e Umetit të Pejgamberit tonë (sallallahu alejhi ve sellem). Allahu ia ka dhënë këtë mirësi Pejgamberit tonë (sallallahu alejhi ve sellem) dhe përmes tij, Umetit të tij. Sepse Pejgamberi ynë (sallallahu alejhi ve sellem) që në lindjen e tij tha "Umeti im" dhe po ashtu në Ditën e Gjykimit do të ndërmjetësojë për ta me fjalët "Umeti im". Ai do t'i lutet Allahut për falje për Umetin e tij. T'i përkasësh Umetit të tij është një nder i jashtëzakonshëm. Kush di ta vlerësojë këtë, i përket fituesve. Kush nuk e bën, i përket humbësve. Kush u vihet pas gjërave të tjera dhe pason ata që jetojnë vetëm për këtë botë, nuk do të nxjerrë asnjë dobi prej saj, por vetëm do të pësojë dëm. Ata do të përjetojnë vështirësi që në këtë botë. Dhe në botën tjetër mundimi i tyre do të jetë shumë më i madh. Për shkak se na është dhënë mundësia t'i përkasim Umetit të Pejgamberit tonë, ne e falënderojmë Allahun çdo ditë për këtë mirësi duke falur namazin e falënderimit. Nuk të llogaritet si mëkat nëse harron diçka. Edhe për veprat në të cilat njeriu detyrohet, nuk mban asnjë faj. Sepse si në të kaluarën ashtu edhe sot, njerëzit shpesh janë detyruar të bëjnë gjëra që nuk përputhen me fenë. Kjo ndodh pjesërisht edhe sot; aty ku ka njerëz, gjëra të tilla do të ketë gjithmonë. Zullumqari mund të besojë se do të fitojë diçka kur keqtrajton dhe i detyron të tjerët të bëjnë gjëra, por Allahu e fal të shtypurin. Edhe pse sot është më pak e dukshme, njerëzve u janë imponuar gjëra të këqija kudo, veçanërisht pas kohës osmane. Allahu i ka falur këto vepra të detyruara. Sepse ato nuk ndodhën me vullnet të lirë. Megjithatë, kush i kryen vepra të tilla vullnetarisht, natyrisht që do të duhet të japë llogari për to. Njerëzit që janë detyruar të bëjnë diçka përmes kërcënimeve të tilla si "Nëse nuk e bën këtë, unë do të të vras, të rrah, të lëndoj ose të të burgos", do të falen për shkak të kësaj gjendjeje detyrimi. Allahu na ruajtë nga çdo e keqe dhe ligësi. Falënderime të pafundme i qofshin Allahut që na u dha mundësia t'i përkasim Umetit të Pejgamberit tonë (sallallahu alejhi ve sellem). InshaAllah jemi prej atyre që dinë ta vlerësojnë vlerën e këtij Umeti. Allahu na faltë të gjithëve. Ai na e mundësoftë ndërmjetësimin e tij. Pa ndërmjetësimin e tij ne do të ishim të humbur; adhurimet tona nuk do të kishin vlerë dhe veprat tona asnjë dobi. Prandaj dëshira jonë më e madhe është që, inshaAllah, të arrijmë ndërmjetësimin e Pejgamberit tonë (sallallahu alejhi ve sellem). Dhe kjo do t'i jepet, me lejen e Allahut, vetëm atij që edhe e kërkon atë. Nëse i thua vetes: "Adhurimi im është i mjaftueshëm", dhe nuk e kërkon ndërmjetësimin e tij, po bën një gabim të madh. Allahu na ruajtë nga kjo, sepse përndryshe gjendja jote në botën tjetër do të jetë jashtëzakonisht e rëndë. Allahu na mbrojtë të gjithëve. Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë ju.

Falënderimi i qoftë Allahut, së shpejti fillon viti ynë i ri Hixhri. Për ne, pikërisht ky është Viti i Ri i vërtetë. Llogaritja jonë islame e kohës bazohet në kalendarin Hixhri. Të gjitha adhurimet tona udhëhiqen gjithashtu sipas tij. Prandaj, këto janë ditë veçanërisht të bekuara. Edhe para se agjërimi i Ramazanit të bëhej obligim, agjërohej në muajin Muharrem. Është shumë e bekuar të agjërohet nga dita e parë deri në ditën e dhjetë të Muharremit. Por natyrisht nuk bën të agjërohet në Muharrem dhe të lihet mënjanë agjërimi i Ramazanit. Sepse i detyrueshëm (Farz) është agjërimi në muajin e Ramazanit. Ndërsa agjërimi në Muharrem është Sunet. Dita e nëntë dhe e dhjetë e Muharremit janë ditët për të cilat Profeti ynë (bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) tha shprehimisht se do të agjërojë në to. Fillimi i saktë i Muharremit – nëse është e hënë apo e martë – nuk ka mundur ende të përcaktohet me saktësi. Normalisht, natyrisht që për këtë shikohet hëna. Por në ditët e sotme askush nuk e vëzhgon më hënën. Askush nuk e di më se ku lind apo perëndon ajo. Prandaj, ne bazohemi në atë që përcaktojnë përgjegjësit (Ulu'l-emr). Dhe i kryejmë adhurimet tona në përputhje me këtë. Megjithatë, më e rëndësishmja është t'u tregojmë respektin e duhur këtyre ditëve shpirtërore. Në vend të kësaj, njerëzit u kushtojnë rëndësi gjërave të tjera, krejtësisht të panevojshme. Për Vitin e Ri Gregorian, ata planifikojnë këtë e atë, duke i dhënë kështu artificialisht një vlerë një kohe që në të vërtetë është e parëndësishme. Atë natë ata kryejnë çdo mëkat të imagjinueshëm. Vitin tonë të Ri të vërtetë, Vitin e Ri Hixhri, ne duhet ta gjallërojmë me lutje dhe namaz. Ne duhet t'i shfrytëzojmë këto ditë të mira, të bukura e të bekuara dhe të nxjerrim më të mirën prej tyre. Ne nuk duhet t'i lëmë këto ditë të bien në harresë. Ne duhet t'i tregojmë nderim dhe respekt gjithçkaje që na kujton Botën tjetër, Allahun dhe Profetin tonë (bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të). Kalendari Hixhri natyrisht përfaqëson shpërnguljen (Hixhretin) e Profetit tonë. Hixhreti nga Meka në Medine el-Muneuere është një nga pikat e kthesës më të mëdha në historinë islame. Profeti ynë (bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) u largua nga atdheu i tij dhe vendi që e donte – edhe pse e kishte shumë të vështirë – dhe u shpërngul vetëm për hir të Allahut. Dhe falënderimi i qoftë Allahut, pikërisht kjo ngjarje u bë Viti i Ri islam. Kjo shënon fillimin e historisë islame. Që nga ajo kohë, llogaritja jonë e kohës udhëhiqet sipas saj dhe veprimet tona orientohen në bazë të saj. Allahu i bekoftë këto ditë. Ai na mundësoftë, inshallah, të përjetojmë edhe shumë vite të tjera të bukura. Shkëlqeftë sërish lavdia e Islamit. Ashtu siç Profeti ynë (bekimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të) u largua nga Meka dhe u hap ndaj botës, ashtu edhe Islami, inshallah, do t'i hapet sërish botës. Këto ditë me siguri do të vijnë. Madhështia e Islamit do të rikthehet, inshallah. Allahu na e mundësoftë të gjithëve t'i përjetojmë këto ditë së shpejti, inshallah.

Tarikati Nakshibendi është, falënderimi i qoftë Allahut, një rrugë që i bashkon njerëzit e mirë për të përsosur më tej karakterin e njerëzve. Është një rrugë që Allahu i Lartësuar e do, dhe është rruga e Profetit tonë. Është thelbi i vërtetë i Sheriatit. Kjo rrugë nuk toleron asnjë kompromis me Sheriatin; është një shteg shpirtëror, një tarikat. Kush e ndjek këtë rrugë dhe përjeton bereqetin e saj, i përket, inshaAllah, robërve të dashur të Allahut. Prandaj, mjeshtrit shpirtërorë që nga Profeti ynë, sallAllahu alejhi ve sellem, e kanë ndjekur këtë rrugë për t'u shërbyer njerëzve dhe për të fituar kënaqësinë e Allahut. Allahu ua lartësoftë gradat. Ndihma e tyre shpirtërore qoftë gjithmonë me ne. Ndihma e tyre vazhdon... Pa të, bota nuk do të vazhdonte të ekzistonte. Profeti ynë, sallAllahu alejhi ve sellem, ka thënë: "Për hir të këtyre njerëzve të bekuar ju jepet shi dhe bereqet, dhe përmes tyre ju arrini fitoren." Çdo gjë e mirë ndodh vetëm për hir të tyre. Sepse qenia e tyre e brendshme është sinqeritet i pastër. Sinqeriteti nuk është i lidhur me asnjë përfitim vetjak. Ai nuk pret asnjë lloj shpërblimi. Lutja e tyre e përditshme është: "Ilahi anta maqsudi wa ridhaka matlubi." "Ti je qëllimi im, o Allah. Dhe ajo që ne aspirojmë është kënaqësia Jote." Asgjë tjetër. Për shumë njerëz pikërisht kjo është e vështirë: të bëjnë diçka vetëm dhe ekskluzivisht për kënaqësinë e Allahut. Kryesisht ata veprojnë nga interesi personal. Prandaj, pa ndihmën e këtyre mjeshtrave, njerëzit nuk do të mund të gjenin shpëtim. Fakti që Profeti ynë, sallAllahu alejhi ve sellem, pandërprerë thërret "Ymeti im" dhe i kërkon Allahut ndërmjetësim, është një mëshirë e pamasë për këtë bashkësi. Pa ndihmën dhe ndërmjetësimin e tij, gjendja jonë është e vështirë. Fatkeqësisht, disa njerëz janë vetë të devijuar dhe përpiqen me zell të madh t'i çojnë edhe të tjerët në devijim dhe t'i largojnë ata nga rruga. Ata janë krejtësisht e kundërta e miqve të Allahut. Në ta nuk ka sinqeritet, asnjë të mirë dhe asnjë bukuri. Rruga e tyre nuk është një rrugë e vërtetë. E vetmja rrugë e vërtetë është, inshaAllah, rruga e atyre që ndjekin gjurmët e Profetit tonë. Kush e ndjek atë, gjen lumturinë e vërtetë. Fundi i jetës së tyre është i bekuar, jeta e tyre është e bukur dhe sjellja e tyre me njerëzit karakterizohet nga mirësia. Ata janë plot bereqet dhe e rrezatojnë atë në të gjithë mjedisin e tyre. Përmes këtij bereqeti, ndihma e tyre shpirtërore arrin inshaAllah edhe te njerëzit e tjerë, falënderimi i qoftë Allahut. Allahu mos na devijoftë nga rruga e drejtë. Dhe inshaAllah, kjo shërbeftë edhe si udhëzim për njerëzit e tjerë. Më e rëndësishmja nga të gjitha është sinqeriteti. Të jesh i sinqertë, vetëm për hir të kënaqësisë së Allahut, është gjëja më e lartë. T'i shoqërosh diçka Allahut të Lartësuar quhet shirk. Por, nëse mungon sinqeriteti; Nëse adhurimi nuk është i pastër, atëherë pikërisht kjo kthehet në shirk. Nëse dikush ushqen qëllime egoiste në zemër ose dëshiron t'u bëjë dëm të tjerëve; Dhe nëse kjo përzihet me sinqeritetin, atëherë pikërisht kjo është shirk. Allahu na ruajtë nga kjo. Allahu na forcoftë të gjithëve në këtë rrugë, inshaAllah. InshaAllah të gjithë njerëzit gjetshin udhëzimin.